Το μεγάλο ταξίδι της μύησης

Μετά από ένα μεγάλο και επίπονο ταξίδι έφτασα επιτέλους στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου. Ο δάσκαλος μου είχε δώσει συστατικές επιστολές ώστε να γίνω δεκτός από τους Αιγυπτίους ιερείς και τον αρχιερέα τους το Έλληνα σοφό στην αρχαία χώρα του «Κέμ», που εμείς αποκαλούμε Αίγυπτο λόγω του ότι βρίσκεται υπό του Αιγαίου.

Μου είχε επίσης επιστήσει την προσοχή, πως θα πρέπει να θεωρήσω το χρονικό διάστημα και τις δυσκολίες που θα προκύψουν κατά την διάρκεια του ταξιδιού, ως μία προκαταρκτική και καθαρτική «μυητική» προπαίδευση, ώστε να είμαι έτοιμος για την συνάντηση μου με τον Έλληνα σοφό, του οποίου το όνομα δεν θα σας αποκαλύψω.

Το νέο μυητικό όνομα που είχε αποκτήσει ο άνθρωπος που θα έβλεπα, το είχε λάβει μετά από σειρά δοκιμασιών και μυήσεων, πολύ πριν καν γνωρίσει τον δικό μου δάσκαλο, ως μαθητή του. Οι Αιγύπτιοι πιστεύουν πως το όνομα φέρει εντός του «μαγικές δυνάμεις», για αυτό και γίνονται ειδικές επικλήσεις στους Θεούς τους, με ονόματα τα οποία είναι γνωστά μόνο τους ανώτερους ιερείς τους.

Συνήθως τα ονόματα αυτά είναι αρχικά δηλωτικά Γράμματα ή αριθμοί, που κρύβουν εντός τους αλήθειες και ιδιότητες. Το όνομα για τους Αιγυπτίους δεν νοείται απλώς ως δηλωτικό της γνώσης ενός προσώπου, εφόσον αυτό αντιπροσωπεύει όλες τις ιδιότητες και τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά ενός προσώπου, αλλά και της σύνδεση του με τη «ζώσα ενέργεια», το «ΚΑ» . Η φράση «σε ξέρω, γιατί γνωρίζω το όνομα σου», αναφέρεται ανάμεσα στους «αδελφούς» του Έλληνα σοφού που είχα έρθει να επισκεφθώ. Η γνώση και κατοχή των «μυστικών ονομάτων» είτε ανθρώπων όταν αυτοί έχουν λάβει τέτοια (και από όσο ξέρω είναι λίγοι) είτε Θεοτήτων , από τον μάγο ή τον ιερουργό εξασφαλίζει τον έλεγχο των υπάρξεων αυτών.

Για τους Αιγυπτίους είναι τόση η δύναμη του ονόματος, που πιστεύουν πως η σκόπιμη διαγραφή του ονόματος από το μνημείο, ταφικό ή θρησκευτικό, οδηγεί στην «καταδίκη σε λήθη» του ιδιοκτήτη του μνημείου. Χωρίς το όνομα του ο νεκρός δεν μπορεί να αναγνωριστεί στη διαδικασία της ψυχοστασίας και να επιβιώσει στο «Ντουάτ».

Για τους Αιγυπτίους τα ιερογλυφικά είναι δείγμα μιας ιερής γλώσσας που μεταφέρει μία μυστική γνώση σε συμβολική μορφή, και περιγράφει τις έννοιες πίσω από τα φυσικά αντικείμενα . Έλεγαν πως πριν οι άνθρωποι μάθουν γράμματα, οι Θεοί τους ήταν γνωστοί μέσα από τα ιερογλυφικά. Τι άλλο εξάλλου έλεγαν είναι οι Ουρανοί, η Γη, και κάθε ζωντανό πλάσμα, παρά ιερογλυφικά και εμβλήματα της Δόξας της φύσης. Τα ιερογλυφικά είναι «επιστήμη και σοφία», επίγεια έκφανση της αληθινής σοφίας που υπάρχει στην περιοχή των Θεών, για αυτό και είναι η ιερότερη μορφή γραφής και συμβολικής απεικόνισης, ώστε να αποκλείονται οι αδαής.

Ο άνθρωπος πρώτα συνέλαβε τις σημασίες με το νου, την ψυχή και τις αισθήσεις, και κατόπιν αναζήτησε έναν τρόπο για να τις εκφράσει στον υλικό κόσμο. Έτσι άρχισαν να δημιουργούνται τα γράμματα και οι γραφές. Τα απλά γράμματα είναι μια σύμβαση μεταξύ των ανθρώπων, σύμβαση απαραίτητη όμως για να εκφραστούν βασικές και κοινές σημασίες.

 Τα γράμματα τα έμαθε στους Αιγυπτίους ο Θεός των γραμμάτων Θεύθ (ο δικός μας Ερμής). Αυτά τα γράμματα όμως σε αντίθεση με τα ιερογλυφικά οι ιερείς των απόκρυφων λένε πως προκαλούν λήθη στις ψυχές όσων των μαθαίνουν, εφόσον οι ίδιοι δε θα φροντίζουν για την άσκηση της μνήμης τους, μια και, αποκτώντας εμπιστοσύνη στη γραφή, θα φέρνουν τα πράγματα στο μυαλό τους όχι από μόνοι τους, από μέσα τους, αλλά από έξω, διαμέσου ξένων σημείων.

Τα γράμματα λοιπόν για τους ιερείς των αποκρύφων δεν είναι το φάρμακο της μνήμης, αλλά της υπενθύμισης. Έτσι παρέχει στους ανθρώπους μια φαινομενική σοφία, όχι όμως και την αλήθεια. Γιατί, με την τέχνη των γραμμάτων θα ακούσουν πολλά χωρίς να τα διδαχθούν και, επομένως, θα πιστέψουν ότι ξέρουν πολλά, ενώ στην πραγματικότητα, στις περισσότερες περιπτώσεις θα στερούνται της γνώσης και θα είναι δύσκολο να τους συναναστρέφεται κανείς, αφού, αντί σοφοί, θα έχουν γίνει δοκησίσοφοι. [Πλάτων Φαίδρος]

«Όταν το μυαλό γνωρίζει, το λέμε γνώση. Όταν η καρδιά γνωρίζει, το λέμε αγάπη. Και όταν η ύπαρξη γνωρίζει, το λέμε Θεϊκή ενατένιση», [παράφραση – διαλογισμός αντί για θεϊκή ενατένιση - Osho], ήταν από τα πρώτα λόγια που μου είπε ο σοφός Έλληνας αρχιερέας, όταν μετά από πολλές σωματικές και πνευματικές δοκιμασίες που πέρασα μέσα στα άδυτα των Αιγυπτιακών ναών, με παρουσίασαν επιτέλους μπροστά του.

Κάποτε μου αποκάλυψε, πριν πολλά χρόνια όταν οι άνθρωποι ακόμα δεν είχαν διαβρωθεί ολοκληρωτικά από την κάθοδο στην ύλη, μπορούσαν να βλέπουν χρώματα, υπάρξεις αόρατες για τους ανθρώπους σήμερα αλλά και φυσικούς οργανισμούς, όπως πραγματικά είναι με τα χρώματα της ενεργειακής αύρας να τα περιβάλλουν. Η ικανότητα αυτή ατόνησε σταδιακά και υπάρχουν πολλοί λίγοι άνθρωποι οι οποίοι μπορούν, να βλέπουν ενορατικά.

Ό άνθρωπος αισθάνεται αποκομμένος από το σύμπαν επειδή νομίζει πως δεν αποτελεί πια μέρος της φύσης, και επειδή χάθηκε, από την μία, ή συμβολική σημασία των φυσικών φαινομένων και, από την άλλη, ή συναισθηματική «ασυνείδητη ταύτιση» με αυτά. Ή βροντή έπαψε να είναι ή οργισμένη φωνή κάποιου Θεού και ή αστραπή το εκδικητικό βέλος τού. Κανένα ποτάμι δεν κατοικείται από πνεύματα, κανένα δέντρο δεν συμβολίζει την αρχή της ζωής τού ανθρώπου, κανένα φίδι δεν είναι ενσαρκώσει της σοφίας καίω καμία βουνίσια σπηλιά δεν είναι το καταφύγιο κάποιου μεγάλου δαίμονα. Οι πέτρες, τα φυτά, τα ζώα δεν μιλούν πια στον άνθρωπο, ούτε και εκείνος σε αυτά, αφού είναι σίγουρος ότι δεν θα τον ακούσουν. Ή επαφή με τη φύση χάθηκε, το ίδιο και ή βαθιά συναισθηματική ενέργεια με την οποία τον εμπλούτιζε η συμβολική σχέση μαζί της. [Carl Gustav Jung ]

Η ζωή του ανθρώπου μου είπε, έχει έναν «εμφανή» και ένα «αφανή» σκοπό, ένα «εσωτερικό» και έναν «εξωτερικό». Ο «αφανής- εσωτερικός» αφορά λίγους παρότι είναι πρωταρχικός και σχετίζεται με τον πυρήνα της Ύπαρξης μας. Ο «εμφανής – εξωτερικός», αφορά στη δράση, είναι δευτερεύων και κοινός για όλους . Ο «εσωτερικός» σκοπός του ανθρώπου είναι να «αφυπνιστεί», να συνδεθεί με το Θεϊκό του λίκνο και την πραγματική του πατρίδα. Ο «εσωτερικός» αυτός σκοπός, είναι δώρο Θεϊκό, και αποτελεί τμήμα ομοούσιο του κοσμικού σχεδίου της εξέλιξης του σύμπαντος. Ο «εξωτερικός» σκοπός αφορά την καθημερινότητα, τα ένστικτα , τα πάθη, την απόκτηση αναγκαίων υλικών αλλά και περιττών αγαθών, όνειρα, επιδιώξεις, απόκτηση εξουσίας κ.λ.π.

Το να βρούμε και να ζούμε σε ευθυγράμμιση με τον «εσωτερικό σκοπό» μας αποτελεί το θεμέλιο για να εκπληρώσουμε τον «εξωτερικό μας» σκοπό. Αν κάποιος καταφέρει να βρει την ισορροπία ανάμεσα στον «εσωτερικό» και τον «εξωτερικό» σκοπό, θα φτάσει κοντά στην κατάκτηση της αληθινής ευτυχίας.

Η μεγαλύτερη δυσκολία του ανθρώπου είναι να δαμάσει τον ίδιο του τον εαυτό και τα πάθη του. Σκοπός του ανθρώπου που έχει μπει στη μυητική οδό, στην οδό των μυστηρίων και της πνευματικής αναγέννησης είναι να σμιλεύσει ηθικά τον εαυτό του ώστε να καταστεί χρήσιμος τόσο στον εαυτό του και το στενό οικογενειακό του περιβάλλον, όσο και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Κόσμημα για μια πολιτεία είναι η ευανδρία, για το σώμα το κάλλος, για την ψυχή η σοφία, για την πράξη η αρετή, και για τον λόγο η αλήθεια. Τα αντίθετα αυτών είναι ακοσμία. [Γοργίας, Ἑλένης Ἐγκώμιον]

Τα άστρα κυβερνούν τους ανθρώπους, ενώ οι σοφοί κυβερνούν τα άστρα λέει ένα πολύ παλιό ρητό. Σοφός είναι εκείνος που δε θέλει να κυριαρχεί πάνω στους λιγότερο φωτισμένους ανθρώπους, αλλά που παλεύει να καταστήσει αυτούς εξ ίσου ή και περισσότερο σοφούς. Η αυξημένη εσωτερική εργασία, συνεπάγεται αυξημένη εξωτερική ευθύνη. Η Γνώση έρχεται καθώς το άτομο ολοκληρώνεται μέσα στο περιβάλλον του. [Αλίκη Μπέιλη]

Ο άνθρωπος πρέπει να λαξεύσει τον ακατέργαστο λίθο των παθών του, όπως η φιλοδοξία, η απληστία και η τάση κυριαρχίας με οποιοδήποτε τρόπο απέναντι στους συνανθρώπους μας. Όπως ο γλύπτης που επιθυμεί να δημιουργήσει ένα ωραίο άγαλμα: αφαιρεί, ξύνει λειαίνει, καθαρίζει, μέχρι να φανεί πάνω στο άγαλμα ένα όμορφο πρόσωπο, έτσι και εσύ όπως αυτός, αφαίρεσε το περιττό, ίσιωσε το στρεβλό, φώτισε ό,τι σκοτεινό και μην παύεις να 'λαξεύεις' το δικό σου άγαλμα έως ότου αστράψει πάνω του η θεϊκή λάμψη της αρετής. [Πλωτίνου Εννεάδες]

Ο άνθρωπος πρέπει να είναι ευχαριστημένος με αυτά που έχει και να τα απολαμβάνει, αντί να επιζητά διαρκώς περισσότερα υλικά αγαθά, αφού έτσι δημιουργείται η αίσθηση του ανικανοποίητου. Αυτή η αίσθηση είναι που μας κάνει δυστυχισμένους.

Στην πραγματικότητα, τρεις είναι οι δολοφόνοι του ανθρώπου. Η «αμάθεια», η «υποκρισία», και η «φιλοδοξία». Χειρότερη είναι η φιλοδοξία. Αυτή νικιέται πιο δύσκολα! Η φιλοδοξία για δόξα και πλούτη. Όταν ανάξιοι άνθρωποι καταλαμβάνουν τα αξιώματα ενός κράτους, το κράτος αυτό παρακμάζει. Τα αξιώματα από τίτλος τιμής μεταβάλλονται σε πόστα διαφθοράς. Οι έντιμοι και άξιοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο παύουν να διεκδικούν αυτά τα αξιώματα, αφού για να τα αποκτήσουν πρέπει να χρησιμοποιήσουν δόλια και άνομα μέσα. ΄Έτσι οι άνθρωποι υποδουλώνονται υλικά και πνευματικά, καταλήγουν να είναι δυστυχισμένα όντα που δε μπορούν να εκπληρώσουν το πεπρωμένο τους. Και το πεπρωμένο του ανθρώπου είναι να βρει τη «μυστική λέξη», που θα τον οδηγήσει στην ανακάλυψη της «αληθινής» του φύσης. [μυθιστόρημα 33]

Και η «αληθινή του φύση» είναι κρυμμένη από το πέπλο της ύλης. Και όμως η ύλη κρύβει τον αόρατο δεσμό που συνδέει τα πάντα. Τα πάντα αλληλοσυνδέονται, από την πέτρα έως την θάλασσα, από το βουνό έως τους πλανήτες. Όπως περιστρέφονται οι πλανήτες γύρω από τον ήλιο, έτσι και το υλικό σώμα του ανθρώπου περιστρέφεται γύρω από τον κεντρικό του ήλιο, την ψυχή. Το σώμα είναι δημιουργημένο από την πρωταρχική ουσία, την κοσμική σκόνη και τον αιθέρα στον οποίο κινούνται οι πλανήτες που είναι επίσης κοσμική σκόνη. Η ψυχή είναι η φωτιά – ήλιος, ενώ η σάρκα είναι συγγενής με τη γη. Μετά το θάνατο του φυσικού σώματος το καθετί επιστρέφει στην πηγή του.

Μια αόρατη δύναμη οδηγεί το σώμα σου, όπως ακριβώς μια αόρατη δύναμη οδηγεί τον κόσμο. Να θυμάσαι ότι δεν είσαι θνητός, μόνο το σώμα σου είναι θνητό. Αυτό που είναι ζωντανό δεν είναι το σώμα σου, αλλά το πνεύμα που ζει μέσα στο σώμα σου. Το σώμα μας είναι το γήινο σκάφος μας, και το πιο σημαντικό γεγονός για την ύπαρξη μας. Είναι το πιο πολύτιμο συμπαντικό δώρο που μας έχει δοθεί, καθώς είναι ο υποδοχέας και η βάση της ψυχής και του Πνεύματος, στοιχεία τα οποία ζωοποιούν αρμονικά το σώμα μας, κατά την διάρκεια της γήινης ζωής μας. Είσαι πνεύμα που σου δόθηκε ένα σώμα, και σώμα στο οποίο δόθηκε ένα πνεύμα.

Μόνο με το γνωστό δεν μπορούμε να συλλάβουμε το άγνωστο, και με το μέρος δεν μπορούμε να γνωρίσουμε πραγματικά το «Όλον». Υπάρχει όμως ένας οδηγός στην αναζήτηση. Πριν το κατανοήσεις αυτό, μην αναζητήσεις γιατί θα χάσεις. Και αυτό γιατί ότι αναζητάς βρίσκεται μέσα σου. Μπορεί να βρεθεί μόνο όταν σταματήσει κάθε εξωτερική αναζήτηση.

Λέγεται πως ο πρώτος μεγάλος δάσκαλος ο ίδιος Θεύθ, βρισκόταν στο δάσος των Αντέπ, όταν ο μαθητής του ο Τατ, τον ρώτησε αν είχε κρατήσει κάποια μυστικά που δεν του είχε αποκαλύψει. Ο Θεύθ, άνοιξε την παλάμη του και αποκάλυψε μέσα σε αυτή ένα μόνο φύλο. Έκλεισε στην συνέχεια την παλάμη του, και με το ίδιο χέρι αυτό της καρδιάς του έδειξε τα χιλιάδες φύλλα πάνω στα δέντρα…!

Αν κοιτάτε χωρίς να βλέπετε, ή αν ακούτε χωρίς να ακούτε, ή καταλαβαίνετε χωρίς να κατανοείτε, ο λόγος μου είναι μάταιος. Λάβε υπ’ όψιν Ω, νεόφυτε, αυτή την Αλήθεια:

«Δεν υπάρχει τίποτα κρυμμένο που να μην μπορεί να ανακαλυφθεί. Αν η καρδιά επιθυμεί και η θέληση επιμένει, κι αν ο ερευνητής είναι ακούραστος και θαρραλέος. Γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το σύμπαν και τον Θεό, γι’ αυτό, ψάξε και θα ανακαλύψεις. Κόπιασε σκληρά, γι’ αυτά τα πράγματα, δούλεψε τα με επιμέλεια. Πρέπει να τ’ αγαπήσεις! Γιατί αυτά θα σε βάλουν στο δρόμο της θείας Αρετής, αλλά, πριν πλησιάσεις μια αποστολή, αποφάσισε να την εκπληρώσεις».

