Ο Άμπνερ του Μπούργκος (Alfonso de Valladolid, περ. 1260–1347) ήταν ίσως ο σημαντικότερος φιλόσοφος στο ρεύμα των εβραϊκών ισπανικών Ραββίνοι-αποστάτες στο 14ου και 15ου Αιώνες. Στο πρώτο μέρος της ζωής του, ο Άμπνερ ήταν Αριστοτελικός Εβραίος φιλόσοφος. Ωστόσο, στην ηλικία των 60 ετών (αν ο Pablo de Santa Maria είναι αξιόπιστη πηγή) μετά από χρόνια δισταγμών, έγινε νεοπλατωνικός Χριστιανός, καθιστώντας τον έναν από τους πολύ λίγους φιλοσόφους (πολύ λιγότερο φιλόσοφος-ραβίνος) για να αλλάξει τη φιλοσοφική του άποψη (και τη θρησκεία) κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Η πλειοψηφία των έργων του είναι κυρίως πολεμική, και προσπαθεί να πείσει τους πρώην συμπατριώτες του Εβραίους να γίνουν Χριστιανός, όπως έκανε. Ωστόσο, στα πολεμικά γραπτά του, ο Άμπνερ έχτισε μια πρωτότυπη φιλοσοφική κριτική τόσο του παραδοσιακού Ιουδαϊσμού όσο και του Αριστοτελική (και Μαϊμονιδειακή) φιλοσοφική ερμηνεία του Ιουδαϊσμός. Ένα άλλο μέρος του φιλοσοφικού του στόχου ήταν ένα πολύ ριζοσπαστικό ερμηνεία του Χριστιανισμού με στόχο να πείσει το εβραϊκό ακροατήριό του ότι ο Χριστιανισμός του ήταν ανώτερος από τον παραδοσιακό και φιλοσοφικό Ιουδαϊσμός. Ο Άμπνερ ήταν ένας από τους πρώτους φιλοσοφικούς και επιστημονικούς κριτικοί του Αριστοτέλη, καθώς και ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς νεοπλατωνικούς στοχαστές του Χριστιανισμού κατά τον Μεσαίωνα. Τα έργα του είχαν μια πολύ σημαντική επίδραση στην εβραϊκή φιλοσοφία στο τελευταίο άκρο της Μέσης Ο Ages, και μερικές από τις απόψεις του επηρεάστηκαν, μέσω του ραβίνου Hasdai Crescas, γενική δυτική φιλοσοφία.
1. Ζωή
2. Έργα
3. Η ΤΡΙΑΔΑ ΚΑΙ Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ
4. Ντετερμινισμός
5. Κριτικοί της αριστοτελικής επιστήμης
6. Η επιρροή του Abner
1. Ζωή
Δεν υπάρχουν πολλές πηγές για τη ζωή του Άμπνερ. Η πλειοψηφία των Οι πηγές είναι αυτοβιογραφικά αποσπάσματα στα έργα του (ειδικά το Mostrador de Justicia). Ο Άμπνερ γεννήθηκε γύρω στο 1260, πιθανώς στην εβραϊκή κοινότητα του Μπούργκος, μία από τις σημαντικότερες κοινότητες της Καστίλης. Ενώ ήταν ακόμα Εβραίος, ο Άμπνερ εργάστηκε ως έμπορος βιβλίων, ραβίνος, Και μπορεί να ήταν και γιατρός. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ο επικεφαλής μιας yeshiva (εβραϊκής ακαδημίας) στο Μπούργκος, αλλά δεν γνωρίζουμε αν Αυτό το Yeshiva ήταν ένα δημόσιο ίδρυμα ή απλώς μια ιδιωτική ομάδα μαθητές που συναντήθηκαν στο σπίτι του. Γνωρίζουμε από έναν πρώην μαθητή, τον ραβίνο Isaac Pulgar, και από τις πηγές που χρησιμοποιεί στα έργα του, ότι κατά τη διάρκεια της εβραϊκής περιόδου της ζωής του, ο Άμπνερ ήταν φιλόσοφος, όντας μέρος της Μαϊμονίδειας-Αβερροϊκής τάσης της εβραϊκής φιλοσοφίας στο Ώρα.
Παρά την άποψη της πλειοψηφίας της σύγχρονης Μελετητές[1] Ο Άμπνερ πιθανότατα δεν ήταν Καμπαλιστής πριν από τη μεταστροφή του σε Χριστιανισμός. Το λάθος αυτό βασίζεται ουσιαστικά σε δύο πηγές: γεγονός ότι μερικά από τα επιχειρήματα του Άμπνερ για την Τριάδα και την Ενσάρκωση μπορεί να ερμηνευθεί ότι προέρχεται από καμπαλιστικές πηγές, και το ύπαρξη ενός άλλου ραβίνου Abner (δεν είναι ένα κοινό όνομα για τους Εβραίους του time), έναν Καμπαλιστή τον οποίο ο ραβίνος Ισαάκ της Άκρας ανέφερε πολλές φορές. Στο δικό μου γνώμη, το επιχείρημα του Άμπνερ για την Τριάδα και την Ενσάρκωση δεν βασίζεται σε καμπαλιστικές πηγές, αλλά πηγάζει από το νεοπλατωνικό και τυποποιημένο έργο του Χριστιανική γραφή φόντο.[2] Επιπλέον, ο Άμπνερ (ο αποστάτης) δεν χρησιμοποίησε πολλά σημαντικά Καμπαλιστική Πηγές.[3] Οι απόψεις του δεν είναι οι ίδιες με του άλλου ραβίνου Abner (αυτή ότι ο ραβίνος Ισαάκ της Άκρας παραθέτει), και μπορούμε να δούμε ότι οι δύο συγγραφείς δεν μοιράζονται το ίδιο υπόβαθρο, ούτε χρησιμοποιούν τις ίδιες πηγές, με τον Άμπνερ να χρησιμοποιεί σχεδόν εξ ολοκλήρου πηγές παρμένες από τους Εβραίους Φιλοσοφική και παραδοσιακή ραβινική πτώματα.[4] σχεδόν όλες οι πηγές του ραβίνου Abner προέρχονται από τα σχόλια του Nahmanides to the Torah, ένα βιβλίο που ο Άμπνερ ο αποστάτης σχεδόν ποτέ δεν Αναφέρεται.
