Κυριακή 5 Μαΐου 2019

Στο σταυροδρόμι της μεγάλης σύγκρουσης δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη και καλοσύνες

Λιβανίστε τον άμπαλο τέτοιοι μαλάκες που είσαστε και ακολουθήστε τον δρόμο που σας δείχνει η Ιουδαϊκή Υπηρεσία Ψυχολογικού Πολέμου. Ντου μαζί με τους «συμμάχους» Ισραηλινούς να πάρετε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά. Μαλακισμένα νεοελληνόφωνα κατσικαδερά που σας έχουν γαμήσει τα μυαλά οι συφιλιδικοί μπουτζοκαλόγεροι. Ονειρεύεστε νεοβυζαντινές αυτοκρατορίες ρε ζώα ενώ δεν έχετε ακόμη κατανοήσει το κακό που έκανε στο έθνος η παλαιοβυζαντινή πουστρίλα. Τσακωμένοι όπως είστε με τα βιβλία σιγά μην καταλάβετε ποιοι παίζουν με το μυαλό σας.

Για πάμε άλλη μια φορά μπας και το εμπεδώσετε:

Ο εχθρός δεν είναι οι Τούρκοι, δεν είναι οι Αλβανοί, δεν είναι οι μουσουλμάνοι όπως σας ντρεσάρουν σαν ηλίθιους μαντρόσκυλους να νομίζετε. Ο πραγματικός εχθρός είναι ο τοκογλύφος. Ο εχθρός είναι η φεουδαρχία, η μασονία και η ορθοδοξία, οι τρεις επώνυμες εταιρείες που γαμούν το έθνος επί αιώνες. Εχθρός είναι η κυβέρνηση και το ανθελληνικό κράτος της. Εχθρός είναι οι κομματικοί στρατοί και οι συνδικαλιστές τους. Εχθρός είναι τα τάγματα εφόδου των antifa και οι νεογενίτσαροι με τις κουκούλες που μανατζάρονται από τις ξένες πρεσβείες.

Τα αναρχοκουραδόσκατα τα οποία δρουν εναντίον του έθνους δεν θέλουν να το καταστρέψουν όπως ισχυρίζονται αλλά να προκαλέσουν την δική σας αντίδραση. Ο στόχος του αθέατου καραγκιοζοπαίχτη είναι να φορτώσει όσο μπορεί πιο πολλούς σε ένα τραίνο που θα γράφει ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-ΘΡΙΑΜΒΟΣ και να τους αμολήσει άοπλους στο σφαγείο που έχει στηθεί. Σε κάθε περίπτωση η κούρσα του αντιμουσουλμανικού χριστιανοεθνικισμού δεν φαίνεται να εξυπηρετεί κανένα από τα συμφέροντα του έθνους ενώ αντίθετα είναι βούτυρο στο ψωμί της παγκοσμιοποίησης. Πρόκειται για τσουλήθρα που δεν οδηγεί πουθενά αλλού παρά στην ολική πούτσα και στο μακέλεμα του γιδοπληθυσμού.

Φτάσαμε στις μέρες μας να ζητάνε οι πολλοί μια χούντα χωρίς όμως να ξέρουν τι σημαίνει αυτό. Ρε φραπεδόβλακες οι χούντες ποτέ δεν στήνονται από τους απέξω για το καλό του έθνους. Ξεχάσατε ρε μούσκοι ότι επί χούντας οι γονείς σας ζητούσαν δημοκρατία; Πλάκα σας κάνει το σύστημα ρε ζωότουβλα. Σας πάει βόλτα όποτε και όπου γουστάρει. Σε ότι πάτε να στήσετε εσείς υπάρχει κόφτης. Με το που μαζεύεστε 15-20 άτομα σε ένα δωμάτιο αρχίζουν τα ξεκατινιάσματα και οι πισώπλατες μαχαιριές. Σε χρόνο μηδέν έχετε πιαστεί στα χέρια και παίζετε κλωτσομπουνίδια. Γι αυτό σας λέω αν γίνει το μπαμ αυτοί θα το έχουν στήσει για να σας δώσουν το σκοινί να κρεμαστείτε. Ξεχάσατε με ποιον τρόπο πουλήθηκε η Κύπρος το ’74; Τώρα θα σας δώσουν την Πόλη να κάνετε Πάσχα και μετά θα την πάρουν πίσω πακέτο με την Θράκη και το Αιγαίο. Μειονότητα θα γίνουμε σε μια νύχτα.

Προσωπικά δεν με ενοχλεί καθόλου το μειονοτικό σκηνικό γιατί από τότε που γεννήθηκα αποτελώ διωκόμενη μειονότητα μαζί με τους ελάχιστους λογικά σκεπτόμενους συμπολίτες μου. Η πλειοψηφία του παράφρονος κοπαδιού βελάζει χρησμούς, προφητείες και θανατόφιλες θρησκευτικές παπάρες. Να τους χαίρεστε όλους τους αγίους πούστηδες, ζωντανούς και πεθαμένους αλλά μακριά από μένα, γαμώ τον άχρηστό σας.

Κάθε φορά, όποτε πλησιάζει το δρεπάνι το οποίο εξαναγκάζει το πόπολο να πάρει τα όπλα, αρχίζουν οι μυξοκλάψες και οι προστυχιές του τύπου: «Τέτοιες στιγμές πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι», «μην χτυπάτε την Ορθοδοξία», «δεν είναι ώρα για τέτοιες εσωτερικές διαμάχες». Όσο έχουν τα όπλα οι κολλητοί των παπάδων δεν τρέχει τίποτα. Ιερός σκασμός και μούγκα όλοι. Όταν τα όπλα μοιράζονται σε περισσότερους, τότε αρχίζει το κλαψομούνι αφού η ιερή κωλοτρυπίδα τους δεν αισθάνεται πλέον ασφαλής. 

Και πότε άραγε θα έρθει η γαμημένη ώρα να ξεκαθαρίσουμε το θρησκευτικό; Τα τελευταία 1.700 χρόνια μας πάνε από αύριο σε αύριο. Την μια κινδυνεύει η βασιλεύουσα, την άλλη ο βασιλιάς, την άλλη ο Αη-Βασίλης. Άσε που δεν υπάρχει τίποτα το θρησκευτικό προς διαπραγμάτευση. Ό,τι μαλακία πιστεύουν, ας την πιστεύουν, καρφάκι δεν μας καίγεται. Ούτε πρόκειται κανείς να ασχοληθεί με το αν κάποια ημίζωα πιστεύουν σε παραδείσους και αναστάσεις νεκρών. Το θέμα είναι καθαρά εξουσιαστικό και οικονομικό: Ποιος τους διόρισε όλους αυτούς τους τραγοειδείς υπανθρώπους ως νταβατζήδες των πάντων και αιώνιους κλεφτοταμίες του έθνους; Κάποιος αρχιδολοφόνος αυτοκράτορας της Νέας Ρώμης; Όμως κάτι διάβασα για κάποιο Μωάμεθ Β΄ που ξεπάτωσε τις ξεχειλωμένες κωλότρυπες των Ρωμαιοβυζαντινών. Άρα ο Μουχαμέτης επικύρωσε τον διορισμό του παπαδαριού ως νταβατζήδων του έθνους, έτσι δεν είναι; Όμως κάπου διάβασα πάλι ότι οι ραγιαδαίοι (με την βοήθεια της Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας) έκαναν επανάσταση και έδιωξαν τους τουρκόσαυρους…

…Ώπα μάγκες, γιατί κάπου το’χασα.

Αφού η Νέα Ρώμη και ο Μούχαμας είναι παρελθόν, ποιος έχει κατσικώσει στο σβέρκο μας αυτά τα ιερά παρτάλια; Ποιος τους εδωσε το δικαίωμα να νηπιοβαφτίζουν τους Νεοέλληνες με εβραϊκά ονόματα; Ποιος τους έβαλε να κάνουν ιουδαϊκή προπαγάνδα στα σχολεία; Ποιος τους αναγόρευσε σε επίσημη θρησκεία όταν δεν έχουν ΚΑΜΙΑ απολύτως σχέση με την Αρχαία Ελλάδα και το πνεύμα της; Ποιος εξακολουθεί να τους στηρίζει όταν αποδεικνύουν με καθημερινή λασπολογία την απέχθειά τους προς κάθε τι αρχαιοελληνικό;

Από πότε οι χτεσινοί καταστροφείς αγαλμάτων και εμπρηστές βιβλιοθηκών έγιναν υπέρμαχοι του έθνους και προστάτες της γλώσσας του; Από πότε οι δολοφόνοι των Ελλήνων και οι άρπαγες των περιουσιών τους, έγιναν τμήμα των «παραδοσιακών» αξιών; Αυτοί δεν είναι που ενισχύουν και ταΐζουν κάθε πουστιάς πουστίδι που μας έχει κουβαληθεί εδώ; Ή μήπως τα λέω λάθος;

Σωροί από αλλοπρόσαλλες θεωρίες αναπτύχθηκαν εκ του μηδενός από τους χυσοταϊσμένους απολογητές προκειμένου να αθωωθεί ο εγκληματικός χριστιανισμός τους. Π.χ. το ότι ήταν δήθεν Γότθοι, Ισπανοί και το μουνί της συφιλιάρας χριστιανής μάνας τους εκείνοι που σκότωναν, έκαιγαν και γκρέμιζαν επί Βυζαντινής Σκατούλας. Ακόμα και στην χλωμή περίπτωση να ήταν ΟΛΟΙ οι εκδοροσφαγείς ξένοι μισθοφόροι δεν αντέχω στον πειρασμό να ρωτήσω: Με τις διαταγές τίνος και προς όφελος ποίου γίνονταν αυτά; Υπάρχει άραγε πιο σαφής παραδοχή ότι και η θρησκεία και το κράτος του Βυζαντίου ήταν ανθελληνικά ως το κόκαλο;

Και πάλι θα κάνω μια υπόθεση εργασίας, ότι ΤΟΤΕ ήταν έτσι τα πράγματα όπως τα λένε οι σημερινοί σκατόστομοι. ΣΗΜΕΡΑ λοιπόν που όλοι οι εν τη Συνόδω ιεράρχες και παρακοιμώμενοι της αρχιπουστιάς είναι Νεοέλληνες, γιατί λυσσάνε εναντίον της παλαιάς Ελληνικής Θρησκείας; Αφού μάλιστα καταλεηλάτησαν με νόμους του κράτους την περιουσία της (βλ. Θεοδοσιανό Κώδικα, 16.10 De paganis, sacrificiis et templis ) γιατί δεν επιζητούν έστω και τώρα την εθνική συμφιλίωση; Γιατί αυτοί οι «φιλάνθρωποι», και οι «γεμάτοι κατανόηση και αγάπη» (sic) λειτουργοί δεν προσφέρουν συμβολικά ένα μικρό κομμάτι της αμύθητης (κλεμμένης) περιουσίας τους υπέρ της αναβίωσης της Εθνικής Θρησκείας; Γιατί παθαίνουν ταραχή όταν κάποιος αρχίζει να ασχολείται με τους αρχαίους Θεούς; Τι φοβούνται από τις Ελληνικές Αξίες; Γιατί επιμένουν να μιλούν για «ειδωλολατρία» και «βάρβαρες ζωοθυσίες» αυτοί που τετραποδίζουν κουβαλώντας εικονίσματα λαθρομεταναστών θεών και που κάθε Πάσχα εξολοθρεύουν τα καψερά τα αρνάκια κατά εκατομμύρια;

Είναι φανερό ότι ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ. Το χριστιανορθόδοξο ιερατείο, δηλαδή το εβραιόψυχο πουστοσυνονθύλευμα, ό,τι φιλελεύθερη προσωπίδα και να βάλει, παραμένει διαχρονικά ανθελληνικό, σκοταδιστικό, αλαζονικό, εγκληματικό και αμετανόητο.

Έχουν δώσει εξετάσεις πάμπολλες φορές στον πατριωτισμό και έχουν απορριφθεί. Το ιδεολόγημά τους είναι καθαρά διεθνιστικό και μισελληνικό. Συμπλέουν με το έθνος όταν δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά και κοιτάνε μόνο την πάρτη τους σε όλες τις άλλες περιπτώσεις και ειδικά στα δύσκολα. Πάντοτε προκρίνουν την δική τους επιβίωση σε βάρος του έθνους. Πρόκειται για ένα είδος κακοήθους παρασίτου που σκοτώνει τον ξενιστή αν εκείνος αρνηθεί να μεταλλαχτεί.

Ερώτηση κρίσεως # 1: Ωραία, χάριν της εθνικής ενότητας ας πούμε ότι αφήνουμε την Ορθοδοξία για μετά. Την Φεουδαρχία και την Μασονία μπορούμε να τις χτυπήσουμε ή και πάλι θα διχαστεί το έθνος; 

Ερώτηση κρίσεως # 2: Αν ο Χ μητροπολίτης ο οποίος διαχειρίζεται την τεράστια ακίνητη περιουσία της Μητροπόλεώς του είναι τέκτονας, ποια από τις τρεις (3) πλευρές της προσωπικότητάς του υπερισχύει των άλλων; Εκείνη του ορθόδοξου, εκείνη του φεουδάρχη ή εκείνη του μασόνου;

Ρε μαλάκες χριστιανοί δούλοι, όσο προσπαθείτε να αποφύγετε τις φάπες της λογικής, τόσο περισσότερες θα αρπάζετε ως καρπαζοφάγοι που είστε. Ρε ταφοβαφτισμένα βούρλα, έχουμε να κάνουμε με τρεις σφιχταγκαλιασμένες οχιές. Ή και τις τρεις θα χτυπήσουμε ή καμία. Αν χτυπήσουμε την μία, οι άλλες δύο οχιές θα γυρίσουν και θα μας δαγκώσουν. Αν χτυπήσουμε τις δύο, η τρίτη θα μας επιτεθεί με ό,τι έχει και δεν έχει. Το να τις βάλουμε να φάνε η μια την άλλη, αν και δύσκολο, ομολογώ ότι είναι το μόνο που έχει κάποιο ενδιαφέρον.

Ως προς την «συμβολή» της ορθόδοξης οχιάς στην εθνική υπόθεση:

Τόνοι χαρτιού με αφορισμούς, κατάρες, παπαδομπινελίκια και υπογεγραμμένες δηλώσεις καταδίκης, όλα εναντίον των Ελλήνων, γεμίζουν τις παγκόσμιες βιβλιοθήκες. Από την εποχή του πρώτου Πατριάρχη της Κωλούπολης ως τον παρόντα παγκοσμιοποιητή Βοθρολομαίο, το ιερατείο του Κεράτιου κόλπου μας έχει γαμήσει το κέρατο. Και να ήταν μόνο το σκατοψύχι που μας ρίχνουν, στο διάολο να πάει. Οι μεταφυσικές μάντολες είναι γι αυτούς που τις πιστεύουν και τις έχουμε γραμμένες στον πούτσο μας. Το κακό είναι ότι αυτή η εθνοκτόνος συμμορία ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΤΑΙ με όλους τους κατακτητές. Καταπιέζει, βασανίζει και δολοφονεί οποιονδήποτε ξεφεύγει έστω και λίγο από την δογματική της γραμμή. Νοθεύει την παράδοση και τις αξίες, διαστρεβλώνει γεγονότα και συκοφαντεί ιστορικές μορφές. Εισπράττει φόρους για να ταΐσει τους τεμπελαράδες καλοπερασάκηδες υπαλλήλους της και αδιαφορεί για τις συμφορές που βρίσκουν την πατρίδα. Πλειοδοτεί σε μεγάλα λόγια και ψευδείς υποσχέσεις και στηρίζει με κάθε τρόπο τις ξενόδουλες κυβερνήσεις και τις πολιτικές τους. Πριμοδοτεί και αναδεικνύει ανύπαρκτους και μετριότητες ενώ καταδικάζει στην φτώχεια και στην αφάνεια τους ανθρώπους που υπερβαίνουν το σάπιο «υπόδειγμα» που πλασάρει η ίδια. Στους πολέμους παραμένει νιαουρίζοντας στα μετόπισθεν ενώ στις ξένες κατοχές στηρίζει τις γαμημένες φάρες των προδοτών και των δοσίλογων.

Ως προς το «φιλανθρωπικό» έργο της:

Πριν δυό χρόνια είχα λάβει μια επιστολή από την Μητρόπολη μιας γειτονικής πόλης. Με ένα δακρύβρεκτο κείμενο μου περιέγραφαν συνοπτικά την δεινή οικονομική θέση στην οποία είχε περιέλθει το πτωχοκομείο τους και μου ζητούσαν να ενισχύσω οικονομικά την προσπάθειά τους. Παρόλο που εξ ορισμού τέτοια μαγαζάκια περιθάλπτουν μόνο θρησκόληπτους πτωχούς μπήκα στον κόπο να το ψάξω. Στις φωτογραφίες και στον ιστότοπό τους αντίκρισα ένα μίζερο άσυλο στο οποίο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος μετά την πρώτη βραδιά διαμονής θα σκεφτόταν σοβαρά την αυτοκτονία. Μετά από μια έρευνα στον ισολογισμό του εν λόγω «ιδρύματος» διαπίστωσα ότι ο κάθε φιλοξενούμενος πτωχός «στοίχιζε» το εξωφρενικό ποσό των 2.500 ευρώ τον μήνα (!) Μιλάμε για κουφάλες χωρίς ανταλλακτικό. Με δυόμιση χιλιάρικα το μήνα σε εξάστερο με τζακούζια θα τους είχα τους παππούδες. Θα τους τάιζα μπον φιλέ με συνοδεία Ντομ και μια ξανθιά βίζιτα την εβδομάδα σε όποιο γερόντι του έκανε ακόμα κούκου. Ρε αυτοί μας τρολλάρουν στα ίσια κι έχουν απαίτηση να μιλάμε σοβαρά μαζί τους.

