Έρευνα: Πολλοί χρήστες κινδυνεύουν από “Ψηφιακή Αμνησία”

Το «Google Effect», η επίδραση δηλαδή που έχει στη μνήμη μας η δυνατότητα να βρίσκουμε πληροφορίες στο Διαδίκτυο, έχει επεκταθεί και φτάνει πλέον και στις σημαντικές πληροφορίες προσωπικού χαρακτήρα, αλλά και στις φορητές συσκευές.

Σύμφωνα με έρευνα της Kaspersky, οι περισσότεροι «διασυνδεδεμένοι καταναλωτές» στην Ευρώπη δε μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους σημαντικούς τηλεφωνικών αριθμών, όπως εκείνοι των παιδιών τους (53%), των σχολείων των παιδιών τους (90%) και του χώρου εργασίας τους (51%). Επιπλέον, περίπου το ένα τρίτο δεν μπορούσε να θυμηθεί τον αριθμό του / της συντρόφου του, ενώ τέσσερις στους δέκα δήλωσαν ότι είχαν ξεχάσει τον τηλεφωνικό αριθμό του σπιτιού τους κατά την ηλικία των 10-15 ετών.

Στην έρευνα της Kaspersky συμμετείχαν 6.000 καταναλωτές ηλικίας 16 ετών και άνω από έξι Ευρωπαϊκές χώρες. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι η αδυναμία μας να θυμόμαστε σημαντικές πληροφορίες οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε παραδώσει την ευθύνη για τη διαχείριση των πληροφοριών σε ψηφιακές συσκευές, όπως τα smartphone. Σχεδόν οι μισοί (43%) από τους νεότερους καταναλωτές που συμμετείχαν στην έρευνα (16-24 ετών) δηλώνουν ότι στο smartphone τους βρίσκονται αποθηκευμένα σχεδόν όλα όσα χρειάζεται να ξέρουν ή να θυμηθούν.

Η Kaspersky αποκαλεί αυτό το φαινόμενο ως «Ψηφιακή Αμνησία», ώστε να περιγράψει το γεγονός ότι κάποιος ξεχνά πληροφορίες γιατί εμπιστεύεται μια ψηφιακή συσκευή για να τις αποθηκεύει και να τις θυμάται για λογαριασμό του.

 

Η μελέτη βρήκε δείγματα «Ψηφιακής Αμνησίας» σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, τόσο στους άνδρες, όσο και στις γυναίκες

 

Δεν αποτελεί έκπληξη πως η έρευνα ανέδειξε ότι η απώλεια ή η διαρροή δεδομένων που αποθηκεύονται σε ψηφιακές συσκευές – και ειδικότερα στα smartphone – θα δημιουργήσει προβλήματα σε πολλούς χρήστες. 

 

Τέσσερις στις δέκα γυναίκες, αλλά και τέσσερις στους δέκα ερωτώμενους στο γενικό πληθυσμό ηλικίας 16-24 ετών, θα αισθάνονταν βαθιά θλίψη, δεδομένου ότι έχουν αναμνήσεις αποθηκευμένες στις συσκευές τους, που πιστεύουν ότι δε θα μπορούσαν να ανακτήσουν ποτέ ξανά. Μία στις τέσσερις γυναίκες και αλλά και ένας στους τέσσερις νεότερους ερωτηθέντες θα ήταν εντελώς έξαλλοι, καθώς οι συσκευές τους είναι το μόνο μέρος που αποθηκεύουν εικόνες και στοιχεία επικοινωνίας.

Επομένως, είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι παρά την αυξανόμενη εξάρτηση από τις ψηφιακές συσκευές, το γεγονός ότι τις αντιμετωπίζουμε ως θεματοφύλακα των αναμνήσεων μας, αλλά και παρά το βαθύ συναισθηματικό αντίκτυπο της απώλειας των αναμνήσεων αυτών, η έρευνα διαπίστωσε ότι οι Ευρωπαίοι καταναλωτές δεν προστατεύουν επαρκώς τις συσκευές αυτές με τεχνολογία ασφαλείας. Ιδιαίτερα ελλιπής είναι η προστασία των smartphones και των tablets. Μόνο ένας στους τρεις (36%) εγκαθιστά επιπλέον λύση ασφαλείας στο smartphone του και μόνο το ένα τέταρτο περίπου (23%) εγκαθιστά μια λύση ασφάλεια στο tablet του. Ένας στους πέντε χρήστες (21%) δεν προστατεύει οποιαδήποτε από τις συσκευές του με πρόσθετη ασφάλεια.