Απόφυγε να γράψεις σε πάπυρο αυτά που θα σου αποκαλύψω. Όσοι γνωρίζουν δε μιλούν. Όσοι μιλούν δε γνωρίζουν. Αν παρόλα αυτά αργότερα αποφασίσεις να γράψεις, κάτι για τους μαθητές σου, γράψε κάτι που αξίζει να διαβαστεί, ή κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί! [Benjamin Franklin]

Ο κόσμος είναι θείος, είναι επομένως καλός και είναι ενιαίος. Είναι ζώσα και έμψυχη οντότητα με νοημοσύνη, που διαρκώς αυξάνεται, αποτελώντας τμήμα της Θεότητας, αυτούσια και ακατάλυτη. Ο υλικός και ο πνευματικός κόσμος απέρρευσε και ανελίχθηκε με βάση προαιώνιο σχέδιο. Τίποτα στο σύμπαν δεν γίνεται τυχαία, και τίποτα δεν χάνεται τα πάντα μετασχηματίζονται. Κάθε γεγονός και κάθε πράγμα παράγεται από κάποιαν αιτία και έχει ένα αποτέλεσμα, που μπορεί να χρησιμεύσει σαν αιτία παραγωγής άλλου αποτελέσματος. Πάντα οι συνέπειες είναι ανάλογες με τα πεπραγμένα.

Κάθε πράξη γίνεται αιτία και κάθε αιτία βάζει σε κίνηση τα αποτελέσματα, τα οποία πάλι γίνονται άλλη αιτία, μέχρι ο κύκλος να ολοκληρωθεί και να αποκατασταθεί η ισορροπία. Έτσι, ο άνθρωπος με τις σκέψεις του, τα λόγια του και τις πράξεις του, τη δράση ή την αδράνειά του, κατά κάποιο βαθμό επιδρά και μεταβάλλει τη ροή του όλου Σύμπαντος και όσων υπάρχουν μέσα σ’ αυτό. Γι’ αυτό υπάρχει ατομική ευθύνη, που κανείς δεν μπορεί να αποφύγει, για τις αλυσωτές αντιδράσεις της αιτιότητας, που προκαλεί.

Ο Θείος Νόμος διαχέεται στο Σύμπαν και ισχύει για όλη τη δημιουργία. Όσοι τον κατανοούν επιδιώκουν την τελείωσή τους και πετυχαίνουν την άφθαρτη ζωή. Όσοι τον αγνοούν ή τον παραμελούν, ενεργούν με τον κίνδυνο της καταστροφής και τιμωρίας τους.

Όπως επάνω έτσι και κάτω, από τον μακρόκοσμο, έως τον μικρόκοσμο, ισχύει ο νόμος της αναλογίας. Ο νους μας έχει την ιδιότητα να μας συνδέει με το σύμπαν, και με τον «Συμπαντικό Νου», αφού είμαστε ένα με το σύμπαν, και ο ανθρώπινος νους είναι μέρος της κοσμικής συνείδησης. Για αυτό και ο νους και οι σκέψεις μπορούν να ταξιδέψουν μέρη μακρινά δίχως την παρουσία του φυσικού σώματος. Η βίωση της ζωντανής παρουσίας είναι η συνειδητότητα, η έννοια τού ότι υπάρχουμε. Το φυσικό μας σώμα που φθείρεται, έχει να κάνει με τους νόμους του σύμπαντος, της.

Κάθε κύτταρο τού σώματός σου είναι ένας ζωντανός οργανισμός και το κάθε κύτταρο αναπνέει. Το πρωί αφού εξαγνιστείς, κάθισε κάτω από τον ανατέλλοντα ήλιο και νιώσε όχι μόνο ότι σε αγγίζουν οι ακτίνες τού ήλιου, αλλά και ότι μπαίνουν μέσα σου και περνούν μέσα από σένα, ώστε να πλημμυρίσεις από το ζωογόνο φως του. Απήγγειλε αυτά τα λόγια :

«Ήλιε Απόλλων Ρα, δίδαξε με πώς να εμπιστεύομαι τη καρδιά μου, το μυαλό μου, τη διαίσθηση μου Δίδαξε με πώς να εμπιστεύομαι όλα τα πράγματα, έτσι ώστε να εισέλθω στο ιερό μου κέντρο, να αγαπώ πέρα από τους φόβους μου, ώστε να ζω ισορροπημένα».! [Προσευχή των Ινδιάνων Λακότα]

Κάθε ένας από εμάς έχει μία προσωπική αποστολή κατά την διάρκεια της επίγειας ζωής του. Τόσο προσωπική, όσο και τα δαχτυλικά αποτυπώματα, στα χέρια μας. Ο καλύτερος τρόπος για να ανακαλύψει κάθε ένας από εμάς αυτό που αγαπά, αλλά και τον τρόπο να το προσφέρει στους άλλους, είναι να εργάζεται σκληρά για αυτό, και να επιτρέπει στις ενέργειες του σύμπαντος να τον καθοδηγούν. [Oprah Winfrey]

Βρες την δική σου αποστολή, και βοήθησε και άλλους να την βρουν. Αυτά μόνο μου επέτρεψε ο δάσκαλος να αποκαλύψω και αυτά καταθέτω. Ελπίζω να βοηθήσουν όσους έχουν καθαρή και ταπεινή καρδιά, και βαδίζουν στο δικό μας μονοπάτι…!

Επίκτητος: Είναι καλύτερα να πεθάνεις από λιμό, έχοντας γίνει άλυπος και άφοβος, παρά να ζεις στην αφθονία, όντας ταραγμένος

Εάν θέλεις να προκόψεις, άφησε τους συλλογισμούς αυτού του είδους, «εάν αμελήσω τις υποθέσεις μου, δε θα έχω τρόφιμα», «εάν δεν τιμωρήσω τον δούλο μου, θα γίνει πονηρός».

Είναι καλύτερα να πεθάνεις από λιμό, έχοντας γίνει άλυπος και άφοβος, παρά να ζεις στην αφθονία, όντας ταραγμένος.

Καλύτερα να είναι κακός ο δούλος σου, παρά εσύ κακοδαίμονας.

Άρχισε λοιπόν, από τα μικρά. Χύνεται το λαδάκι, κλέβεται το κρασάκι.

Λέγε, λοιπόν, ότι «τόσο πωλείται η απάθεια, τόσο η αταραξία».

Χαριστικά τίποτα δεν παίρνεις.

Όταν καλείς τον δούλο σου, να θυμάσαι ότι δύναται να μην υπακούσει και –εάν υπακούσει- να μην κάνει τίποτε από όσα θέλεις.

Δεν είναι όμως και τόσο σπουδαία η υπόστασή του, ώστε από αυτόν να εξαρτάται η αταραξία σου.

Αν κατέχεσαι από επιθυμία για τη φιλοσοφία, να είσαι από τα πριν ετοιμασμένος ότι θα σε περιγελάσουν, ότι πολλοί θα σε πάρουν στο ψιλό, ότι θα πουν: «Να που μας ξεφύτρωσε έτσι ξαφνικά φιλόσοφος» ή «Από πού κι ως πού τούτο το φρύδι;».

Εσύ ωστόσο να μην έχεις έπαρση, να είσαι όμως σταθερός σ᾽ εκείνα που θεωρείς απόλυτα αγαθά, σαν να ᾽χες ταχθεί από τον θεό να σταθείς εκεί.

Και να μην ξεχνάς ότι αν μείνεις σταθερός στα αυτά πράγματα, οι ίδιοι άνθρωποι που πρωτύτερα σε περιγελούσαν θα σε κοιτάζουν έπειτα με θαυμασμό, ενώ αν λυγίσεις θα γελοιοποιηθείς διπλά.

Από εμάς εξαρτάται η αντίληψη, η ορμή, η όρεξη, η έκκληση και -μ´ έναν λόγο- όσα είναι έργα δικά μας.

Από εμάς δεν εξαρτάται το σώμα, τ’ αποκτήματα, οι δοξασίες, τ’ αξιώματα και -μ´ έναν λόγο- όσα δεν είναι έργα δικά μας.

Όσα εξαρτώνται από εμάς είναι φύσει ελεύθερα, ακώλυτα, ανεμπόδιστα, ενώ όσα δεν εξαρτώνται από εμάς είναι ασθενή, υποδουλωμένα, κωλυτά, αλλότρια.

Να θυμάσαι, λοιπόν, ότι εάν θεωρήσεις ως ελεύθερα τα φύσει υποδουλωμένα, και ως δικά σου τα αλλότρια, θα εμποδιστείς, θα πενθήσεις, θα ταραχτείς, θα μεμφθείς και Θεούς και ανθρώπους…

Όπως σ᾽ ένα θαλασσινό ταξίδι, όταν το πλοίο ρίξει άγκυρα κάπου και βγεις στη στεριά για να πάρεις νερό, μπορείς, πηγαίνοντας, να σκύψεις να μαζέψεις κι ένα κοχύλι ή έναν βολβό, τον νου σου όμως πρέπει να τον έχεις καρφωμένο στο πλοίο και να στρέφεις πίσω διαρκώς το βλέμμα σου, προσέχοντας μήπως κάποια στιγμή σε φωνάξει ο καπετάνιος, κι άμα φωνάξει, θα τα παρατήσεις αμέσως όλα, μήπως και σε πετάξουν δεμένο στο καράβι, σαν τα πρόβατα· έτσι και στη ζωή σου, αν αντί για ένα κοχύλι κι ένα βολβό σου ᾽χει δοθεί γυναίκα και παιδί, δεν πρέπει αυτά να σου γίνουν εμπόδιο.

Κι άμα σε φωνάξει ο καπετάνιος, να τα παρατήσεις όλα και να τρέξεις αμέσως στο πλοίο, κι ούτε να γυρίσεις να κοιτάξεις πίσω σου.

Κι αν συμβαίνει να είσαι γέροντας, να μην απομακρυνθείς ποτέ από το πλοίο, μήπως και είσαι απών, όταν κάποτε εκείνος σε καλέσει.

Τους ανθρώπους ταράζουν όχι τα πράγματα, αλλά οι δοξασίες τους για τα πράγματα.

Δηλαδή: ο θάνατος δεν είναι δεινοπάθημα, γιατί και στον Σωκράτη έτσι θα φαινόταν, αλλά είναι δεινοπάθημα εκείνη η δοξασία η οποία θεωρεί τον θάνατο ως δεινοπάθημα.

Όταν, λοιπόν, εμποδιζόμαστε ή ταραζόμαστε ή λυπόμαστε, κανέναν άλλον να μη θεωρούμε ως υπαίτιο, παρά τους εαυτούς μας, δηλαδή τις δοξασίες μας.

Μη ζητάς τα γινόμενα να γίνονται όπως θέλεις, αλλά να θέλεις τα γινόμενα όπως γίνονται, και θα ευροήσεις.

Ποτέ και για τίποτε να μην πεις ότι «αυτό το έχασα», αλλά ότι «αυτό το απέδωσα».

Πέθανε το παιδί; Αποδόθηκε. Πέθανε η γυναίκα; Αποδόθηκε. «Μου αφαιρέθηκε το χωράφι;» Και τούτο, λοιπόν, αποδόθηκε.» Αυτός, όμως που μου το αφαίρεσε, είναι κακός».

Τι σε μέλει, λοιπόν, μέσω ποιού ανθρώπου σου απαίτησε εκείνος που σου το είχε δώσει;

Όσο σου το δίνει, να το επιμελείσαι ως αλλότριο, όπως οι περαστικοί το πανδοχείο.

Αν κάποτε σου συμβεί να στραφείς προς τα εξωτερικά, επειδή επιθυμείς ν´ αρέσεις σε κάποιον, γνώριζε ότι απώλεσες την εσωτερική στάση σου.

Άρα, όποιος επιμελείται όπως πρέπει την όρεξη και την έκκληση, ταυτόχρονα επιμελείται και την ευσέβεια.

Αν κάποιος σου αναγγείλει ότι ο δείνα σε κακολογεί, μην απολογείσαι για τα λεχθέντα, αλλ´ αποκρίσου ότι «το κάνει επειδή αγνοεί τα υπόλοιπα ελαττώματα μου, αλλιώς δεν θα έλεγε μόνο αυτά».

Και όταν κάποιος σου πει ότι έχεις αρχίσει το έργο, επειδή και τα πρόβατα δεν φέρνουν χόρτο στους ποιμένες για να επιδείξουν πόσο έφαγαν, αλλά όταν μέσα τους χωνέψουν τη νομή, φέρνουν έξω το μαλλί και το γάλα.

Κ´ εσύ, λοιπόν μην επιδεικνύεις στους κοινούς ανθρώπους τα θεωρήματα αλλά τα έργα που προκύπτουν από την πέψη τους.


Μην αγκαλιάζεις τους αδριάντες αλλά, όταν κάποτε διψάσεις, πάρε νερό στο στόμα σου, μετά φτύσε το, και μην το πεις σε κανένα.

Να μην ξεχνάς ότι είσαι ηθοποιός σ᾽ ένα δράμα - που ξετυλίγεται όπως θέλει ο ποιητής: Αν το θέλει σύντομο, σε σύντομο δράμα· αν το θέλει μεγάλο, σε μεγάλο.

Αν ο ποιητής θέλει να υποκριθείς ένα ζητιάνο, εσύ κι αυτόν τον ρόλο πρέπει να τον παίξεις καλά· το ίδιο έναν ανάπηρο, έναν άρχοντα ή έναν απλό άνθρωπο.

Γιατί η δική σου δουλειά είναι να παίξεις καλά τον ρόλο που σου δώσανε· η επιλογή του ρόλου είναι δουλειά αλλουνού.

Επίκτητου, Εγχειρίδιον

Γυναικεία σεξουαλικότητα: Ανθίζει όταν απομακρύνονται τα παράσιτα

«Οι γυναίκες έχουν μικρότερη επιθυμία για σεξ απ΄ ότι οι άνδρες», «Οι γυναίκες ποτέ δεν επιθυμούν πρώτες το σεξ, θα πρέπει πάντα να μεταπείθονται», «Οι γυναίκες πρέπει να είναι ερωτευμένες για να κάνουν σεξ», «Οι γυναίκες φθάνουν δυσκολότερα σε οργασμό», «Οι γυναίκες χρειάζονται χάδια και φιλιά τη μισή νύχτα πριν νιώσουν έτοιμες για έρωτα και ποτέ δεν επιθυμούν ένα αυθόρμητο και αχαλίνωτο one night stand» κ.ά.

Αυτοί είναι ορισμένοι μόνο από τους μύθους που περιβάλλουν τη γυναικεία σεξουαλικότητα.

Εάν μία έφηβη/γυναίκα αποκάλυπτε πως έχει κάνει έρωτα με 50 ή 100 άνδρες, το πιθανότερο θα ήταν να θεωρηθεί από την πλειοψηφία ανδρών ΚΑΙ γυναικών ως «εύκολη», αν όχι «πουτάνα» και, σε κάποιες κοινωνίες, θα λιθοβολούνταν μέχρι θανάτου.

Δεν θα συνέβαινε όμως το ίδιο αν αντιστρέφαμε το υποκείμενο του αναφερόμενου παραδείγματος. Τότε οι περισσότεροι θα σκέφτονταν πως πρόκειται για ένα ζηλευτό αρσενικό με πολλά ερωτικά ένσημα στο βιβλιάριο της ερωτικής του ζωής που μπορεί άνετα να επιδεικνύει και να νιώθει υπερήφανο για αυτά...

Τα κοινωνικά στερεότυπα που θέλουν τα δύο φύλα να συμπεριφέρονται και να λειτουργούν με έναν συγκεκριμένο κάθε φορά τρόπο είναι πάρα πολλά και ιδίως αυτά που αφορούν στη σεξουαλικότητα, από τη στιγμή που η σεξουαλικότητα αποτελεί μια τρομακτική κινητήριο δύναμη που θα πρέπει οπωσδήποτε να ελεγχθεί.

Η οποιαδήποτε μορφή ελέγχου της σεξουαλικότητας είναι ταυτόσημη με τον έλεγχο και τη χειραγώγηση του ίδιου του ατόμου, και μάλιστα με αυτόματο πιλότο...

Οι προκαταλήψεις, οι υπεραπλουστεύσεις, οι γενικεύσεις και τα στερεότυπα οφείλονται σχεδόν πάντα σε βαθύτερους φόβους μας και μια ανάγκη ελέγχου που όσο μεγαλύτερα είναι τόσο εντονότερα και πιο άκαμπτα γίνονται και τα μέσα μετρίασής τους.

Τέλος, διαφορετικότητα δεν σημαίνει ύπαρξη στεγανών ούτε διαφορά εφ' όλης της ύλης...

Αυτό που ισχύει διαχρονικά για τη γυναικεία σεξουαλικότητα είναι η στάση της εκάστοτε κοινωνίας απέναντι σε αυτήν.

Πάντα υπήρχε και υπάρχει ακόμα -τουλάχιστον υποδόρια- η αντίληψη πως η γυναίκα που κάνει σεξ, ιδιαίτερα εκτός των «επιτρεπομένων» για την κοινωνία ορίων, είναι ένα είδος πόρνης, ενώ ο άνδρας μπορεί να έχει σεξ όταν και όπως ο ίδιος επιθυμεί.

Αυτά δεν λέγονται πλέον ανοικτά, υπάρχουν όμως ως παραστάσεις και αξίες βαθιά ριζωμένες στον τρόπο σκέψης των περισσοτέρων από εμάς που τις μεταφέρουμε συνειδητά ή υποσυνείδητα και στα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια.

Αποτελούν μια ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά από την οποία φαίνεται πως πολύ δύσκολα θα καταφέρουμε να απαλλαγούμε, παρά τον «εκμοντερνισμό» και «εκσυγχρονισμό» της κοινωνίας μας.

Οι διάφορες κοινωνίες έχουν επί αιώνες καλλιεργήσει, ανοιχτά ή πιο επιτηδευμένα, μια εικόνα για τη γυναικεία σεξουαλικότητα ως κάτι το μυστηριώδες και επικίνδυνο που πρέπει με κάθε τρόπο να ελεγχθεί.

Δεν είναι καθόλου τυχαίες οι εκφράσεις του τύπου «Αν δεις καράβι στο βουνό, .... το έχει σύρει», «Τον έχει βάλει στο βρακί της» κ.τ.λ.

Πίσω από τις εκφράσεις αυτές κρύβεται το δέος, ο φόβος, η ανασφάλεια και ίσως ακόμα ο φθόνος των ανδρών για τη δύναμη και τον πλούτο της γυναικείας σεξουαλικότητας...