Η αρχή των αμφιβολιών του Άμπνερ για τον Ιουδαϊσμό ξεκίνησε με το περιστατικό ενός ψεύτικου μεσσία στην Άβιλα το 1295. Σύμφωνα με τον Abner, οι Εβραίοι του η κοινότητα, η οποία βρίσκεται στη Βόρεια Καστίλλη, πήγε έξω από την πόλη για να Καλωσορίστε τον Μεσσία, αλλά αντί για τον Μεσσία έλαβαν ένα βροχή από σταυρούς που κολλούσαν στα ρούχα τους. Μερικοί από τους Εβραίους που είδε το θαύμα πήγε στον Άμπνερ για συμβουλές. Αυτό το γεγονός ενστάλαξε στον Abner κάποιες αμφιβολίες σχετικά με το ζήτημα του λόγου για τη συνεχιζόμενη εξορία του Ισραήλ και η αλήθεια του Ιουδαϊσμού. Μετά από είκοσι δύο χρόνια αίσθημα αμφιθυμίας (δηλαδή, γύρω στο 1317) Ο Άμπνερ έγραψε για την πρώτη του Αποκάλυψη σε ένα όνειρο.[5] Στο όνειρό του είδε έναν άνδρα που του είπε να είναι «δάσκαλος του δικαιοσύνη» (mostrador de justicia, όχι συμπτωματικά το όνομα του κύριου βιβλίου του Άμπνερ) και να φέρει τους ανθρώπους του στην ελευθερία από την εξορία. Αυτό το όνειρο απλώς τονίζει την αβεβαιότητα του Εβραίος ραβίνος. Μετά από άλλα τρία χρόνια σπουδών είχε ένα δεύτερο όνειρο όπου είχε την ίδια αποκάλυψη, αυτή τη φορά παρατηρώντας ότι στο Τα ρούχα που φορούσε ο άνδρας ήταν σταυροί σαν το σταυρό του Ιησού του Χριστιανός. Αυτό το όνειρο τον ώθησε προς την τελική του μεταστροφή 1320/1321. Μετά τη μεταστροφή του, ο Άμπνερ έγινε σκευοφύλακας του συλλογική εκκλησία του Βαγιαδολίδ και αφιερώθηκε στη διάδοση του Χριστιανισμού μεταξύ των πρώην συντρόφων του Εβραίων (είχε έρθει στο συμπέρασμα ότι η μεταστροφή στον Χριστιανισμό ήταν ο μόνος τρόπος να είναι σώθηκε από την εξορία). Γνωρίζουμε ότι έγραψε ένα εκτεταμένο πολεμικό έργο και ότι συμμετείχε στην αντιεβραϊκή πολεμική προσπάθεια στο Βορρά Καστίλη γύρω στο 1336-1339. Υπήρξε δημόσια διαφωνία μεταξύ Ο Άμπνερ και ένας ραβίνος που εμφανίστηκαν πιθανώς γύρω στο 1335-1336 στο θέμα της προσευχής των Ιουδαίων κατά των αποστατών. Αυτή η διαφωνία ήταν ο κύριος λόγος για το διάταγμα εναντίον αυτού του τμήματος των Εβραίων προσευχή (birkatha-minim) από τον Alfonso XI το 1336. Άμπνερ Πιθανότατα πέθανε το 1347 ή αργότερα.
2. Έργα
Τα έργα του Άμπνερ μπορούν να χωριστούν σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες: πολεμική, επιστημονική και φιλοσοφική.
Πολεμικά έργα: Το Mostradorde Justicia είναι το παλαιότερο και το σημαντικότερο έργο εκείνων των γραπτών του Άμπνερ που έχουν διασωθεί. Μόνο μια μετάφραση (πιθανώς από τον ίδιο τον Άμπνερ) στα καστιλιάνικα υπάρχει σήμερα, ενώ το πρωτότυπο εβραϊκό χάθηκε. Το βιβλίο ξεκινά με ένα σύντομη εισαγωγή όπου ο Abner γράφει για τους λόγους της μεταστροφή (το περιστατικό στην Άβιλα και τα δύο όνειρά του). Το κύριο μέρος του βιβλίου είναι μια συζήτηση μεταξύ ενός Χριστιανού (του αφέντη) και ενός Εβραίου (ο επαναστάτης). Σε αντίθεση με άλλα έργα παρόμοια με αυτόν τον τύπο πολεμική συζήτηση, στο Mostrador, ο επαναστάτης δεν γίνεται Χριστιανός, και παρά το γεγονός ότι έχασε τη συζήτηση, ο Εβραίος συνεχίζει να Πιστέψτε στην φαινομενικά ψεύτικη θρησκεία του. Το βιβλίο χωρίζεται σε δέκα κεφάλαια, με κάθε κεφάλαιο να υποδιαιρείται σε έναν αριθμό Παραγράφους. Κάθε παράγραφος είναι μια ομιλία από έναν από τους πρωταγωνιστές του ο συζήτηση.[6]
Περίληψη των κεφαλαίων:Εγώ.Ο Abner υπέδειξε ποια βιβλία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως βάση απόδειξης κατά τη διάρκεια πολεμικών συζητήσεων. Σε αυτό το κεφάλαιο ο δάσκαλος και ο επαναστάτης συμφωνούν ότι και οι δύο πλευρές μπορούν να φέρουν αποδείξεις από φιλοσοφικά επιχειρήματα.ΙΙ.Η απόδειξη του Άμπνερ για την παροχή ενός νέου νόμου κατά τον ερχομό του Μεσσία.ΙΙΙ.Μια εξήγηση και αιτιολόγηση για την αποκάλυψη ενός νέου νόμος.ΙV.Τα επιχειρήματα εκείνων που αρνούνται ότι ο μεσσίας επρόκειτο να έρθει και Πέθανε και φέρε εξιλέωση για την αμαρτία του Αδάμ. και τι τους αντικρούει Επιχειρήματα.V.Τα επιχειρήματα του επαναστάτη που έρχονται σε αντίθεση με τη θέση του κυρίου σχετικά με την Τριάδα και την Ενσάρκωση του προσώπου του Υιού στο ανθρώπινη μορφή του Χριστού, και οι δάσκαλοι απαντούν σε αυτούς Επιχειρήματα.ΕΜΕΊΣ.Τα επιχειρήματα του επαναστάτη κατά της ενσάρκωσης της θεότητας στο ανθρώπινη μορφή του Χριστού και πώς ο κύριος προσπαθεί να τους αντικρούσει Επιχειρήματα.VII.Μια προσπάθεια να αποδειχθεί ότι η ελπίδα που έχουν οι Εβραίοι στο Ο ερχομός του προφητευμένου Χριστού είναι μια ψεύτικη ελπίδα, και ότι ο Ιησούς του Η Ναζαρέτ ήταν ο Χριστός που ήρθε σύμφωνα με τον καιρό που ήταν υποδεικνύεται για τον ερχομό του Χριστού στα βιβλία των προφητών και οι σοφοί.VIII.Επιχειρήματα των Ιουδαίων ότι ο Χριστός δεν έχει έρθει ακόμα, που είναι τη βάση του ισχυρισμού τους ότι οι Χριστιανοί είναι ο λαός του Εδώμ ή τον Ησαύ, ο οποίος επρόκειτο να καταστραφεί και να πέσει πριν από τον ερχομό του ο Χριστός. και μια προσπάθεια να αντικρουστούν αυτά τα επιχειρήματα.IX.Μια προσπάθεια να αποδειχθεί ότι η ελπίδα που έχουν οι Εβραίοι για την Ο ερχομός του Χριστού ανά πάσα στιγμή είναι μια ψεύτικη ελπίδα, και γι' αυτό το λόγο Οι Εβραίοι είναι ακόμα εξόριστοι από τη Γη του Ισραήλ.X.Η προσπάθεια του Άμπνερ να αποδείξει ότι οι Χριστιανοί, σύμφωνα με το Τα έθιμα και οι εντολές που έχουν στους νόμους τους, πρέπει να είναι κάλεσε το Άγιο Έθνος του Ισραήλ, και ότι οι Εβραίοι, σύμφωνα με το Τα έθιμα και οι εντολές που έχουν στους νόμους του Ταλμούδ είναι δεν είναι κατάλληλος να επιστρέψει στη Γη του Ισραήλ. και την προσπάθεια του επαναστάτη να να αντικρούσει τα επιχειρήματα αυτά.