Ως προς την θρυλούμενη «αγνότητα» των απλών παπάδων:

Πέρα από την καθημερινή αφαίμαξη στα παγκάρια η οποία είναι πανχριστιανική σταθερά, πέρα από τα πολύτιμα εικονίσματα που βγάζουν πόδια και φεύγουν περπατώντας από τις εκκλησίες, θα έχετε ακούσει για τις ρασοεκδρομές. Ξέρετε εκείνες τις τσάρκες που ο ρασοφόρος σέρνει τα σάψαλα σε διάφορα μοναστήρια για να αγοράσουν τα κομποτρίχια που φτιάχνουν κατά τις ώρες του ατελείωτου κωλοβαρέματος οι καβλόγεροι και οι καβλόγριες. Τουλάχιστον τρία (3) διαφορετικά γραφεία ταξιδιών μου έχουν επιβεβαιώσει το ίδιο πράγμα: Ότι οι παπάδες που τις οργανώνουν παζαρεύουν τιμή ως εξής: «25 ευρώ τελική», λέει το γραφείο. «Πές τους 30», απαντάει ο παπάς, «το τάλιρο δικό μου». 5 Χ 50 = 250 ευρώπουλα έξτρα μεροκάματο ο παπά-Γιαγκούλας. Το ότι 3 στους 100 είναι σωστοί και ειλικρινείς σε αυτά με τα οποία μπαλαμουτιάζουν την πλέμπα δεν λέει τίποτα. Οι 97 κάνουν κουμάντο στη σαπιομαούνα κι όπου τους ακουμπήσεις λερώνεσαι. Σε εποχή εξωπραγματικά υψηλής ανεργίας δεν βρίσκεις πουθενά παιδί παπά που να μην είναι τακτοποιημένο σε δουλειά.

Ένας κολλητός ο οποίος τυχαίνει να είναι Ορθόδοξος μου λέει:

«Ρε φίλε, έχεις δίκιο σε πολλά. Είμαι χριστιανός αλλά εξοργίζομαι με την στάση της θρησκείας μου σε πολλά θέματα. Επιθυμώ να την καθαρίσω από τα ξένα στοιχεία και ειδικά από το ιουδαϊκό, ξέρεις Παλαιά Διαθήκη χου, μονάχα Χριστός και Καινή Διαθήκη.. Θέλω να καθαρίσω την Ορθοδοξία από τους βρωμιάρηδες. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία ανοχή στην ανωμαλία. Ξύρισμα και διαπόμπευση στους ιερωμένους που είναι παιδόφιλοι και πούστηδες… Επίσης δεν μπορείς να λέει κάποιος ότι υπηρετεί τον Χριστό και να είναι μασόνος… Ούτε να καταριέται την Ελλάδα και να υμνεί το Ισραήλ…»

«Ρε αδερφέ», του λέω, «κατ’ αρχάς είσαι αιρετικός. Σε άλλη εποχή θα σε βασάνιζαν και θα σε λιθοβολούσαν σούμπιτο τα φιλαράκια σου οι ρασοφόροι γι αυτά που λες… Έπειτα, δεν γίνεται να καθαρίσει αυτό το πράμα. Είναι επίτηδες φτιαγμένο έτσι που να μην επιδέχεται καθαρισμό… Είναι μια αιώνια βόμβα στα θεμέλια του έθνους… Η Καινή Διαθήκη βασίζεται πάνω στην Παλαιά, δεν στέκεται μόνη της. Έχουν χτίσει μια πολυκατοικία πάνω σε αυτό το εβραϊκό παραμύθι οπότε τι θα γίνει αν πας και κόψεις τις κολώνες του ισογείου; Θα σου σκάσει όλο στο κεφάλι. Εγώ παρόλα αυτά είμαι μαζί σου επειδή αυτά που ζητάς έχουν νόημα... Για δοκίμασε όμως να τα πεις τα ίδια σε οπαδούς. Θα σου δώσουν να φας τον γάλο με τα πούπουλα… Όσο γι' αυτά που μας λένε ότι «είπε» ο Χριστός, τα είχε πει ο Σωκράτης 400 χρόνια πριν. Πού λες ότι τα βρήκανε οι Εβραίοι γιδοβοσκοί τα τσιτάτα; Στις Ελληνικές βιβλιοθήκες της Αντιόχειας και της Αλεξάνδρειας, πού αλλού; Γι αυτό τους κορόιδευαν οι διαβασμένοι στις Ελληνικές πόλεις και τριακόσια χρόνια σέχτα δεν μπορούσαν να πιάσουν φράγκο στην Ελλάδα. Οι λιγδοτάμπαροι συνωμότες είχαν κακοαντιγράψει κάποια θραύσματα ελληνικής φιλοσοφίας και προσπαθούσαν να πουλήσουν τον γάιδαρο για καθαρόαιμο… Αφού δεν μπόρεσαν να επιβάλλουν το παραμύθι στους Έλληνες, το πλάσαραν στους δούλους και στους βοϊδο-Ρωμαίους της παρακμής. Γι' αυτό οργανώθηκε η σφαγή των Ελλήνων επί Βυζαντίου. Αν δεν εξοντώνονταν οι πυρήνες της λογικής, δεν θα μπορούσε ποτέ να επικρατήσει αυτή η θρησκεία του παραλόγου… Όπως και να’ χει, σήμερα κοίτα την πάρτη σου. Για να σώσεις τους άλλους, ξέχνα το. Δεν θέλουν να σωθούν. Μια χαρά περνάνε βουτηγμένοι στα χρέη και στα σκατά. Αν θες να αναβάλλεις για λίγο το μοιραίο για τον εαυτό σου, γύρνα τάχιστα στο παλαιό ημερολόγιο…»

Νομίζω ότι αρκετά ασχοληθήκαμε με τα λογιστικά της συμμορίας των πούστηδων, των συνωμοτών και των απατεώνων. Ας τους πάρει όλη την περιουσία το ΤΑΙΠΕΔ και ο τοκογλύφος που κρύβεται πίσω από δαύτο, να τελειώνουμε. Όμως μην τρώτε την φόλα έτσι εύκολα. Κόλπο είναι ο δήθεν χωρισμός κράτους-εκκλησίας. Στα μουλωχτά γίνεται τώρα η μεγάλη διαπραγμάτευση, η οποία αφορά τον ρόλο που θα παίξουν τα παπαδόσκυλα στα χρόνια που έρχονται. Το κομμάτι που ελέγχουν δεν είναι τόσο μεγάλο όσο στο παρελθόν αλλά ακόμα έχουν αρκετή πειθώ τα κουραδόρασα. Οι κτηνοβάτες θεοί επέστρεψαν και είναι νταβραντισμένοι. Γουστάρουν να γαμηθούν με τα κτήνη, να κυλιστούν μαζί τους στα σκατά και στο τελείωμα να μακελέψουν την ζωοανθρωπότητα. Χρειάζονται την βοήθεια του ιερατείου στην αλλαγή που θα γίνει μετά τον μεγάλο πόλεμο.

…Σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας σας ακούγεται, ε; Κι εμένα το ίδιο. Όμως αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι ακόμα πιο απίστευτα. Ποιος μπορούσε να δει πριν είκοσι χρόνια το λαθροτσουνάμι, την γυφτοπαλίρροια, την επέλαση των Λοάτκι και την φορολογική λαίλαπα; Ποιος μπορεί να δει τώρα τις ρουκέτες που έχουν εκτοξευτεί και που θα σκάσουν αύριο στα κεφάλια μας;

Τα παγκόσμια γεγονότα μοιάζουν με ένα τερατώδη και χαοτικό μηχανισμό από ρότορες που περιστρέφονται με χίλιους τρόπους και κλειδώνουν σε συγκεκριμένες θέσεις. Όλο το συμπούρδελο του πλανήτη (ή του μάτριξ, αν θέλετε) όσο πάει και συντονίζεται περισσότερο με τις συντεταγμένες που έχουν θέσει οι εξωπεριβληματικές δυνάμεις. Οι Σκιές έχουν ξεσαλώσει και τρέχουν τους δούλους τους στο κόκκινο.

Τα ανθρωπάκια καταρρέουν το ένα μετά το άλλο σαν πούλια του ντόμινο. Χάνουν το λιγοστό μυαλό τους και τρέχουν όλο και πιο γρήγορα αλλά άσκοπα, όπως το χαμστεράκι στον κύλινδρο. Τώρα που μιλάμε οι ψυχιατρικές πτέρυγες όλων των νοσοκομείων της υφηλίου είναι ασφυκτικά γεμάτες, κυρίως με νέους. Η κατανάλωση ψυχοφαρμάκων από τους λυτούς κάθε μέρα αυξάνεται. Η παγκόσμια πρέσα σφίγγει κι άλλο. Το ξεχαρβάλωμα του παρόντος κόσμου γίνεται ολοένα και πιο επιταχυνόμενο.

Τέτοιες στιγμές η έλλειψη του πανάρχαιου Εθνοφυλετικού Αριστοσυμβουλίου παραείναι φανερή. Στις προπαρασκευές της παγκόσμιας θυσίας στις οποίες βρισκόμαστε, ο όρος «ιερατείο» είναι πλέον εντελώς αδόκιμος για να το περιγράψει αφού παραπέμπει σε σύνοδο ιερέων (=σφαγέων) οργανωμένης θρησκείας ή μυστικής αδελφότητας. Το Αριστοσυμβούλιο δεν έχει σχέση με τις συμμορίες των θεών. Αντίθετα, πάγια θέση του είναι η εξάλειψη όλων των ιερατείων και η απελευθέρωση του ανθρώπου από την θρησκευτική σκλαβιά.

Μπορεί οι τελευταίοι οργανωμένοι μύστες του να κατεσφάγησαν πριν 1.500 χρόνια από το ιερατείο του Βυζαντίου, όμως το ξεπάστρεμα είχε ξεκινήσει πολύ πιο πίσω. Ήδη από την σκοτεινή περίοδο της κρονολατρίας (που προηγήθηκε της δωδεκαθεϊστικής θρησκείας), η αφρόκρεμα της σαπίλας των τεχνοζόμπι που είχε επιβιώσει από τον καταποντισμό της Ατλαντίδας, κατάφερε μεθοδικά να διεισδύσει στα άδυτα των ναών. Οι συνωμοσίες και οι δολοφονίες με έπαθλο την τιτανική γνώση συνεχίζονται για αιώνες, ώσπου οι εισβολείς έχοντας μετατρέψει τα άβατα σε κέντρα μαγείας, ρουφιανιάς και τσαρλατανισμού, γίνονται εξωστρεφείς.

Με χαρτορίχτρες, καφετζούδες και μαστουρο-Πυθίες καπελώνουν οτιδήποτε αξιόλογο υπήρχε στο θρησκευτικό καλάθι (π.χ. την ηρωολατρεία) και οδηγούν τις πόλεις-κράτη σε έναν αδιάλλακτο, άνευ ορίων υλισμό και σε μια προμελετημένη κρίση αξιών. Η εθνική θρησκεία της κλασικής Ελλάδος (του ε.ε. 6.500 και ένθεν) είναι ήδη αρκετά άρρωστη για να επιδεχθεί οποιουδήποτε είδους θεραπεία. Η εμφύλια σύγκρουση που ακολουθεί και την οποία έχει ενορχηστρώσει το ζάπλουτο ιερατείο, μετατρέπει τον Ελλαδικό κόσμο σε κρανίου τόπο. Κατόπιν, ό,τι ικμάδα δύναμης έχει απομείνει στην ηπειρωτική χώρα εξαντλείται στο μακεδονικό πυροτέχνημα, την τελευταία εξόρμηση των θεών προς τα ανατολικά (μια εκστρατεία για την οποία δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα). 

Είναι τραγικό το ότι η κορύφωση του ελληνικού φωτός συμπίπτει με την ολοσχερή εξάντληση των ανθρώπινων πόρων του. Οι θεοί και τα ιερατεία τους έχουν επιτελέσει το βρώμικο έργο τους. Η Ελλάδα είναι έτοιμη να πέσει ως ώριμο φρούτο στα νύχια του ειδεχθούς εβραιοχριστιανισμού. Ενδεικτικά να πω ότι ούτε η θεωρούμενη ως υπερδύναμη Ρώμη δεν τόλμησε ποτέ να επαναλάβει το εγχείρημα του Αλεξάνδρου. Οι Ρωμαίοι κατσαπλιάδες περιορίστηκαν να βρέχουν τα βρωμοπόδαρά τους στις ακτές της Παλαιστίνης και της Αιγύπτου ενώ ταυτόχρονα εξαφάνισαν όλα τα περί της εκστρατείας συγγράμματα.     

Η εξαφάνιση της εθνοφυλετικής μνήμης μέσω της καταστροφής της πολεμικής βιβλιογραφίας της είναι υπεύθυνη για την σημερινή Ύβρι που αποκαλείται «Νεοελληνικό κράτος» καθώς και για την εχθρική στάση του απέναντι στο έθνος. Η ιερατική σπείρα έχοντας αποτύχει δύο φορές να επιβάλλει τον μονοθεϊσμό, μια με το φιάσκο του ορφισμού και μια με την απόπειρα να θέσει τον Δία υπεράνω των άλλων θεών, αναγκάστηκε να εισάγει φρέσκο ψέμα από την Ανατολή. 

Βέβαια τίποτα «φρέσκο» δεν υφίσταται στην ιουδαϊκή παρτιτούρα. Η ίδια μουχλιασμένη συνταγή με τις βαρετές νότες της μισανθρωπίας, τις σκοταδιστικές συγχορδίες και το γιαχβεδικό λιμπρέτο της αδιέξοδης πορείας. Σε μια χυδαιότατη εκπούστευση του προμηθεϊκού μύθου, ο άνθρωπος όχι μόνο τρώει αμάσητη την σκατιά του προπατορικού αμαρτήματος αλλά φορτώνεται και την παραμυθολογική σταύρωση του Τζέχου.

Όπως είναι αναμενόμενο, οι ακραίοι θεατρινισμοί και οι κάκιστες πλαστογραφίες των μύθων δεν καταφέρνουν να πείσουν τους εφευρέτες του θεάτρου. Η πλειοψηφία των Ελλήνων αντιδρά στην αντικατάσταση των αξιών της και στην εισαγωγή του εβραιοχαλδεϊκού μυστικισμού. Τότε, τον ρόλο της πειθούς αναλαμβάνουν το ρωμαϊκό και το βαρβαρικό ξίφος. Το επίσημο υπερκράτος κάνει τα στραβά μάτια στην εισβολή αλλοεθνών και δολοφόνων ενώ ταυτόχρονα αρνείται να παράσχει ουσιαστική προστασία στους αυτόχθονες υπηκόους του. (Κάντε την αναγωγή στο σήμερα και θα καταλάβετε πολλά).

Ενώ η καταπίεση και ο σκοταδισμός επικρατούν στην επιφάνεια, η αντίσταση του ελληνικού πνεύματος διαβρώνει όχι μόνο τις πολιτικές και πνευματικές δομές του ρωμαϊκού κράτους αλλά και τον ιουδαιοχριστιανισμό σε βάθος. Τα ατού του τελευταίου ακυρώνονται και οι δοξασίες του αντικαθίστανται σταδιακά από φυλετικές μνήμες που ενυπήρχαν στα γονίδια. Η μια χριστιανική αίρεση ξεφυτρώνει πίσω από την άλλη και η ιερατική κωλώστρα δεν κάνει τίποτε άλλο από το να προσπαθεί να μπαλώσει τις τρύπες στην ιδεολογική σκυλοπνίχτρα της που μπάζει νερά. Αυτός είναι και ο σημαντικότερος λόγος που το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος κάνει ξαφνικά στροφή 180 μοιρών και υιοθετεί τα Ελληνικά ως επίσημη γλώσσα του. Βέβαια ο πόλεμος εναντίον των εθνικών ιδεωδών και εναντίον της ελληνικής φιλοσοφίας συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και με άσβεστο μίσος. Θα χρειαστούν άλλοι δυόμισυ αιώνες στο πουτσόδουλο μασονείο της Πουστούπολης για να σκαρφιστεί το κόλπο με το σχίσμα. Κάνοντας μια σατανική τρίπλα με πρόσχημα τις ρουφιανιές του χυσοξεκούτη Πάπα, το ανατολικό ιερατείο προσποιείται ότι έχει αποκτήσει εθνική συνείδηση και χρησιμοποιεί αυτή την «νέα» εθνική ταυτότητα για να βαθύνει το ρήγμα. Όλο το παραπάνω είναι η αντίδραση της θηλυκής πλευράς της Ελληνικότητας. Σήμερα, η φερτή θρησκεία του λαθρομετανάστη γυφτο-Χριστού και της Παναγύφτισσας μάνας του έχει πια αιρετικοποιηθεί υποσυνείδητα από τους ίδιους τους οπαδούς της. Μένει πλέον να πάρει τα ηνία η αρσενική πλευρά και να πετάξει στον κάδο των σκουπιδιών όλες τις θρησκείες και το υπόλοιπο φορτίο με τα ματζούνια.