Βραζιλία: Κατάφερε να διανύει με την μοτοσυκλέτα του 500 χιλιόμετρα με... ένα λίτρο νερό!

Μια πραγματικά μοναδική μηχανή, η οποία μπορεί και κινείται μόνο με νερό, παρουσίασε ένας βραζιλιάνος από το Σάο Πάολο.

 

Το «μαγικό μηχάνημα» μπορεί να ταξιδέψει, σύμφωνα με τον κατασκευαστή του, μέχρι και 500 χιλιόμετρα, μόνο με ένα λίτρο νερό.

 

Το όχημα τροφοδοτείται με νερό, το οποίο τοποθετείται σε μια εξωτερική μπαταρία αυτοκινήτου με την οποία παράγει ηλεκτρική ενέργεια από τη διάσπαση του υδρογόνου από τα μόρια του νερού.

 

Στο βίντεο, ο  Azevedo, όπως ονομάζεται ο εφευρέτης, πρώτα πίνει από το μπουκάλι που κρατά, αποδεικνύοντας ότι είναι πράγματι νερό και όχι κάποιο καύσιμο, στη συνέχεια γεμίζει το κάνιστρο και ξεκινάει την βόλτα του.

 

Ο βραζιλιάνος προωθεί τη δημιουργία του ως ένα φιλικό προς το περιβάλλον μηχάνημα.

 

«Το πλεονέκτημα αυτής της μοτοσικλέτας, η οποία λειτουργεί με το υδρογόνο που προέρχεται από το νερό, έχει ως  αποτέλεσμα από την εξάτμιση, να βγαίνουν μόνο υδρατμοί. Αυτό είναι διαφορετικό από τη βενζίνη, η οποία «παράγει» μονοξείδιο του άνθρακα», είπε  στην κάμερα του δικτύου «Russia Today».

Crash Test: Εμπλουτισμένα τρόφιμα VS Συμβατικά τρόφιμα

Τα εμπλουτισμένα τρόφιμα έχουν τα τελευταία χρόνια κεντρίσει το ενδιαφέρον των καταναλωτών και επιλέγονται ολοένα και συχνότερα από άτομα που αναζητούν θρεπτικές τροφές, με στόχο να διατηρήσουν μια καλή υγεία.

Πότε χαρακτηρίζεται όμως ένα τρόφιμο ως εμπλουτισμένο, ποια είναι τα πλεονεκτήματά του σε σχέση με το αντίστοιχο συμβατικό και πόσο απαραίτητα είναι τελικά τέτοιου είδους τρόφιμα στη διατροφή του σύγχρονου ανθρώπου;

Ο όρος «εμπλουτισμός» αναφέρεται στη διαδικασία αύξησης της περιεκτικότητας ενός τροφίμου σε μικροθρεπτικά συστατικά (δηλαδή βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία) ή στη διαδικασία αναπλήρωσης των μικροθρεπτικών συστατικών που χάνονται κατά την επεξεργασία ενός τροφίμου.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα εμπλουτισμένων τροφίμων αποτελούν οι εμπλουτισμένοι με ανόργανα συστατικά χυμοί φρούτων, το γάλα που έχει εμπλουτιστεί με ασβέστιο, σίδηρο και βιταμίνη D, καθώς και το αλεύρι των αποφλοιωμένων δημητριακών, δηλαδή του σιταριού, του κριθαριού και άλλων δημητριακών, το οποίο μετά την επεξεργασία τους εμπλουτίζεται εκ νέου με βιταμίνες και ανόργανα συστατικά που χάνονται κατά τη διάρκεια αυτής.