Απαντήσεις στον βλάσφημο (Teshuvot la-Meharef): αυτό το βιβλίο επέζησε και στα δύο στο πρωτότυπο Εβραϊκά[7] και σε μια καστιλιάνικη μετάφραση.[8] Αυτό το βιβλίο είναι μια απάντηση στις διάφορες επιστολές που μόνο του Abner γνωστός μαθητής, ο ραβίνος Isaac Pulgar, έγραψε εναντίον του ντετερμινιστή και Χριστιανός Γραπτά.[9] Ο Άμπνερ δεν χώρισε αυτό το βιβλίο σε επίσημα τμήματα, αν και το βιβλίο περιέχει τέσσερα κύρια θέματα που παρουσιάζονται συνεχόμενα: (1) εισαγωγή όπου ο Άμπνερ επιτίθεται στον πρώην μαθητή του φιλοσοφική θέση και άλλα προσωπικά θέματα μεταξύ των δύο. (2) η Τριάδα και πώς μπορεί να βασιστεί στη φιλοσοφία, τις γραφές και αποσπάσματα από την εβραϊκή ραβινική λογοτεχνία. 3) τα αναγκαία ύπαρξη της ενσάρκωσης της θεότητας στον κόσμο. και (4) απόδειξη των προαναφερθεισών χριστιανικών πεποιθήσεων που προέρχονται από τις γραφές και άλλες εβραϊκές πηγές (Ταλμούδ και Midrashim). Σε αυτό το τελευταίο μέρος, το οποίο καταλαμβάνει σχεδόν το ήμισυ του βιβλίου, ο Abner υποστηρίζει ότι ο μεσσίας είχε ήδη έρχονται και ότι ο Χριστιανισμός είναι αληθινός.
Ενώ τα επιχειρήματα του Άμπνερ σχετικά με την Τριάδα και την Ενσάρκωση είναι γενικά πιο ανεπτυγμένη στο Mostradorde Justicia, Η φιλοσοφική σημασία αυτού του έργου έγκειται στην κριτική του ο Εβραίος φιλόσοφος. Εδώ ο Abner διακρίνει μεταξύ των κανονικών Εβραϊκοί άνθρωποι (που έχουν κάποια ελπίδα να γίνουν χριστιανοί και να είναι σώθηκε) και Εβραίους φιλοσόφους (όπως ο Pulgar). Οι τελευταίοι είναι απελπισμένοι και μένουν χωρίς θρησκεία, κυρίως λόγω των απόψεών τους ότι μόνο Οι άνθρωποι που αποκτούν επιστημονική γνώση έχουν κάποιο είδος ύπαρξης μετά θάνατον. Λόγω του αισθήματός τους που ανυψώνονται σε σχέση με τους άλλους, αυτοί Οι φιλόσοφοι δεν έχουν καμία ελπίδα να βελτιώσουν και να αποδεχτούν την αλήθεια του Χριστιανισμός. Μέρη της κριτικής του Abner για τους Εβραίους φιλοσόφους σε αυτό βιβλίο πιθανότατα επηρέασε τον Κρέσκα.
Libro de la Ley (Βιβλίο του Νόμου). Αυτό το έργο επέζησε μόνο αποσπασματικά[10] στα καστιλιάνικα. Το κύριο επιχείρημα του Abner σε αυτό το βιβλίο είναι ότι η Ο εβραϊκός λαός ξέχασε τα μυστικά της Τορά, τα οποία εκδηλώνονται με τα χριστιανικά δόγματα, ιδιαίτερα την Τριάδα.
Sefer Teshuvot ha-Meshubot (Το βιβλίο των απαντήσεων στο Αποστασίες) υπάρχει μόνο σε Εβραϊκά.[11] Υπάρχουν τρεις πολεμικές γράμματα[12] που ασχολούνται ιδιαίτερα με βιβλικά επιχειρήματα σχετικά με το θέμα του Ερχομός του Μεσσία.[13]
3. Η ΤΡΙΑΔΑ ΚΑΙ Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ
Τα δύο κύρια θέματα των φιλοσοφικών πολεμικών έργων του Άμπνερ είναι η Τριάδα και η Ενσάρκωση. Ο Άμπνερ είχε μια πρωτότυπη άποψη για το Τριάδα. Κατά τη γνώμη του, μπορεί κανείς να αποδείξει φιλοσοφικά την πραγματικότητα του ο Τριάδα.[14] Ισχυρίστηκε ότι μόνο η διαίρεση της θεϊκής πηγής του κόσμου μπορεί να εξηγήσει την ποικιλομορφία του κόσμου. Η άπειρη δύναμη του Θεού (η πατέρας) θα έκαιγε την πεπερασμένη ύλη του κόσμου αν δεν υπήρχε Κάποιος «μετασχηματιστής» που προσάρμοσε τη θεϊκή δύναμη στο πεπερασμένο της ύλης (ο γιος). Ο Abner διέκρινε δύο μέρη του ο γιος. Ο ανώτερος υιός είναι μέρος της υπερβατικής θεότητας. Ο Ο κατώτερος Υιός είναι η θεία ουσία σε όλα τα διαφορετικά μέρη του κόσμος. Ο μετασχηματιστής της θεϊκής δύναμης και ουσίας είναι ο ανώτερος Γιος.
Όσον αφορά τη θεωρία των θεϊκών ιδιοτήτων, ο Άμπνερ είχε επίσης μια πρωτότυπη γνώμη. Διέκρινε μεταξύ των χαρακτηριστικών που είναι το ουσία του Θεού και τις ιδιότητες που είναι ουσιώδεις για τον Θεό. Ο Οι ιδιότητες της ουσίας του Θεού διαιρούνται μόνο μέσα στο περσόνες της Αγίας Τριάδας. Τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά είναι απαραίτητα μόνο στον Θεό (και θα μπορούσε να αποδοθεί σε οποιαδήποτε από τις προσωπικότητες). Αυτό Η διαίρεση των θεϊκών ιδιοτήτων επηρέασε τον ραβίνο Hasdai Crescas, ο οποίος αργότερα επηρέασε τον Σπινόζα.
Η γνώμη του Άμπνερ για την Ενσάρκωση ήταν επίσης πολύ πρωτότυπη. Σύμφωνα με Άμπνερ, η ουσία του Θεού βρίσκεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο κόσμος είναι αποτελείται μόνο από διεφθαρμένη ύλη και θεϊκή ουσία σε διαφορετικές βαθμούς καθαρότητας. Ακόμα και η πιο διεφθαρμένη ύλη έχει μέσα της κάποια θεϊκή ουσία. Η θεϊκή ουσία δίνει τη σωματική μορφή ύλη και παράγει σε αυτήν τις διαστάσεις της. Η μοναδικότητα ενός ανθρώπου Η ύπαρξη είναι η ικανότητα να εξαγνίζει κανείς την ύλη του, φθάνοντας έτσι σε ένα υψηλότερος βαθμός θεϊκής ουσίας. Σύμφωνα με τον Άμπνερ, τι έκανε τον Ιησού Μοναδικό ήταν ότι γεννήθηκε από την υψηλότερη ύλη, δίνοντάς του τη δυνατότητα να ενωθούν με τον υψηλότερο βαθμό θεϊκής ουσίας που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος πετυχαίνω. Ο Άμπνερ πίστευε ότι ο ανώτερος γιος δεν ενσαρκώνεται σε αυτό κόσμος. Ο Ιησούς ήταν μόνο ο υψηλότερος βαθμός του κατώτερου γιου, δηλαδή παρούσα στις ουσίες ολόκληρου του κόσμου.