Μπορεί η δολοφονική σέχτα των θεϊστών να μην σταμάτησε ποτέ τις εκτελέσεις και τους αποκεφαλισμούς των Αριστοσυμβούλων όμως και ο απόκρυφος κώδικας του DNA δεν έπαψε ποτέ να επαναλαμβάνει απαράλλακτα τις κυτταρικές αλληλουχίες τους σε τυχαία σώματα και μέσω αυτών να αναδημιουργεί τις χαμένες εθνικές δομές. Σε απλά ελληνικά, οι μύστες εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στον κορμό του υπόδουλου έθνους αναμεταδίδοντας με ασφάλεια ως ανεξάρτητες μονάδες τις γονιδιακές κρυπτο-εντολές.

Αν το δούμε από την αντίθετη πλευρά, δεν είναι σύμπτωση που η μισαλλοδοξία του μονοθεϊσμού είναι θεμελιωδώς ασύμβατη με τις Ελληνικές Αξίες. Ακόμη και οι δήθεν «ανθρωπιστικές» απόψεις του είναι προσεκτικά σχεδιασμένες γεωπολιτικές παγίδες. Το βδελυρό υβρίδιο του Ελληνοχριστιανισμού ενώ είναι προσβολή για τους νόμους της Φυσικής, της Χημείας, της Ανθρωπολογίας και καμιά εικοσαριά άλλων επιστημών, αποτελεί το τέλειο θρησκευτικό κέλυφος για το αντίστοιχο πιθηκοειδές υβρίδιο του Νεοέλληνα.

Τα προβλήματα είναι αλληλένδετα: Η ορθόδοξη εκκλησία προστατεύει τους γύφτους, οι τοκογλύφοι προστατεύουν την μαφία και οι πολιτικάντηδες προστατεύουν τους λαθροεισβολείς. Οι τοκογλύφοι δημιουργούν την οικονομική ύφεση, την ανεργία και την λαθρομετανάστευση, οι πολιτικάντηδες σαμποτάρουν την ηθική ανάκαμψη, οι εισβολείς ροκανίζουν το έθνος, ο πολίτης ροχαλίζει, ενώ η εκκλησία ή κάνει πίπες ή κάνει την πάπια πακετάροντας χρήμα. Όλοι οι παράγοντες συμπράττουν για να επιτευχθεί το τελικό αποτέλεσμα.

Η υπέρτατη προσφορά των Ελλήνων στον παγκόσμιο «πολιτισμό» (αν βέβαια το «Μπουρκίνα Φάσο έχεις ταλέντο» και τα διάφορα «clasicos» του κλωτσόμπαλου μπορούν να θεωρηθούν πολιτισμός), δεν είναι ούτε η φιλοσοφία ούτε η δημοκρατία ούτε φυσικά οι Ολυμπιακοί Φαγώνες. Τα παραπάνω «επιτεύγματα» αποτελούν υποπροϊόντα του Ελληνικού Φαινομένου. Το πραγματικό δώρο των Ελλήνων προς τις πιθηκόρατσες και τα σαυροειδή φυλετικά σκουπίδια που μολύνουν τον πλανήτη με την παρουσία τους είναι η δυνατότητα που τους δίνει να υπερβούν την φύση τους, δηλαδή να αποπιθηκοποιηθούν.

Ουσιαστικά πρόκειται για δώρο-άδωρο αφού η πλειοψηφία όχι μόνο δεν καταλαβαίνει πώς λειτουργεί το θαυματουργό κουτί που της έχει προσφερθεί αλλά δεν θέλει ούτε να διαβάσει τις οδηγίες χρήσης. Μια λεπτομερής μελέτη της θεομαχίας για παράδειγμα, θα έβγαζε άχρηστα τα 3/4 των κυκλοφορούντων βιβλίων. 

Το έχω ξαναγράψει ότι η κρίση που βιώνουμε δεν είναι ούτε οικονομική, ούτε γεωπολιτική, ούτε κοινωνική. Είναι πρωτίστως ΗΘΙΚΗ. Η σοδομισμένη από το εβραιοχριστιανικό ιερατείο μικροαστική ηθική της Νεοελλάδος μπορεί να μην ήταν ποτέ τέλεια αλλά τύχαινε να είναι σε κάποια σημεία συμβατή με την πλειοψηφία του πληθυσμού. Τώρα η νεοεποχίτικη «ηθική» είναι παντελώς ασύμβατη με την πλειοψηφία. 

Η εμφάνιση του πλαστού διλήμματος «παγκοσμιοποίηση ή οπισθοδρόμηση» είναι επακριβώς η παγίδα του ιερατείου. Αυτοί που θα επιζήσουν από τον πόλεμο θα είναι υποχρεωμένοι να δεχτούν πακέτο τις νέες αξίες. Επιλογή δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ. Οι θεοί παίζουν με σημαδεμένες τράπουλες και το καζίνο είναι ιδιοκτησία τους. Ο μόνος τρόπος να τους κερδίσεις είναι να μην παίξεις το παιχνίδι τους, να τους πετάξεις την τράπουλα στα μούτρα.

Πολλοί προσπάθησαν να βγουν από το μάτριξ και χάθηκαν στο δρόμο. Η ανεξάρτητη πορεία είναι αχαρτογράφητη και σίγουρα έχει ανηφόρες και ζόρια. Όμως η απόπειρα επαναφοράς σε παρωχημένες, ιουδαϊκής παραγωγής ηθικές οι οποίες ποδηγετούνται από τεκτονικά κνώδαλα και βάταλους αρχιερείς είναι καταδικασμένη εξαρχής σε αποτυχία.

Καταλήγουμε και πάλι σε αυτό που έλεγε ο Αριστοσύμβουλος Ηράκλειτος για τους νεκρούς: στα σκουπίδια και ακόμα πιο πέρα. Αν τα πάντα αλλάζουν και τίποτα δεν μένει το ίδιο, χρειάζεται ΝΕΑ ηθική, βασισμένη στις διαχρονικές ανάγκες του έθνους, δηλαδή οι ιερατικοί νεκροί θα πρέπει να γαμωταφίζονται επαρκώς. Όσο περισσότερο γαμάει κανείς τους πεθαμένους, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχει να παραμείνει ζωντανός.

Στο σταυροδρόμι της μεγάλης σύγκρουσης δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη και καλοσύνες. Χρειάζεται καθαρό μυαλό και ψυχρή αποφασιστικότητα. Ο γονιδιακός προγραμματισμός επαρκεί για να μας μεταφέρει στο αύριο, φτάνει να γίνει σωστά η επανεκκίνηση.

Αν υποστηρίζετε ότι είστε Έλληνες θα πρέπει να ανακαλύψετε κάτι εντελώς νέο και όχι να αναμασάτε τα ξερατά και τα αφρόσκατα του ιερατείου της Βαβυλώνας. Αν δεν είστε ικανοί να ανακαλύψετε κάτι μόνοι σας, τότε θα πρέπει να καταπιείτε τον σκατο-εγωισμό σας και να ακολουθήσετε αυτούς που είναι ικανοί να παραγάγουν πρωτότυπη σκέψη.

Ο Μέγας Παίκτης φέρνει το τέλος όλων των θεών και την εποχή του μετα-Ανθρώπου.

Το κατώφλι είναι μπροστά μας.

Όποιος έχει αρχίδια ας τολμήσει να το διαβεί.

ΠΗΓΗ: ΜΑΥΡΗ ΦΑΤΡΙΑ

Κάθε εμπειρία σου είναι ένα μάθημα. Να είσαι ευγνώμων ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη είναι η ζωή

Άκου, ξέρω πως έχεις περάσει πολλά τελευταία. Και ξέρω πως είσαι πολύ κοντά στο να χάσεις κάθε ελπίδα που είχες. Αλλά θέλω να σταματήσεις ό, τι κάνεις τώρα και να διαβάσεις αυτό. Υπόσχομαι ότι δεν θα είναι ένα ανούσιο κλισέ. Είναι η αλήθεια.
 
Η ζωή μας έχει δοθεί για να μάθουμε από αυτή. Είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορούμε να λάβουμε. Είναι ένα απρόβλεπτο, θαυμάσιο και περιπετειώδες ταξίδι που μας βοηθά να εξερευνήσουμε το βάθος μας, να βρούμε τον εαυτό μας, να βιώσουμε αυτά που έχει να μας προσφέρει αυτός ο κόσμος και να εξελιχθούμε σε ανώτερα όντα. Μια σκάλα προς την αυτογνωσία. Ένας δρόμος προς την αγάπη για τον εαυτό μας. Μια περιπέτεια που μας βοηθά να μάθουμε τον σκοπό της ύπαρξης μας.

Κι όμως, οι περισσότεροι συχνά ξεχνούν την σημασία αυτού του δώρου. Αφήνουν τις αποτυχίες τους να καθορίσουν το ταξίδι τους. Πέφτουν αλλά είναι πολύ χαμένοι για να βρουν τον δρόμο τους. Και έτσι, μένουν στο σκοτάδι. Παραμένουν κρυμμένοι και περνούν το υπόλοιπο της ζωής τους μετανιώνοντας τις αποφάσεις που τους έφεραν σε αυτή την κατάσταση εξαρχής.

Υπάρχει μια αχτίδα φωτός στο τέλος του σκοτεινού τούνελ, αλλά επιλέγουν να το αποφεύγουν. Διαλέγουν να ξεχάσουν το γεγονός πως είναι ευλογημένοι με πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή.

Γνωρίζω πως βρίσκεσαι εκεί τώρα. Και ξέρω πως φοβάσαι, αλλά κάτι μου λέει πως μπορείς να δεις το φως στο σκοτάδι. Γι' αυτό πιστεύω πως έχεις την δύναμη να θυμηθείς πόσο εκπληκτική είναι η ζωή.

Δεν λέω πως δεν είναι δύσκολη. Απλώς λέω να είσαι ευγνώμων.

Να είσαι ευγνώμων γι' αυτούς που σε αγαπούν, που σου έχουν δείξει πως είναι η αληθινή αγάπη. Να είσαι ευγνώμων γι' αυτούς που σε έχουν απογοητεύσει, που σε έκαναν ένα δυνατότερο και σοφότερο άτομο. Να είσαι ευγνώμων για κάθε εκπληκτική και δυσάρεστη εμπειρία της ζωής σου. Αν δεν ήταν αυτές οι επώδυνες στιγμές δε θα βρισκόσουν εδώ σήμερα.

Να είσαι ευγνώμων για τις ουλές στο σώμα σου, τα σημάδια στην καρδιά σου, τα λάθη που έχεις κάνει, τα εμπόδια που έχεις ξεπεράσει και τις αποτυχίες που έχεις υποστεί. Κάθε σημάδι στο σώμα σου είναι η απόδειξη του πόσο σκληρός/ή έχεις γίνει. Κάθε πτώση είναι σημάδι του πόσο μακριά έχεις φτάσει. Κάθε λάθος που έχεις κάνει σε έχει φέρει εδώ ακριβώς που είσαι σήμερα.

Να είσαι ευγνώμων για την ομορφιά αυτού του κόσμου. Μερικοί δεν είναι τόσο τυχεροί όσο εσύ.

Να είσαι ευγνώμων που βλέπεις την ανατολή του ηλίου, την βροχή και οσμίζεσαι την μυρωδιά των λουλουδιών. Να είσαι ευγνώμων που έχεις μια σκεπή πάνω από το κεφάλι σου. Να είσαι ευγνώμων που έχεις ένα μαλακό μαξιλάρι. Να είσαι ευγνώμων που έχεις μια οικογένεια που σε νοιάζεται. Να είσαι ευγνώμων γι' αυτά τα μικρά πράγματα που κάνουν την ζωή το πιο εντυπωσιακό ταξίδι.

Ξέρω πως παλεύεις. Και ξέρω πως έχεις χαθεί πολύ για να ακολουθήσεις το φως και να βρεις τον δρόμο σου. Αλλά η ζωή σου έχει μόλις αρχίσει. Και αυτό που βιώνεις τώρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μάθημα. Οπότε, σε παρακαλώ. Σταμάτα να ταλαιπωρείς τον εαυτό σου και άσε την ζωή να κυλήσει.

Σταμάτα να μετανιώνεις για τις πράξεις σου. Να εκτιμάς ό, τι έχεις.

Ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη και σκοτεινή γίνεται μερικές φορές η ζωή, κατάλαβε ότι υπάρχει πάντα κάτι πολύτιμο που μπορείς να μάθεις.

Να είσαι ευγνώμων γι' αυτή την ευκαιρία.

Σε ό,τι εστιάζεις, αυτό ζεις

Δες την όμορφη πλευρά της ζωής


Εστίασε στην ευτυχία

Κάνε καθημερινά οτιδήποτε σου δημιουργεί όμορφα συναισθήματα και δίνει νόημα στη ζωή σου. Σε πολλές περιπτώσεις το πρόγραμμα μας είναι φορτωμένο με πολλά πράγματα που μας βαραίνουν, που μας ρίχνουν ψυχολογικά. Το αποτέλεσμα είναι να νιώθουμε εξαντλημένοι και χωρίς διάθεση. Βάλε λοιπόν στο πρόγραμμα περισσότερα από αυτά που σε κάνουν να νιώθεις καλά και δες τη ζωή σου να αλλάζει.

Εστίασε στην ευημερία

Σε αρκετές περιπτώσεις κάνουμε πολύ καλά, πράγματα που δεν χρειάζεται να γίνουν καθόλου ή πράγματα που δεν μας αποφέρουν κάποιο σημαντικό όφελος. Το σημαντικό λοιπόν είναι να αξιοποιούμε όσο το δυνατόν περισσότερο τις ικανότητες και τα ταλέντα μας με απώτερο σκοπό να ωφελήσουμε τους συνανθρώπους μας αλλά και να λαμβάνουμε όσα μας αξίζουν. Εστίασε στην ευημερία και την αφθονία. Ζήσε όπως σου αρμόζει.

Εστίασε στη θετικότητα

Σε πολλές περιπτώσεις είναι πρόκληση να σκεφτόμαστε θετικά, αλλά ακριβώς εκεί είναι το σημαντικό. Οτιδήποτε εύκολο δεν έχει πάντα αξία. Το μεγάλο στοίχημα είναι να μπορούμε να βλέπουμε κάτι θετικό σε οτιδήποτε. Όπως έλεγαν και οι αρχαίοι: ουδέν κακόν αμιγές καλού. (Δεν υπάρχει κακό, χωρίς καθόλου καλό μέσα του). Στρέψε τη προσοχή σου στη θετική πλευρά της ζωής, σίγουρα υπάρχουν πολλά άσχημα, όμως υπάρχουν πολύ περισσότερα θετικά.

Εστίασε στις λύσεις

Το να αναλύεις συνεχώς προβλήματα και να αναπαράγεις διαρκώς τα ίδια δεν σε ωφελεί με κανένα τρόπο. Αντί να εστιάζεις στο πόσο άσχημα μπορεί να είναι τα πράγματα, εστίασε στο τι μπορεί να γίνει για να πάνε καλύτερα. Όπως κι αν είναι η κατάσταση σίγουρα υπάρχουν λύσεις, επομένως, το να προσανατολίζεσαι στο να τις βρεις είναι πολύ πιο εποικοδομητικό από το να εστιάζεις στα αρνητικά.

«Αν πιστεύεις ότι το να αισθάνεσαι άσχημα και το να ανησυχείς συνεχώς θα αλλάξει ένα δεδομένο, τότε ζεις σ’ έναν άλλον πλανήτη και σε μια διαφορετική πραγματικότητα».

Πώς θα δεις τώρα τι ομορφιά έχει μια καλή ψυχή;

Αποσύρσου στον εαυτό σου και κοίτα – και αν δεις τον εαυτό σου να μην είναι ακόμη ωραίος, όπως ο δημιουργός του αγάλματος που πρέπει να γίνει ωραίο αφαιρεί, λαξεύει, λειαίνει και καθαρίζει μέχρις ότου φανεί πάνω στο άγαλμα ένα ωραίο πρόσωπο, έτσι κι εσύ αφαίρεσε τα περιττά και ίσιωσε τα στραβά, και όσα είναι σκοτεινά κάνε τα να γίνουν λαμπρά καθαρίζοντας τα, και μην πάψεις να σμιλεύεις το άγαλμά σου, έως ότου λάμψει πάνω του η θεόμορφη λαμπρότητα της αρετής…

[Αγαθό είναι] εκείνο από το οποίο εξαρτώνται τα πάντα και στο οποίο όλα τα όντα αποβλέπουν, έχοντας το ως αρχή και έχοντάς το ανάγκη- ενώ δεν έχει ανάγκη τίποτα, είναι αύταρκες, χωρίς τίποτα να χρειάζεται, μέτρο και όριο των πάντων, παρέχοντας από τον εαυτό του νου και ουσία και ψυχή και ζωή και νοητική ενέργεια.