Και στις δύο περιπτώσεις, βασικός στόχος του εμπλουτισμού είναι η βελτίωση της θρεπτικής αξίας ενός τροφίμου, χωρίς αυτή να ενέχει κινδύνους για την υγεία του καταναλωτή, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις που ορίζει η ισχύουσα νομοθεσία. Η βασική ανάγκη που οδήγησε στην ανάπτυξη και τη χρήση των εμπλουτισμένων τροφίμων αφορά τις διάφορες ελλείψεις μικροθρεπτικών συστατικών που μπορούν να εμφανιστούν, όταν η δίαιτα του ανθρώπου δεν είναι ισορροπημένη.

Γεννιέται, λοιπόν, το ερώτημα, εάν ο σύγχρονος άνθρωπος, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του, θα πρέπει να καταναλώνει περισσότερα τρόφιμα που είναι από τη φύση τους πλούσια σε μικροθρεπτικά συστατικά ή εάν τα τρόφιμα που καταναλώνει σε σημαντικές ποσότητες θα πρέπει να εμπλουτιστούν με μικροθρεπτικά συστατικά. Είναι γεγονός ότι ο εμπλουτισμός ενός τροφίμου βελτιώνει τη θρεπτική του αξία σε σχέση με το αντίστοιχο συμβατικό, καθώς αυξάνει την περιεκτικότητά του σε ευεργετικά για την υγεία θρεπτικά συστατικά.

Ωστόσο, μια ισορροπημένη δίαιτα είναι ικανή από μόνη της να εξασφαλίσει την πλήρη κάλυψη των διατροφικών αναγκών ενός ατόμου. Για παράδειγμα, ένα γάλα εμπλουτισμένο με ασβέστιο και βιταμίνη D μπορεί να συμβάλλει στην επαρκή διαιτητική πρόσληψη των συστατικών αυτών από ένα παιδί, που έχει αυξημένες ανάγκες λόγω ανάπτυξης, ή από μια γυναίκα μετά την εμμηνόπαυση, η οποία έχει επίσης αυξημένες ανάγκες για να διατηρήσει μια καλή ποιότητα οστών και να προστατευθεί από την οστεοπόρωση.

Παρόλα αυτά, για τον γενικό πληθυσμό, η κατανάλωση 2-3 μερίδων γαλακτοκομικών προϊόντων καθημερινά θεωρείται ότι εξασφαλίζει την επαρκή κάλυψη των αναγκών του οργανισμού σε ασβέστιο, ενώ μια μικρή καθημερινή έκθεση στον ήλιο (περίπου 10-15 λεπτά) συμβάλλει στην επαρκή παραγωγή βιταμίνης D από τα κύτταρα της επιδερμίδας.

Συμπερασματικά, με βάση τα παραπάνω, η κατανάλωση εμπλουτισμένων τροφίμων δεν κρίνεται απαραίτητη, αλλά ενδεχομένως να έχει θέση στη διατροφή συγκεκριμένων ατόμων ή ομάδων του πληθυσμού που για κάποιο λόγο αποτυγχάνουν να καλύψουν τις διατροφικές τους ανάγκες μέσω των συμβατικών τροφίμων.

Με άλλα λόγια, τα εμπλουτισμένα τρόφιμα δεν φαίνεται να έχουν ένα προφανές ισχυρό όφελος στην προαγωγή της υγείας, καθώς η πρόσληψη των συστατικών με τα οποία έχουν εμπλουτισθεί μπορεί να εξασφαλισθεί σε μεγάλο βαθμό μέσω μιας ισορροπημένης δίαιτας, η οποία και θα πρέπει να αποτελεί βασικό μέλημα του σύγχρονου ανθρώπου

Πώς ξεκίνησαν οι πρώτοι άνθρωποι να ψήνουν το κρέας

Οι πρώτοι άνθρωποι μπορεί να ξεκίνησαν να μαγειρεύουν την τροφή τους, έτσι ώστε να κάνουν το κρέας από τα ψοφίμια πιο ασφαλές για την υγεία τους, υποστηρίζει μια νέα έρευνα.

Ανθρωπολόγοι από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ αναφέρουν, ότι οι πρόγονοί μας που αναζητούσαν κρέας ανάμεσα σε ψοφίμια ζώων, κινδύνευαν από την έκθεσή τους σε επικίνδυνα υψηλά επίπεδα βακτηρίων.