Η γνώμη του Άμπνερ για την Ενσάρκωση είναι στενά συνδεδεμένη με την άποψή του για το δόγμα του Προπατορικού Αμαρτήματος. Κατά την άποψη του Abner, ο λόγος για την Το προπατορικό αμάρτημα ήταν η έλλειψη κατανόησης του Αδάμ. Ο Αδάμ νόμιζε ότι η διάνοια, η οποία είναι ενσάρκωση της θεότητας στους ανθρώπους, ήταν ο Θεός, και Επομένως, κατέληξε εσφαλμένα στο συμπέρασμα ότι ήταν Θεός. Για να φτιάξουμε τον Αδάμ λάθος, η ανθρωπότητα χρειαζόταν την Τορά του Μωυσή, η οποία τόνιζε την ενότητα του Θεού σε υπερβολική μορφή και επομένως εξηγείται (κάπως ανακριβώς) ότι ο Θεός δεν ενσαρκώνεται καθόλου στον κόσμο. Μόνο Μετά από αυτό το κρίσιμο βήμα, η ανθρωπότητα ήταν σε θέση να το καταλάβει αυτό, αν και υπάρχει θεότητα στους ανθρώπους, αυτή η θεότητα δεν είναι ανεξάρτητος Θεός, αλλά μάλλον ένα μέρος της θείας ουσίας σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο νόμος του Ο Μωυσής που ήρθε να καθαρίσει τον κόσμο από την ειδωλολατρία έχει κάποια προβλήματα. Δεν επιτρέπει την πλήρη χειραφέτηση της ανθρωπότητας από την αμαρτία και λάθος. Ο Άμπνερ ισχυρίστηκε ότι η άρνηση της ενσάρκωσης του Θεού στο Ο κόσμος οδηγεί στην άρνηση της δυνατότητας ζωής μετά το θάνατο. Ο Η πιθανότητα ζωής μετά το θάνατο προέρχεται από την κατανόηση του Ενσάρκωση της θεότητας σε όλους τους ανθρώπους. Άρνηση της ζωής μετά το θάνατο προκαλεί ανηθικότητα. Η Τορά πρέπει να ανεχθεί όλες αυτές τις ανακρίβειες προκειμένου να επιτύχει τον κύριο στόχο της, ο οποίος είναι να βγάλει την ανθρωπότητα από το αμαρτία της ειδωλολατρίας (πιστεύοντας ότι ο Θεός είναι ένας). Το αποτέλεσμα, όμως, καλύτερα από τον προκάτοχό του, είναι τελικά μια χαμένη κατάσταση η οποία Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να ξεπεράσει μόνη της. Γι' αυτόν τον λόγο, ο Θεός έστειλε τον Ιησού (ο οποίος γεννήθηκε με ανώτερο βαθμό ύλης και θεϊκής ουσίας). Οφειλόμενος στη θεότητα μέσα στον Ιησού, τα θαύματά του και την ανάστασή του, Οι άνθρωποι είναι σε θέση να καταλάβουν ότι μέσα σε όλα στον κόσμο Υπάρχει κάποια θεία ουσία που είναι μέρος του κατώτερου Υιού, και ότι η προέλευση όλης της θειότητας στον κόσμο είναι ο ανώτερος Υιός. Αυτή η κατανόηση καθιστά δυνατή τη σωτηρία από το προπατορικό αμάρτημα και αντιπροσωπεύει μια αληθινή κατανόηση της σχέσης μεταξύ του Θεού και του κόσμος. Ο ρόλος της μυστηριακής Θείας Λειτουργίας είναι να μας υπενθυμίζει το θεϊκή όψη της ουσίας του Ιησού, καθώς και όλων των θαυμάτων που Ο Ιησούς έκανε και συνέχισε την επιρροή τους στο παρόν μας Ώρα.
Βλέπουμε ότι αυτή η άποψη σχετικά με την Τριάδα και την Ενσάρκωση έρχονται σε αντίθεση με το επίσημο δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας την εποχή του Άμπνερ. Κατά τη γνώμη του, η ενσάρκωση της θεότητας στον Ιησού δεν το έκανε Παρακάμψτε την κανονική διαδικασία της εκπόρευσης της θείας ουσίας στο τον κόσμο. Αντίθετα, η φανέρωση του Ιησού αντιπροσώπευε το αποκορύφωμα της ενσάρκωσης της θεότητας, η οποία, αν και πράγματι παρούσα στο σύνολο κόσμο, αλλά στον Ιησού συνέβη με την πιο αγνή δυνατή μορφή. Η παρούσα γνωμοδότηση του Άμπνερ, όπως και οι άλλες φιλοσοφικές του απόψεις, ήταν μέρος του ριζοσπαστική νεοπλατωνική ερμηνεία του χριστιανισμού. Η διαφορά μεταξύ αυτού και των άλλων νεοπλατωνικών χριστιανών φιλοσόφων, όπως Master Eckard, είναι οι διαφορετικές πηγές από τις οποίες ήταν Επηρεάζεται. Ο Άμπνερ δεν χρησιμοποίησε τον παραδοσιακό Νεοπλατωνικό Χριστιανικές πηγές, όπως ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Δεν βλέπουμε σε κανένα μέρος του έργου του ότι γνώριζε την ύπαρξη αυτών των πηγών. Από την άλλη, ο Άμπνερ χρησιμοποίησε κάποιες αραβικές και εβραϊκές πηγές. Η προέλευση της ασυνήθιστης θέσης του για τον Χριστιανισμό βρίσκεται στο αντίθεση στο κοινό αριστοτελικό-μαϊμονιδεϊκό-αβερροϊκό ρεύμα του Εβραϊκή φιλοσοφία. Ο Άμπνερ, όπως και ο Σπινόζα μετά από αυτόν, πίστευε ότι Οι εξηγήσεις αυτών των στοχαστών σχετικά με το ζήτημα της δημιουργίας ο κόσμος από έναν τέλειο Θεό δεν ήταν αρκετός και τελικά ανακριβής. Στη θέση αυτών των απαντήσεων, ο Άμπνερ πρότεινε τη ριζοσπαστική του ερμηνεία του χριστιανικού δόγματος της Τριάδας, μια ερμηνεία που δεν επηρεάστηκε από τον θεολογικό χριστιανό παράδοση.