Ποιος είναι λοιπόν ο δρόμος της φυγής και πώς θα τον ακολουθήσουμε;

 Θα ξανοιχτούμε όπως- καθώς, αλληγορικά μου φαίνεται, λέει ο ποιητής- ο Οδυσσές από τη μάγισσα Κίρκη ή την Καλυψώ, ο οποίος δεν αρκέστηκε να παραμείνει εκεί, παρόλο που είχε ηδονές των ματιών και βρισκόταν ανάμεσα σε πολύ αισθητή ομορφιά. Η πατρίδα μας, απ’ όπου ήρθαμε, κι ο πατέρας μας είναι Εκεί ” Κλείνοντας τα μάτια” άλλαξε την όρασή σου και ξύπνα μιαν άλλη, που ενώ την έχουν όλοι, λίγοι τη χρησιμοποιούν.

Πλωτίνος, Εννεάδες

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ

Ορθά και όμορφα διαίρεσε ο μέγας διδάσκαλος περί της ευδαιμονίας Επίκουρος τις ανθρώπινες ανάγκες σε τρεις κατηγορίες.

 Πρώτον, στις φυσικές και αδήριτες: πρόκειται για εκείνες που, όταν δεν ικανοποιηθούν, προκαλούν πόνο· εδώ, συνεπώς, συγκαταλέγονται μόνο victus et amictus [τροφή κι ένδυση].

 Δεύτερον, στις φυσικές αλλά όχι στις αδήριτες: πρόκειται για την ανάγκη ικανοποίησης της γενετήσιας ορμής, αν και ο Επίκουρος – σύμφωνα με την έκθεση της διδασκαλίας του από τον Διογένη Λαέρτιο – δεν το διατυπώνει ρητά (την διδασκαλία του, παρεμπιπτόντως, την παρουσιάζω συνολικά κάπως τροποποιημένη και λειασμένη)· η ανάγκη αυτή ικανοποιείται ήδη δυσκολότερα απ’ ότι οι πρωταναφερθείσες.

 Τρίτον, στις ούτε φυσικές ούτε αδήριτες: πρόκειται για τις ανάγκες της πολυτέλειας, της αφθονίας, της επίδειξης και του μεγαλείου· τούτες δεν έχουν πέρας, η δε ικανοποίησή τους είναι πολύ δύσκολη.

 Τα όρια των εύλογων επιθυμιών μας που αφορούν στην κτήση είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο να καθορισθούν, καθώς η ικανοποίηση του κάθε ανθρώπου απ’ αυτή την άποψη εξαρτάται όχι από ένα απόλυτο, αλλά ένα σχετικό μέγεθος, από την σχέση δηλ. των απαιτήσεών του και της περιουσίας του, ούτως ώστε η τελευταία, θεωρούμενη μεμονωμένη, είναι τόσο κενή νοήματος όσο και ο αριθμητής ενός κλάσματος χωρίς τον παρονομαστή. Ένας άνθρωπος δεν στερείται καθόλου τα αγαθά εκείνα τα οποία δεν του έχει περάσει καν από το μυαλό η αξίωση να τα αποκτήσει, αλλά είναι, και χωρίς αυτά ικανοποιημένος. Ένας άλλος, αντίθετα, ο οποίος κατέχει τα εκατονταπλάσια απ’ αυτόν, νιώθει δυστυχής επειδή στερείται ένα και μόνον αγαθό το οποίο έχει την αξίωσή να κατέχει.

 Ο καθένας έχει, και απ’ αυτήν την άποψη, έναν δικό του ορίζοντα του τι είναι γι’ αυτόν δυνητικά εφικτό και οι αξιώσεις του εκτείνονται μέχρι τα όρια του ορίζοντα αυτού. Όποτε ένα αντικείμενο ευρισκόμενο εντός του ορίζοντα αυτού του παρουσιάζεται κατά κάποιο τρόπο ώστε να ευελπιστεί ότι θα το αποκτήσει, τότε νιώθει ευτυχής· δυστυχής, αντίθετα, νιώθει όποτε δυσκολίες που εμφανίζονται του στερούν αυτή την προοπτική. Ό,τι βρίσκεται εκτός του οπτικού αυτού πεδίου δεν ασκεί καμία επίδραση επάνω του. Ως εκ τούτου, η μεγάλη περιουσία των πλουσίων δεν προκαλεί ανησυχία στον φτωχό· κι από την άλλη πλευρά, ο πλούσιος, όταν αποτύχει στις επιδιώξεις του, δεν βρίσκει παρηγοριά στα πλείστα όσα κατέχει.

 Το γεγονός ότι,μετά την απώλεια πλούτου ή ευκαταστασίας και μόλις ξεπερασθεί η αρχική οδύνη, η συνήθης μας διάθεση δεν διαφέρει κατά πολύ από την προ της απώλειας οφείλεται στο ότι, αφότου η μοίρα σμίκρυνε τον παράγοντα της περιουσίας μας, μειώνουμε τώρα κι εμείς οι ίδιοι δραστικά τον παράγοντα των αξιώσεων μας. Η προσαρμογή αυτή είναι το πραγματικά επώδυνο στην περίπτωση ενός δεινού· όταν, όμως, πλέον ολοκληρωθεί, τότε ο πόνος υποχωρεί, μέχρι που, εντέλει, παύει να γίνεται αισθητός: η πληγή επουλώνεται. Στην περίπτωση, αντίθετα, ενός ευτυχούς συμβάντος, ο συμπιεστής των αξιώσεών μας μετατίθεται σε υψηλότερο σημείο, ώστε οι ίδιες οι αξιώσεις μας διογκώνονται: εδώ ακριβώς έγκειται η χαρά. Τούτη, όμως,δεν διαρκεί περισσότερο από την διαδικασία ολοκλήρωσης αυτής της προσαρμογής, μέχρις ότου δηλ. συνηθίσουμε στον αυξημένο βαθμό αξιώσεων και καταστούμε αδιάφοροι για το μέγεθος της περιουσίας που τού αντιστοιχεί.

 Στους ανθρώπους επιρρίπτεται συχνά η μορφή ότι η επιθυμία τους είναι κυρίως εστραμμένη στο χρήμα και ότι αγαπούν τούτο περισσότερο από κάθε τι άλλο. Εντούτοις, είναι φυσικό, μάλιστα προφανώς αναπόφευκτο ν’ αγαπούν το χρήμα, το οποίο – ωσάν ακαταπόνητος Πρωτέας – είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμο να μεταμορφωθεί στο εκάστοτε αντικείμενο των τόσο μεταβαλλόμενων επιθυμιών μας και των πολυσχιδών αναγκών μας. Κάθε άλλο αγαθό ικανοποιεί μια μόνον επιθυμία, μια μόνον ανάγκη: οι τροφές είναι καλές μόνο για τον πεινασμένο, το κρασί μόνο για τον υγιή, τα φάρμακα μόνο για τον ασθενή, μια γούνα μόνο για τον χειμώνα, οι γυναίκες μόνο για την νιότη κ.λ.π.

 Όλα τούτα είναι συνεπώς απλώς αγαθά προς τι, αγαθά δηλ. σε σχέση με κάτι άλλο. Μόνο το χρήμα είναι το αγαθό κατ’ απόλυτη έννοια καθώς δεν αντιστοιχεί σε μία ανάγκη in concreto [συγκεκριμένα], αλλά στην ανάγκη όλως, in abstracto [αφηρημένα].

 Άνθρωποι που δεν έχουν κληρονομήσει κάποια περιουσία, εντέλει, όμως, καταφέρνουν χάρη στα ταλέντα τους, όποιας φύσεως κι αν είναι αυτά, να πορίζονται πολλά χρήματα, υποκύπτουν σχεδόν πάντα στην ψευδαίσθηση ότι το ταλέντο τους είναι το πάγιο κεφάλαιο κι άρα τα χρήματα που αποκτούν χάρη σ’ αυτό οι τόκοι. Έτσι, δεν αποταμιεύουν ένα μέρος των αποκτηθέντων προκειμένου να συσσωρεύσουν ένα πάγιο κεφάλαιο, αλλά ξοδεύουν όλα όσα κερδίζουν. Για τον λόγο όμως αυτό, περιέχονται ως επί το πλείστον σε φτώχεια όταν η απόκτηση χρημάτων επιβραδύνεται ή σταματά εντελώς, είτε επειδή το ταλέντο τους, όντας εφήμερου χαρακτήρα, εξαντλήθηκε, όπως λ.χ. το ταλέντο σ’ όλες τις καλές τέχνες, είτε, επίσης, επειδή το ταλέντο τους κατάφερνε να επιβάλλεται χάρη σε συγκεκριμένες περιστάσεις και συγκυρίες, οι οποίες έχουν τώρα πλέον πάψει να υφίστανται.

 Ως εκ τούτου όμως, τα όσα κερδίζουν πρέπει να γίνουν το κεφάλαιό τους, ενώ αυτοί, κατά τρόπο αλαζονικό, τα θεωρούν ως απλούς τόκους και οδεύουν, έτσι, ταχέως προς τον όλεθρο.

 Άνθρωποι, αντίθετα, που κατέχουν κληρονομημένη περιουσία μαθαίνουν σύντομα να διαχωρίζουν, τουλάχιστον, ποιο είναι το κεφάλαιο και ποιοι οι τόκοι. Έτσι, οι περισσότεροι απ’ αυτούς καταβάλλουν προσπάθεια να διασφαλίσουν το κεφάλαιο, μη πειράζοντάς το, και μάλιστα, ει δυνατόν, αποταμιεύοντας ένα τουλάχιστον όγδοο των τόκων, προκειμένου ν’ αντιμετωπίσουν έναν ενδεχόμενο μελλοντικό περιορισμό των αποδόσεων. Για τον λόγο αυτό, καταφέρνουν συνήθως να διατηρούν την οικονομική τους ευμάρεια.

Οι ανωτέρω επισημάνσεις δεν έχουν εφαρμογή στους εμπόρους, καθώς γι’ αυτούς το ίδιο το χρήμα είναι το μέσο για περαιτέρω κέρδη, ούτως ειπείν εργαλείο επαγγελματικό.

 Ως εκ τούτου, αυτοί προσπαθούν, ακόμα κι αν έχουν οι ίδιοι από μόνοι τους πορισθεί το χρήμα, να το διατηρήσουν και να το πολλαπλασιάσουν δια της χρήσης του. Έτσι, ο πλούτος δεν είναι πουθενά κάτι τόσο οικείο όσο σ’ αυτή την επαγγελματική τάξη.

 Από τούτα, θα μπορούσε κανείς να εξαγάγει το συμπέρασμα πως η ένδεια δεν είναι τόσο δεινό πράγμα όσο μοιάζει εκ του μακρόθεν. Ο αληθινός λόγος, ωστόσο, θα πρέπει μάλλον να είναι τούτος, ότι, στα μάτια όποιου έχει γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα σε κληρονομημένο πλούτο, τούτος εμφανίζεται ως κάτι απαραίτητο, ως φυσικό στοιχείο του μόνου δυνατού βίου, όπως ο αέρας· έτσι, ένας τέτοιος άνθρωπος τον περιφρουρεί όπως την ίδια του τη ζωή, όντας επομένως τακτικός, προσεκτικός και οικονόμος. Στα μάτια, απεναντίας, όποιου έχει γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα σε κληρονομημένη ένδεια, τούτη εμφανίζεται ως η φυσιολογική κατάσταση, ο δε πλούτος που έτυχε να βρεθεί στα χέρια του ως κάτι το περιττό, προοριζόμενο μόνο για ξόδεμα και απόλαυση· διότι ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν ο πλούτος του έχει πλέον εξανεμισθεί, τα βγάζει πέρα όπως και παλαιότερα, έχει δε επιπλέον απαλλαγεί και από μια έγνοια.

 Από την ανθρώπινη αυτή ιδιαιτερότητα εξηγείται και το γεγονός ότι οι γυναίκες που υπήρξαν φτωχές κοπέλες είναι πολύ συχνά πιο απαιτητικές και σπάταλες από εκείνες που συνεισέφεραν στον γάμο τους πλούσια προίκα, καθώς οι πλούσιες κοπέλες δεν φέρνουν μαζί τους μόνο περιουσία, αλλά και περισσότερο ζήλο, κληρονομημένη ορμή για διατήρηση αυτής απ’ ότι οι φτωχές. Όποιος παρά ταύτα επιθυμεί να ισχυρισθεί το αντίθετο μπορεί να επικαλεσθεί ως αυθεντία τον Ariosto με την πρώτη του σάτιρα.

 Εγώ, πάντως, θα ’θελα να συμβουλεύσω εκείνον που παντρεύεται μια φτωχή κοπέλα να μην της κληροδοτήσει το κεφάλαιο, αλλά μόνο ένα εισόδημα, ιδιαίτερα δε να φροντίσει ώστε η περιουσία των παιδιών να μην περιέλθει στα χέρια της.

 Δεν κάνω, πιστεύω, κατά κανένα τρόπο κάτι ανάξιο της γραφίδας μου συνιστώντας να φροντίζει κανείς για τη διατήρηση της περιουσίας που απέκτησε ή κληρονόμησε· διότι βέβαια, το να κατέχει κανείς τόσα ώστε να μπορεί, έστω και μόνο για τον εαυτό του, χωρίς οικογένεια, να διάγει τον βίο του αληθινά ανεξάρτητος, χωρίς δηλ. να δουλεύει, είναι ένα πλεονέκτημα ανεκτίμητο, καθώς ισοδυναμεί με ασυλία που τον απαλλάσσει από τις ανάγκες και τις κακουχίες τις συνυφασμένης με τον ανθρώπινο βίο, με χειραφέτηση δηλ. από τη γενική δουλοπαροικία, τον φυσικό τούτο λαχνό των ανθρώπων επί της γης.

 Μόνον υπό τον όρο αυτής της εύνοιας της μοίρας είναι κανείς γεννημένος ελεύθερος και όχι δούλος, καθώς μόνον τότε είναι κανείς κύριος του χρόνου του και των δυνάμεών του, ώστε να μπορεί κάθε πρωί να λέγει: “η ημέρα ανήκει σ’ εμένα”. Και ακριβώς για τον λόγο αυτόν είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτόν που έχει χίλια και σ’ αυτόν που έχει εκατό χιλιάδες τάλιρα εισόδημα απείρως μικρότερη απ’ ότι εκείνη ανάμεσα στον πρωτοαναφερθέντα και σ’ εκείνον που δεν έχει τίποτε.

 Την δε μέγιστη αξία της, η κληρονομημένη περιουσία την αποκτά όταν τυχαίνει σ’ εκείνον που, προικισμένος με πνευματικές δυνάμεις ανώτερου είδους, επιδίδεται σ’ εγχειρήματα που δεν συνάδουν με τον βιοπορισμό· διότι ο άνθρωπος αυτός διάγει για την ιδιοφυΐα του και αποπληρώνει στο εκατονταπλάσιο την οφειλή του στην ανθρωπότητα, προσφέροντάς της κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί να της προσφέρει και δημιουργώντας κάτι που την ωφελεί στην ολότητά της και που, μάλιστα, της χαρίζει επίσης τιμή. Ένας άλλος πάλι, ευρισκόμενος σε τόσο ευνοϊκή θέση, ευεργετεί την ανθρωπότητα με φιλανθρωπικά έργα. Όποιος, απεναντίας, δεν προσφέρει, έστω και σε μικρό βαθμό ή ως απλή απόπειρα, τίποτε απ’ όλα αυτά, όποιος μάλιστα ούτε καν αξιοποιεί την δυνατότητα τουλάχιστον να προάγει μια επιστήμη μαθαίνοντάς την εμβριθώς δεν είναι παρά ένας άχρηστος χασομέρης και αξιοκαταφρόνητος. Επίσης, ένας τέτοιος άνθρωπος δεν είναι ευτυχής, καθώς η απαλλαγή του από την ανάγκη τον εγκαταλείπει στο έλεος του άλλου πόλου της ανθρώπινης δεινοπάθειας, στο έλεος της ανίας, η οποία τον τυραννεί σε τέτοιον βαθμό ώστε θα ήταν ασφαλώς κατά πολύ ευτυχέστερος, εάν η ανάγκη τού είχε παράσχει μια απασχόληση. Ακριβώς δε η ανία αυτή είναι που τον παρασύρει εύκολα σε υπερβολές και ασωτίες, οι οποίες και, εντέλει, θα του στερήσουν το πλεονέκτημα εκείνο του οποίου αποδεικνύεται ανάξιος.