Ο φόβος πολλών ανδρών για τις δυνατές γυναίκες, τις γυναίκες που έχουν αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, αυτογνωσία και άποψη τόσο πολιτική όσο και για το τι θέλουν από τη ζωή και τους άλλους είναι στην πραγματικότητα τεράστιος, ανεβάζοντας στα ύψη τις πωλήσεις ενισχυτικών της στύσης σκευασμάτων τύπου Viagra, Cialis κ.ά. ακόμα και από πολλούς νέους άνδρες, ή καλύπτεται πίσω από καρικατούρες «δυναμικών» γυναικών τύπου Σαμάνθας στο «Sex and the city».

Στην ουσία, η κάθε Σαμάνθα δεν εκπροσωπεί παρά την προσωποποίηση του ανδρικού φόβου πως η γυναίκα που θα μπορεί να εκφράζει αυθόρμητα τη σεξουαλικότητά της δεν διαφέρει και πολύ από ένα αρπακτικό, μια καλογυμνασμένη τίγρη ανάμεσα στα σεντόνια, που θα αλώσει, αν μη τι άλλο, τον άνδρα, αν όχι να τον κατασπαράξει...

Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι πως μία γυναίκα -εξαιτίας δικών της τυχόν δυσκολιών ή εξαιτίας της σεξουαλικής άγνοιας ενός άνδρα για τους τρόπους που μπορεί να λειτουργεί ένα γυναικείο κορμί και που ίσως θεωρεί πως το μόνο που περιμένει μια γυναίκα είναι να νιώσει οπωσδήποτε κάτι μέσα της ή αρκεί ο ίδιος να πατήσει το μαγικό κουμπάκι που λέγεται κλειτορίδα- θα πρέπει να βάλει σε δεύτερη μοίρα τη δική της ενδεχόμενη ματαίωση και να δείξει μεγαλοθυμία, παρηγορώντας τον πληγωμένο και ανασφαλή εραστή της...

Από την άλλη, όταν μία γυναίκα δεν νιώθει καλά με τον εαυτό και τη σεξουαλικότητά της, υποδύεται συχνά το ρόλο του παθητικού θηράματος, δεν τολμά να κάνει σεξ για χάρη του σεξ και το χρησιμοποιεί πολλές φορές ως μέσο άσκησης εξουσίας για να αποκτήσει κάποιο/-α πλεονέκτημα/-τα ή ακόμα και για να τιμωρήσει τον άνδρα, στερώντας του την πρόσβαση στο κορμί της.

Θεωρώ πως κάθε γυναίκα θα πρέπει να νιώθει πως έχει το δικαίωμα να παίρνει πρωτοβουλίες, όταν αυτές υποκινούνται από μία ανάγκη ερωτικής επιθυμίας και όχι από κάποιου είδους κρυφή ατζέντα π.χ. του τύπου «Να το παίξει σέξι, πλανεύτρα ή γυναίκα αράχνη».

Μία γυναίκα είναι σέξι, δηλαδή ελκυστική, όταν αισθάνεται έτσι και δεν νιώθει άβολα ή ένοχα να το εκδηλώσει με τον τρόπο που της ταιριάζει, αλλά και όταν είναι μία γυναίκα που αποπνέει αυτοσεβασμό, αυτοπεποίθηση και επάρκεια.

Αν προτιμά να το «παίζει» γατούλα ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο μόνο και μόνο για να ελκύει άνδρες που αρέσκονται να το «παίζουν» με τη σειρά τους «κατακτητές» και «επιβήτορες», τότε θα έχει αυτό που της αξίζει...

Όταν το ψέμα και η υποκρισία γίνονται κανόνας της γυναικείας σεξουαλικότητας

Ένα μέρος της διαπαιδαγώγησης, αλλά και της πολιτισμικής μας κληρονομιάς είναι και ο ρόλος της γυναίκας ως του ατόμου που θα «φροντίσει» και θα αναλάβει την ευθύνη της κάλυψης των σεξουαλικών αναγκών του συντρόφου/συζύγου της.

Εννοώ αυτό στο οποίο οι στίχοι του Λ. Κηλαϊδόνη πολύ εύστοχα αναφέρονται στο τραγούδι του «Μια μέρα μιας Μαίρης» ή «Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά», που τόσο όμορφα ερμηνεύει η Αφροδίτη Μάνου, όταν λένε: «...είναι καθήκον σου, γυρίζει και μου λέει, συζυγικό...».

Υπάρχουν πολλές έρευνες που δείχνουν πως ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών, εντός και εκτός γάμου, αλλά και νέων κοριτσιών νιώθουν ανάλογα, υιοθετώντας έναν τέτοιο ρόλο στις ερωτικές τους σχέσεις.

Δέχονται/ανέχονται επώδυνες και χωρίς ευχαρίστηση ερωτικές συνευρέσεις των 1-2 λεπτών το πολύ γιατί έτσι πιστεύουν πως οφείλει να λειτουργεί μια «σωστή» σύντροφος/σύζυγος και πως η παροχή ερωτικών υπηρεσιών αποτελεί τρόπο προσωπικής επιβεβαίωσης μιας «σωστής» γυναίκας-συντρόφου.

Ανέχονται και διακινδυνεύουν την υγεία τους ή μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη για να μη στερήσουν στον εραστή τους ένα μέρος της ευχαρίστησής του από τη χρήση προφυλακτικού.

Επίλογος

Το σεξ αρχίζει πριν βγάλουμε τα ρούχα μας.

Κάτω από αυτά θα πρέπει να υπάρχουν κορμιά που να νιώθουν άνετα, να έχουν αυτοσεβασμό και επιθυμία και να λειτουργούν ως πυξίδα που κάθε γυναίκα θα πρέπει να μάθει να εμπιστεύεται, να σέβεται, να φροντίζει, να αφουγκράζεται και να προστατεύει με ευλάβεια περισσή.

Το πώς και το πόσοι θα επιτρέψει να χαρούν το κορμί της μαζί της είναι αποκλειστικό δικαίωμά της, αρκεί οι όποιες επιλογές της να αντιπροσωπεύουν μια αυθεντική της επιθυμία και όχι μίζερους συμβιβασμούς και αυτοκαταστροφικές υποχωρήσεις.

Η ισορροπία μιας σχέσης σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να στηρίζεται στην ανισορροπία της σεξουαλικής πλευράς της.

Η όποια παραχώρηση αυτού του είδους από την πλευρά της γυναίκας, δηλαδή η χρησιμοποίηση του κορμιού της σαν πιπίλα για τον κατευνασμό της γκρίνιας του συντρόφου/συζύγου της και για να μη χρειασθεί να ζήσει την κακή του διάθεση την επόμενη ημέρα, αποτελεί ένα είδος μίνι βιασμού που «φυσιολογικοποιείται» εν ονόματι μιας υποτιθέμενης αρμονίας στη σχέση.

Όμως, η οποιαδήποτε υποκρισία ή έλλειψη αυθεντικότητας σε μία σχέση, ακόμα και αν γίνεται για «καλό σκοπό», μετατρέπεται σιωπηρά και σταδιακά σε μέρος της ταφόπλακας όχι μόνο της ίδιας της σχέσης αλλά και της οποιασδήποτε δυνατότητας για μια πραγματική ισοτιμία ανάμεσα στα δύο φύλα.

Τα διάφορα Μ.Μ.Ε. θα έπρεπε να αναφέρονται -μεταξύ άλλων- στους τρόπους που μία γυναίκα μπορεί να εισπράξει ευχαρίστηση από το ίδιο της το κορμί, ακόμα και μόνη της, και όχι απλά σε «τεχνικές» που θα «απογειώσουν» και θα «τρελάνουν» το σύντροφό της.

Τέλος, θα πρέπει η προσέγγιση της σεξουαλικότητας να συμπεριλαμβάνει περισσότερο αισθήματα, αλλά και αξίες που την καθορίζουν, και όχι στείρες «τεχνικές» σαν να πρόκειται για τη λειτουργία δύο άψυχων μηχανών και όχι για τη συνεύρεση δύο Ανθρώπων που, για να χαρούν το όποιο μοίρασμά τους, θα πρέπει τουλάχιστον να σέβονται ο ένας τον Άλλον.

Αν η αντίληψη περί θηλυκότητας και γυναικείας σεξουαλικότητας καθορίζεται συλλογικά μέσα από τα διάφορα κοινωνικά στερεότυπα, τότε είναι πολύ σημαντικό να αναρωτηθεί η κάθε γυναίκα τι κάνει η ίδια σε προσωπικό επίπεδο ώστε να αποκατασταθεί αυτή η στρέβλωση που καθορίζει αποφασιστικά την προσωπική -αν μη τι άλλο- ζωή της και, αντ΄ αυτής, να αναδυθεί τελικά η προσωπική της αλήθεια, δηλαδή τα πραγματικά της θέλω.

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ «ΠΛΗΘΩΝΙΣΤΩΝ» ΣΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ

Για του οπαδούς του Πλήθωνος μετά το 1453 ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά, συνήθως λέγεται ή γράφεται στα πεταχτά ότι οι περισσότεροι «έφυγαν στην Δύση», δηλαδή στην Ιταλία και τα πράγματα σταματάνε εκεί. Με εξαίρεση τον Βησσαρίωνα και κάποια ακόμα ελάχιστα ονόματα που ανιχνεύουμε κυρίως λόγω του συγγραφικού τους έργου, δεν γνωρίζουμε τίποτε απολύτως, ούτε για εκείνους που όντως «έφυγαν στην Δύση», ούτε για εκείνους, που ήσαν και οι περισσότεροι, οι οποίοι παρέμειναν στον Μωριά και αντιστάθηκαν ένοπλα στους εισβολείς Οθωμανούς.

Ιστορικά στοιχεία γι’ αυτήν την αντίσταση υπάρχουν πολύ λίγα, και κυρίως αποτελούνται από ό,τι μπόρεσε να διασωθεί γύρω από τα πρόσωπα που ηγήθηκαν αυτής, όπως λ.χ οι ηπειρωτικής καταγωγής πολέμαρχοι «στρατιότι» («strattioti») Θεόδωρος Μπούας και Κορκόδειλος ή Κορκόντυλος Κλαδάς, στους οποίους άλλωστε θα αναφερθούμε στην συνέχεια του παρόντος κατά την παρουσίαση των γεγονότων εκείνης της εποχής. Κάποια ελάχιστα στοιχεία όμως, «μη ιστορικά» βεβαίως κατά την σύγχρονη αντίληψη του ιστορικού επιστημονισμού, αφού δεν βασίζονται σε γραπτή πηγή, είναι γνωστά μέσα από στόμα με στόμα μετάδοση, που πάει να πει μέσα από αυτό που πραγματικά είναι «παράδοση» και μέσα από αυτά ακριβώς πιστοποιείται όντως συμμετοχή «πληθωνιστών» σε εκείνον τον απελπισμένο αμυντικό αγώνα κατά των Οθωμανών.

Υποχρεωμένος να ακολουθήσει τους κανόνες του αντιφατικότατου ιστορικού επιστημονισμού (που έχει θεοποιήσει την «πρωτογενή» γραπτή πηγή, ακόμα και αν αυτή κραυγαλέα αποτυπώνει «παράδοση» ή, ακόμη χειρότερα, λαϊκή φημολογία), ο γράφων προτίθεται να παρουσιάσει μελλοντικά αυτή την μεταδοθείσα Ιστορία μέσα από ένα ιστορικό «μυθιστόρημα», για να γίνει τουλάχιστον γνωστή σε όσους είναι όντως διατεθειμένοι για κάτι τέτοιο –οι υπόλοιποι ας πάνε να διαβάσουν «έγκυρη» Ιστορία, βασισμένη σε παραληρήματα καλόγερων ή λαϊκούς μύθους του παρελθόντος που απλώς έτυχε να περάσουν πριν από κάποιους αιώνες επάνω σε χαρτί, ώστε σήμερα να εκλαμβάνονται ηλιθιωδώς ως πέρα για πέρα «έγκυρες» ιστορικές «πηγές» και μάλιστα… «πρωτογενείς».

Για την ώρα θα αναφερθούμε απλώς στο όνομα Γεώργιος ή Κυργιώργης Δαιμονογιάννης, που πρέπει να γεννήθηκε κάπου γύρω στα 1435, αφού «αγένειος ακόμα γνώρισε για πρώτη φορά τον δάσκαλο Γομοστό» δηλαδή τον Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα, τον φιλόσοφο του Μυστρά και ιδρυτή του πολυθεϊστικού «Κύκλου» της τότε Λακωνίας «λίγο πριν αποθάνει», δηλαδή λίγο πριν το έτος 1452. Η παράδοση αναφέρει τον Κυργιώργη Δαιμονογιάννη «στρατιότι» στην υπηρεσία των Ενετών κατά το ξέσπασμα του πρώτου Ενετοτουρκικού Πολέμου το 1463 και ιδρυτή και πρώτο «μάγιστρο» το επόμενο έτος (1464) της μυστικής αδελφότητας των αρκετών εναπομεινάντων στον Μωριά «πληθωνιστών», η οποία αποσκοπούσε στην πραγμάτωση του οράμματος του διδασκάλου, δηλαδή στην εθνική απελευθέρωση και αυθυπαρξία των Ελλήνων και στην παλινόρθωση του καθοριστικού πολυθεϊσμού τους.

Τα τελευταία δεδομένα από την ίδια παράδοση, θέλουν τον Δαιμονογιάννη να αγωνίζεται δίπλα στον ηρωϊκό Κορκόδειλο Κλαδά τόσο στην πρώτη φάση του αντάρτικου αγώνα του, έπειτα από την προδοσία των Ενετών το 1479, όσο και στην δεύτερη, μία δεκαετία αργότερα, που έληξε με τον μαρτυρικό θάνατο του θρυλικού πολέμαρχου το έτος 1490. Τους δυο άνδρες συνέδεε φιλία στενή, αλλά και κάτι ακόμα: ο έρωτας του Κλαδά για την εξαδέλφη του Δαιμονογιάννη Βασιλική. Ο καταπονημένος από τους συνεχείς αγώνες και τις κακουχίες Κυργιώργης Δαιμονογιάννης, ηγήθηκε του «δρουγγού» του για τρία ακόμη χρόνια. Πέθανε μετά από εμπύρετη ασθένεια το 1493, στα αντάρτικα καταφύγια του βόρειου Ταϋγέτου. Οι εναπομείναντες συμμαχητές και αδελφοί έθαψαν με τιμές τον πολέμαρχο πρώτο «μάγιστρο» και, προσπαθώντας να είναι συνεπείς με τα πάτρια, αποτέφρωσαν το κέντρο της ηρωϊκής του ψυχής, δηλαδή την καρδιά του και παρέδωσαν την σποδό, ως «αγώνος σήμα», στον διάδοχο δεύτερο «μάγιστρο» της αδελφότητος.

Αυτά είναι τα λίγα που μπορούμε, για την ώρα τουάχιστον, να αφηγηθούμε για τον πρώτο ηγέτη των ένοπλων «πληθωνιστών» του Μωριά στα τέλη του 15ου αιώνα, υποσχόμενοι να περάσουν τα υπόλοιπα υπό μορφή ιστορικού «μυθιστορήματος» για να μην έχουν να λένε οι κάθε είδους (είτε γελοίοι είτε αχρείοι) καθεστωτικοί. Ο γράφων ούτε θα τους κάνει την χάρη να τους παράσχει λαβές για αμφισβήτηση της ιστορικής του εγκυρότητας, ούτε και ενδιαφέρεται άλλωστε να μιλήσει σε αυτιά ανθρώπων που είναι είτε ανήμποροι είτε ακατάλληλοι ν’ ακούσουν. Όπως έχουμε άλλωστε ξαναγράψει παλαιότερα, προκαλώντας μάλιστα την μήνη αρκετών, «Ne margaritas obijce porcis, seu asinus sabsterne rosas !», που πάει να πει στα Ελληνικά «μην ρίχνεις τα μαργαριτάρια στα γουρούνια, μην εκπορνεύεις βλακωδώς τα τριαντάφυλλα».

Από εδώ και κάτω, στο ανά χείρας κείμενο παρέχουμε «κανονική» Ιστορία, ήτοι Ιστορία με την καθιερωμένη στις ημέρες μας έννοια. Ο χρονολογικός πίνακας που ακολουθεί, κατά τον προσφιλή για τον γράφοντα τρόπο ιστορικής αφήγησης με χρονική αλληλουχία, παρουσιάζει την ένοπλη αντίσταση των ήδη ελεύθερων από την βυζαντινή κατοχή και την ενετική κυριαρχία Ελλήνων του Μωριά στα τέλη του 15ου αιώνα, τότε που προήλαυναν στα εδάφη των πατέρων τους οι καινούργιοι Οθωμανοί κατακτητές.         

Το έτος 1456 οι Οθωμανοί έχουν καταλάβει την Αθήνα, οι βυζαντινοί μηχανισμοί εξουσίας έχουν καταρρεύσει παντού στην Πελοπόννησο, ενώ οι Ενετοί της «Γαληνοτάτης Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου» επιχειρούν να ισχυροποιήσουν την εκεί παρουσία τους, αρχίζοντας από τις βόρειες και δυτικές οχυρές θέσεις. Την άνοιξη του 1458 ο Οθωμανός σουλτάνος Μωάμεθ ο Πορθητής αρχίζει προετοιμασίες για εισβολή στην Πελοπόννησο, την οποία υποτίθεται ότι ακόμα ελέγχουν οι τραγικά δειλοί Παλαιολόγοι. Μέσα στο ίδιο έτος πολιορκεί και καταλαμβάνει την Κόρινθο και, με δύο βραχίονες του στρατού του, προσπαθεί ανεπιτυχώς να κυριεύσει τα φρούρια των Πατρών και των Καλαβρύτων. Η πρώτη αυτή εισβολή λήγει άδοξα και ο οθωμανικός στρατός αποσύρεται για ανασχεδιασμό των επιχειρησιακών του μεθόδων.