4. Ντετερμινισμός
Μία από τις σημαντικότερες φιλοσοφικές απόψεις του Άμπνερ ήταν η δική του Ντετερμινιστική άποψη.[15] Ο Άμπνερ αφιέρωσε το βιβλίο του Ofrenda de Zelos (Minhat Kena'ot στο πρωτότυπο χαμένο εβραϊκό κείμενο), μαζί με άλλα έργα που έχουν χαθεί έκτοτε, στο ζήτημα του ντετερμινισμού και ελεύθερος βούληση.[16] Στην αρχή αυτού του βιβλίου, ο Abner περιγράφει τη γνώμη του πρώην μαθητής του ραβίνου Ισαάκ Πούλγκαρ, ο οποίος αρνείται την πρόγνωση του Θεού ανθρώπινες αποφάσεις. Μετά την επεξήγηση της παρούσας γνωμοδότησης και της άρνηση, ο Abner εξηγεί την ντετερμινιστική του άποψη. Ο Άμπνερ πίστευε ότι οι άνθρωποι έχουν ελεύθερη βούληση με περιορισμένη έννοια, αλλά ενεργούν με αποφασιστικότητα τρόπο με την ευρύτερη έννοια. Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι στη σχέση τους με τον εαυτό τους, πράγμα που σημαίνει ότι εάν ένα άτομο διαχωριστεί από τις αιτίες που επηρεάζουν τον/την (π.χ. εκπαίδευση, επιρροές της κοινωνίας) ενώ Συζητώντας μεταξύ δύο επιλογών, ο ένας είναι τότε πραγματικά ελεύθερος να επιλέξει είτε των δύο επιλογών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ένα άτομο μπορεί στη συνέχεια να χρησιμοποιήσει τη βούλησή του και να επιλέξει ελεύθερα μεταξύ των δύο επιλογών. Ωστόσο, εάν λαμβάνει υπόψη όλες τις αιτίες που επηρεάζουν τη θέλησή του, Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτές οι αιτίες περιορίζουν τη βούληση αυτού του ατόμου μόνο μία από τις δύο επιλογές. Κατά τη γνώμη του Abner, οι άνθρωποι είναι σαν το κερί, ως εξής: Το κερί μπορεί να λιώσει και να σμιλευτεί σε πολλά διαφορετικά σχήματα. Ωστόσο, το άτομο που σμιλεύει το κερί καθορίζει την παρούσα μορφή του ως μόνο μία από αυτές τις επιλογές. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους: Στο Οι ίδιοι, έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν μεταξύ διαφορετικών δυνατότητες, αλλά η σχέση τους με τον έξω κόσμο καθορίζει τις επιλογές τους. Μπορούμε να δούμε από αυτό το παράδειγμα πόσο ισχυρός είναι ο ντετερμινιστής άποψη του Άμπνερ ήταν. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο Abner ορίζει τη βούληση των ανθρώπων ως συμφωνία μεταξύ της ελκτικής δύναμης και της φαντασία, δύο δυνάμεις κοινές στον άνθρωπο και τα ζώα.
Ο Abner εξηγεί με τον ίδιο τρόπο την έννοια της πιθανότητας και ατύχημα. Τα πράγματα είναι δυνατά μόνο στη σχέση τους με τον εαυτό τους. Μέσα Σε σχέση με ολόκληρο τον κόσμο και την αιτιότητά του, όλα είναι πραγματικά αποφασισμένος. Τα ατυχήματα είναι μόνο ατυχήματα σε σχέση με το φαινομενικό απίθανη εμφάνισή τους. Ωστόσο, σε σχέση με όλες τις αιτιώδεις συνάφεια διαδικασίες του κόσμου, βλέπουμε ότι ακόμη και στις πιο ασυνήθιστες περιστάσεις την επέλευση αυτού που φαίνεται να είναι ατύχημα στην πραγματικότητα έπρεπε να συμβεί. Εν ολίγοις, δεν υπάρχουν ατυχήματα (σύμφωνα με το δημοφιλής έννοια του ατυχήματος) για τον Abner.
Αυτή η ντετερμινιστική περιγραφή του κόσμου (βασισμένη στην ορθολογική επιχειρήματα) επιλύει το θεολογικό πρόβλημα της αντίφασης μεταξύ της ελεύθερης βούλησης των ανθρώπων και της πρόγνωσης του Θεού. Στο Η γνώμη του Abner για την ελεύθερη βούληση δεν υπάρχει πραγματικά. Γι' αυτόν, ο Θεός είναι ο πρώτη αιτία. Γνωρίζει όλους τους νόμους του κόσμου και επομένως γνωρίζει όλα όσα έχει καθορίσει.
Αυτή η ντετερμινιστική περιγραφή οδηγεί σε δύο θεολογικά προβλήματα. Ο Πρώτον, γιατί ο Θεός έστειλε εντολές σε ανθρώπους που δεν μπορούν πραγματικά να αποφασίσουν αν πρέπει να τους υπακούσουμε ή να τους παρακούσουμε. Επί του δευτέρου ερωτήματος που τίθεται είναι ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι μπορούν να λάβουν ανταμοιβή ή τιμωρία για πράξεις και αποφάσεις στις οποίες δεν έχουν πραγματικά κανέναν έλεγχο; Ο Άμπνερ απαντά Το δεύτερο ερώτημα εξηγώντας ότι τα απαγορευμένα πράγματα είναι φυσικά Κακό. Η τιμωρία του αμαρτωλού δεν είναι μια ειδική πράξη θείας πρόνοια; μάλλον είναι η φυσική συνέπεια της κακής του πράξης. Αυτό μας οδηγεί στην απάντηση στο πρώτο ερώτημα. Σύμφωνα με τον Abner, Ο στόχος της Τορά είναι να επηρεάσει τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που είναι σωστό. Ο Η Τορά και οι προφήτες (και ο Θεός που τους έστειλε) ενεργούν στον κόσμο συμμόρφωση με τη φύση Του. Ο μόνος τρόπος να επηρεάσεις κάποιον να κάνει Κάτι είναι να του δώσεις αρκετούς λόγους για να το κάνει. Η Τορά είναι μόνο Μια άλλη αιτία που επηρεάζει τους ανθρώπους να κάνουν ό, τι είναι καλό. Άμπνερ Συγκρίνει την ανταμοιβή και την τιμωρία με έναν πατέρα που υποχρεώνει τον γιο του να Πάρτε φάρμακα. Το φάρμακο θα λειτουργεί πάντα ακόμη και αν ο γιος παίρνει Δυστυχώς. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις ενέργειες των ανθρώπων. Όταν οι άνθρωποι κάνουν αυτό που είναι σωστό, πιστεύουν ότι θα λάβουν ανταμοιβή, Ενώ αν κάνουν ό, τι είναι λάθος, πιστεύουν ότι θα λάβουν ένα τιμωρία – ακόμα κι αν δεν έχουν ουσιαστικά την επιλογή να κάνουν Κάτι άλλο.
Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι αυτό το φιλοσοφικό βιβλίο που Abner έγραψε στο τέλος της ζωής του, περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά την μεταστροφή, είναι σχεδόν χωρίς χριστιανικό Αναφορές.[17] Παρ 'όλα αυτά, το βιβλίο είναι γεμάτο αναφορές σε εβραϊκές πηγές, συμπεριλαμβανομένου του Ταλμούδ και παραπομπών εβραϊκών αρχών όπως Μαϊμονίδης.[18] Βλέπουμε ότι ο Άμπνερ, ακόμη και πολλά χρόνια μετά τη μεταστροφή του, έγραψε στο Εβραϊκή κοινότητα και ήταν μέρος της εσωτερικής εβραϊκής συζήτησης για το ζήτημα ντετερμινισμού. Στην πραγματικότητα, ο Άμπνερ είναι ο πρώτος μεσαιωνικός Εβραίος φιλόσοφος να υποστηρίξει μια ντετερμινιστική εξήγηση του κόσμου. Του Η γνώμη επηρέασε τον ραβίνο Hasdai Crescas (ο οποίος παράφρασε ένα σημαντικό μέρος της Ofrenda de Zelos στο μεγάλο φιλοσοφικό έργο του Το φως του Άρχοντας[19]), και μέσω αυτού, ο Σπινόζα. Μερικοί Εβραίοι φιλόσοφοι, όπως ο ραβίνος Ισαάκ Pulgar, ο ραβίνος Mosses από τη Narbonne και ο ραβίνος Josef Ben Shem Τοβ[20] ανταποκρίνονται ρητά στην ντετερμινιστική άποψη του Abner, έτσι ώστε Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η γνώμη του είχε σημαντική επιρροή στην εσωτερική εβραϊκή συζήτηση σχετικά με το ζήτημα της ελεύθερης βούλησης σε όλη την 14ου και 15ου Αιώνες.
5. Κριτικοί της αριστοτελικής επιστήμης
Όπως είπαμε προηγουμένως, το σημαντικό έργο της επιστήμης του Abner (το Νέο Φιλοσοφία) χάνεται. Μπορούμε ακόμα να προσπαθήσουμε να ανακατασκευάσουμε μερικά από τα δικά του επιστημονικές απόψεις μέσα από κάποια σημεία άλλων έργων του, συγκεκριμένα το υπάρχον έργο Meyasher Aqob, Ραβίνος Ισαάκ Σύντομη περίληψη του Pulgar για το χαμένο έργο και μερικά επιστημονικά αποσπάσματα σε Mostrador de Justicia.[21]
Η πρώτη ενδιαφέρουσα γνώμη του Άμπνερ είναι η άποψή του για την πρωταρχική ύλη. Ο Άμπνερ αρνήθηκε έναν απαραίτητο σύνδεσμο, τον οποίο επιβεβαίωσαν οι Αριστοτελικοί, μεταξύ αμαξωμάτων και ατυχημάτων (μέγεθος, βάρος, ποσότητα κ.λπ.), υποστηρίζοντας ότι ένα σώμα αμόλυντο από όλα αυτά τα ατυχήματα μπορεί παρ 'όλα αυτά έχουν πραγματική ύπαρξη. Εξήγησε την άποψή του στο δογματικό πλαίσιο του ζητήματος της ιεροτελεστίας Μάζα.[22] Τα κύρια φιλοσοφικά επιχειρήματα του επαναστάτη ενάντια στη Θεία Λειτουργία είναι τα εξής: ακολουθεί: (1) Πώς μπορούν πολλά σώματα να καταλαμβάνουν την ίδια θέση; (2) Πώς μπορεί Το σώμα του Ιησού να είναι στο ψωμί και το κρασί χωρίς να τα αλλάξει; (3) Πώς Μπορεί το ίδιο σώμα να είναι δύο διαφορετικά υλικά ταυτόχρονα; (4) Πώς Μπορεί κανείς να εξευτελίσει τον Ιησού τρώγοντάς τον και χωνεύοντάς τον; Στην αρχή του απάντηση Ο Άμπνερ τονίζει ότι η Θεία Λειτουργία είναι θαυματουργή. Παρ 'όλα αυτά, αυτός συνεχίζει προσφέροντας μια επιστημονική εξήγηση της μετουσίωσης. Για τον Άμπνερ, ο καθένας έχει ένα στρώμα καθαρής θεϊκής ύπαρξης, στο οποίο προστίθενται άλλες μορφές και ατυχήματα· αλλά αν το σώμα είναι απογυμνωμένο Από όλες αυτές τις προσθήκες θα μειωθεί στο αρχικό θείο μόνο ουσία. Σε αυτή την κατάσταση το σώμα δεν θα έχει όρια, ποσότητα, ή βάρος για να καταλάβει το σύμπαν, και κατά συνέπεια είναι άπειρος. Αυτό το σώμα είναι το θεμέλιο ολόκληρου του υλικού κόσμου, και κανονικά – με εξαίρεση το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας και Ενσάρκωση – δεν υπάρχει χωρίς ατυχήματα (τουλάχιστον όχι τον υποσελήνιο κόσμο). Αυτό το θέμα ταυτίζεται με τη σάρκα του Ο Ιησούς, ο οποίος έχει μόνο θεϊκή ύπαρξη, πράγμα που σημαίνει ότι το σώμα του Ιησού ταυτίζεται με την πρώτη ύλη.
Η παραπάνω περιγραφή εξαλείφει για τον Abner όλες τις δυσκολίες που θέτει ο επαναστάτης. Το πρόβλημα της συνύπαρξης δύο σωμάτων σε Ένα μέρος εξαλείφεται, επειδή όλα τα σώματα, μόλις έχουν Απογυμνωμένα από τη μορφή και τα ατυχήματα τους, ενσωματώνουν το άπειρο σώμα του Ιησού, που γεμίζει ολόκληρο το σύμπαν. Μετά από αυτές τις φόρμες έχουν Αφαιρέθηκε, το ψωμί και το κρασί ταυτίζονται με το σώμα του Ιησού. Το πολύ Η ίδια αρχή εξαλείφει το πρόβλημα της ταυτόχρονης ύπαρξης Το σώμα του Ιησού σε διάφορα σημεία, αφού το σώμα του γεμίζει ολόκληρο το σύμπαν και υπερβαίνει όλους τους ορισμούς του τόπου. Επειδή το σώμα του υπερβαίνει επίσης τον ορισμό της ποσότητας, το πρόβλημα της περιορισμένης Η ποσότητα αφαιρείται επίσης.
Ένα άλλο θέμα για το οποίο ο Abner ασκεί κριτική στην αριστοτελική επιστήμη είναι τον ορισμό του τόπου και τη σχέση μεταξύ τόπου και σώματος. Μέσα η σκέψη του Αριστοτέλη, ο ορισμός του τόπου είναι «το όριο του περικλείοντος οργανισμού». Κατά τη γνώμη του, ο τόπος έχει ένα σημαντικό ρόλο στην κίνηση. Ο ορισμός της φυσικής κίνησης είναι Η κίνηση ενός σώματος στη φυσική του θέση στον κόσμο. Αριστοτέλης εξηγεί ότι τόσο ο φυσικός τόπος προσελκύει το σώμα όσο και ότι η Το σώμα κινείται μόνο του στη φυσική του θέση.