 Εκείνος, απεναντίας, που διαθέτει από την οικογένειά του αρκετά προς το ζην είναι ως επί το πλείστον ανυπότακτος: έχει συνηθίσει να βαδίζει tete levee [με το κεφάλι ψηλά] και δεν έχει μάθει τα τεχνάσματα της δουλικότητας· επιμένει ίσως να κάνει χρήση κάποιων ενδεχόμενων ταλέντων του, ενώ θα ‘πρεπε, αντίθετα, να κατανοήσει την ανεπάρκειά τους απέναντι στον mediocre et rampant [στην χαμερπή μετριότητα]· μάλιστα, είναι προφανώς σε θέση να διακρίνει την κατωτερότητα των ανωτέρων του, και όταν δε στο τέλος η κατάσταση φθάσει στο επίπεδο της αναξιοπρέπειας, τότε γίνεται είτε απειθής είτε λιπόψυχος. Έτσι, όμως, δεν πάει κανείς μπροστά στην ζωή· μάλλον θα καταλήξει ν’ αναφωνήσει μαζί με τον αυθάδη Βολταίρο: nous n’ avons que deux jours a vivre: ce n’ est pas la peine de les passer a ramper sous des coquins meprisables. (Δεν έχουμε παρά μόνο δύο μέρες να ζήσουμε: δεν αξίζει να τις περάσουμε υπηρετώντας χαμερπώς αξιοκαταφρόνητους παλιανθρώπους).

 Στα όσα έχει κανείς, δεν συμπεριέλαβα γυναίκα και παιδιά, καθώς στην πραγματικότητα μάλλον ο ίδιος βρίσκεται στην κατοχή τους. Περισσότερο θα μπορούσε ίσως κανείς να συναριθμήσει σ’ αυτά τους φίλους· όμως, κι εδώ ο κάτοχος βρίσκεται στην κατοχή του άλλου, κατ’ ανάγκη, στον ίδιο ακριβώς βαθμό.

Η διδασκαλία του Πλάτωνα περί ιδεών

Τη διδασκαλία του περί ιδεών ο Πλάτων την αναλύει με την περίφημη Αλληγορία του Σπηλαίου, ένα σημαντικό κομμάτι της Πολιτείας, όπου συνδυάζει τις πολιτικές με τις μεταφυσικές και θρησκευτικές του απόψεις.

Οι άνθρωποι ζουν σαν φυλακισμένοι μέσα σε ένα σπήλαιο, όπου πέφτουν σκιές αντικειμένων, τα οποία οι άνθρωποι δεν βλέπουν, καθώς κινούνται πίσω από την πλάτη τους. Οι άνθρωποι θεωρούν πως οι σκιές αυτές είναι η πραγματικότητα. Αν φανταστούμε λοιπόν ότι ένας από τους φυλακισμένους καταφέρνει να απελευθερωθεί, ότι βγαίνει και βλέπει στο φως του ήλιου την αληθινή πραγματικότητα, ξαναγυρίζει μετά στο σπήλαιο και λέει στους άλλους φυλακισμένους αυτό που είδε. Εκείνοι αρχικά μάλλον δεν θα τον πιστέψουν, επειδή, τυφλωμένος καθώς είναι από το φως του ήλιου, δεν βλέπει πια τόσο καθαρά τις σκιές στον τοίχο.

Το σπήλαιο είναι ο κόσμος των αισθητικών μας αντιλήψεων, των οποίων είμαστε αιχμάλωτοι. Ο αιχμάλωτος που βγαίνει από το σπήλαιο είναι ο φιλόσοφος. Είναι εκείνος που πληροφορεί τους ανθρώπους για την αληθινή πραγματικότητα. Αυτή η αληθινή πραγματικότητα που υπάρχει έξω από το σπήλαιο είναι ο κόσμος των ιδεών. Οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε έχει επομένως το ιδανικό πρότυπό του στον κόσμο των ιδεών. Για τα διάφορα τραπέζια που αντιλαμβανόμαστε υπάρχει η ιδέα του τραπεζιού, όπως υπάρχει μια αντίστοιχη ιδέα και για όλα τα άλλα πράγματα που αντιλαμβανόμαστε. Η έννοια της «ιδέας» παραπέμπει ουσιαστικά στην «ιδανική μορφή». Ωστόσο, και οι ιδέες βρίσκονται σε ιεραρχική τάξη. Στην κορυφή βρίσκεται η ιδέα του Αγαθού, η ύψιστη αρχή της πραγματικότητας αλλά και το μέτρο της λογικής και της ενάρετης στάσης.

Για τον Πλάτωνα υπάρχουν τέσσερις βαθμίδες γνώσης της πραγματικότητας: Τη χαμηλότερη βαθμίδα αντιπροσωπεύει η τέχνη, η οποία μας προσφέρει μια απεικόνιση των πραγμάτων που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας.

Στη συνέχεια, ακολουθεί η αισθητική αντίληψη, που κι αυτή με τη σειρά της δεν είναι παρά μια απεικόνιση του κόσμου των ιδεών. Ο Πλάτων θεωρεί ότι η καθαρή παρατήρηση των μαθηματικών δομών αποτελεί γέφυρα μεταξύ των ιδεών. Αλλά μόνο η γνώση των ιδεών αποτελεί πειστήριο σοφίας και πραγματικής γνώσης της λογικής. Με αυτή την ταξινόμηση εξηγείται τελικά και ο λόγος για τον οποίο ο Πλάτων τοποθετεί στην πολιτεία του τόσο χαμηλά την τέχνη. Παρουσιάζοντας απεικονίσεις απεικονίσεων, η τέχνη αποτελεί γνώση χαμηλής αξίας και παραπλανητική, ικανή να αποσπάσει με κάθε τρόπο την προσοχή του ανθρώπου από την αληθινή πραγματικότητα.

Ο κόσμος των ιδεών, σε αντίθεση με τον κόσμο των αισθήσεων, είναι αιώνιος και δεν υπόκειται σε μεταβολές. Με την ακλόνητη σταθερότητά του αποτελεί υπόδειγμα για την τάξη της πολιτείας. Καθώς οι κυβερνώντες της πλατωνικής πολιτείας διαθέτουν γνώση των ιδεών, επομένως διαθέτουν και την αποφασιστικής σημασίας γνώση διακυβέρνησης, η οποία χρησιμεύει στη θεμελίωση της πολιτικής τους θέσης. Τη γνώση αυτή όμως δεν πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε ως καθαρά νοητική πράξη. Είναι μάλλον ένα είδος οράματος, μια πράξη φώτισης. Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε αυστηρή διάκριση μεταξύ φιλοσόφου και μάντη. Αυτό ισχύει και για τους φιλοοόφους-βασιλείς του Πλάτωνα. Αποτελούν αφενός την «ακαδημαϊκά» άριστα εκπαιδευμένη αφρόκρεμα, αφετέρου είναι οι μόνοι που έχουν πρόσβαση σε έναν υπερβατικό κόσμο, όπως οι ιερείς.

Αυτή η θρησκευτική διάσταση της πλατωνικής πολιτείας επιβεβαιώνεται στο τέλος του βιβλίου. Εδώ ο Πλάτων επιστρέφει για άλλη μια φορά στη σχέση που υπάρχει μεταξύ δικαιοσύνης και ανθρώπινης ψυχής. Έστω και αν η δικαιοσύνη δεν πρέπει να ορίζεται σε συνδυασμό με το προσωπικό όφελος, παρ’ όλα αυτά στον άλλο κόσμο υπάρχει κάτι σαν «ανταμοιβή» για τη δίκαιη στάση. Ήδη στον διάλογο με τίτλο Φαίδων ο Πλάτων υποστήριζε την άποψη περί αθανασίας της ψυχής. Τώρα, ακολουθώντας την παράδοση των Πυθαγορείων, προσθέτει και τη θεωρία της μετεμψύχωσης, την οποία παρουσιάζει με ένα αφήγημα-μύθο στο τέλος του βιβλίου.

Η ψυχή περιπλανιέται μετά τον θάνατο στον ουρανό και πληρώνει για τα αδικήματα που διέπραξε. Έπειτα της δίνεται η δυνατότητα να «επιλέξει» μια νέα μορφή ζωής, είτε ως ζώο είτε ως άνθρωπος. Ο Πλάτων ήθελε προφανώς να ενισχύσει τη θέση του ότι ο δίκαιος τρόπος ζωής συνδέεται με μια κοσμική τάξη για την οποία δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον με λογικά επιχειρήματα αλλά μόνο με τη βοήθεια του μύθου.

Φυσικά, μπορούμε να πούμε ψέματα στον εαυτό μας

Λέμε ότι οι άνθρωποι έχουν ελεύθερη βούληση, αλλά αυτό δεν ισχύει. Η επιθυμία μας ελέγχεται από το όνειρο του πλανήτη – η προσοχή μας έχει αγκιστρωθεί από το εξωτερικό όνειρο κι εμείς ακολουθούμε τη θέληση του εξωτερικού κόσμου. Σαν προγραμματισμένα ρομπότ, πατάμε ένα κουμπί κι αρχίζουμε να περπατάμε, πατάμε ένα άλλο κουμπί και πηγαίνουμε προς τα δεξιά, πηγαίνουμε προς τ’ αριστερά ή σταματάμε. Με τη δράση-αντίδραση και μόνο, έχουμε αυτομάτως την απόκριση: σωματική, συναισθηματική, όλων των ειδών τις αντιδράσεις στις οποίες έχουμε ήδη προγραμματιστεί.

Αν είχαμε ελεύθερη βούληση, θα επιλέγαμε, άραγε, ποτέ, να είμαστε οργισμένοι, θλιμμένοι, γεμάτοι φθόνο; Προφανώς, τίποτε απ’ αυτά δεν είναι επιλογή μας. Φυσικά, μπορούμε να πούμε ψέματα στον εαυτό μας, «Έχω ελεύθερη βούληση και μπορώ να κάνω επιλογές». Όμως, κάθε φορά που υποφέρουμε, αποδεικνύεται ότι δεν διαθέτουμε τελικά τη δύναμη να επιλέξουμε. Αν είχαμε ελεύθερη βούληση, ποτέ δεν θα επιλέγαμε το ρόλο του θύματος, γιατί ο ρόλος αυτός μάς προκαλεί θυμό και φόβο. Αν είχαμε ελεύθερη βούληση, ποτέ δεν θα επιλέγαμε κάτι που θα μας έκανε κακό ή θα μας πλήγωνε. Και, σίγουρα, δεν θα επιλέγαμε ποτέ να πληγώσουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Το ίδιο συμβάν που σε ένα αναπτυγμένο πνεύμα παρουσιάζεται σαν ενδιαφέρον, ένα ρηχό κοινό μυαλό το βλέπει σαν μια ανιαρή σκηνή

Απέναντι στα γνήσια προσωπικά προτερήματα, το μεγάλο πνεύμα, τη μεγάλη καρδιά, φαίνονται όλα τα προτερήματα που απορρέουν από αξιώματα, καταγωγή, ακόμα και βασιλική, πλούτο και τα παρόμοια όπως οι βασιλείς που μας παρουσιάζει το θέατρο απέναντι στους πραγματικούς.

Σε κάθε περίπτωση, το σημαντικότερο για τη διάθεση του ανθρώπου, για τη γενικότερη ψυχική στάση της ύπαρξής του είναι προφανώς αυτό που υπάρχει και συμβαίνει μέσα του. Εδώ βρίσκεται άμεσα η ευχαρίστηση ή η δυσφορία που μπορεί να νιώθει, και οι οποίες καταρχήν είναι το αποτέλεσμα των αισθημάτων του, της βούλησής του και της σκέψης του, ενώ όλα όσα βρίσκονται έξω από αυτόν μόνο έμμεσα τις επηρεάζουν.

Γι’ αυτό οι ίδιες εξωτερικές καταστάσεις και γεγονότα επιδρούν εντελώς διαφορετικά στον καθένα, και μέσα στο ίδιο περιβάλλον, καθένας ζει σε έναν άλλο κόσμο. Γιατί μόνο με τις ιδέες του, τα αισθήματά του και τους στόχους της βούλησής του έχει κάποιος άμεση επαφή- τα εξωτερικά πράγματα τον επηρεάζουν μόνο έμμεσα στο μέτρο που επιδρούν στις ιδέες του, τα αισθήματά του και τη βούλησή του. Ο κόσμος στον οποίο ζει εξαρτάται καταρχήν από την αντίληψη που έχει αυτός για τον κόσμο, εξαρτάται από τη διαφορετικότητα της οπτικής του νου καθενός. Σύμφωνα με αυτή, ο κόσμος μπορεί να είναι φτωχός, άνοστος και ρηχός, ή πλούσιος, ενδιαφέρων και σημαντικός. Ενώ, για παράδειγμα, κάποιος ζηλεύει τον άλλον για τα ενδιαφέροντα πράγματα που του συνέβησαν στη ζωή του, θα έπρεπε πιο πολύ να τον ζηλεύει για την αντιληπτικότητα η οποία δίνει στα πράγματα αυτά τη σπουδαιότητα που τους αποδίδει εκείνος – γιατί το ίδιο συμβάν που σε ένα αναπτυγμένο πνεύμα παρουσιάζεται σαν ενδιαφέρον, ένα ρηχό κοινό μυαλό θα το έβλεπε σαν μια ανιαρή σκηνή από την καθημερινή ζωή.

Όλα αυτά βασίζονται στο γεγονός ότι κάθε πραγματικότητα, δηλαδή κάθε πλήρες παρόν, αποτελείται από δύο ξεχωριστά μισά, το υποκείμενο και το αντικείμενο, αν και σε τόσο αναγκαία και στενή σχέση μεταξύ τους όπως το οξυγόνο και το υδρογόνο στο νερό. Με εντελώς το ίδιο αντικειμενικό μισό, αλλά με διαφορετικό το άλλο μισό, το υποκειμενικό, όπως και αντίστροφα, η παρούσα πραγματικότητα είναι εντελώς άλλη: το πιο ωραίο και το πιο καλό αντικειμενικό μισό, σε συνάρτηση με ένα μη αισθαντικό, κακό υποκειμενικό, δίνει μόνο μια κακή πραγματικότητα, ένα κακό παρόν.

 ARTHUR SCHOPENHAUER, ΤΟ ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΑΙΩΝΙΑ ΕΠΑΙΝΟΥΝ

Τα παυσίπονα μετά μουσικής είναι πιο αποτελεσματικά

Είναι γνωστό ότι η μουσική έχει θεραπευτικές ιδιότητες, όπως π.χ. έχουν δείξει μελέτες με επιληπτικούς ασθενείς που άκουγαν Μότσαρτ. Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα δείχνει για πρώτη φορά ότι τα αναλγητικά φάρμακα, όταν συνδυάζονται με μουσική, έχουν καλύτερο αποτέλεσμα στην καταπολέμηση του πόνου.

Οι ερευνητές της Σχολής Υγείας του Πανεπιστημίου της Γιούτα, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή ιατρικής χημείας Γκρέγκορτζ Μπούλατζ, που πειραματίστηκαν με ποντίκια, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευρολογίας «Frontiers in Neurology».

Οι επιστήμονες έδειξαν ότι ο συνδυασμός της μουσικής (Μότσαρτ) με ιβουπροφαίνη (ibuprofen), ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ), μείωσε κατά 93% τον πόνο λόγω φλεγμονής, σε σχέση με μόνη τη δράση του φαρμάκου χωρίς μουσική. Ο συνδυασμός μουσικής και κανναβιδιόλης επέφερε μείωση του πόνου κατά 70%, ενώ πέτυχε και μείωση του πρηξίματος κατά 21%, σε σχέση με μόνο το φάρμακο.

«Γνωρίζουμε ότι αυτά τα φάρμακα φέρνουν αποτέλεσμα χωρίς μουσική, όμως μπορούν να έχουν τοξικά αποτελέσματα και παρενέργειες. Το «ιερό δισκοπότηρο» είναι να συνδυάσουμε το σωστό φάρμακο με την μουσική, ώστε να μη χρειαζόμαστε πια την ίδια δόση φαρμάκου για να πετύχουμε την αναλγητική δράση», δήλωσε ο Μπούλατζ.

Προς το παρόν, δεν είναι γνωστό κατά πόσο ο συνδυασμός φαρμάκων-μουσικής θα είναι εξίσου αποτελεσματικός και στους ανθρώπους, κάτι που θα μελετηθεί στο μέλλον.

«Αν μπορούσαμε να «πακετάρουμε» τη μουσική και άλλες μη φαρμακολογικές θεραπείες σε εφαρμογές κινητών τηλεφώνων και να τις δίνουμε μαζί με τα φάρμακα, αυτό θα ήταν πιθανώς καλύτερο από τα σκέτα φάρμακα, όσον αφορά τη θεραπεία του πόνου», εκτίμησε ο Μπούλατζ.

Είναι γνωστό ότι η μουσική έχει θεραπευτικές ιδιότητες, όπως π.χ. έχουν δείξει μελέτες με επιληπτικούς ασθενείς που άκουγαν Μότσαρτ. Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα δείχνει για πρώτη φορά ότι τα αναλγητικά φάρμακα, όταν συνδυάζονται με μουσική, έχουν καλύτερο αποτέλεσμα στην καταπολέμηση του πόνου.