Την άνοιξη του 1459 ο Μωάμεθ εισβάλλει ξανά στην Πελοπόννησο, πετυχαίνει την παράδοση της φρουράς της Καρύταινας και οδεύει επικεφαλής 3.000 πολεμιστών προς το Λεοντάρι, όπου συγκρούεται με τον μικρό στρατό του πολέμαρχου Κορκόδειλου Κλαδά, που δεν ξεπερνούσε τους 1.000 άνδρες. Οι Έλληνες, που πολεμούν υπό το δικό τους λάβαρο (δικέφαλος επάνω σε πορφυρό και όχι κίτρινο πανί, συν το οικόσημο του αρχηγού τους) ηττώνται, αλλά υποχωρούν συντεταγμένα υπό την καθοδήγηση του Κλαδά, του οποίου οι ελιγμοί γίνονται αντικέιμενο θαυμασμού από τον σουλτάνο. Ο φοβισμένος Δημήτριος Παλαιολόγος παραδίδει αμαχητί το Δεσποτάτο του Μυστρά στον σουλτάνο, παρόλο που όλοι σχεδόν οι εντόπιοι πολέμαρχοι εξακολουθούν να αγωνίζονται κατά των εισβολέων. Ο Κλαδάς προσπαθεί να δώσει μάχη αυτοκτονίας στην θέση «Άη Γιώργης», αλλά ο σουλτάνος τον συναντάει άοπλος μπροστά από τους δύο στρατούς, τού εκφράζει τον θαυμασμό του και τού δηλώνει ότι δεν θέλει να καταστρέψει τέτοιον πολεμιστή, άρα του επιτρέπει να ζήσει ελεύθερος στην περιοχή του Έλους. 

Το 1460 οι εισβολείς Οθωμανοί έχουν κυριεύσει πολλές οχυρές θέσεις ανά την Πελοπόννησο, όπου επικρατεί πλέον απόλυτη αναρχία, ενώ οι Ενετοί έχουν ιδιοποιηθεί όλα τα φρούρια που μέχρι την προηγούμενη χρονιά ανήκαν στους Παλαιολόγους. Το 1463, με αφορμή την υποστήριξη των Ενετών προς τον πολέμαρχο Γεώργιο Καστριώτη ή «Σκεντέρμπεη», ξεσπάει ο Πρώτος Ενετοτουρκικός Πόλεμος, που θα διαρκέσει μέχρι το 1479. Οι Ενετοί χρησιμοποιούν στην Πελοπόννησο την στρατιωτική δύναμη των πολλών εντόπιων πολεμάρχων, τους οποίους προσλαμβάνουν μαζί με τους άνδρες τους ως μισθοφόρους («στρατιότι», «strattioti») και καταλαμβάνουν την Μονεμβασιά και πολλές άλλες οχυρές θέσεις. Οι γνωστότεροι από εκείνους τους πολέμαρχους είναι οι Πέτρος Μπούας, Μιχαήλ Ράλλης, Νικόλαος Παγωμένος, Νικόλαος Μπόχαλης, Κορκόδειλος Κλαδάς, Νικόλαος Γραίτζας, Ιωάννης Γαβαλλάς, κ.ά.

Το επόμενο έτος (1464), παρά τις επιτυχίες των πολέμαρχων Κλαδά στην Λακωνία και Μιχαήλ Ράλλη στην Αχαϊα, οι Ενετοί ηττώνται στην Μαντινεία, οι Οθωμανοί λεηλατούν την Αργοναυπλία και φθάνουν μέχρι το Λεοντάρι της Αρκαδίας και το 1465 ο Ομάρμπεης εισβάλλει στην Μάνη αλλά αναχαιτίζεται από τους πολέμαρχους των Ελλήνων. Το 1466 ο Σιγιμούνδος Μαλατέστα φθάνει μαχόμενος μέχρι τον Μυστρά και μεταφέρει τα οστά του φιλοσόφου Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνος στο Ρίμινι, όμως ο διάδοχός του στην αρχηγία των Ενετών Ιάκωβος Μπαρμπαρίγκο ηττάται και χάνει την ζωή του τον Αύγουστο στην Πάτρα και οι Έλληνες σύμμαχοι της «Γαληνοτάτης Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου» γίνονται τώρα ο αποκλειστικός στόχος της μήνης των Οθωμανών. Οι αιχμάλωτοι πολέμαρχοι Μιχαήλ Ράλλης καί Μάρκος - Επιφάνειος Κλαδάς θανατώνονται με φρικτό τρόπο: ο πρώτος ανασκολοπίζεται και ο δεύτερος γδέρνεται ζωντανός.

Ενώ τα επόμενα χρόνια οι Οθωμανοί εξολοθρεύουνν μεθοδικά όλες τις αντιστασιακές εστίες, τον Ιανουάριο του 1479 οι φοβισμένοι από τις αλλεπάλληλες ήττες τους Ενετοί υπογράφουν εσπευσμένα με τον εκχριστιανισμένο Εβραίο εκπρόσωπό τους Τζιοβάνι Ντάριο συνθήκη ειρήνης με τους αντιπάλους τους, δεχόμενοι να καταβάλουν στον σουλτάνο τεράστια αποζημίωση και ετήσιους δασμούς 10.000 δουκάτων για το δικαίωμά τους στο ναυτικό εμπόριο. Στην Πελοπόννησο οι Ενετοί διατηρούν μόνο τα οχυρά της Κορώνης και της Μεθώνης. Στις 9 Οκτωβρίου 1479 όμως, ο Κορκόδειλος Κλαδάς εισβάλλει στην Μάνη επικεφαλής 16.000 ανδρών, μίας τρόπον τινά ελληνικής πανστρατιάς, και απελευθερώνει το Οίτυλο και αρκετά ακόμη χωριά και φρούρια (Τριγόφιλο, Καστάνια, Μεγαλοχώριο, Λεφτίνη, Ανδρούσα, Βάσκος, Πιάγα, κ.ά.).

Στις 23 Ιανουαρίου 1480 η Βενετία αποκηρύσσει την πολεμική δράση του Κλαδά και οι αρχές τής υπό ενετική κατοχή Κορώνης συλλαμβάνουν και στέλνουν σε φυλακή της Βενετίας την σύζυγο, τα παιδιά και τα αδέλφια του, επικηρύσσοντάς τον ως «ρέμπελο» (επαναστάτη) και «προδότη» με το δελεαστικά μεγάλο ποσό των 10.000 μοθωναϊκών υπέρπυρων. Σε ενίσχυση των «ανεξέλεγκτων» Ελλήνων, που ήδη καταδιώκονται από 10.000 Οθωμανούς υπό τον διοικητή της Πελοποννήσου («σαντζιάκμπεη του Μωριά») Σουλεϊμάν Πασά, έρχεται ο πολέμαρχος Θεόδωρος Μπούας και ο υιός του Μερκούριος, επικεφαλής 60 μόνον πολεμιστών. Οι Οθωμανοί εκπορθούν τα φρούρια Τριγόφυλου, Οιτίλου, Μεγαλοχωρίου και Παπαφίγγου.

Στις 19 Ιανουαρίου 1481 ο Κλαδάς τσακίζει κοντά στο Οίτιλο τους υπό τον «μπεηλέρμπεη της Ρούμελης» Αλή Μπούμικο εισβολείς Οθωμανούς, με αποτέλεσμα οι δυνάμεις του θορυβημένου Σουλεϊμάν Πασά να υποχρεωθούν ν’ αποσυρθούν στην Σπάρτη. Έξαλλος από τις τεράστιες απώλειες του στρατού του (700 νεκροί), ο σουλτάνος διατάσσει την θανάτωση 19 Ελλήνων πολεμιστών που είχαν αιχμαλωτισθεί στο φρούριο Τριγόφυλου. Με ενισχυμένο στρατό που τώρα αριθμεί πάνω από 8.000 πολεμιστές ο σουλτάνος διατάσσει τον Μάρτιο νέα εισβολή στην Μάνη, κλείνει την δίοδο Μαυροβουνίου και προχωρεί προς το φρούριο της Καστανιάς, όπου βρίσκονται εγκλωβισμένοι οι ένοπλοι Έλληνες μαζί με 1.000 αιχμάλωτους Οθωμανούς. Ενώ το φρούριο κοντεύει πια να πέσει στα χέρια των πολιορκητών Οθωμανών, λίγο πριν το ξημέρωμα της 10ης Απριλίου ο Κλαδάς, που βρισκόταν έξω από το κάστρο, επιτίθεται στους πολιορκητές και δημιουργεί δίοδο όλων των επιζώντων πολεμιστών του και των οικογενειών τους προς το Πόρτο Κάγιο, από όπου οι εναπομείναντες αντιστασιακοί μεταφέρονται τελικά στην Ιταλία με τρεις ναπολιτάνικες γαλέρες (οι Ναπολιτάνοι ήσαν εχθροί των Ενετών).

Ακόμα και μετά την φυγή του Κλαδά συνεχίζεται στην Μάνη και τον Ταϋγετο από πολλές αντάρτικες ομάδες η αντίσταση κατά των Οθωμανών. Όταν αυτό γίνεται γνωστό στην Ιταλία, ο Κλαδάς αποφασίζει να επιστρέψει στην γη των αρχαίων Σπαρτιατών για να οργανώσει την αντίσταση σε συντεταγμένη στρατιωτική δράση. Όντως το 1488 ή 1489 ο Κλαδάς επιστρέφει στην Λακωνία, αρχίζει συστηματικό έργο στον τομέα της οργάνωσης αλλά και της μαχητικής εκπαίδευσης των ανταρτών, όμως τον Οκτώβριο του 1490 πιάνεται αιχμάλωτος κοντά στην Βέργα έπειτα από μία σύντομη μάχη, οδηγείται μπροστά στον Οθωμανό διοικητή, γδέρνεται ζωντανός και το γεμισμένο με άχυρα δέρμα του στέλνεται στον σουλτάνο Βαγιαζήτ τον Β στην Κωνσταντινούπολη.

Ενώ στον Ταϋγετο εξακολουθεί, παρά τον θάνατο του Κλαδά, η αντιστασιακή δράση των ντόπιων μικρών αντάρτικων σωμάτων («δρουγγών»), τον Ιούλιο του 1499 η δυτική Πελοπόννησος δέχεται την επίθεση ισχυρού οθωμανικού στόλου υπό τον ναύαρχο Νταούντ Πασά, ενώ πολυάριθμος στρατός υπό τον ίδιο τον σουλτάνο Βαγιαζήτ πολιορκεί και καταλαμβάνει την Ναύπακτο. Το καλοκαίρι του 1500 ο στόλος του Νταούντ Πασά και του πρώην πειρατή Κεμάλ κτυπάει την Μεθώνη, ενώ ο στρατός του Βαγιαζήτ έχει ήδη φθάσει στην Αρκαδία, παρά τις παρενοχλήσεις των «στρατιότι» Νικολάου Ρενέση, Γεωργίου Ράλλη και Νικόλαου Μενάγια. Χτυπημένη από στεριά και θάλασσα, η ενετική Μεθώνη πέφτει τελικά στις 10 Αυγούστου, μετά από μία τρομερή σε δύναμη επίθεση των γενιτσάρων, λεηλατείται επί τρεις συνεχείς ημέρες και τουλάχιστον το ένα τρίτο του πληθυσμού της σφάζεται, ενώ οι επιζήσαντες σέρνονται σκλάβοι στα ασιατικά δουλοπάζαρα. Τρομοκρατημένος ο φρούραχος της Πύλου Κάρολος Κονταρίνης παραδίνεται αμαχητί. Οι μόνες βάσεις των Ενετών στην Πελοπόννησο απομένουν πια το Ναύπλιο και η Μονεμβασιά, που θα παραδοθούν στους Οθωμανούς, μετά από συνθήκη, το έτος 1540.

ΔΕΣ:

Γεώργιος Γεμιστός – Πλήθων: Ο τελευταίος των Ελλήνων φιλοσόφων

Το έργο και η δράση του Γεώργιου Πλήθωνα Γεμιστού

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΚΑΙ ΛΑΤΙΝΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ Ή ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΟΚΡΑΤΙΑ (146πχ - 1453μχ) ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ (1453μχ - 1821μχ)

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ 1453

Η Ανταρκτική «πρασινίζει»… και όχι για καλό!

Η κλιματική αλλαγή, και συγκεκριμένα η αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας, ευθύνεται για το «πράσινο χιόνι» που παρατηρείται σε διάφορα τμήματα της Ανταρκτικής και πρασινίζει ολόκληρες περιοχές.

Συγκεκριμένα, η άνοδος της θερμοκρασίας προκαλεί την άνθιση του φυτοπλαγκτόν, με άλλα λόγια, οδηγεί σε ραγδαία αύξηση ή συσσώρευση διαφόρων πληθυσμών φυκιών σε υδάτινα οικοσυστήματα, ένα φαινόμενο που οι επιστήμονες ονομάζουν «πράσινο χιόνι» και το οποίο, καθώς φαίνεται, εξαπλώνεται στην Ανταρκτική Χερσόνησο, πρασινίζοντάς την.

Αν και οι περισσότεροι πιστεύουν ότι, στην Ανταρκτική δεν υπάρχει χλωρίδα, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν και μάλιστα πολλοί τύποι φυκιών που αναπτύσσονται στο μισολιωμένο χιόνι και απορροφούν από τον αέρα, το διοξείδιο του άνθρακα.

Επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και από την οργάνωση British Antarctic Survey κάνοντας μελέτες επί του εδάφους και εξετάζοντας εικόνες από δορυφόρο, κατάφεραν να προσδιορίσουν, την έκταση των πράσινων φυκιών στην Ανταρκτική Χερσόνησο και να αναγνωρίσουν 1.600 και πλέον διαφορετικούς τύπους πράσινου φυτοπλαγκτόν πάνω στο χιόνι και στην έκταση της τάξης του 1,9 εκατομμυρίου τ. χλμ. της Χερσονήσου.

«Παρότι οι αριθμοί είναι σχετικά μικροί σε παγκόσμια κλίμακα, στην Ανταρκτική, όπου είναι τόσο περιορισμένη η χλωρίδα, η ποσότητα αυτή βιομάζας είναι εξαιρετικά σημαντική. Πολλοί θεωρούν ότι στην Ανταρκτική υπάρχουν μόνο χιόνι και πιγκουίνοι. Στην πραγματικότητα, αν κοιτάξει κάποιος στις παρυφές της ηπείρου υπάρχει πολλή χλωρίδα», δήλωσε στο AFP ο Ματ Ντέιβι από το Τμήμα Φυτοβιολογίας του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ.

Σύμφωνα με υπολογισμούς της επιστημονικής ομάδας, τα φύκια που υπάρχουν στην Ανταρκτική απορροφούν διοξείδιο του άνθρακα που αναλογεί σε 875.000 περίπου ταξίδια με αυτοκίνητο.

Επίσης διαπίστωσαν ότι, το μεγαλύτερο μέρος της άνθισης φυτοπλαγκτόν βρισκόταν σε απόσταση πέντε περίπου χιλιομέτρων από μια αποικία πιγκουίνων, μιας και οι ακαθαρσίες τους αποτελούν ένα πολύ καλό λίπασμα.

Μία από τις προβλέψεις που έκαναν οι επιστήμονες είναι ότι, τα φύκια θα εξαφανιστούν από τις παράκτιες περιοχές της Ανταρκτικής, λόγω του ότι δεν υπάρχει πλέον χιόνι το καλοκαίρι ενώ, αντίθετα, στα βόρεια, υπάρχει μεγάλη συσσώρευση φυκιών και πιθανά να υπάρξει και μεγαλύτερη, σύμφωνα με τα λόγια του Άντριου Γκρέι, επικεφαλής συγγραφέας της έρευνας και ερευνητή του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ και του Τμήματος NERC Field Spectroscopy Facility στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Το «πράσινο χιόνι» που εμφανίζεται σε μεγαλύτερα ύψη, σύμφωνα με τον ίδιο, θα αντισταθμίσει τις επιπτώσεις από την απώλεια των φυκιών από τις παράκτιες περιοχές.

Αν και δεν θα είναι εύκολο να χαρτογραφηθούν από το διάστημα, οι επιστήμονες σχεδιάζουν να μελετήσουν στη συνέχεια, τα κόκκινα και πορτοκαλί φύκια που υπάρχουν στην παγωμένη ήπειρο.

Στον κόσμο της χριστιανικής «προφητείας»

«Είμεθα πεπεισμένοι ότι η Αγία του Χριστού Εκκλησία πορεύεται προς την τελικήν αναμέτρησιν μετά του Αντιχρίστου και όλων των οργάνων του». (Από τα πρακτικά της συνάξεως του Αγίου Όρους, 23/8/1997)

«Πολλά σημεία βεβαιώνουν ότι ευρισκόμεθα σε εσχατολογικήν εποχήν ή βαδίζοντας σ’ αυτήν. Άλλοι ομιλούν περί του Αντιχρίστου, άλλοι περί της Β΄ Παρουσίας του Χριστού. Οι καιροί αποκαλυπτικοί. Οι εξελίξεις υπολογίζονται πλέον όχι με αιώνες, αλλά με μήνες. Σε μία Δεκαετία τα πάντα μπορούν να συμβούν». (Αρχιμανδρίτης Εμμ. Καλύβας, «Το χάραγμα του Αντιχρίστου», 1989)

Η προφητεία είναι είδος θρησκευτικού «εμπνευσμένου» λόγου, ο οποίος εκφέρεται με σκοπό να προειδοποιήσει για τα μέλλοντα. Κατά τους ισχυρισμούς των χριστιανών, η πηγή πρόλευσής είναι ο ίδιος ο Θεός. Πιο συγκεκριμένα, το τρίτο πρόσωπο της «Τριάδας», το «Άγιο Πνεύμα». «Πᾶσα προφητεία γραφῆς ἰδίας ἐπιλύσεως οὐ γίνεται• οὐ γὰρ θελήματι ἀνθρώπου ἠνέχθη ποτέ προφητεία ἀλλ’ ὑπὸ πνεύματος ἁγίου φερόμενοι ἐλάλησαν οἱ ἅγιοι θεοῦ ἄνθρωποι» (Β΄ Πέτρου, 1:20-21).

Σε παλαιότερα άρθρα είχαμε ασχοληθεί με το θέμα της «προφητείας». Συγκεκριμένα, στο άρθρο «Εξετάζοντας τις προφητείες για τον Ιησού», είχαμε δει τις παραποιήσεις των χριστιανών προκειμένου να υποστηρίξουν την μεσσιανικότητα του Ιησού. Είχαμε εξετάσει τις 26 ρήσεις που επικαλούνται οι άγνωστοι συντάκτες των ευαγγελίων από την Παλαιά Διαθήκη και είχαμε επισημάνει τις παραχαράξεις, τις νοθείες, και τα αυθαίρετα συμπεράσματά τους.

Στο άρθρο «Η απάτη των απολογητών για τις δήθεν αρχαιοελληνικές προφητείες για τον Χριστό», είχαμε δει τον τρόπο που οι σύγχρονοι απολογητές απομονώνουν χωρία από τα αρχαιοελληνικά κείμενα στα οποία δίνουν το νόημα που αυτοί θέλουν και ότι επίσης καταφεύγουν σε κείμενα που η σύγχρονη επιστημονική έρευνα έχει αποδείξει ως αρχαιότερες πλαστογραφίες.