Ο Abner διακρίνει μεταξύ του φυσικού αντικειμένου και της επέκτασης ή διάσταση. Σύμφωνα με τον Abner, η διάσταση είναι «μια απλή και λεπτή ποσότητα αποσπασμένη από όλα τα κινητά σώματα". με άλλα λόγια, είναι χώρος, ανεξάρτητος από οποιοδήποτε φυσικό σώμα. Η διάσταση είναι μετρήσιμη per se, και δεν συνδέεται με αυτό που την καταλαμβάνει. Παρ 'όλα αυτά, του Abner Ο ορισμός του τόπου εξακολουθεί να συνδέεται με το σώμα: "τόπος" είναι η διάσταση που καταλαμβάνει ένα σώμα, και είναι το σώμα που το μετατρέπει στο "μέρος". Σύμφωνα με τον Abner, η κίνηση των σωμάτων δεν οφείλεται στο ότι έλκονται από κάποιο μέρος όπου πρέπει να ξεκουραστούν πριν από την επανέναρξη της κίνησής τους. μάλλον, κινούνται λόγω του αλληλεπίδραση πολλών δυνάμεων, αρκετά ανεξάρτητη από οποιαδήποτε συγκεκριμένη τόπος. Ένα σώμα που ρίχνεται προς τα πάνω ανεβαίνει, αλλά αν ξαφνικά αρχίσει Για να πέσει εξαιτίας μιας αντίθετης δύναμης, δεν θα υπήρχε ούτε μια στιγμή ανάπαυση μεταξύ των δύο αντίθετων κινήσεων.
Έτσι, ο Abner απορρίπτει την ιδέα του Αριστοτέλη ότι ένα σώμα έλκεται από τη φυσική του θέση. Διαφορετικά μέρη δεν χαρακτηρίζονται από διαφορετικά ποιότητες (στο βαθμό που όλοι οι τόποι είναι ίσοι και είναι απλώς σημεία διάστημα). Ως εκ τούτου, ένα σώμα δεν έχει λόγο να μετακινηθεί σε ένα συγκεκριμένο μέρος και όχι Ο τόπος είναι η τελική αιτία της κίνησής του.
Γνωρίζουμε από τον ραβίνο Ισαάκ Πούλγκαρ ότι ο Άμπνερ επέκρινε επίσης το απόψεις του Αριστοτέλη σχετικά με την πιθανότητα κενού και υποστηρίζει την ύπαρξη κενών στο χαμένο επιστημονικό βιβλίο του Το Νέο Φιλοσοφία. Λόγω της επιρροής του Abner στον ραβίνο Hasdai Crescas, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η κριτική του είναι στενά συνδεδεμένη με το κριτική του Crescas στην αρχή της πρώτης ομιλίας του Or Χασέμ
Ο Άμπνερ έγραψε την κριτική του για την καλλιτεχνική επιστήμη στην αρχή του Οι 14ου αιώνα, περίπου τον ίδιο χρόνο που Ockham έγραψε την κριτική του για αυτή την επιστήμη. Στο γράψιμο και τη σκέψη του Abner δεν βλέπουμε κανένα είδος επιρροής του Ockham ή άλλων όψιμων σχολαστικοί (ο μόνος σχολαστικός φιλόσοφος που αναφέρει είναι ο Θωμάς Ακινάτης και δεν υπάρχουν παραθέσεις από χριστιανικές πηγές σε ένα επιστημονικό θέμα). Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι η συστηματική Η κριτική της αριστοτελικής επιστήμης ξεκίνησε περίπου την ίδια χρόνο στο εβραϊκό περιβάλλον (με τα γραπτά του Abner) και στο Χριστιανικό περιβάλλον, χωρίς πιθανώς καμία σχέση μεταξύ τους.
Η κριτική του Άμπνερ στην αριστοτελική επιστήμη είχε σημαντική επιρροή στη σκέψη του Crescas και μέσω αυτού στον Pico Della Mirandola και γενική δυτική φιλοσοφία.
6. Η επιρροή του Abner
Πρέπει κανείς να διακρίνει μεταξύ δύο ειδών επιρροής που είχε ο Άμπνερ. Άμπνερ επηρέασε με τα πολεμικά του έργα την ιουδαϊκή-χριστιανική συζήτηση μέχρι το τέλος του Μεσαίωνα. Μερικοί γεννημένοι χριστιανοί, όπως ο Alfonso de Espina, και ιδιαίτερα Εβραίοι αποστάτες, όπως ο Pablo de Santa Maria, αξιοποίησε τα πολεμικά του έργα. Ενάντια σε αυτή την τάση, υπάρχουν περισσότερα από πέντε εβραϊκά πολεμικά έργα που απαντούν ρητά στην πολεμική Επιχειρήματα του Άμπνερ.[23] Παρά τη χρήση του Άμπνερ σε συζητήσεις, τα έργα του δεν είχαν σχεδόν καθόλου φιλοσοφική επιρροή στη χριστιανική θεολογία επειδή η χριστιανική Οι συμμετέχοντες στις συζητήσεις χρησιμοποίησαν τα αποσπάσματα του Εβραίου πηγές του Άμπνερ και όχι τα θεολογικά του επιχειρήματα αυτά καθαυτά, τα οποία στο το περιεχόμενό τους ήταν πολύ διαφορετικό από το επίσημο καθολικό δόγμα.
Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο ο Άμπνερ είχε διαρκή επιρροή ήταν καθαρά φιλοσοφικό επίπεδο. Πρέπει να σημειωθεί ότι η άμεση φιλοσοφική Η επιρροή του Άμπνερ ήταν μόνο στην εβραϊκή κοινότητα. Στην πραγματικότητα, δεν το κάνουμε Δείτε ότι όλοι οι χριστιανοί φιλόσοφοι διαβάζουν τα έργα των Ιουδαίων αποστατών σε οποιοδήποτε άλλο φόρουμ εκτός από το καθαρά πολεμικό. Αντιθέτως, στην εβραϊκή κοινότητα τα έργα του Άμπνερ είχαν σημαντικό αντίκτυπο μέχρι την εκδίωξη των Εβραίων από την Ισπανία το 1492. Η ντετερμινιστική Η γνώμη του Abner είναι αναμφίβολα μία από τις κύριες αιτίες για την Εκτενής αριθμός έργων που έχουν γραφτεί για το θέμα αυτό στο 14ου και 15ου αιώνες από Εβραίους φιλοσόφους. Ως επί το πλείστον, αυτά τα έργα ήταν ενάντια στη γνώμη του Abner. Ο Η πιο εντυπωσιακή φιλοσοφική επιρροή του Άμπνερ ήταν στον ραβίνο Χασντάι Crescas (πέθανε το 1410/1411). Ο Κρέσκας ήταν ο κύριος Εβραίος φιλόσοφος κατά το τέλος του Μεσαίωνα. Παρά τις αντίθετες θέσεις τους στο η εβραϊκή-χριστιανική συζήτηση (ο Κρέσκας έγραψε ένα από τα περισσότερα φιλοσοφικό αντιχριστιανικό έργα),[24] Ο Κρέσκας δανείστηκε μερικές από τις σημαντικότερες πρωτότυπες φιλοσοφικές απόψεις του Abner, συμπεριλαμβανομένου του ντετερμινισμού, η διαφορά μεταξύ των χαρακτηριστικών του την ουσία και τα χαρακτηριστικά που είναι ουσιώδη και την κριτική της αριστοτελικής επιστήμης. Σχετικά με το όλο θέμα, ο Crescas διαμόρφωσε τη γνώμη του χρησιμοποιώντας τον Abner σε συνδυασμό με άλλες πηγές. Παρά αυτής της σημαντικής αλλαγής, μπορούμε να δούμε καθαρά σημάδια της φιλοσοφίας του Άμπνερ στη γραφή του Κρέσκα, και αυτά τα σημάδια αποτελούν σχεδόν όλη η μεταμεσαιωνική επιρροή του Άμπνερ στην εβραϊκή και γενική δυτική φιλοσοφία.