Οι ερευνητές της Σχολής Υγείας του Πανεπιστημίου της Γιούτα, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή ιατρικής χημείας Γκρέγκορτζ Μπούλατζ, που πειραματίστηκαν με ποντίκια, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευρολογίας «Frontiers in Neurology».

Οι επιστήμονες έδειξαν ότι ο συνδυασμός της μουσικής (Μότσαρτ) με ιβουπροφαίνη (ibuprofen), ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ), μείωσε κατά 93% τον πόνο λόγω φλεγμονής, σε σχέση με μόνη τη δράση του φαρμάκου χωρίς μουσική. Ο συνδυασμός μουσικής και κανναβιδιόλης επέφερε μείωση του πόνου κατά 70%, ενώ πέτυχε και μείωση του πρηξίματος κατά 21%, σε σχέση με μόνο το φάρμακο.

«Γνωρίζουμε ότι αυτά τα φάρμακα φέρνουν αποτέλεσμα χωρίς μουσική, όμως μπορούν να έχουν τοξικά αποτελέσματα και παρενέργειες. Το «ιερό δισκοπότηρο» είναι να συνδυάσουμε το σωστό φάρμακο με την μουσική, ώστε να μη χρειαζόμαστε πια την ίδια δόση φαρμάκου για να πετύχουμε την αναλγητική δράση», δήλωσε ο Μπούλατζ.

Προς το παρόν, δεν είναι γνωστό κατά πόσο ο συνδυασμός φαρμάκων-μουσικής θα είναι εξίσου αποτελεσματικός και στους ανθρώπους, κάτι που θα μελετηθεί στο μέλλον.

«Αν μπορούσαμε να «πακετάρουμε» τη μουσική και άλλες μη φαρμακολογικές θεραπείες σε εφαρμογές κινητών τηλεφώνων και να τις δίνουμε μαζί με τα φάρμακα, αυτό θα ήταν πιθανώς καλύτερο από τα σκέτα φάρμακα, όσον αφορά τη θεραπεία του πόνου», εκτίμησε ο Μπούλατζ.

Σκοτεινή Ενέργεια: Έξοδος από το Σκοτάδι

Ίσως η επιτάχυνση της διαστολής του Σύμπαντος να μην οφείλεται σε τελευταία ανάλυση στη σκοτεινή ενέργεια, αλλά να είναι μια συνεχής διαρροή της βαρύτητας έξω από τον κόσμο μας;
 
Ποτέ στο παρελθόν οι κοσμολόγοι δεν έχουν βρεθεί σε τόσο μεγάλη σύγχυση όσο μετά την ανακάλυψη ότι το Σύμπαν διαστέλλεται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Όταν οι αστρονόμοι ήρθαν για πρώτη φορά αντιμέτωποι με το πρόβλημα της κοσμικής επιτάχυνσης, η πρώτη αντίδραση ήταν να την αποδώσουν στην κοσμολογική σταθερά. Η σταθερά αυτή αντιπροσωπεύει την ενέργεια που υπάρχει στον κενό χώρο. Υπολογίζεται δε ότι είναι ισοδύναμη με πυκνότητα μάζας 10-26 kg/m3. Το πρόβλημα με αυτήν είναι όμως ότι είναι πολύ μικρή για να εξηγήσει την κοσμική ιστορία του σύμπαντος.
 
Για να ξεπεράσουν το πρόβλημα, πολλοί φυσικοί πρότειναν ότι η επιτάχυνση δεν οφείλεται στην ενέργεια του κενού χώρου αλλά σε ένα πεδίο που υπάρχει παντού μέσα στο χώρο. Η δυναμική ενέργεια μερικών πεδίων που γεμίζουν ομογενώς το χώρο, μπορεί να δρα σαν την κοσμολογική σταθερά. Ένα τέτοιο πεδίο που προτάθηκε είναι το ίνφλατον (inflaton), με το οποίο μάλιστα εξηγούν την φοβερή επιτάχυνση που επικράτησε στις αρχικές στιγμές του σύμπαντος σύμφωνα με την πληθωριστική θεωρία. Ίσως ένα παρόμοιο πεδίο να προκαλεί την επιτάχυνση και σήμερα.
 
Μια άλλη πρόταση για την εξήγηση της επιτάχυνσης φέρει το εξωτικό όνομα της πεμπτουσίας. Όπως και η κοσμολογική σταθερά φαίνεται να έχει μικρή τιμή, αλλά οι οπαδοί της λένε ότι είναι ευκολότερο μια δυναμική ποσότητα όπως η πεμπτουσία να αποκτήσει τη σωστή τιμή, παρά μια στατική ποσότητα όπως η ενέργεια κενού.
 
Και οι δύο προτάσεις ανήκουν στην κατηγορία αυτών που ονομάζονται σκοτεινή ενέργεια.
 
Μια άλλη εναλλακτική εξήγηση έρχεται από τους φυσικούς εκείνους που πιστεύουν στις θεωρίες περισσοτέρων διαστάσεων. Οι θεωρίες αυτές επεμβαίνουν κατευθείαν στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται η βαρύτητα. Οι θεωρίες αυτές έχουν την καταγωγή τους στη θεωρία χορδών.
 
Στη συνήθη θεωρία χορδών όμως οι επιπλέον διαστάσεις είναι περιτυλιγμένες σε πεπερασμένους μικροσκοπικούς κύκλους. Οι κύκλοι αυτοί είναι της κλίμακας Planck, δηλαδή 10-35m. Σε τέτοιες μικροσκοπικές κλίμακες αναμένεται να έχουν αποτελέσματα επί της βαρύτητας, σε μακροσκοπικές κλίμακες όμως συμπαντικών διαστάσεων η αλληλεπίδρασή τους στη βαρύτητα θα είναι αμελητέα.
 
Από την άλλη μεριά αν υπάρχουν έξτρα διαστάσεις σε συμπαντική κλίμακα τότε η επίδρασή τους στους ίδιους τους νόμους της βαρύτητας θα είναι προφανής.
 
Πράγματι, τόσο στην κλασσική Νευτώνεια θεωρία, όσο και στην Γενική Σχετικότητα, ισχύει για την βαρύτητα ο νόμος του αντιστρόφου τετραγώνου. Ο νόμος αυτός είναι απόρροια του νόμου του Gauss για τις βαρυτικές δυναμικές γραμμές. Η ένταση δηλαδή της βαρύτητας καθορίζεται από την πυκνότητα των δυναμικών γραμμών, και καθώς η απόσταση αυξάνει, οι δυναμικές γραμμές απλώνονται σε όλο και μεγαλύτερες συνοριακές επιφάνειες. Στον τρισδιάστατο χώρο η συνοριακή επιφάνεια είναι δισδιάστατη και το εμβαδόν της αυξάνει με το τετράγωνο της απόστασης.
 
Αν όμως ο χώρος είναι τετραδιάστατος, η συνοριακή επιφάνεια θα ήταν ένας τρισδιάστατος όγκος, του οποίου το μέγεθος αυξάνει με τον κύβο της απόστασης. Στην περίπτωση αυτή η πυκνότητα των δυναμικών γραμμών θα μειωνόταν με τον κύβο της απόστασης. Η βαρύτητα συνεπώς τότε θα ήταν ασθενέστερη απ’ ότι στον τρισδιάστατο κόσμο. Σε κοσμολογική κλίμακα τότε αποδεικνύεται ότι η εξασθένιση της βαρύτητας θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιτάχυνση της διαστολής όπως θα δείξουμε παρακάτω.

ΑΠΟ ΤΟΝ 2-ΔΙΑΣΤΑΤΟ ΧΩΡΟ ΣΤΙΣ 4 ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
Το κλειδί για το νόμο της βαρύτητας είναι ότι η έντασή της εξασθενίζει με την απόσταση διότι απλώνεται σε όλο και μεγαλύτερη επιφάνεια καθώς απομακρυνόμαστε από την πηγή της. Αυτό ισχύει όσες και αν είναι οι διαστάσεις του κόσμου μας.
 
α. 2 διαστάσεις. Το σύνορο είναι μια γραμμή και μεγαλώνει ανάλογα με την απόσταση διάδοσης στον άξονα χ. Έτσι η ένταση της βαρύτητας ελαττώνεται αντίστροφα ανάλογα με την απόσταση διάδοσης. Το βάρος ενός ανθρώπου 100kg θα ήταν τότε στην επιφάνεια της Γης: 1045 Nt.
 
β. 3 διαστάσεις. Το σύνορο είναι 2-διάστατο και η βαρύτητα μειώνεται αντιστρόφως ανάλογα με το τετράγωνο της απόστασης. Τα σώματα σε μια συγκεκριμένη απόσταση είναι πιο ελαφρά απ’ ότι σε 2 διαστάσεις. Το βάρος ενός ανθρώπου 100kg θα ήταν τότε στην επιφάνεια της Γης: 103 Nt.
 
γ. 4 διαστάσεις. Εδώ η κατάσταση είναι δύσκολο να απεικονιστεί αλλά εφαρμόζονται οι ίδιοι νόμοι. Το σύνορο είναι 3-διάστατη επιφάνεια, και η βαρύτητα μειώνεται αντιστρόφως ανάλογα με τον κύβο της απόστασης. Τα αντικείμενα είναι πιο ελαφρά και από τις 3 διαστάσεις. Το βάρος ενός ανθρώπου 100kg θα ήταν τότε στην επιφάνεια της Γης: 10-35 Nt.
 
Αν όμως η βαρύτητα είναι ελεύθερη να κινείται στις επιπλέον διαστάσεις, γιατί δεν παρατηρούμε αλλοίωση των νόμων της βαρύτητας και στα φαινόμενα όπως η κίνηση μιας μπάλας ή η έλξη του ήλιου με τη γη;
 
Ζωή φυλακισμένη: Μια ενδιαφέρουσα απάντηση στο ερώτημα αυτό προτάθηκε το 1999, και λέει ότι όλες οι διαστάσεις, ακόμη και οι επιπλέον είναι απείρου μεγέθους.
 
Το παρατηρήσιμο σύμπαν είναι μια τρισδιάστατη επιφάνεια ή μια βράνη όπως αποκαλείται όταν ανήκει σε ένα χώρο περισσοτέρων διαστάσεων. Η συνήθης ύλη είναι προσκολλημένη επάνω στη βράνη αυτή, αλλά μερικές δυνάμεις όπως η βαρύτητα μπορούν να δραπετεύσουν από την βράνη.
 
Η βαρύτητα έχει την ιδιότητα αυτή διότι διαφέρει θεμελιωδώς από τις άλλες δυνάμεις. Σύμφωνα με την κβαντική θεωρία πεδίου η βαρύτητα έχει ως σωματίδια φορείς τα βαρυτόνια. Η βαρυτική έλξη εξηγείται με την ανταλλαγή βαρυτονίων μεταξύ δύο σωμάτων, όπως η ηλεκτρική και η μαγνητική δύναμη εξηγείται με ανταλλαγή φωτονίων μεταξύ φορτισμένων σωματίων.
 
Όταν η βαρύτητα είναι στατική αυτά τα βαρυτόνια είναι “εικονικά” – αν και τα αποτελέσματά τους είναι μετρήσιμα, τα ίδια δεν μπορούν να παρατηρηθούν ως ανεξάρτητα σωματίδια – όπως ακριβώς και τα εικονικά φωτόνια που ανταλλάσσονται μεταξύ δύο ακίνητων φορτισμένων σωματίων δεν μπορούν να παρατηρηθούν. Ο Ήλιος κρατάει σε τροχιά τη Γη μας επειδή εκπέμπει εικονικά βαρυτόνια τα οποία απορροφά η Γη.
 
Τα πραγματικά ή παρατηρήσιμα βαρυτόνια αντιστοιχούν στα βαρυτικά κύματα τα οποία εκπέμπονται όταν μεταβάλλεται η καμπύλωση περιοχών του χωροχρόνου.
 
Τα βαρυτόνια όπως και τα άλλα σωματίδια, η θεωρία χορδών τα αντιμετωπίζει ως τρόπους ταλάντωσης χορδών. Αλλά ενώ το ηλεκτρόνιο, το πρωτόνιο, και το φωτόνιο είναι ταλαντώσεις χορδών με ανοικτά άκρα, όπως οι χορδές του βιολιού, το βαρυτόνιο είναι ταλάντωση μιας χορδής- βρόχου, όπως τα λάστιχα που τυλίγουμε πακέτα.
 
Οι θεωρητικοί έχουν δείξει ότι τα άκρα των ανοικτών χορδών δεν είναι ελεύθερα, είναι προσκολλημένα σε μια βράνη. Αν προσπαθήσουμε να τραβήξουμε μια ανοικτή χορδή έξω από τη βράνη, αυτή θα τεντώσει σαν ελαστική χορδή, αλλά θα παραμείνει κολλημένη στη βράνη. Αντίθετα, οι κλειστές χορδές όπως τα βαρυτόνια δεν μπορούν να μείνουν προσκολλημένες στη βράνη. Είναι ελεύθερες να εξερευνήσουν τον πλήρη 10-διάστατο χώρο.
 
Για να είμαστε ακριβείς τα βαρυτόνια δεν έχουν πλήρη ελευθερία. αν είχαν, ο καθιερωμένος νόμος της βαρύτητας θα αποτύγχανε παταγωδώς. Οι Lisa Randall του πανεπιστημίου Harvard και Raman Sundrum του πανεπιστημίου Johns Hopkins, που πρότειναν το μοντέλο των επιπλέον διαστάσεων απείρου μεγέθους, πρότειναν ότι τα βαρυτόνια υπόκεινται σε περιορισμούς διότι οι επιπλέον διαστάσεις, αντίθετα με τις συνηθισμένες, είναι πολύ ισχυρά καμπυλωμένες – δημιουργώντας μια κοιλάδα με πολύ απότομα τοιχώματα – και εμποδίζουν τα βαρυτόνια να διαφύγουν μακριά.
 
Επειδή οι έξτρα διαστάσεις είναι ισχυρά καμπυλωμένες, ο όγκος τους είναι πρακτικά πεπερασμένος, έστω και αν το μέγεθος των διαστάσεων αυτών είναι άπειρο.
 
Μπορούμε να παρομοιάσουμε την κατάσταση αυτή με ένα ποτήρι του τζιν, το οποίο έχει άπειρο βάθος αλλά η διατομή του μικραίνει αντιστρόφως ανάλογα με το βάθος του. Για να γεμίσουμε αυτό το ποτήρι χρειαζόμαστε μια πεπερασμένη ποσότητα τζιν. Εξαιτίας της ισχυρής καμπυλότητας του ποτηριού, ο όγκος του είναι κυρίως συγκεντρωμένος κοντά στο στόμιό του. Η εικόνα αυτή μοιάζει με αυτό που συμβαίνει στο σενάριο Randall-Sundrum.
 
Ο όγκος του χώρου των έξτρα διαστάσεων είναι συγκεντρωμένος γύρω από τη βράνη μας. Συνεπώς ένα βαρυτόνιο αναγκάζεται να περάσει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου κοντά στη βράνη. Η πιθανότητα να βρούμε το βαρυτόνιο αυτό σε κάποια απόσταση από τη βράνη, ελαττώνεται γρήγορα με την αύξηση της απόστασης από τη βράνη. Στη γλώσσα της κβαντικής φυσικής λέμε ότι η κυματοσυνάρτηση του βαρυτονίου έχει το μέγιστό της επάνω στη βράνη.
 
Αν και η ιδέα του μοντέλου αυτού είναι διαφορετική από τις κλειστές κυκλικές διαστάσεις πολύ μικρής κλίμακας της θεωρίας χορδών, τα συμπεράσματά της είναι στην ουσία παρόμοια. Και τα δύο μοντέλα αλλάζουν το νόμο της βαρύτητας σε μικρές μόνο αποστάσεις, κι έτσι δεν μπορούν να εξηγήσουν την επιτάχυνση που εκδηλώνεται σε πολύ μεγάλες κλίμακες αποστάσεων.
 
Η φυσική επάνω στη βράνη: Μια τρίτη προσέγγιση προβλέπει την μεταβολή του νόμου της βαρύτητας σε κοσμολογικές κλίμακες και εξηγεί την επιτάχυνση, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουμε στη σκοτεινή ενέργεια. Προτάθηκε το 2000 από τους Gregory Gabadadze, Massimo Porrati και Georgi Dvali, και θεωρεί ότι οι επιπλέον διαστάσεις, σαν τις συνηθισμένες διαστάσεις που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι ούτε κλειστές συμπαγείς και μικροσκοπικές, αλλά ούτε και ισχυρά καμπυλωμένες.
 
ΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ ΝΕΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
Ο Theodor Kaluza και ο Oskar Klein γοητεύτηκαν από την ιδέα ότι ο κόσμος μας έχει κρυμμένες διαστάσεις. Για απλούστευση ας θεωρήσουμε τον 3-διάστατο κόσμο σαν ένα πλέγμα, και σε κάθε σημείο του ας θεωρήσουμε μια γραμμή που παριστάνει την επιπλέον διάσταση.
 