Στο άρθρο «Η διαχρονική απάτη των “προφητειών” ως εργαλείο για χειραγώγηση του θρησκευόμενου όχλου», είχαμε δείξει τον τρόπο που κατασκευάζονται, πλαστογραφούνται και διασκευάζονται «προφητείες», κυρίως θρησκευτικό-πολιτικής κατεύθυνσης. Είχαμε αναφερθεί στους χρησμούς του Λέοντος του «Σοφού», στον «Αγαθάγγελο», στον «όσιο» Ανδρέα, στον Μεθόδιο Πατάρων, στον Ταράσιο Κωνσταντινουπόλεως και στην «προφητεία» που βρίσκεται χαραγμένη στον τάφο του «Μεγάλου» Κωνσταντίνου, όπως την αποκρυπτογράφησε ο τουρκόφιλος πατριάρχης Γεννάδιος.

Είδαμε επίσης σε δύο άρθρα 1) Η Αποκάλυψη του Ιωάννη - Ένα αρρωστημένο κι αλλόκοτο «προφητικό» κείμενο, και 2) Η απομυθοποίηση του βιβλίου της Αποκάλυψης του Ιωάννη, ότι η «Αποκάλυψη» του Ιωάννη κάθε άλλο παρά προφητικό κείμενο είναι. ΔΕΣ: Ιερές αποκαλύψεις ή κατασκεύασμα;

Εδώ, θα προσθέσουμε κάποια επιπλέον στοιχεία όσον αφορά την «διαχρονική απάτη». Θα επιχειρηθεί να καταδειχτεί ότι καμία θεϊκή πρόνοια δεν παρεμβαίνει ανοίγοντας παράθυρο στο μέλλον.

Οι «προφητείες» που παρατίθενται υπάρχουν καταγεγραμμένες σε διάφορα βιβλία. Με τις «προφητείες-μαϊντανούς», δεν θα ασχοληθούμε, αφού είναι πασιφανές στους νουνεχείς αναγνώστες του ιστότοπου αυτού ότι πρόκειται για καραμπινάτη απάτη. Πουθενά δεν είναι καταγραμμένες, άρα δεν μπορούν να ελεγχθούν. Πάντα έρχονται στο φως κατόπιν εορτής. Δεν θα ασχοληθούμε λοιπόν με αυτές.

Πολλές «προφητείες» είναι παρμένες από αυτόν τον ορθόδοξο διαδικτυακό τόπο. Άλλες από το βιβλίο του μοναχού Αγίου όρους, Νείλου Σωτηρόπουλου, «Η ερχομένη οξεία και δίστομος ρομφαία». Για περαιτέρω έρευνα, ανέτρεξα σε τόμους της Ελληνικής Πατρολογίας (P.G.).

Στόχος είναι να σχηματοποιηθούν και να μπουν σε κατηγορίες, αναφέροντας ενδεικτικά παραδείγματα, για να μπορεί ο αναγνώστης να διακρίνει κάθε φορά (και να κρίνει) αυτό που διαβάζει.

Πως οι αρχαιότεροι πατέρες προσπάθησαν να ξεπεράσουν το πρόβλημα της «προφητείας»

Θα ξεκινήσουμε με ένα εδάφιο-κλειδί, για την κατανόηση του θέματος «χριστιανική προφητεία». Ο απόστολος Παύλος αναφερόμενος στο χάρισμα της «προφητείας» στην πρώτη «Προς Κορινθίους» επιστολή του, γράφει: «ἡ δὲ προφητεία οὐ τοῖς ἀπίστοις ἀλλὰ τοῖς πιστεύουσιν (σημείον)» (14:22). Η «προφητεία» είναι σημάδι θεϊκό για τους πιστούς, οι οποίοι έχουν μπει ήδη σε μια διαδικασία αποδοχής άνευ όρων (όπως ορίζεται και αναλύεται η «πίστη» στην προς «Εβραίους» επιστολή). Ένας «άπιστος», δηλαδή ένας άνθρωπος που δεν έχει μπει στην διαδικασία αυθυποβολής (όπως έχει αναλυθεί στο άρθρο «Η πίστη εμετρήθη, εζυγίσθη, και ευρέθη ελλιπής – σκέψεις περί πίστεως και απιστίας»), είναι ελεύθερος ώστε να συγκρίνει, να διακρίνει, να κρίνει και να συμπεράνει. Βεβαίως ο Παύλος, στην ίδια επιστολή, μας λέει ότι υπάρχει περίπτωση μια «προφητεία» να μην είναι ορθή. Κατά κανόνα, αυτό οφείλεται στην υπερηφάνεια του προφήτη (όταν είναι εντός της κοινότητος), ενώ για τους εκτός κοινότητος, είναι πάντα από τον «Διάβολο» και «πνεύματα πλάνης». Και πάλι όμως, η κρίση για το αν μια προφητεία είναι αποδεκτή, δεν ανήκει στους απλούς πιστούς. Κρίνεται από ένα άλλο χάρισμα, αυτό της «διάκρισης των πνευμάτων».

Οι πατέρες της Εκκλησίας, έχοντας γνώση του προβληματικού χαρακτήρα των προφητειών (κάτι που ισχύει τόσο για αυτές που περιλαμβάνονται στην Βίβλο, όσο και για εκείνες που αποδίδονται σε «αγίους» εκτός Βίβλου) και προσπαθώντας πάντα να δικαιολογήσουν αντί να ξεκαθαρίσουν, τονίζουν στην διδασκαλία τους ότι η «προφητεία» αναγνωρίζεται μετά την έκβαση των πραγμάτων. Αυτό βέβαια δίνει ένα αρκετά μεγάλο περιθώριο στην…«επαλήθευση», που δεν είναι στην πραγματικότητα επαλήθευση, αλλά μια ερμηνεία που προσαρμόζεται στο γεγονός, από την πλευρά των απατεώνων του πνεύματος. Αυτό γίνεται είτε με παρερμηνεία των γραφομένων (συμβολική κατανόηση αντί της κυριολεκτικής) είτε με παραχάραξη των αρχικών κειμένων. Ο Γρηγόριος ο επονομαζόμενος «Θεολόγος», στα «Θεολογικά έπη» (ποίημα ΛΔ΄) δίνει τον εξής ορισμό για την προφητεία: «Κήρυγμα αδήλων την προφητείαν λέγω» (P.G. 37, 962). Είναι κήρυγμα για τα μη γνωστά. Και «κήρυγμα» σημαίνει καθοδήγηση. Ή χειραγώγηση.

Ο Ιωάννης ο επονομαζόμενος «Χρυσόστομος», προσπαθώντας να δικαιολογήσει και αυτός τα πράγματα και να δώσει έμφαση στην αξία της ερμηνείας της προφητείας μετά την (υποτιθέμενη) εκπλήρωσή της, γράφει στο έργο του «Περί ασάφειας των προφητειών», ότι «Προφητεία δε όταν συνεσκιασμένως λέγηται, μετά την των πραγμάτων έκβασιν γίνηται σαφεστέρα, προ δε της εκβάσεως ουδαμώς» (P.G. 56, 177). Το ίδιο λέει και στα σχόλια «εις την Ά Κορινθίους». «Προφητεία ουκ εν τω καιρώ ω λέγεται, αλλ΄ εν τω καιρώ της εκβάσεως της οικείας αλήθείας παρέχεται τον έλεγχον» (PG 61, 240-241). Είναι κατηγορηματικός στο ότι οι «προφητείες» είναι εκφρασμένες με ασάφεια, σκιωδώς και αινιγματωδώς. Κανείς δεν πρέπει να ζητά σαφήνεια. «Μη ζήτει σαφήνειαν εν ταις προφητείαις, ένθα σκιαί και αινίγματα» (Εις τον Δανιήλ PG 56,233).

Ο Ειρηναίος της Λυών, στο έργο του «Έλεγχος της ψευδωνύμου γνώσεως», αναφέρει ομοίως ότι «Πάσα γαρ προφητεία προ της εκβάσεως, αίνιγμα εστί και αντιλογία τοις ανθρώποις. Όταν δε έλθη ο καιρός, και αποβή το προφητευθέν, τότε της ακριβεστάτης επέτυχεν εξηγήσεως» (Βιβλίο Δ’, XXVI, Β.Ε.Π.Ε.Σ 5, σελ. 154).

Γιατί ο Θεός όμως να μην θέλει να είναι κατανοητός ευθύς εξ αρχής; Ποιο το νόημα της προφητείας εάν κανείς δεν καταλαβαίνει τί θέλει να πει προ της (υποτιθέμενης) εκβάσεως; Οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί έλεγαν «σοφόν το σαφές». Τώρα καταλαβαίνουμε καλύτερα γιατί ο Παύλος λέει ότι η προφητεία είναι σημείο για τους πιστούς. Διότι, σύμφωνα με το ευαγγέλιο, είναι «πρόβατα».

Ορισμένα χαρακτηριστικά

Θείο σχέδιο

Πάντα οι «προφητείες» εκπληρώνουν ένα θεϊκό σχέδιο. Ο Θεός εργάζεται με τελικό σκοπό την επικράτηση του θελήματός του με κάθε μέσο. «Πάσα μου η βουλή στήσεται και πάντα όσα βεβούλευμαι ποιήσω» (Ησαΐας,46:10). Σημασία έχει αν ο άνθρωπος θα σταθεί ή δεν θα σταθεί στην μεριά του Θεού. Αυτή η ιδέα προκύπτει κατευθείαν από την Παλαιά Διαθήκη, και μπορεί να στηριχτεί σε αναρίθμητα χωρία.

Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο το οποίο ταιριάζει στο μοτίβο που μόλις περιγράψαμε. Είναι από συνομιλία γερόντισσας με το πνευματικό της παιδί…

«Εάν οι μισοί Έλληνες αυτήν την στιγμή μετανοούσαν, τότε ο Κύριος θα άλλαζε όλο το σχέδιο του και ούτε πείνα, ούτε πόλεμος θα γίνονταν, όλη η κατάσταση θα ηρεμούσε και θα ξεκινούσε κάτι πολύ όμορφο για την Ελλάδα αλλά και για όλον τον κόσμο».

Συνεπώς, στο σχέδιο του Κυρίου που αποσκοπεί στην μετάνοια των ανθρώπων, περιλαμβάνονται δεινά όπως η πείνα και ο πόλεμος.

Καταστροφολογία

Φυσικά, δεν λείπει η καταστροφολογία ενός φοβερού πολέμου.

Παΐσιος: «Σ’ αυτόν τον πόλεμο όλοι θα γυρίσουν νικημένοι. Ο Ελληνικός στρατός θα παραμείνει θεατής. Γήπεδο θα είναι η Παλαιστίνη, τάφος τους η Νεκρά Θάλασσα. Αυτό θα είναι και το πρώτο ημίχρονο…».

Ιωσήφ Βατοπαιδινός: «Η πρώτη φάσις έληξε του τρομερού πολέμου, τόσα δεινά πέντε μηνών δεν επαρκούν Θεέ μου; Το ζήτημα της Πόλεως πάλι θα βγει στη μέση κι ο κόσμος θα περιπλεχθεί και δε θα ξεμπερδεύση».

«Τα γεγονότα θα έλθουν πολύ πιο γρήγορα απ' ότι περιμένετε… Ακολουθούν δύσκολες ημέρες τις οποίες επιτρέπει ο Χριστός να έρθουν… Η Ελλάδα θα περάσει μεγάλη μπόρα χωρίς τη στήριξή του γιατί οι Έλληνες δεν δήλωσαν μετάνοια και έχασαν τη πίστη τους… Δυστυχώς η Παναγία θα εγκαταλείψει την Ελλάδα αφού η μακροθυμία του Ιησού τελείωσε…».

«Ίσως» και «μπορεί»

Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι η γενικολογία. Για παράδειγμα, «Θα συμβούν γεγονότα πολλά. Ίσως προλάβετε να ζήσετε και εσείς πολλά από τα σημεία που γράφει η Αποκάλυψη» (Παΐσιος). Ποιά είναι «τα πολλά» και πότε θα γίνουν;

Καθόλου συγκεκριμένες

Επίσης, παρατηρείται το φαινόμενο ο προφήτης να διαφωνεί…με τον εαυτό του.

Παΐσιος: «Όχι. Την Πόλη θα μας τη δώσουν οι Ρώσοι. Θα την πάρουν σε πόλεμο που θα κάνουν με την Τουρκία και θα τη δώσουν σ’ εμάς».

Παΐσιος:«Οι Εγγλέζοι και οι Αμερικάνοι θα μας παραχωρήσουν την Πόλη. Όχι γιατί μας αγαπάνε, αλλά γιατί αυτό θα συμπλέει με τα συμφέροντά τους».

Παπα-Γιάννης Καλαΐδης: «Την Πόλη θα την πάρουμε την χρονιά που το Πάσχα θα πέσει 5 Μαΐου».

Ποιό το έτος; Στο ιστότοπο αυτό αναφέρονται οι διάφορες ημερομηνίες κατά τις οποίες πέφτει το Πάσχα, αρχίζοντας από το έτος 2010 μέχρι το έτος 2090. Μάλιστα, αναφέρονται και τα δύο εορτολόγια-ημερολόγια, το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό. Καμία χρονιά το Πάσχα δεν πέφτει 5 Μαΐου κατά το παλαιό, ενώ κατά το νέο έπεσε το 2013 και θα πέσει το 2024. Αν λοιπόν ως τότε δεν γίνει τίποτα, αποδεικνύονται και από αυτό ως ανοησίες. Ειδικά αν τα συνδυάσουμε με τα λεγόμενα του Παϊσίου περί του Δ. Γράψα.

Σαφείς, αλλά αποτυχημένες προφητείες

Όταν επιχειρήθηκε να γίνει πιο σαφής η «προφητεία», διαψεύστηκε πανηγυρικά. Ο Παΐσιος είχε πει, ότι ο κ. Δημήτριος Γράψας θα ήταν αρχηγός άμυνας της χώρας όταν θα μας επιτίθονταν οι Τούρκοι. Ο Παΐσιος πέθανε το 1994. Ο Δ. Γράψας διετέλεσε αρχηγός Γ.Ε.Ε.Θ.Α. από το 2007 έως το 2009, όπου και αποστρατεύθηκε. «Εσύ δεν θα παραιτηθείς. Εσύ θα είσαι ο αρχηγός της άμυνας της χώρας μας όταν θα μας επιτεθούν οι Τούρκοι».

Προφητείες ή ερμηνεία της καταστάσεως;

Είναι διατυπωμένες με τέτοιο τρόπο ώστε περισσότερο κάνουν μια εκτίμηση της καταστάσεως παρά λένε κάτι μελλοντικό. Για παράδειγμα: «Όταν θα δούμε η Ελλάδα να παίρνει την πρεσβεία της από την Τουρκία και η Τουρκία την πρεσβεία της από την Ελλάδα, τότε θα πρέπει να πούμε: «Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου, Σώτερ σώσον ημάς» (Παΐσιος). Όταν δύο κράτη καταργούν τις πρεσβείες αλλήλων, είναι λογικό ότι αυτό γίνεται επειδή συντρέχουν πολύ σοβαροί λόγοι. Από τον Θεό θα περιμέναμε να μας πει το πότε θα γίνουν αυτά. Επίσης, «Θα γίνει σύγκρουση στο Αιγαίο. Εμείς δεν θα πάθουμε μεγάλο κακό» (Παΐσιος). Πάλι απουσιάζει οποιοσδήποτε προσδιορισμός τόπου και χρόνου. Επίσης, πώς; Με πλοίο, με αεροπλάνο; Οποιαδήποτε σύγκρουση, σε οποιαδήποτε εποχή και περιοχή του Αιγαίου, θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει την «εκπλήρωση».
Σε άλλη περίπτωση:

– Γέροντα θὰ γίνη πόλεμος;
– Ἐσεῖς κάνετε προσευχή; Ἐγὼ ἔχω ἀπὸ τὴν ἄνοιξη μέχρι τὸ φθινόπωρο ποὺ κάνω ἐπιστράτευση προσευχῆς -ἀθόρυβα-, γιὰ νὰ μᾶς λυπηθῆ ὁ Θεός, νὰ ἀποφύγουμε τὴν ἐπιστράτευση καὶ τὸν πόλεμο. Εἶχα πληροφορία: “Κάνετε πολλὴ προσευχή, γιὰ νὰ ἐμποδιστοῦν οἱ Τοῦρκοι, διότι τὴν Κυριακὴ 16 Ὀκτωβρίου, ἔχουν σκοπὸ νὰ μᾶς χτυπήσουν” (εἰπώθηκε τὸν Νοέμβριο τοῦ 1983. Ἡ πληροφορία δὲν ἦταν ἀνθρώπινη, ἀλλὰ θεϊκή). Δόξα τῷ Θεῶ, μέχρι στιγμῆς μᾶς φύλαξε ἡ Παναγία, ἂς εὐχηθοῦμε νὰ μᾶς προστατεύσει καὶ στὴ συνέχεια».
(Παΐσιος)

Η ερώτηση είναι πολύ συγκεκριμένη. Απαντιέται με ένα «ναι» ή «όχι». Η απάντηση του Παΐσιου όμως δεν είναι καθαρή. Όπως πάντα, έτσι και εδώ αποφεύγεται κάθε συγκεκριμένο στοιχείο. Ο Κύριος του μίλησε στις 16 Οκτωβρίου, όμως το δημοσιοποίησε…κατόπιν εορτής. Εφόσον δεν συνέβη κάτι στις 16 Οκτωβρίου, άρα έπεσε…πολύ προσευχή. Συνεπώς δεν εκπληρώθηκε η τουρκική επιβουλή χάρη στην θεία καθοδήγηση. Αν όμως συνέβαινε κάτι, τότε θα ήταν…«εκπλήρωση». Επίσης, η υποτιθέμενη θεία οδηγία περί προσευχής απευθύνονταν σε πολλούς. Ωστόσο, μόνο ο Παΐσιος γνώριζε. Αυτό το είδος μπορεί να κληθεί και «αυτοεκπληρούμενη προφητεία», καθώς ό,τι και να πει κανείς, μέσα θα πέσει.

Θυμίζουν Γραφή…

Πολλές «προφητείες» που κυκλοφορούν, μπορούν να παραλληλιστούν με χωρία της Βίβλου. Το μοτίβο είναι ένας μεγάλος πόλεμος σε «ιερές» πόλεις-περιοχές, για τη δόξα του Κυρίου και των «ευνοουμένων» του.