--------------------------
1. Η πηγή αυτού γνώμη είναι Baer (1954) και Baer (1929: σελ. 20-37). Επίσης Gershenzon (1984: σελ. 120-167) στην προσπάθεια εμβάθυνσης αυτής της θέσης. Η παρούσα γνωμοδότηση είναι αναφέρεται επίσης από έναν αριθμό σύγχρονων μελετητών όπως ο Idel. Λάσκερ; Σάινθ.... Szpiech (2006: σελ. 541–555) και Hecht (1993: σελ. 471–480). Ο Sadik (2010) ασκεί κριτική σε αυτή τη γνώμη (αυτή η παράγραφος βασίζεται στο Sadik 2010).
2. Η επιρροή των νεοπλατωνικών συγγραφέων για την Καμπάλα εξηγεί γιατί ένας ερευνητής όπως ο Baer πιστεύει ότι ο Άμπνερ χρησιμοποίησε καμπαλιστικές πηγές.
3. Στην πραγματικότητα, παραθέτει μόνο λίγες φορές τη γενική γνώμη των Καμπαλιστών, και όχι πάντα σε συμφωνία μαζί τους.
4. Είναι σημαντικό να Σημειώστε ότι ο Άμπνερ προσπάθησε να πείσει το εβραϊκό ακροατήριό του ότι όλα τα Σημαντικοί ραβίνοι του παρελθόντος (συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους αρχαίους ραβίνους, όπως Ραβίνος Akiba και Ραβίνος Ισμαήλ, και πιο σύγχρονοι όπως ο Μαϊμονίδης) γνώριζαν κρυφά την αλήθεια του Χριστιανισμού και δεν το έκαναν προσηλυτίζονται μόνο για πραγματιστικούς και όχι φιλοσοφικούς λόγους. Είναι πολύ πιθανό ότι αν ο Άμπνερ γνώριζε τις καμπαλιστικές πηγές, θα το έκανε ήθελαν να κάνουν παρόμοιους ισχυρισμούς σχετικά με τους Καμπαλιστές συγγραφείς. Εμείς γνωρίζουν ότι ο ραβίνος Άμπνερ ήταν πολύ έμπειρος στα σχόλια του Ναχμανίδη σχετικά με την Τορά, ειδικά στο μυστικό καμπαλιστικό μέρος αυτής σχολιασμός στον οποίο αυτός ο ραβίνος εξηγεί τις καμπαλιστικές ιδέες στον ραβίνο Ισαάκ από την Άκρα. Στα γραπτά του Άμπνερ δεν έχουμε καμία σαφήνεια απόσπασμα από αυτό το σχόλιο.
5. Στο όνειρό του, βλέπε Sainz de la Maza Vicosio (1992).
6. Szpiech (2006) αφιέρωσε το σημαντικό έργο του στον Άμπνερ στη μελέτη αυτού του βιβλίου. Για το Mostrador de Justicia βλέπε ειδικά σελίδες 147–289. Μέσα Στην αρχή της εργασίας υπάρχει μια περίληψη κάθε παραγράφου.
7. Επιμέλεια: Hecht (1993) με αγγλική μετάφραση. Σχετικά με τη μελέτη της εβραϊκής μετάφρασης, βλέπε, επίσης, Gershenzon (1984).
8. Το Η καστιλιάνικη μετάφραση έχει επιμεληθεί δύο φορές από τον Mettman και Sainz de la Maza Vicioso (1989).
9. Αυτά τα διαφορετικά γράμματα είναι οι βάσεις του τελευταίου φιλοσοφικού έργου του Pulgar, Aid to Θρησκεία (Ezer Ha-Dat).
10. Το σωζόμενο μέρος δημοσιεύθηκε από τον Mettman με την Ofrenda de Zelos.
11. Δημοσιεύθηκε από τον Rosenthal (1967).
12. Δημοσιεύθηκε από τον Rosenthal (1961, 1962, 1964).
13. Σχετικά με το θέμα αυτό, βλέπε Chazan (1984, 2000).
14. Γενικά, η Η πλειοψηφία των χριστιανών φιλοσόφων (ακόμη και οι χριστιανοί πολεμιστές) υποστηρίζουν ότι η Τριάδα είναι μια πίστη που δεν έρχεται σε αντίθεση με τη φιλοσοφία. Αυτοί Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι μέσω της πίστης μπορούν να βρουν την αληθινή γνώμη μεταξύ τους τις φιλοσοφικά πιθανές απόψεις. Αντιθέτως, ο Abner υποστηρίζει ότι Η ύπαρξη της Τριάδας είναι μια υποχρεωτική γνώμη.
15. Στο ντετερμινιστική γνώμη του Abner, βλέπε Ravitzky (1982).
16. Για παράδειγμα, το έργο του מגדל עוז, το οποίο έγραψε κατά τη διάρκεια του εβραϊκού μέρους της ζωής του.
17. Η μόνη αναφορά σε Ο Χριστιανισμός είναι μια φράση στο τέλος του βιβλίου που οι απόψεις που περιγράφονται εκεί είναι σύμφωνες με τη χριστιανική άποψη προορισμός.
18. Ο Abner ήταν ο πρώτος στοχαστής σε αυτό το βιβλίο που υποστήριξε έναν ντετερμινιστικό ερμηνεία του Μαϊμονίδη.
19. Στην πραγματικότητα, οι τέσσερις πρώην κεφάλαια του έκτου μέρους της δεύτερης ομιλίας (που αφιερώνει ο Κρέσκας στο ζήτημα της ελεύθερης βούλησης) είναι μια παράφραση της Ofrenda de Zelos.
20. Ραβίνος Isaac Pulgar στο το τρίτο μέρος του έργου του (Ezer Ha-Dat). Ραβίνος Μωυσής από Narbonne στο μια ειδική φιλοσοφική απάντηση. και ο ραβίνος Joseh Ben Shem Tov σε ένα χαμένο βιβλίο που παραθέτει στο σχόλιό του για την Ηθική στον Νικόμαχο. Σε αυτό το βιβλίο, ο τελευταίος συγγραφέας αναφέρει την επιρροή του Abner Κρέσκας
21. Αυτό το μέρος του άρθρου βασίζεται στο Sadik (2008, 2011).
22. Στο τέλος του κεφαλαίου έξι του Mostrador de justicia, σελίδες 91–93.
23. Είναι βέβαιο ότι περισσότερα εβραϊκά έργα ασχολούνται με τα επιχειρήματα του Άμπνερ χωρίς ρητά δηλώνοντας έτσι.
24. Σε αυτό το έργο, Ο Κρέσκας δεν λαμβάνει υπόψη τα αρχικά επιχειρήματα του Άμπνερ για Χριστιανισμός. Ο λόγος αυτής της έλλειψης προσοχής είναι, κατά τη γνώμη μου, ότι ο στόχος του Κρέσκα σε αυτό το βιβλίο είναι να επιχειρηματολογήσει εναντίον της θρησκείας και θεολογία της πλειοψηφίας των χριστιανών, η οποία είναι πολύ διαφορετική από τον αρχικό ορισμό του Χριστιανισμού στα γραπτά του Άμπνερ.