α. Παραδοσιακή θεωρία χορδών. Εδώ οι επιπλέον διαστάσεις είναι κλειστές γραμμές υποατομικής κλίμακας (μικροί κύκλοι στην εικόνα.) Ένα μικροσκοπικό πλάσμα θα ξαναγυρνούσε στο ίδιο σημείο αν εκινείτο κατά μήκος τους.
 
β. Μοντέλο Randal-Sundrum. Πρόσφατα οι θεωρητικοί των χορδών πρότειναν ότι οι επιπλέον διαστάσεις είναι άπείρου μεγέθους αλλά ισχυρά καμπυλωμένες. Έτσι ο όγκος τους είναι κυρίως συγκεντρωμένος γύρω από το Σύμπαν μας.
 
γ. Μοντέλο απείρου όγκου. Ο συγγραφέας και οι συνεργάτες του προτείνουν ότι οι επιπλέον διαστάσεις είναι απεριόριστες σε μέγεθος και χωρίς καμπύλωση, ακριβώς όπως ο συνηθισμένος 3-διάστατος χώρος μας.
 
Ακόμα κι έτσι όμως, τα βαρυτόνια δεν είναι τελείως ελεύθερα να πηγαίνουν όπου θέλουν. Καθώς εκπέμπονται από τα άστρα και τα άλλα αντικείμενα επί της μεμβράνης, μπορούν να διαφύγουν στις επιπλέον διαστάσεις, αλλά μόνον όταν ταξιδέψουν σε μια κρίσιμη απόσταση και πέρα.
 
Τα βαρυτόνια συμπεριφέρονται όπως ο ήχος σε ένα μεταλλικό φύλο. Αν χτυπήσουμε το φύλο με ένα σφυρί παράγεται ένα ηχητικό κύμα, το οποίο διαδίδεται πάνω στην επιφάνεια του φύλου. Αλλά η διάδοση του ήχου δεν είναι ακριβώς δισδιάστατη. Μέρος της ενέργειας χάνεται στον περιβάλλοντα αέρα. Κοντά στη θέση που χτυπήσαμε με το σφυρί, η απώλεια αυτή της ενέργειας είναι αμελητέα. Πιο μακριά όμως γίνεται σημαντική.
 
Αυτή η διαρροή έχει ένα σημαντικό αποτέλεσμα στη βαρυτική δύναμη μεταξύ αντικειμένων που απέχουν περισσότερο από την κρίσιμη απόσταση. Τα εικονικά βαρυτόνια εξερευνούν κάθε δυνατή πορεία μεταξύ των αντικειμένων, και η διαρροή ανοίγει ένα τεράστιο αριθμό διαδρομών στις επιπλέον διαστάσεις, πράγμα που φέρνει αλλαγή στο νόμο της βαρύτητας όπως εξηγήθηκε παραπάνω.Τα πραγματικά βαρυτόνια που δραπετεύουν μακριά από την βράνη, απλά χάνονται για πάντα, και για μας που παραμένουμε κολλημένοι πάνω στη βράνη, μοιάζει σαν να εξαφανίστηκαν τα βαρυτόνια αυτά.
 
Οι επιπλέον διαστάσεις αποκαλύπτονται επίσης στις πολύ μικρές κλίμακες αποστάσεων, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις συμπαγείς διαστάσεις της θεωρίας χορδών και με το σενάριο Randall-Sundrum. Στις ενδιάμεσες αποστάσεις – μεγαλύτερες από τα μεγέθη των χορδών αλλά μικρότερες από την απόσταση διαρροής – τα βαρυτόνια είναι 3-διάστατα και υπακούουν πιστά στο νόμο της βαρύτητας όπως τον γνωρίζουμε.
 
Το κλειδί στο σενάριο αυτό είναι η ίδια η βράνη. Είναι από μόνη της ένα υλικό αντικείμενο, και η βαρύτητα διαδίδεται επάνω σ’ αυτήν με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι στον χώρο των άλλων διαστάσεων που την περιβάλλει. Ο λόγος είναι ότι τα συνηθισμένα σωματίδια όπως το ηλεκτρόνιο και το πρωτόνιο μπορούν να υπάρχουν μόνο πάνω στη βράνη. Ακόμη και μια φαινομενικά άδεια βράνη περιέχει μια υποκείμενη μάζα από εικονικά ηλεκτρόνια, πρωτόνια, και άλλα σωματίδια τα οποία συνεχώς δημιουργούνται και καταστρέφονται με τις κβαντικές διακυμάνσεις.
 
Αυτά τα σωματίδια και γεννούν και αντιδρούν στη βαρύτητα. Ο χώρος γύρω από τη βράνη, αντίθετα είναι πραγματικά άδειος. Τα βαρυτόνια μπορούν να ταξιδέψουν σ’ αυτόν αλλά δεν βρίσκουν εκεί κάτι για να αλληλεπιδράσουν μαζί του.
 
ΟΙ ΒΡΑΝΕΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΑ ΣΩΜΑΤΑ ΝΑ ΔΙΑΦΥΓΟΥΝ
Δυστυχώς ακόμα και αν υπάρχουν οι νέες διαστάσεις, οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να εισέλθουν σ’ αυτές. Τα σωμάτια από τα οποία αποτελούνται τα σώματά μας, – ηλεκτρόνια, πρωτόνια, νετρόνια – είναι ταλαντώσεις χορδών με ανοικτά άκρα, οι οποίες παραμένουν προσκολλημένες στην βράνη που αποτελεί τον κόσμο μας. Τα βαρυτόνια είναι ταλαντώσεις χορδών με κλειστά άκρα, τα οποία μπορούν να ξεφύγουν από την βράνη του κόσμου μας.
 
Κάτι ανάλογο είναι ένα διηλεκτρικό υλικό, όπως το πλαστικό, το κεραμικό ή και το καθαρό νερό. Το υλικό αυτό αντίθετα με το κενό, περιέχει ηλεκτρικά φορτισμένα σωματίδια τα οποία αποκρίνονται στην επίδραση ηλεκτρικού πεδίου. Αν και τα ηλεκτρικά φορτισμένα αυτά σωματίδια δεν μπορούν να διασχίσουν το διηλεκτρικό υλικό, μπορούν να ανακατανεμηθούν εντός αυτού. Αν εφαρμόσουμε ένα ηλεκτρικό πεδίο, το υλικό πολώνεται ηλεκτρικά.
 
Αυτό π.χ. στο νερό σημαίνει ότι τα μόριά του περιστρέφονται κατά τέτοιο τρόπο ώστετα θετικά τους άκρα (τα δύο άτομα υδρογόνου) να δείχνουν προς μια κατεύθυνση, και τα αρνητικά άκρα (τα άτομα οξυγόνου) να δείχνουν προς την αντίθετη. Στο χλωριούχο νάτριο, τα θετικά ιόντα νατρίου και τα αρνητικά του χλωρίου ξεχωρίζουν απομακρυνόμενα λίγο μεταξύ τους.
 
Τα ανακατανεμημένα φορτία δημιουργούν ένα δικό τους ηλεκτρικό πεδίο, το οποίο εν μέρει εξουδετερώνει το εξωτερικό πεδίο. Ένα διηλεκτρικό μπορεί συνεπώς να επηρεάσει τη διάδοση των φωτονίων τα οποία δεν είναι τίποτα άλλο από ταλαντούμενα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία Τα φωτόνια εισχωρούν σ’ ένα διηλεκτρικό, το πολώνουν και στη συνέχεια εξουδετερώνονται εν μέρει. Για να συμβούν τα φαινόμενα αυτά, πρέπει τα φωτόνια να έχουν μήκη κύματος σε μια συγκεκριμένη περιοχή τιμών.
 
Τα μεγάλου μήκους κύματος (μικρής ορμής) φωτόνια είναι πολύ αδύναμα για να πολώσουν ένα διηλεκτρικό, και τα μικρού μήκους κύματος (υψηλής ορμής) ταλαντώνονται πολύ γρήγορα για να προλάβουν να αποκριθούν τα φορτισμένα σωμάτια. Για το λόγο αυτό το νερό είναι διαφανές στα ραδιοφωνικά μήκη κύματος τα οποία έχουν μεγάλο μήκος κύματος, και στο ορατό φως το οποίο έχει μικρό μήκος κύματος, αλλά είναι αδιαφανές στα μικροκύματα (με μεσαία μήκη κύματος). Οι φούρνοι των μικροκυμάτων στηρίζονται ακριβώς στο φαινόμενο αυτό.
 
Παρόμοια οι κβαντικές διακυμάνσεις μετατρέπουν τη βράνη σε ένα ανάλογο ενός διηλεκτρικού. Είναι σα να γεμίζει η βράνη με ζεύγη εικονικών σωματιδίων με θετική και αρνητική ενέργεια. Αν εφαρμόσουμε υποθετικά ένα εξωτερικό βαρυτικό πεδίο, η βράνη πολώνεται βαρυτικά. Τα σωματίδια αρνητικής ενέργειας απομακρύνονται λίγο από τα σωματίδια θετικής ενέργειας.
 
Ένα βαρυτόνιο, που αντιστοιχεί σε ένα ταλαντωνόμενο βαρυτικό πεδίο, μπορεί επίσης να πολώσει τη βράνη και στη συνέχεια η πόλωση αυτή να εξουδετερώσει τη δράση του, αν το μήκος κύματός του βρίσκεται μέσα σε κάποια όρια. Υπολογίσαμε ότι τα όρια αυτά είναι μεταξύ 0,1 mm (ή λιγότερο, ανάλογα με τον αριθμό των επιπλέον διαστάσεων) και 10 δισ. έτη φωτός!
 
Η εξουδετέρωση αυτή επηρεάζει μόνο τα βαρυτόνια που ταξιδεύουν προς και από τη βράνη. Τα βαρυτόνια όπως και τα φωτόνια, είναι εγκάρσια κύματα: ταλαντώνονται κάθετα στη διεύθυνση διάδοσής τους. Ένα βαρυτόνιο που εισέρχεται ή εξέρχεται από τη βράνη, τείνει να μετατοπίσει τα σωμάτια παράλληλα στην επιφάνεια της βράνης, μια διεύθυνση στην οποία τα σωματίδια της βράνης μπορούν πράγματι να κινηθούν.
 
Έτσι τα βαρυτόνια αυτά μπορούν πράγματι να πολώσουν τη βράνη και να εξουδετερωθούν από την πόλωση αυτή. τα βαρυτόνια όμως που κινούνται παράλληλα προς την βράνη, προσπαθούν να ωθήσουν τα σωμάτια έξω από τη βράνη, μια διεύθυνση στην οποία αυτά δεν μπορούν να κινηθούν.
 
Τα βαρυτόνια αυτά λοιπόν δεν μπορούν να πολώσουν την βράνη. Κινούνται χωρίς να αισθανθούν την παραμικρή αντίσταση. Στη πράξη τα πιο πολλά βαρυτόνια βρίσκονται μεταξύ αυτών των δύο άκρων. Ταξιδεύουν στο χώρο σε τυχαίες γωνίες ως προς την βράνη, και μπορούν να καλύψουν δισεκατομμύρια έτη φωτός πριν να εξουδετερωθούν.

Η ΠΟΛΩΜΕΝΗ ΒΡΑΝΗ
Τα βαρυτόνια δεν έχουν ανεμπόδιστη ελευθερία να περιφέρονται στις επιπλέον διαστάσεις. Το 3-διάστατο Σύμπαν μας (μια βράνη) είναι γεμάτο με εικονικά σωματίδια, τα οποία γεννιούνται και εξαφανίζονται ακατάπαυστα. Ένας τρόπος για να καταλάβουμε την επίδρασή τους στα βαρυτόνια είναι να τα σκεφτούμε σαν ζεύγη. Το ένα σωμάτιο σε κάθε ζεύγος, φέρει θετική ενέργεια (μπλε), και το άλλο αρνητική ενέργεια (κόκκινο). Τέτοια ζεύγη μπορούν να εμποδίσουν τα βαρυτόνια να εισέρχονται ή να εξέρχονται από την βράνη.
 
α. Χωρίς βαρυτόνια. Αν δεν υπάρχουν βαρυτόνια, τα εικονικά σωματίδια είναι τυχαία προσανατολισμένα και δεν οδηγούν σε βαρυτική δύναμη.
 
β. Κάθετο βαρυτόνιο. Όταν ένα βαρυτόνιο κινείται προς ή από μια βράνη, ευθυγραμμίζει ή πολώνει τα εικονικά σωματίδια. Τα πολωμένα εικονικά σωματίδια γεννούν μια βαρυτική δύναμη, η οποία αντιτίθεται στην κίνηση του βαρυτονίου.
 
γ. Παράλληλο βαρυτόνιο. Όταν ένα βαρυτόνιο κινείται κατά μήκος της βράνης, δεν έχει καμιά επίδραση στα εικονικά σωματίδια, διότι η δύναμη που ασκεί δρα σε ορθή γωνία προς την βράνη. Τα εικονικά σωματίδια με τη σειρά τους δεν εμποδίζουν το βαρυτόνιο.
 
Με τον τρόπο αυτό η βράνη θωρακίζεται από τις επιπλέον διαστάσεις. Αν ένα βαρυτόνιο με ενδιάμεσο μήκος κύματος προσπαθήσει να δραπετεύσει ή να εισέλθει στη βράνη, τα σωματίδια της βράνης αναδιατάσσονται και το μπλοκάρουν. Μόνο αν τα βαρυτόνια κινούνται παράλληλα προς τη βράνη κινούνται ανεμπόδιστα και ακολουθούν το νόμο του αντιστρόφου τετραγώνου. Τα μεγάλου μήκους κύματος βαρυτόνια από την άλλη πλευρά είναι ελεύθερα να περάσουν στις έξτρα διαστάσεις.
 
Αυτά τα βαρυτόνια είναι αμελητέα για τις αλληλεπιδράσεις σε κοντινές αποστάσεις, αλλά κυριαρχούν σε αποστάσεις συγκρίσιμες με το μήκος κύματός τους, και υποσκάπτουν την ικανότητα της βράνης να απομονώνεται από τις επιπλέον διαστάσεις. Ο νόμος της βαρύτητας τείνει σε νόμο αντιστρόφου κύβου (αν μόνο μια από τις επιπλέον διαστάσεις είναι απείρου μεγέθους), σε νόμο αντίστροφης τέταρτης δύναμης (αν 2 διαστάσεις είναι απείρου μεγέθους), ή και σε νόμο με ακόμα πιο απότομη μεταβολή. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η βαρύτητα εξασθενίζει.
 
Η ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΜΑΚΡΥΑ
Τα σωματίδια του Σύμπαντός μας τείνουν να εμποδίσουν τα βαρυτόνια να διαφύγουν, αλλά μόνο αν τα βαρυτόνια έχουν αρκετή ορμή ώστε να προκαλέσουν μια αλληλεπίδραση. Τα βαρυτόνια μικρής ορμής (μεγάλου μήκους κύματος) εισέρχονται και εξέρχονται από την βράνη ανεμπόδιστα. Ο ήλιος ασκεί μια δύναμη στη Γη εκπέμποντας εικονικά βαρυτόνια. Τα βαρυτόνια αυτά έχουν σχετικά μικρό μήκος κύματος (μεγάλη ορμή), κι έτσι εμποδίζονται να εγκαταλείψουν τη βράνη. Συμπεριφέρονται σα να μην υπάρχει η επιπλέον διάσταση.
 
Δύο μακρινοί γαλαξίες αντίθετα, εκπέμπουν βαρυτόνια με μεγάλο μήκος κύματος (μικρή ορμή). Τα βαρυτόνια αυτά δεν εμποδίζονται να διαφύγουν στις επιπλέον διαστάσεις. Ο νόμος της βαρύτητας αλλάζει μειώνοντας τη δύναμη μεταξύ των γαλαξιών.
 
Οι Cedric Deffayet, Gabadasze και Georgi Dvali, μπόρεσαν να δείξουν ότι οι επιπλέον διαστάσεις όχι μόνο περιορίζουν την ένταση της βαρύτητας, αλλά επίσης αναγκάζουν την κοσμική διαστολή να επιταχύνεται, χωρίς να χρειάζεται να παραδεχτούμε την ύπαρξη σκοτεινής ενέργειας. Μπαίνουμε στον πειρασμό να πούμε ότι “η εξασθένιση της βαρυτικής κόλας” η οποία καθυστερεί τη διαστολή, η διαρροή των βαρυτονίων ελαττώνει την επιβράδυνση τόσο πολύ ώστε να γίνει αρνητική, δηλαδή να μεταραπεί σε επιτάχυνση. Αλλά το φαινόμενο αυτό έχει πολλές λεπτομέρειες. Έχει να κάνει με τον τρόπο που η διαροή των βαρυτονίων αλλάζει την Γενική Σχετικότητα.
 