Ιωσήφ Βατοπαιδινός:

«Τότε τα Έθνη μεληδόν θα σφάζονται αγρίως στα όρια της Πόλεως για τα Στενά κυρίως».

«Θα γίνει φοβερή σφαγή στην περιοχή της πρώην Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από αυτούς που θα πεθάνουν, θα είναι 600 εκατομμύρια, ξέχωρα».

Επίσης, πολλές «προφητείες» κάνουν λόγο για έναν βασιλιά που θα δώσει ο Θεός ακριβώς την εποχή του μεγάλου πολέμου στην Κωνσταντινούπολη, δια του οποίου θα δοξαστεί ο Κύριος και η Ορθοδοξία, όπως θα κάνουμε λόγο παρακάτω. Αυτός βέβαια δεν θα είναι ο Μεσσίας.

Στο βιβλίο «Ιερεμίας» βρίσκουμε τα ίδια…με άλλα λόγια: «ιδού ημέραι έρχονται λέγει κύριος και αναστήσω τω Δαυίδ ανατολήν δικαίαν και βασιλεύσει βασιλεύς και συνήσει και ποιήσει κρίμα και δικαιοσύνην επί της γης 6 εν ταις ημεραις αυτού σωθησεται Ιούδας και Ισραήλ κατασκηνώσει πεποιθ'ως και τούτο το όνομα αυτού ο καλέσει αυτόν κύριος Ιωσεδέκ» (Ιερεμίας, 23:6).

Στο βιβλίο «Ιεζεκιήλ», περιγράφεται ένας μεγάλος πόλεμος. Πολλοί λαοί και έθνη θα συναχθούν από τον «Κύριο» για να εκστρατεύσουν εναντίον του λαού Ισραήλ (38:1-8). Ο Κύριος όμως έχει το σχέδιό του:«δια τουτο προφητευσον υιε ανθρωπου και ειπον τω γωγ ταδε λεγει κυριος ουκ εν τη ημερα εκεινη εν τω κατοικισθηναι τον λαον μου ισραηλ επ ειρηνης εγερθηση και ηξεις εκ του τοπου σου απ εσχατου βορρα και εθνη πολλα μετα σου αναβαται ιππων παντες συναγωγη μεγαλη και δυναμις πολλη και αναβηση επι τον λαον μου ισραηλ ως νεφελη καλυψαι γην επ εσχατων των ημερων εσται και αναξω σε επι την γην μου ινα γνωσιν παντα τα εθνη εμε εν τω αγιασθηναι με εν σοι ενωπιον αυτων» (στ. 14-16).

«και μεγαλυνθησομαι και αγιασθησομαι και ενδοξασθησομαι και γνωσθησομαι εναντιον εθνων πολλων και γνωσονται οτι εγω ειμι κυριος» (στ. 23).

Ο Ισραήλ και η γη που κατοικεί (που θεωρείται ως «γη» του ίδιου του Θεού), απλά μετατρέπεται σε «Κωνσταντινούπολη» και «περιοχή της πρώην Βυζαντινής Αυτοκρατορίας». Θα ήταν παράλειψη αν οι ιστορίες αυτές δεν διανθίζονταν με αίμα, και μάλιστα άφθονο.

Μοναχός Γεννάδιος: «Εις την Κωνσταντινούπολη θα γίνει μακελειό μεγάλο, και η θάλασσα θα κοκκινίσει από αίματα σφαγμένων ανθρώπων. Τριχρονίτικο δαμάλι (μοσχάρι) θα πλεύσει στο αίμα, όπως λέγει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στις προφητείες».

Και η Γραφή: «πληρης καταπεπατημενης και των εθνων ουκ εστιν ανηρ μετ’ εμου και κατεπατησα αυτους εν θυμω και κατεθλασα αυτους ως γην και κατηγαγον το αιμα αυτων εις γην» (Ησαΐας, 63: 3).

«και εκθλιψω τους ανθρωπους και πορευσονται ως τυφλοι οτι τω κυριω εξημαρτον και εκχεει το αιμα αυτων ως χουν και τας σαρκας αυτων ως βολβιτα» (Σοφονίας, 1:17).

Κυριάκος Τσιτσίκας: «Στην Κωνσταντινούπολη θα συσσωρευθούν όλα τα έθνη. Εκεί θα γίνει η μεγάλη μάχη που το αίμα θα φτάνει μέχρι το χαλινό του ίππου».

Άλλο ένα στοιχείο-μοτίβο των «προφητειών», είναι ότι τελικά η καταστροφή θα προφτάσει κάθε ανθρώπινη «ματαιότητα».

«Φτιάνετε σπίτια τορνευτὰ καὶ δὲν πρόκειται νὰ κατοικήσετε σ᾿ αὐτά» (Κοσμάς Αιτωλός).

Και η Γραφή: «οικοδομησουσιν οικιας και ου μη κατοικησουσιν εν αυταις» (Σοφονίας, 1:13).

Οι αριθμοί πάντα υπερβολικά μεγάλοι και πάντα στρογγυλοί. Παραπάνω είδαμε ότι θα πεθάνουν 600.000.000.

«Οι Κινέζοι θα περάσουν τον Ευφράτη ποταμό με 200.000.000 στρατό και θα προχωρήσουν προς τα Ιεροσόλυμα» (Παΐσιος).

Και η Γραφή: «καὶ ὁ ἕκτος ἐξέχεεν τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ποταμὸν τὸν μέγαν τὸν εὐφράτην: καὶ ἐξηράνθη τὸ ὕδωρ αὐτοῦ, ἵνα ἑτοιμασθῇ ἡ ὁδὸς τῶν βασιλέων τῶν ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου». (Αποκάλυψη, 16:12).

«καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι οἱ ἡτοιμασμένοι εἰς τὴν ὥραν καὶ ἡμέραν καὶ μῆνα καὶ ἐνιαυτόν, ἵνα ἀποκτείνωσιν τὸ τρίτον τῶν ἀνθρώπων.Καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατευμάτων τοῦ ἱππικοῦ δισμυριάδες μυριάδων: ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν» (Αποκάλυψη, 9:15-16).[200.000.000].

«Νὰ παρακαλῆτε νὰ εἶνε μέρα καὶ ὄχι νύκτα, καλοκαίρι καὶ ὄχι χειμώνας» (Κοσμάς ο Αιτωλός).

«προσεύχεσθε δὲ ἵνα μὴ γένηται ἡ φυγὴ ὑμῶν χειμῶνος μηδὲ ἐν σαββάτῳ» (Κατά Ματθαίον, 24:20).

Πολύ κοντά στο να μας δοθεί η Πόλη…

«…τότε ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος θα συμβάλει ως μεσάζοντας να δοθεί η Πόλη στην Ελλάδα» (Παΐσιος).

Γέροντας «Τ»: «Η Κωνσταντινούπολη θα δοθεί (ή θα παραδοθεί…), στον έκπτωτο βασιλέα των Ελλήνων».

Ο Κωνσταντίνος ο Β΄ στον οποίο γίνεται η αναφορά, ήταν βασιλέας της Ελλάδος από το 1964 έως το 1973. Το 1973 καταργήθηκε η μοναρχία και έναν χρόνο μετά εξέπεσε οριστικά του αξιώματός του, με δημοψήφισμα. Σήμερα είναι 80 ετών (γεννήθηκε στις 2 Ιουνίου 1940). Αυτό σημαίνει ότι ως το υπόλοιπο της ζωής του, πρέπει να εκπληρωθούν οι προφητείες και να μας δοθεί η Κωνσταντινούπολη.

Πλαστογραφημένες προφητείες

Κυκλοφορούν όμως και πλαστογραφημένες προφητείες. Κλασσική περίπτωση, η παταγωδώς αποτυχημένη «προφητεία» του όσιου Ανδρέα.

Η αρχική διατύπωση, έχει ως εξής:

Ο μακάριος είπεν· Περί της πόλεως ημών γίνωσκε, ότι μέχρι της συντελείας του αιώνος το οιονούν έθνος ουδαμώς φοβηθήσται· ου γαρ μη παγιδεύσει αυτήν τις, ή παραλήψεται, μη γένοιτο· κεχάρισται γαρ αυτήν τη Θεοτόκω, και ουδείς αρπάσει αυτήν από των τιμίων χειρών αυτής, και τα κέρατα αυτών συντρίψωσιν εν αισχύνη αναχωρούντα, δόματα δε και πλούτον πολύν παρ’ αυτής κομιζόμεθα. Άκουσον δε περί αρχής ωδίνων, και περί συντελείας του κόσμου και των λοιπών. Εν ταις εσχάταις ημέραις αναστήσει Κύριος ο Θεός βασιλέα εκ πενίας, και πορεύεται εν δικαιοσύνη πολλή…
(P.G. 111, 853).

Ο λόγος αφορά την Κωνσταντινούπολη, η οποία ποτέ δεν θα πέσει σε χέρια αλλοεθνών, διότι την φυλάει η Θεοτόκος. Αυτό δεν συνέβη. Έπεσε στα χέρια των Τούρκων το 1453. Μετά τις μεταγενέστερες χριστιανικές επεμβάσεις, κυκλοφορεί ως εξής από μοναστηριακές εκδόσεις, από τις οποίες αντιγράφουν και οι χριστιανοί αρθρογράφοι:

Η Πόλης αυτή, αποκρίθηκε ο μακάριος, που κατέχει τα πρωτεία ανάμεσα σε πολλές άλλες πόλεις και έθνη, θα μείνει απόρθητη και ελεύθερη. Τη φυλάει η Θεοτόκος «εν τη σκέπη των πτερύγων της», και με τις πρεσβείες της θα παραμείνει άτρωτη. Πολλά έθνη θα πολιορκήσουν τα τείχη της, αλλά η δύναμίς τους θα συντριβή, και θ’ αναχωρήσουν ντροπιασμένα. Απ’ αυτή θα πλουτίσουν πολλοί και θα απολαύσουν τα αγαθά της. Ωστόσο κάποια προφητεία λέει ότι θα την αλώσουν οι Αγαρηνοί και θα σφάξουν με το μαχαίρι τους πλήθους λαού. Εγώ όμως πιστεύω ότι θα εισορμήσει και το ξανθό γένος, του οποίου η ονομασία αρχίζει από το δέκατο έβδομο γράμμα της αλφαβήτου (Ρ). Θα μπει λοιπόν και θα κατακόψει, και θα στρώσει τους αμαρτωλούς στο έδαφος. Αλλοίμονό του όμως από τα δύο ομογενή έθνη. Τα όπλα τους θα είναι γρήγορα σαν τον άνεμο, και καταστροφικά σαν κοφτερό δρεπάνι, που κόβει το θέρος τα γεννήματα. Τα όπλα αυτά δεν θα αναχαιτίζονται, αλλ’ όμως μετά θα διαλύονται.

Με μαύρο έντονο, είναι η πλαστογραφία του αρχικού αποσπάσματος, το οποίο έχει προστεθεί από τους μεταγενέστερους και δεν υπάρχει στον σχετικό τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας.

Διαφωνίες μεταξύ προφητών και ερμηνευτών

Παρ, ότι η Εκκλησία έλαβε καταδικαστική θέση απέναντι στην μελέτη του μοναχού Μάξιμου (για ευνόητους λόγους) που πρόβλεπε την εμφάνιση του αντίχριστου κατά το έτος 2013, δεν αναιρείται το γεγονός ότι στο βιβλίο του για τους υπολογισμούς του, επικαλείται στοιχεία της Βίβλου και ορισμένων πατέρων. Δύο τινά μπορεί να συνέβησαν. Είτε οι συλλογισμοί του ήταν σωστοί, αλλά δεν εκπληρώθηκε κάτι επειδή τα δεδομένα δεν ήταν «θεόπνευστα», είτε οι συλλογισμοί του δεν ήταν σωστοί, πράγμα που σημαίνει ότι τα στοιχεία όπου βασίστηκε πάλι δεν ήταν «θεόπνευστα», εφόσον ο Θεός δεν κατάφερε να γίνει κατανοητός για άλλη μια φορά και μάλιστα σε ένα τόσο σημαντικό θέμα.

«Ο Αντίχριστος ήλθεν. Γεννήθηκε το 1983 και θα εμφανισθεί το 2013 για να προετοιμάσει το έδαφος και να γίνει παγκόσμιος κυβερνήτης το 2015». Στο ίδιο βιβλίο προσδιόριζε ότι η ημέρα της ΄Β Παρουσίας θα είναι η Κυριακή, τον όγδοο αιώνα (που μέσω αλχημειών μετατρέπεται σε χιλιετία), το έτος 2018.

Έτερος Αγιορείτης, ο Νείλος Σωτηρόπουλος, γράφοντας σε παλαιότερη εποχή το βιβλίο «Η ερχομένη οξεία και δίστομος ρομφαία» εκδόσεις Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους 1966, χρησιμοποιώντας χωρία από το βιβλίο «Δανιήλ», την «Αποκάλυψη», τον «Αγαθάγγελο», την «προφητεία ανωνύμου», την «προφητεία την χαραχθείσα στον τάφο του Κωνσταντίνου», τον Μεθόδιο Πατάρων, τον «όσιο» Ανδρέα, του Λέοντος του «Σοφού», του Ταρασίου και του Κοσμά του Αιτωλού, καταλήγει στο ότι όλα τα προφητευόμενα θα τελειώσουν το έτος 1984…

Τα γεγονότα που θα διαδραματισθούν έως το 1984 είναι: α) Η καταστροφή του Τουρκικού κράτους, β) η καταστροφή της κομουνιστικής Ρωσίας, γ) η κατάργησις του Πάπα, δ) η κατάργησις πασών των χριστιανικών αιρέσεων, και πασών των πολιτικών και φιλοσοφικών πλανών και επικράτησις της Ορθοδόξου πίστεως, αφού υποστούν τας καταστρεπτικάς συνεπείας της πλάνης των τα έθνη της Δύσεως, ε) η διακυβέρνησις του κόσμου υπό ανθρώπου αγίου που εμφανώς θα υποδείξει ο Θεός, στ) η επισυναγωγή των Εβραίων εις Παλαιστίνην, ζ) μερική ανάστασις, ή η πρώτη ανάστασις νεκρών. Πάντα ταύτα θα γίνουν κατά γράμμα, διότι τα λέγει ο προφητικός λόγος του Θεού.
(σ. 25)

Μέχρι το έτος 1984 η Ιερουσαλήμ θα γίνει Ορθόδοξη Χριστιανική εξ Εβραίων και Ελλήνων Χριστιανών, και το προσκύνημα πάντων των εθνών, σύμφωνα με τας προφητείας.
(ο.π. σ. 37)

Από το 1972…θα έχει τελειώσει και ο τελευταίος και μεγάλος πόλεμος, τον οποίον, ως θα ιδώμεν, περιγράφουν οι άγιοι Προφήται λεπτομερώς και με τα μελανώτερα χρώματα.
(ο.π. σ. 39).

Το τέλος δε όλων των προφητευόμενων καιρών και χρόνων που εβασίλευσεν ο διάβολος δια των μεγάλων αυτοκρατοριών, είναι το έτος 1984, οπότε αρχίζει νέα εποχή δια την ανθρωπότητα, διότι θα βασιλεύσει ο Χριστός δια της επικρατήσεως και θριάμβου της Ορθοδόξου Πίστεως.
(ο.π. σ. 40)

Τώρα ευρισκόμεθα εις τας παραμονάς της πραγματοποιήσεως του υπολοίπου μέρους αυτής από το ρητόν «Το δε ξανθόν γένος άμα μετά των πρακτόρων όλον Ισμαήλ τροπώσουν…». Από το ρητόν αυτό έως το τέλος της προφητείας η εκπλήρωσις αυτής θα γίνει εντός των ετών 1968-1969. […] Τότε θα επέμβει ο Θεός εμφανώς, θα σταματήσει ο πόλεμος και θα υποδείξει τον άνδρα όστις θα παραδώσει την Πόλιν εις τους Έλληνας που ανήκει, και τον κόσμον να ειρηνεύσει.
(ο.π. σ. 57-58)

Από ένα μέρος του ορθόδοξου κόσμου, με τις ευλογίες διάφορων καλόγερων, πιστεύεται ότι κάποια στιγμή θα γίνει ένας πολύ μεγάλος πόλεμος για θρησκευτικούς λόγους στην Κωνσταντινούπολη. Τότε ακριβώς η Πόλη θα δοθεί στους ορθόδοξους Έλληνες και ο Θεός θα υποδείξει έναν βασιλιά ο οποίος με τους θρησκευτικούς πολέμους που θα κάνει θα εκδικηθεί τους αλλόθρησκους και άπιστους. Τότε πολλοί θα πιστεύσουν και θα υπάρξει μια χρονική περίοδος μεγάλης υλικής και πνευματικής ευμάρειας. Αυτά λένε οι «προφητείες» χονδρικά. Διαφωνούν όμως στις λεπτομέρειες.

Από την άλλη μεριά, ένα άλλο μέρος του ορθόδοξου κόσμου, πιστεύει ακριβώς το αντίθετο. Ότι δηλαδή, δεν θα υπάρξει ούτε ένας μεγάλος πόλεμος στην Πόλη, ούτε ότι θα μας δοθεί, ούτε ότι θα εγερθεί κάποιος βασιλιάς ο οποίος θα εκπληρώσει το σχέδιο της αναλαμπής. Διότι αυτά δεν δηλώνονται στις Γραφές ούτε στην διδασκαλία των μεγάλων πατέρων. Το αντίθετο. Ότι στα έσχατα, η πίστη θα συρρικνωθεί για την υποδοχή του Αντίχριστου. Θεωρούν ότι είναι πλάνη στην οποία υπέπεσαν γέροντες (έστω και αν θεωρούνται «άγιοι» ή «όσιοι») επειδή παρασύρθηκαν από εθνικιστικά φρονήματα και έδωσαν προσοχή σε αμφιβόλου προελεύσεως κείμενα. Και όντως, έχουν δίκιο. Όμως οι σύγχρονοι «φωτισμένοι» γέροντες που τα διαδίδουν, γιατί δεν φωτίζονται από το Άγιο Πνεύμα και ως προς αυτό;

Το «ξανθό» γένος και η Πόλη – Ανακρίβειες και αντιφάσεις

Το ξανθό γένος θα καταστρέψει την Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με τους χρησμούς του Λέοντος του «Σοφού». «Βύζαντος αυλή, εστία Κωνσταντίνου, Ρώμη, Βαβυλών και Σιών άλλη νέα, τρις τρις εκατόν και συ συνάρξεις κράτος, μιας αυτοίς υστερούσης εικάδος. Ως χουν αθροίσεις των εθνών το χρυσίον, και πάσας άρξεις τας πέριξ φυλαρχίας. Αλλά σε πυρίστατον και ξανθόν γένος πάσαν τεφρώσει και το σον λύσει κράτος» (P.G. 107, σ. 1149).