Ισχυρίζονται, ότι το ψήσιμο του κρέατος σε αναμμένα κάρβουνα μπορεί να σκοτώσει την πλειοψηφία των βακτηρίων που αναπτύσσονται στα ψοφίμια, κάνοντάς το πιο ασφαλές για κατανάλωση από τους ανθρώπους.

Όπως αναφέρουν, η πρακτική αυτή βοήθησε στην αλλαγή των διατροφικών συνηθειών των πρώτων ανθρώπων, επιτρέποντάς τους να έχουν πρόσβαση σε μια πλούσια πηγή κρέατος, πριν από την ανάπτυξη όπλων που έκανε το κυνήγι πιο αποτελεσματικό.

Τα ευρήματα αυτά παρέχουν ισχυρή στήριξη στις θεωρίες, που υποστηρίζουν ότι μεγάλο μέρος από την ποσότητα του κρέατος στο οποίο είχαν πρόσβαση οι πρώτοι άνθρωποι  ήταν από το «καθάρισμα» των ψοφιμιών που άφηναν άλλοι θηρευτές.

Επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας ήταν ο καθηγητής Richard Wrangham από το τμήμα Ανθρώπινης Εξελικτικής Βιολογίας του περίφημου αμερικανικού πανεπιστημίου.

Ο ίδιος και οι συνεργάτες τους γράφουν στην έρευνά τους -που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Human Evolution- το εξής: «Το κρέας από ψοφίμια ζώων συνέβαλε σημαντικά στη βελτίωση της ποιότητας διατροφής των πρώτων Homo. Δεν είναι γνωστός όμως ο χρόνος που ξεκίνησαν για πρώτη φορά να μαγειρεύουν την τροφή τους. Μία πιθανότητα είναι, ότι η πρακτική αυτή ξεκίνησε από τους πρώτους Homo, όπως προβλέπουν τα βιολογικά αποδεικτικά στοιχεία. Το μαγείρεμα αυξάνει την αποτελεσματική ενεργειακή αξία του κρέατος και το μαγειρεμένο κρέας έγινε περισσότερο προτιμητέο από το ωμό. Επομένως, τα ανθρωποειδή που συνέλεγαν κρέας από ψοφίμια είχαν αυξημένο ενεργειακό κέρδος, αυξάνοντας την πρόσβασή τους σε μία ακόμη υψηλής ποιότητας πηγή τροφής».

Οι ερευνητές υποστηρίζουν ακόμη, ότι τα ευρήματά τους υποστηρίζουν την άποψη ότι η κατανάλωση κρέατος από ψοφίμια οδήγησε τους πρώτους ανθρώπους στην έκθεση σε μεγαλύτερους πληθυσμούς βακτηρίων και πως το ψήσιμο της τροφής μείωσε σημαντικά την έκθεσή τους σε αυτούς.

Ανάμεσα στους κόλπους των ανθρωπολόγων υπάρχει μια σύγκρουση απόψεων, ως προς το αν και κατά πόσο οι πρώτοι άνθρωποι ξεκίνησαν να τρέφονται με κρέας μέσα από το κυνήγι, ή την πρακτική της «εκκαθάρισης» ψοφιμιών.

Ο καθηγητής Wrangham και οι συνεργάτες του αναφέρουν, ότι υπάρχει ένας ολοένα αυξανόμενος όγκος αποδείξεων, ότι οι πρώτοι άνθρωποι έτειναν να εκμεταλλεύονται οποιαδήποτε μορφή κρέατος ήταν διαθέσιμη και πως το μαγείρεμα της τροφής προέκυψε ως αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής.
«Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι, μαζί με τους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες και τους χιμπατζήδες, τα πρώτα μέλη του ανθρώπινου γένους πρέπει να αντιμετώπισαν προβλήματα με τους παθογόνους μικροοργανισμούς από το ωμό κρέας που συγκέντρωναν από ψοφίμια. Το πώς έλυσαν αυτό το πρόβλημα είναι ένα πολύ σημαντικό ερώτημα».

Πόσο διαφέρουν σε θέματα υγείας η λευκή και η καστανή ζάχαρη;

Μην βιαστείτε να απαντήσετε...

Τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να χρησιμοποιούν την ακατέργαστη ζάχαρη αντί της επεξεργασμένης. Η ακατέργαστη ζάχαρη δεν είναι εντελώς... ακατέργαστη βέβαια, αλλά σίγουρα είναι σε πιο “αγνή” μορφή από την κλασική, λευκή κρυσταλλική ζάχαρη.