Η κεντρική ιδέα στη θεωρία του Einstein είναι ότι η βαρύτητα είναι το αποτέλεσμα της καμπυλότητας του χωροχρόνου, η οποία με τη σειρά της σχετίζεται με την πυκνότητα της ύλης και της ενέργειας εντός του χωροχρόνου. Ο ήλιος έλκει τη γη προκαλώντας παραμόρφωση στο χωροχρόνο γύρω του. Αν δεν υπάρχει ύλη και ενέργεια δεν υπάρχει παραμόρφωση και βαρύτητα. Στις ανώτερες όμως διαστάσεις, η σχέση μεταξύ καμπυλότητας και πυκνότητας αλλάζει.
 
Οι επιπλέον διαστάσεις εισάγουν ένα διορθωτικό όρο στις εξισώσεις, ο οποίος μας βεβαιώνει ότι η καμπυλότητα μιας άδειας βράνης δεν είναι μηδέν. Ως αποτέλεσμα της διαρροής βαρυτονίων, προκαλείται μια τάση στη βράνη, η οποία δημιουργεί μια μη αναστρέψιμη καμπυλότητα στη βράνη μη εξαρτώμενη από την ενέργεια και την ύλη επί της βράνης.
 
Με την πάροδο του χρόνου, καθώς η ύλη και η ενέργεια συνεχώς αραιώνονται, η καμπυλότητα που αυτές προκαλούν ελαττώνεται κι έτσι η απομένουσα καμπυλότητα από τη διαρροή βαρυτονίων γίνεται προοδευτικά όλο και πιο σημαντική. Η καμπυλότητα του Σύμπαντος τείνει σε μια σταθερή τιμή. Στο ίδιο αποτέλεσμα θα καταλήγαμε αν το σύμπαν ήταν γεμάτο με μια ουσία που δεν αραιωνόταν με τον χρόνο. Αυτή η ουσία είναι η κοσμολογική σταθερά που χρησιμοποιείται για να εξηγηθεί η επιτάχυνση της διαστολής. Έτσι λοιπόν βλέπουμε ότι η απομένουσα καμπυλότητα της βράνης δρα σαν μια κοσμολογική σταθερά η οποία επιταχύνει την κοσμική διαστολή.
 
Άλλες προσπάθειες και ο πειραματικός έλεγχος
Η θεωρία που εκτέθηκε παραπάνω δεν είναι η μοναδική που προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα της κοσμικής επιτάχυνσης με αλλαγή του νόμου της βαρύτητας στις μεγάλες αποστάσεις. Το 2002 οι Thibault Damour και Αντώνιο Παπάζογλου του Ινστιτούτου Επιστημονικών Μελετών στη Γαλλία, και ο Ian Kogan του πανεπιστημίου της Οξφόρδης πρότειναν ότι υπάρχει και ένα άλλο είδος βαρυτονίων, τα οποία αντίθετα από τα συνήθη βαρυτόνια έχουν μια μικρή μάζα.
 
Όπως γνωρίζουν οι φυσικοί, αν τα βαρυτόνια έχουν μάζα δεν ισχύει πια ο νόμος του αντιστρόφου τετραγώνου. Είναι ασταθή και καθώς διασχίζουν το χώρο διασπώνται βαθμιαία, με λίγο-πολύ τα ίδια αποτελέσματα όπως και στη διαρροή βαρυτονίων: Τα βαρυτόνια που ταξιδεύουν σε τεράστιες αποστάσεις εξαφανίζονται, η βαρύτητα γίνεται ασθενέστερη και η κοσμική διαστολή επιταχύνεται.
 
Οι Sean Carroll, Vikram Duvvuri και Michael Turner του πανεπιστημίου του Chicago και ο Mark Trodden του πανεπιστημίου Syracuse έχουν τροποποιήσει τις εξισώσεις του Einstein στις 3 διαστάσεις εισάγοντας μικρούς όρους οι οποίοι είναι αντίστροφα ανάλογοι με την καμπυλότητα του χωροχρόνου. Τέτοιοι όροι θα ήταν αμελητέοι στο αρχικό σύμπαν, αλλά θα προκαλούσαν επιτάχυνση στα μετέπειτα στάδια. Άλλες ερευνητικές ομάδες έχουν επίσης προτείνει την τροποποίηση του νόμου της βαρύτητας, αλλά οι προτάσεις τους δεν εξαλείφουν την ανάγκη για την εισαγωγή της σκοτεινής ενέργειας.
 
Οι παρατηρήσεις θα δείξουν ποια εκ των υποθέσεων θα δικαιωθεί.
Η παρατήρηση των σούπερ νόβα αποτελεί ένα κριτήριο. Η μετάβαση από την εποχή της επιβράδυνσης στην εποχή της επιτάχυνσης είναι διαφορετική στο σενάριο της διαρροής βαρυτονίων από τα άλλα σενάρια που περιλαμβάνουν την σκοτεινή ενέργεια.
 
Οι πλανητικές κινήσεις μπορούν να αποτελέσουν ένα ακόμα εμπειρικό τεστ.
Οι Andrei Gruzinov, Matias Zaldarriaga του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και ο Georgi Dvali υπολόγισαν ότι οι πρόσθετες διευθύνσεις ταλάντωσης των βαρυτονίων στις επιπλέον διαστάσεις θα προκαλούσαν μια μικρή αργή μετάπτωση στην τροχιά της Σελήνης. Κάθε φορά που η Σελήνη συμπληρώνει μια περιφορά, η κοντινότερη απόστασή της από τη Γη θα μετατοπίζεται περίπου κατά ένα τρισεκατομμυριοστό της μοίρας ή περίπου 0,5mm.
 
Η κίνηση αυτή μπορεί να γίνει αντιληπτή από πειράματα με λέιζερ που ανακλώνται επί της Σελήνης σε κάτοπτρα που άφησαν εκεί οι αστροναύτες του Απόλλωνα. Τα τωρινά πειράματα μπορούν να καταγράψουν μεταπτώσεις μέχρι 1cm. Ο Eric Adelberger και οι συνεργάτες του στο πανεπιστήμιο της Washington πρότειναν τη χρήση πιο ισχυρών λέιζερ για να δεκαπλασιάσουν την ευαισθησία της μέτρησης. Διαστημικά παρατηρητήρια θα μπορούσαν επίσης να κοιτάξουν για παρόμοια μετάπτωση στην τροχιά του Άρη.

Αλμπέρ Καμύ: Η δυστυχία δεν είναι στα μέτρα του ανθρώπου

«Οι δυστυχίες, στην πραγματικότητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι».
Έτσι οι αιχμάλωτοι της πανούκλας πάλεψαν όλη τη βδομάδα μ’ όποιον τρόπο μπορούσαν. Και μερικοί ανάμεσά τους όπως ο Ραμπέρ, έφθασαν, όπως βλέπουμε, να φανταστούν ότι ενεργούσαν ακόμα σαν ελεύθεροι άνθρωποι, ότι μπορούσαν να διαλέξουν. Όμως μπορούμε πράγματι να πούμε ότι αυτή τη στιγμή, στα μέσα του Αυγούστου, η πανούκλα είχε καλύψει τα πάντα. Δεν υπήρχαν πια τότε προσωπικά πεπρωμένα, αλλά μια συλλογική υπόθεση που ήταν η πανούκλα και αισθήματα που τα μοιράζονταν όλοι. Το σημαντικότερο ήταν ο χωρισμός και η εξορία, μ’ όλο το φόβο και την εξέγερση που περιέκλειαν. Νά γιατί ο αφηγητής πιστεύει ότι ταιριάζει στο αποκορύφωμα της ζέστης και της αρρώστιας να περιγράψει τις βιαιότητες των επιζώντων συμπολιτών μας, την ταφή των νεκρών και την οδύνη των χωρισμένων εραστών.
 
Στα μέσα εκείνης της χρονιάς ήταν που έπιασε ένας δυνατός άνεμος, που φυσούσε για πολλές μέρες μέσα στη χτυπημένη από την πανούκλα πόλη. Τον άνεμο τον φοβούνται ιδιαίτερα οι κάτοικοι του Οράν, γιατί δε συναντά κανένα φυσικό εμπόδιο πάνω στο οροπέδιο που είναι χτισμένη η πόλη, κι έτσι χιμάει μ’ όλη του τη μανία μέσα στους δρόμους. Μετά απ’ αυτούς τους ατέλειωτους μήνες, που ούτε μια σταγόνα νερό δεν είχε δροσίσει την πόλη, το Οράν ήταν σκεπασμένο με μια γκρίζα σκόνη που ξεφλούδιζε στο φύσημα του ανέμου. Κι ο άνεμος σήκωνε κύματα σκόνης και χαρτιών που τυλίγονταν στα πόδια των σπάνιων πια περαστικών. Τους έβλεπες πια να διασχίζουν βιαστικοί τους δρόμους, γερμένοι μπροστά, φράζοντας μ’ ένα μαντίλι ή με το χέρι τους το στόμα. Το βράδυ, αντί οι άνθρωποι να μαζεύονται πολλοί μαζί προσπαθώντας να παρατείνουν τη διάρκεια αυτών των ημερών που καθεμιά τους μπορούσε να είναι κι η τελευταία γι’ αυτούς, συναντούσες μικρές ομάδες ατόμων που βιάζονταν να γυρίσουν στο σπίτι τους ή να χωθούν στα καφενεία. Έτσι, για μερικές μέρες, την ώρα του σούρουπου, που έπεφτε γρηγορότερα αυτή την εποχή, οι δρόμοι ήταν έρημοι και μόνος ο άνεμος θρηνολογούσε ανάμεσά τους ασταμάτητα. Μια μυρωδιά από φύκια και αρμύρα αναδινόταν από την ταραγμένη και πάντα αόρατη θάλασσα. Και τότε τούτη η έρημη πόλη, ασπρισμένη από τη σκόνη, πλημμυρισμένη από μυρωδιές θαλασσινές, αντηχούσε από το ουρλιαχτό του ανέμου και βογκούσε σαν ένα νησί που το χτύπησε η συμφορά.

Οι δυστυχίες, στην πραγματικότητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι. Υπήρξαν στον κόσμο τόσες πανούκλες όσοι και οι πόλεμοι. Και παρόλα αυτά οι πανούκλες και οι πόλεμοι πάντα βρίσκουν τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους. Ο γιατρός Ριέ ήταν απροετοίμαστος, όπως και οι συμπολίτες μας και έτσι πρέπει να καταλάβουμε τους δισταγμούς τους. Και μ’ αυτόν τον τρόπο επίσης πρέπει να καταλάβουμε ότι μοιράστηκε ανάμεσα στην ανησυχία και την εμπιστοσύνη. Όταν ξεσπάει ένας πόλεμος, οι άνθρωποι λένε: “Δεν θα διαρκέσει πολύ, είναι πολύ ανόητο”. Κι αναμφίβολα ένας πόλεμος είναι σίγουρα πολύ ανόητος, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να διαρκέσει. Η ανοησία επιμένει πάντα και θα μπορούσε κανείς να το διακρίνει αν δεν σκέφτονταν μόνο τον εαυτό του. Απ’ αυτή την άποψη οι συμπολίτες μας ήταν σαν όλο τον κόσμο, σκέφτονταν τους εαυτούς τους και για να το πούμε κι αλλιώς ήταν ανθρωπιστές: δεν πίστευαν στις δυστυχίες. Η δυστυχία δεν είναι στα μέτρα του ανθρώπου, επομένως λέμε ότι η δυστυχία δεν είναι πραγματική, είναι ένα κακό όνειρο που θα περάσει. Αλλά δεν περνάει πάντα και από κακό όνειρο σε κακό όνειρο, είναι οι άνθρωποι που περνάνε και πρώτα πρώτα οι ανθρωπιστές, γιατί δεν πήραν τις προφυλάξεις τους. Οι συμπολίτες μας δεν ήταν πιο ένοχοι από άλλους, ξεχνούσαν να είναι μετριόφρονες, αυτό είναι όλο και σκέφτονταν ότι όλα είναι ακόμη δυνατά για αυτούς· πράγμα που σήμαινε ότι οι δυστυχίες είναι αδύναμες. Συνέχιζαν να κάνουν επιχειρήσεις, να ετοιμάζουν ταξίδια, και να έχουν γνώμες. Πως θα μπορούσαν να σκεφτούν τη πανούκλα, που καταργεί το μέλλον, τις μετακινήσεις, τις συζητήσεις; Θεωρούσαν τους εαυτούς τους ελεύθερους και κανένας δεν θα είναι ποτέ ελεύθερος, όσο υπάρχουν δυστυχίες.
 
Κοιτώντας από το παράθυρο την πόλη που δεν είχε αλλάξει, μόλις τότε άρχισε ο γιατρός να αισθάνεται μέσα του τη γέννηση αυτής της ελαφριάς αηδίας μπροστά στο μέλλον, που ονομάζουμε ανησυχία.

Ελληνιστική Γραμματεία: Ποιητική και αισθητική, Τα εξωλογοτεχνικά συμφραζόμενα, Ποίηση και φιλολογία

Ο χαρακτηρισμός των ελληνιστικών ποιητών ως λογίων ποιητών (poetae docti στα λατινικά) ανάγεται σε μια περίφημη φράση του Στράβωνα ο οποίος χαρακτήρισε τον Φιλίτα από την Κω «ποιητὴν ἅμα καὶ κριτικόν», ποιητή δηλαδή και φιλόλογο την ίδια στιγμή. Έκτοτε η αντίληψη αυτή αποτελεί την πλέον διαδεδομένη ερμηνευτική προκατάληψη για όσους μελετούν την ελληνιστική ποίηση. Στο Αλεξανδρινό Μουσείο, που περιελάμβανε και την περίφημη Βιβλιοθήκη, η φιλολογική δραστηριότητα —δηλαδή η συγκέντρωση, η ειδολογική ταξινόμηση και ο λεξιλογικός και ερμηνευτικός σχολιασμός της αρχαίας ελληνικής γραμματείας— τροφοδοτούσε την ποίηση που είτε διακινούνταν μεταξύ των φιλολόγων-ποιητών είτε απευθυνόταν σε ένα πεπαιδευμένο κοινό, μια αναγνωστική ελίτ. Στον Πρόλογο των Αιτίων ο Καλλίμαχος τονίζει τη γνωσιακή αφετηρία της ποίησής του μιλώντας για την σοφίην ως μέτρο καλλιτεχνικής αξίας, ενώ αλλού (απ. 612 Pf.) δηλώνει ἀμάρτυρον οὐδὲν ἀείδω, δηλ. «δεν τραγουδάω τίποτε που να μην είναι τεκμηριωμένο».
 
Η στάση αυτή έχει δύο κυρίως συνέπειες για την ποιητική δημιουργία. Η πρώτη είναι ότι οι ελληνιστικοί ποιητές αντιμετωπίζουν την προηγούμενη λογοτεχνία ως πρώτη ύλη, ένα αχανές «διακείμενο», στο οποίο παραπέμπουν συνειδητά. Δίκαια η νεωτερική ποιητική ονομάστηκε τέχνη του υπαινιγμού (allusion είναι ο τεχνικός όρος), αφού βασίζεται στη συστηματική ανάκληση συγκεκριμένων χωρίων αλλά και της φιλολογικής συζήτησης που τα συνοδεύει μέσω λεξιλογικών και θεματικών υπαινιγμών. Απτά παραδείγματα είναι η διακειμενική σχέση ανάμεσα στην Ἑκάλη του Καλλιμάχου και το επεισόδιο του Εύμαιου από την Οδύσσεια και η διαμόρφωση του θεοκρίτειου Κύκλωπα υπό την επήρεια του οδυσσειακού Πολύφημου.
 
Μια δεύτερη συνέπεια αφορά τη στενή σχέση ανάμεσα στη λεξικογραφική και εκδοτική δραστηριότητα που αναπτύσσεται στους κόλπους της Βιβλιοθήκης αφενός και στην ίδια τη σύσταση του ποιητικού λόγου αφετέρου. Έτσι δύο μεγάλα επιτεύγματα της ελληνιστικής φιλολογίας είχαν τεράστιο αντίκτυπο στην ποιητική παραγωγή: το ένα ήταν η γλωσσογραφική συλλογή Ἄτακτοι γλῶσσαι του Φιλίτα και το άλλο η ὁμηρικὴ διόρθωσις, δηλαδή η κριτική έκδοση του ομηρικού κειμένου, από τον Ζηνόδοτο. Ο Καλλίμαχος και ο Απολλώνιος όχι μόνον αξιοποιούν τις συλλογές γλωσσών και στηρίζονται στο ζηνοδότειο κείμενο του Ομήρου, αλλά συχνά εισάγουν και τον σχετικό φιλολογικό προβληματισμό στα ποιήματά τους. Παρόμοια είναι η εικόνα για τον Λυκόφρονα, ο οποίος μετακένωσε τη γλωσσογραφική του ενασχόληση με το δράμα και ιδίως την κωμωδία στην Αλεξάνδρα (όπου εκτός από τις άλλες λεξικές σπανιότητες περιλαμβάνονται και 310 ἅπαξ λεγόμενα, λέξεις μοναδικέςσε όλη την αρχαιοελληνική λογοτεχνία).