Σύμφωνα με τον «όσιο» Ανδρέα, η Κωνσταντινούπολη δεν θα καταστρεφεί διότι ποτέ δεν θα πέσει σε χέρια εχθρών, καθώς την φυλάει η «Θεοτόκος». «Ο μακάριος είπεν· Περί της πόλεως ημών γίνωσκε, ότι μέχρι της συντελείας του αιώνος το οιονούν έθνος ουδαμώς φοβηθήσται· ου γαρ μη παγιδεύσει αυτήν τις, ή παραλήψεται, μη γένοιτο· κεχάρισται γαρ αυτήν τη Θεοτόκω, και ουδείς αρπάσει αυτήν από των τιμίων χειρών αυτής, και τα κέρατα αυτών συντρίψωσιν εν αισχύνη αναχωρούντα, δόματα δε και πλούτον πολύν παρ’ αυτής κομιζόμεθα» (P.G. 111, σ. 853).

Σύμφωνα με την προφητεία του «αγίου» Μεθοδίου Πατάρων, οι Αγαρηνοί (που είναι Άραβες και όχι Τούρκοι) θα περικυκλώσουν τα τείχη της Κωνσταντινούπολης. «Εν ταις εσχάταις ημέραις του εβδόμου αιώνος επαναστατήσονται οι Αγαρηνοί και περικυκλώσουσι τα τείχη της Πόλεως Βυζαντίου». Ο έβδομος αιώνας κατά τους χριστιανούς Πατέρες είναι συμβολικά η τελευταία εποχή του πεπτωκότος κόσμου. Ο όγδοος, θεωρείται συμβολικά, ο αιώνας της Βασιλείας του Θεού. Το ξανθό γένος θα καταλάβει όμως την Κωνσταντινούπολη. «Και κρατήσει επί την Επτάλοφον το ξανθό γένος».

Σύμφωνα με την «προφητεία» που βρίσκεται χαραγμένη στον τάφο του «Μεγάλου» Κωνσταντίνου, το ξανθό γένος θα πάρει την Επτάλοφο (Κωνσταντινούπολη). «Το δε ξανθόν γένος άμα μετά των πρακτόρων όλων Ισμαήλ τροπώσουν την Επτάλοφον επάρουν μετα των προνομίων».

Ποιός θα παραδώσει την Πόλη στους ορθόδοξους Έλληνες;

Σύμφωνα με τους χρησμούς του Λέοντος, αφού το ξανθό γένος κατακαύσει την Κωνσταντινούπολη (ως τιμωρία από τον Θεό), οι άνθρωποι θα συνετιστούν και τότε ο Θεός θα κάνει αποκατάσταση, φανερώνοντας τον «εκ πενίας» βασιλιά. Αυτός θα βασιλεύσει σε όλη την γη. Πουθενά δεν γίνεται λόγος ότι η Πόλη θα μας «παραδοθεί» (P.G. 107, 1121-1149). Ούτε στο αρχικό κείμενο του «οσίου» Ανδρέα υπάρχει κάτι σχετικό. Μόνο στο πλαστογραφημένο απόσπασμα που κυκλοφορούν οι χριστιανικές ιστοσελίδες. Όσον αφορά την «προφητεία» του Μεθοδίου Πατάρων, αναφέρεται σε έναν θρησκευτικό πόλεμο (όπως και του «αγίου» Ταρασίου) που θα κάνει ο βασιλιάς που θα ορίσει ο Θεός, μετά τον πόλεμο στην Πόλη. Η επιγραφή στον τάφο του Μ. Κωνσταντίνου, επίσης δεν αναφέρει κάτι σχετικό με τους Έλληνες.

Σύμφωνα με την «προφητεία» του Ανωνύμου, η Πόλη θα παραδοθεί στους Έλληνες από έναν άγγελο, μετά τον μεγάλο πόλεμο στην Κωνσταντινούπολη. «Παύσις πολέμου υπό αγγέλου και παράδοσις πόλεως τοις Έλλησι». Ο «Αγαθάγγελος» αναφέρει ότι οι Ρώσοι θα μας δώσουν την Πόλη.

Αναλαμπή της Ορθοδοξίας;

Στην προφητεία του «Ανωνύμου», αναφέρεται ρητά ότι θα επικρατήσει η ορθόδοξη πίστη, ενώ θα σβήσει κάθε «πλάνη». «Υπόκυψις Λατίνων εις αλάνθαστον Πίστιν Ορθοδόξων. Εξωθήσεται Ορθόδοξος Πίστις από Ανατολών μέχρι Δυσμών. Φόβος και τρόμος βαρβάρων υπ’ αυτής. Παύσις του Πάπα και κήρυξις ενός Πατριάρχου δι’ όλην την Ευρώπην».

Παΐσιος: «Όλοι ανεξαρτήτως θα πιστέψουν. Δεν θα υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος άπιστος».

Ιωσήφ ο Βατοπεδινός: «Ακολούθως, αυτής της μεγάλης κλίμακας κάθαρσης, θα γίνει τέτοια αναγέννηση της Ορθοδοξίας, όχι μόνο στην Ρωσία, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Τέτοια αναλαμπή της Ορθοδοξίας».

Σίμων Αρβανίτης: «Η Ελλάς, θα δείτε σε λίγο πόσο θα γίνει μεγάλη, μεγάλη, μεγάλη. Όχι μόνο θα δείτε, θα έχει εξαίρετο και λαμπρό παράδειγμα εις όλη την οικουμένη».

Ιωάννης Χοζεβίτης: «Τότε η Ορθοδοξία εις όλον τον κόσμον θα ακτινοβολήσει, θα αναφισθή η κακία και μεγάλη αγάπη θα υπάρχει».

Εφραίμ Αριζόνας: «Η ζωή αυτών των χρόνων θα είναι μια παραδεισένια πάνω στη γη από απόψεως αγαθών και από απόψεως πίστεως».

Προφανώς οι γέροντες συμφωνούσαν ότι μέσα στην δόξα της «αληθούς» πίστεως ήταν και οι σφαγές των αλλόπιστων, διότι σύμφωνα με τις «προφητείες», ο βασιλιάς που θα οδηγήσει στην εκπλήρωση του θείου σχεδίου, θα προβεί σε θρησκευτικούς πολέμους ως το τιμωρό χέρι του θεού.

Υπάρχουν όμως και φωνές που ισχυρίζονται τα αντίθετα. Ο Σεραφείμ Ρόουζ, δεινός μελετητής της Βίβλου και της αγιοπατερικής παραδόσεως, ισχυρίζεται τα εξής:

Οι Άγιες Γραφές και οι Ορθόδοξοι πατέρες μας λένε καθαρά ότι ο χαρακτήρας των εσχάτων καιρών δεν θα είναι καθόλου μια σπουδαία θρησκευτική αναζωπύρωση, ή μια έκχυση του Αγίου Πνεύματος, αλλά μάλλον μια σχεδόν γενική αποστασία, μια πνευματική πλάνη τόσο λεπτή ώστε ακόμα και οι εκλεκτοί, αν είναι δυνατόν, να πλανηθούν. Μια ουσιαστική εξαφάνιση του Χριστιανισμού από το πρόσωπο της γης. ¨Αλλά όταν έρθει ο Υιός του ανθρώπου, θα βρει άραγε την πίστη στη γη;¨ (Λουκάς 18:8). Ακριβώς κατά τους έσχατους καιρούς πρόκειται να λυθεί ο σατανάς (Αποκάλυψη 20:3) με σκοπό να προκαλέσει το τελικό και μεγαλύτερο ξεχείλισμα του κακού στη γη.
(«Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος», σελ. 95)

Το όνομα του «εκ πενίας» βασιλιά

Σύμφωνα με το εγχάραγμα στον τάφο του Κωνσταντίνου, τον βασιλιά στον οποίο ευαρεστείται και δια του οποίου θα μεγαλουργήσει, θα αποκαλύψει ο Θεός: «και φωνή βοήσει τρίτον, στήτε στήτε μετά φόβου σπεύσατε πολλά σπουδαίως εις τα δεξιά τα μέρη άνδρα εύρητε γενναίον θαυμαστόν και ρωμαλέον, τούτον έξετε Δεσπότην, φίλος γαρ εμού υπάρχει· και αυτόν παραλαβόντες, θέλημα εμόν πληρούτε». Τα ίδια αναφέρονται και στους χρησμούς του Λέοντος. Δηλαδή, δεν δίνεται κανένα στοιχείο για το όνομά του. Στην «προφητεία» του Μεθοδίου Πατάρων όμως, αναφέρεται το όνομα «Ιωάννης». «Στήσατε αυτόν Βασιλέα, και δώσουν αυτώ εις την δεξιάν χείρα ρομφαίαν λέγοντες αυτώ· “ανδρίζου Ιωάννην…”». Στην «προφητεία» του Ταρασίου, αναφέρεται: «Ο άγιος Βασιλεύς ο εν αρχή του ονόματος αυτού Ι και εν τω τέλει Σ…».

Ποιά είναι τα «εξαμήλια»;

Ούτε σε αυτό υπάρχει συμφωνία, εφόσον κατά καιρούς έχουν δοθεί διαφορετικές τοποθεσίες.

Μοναχός Γεννάδιος: «Οι Τούρκοι θα μας επιτεθούν, θα περάσουν τον Έβρο ποταμό, προκαλούντες παντός είδους καταστροφάς. Θα φτάσουν ως τα Εξαμίλια».

Σχόλιο: Εφόσον οι Τούρκοι μπαίνουν στον ελληνικό χώρο, συνεπώς τα «Εξαμίλια» τοποθετούνται εντός ελληνικής χερσαίας περιοχής.

Διαφορετικά τα λέει ο Παΐσιος: «Εξαμίλια είναι κάθε σημείο που απέχει έξι μίλια από τις ακτές της Τουρκίας. Το ίδιο και από τη δική μας πλευρά. Κάθε σημείο που απέχει έξι μίλια από τις ακτές μας, από οποιεσδήποτε νησιωτικές ή χερσαίες ακτές, είναι τα Εξαμίλια».

Σχόλιο: Συνεπώς, τα Εξαμίλια δεν είναι μια συγκεκριμένη περιοχή. Και πολύ περισσότερο, δεν είναι μετά τον Έβρο ποταμό.

ΔΕΣ:

Ας ευθυμήσωμεν ολίγον: Προφητείες και ρήσεις του γέροντα Παΐσιου

Κοσμάς ο Αιτωλός - Ο «άγιος» ανθέλληνας και φιλότουρκος σκοταδιστής καλόγερος

Τεράστια η ευθύνη του Χριστιανισμού που μετέτρεψε την άλλοτε χώρα του φιλοσοφικού φωτός σε χώρα της δεισιδαιμονίας…

FRIEDRICH NIETZSCHE: Υπάρχει στον κόσμο ένας και μόνο δρόμος που κανένας άλλος δεν μπορεί να διαβεί εκτός από εσένα. Πού οδηγεί; Μη ρωτάς, ακολούθησέ τον

Ακόμα όμως κι αν το μέλλον δεν μας επέτρεπε να ελπίζουμε σε τίποτε, είναι η αλλόκοτη ύπαρξή μας σ’ αυτό ακριβώς το τώρα που, περισσότερο από κάθε τι άλλο, μας ενθαρρύνει να ζήσουμε σύμφωνα με δικά μας μέτρα και δικούς μας νόμους· εκείνο δηλαδή το ανεξήγητο γεγονός ότι ζούμε ακριβώς σήμερα, μολονότι θα μπορούσαμε να γεννηθούμε οποιαδήποτε άλλη στιγμή μέσα στον άπειρο χρόνο, το γεγονός ότι δεν κατέχουμε τίποτε άλλο παρά ένα βραχύ σήμερα και οφείλουμε εντός αυτού να δείξουμε για ποιον λόγο και σκοπό γεννηθήκαμε τώρα και όχι κάποια άλλη στιγμή.

Πρέπει για την ύπαρξή μας να λογοδοτούμε ενώπιον του ίδιου μας του εαυτού· συνεπώς, θέλουμε να αποτελέσουμε και τους πραγματικούς πηδαλιούχους της ύπαρξης αυτής και να μην επιτρέψουμε να καταστεί τούτη όμοια με τυφλή σύμπτωση. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε την ύπαρξή μας κάπως πιο τολμηρά και πιο ριψοκίνδυνα, αφού άλλωστε είναι σίγουρο πως, σε κάθε περίπτωση, εμείς πάντα θα τη χάνουμε.

Γιατί να προσκολλόμαστε σε τούτο το κομμάτι γης, σ’ εκείνο το επάγγελμα; Γιατί να αφουγκραζόμαστε αυτό που λέει ο πλησίον;

Είναι τόσο μικροαστικό να δεσμεύεσαι από απόψεις που μόλις διακόσια μίλια μακριά δεν είναι πια δεσμευτικές. Η Ανατολή και η Δύση είναι γραμμές που κάποιος χάραξε μπροστά στα μάτια μας με κιμωλία για να περιγελάσει τη λιποψυχία μας.

“Θα κάνω μια προσπάθεια να αποκτήσω την ελευθερία μου”, μονολογεί η νεανική ψυχή· και σε τούτο πρόκειται να την εμποδίσει το γεγονός ότι δύο έθνη τυχαίνει να μισούνται και να πολεμούν μεταξύ τους ή το ότι μία θάλασσα χωρίζει δύο ηπείρους ή το ότι γύρω της διδάσκεται μια θρησκεία που όμως πριν μερικές χιλιάδες χρόνια πριν δεν υφίστατο. “Δεν είσαι εσύ όλ’ αυτά”, λέει στον εαυτό της. “Κανένας δεν μπορεί να χτίσει για σένα τη γέφυρα στην οποία πρέπει εσύ ακριβώς να βαδίσεις για να περάσεις πάνω από το ποτάμι της ζωής· κανένας εκτός από σένα και μόνο. Υπάρχουν βέβαια αμέτρητα μονοπάτια και γέφυρες και ημίθεοι που θέλουν να σε μεταφέρουν στην απέναντι όχθη, τούτο όμως μόνο με αντίτιμο εσένα τον ίδιο· τον εαυτό σου θα έβαζες ενέχυρο και θα τον έχανες. “Υπάρχει στον κόσμο ένας και μόνο δρόμος που κανένας άλλος δεν μπορεί να διαβεί εκτός από εσένα. Πού οδηγεί; Μη ρωτάς, ακολούθησέ τον”.

Ποιος ήταν αυτός που είπε τη ρήση: “Ένας άνθρωπος δεν ανεβαίνει ποτέ ψηλότερα απ’ όσο όταν δεν ξέρει που ακόμη μπορεί να οδηγήσει ο δρόμος του”.

Πώς όμως θα ξαναβρούμε τον εαυτό μας; Πώς μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίσει τον εαυτό του; Αυτός είναι πράγμα σκοτεινό και συγκαλυμμένο· κι αν ο λαγός έχει επτά δέρματα, ο άνθρωπος μπορεί να γδάρει τον εαυτό του επτά επί εβδομήντα φορές και πάλι να μην μπορεί να πει: “Αυτό λοιπόν είσαι πραγματικά, αυτό πλέον δεν έχει περικάλυμμα”.

Επιπλέον, είναι βασανιστικό, επικίνδυνο εγχείρημα το να ανασκάπτει κανείς τον εαυτό του κατά τέτοιον τρόπο και να εκβιάζει την κατάβασή του στα έγκατα της ουσίας του από την πιο κοντινή διαδρομή.

Πόσο εύκολα μπορεί κανείς έτσι να τραυματιστεί τόσο ώστε κανένας γιατρός να μην μπορεί να τον θεραπεύσει! Και πέραν τούτου, γιατί να είναι αναγκαίο κάτι τέτοιο τη στιγμή που όλα αποτελούν μαρτυρίες για την ουσία μας: οι φιλίες και οι έχθρες μας, το βλέμμα και η χειραψία μας και ό,τι ξεχνάμε, τα βιβλία μας και ο γραφικός μας χαρακτήρας;

Για την διεξαγωγή όμως της πλέον σημαντικής ανάκρισης, υπάρχει το εξής μέσο: να στρέψει η νεανική ψυχή το βλέμμα της πίσω και να κοιτάξει τη ζωή της με το ερώτημα: “Τι αγάπησες στ’ αλήθεια μέχρι τώρα, τι εξύψωσε την ψυχή σου, τι την κυρίευσε και συγχρόνως την αγαλλίασε; Βάλε τα λατρευτά αυτά αντικείμενα σε μια σειρά μπροστά σου και τούτα ίσως σου αποκαλύψουν, μέσω της φύσης τους και της σειράς τους, έναν νόμο, τον θεμελιώδη νόμο του αληθινού σου εαυτού. Σύγκρινε τούτα τα αντικείμενα, δες πώς το ένα συμπληρώνει το άλλο, το διευρύνει, το υπερβαίνει, το λαμπρύνει, πώς όλα αυτά μαζί σχηματίζουν μια σκάλα με την οποία εσύ σκαρφάλωνες μέχρι τώρα στον εαυτό σου· διότι η αληθινή ουσία σου δεν βρίσκεται βαθιά κρυμμένη μέσα σου, αλλά σε απροσμέτρητο ύψος πάνω από σένα ή, τουλάχιστον, πάνω απ’ αυτό που συνήθως εκλαμβάνεις ως το Εγώ σου.

“Οι αληθινοί παιδαγωγοί και διαμορφωτές σου σού αποκαλύπτουν ότι το αληθινό πρωταρχικό νόημα και το θεμελιώδες υλικό της ουσίας σου είναι κάτι εντελώς ανεπίδεκτο διαπαιδαγώγησης και διαμόρφωσης και οπωσδήποτε κάτι το δέσμιο, δυσπρόσιτο και παραλυμένο· οι παιδαγωγοί σου δεν μπορούν να είναι παρά μόνον ελευθερωτές σου. Κι αυτό είναι το μυστικό όλης της παιδείας: δεν παρέχει τεχνητά μέλη, κέρινες μύτες, διοπτροφόρα μάτια· απεναντίας, εκείνο που δεν θα κατόρθωνε να προσφέρει παρά μόνο τέτοια χαρίσματα θα ήταν απλώς το κακέκτυπο της διαπαιδαγώγησης. Η παιδεία είναι, αντιθέτως, απελευθέρωση, απομάκρυνση όλων των ζιζανίων, των σωρών από μπάζα, των σκουληκιών που θέλουν να βλάψουν τα τρυφερά βλαστάρια των φυτών, εκπομπή φωτός και θερμότητας, τρυφερό βουητό νυχτερινής βροχής· είναι μίμηση και λατρεία της φύσης εκεί όπου η φύση εμφανίζει μητρική κι ευσπλαχνική διάθεση, είναι τελείωση της φύσης όταν αποτρέπει τις φρικτές και ανελέητες επιθέσεις αυτής και τις μετατρέπει σε κάτι καλό, όταν καλύπτει μ’ ένα πέπλο τις εκδηλώσεις των άστοργων διαθέσεων αυτής και της θλιβερής της αφροσύνης”.

Θα υπάρχουν σίγουρα και άλλα μέσα για να βρει κανείς τον εαυτό του, για να βγει από τον λήθαργο μέσα στον οποίο πλανιέται συνήθως σαν σε θολό σύννεφο και να έλθει στον εαυτό του· εγώ όμως δεν ξέρω κανένα καλύτερο από το να αναλογίζεται κανείς τους παιδαγωγούς και τους διαμορφωτές του. Έτσι λοιπόν, σήμερα θα τιμήσω τη μνήμη του μόνου δάσκαλου και αυστηρότατου παιδαγωγού για τον οποίο μπορώ να καυχιέμαι: του Άρθουρ Σοπεγχάουερ [Arthur Schopenhauer] – προκειμένου αργότερα να τιμήσω τη μνήμη και άλλων.

Ζωή χωρίς φόβο

Η φυσιολογική ανθρώπινη τάση είναι η ευχαρίστηση, το παιχνίδι, η εξερεύνηση, η ευτυχία και η αγάπη!

Φανταστείτε ότι σας έχει δοθεί η άδεια να είστε ευτυχισμένοι και να απολαμβάνετε την κάθε στιγμή. Η ζωή σας δεν επιφυλάσσει πια την παραμικρή σύγκρουση με τον εαυτό σας ή με τους άλλους. Φανταστείτε ότι ζείτε χωρίς να φοβάστε να εκφράσετε τις επιθυμίες σας. Γνωρίζετε τι δεν θέλετε, γνωρίζετε τι θέλετε και πότε το θέλετε. Είστε ελεύθεροι να αλλάξετε τη ζωή σας και να της δώσετε τη μορφή που πραγματικά επιθυμείτε. Δεν φοβάστε να ζητήσετε αυτό που έχετε ανάγκη, δεν φοβάστε να πείτε ναι ή να πείτε όχι.

Φανταστείτε ότι ζείτε δίχως την αγωνία της κρίσης των άλλων. Δεν προσαρμόζετε πια τη συμπεριφορά σας σύμφωνα με το τι πιθανόν να πιστεύουν οι άλλοι για σας. Δεν αισθάνεστε πια υπεύθυνοι για τις γνώμες των άλλων. Δεν νιώθετε την ανάγκη να ελέγξετε κανέναν, ούτε κανείς ελέγχει εσάς.

Φανταστείτε ότι ζείτε δίχως να κρίνετε τους ανθρώπους γύρω σας. Μπορείτε εύκολα να συγχωρήσετε και να ξεχάσετε τις κρίσεις που κάνατε στο παρελθόν. Δεν αισθάνεστε πια την ανάγκη να έχετε δίκιο, ούτε την ανάγκη να αποδεικνύετε ότι οι άλλοι κάνουν λάθος. Σέβεστε τον εαυτό σας και τους άλλους και, σε αντάλλαγμα, σας σέβονται κι εκείνοι.

Φανταστείτε ότι ζείτε αγαπώντας ακόμα κι όταν δεν σας αγαπούν. Δεν σας τρομάζει πια η απόρριψη και δεν νιώθετε την ανάγκη της αποδοχής. Μπορείτε να πείτε «σ’ αγαπώ» χωρίς ντροπή και χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Μπορείτε να προχωρήσετε μπροστά με την καρδιά ορθάνοιχτη, δίχως να φοβάστε μήπως πληγωθείτε.

Φανταστείτε ότι ζείτε χωρίς να φοβάστε να διακινδυνεύσετε ή να εξερευνήσετε τη ζωή. Δεν έχετε την αγωνία της απώλειας. Δεν φοβάστε να ζείτε μέσα στον κόσμο και δεν φοβάστε να πεθάνετε. Φανταστείτε ότι αγαπάτε τον εαυτό σας ακριβώς όπως είναι. Αγαπάτε το σώμα σας ακριβώς όπως είναι και το ίδιο αγαπάτε και τα συναισθήματά σας. Ξέρετε ότι είστε τέλειος/α ακριβώς όπως είστε».

«Έχουμε αναμνήσεις από πολύ παλιά, από μια εποχή που υπήρξαμε ελεύθεροι και που απολαμβάναμε την ελευθερία μας, αλλά έχουμε ποια ξεχάσει τι σημαίνει στ’ αλήθεια ελευθερία. Ας πάρουμε ένα παιδί δύο, τριών ή και τεσσάρων ετών – να ένας ελεύθερος άνθρωπος. Γιατί είναι ελεύθερος αυτός ο άνθρωπος; Επειδή εξακολουθεί να κάνει αυτό που επιθυμεί.

Το παιδί είναι ένα άγριο πλάσμα – ένα λουλούδι, ένα δέντρο ή ένα ζώο που δεν έχει ακόμα εξημερωθεί! Κι αν παρατηρήσουμε ανθρώπους ηλικίας δύο χρόνων, θα προσέξουμε ότι τις περισσότερες φορές αυτοί οι άνθρωποι διασκεδάζουν κι έχουν ένα φωτεινό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη. Εξερευνούν τον κόσμο. Δεν φοβούνται να παίξουν. Φοβούνται όταν πονούν, όταν πεινάνε, όταν κάποιες ανάγκες τους μένουν ανικανοποίητες, αλλά δεν ανησυχούν για το παρελθόν, δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον – ζουν μονάχα στην παρούσα στιγμή.

Τα πολύ μικρά παιδιά, δεν διστάζουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Διαπνέονται από τόση αγάπη, ώστε όταν την αντιληφθούν γύρω τους, αφήνονται απόλυτα σε αυτήν. Δεν φοβούνται ούτε για μια στιγμή να αγαπήσουν.

Αυτή είναι η περιγραφή ενός φυσιολογικού ανθρώπινου όντος. Όταν είμαστε παιδιά, δεν φοβόμαστε το μέλλον ούτε ντρεπόμαστε για το παρελθόν. Η φυσιολογική ανθρώπινη τάση είναι η ευχαρίστηση, το παιχνίδι, η εξερεύνηση, η ευτυχία και η αγάπη».

Πώς να γίνεις αθόρυβα αποτελεσματικός

Ποτέ δεν θα κερδίσεις αν έχεις ανάγκη να αποδεικνύεις ότι ανήκεις στους κερδισμένους. Αυτό είναι περίπου το μήνυμα του κεφαλαίου αυτού, που σας συμβουλεύει πώς να γίνετε αθόρυβα αποτελεσματικοί στις επιδιώξεις της ζωής σας. Οι απαντήσεις σας στο παρακάτω τεστ θα σας δείξουν πόσο αθόρυβα αποτελεσματικοί είσαστε τώρα.

1. Εκνευρίζεσαι όταν δεν καταφέρνεις να εξηγήσεις κάτι στους άλλους;
2. Νιώθεις υποχρεωμένος να αναγγείλεις τα επιτεύγματά σου στους άλλους;
3. Νιώθεις υποχρεωμένος να πεις στους άλλους ότι νίκησες κάποιον σε κάτι;
4. Θίγεσαι εύκολα από τα λόγια και τη συμπεριφορά των άλλων;
5. Δυσκολεύεσαι να πεις ψέματα, ακόμα κι αν αυτό είναι πιο λογικό ή πρακτικό;
6. Σου είναι δύσκολο να διεκδικήσεις το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή, χωρίς να νιώθεις ενοχή;
7. Νιώθεις να σε παρασύρει η κακή διάθεση των άλλων;
8. Σου συμβαίνει συχνά να λες ή να σκέφτεσαι; «Αυτός/αυτή δε με καταλαβαίνει»;
9. Νιώθεις ότι ο πόνος είναι κάτι φυσικό, ότι πρέπει να υποφέρεις σ’ αυτή τη γη;
10. Δυσκολεύεσαι ν’ απομακρυνθείς από ανθρώπους που θεωρείς ενοχλητικούς, όπως είναι οι μεθυσμένοι, οι φλύαροι κ.λπ.;
11. Συνήθως εξηγείς υπερβολικά τον εαυτό σου και θυμώνεις που είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις;
12. Καταναλώνεις πολύ χρόνο αναλύοντας τις σχέσεις σου με τους φίλους και τους συγγενείς σου;

Οι καταφατικές απαντήσεις δείχνουν περιοχές θυματοποίησης, στην εξάλειψη των οποίων μπορείς να ασκηθείς. Αν πρέπει να εξηγείσαι στους άλλους, να τους κάνεις συνεχώς να σε καταλάβουν ή αν προσπαθείς πάντα ν’ αποδείξεις την αξία σου με τη συμπεριφορά και τα λόγια σου, τότε πάσχεις από την ασθένεια «έλλειψη αθόρυβης αποτελεσματικότητας».

ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΘΟΡΥΒΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ

Τι σημαίνει αθόρυβα αποτελεσματικός; Η λέξη που υπογραμμίζεται εδώ είναι το αθόρυβα, αφού έχουμε μιλήσει λεπτομερώς σε άλλα μέρη του βιβλίου, για την αποτελεσματικότητα. Το να είσαι αθόρυβα αποτελεσματικός, σημαίνει να μη χρειάζεται να αναγγέλεις στους άλλους τις νίκες σου για να αποκτήσουν νόημα για σένα. Συχνά, βέβαια, είναι χρήσιμο να μιλάς στους άλλους για τα γεγονότα της ζωής σου θα γίνεις, όμως, ένα θύμα αν έχεις ανάγκη να πληροφορείς τους άλλους για να νιώσεις ικανοποίηση. Μόλις βάλεις τη λέξη ανάγκη στο λεξιλόγιό σου, θα βρεθείς στο έλεος των άλλων κι αν για οποιοδήποτε λόγο, αυτοί αρνηθούν ν’ αναγνωρίσουν την αξία ή τα επιτεύγματά σου, τότε εσύ θα καταρρεύσεις κι εκείνοι θα κινούν τα νήματά σου.

Η αθόρυβη αποτελεσματικότητα σημαίνει ακόμη ότι δε χρειάζεται να βομβαρδίζεις τους άλλους με τις νίκες σου. Αν έχεις ανάγκη να το κάνεις αυτό, θα δεις ότι οι άλλοι αντεπιτίθενται και προσπαθούν να σε υποβιβάσουν με κάποιο τρόπο. Κλειδί της αθόρυβης αποτελεσματικότητας είναι το πώς νιώθεις εσύ. Αν έχεις αυτοπεποίθηση, τότε θα σου αρκεί να είσαι εσύ ικανοποιημένος, γιατί ο εαυτός που ευχαριστείς έχει αξία. Αν, όμως, δεν έχεις αρκετή αυτοεκτίμηση, τότε θα ζητάς από τους άλλους να σε τροφοδοτούν με την εκτίμηση τους· κι εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Αν είσαι αναγκασμένος να αντλήσεις αυτή την ενθάρρυνση απ’ έξω, γίνεσαι εθελοντικά θύμα.

Ένα τυπικό παράδειγμα «φωναχτής μη-αποτελεσματικότητας» ήταν ο Ν., ένας έξυπνος τριαντάρης φίλος μου, που είχε χάσει τη δουλειά του πριν από μερικά χρόνια, όταν η εταιρεία του χρεοκόπησε. Ήρθε να με συμβουλευτεί γιατί δεν τα κατάφερνε να βρει δουλειά κι είχε φτάσει να μη βγάζει ούτε τα απαραίτητα. Όπως το τοποθέτησε ο ίδιος: «Για κάποιο λόγο δεν καταφέρνω να κάνω τις σωστές επαφές και φοβάμαι πως μπορεί να συνεχίσω να ψάχνω για πάντα».

Στις φιλικές συμβουλευτικές συναντήσεις μας γρήγορα φάνηκε πως ο Ν. ήταν ο πιο ανεξέλεγκτος επιδειξίας γνωριμιών στον κόσμο. Του ήταν αδύνατο να πει δυο λόγια χωρίς ν’ αναφέρει τις σχέσεις του με τον ένα ή τον άλλο μεγαλόσχημο, σχέσεις που στην πλειοψηφία τους ήταν φανταστικές. Ένα άλλο πράγμα που έκανε ο Ν., ήταν να περηφανεύεται παντού για τα κατορθώματά του και, όταν δεν είχε αρκετά, να φτιάχνει ψεύτικες ιστορίες. Με άλλα λόγια, ο Ν. δυσκολευόταν να κρατήσει κάτι μυστικό ή να αισθανθεί την έννοια της εσωτερικής περηφάνιας. Χρειαζόταν την αναγνώριση των άλλων, αλλιώς δεν ένιωθε καλά.

Όταν ο Ν. άρχισε να εξετάζει την ανάγκη του να είναι σημαντικός στα μάτια των άλλων, διαπίστωσε ότι η ανάγκη του αυτή οφειλόταν σε ένα πραγματικό αίσθημα απαξίας, που είχε προέλθει από το χάσιμο της δουλειάς του και την εντύπωση του αποτυχημένου, που είχε για τον εαυτό του. Είχε πιστέψει τόσο πολύ ότι η αξία του βασιζόταν στην επίδοσή του, ώστε όταν έπαψε να έχει επίδοση μόνο και μόνο επειδή η εταιρεία του -ο εργοδότης του- χρεοκόπησε, η αξία του εξαφανίστηκε. Προσπάθησε να εξισορροπήσει τα πράγματα, αποδεικνύοντας σε όλους πόσο «σπουδαίος ήταν». Όλοι, όμως, τον έπαιρναν είδηση και γρήγορα έγινε θύμα της χαμηλής του αυτοεκτίμησης. Όταν αναφερόταν στις υψηλές του γνωριμίες, οι φίλοι του απλώς τον αγνοούσαν. Όταν καυχιόταν, οι συγγενείς και φίλοι του ψυχραίνονταν. Άρχισε να βγαίνει απ’ την παγίδα αυτή μαθαίνοντας να κρατάει τις νίκες του για τoν εαυτό του και προσπαθώντας συνειδητά ν’ αποφύγει τον κομπασμό, τα μεγάλα λόγια και την επιδειξιομανία. Όταν υποχώρησαν αυτές οι συμπεριφορές, έγινε πιο ευχάριστος στους γύρω του, άρχισε να έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση και, πάνω απ’ όλα, έπαψε να θυματοποιείται από την ίδια του τη στάση και τη συμπεριφορά.

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ

Όταν αρχίσεις να αναπτύσσεις την αυτοπεποίθηση σου, θα πάψεις να ζητάς από τους άλλους να ακούν πρόθυμα τις ιστορίες σου και θα βρίσκεις τη μοναξιά πιο παραδεκτή. Η προσωπική σου ζωή είναι σημαντικό μέρος της ύπαρξής σου και απαραίτητη για την αίσθηση της εσωτερικής σου ισορροπίας. Το να θέλεις να καταλαβαίνουν όλοι και να μοιράζονται οτιδήποτε σκέφτεσαι, νιώθεις, λες ή κάνεις, είναι μια αυτοθυματοποιητική στάση.

Επιπλέον, όταν δεν προσπαθείς πάντα να σε καταλαβαίνουν οι άλλοι και κρατάς κάποια πράγματα για σένα, αποφεύγεις να παρασύρεσαι από τους άλλους. Αυτό που συμβουλεύουμε δεν είναι μια στάση ερημίτη· σας προκαλούμε μόνο να θυμηθείτε πως έχετε το δικαίωμα της προσωπικής ζωής, καθώς και να προσέξετε αυτούς που είναι έτοιμοι να σας θυματοποιήσουν, εισβάλλοντας στις προσωπικές σας περιοχές ή, ακόμα χειρότερο, αρνούμενοι το δικαίωμά σας σε μια ιδιωτική ζωή. Ο Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, που έζησε γύρω στα δύο χρόνια μόνος του στη λίμνη Γουόλντεν, έγραψε γι’ αυτό το συναίσθημα της προσωπικής ζωής στο έργο του Γουόλντεν:

Συχνά μου λένε: «Θα πρέπει να νιώθεις μοναξιά εδώ κάτω και να επιθυμείς να ‘σαι πιο κοντά με ανθρώπους»… Θα ‘θελα να τους πω τότε: «Γιατί να νιώσω μοναξιά; Δεν είναι ο πλανήτης μας στο Γαλαξία; Είναι καλό να είναι κανείς μόνος τον περισσότερο καιρό. Η συντροφιά με άλλους ανθρώπους, ακόμη και με τους καλύτερους, σύντομα σε κουράζει και σε ξεστρατίζει. Μ’ αρέσει να είμαι μόνος».

Βέβαια δε μπορούμε να είμαστε όλοι Θορώ, κι αυτός εδώ είναι ο εικοστός αιώνας παρ’ όλα αυτά οι παρατηρήσεις του ισχύουν και σήμερα. Δε χρειάζεται να βρίσκεσαι περιτριγυρισμένος από ανθρώπους ή να ζητάς πάντα να σε καταλαβαίνουν οι άλλοι για να νιώθεις ολοκληρωμένος. Αντίθετα, αν έχεις τέτοιες προσδοκίες ή αν αφήσεις τους άλλους να έχουν τέτοιες προσδοκίες από σένα, θα γίνεις θύμα. Χρειάζεται κάποιο θάρρος για να επιμείνεις στην προσωπική σου ζωή, κυρίως αν οι άλλοι επιμένουν ότι η επιθυμία σου για προσωπική ζωή ισοδυναμεί με απόρριψή τους. Είναι ανώφελο να το εξηγήσει κανείς αυτό στους περισσότερους ανθρώπους. Η μόνη λύση είναι να ασκήσεις το δικαίωμά σου πρακτικά. Κάνοντας το αυτό αρκετά συχνά, θα τους διδάξεις πώς θέλεις να σου φέρονται. Αν αποπειραθείς να μιλήσεις γι' αυτό, όσο περισσότερο το αναλύεις, τόσο πιο πολύ θα νιώθεις θυματοποιημένος και θα καταλήξεις να παραιτηθείς από την προσωπική σου ζωή.