 

Έχετε αναρωτηθεί, όμως, πότε αν η καφέ (ή μαύρη) ζάχαρη είναι όντως τόσο πιο καλή για την υγεία σας, όσο, ίσως, σας έχει “πείσει” το marketing για το κάθε είδος;

 

Πρώτα απ' όλα πρέπει να γνωρίζετε πώς παράγεται η ζάχαρη:

 

Οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ζάχαρης είναι είτε στελέχη από ζαχαροκάλαμο ή ζαχαρότευτλα (ρίζα). Όσον αφορά πρώτο λοιπόν, που είναι και το συνηθέστερο:

 

-Αφότου το ζαχαροκάλαμο περισυλλεγεί, κόβεται σε μικρά κομμάτια

 

-Τα κομμάτια αυτά κονιορτοποιούνται, προκειμένου να απελευθερώσουν τον ζαχαρούχο χυμό ζαχαροκάλαμου

 

-Ο χυμός αυτός έχει συνήθως κάποιες ακαθαρσίες, όπως η λάσπη, κομμάτια μίσχου κλπ, γι' αυτό και στη συνέχεια υπόκειται διήθησης με μηχανικές και χημικές διεργασίες

 

-Το καθαρισμένο υγρό στη συνέχεια βράζει, έως ότου το νερό εξατμιστεί

 

-Ο υπόλοιπος “χυμός” θερμαίνεται και πάλι και η ζάχαρη αρχίζει να κρυσταλλώνεται. Ένα παραπροϊόν από αυτήν τη διεργασία ονομάζεται “μητρικό” και είναι η πηγή της μελάσας.

 

-Τέλος, με την μέθοδο της φυγοκέντρησης διαχωρίζονται οι μεμονωμένοι κρύσταλλοι ζάχαρης.

 

Το αποτέλεσμα είναι ακατέργαστη ζάχαρη. Οι κρύσταλλοι αυτοί είναι σχετικά μεγάλα και έχουν ένα καφέ χρώμα. ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτό ΔΕΝ είναι η καφέ ζάχαρη.

 

Η ακατέργαστη ζάχαρη μεταφέρεται σε ένα διυλιστήριο για περαιτέρω επεξεργασία για να δημιουργήσει τη λευκή ζάχαρη που γνωρίζουμε:

 

-Η ακατέργαστη ζάχαρη θερμαίνεται και λιώνει πάλι σε υγρή μορφή.

 

-Ο χρωματισμός απομακρύνεται με τη χρήση χημικών ουσιών, όπως το φωσφορικό οξύ και το υδροξείδιο του ασβεστίου ή το διοξείδιο του ασβεστίου.

 

-Το υγρό βράζεται για μια τελευταία φορά, προκειμένου να συγκεντρωθεί στην τελευταία μορφή της λευκής ή “ραφιναρισμένης” ζάχαρης.

 

Και εδώ είναι το μυστικό...

 

Η καστανή ζάχαρη δημιουργείται με τη λήψη της ραφιναρισμένης ζάχαρης και της ανάμειξής της με μελάσα. Οι μελάσες δεν είναι ιδιαίτερα υγιεινές και δεν περιέχουν σημαντικά θρεπτικά συστατικά για τον οργανισμό.

 

Ως εκ τούτου, η καστανή ζάχαρη δεν μπορεί να θεωρείται πιο υγιεινή από τη λευκή ζάχαρη. Κάθε κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη περιέχει 4 γραμμάρια ζάχαρη, η οποία προσθέτει 16 θερμίδες στο φαγητό/ποτό σας.

 

Οι μεγαλύτερες διαφορές ανάμεσα στην καστανή και την λευκή ζάχαρη εντοπίζονται στην γεύση και τον τρόπο που συμπεριφέρεται το κάθε είδος στο μαγείρεμα γλυκών και φαγητών.

Eκεί που Τελειώνεις Εσύ και Αρχίζω Εγώ

Eκεί που Τελειώνεις Εσύ και Αρχίζω Εγώ: Γιατί τα Ψυχικά μας Όρια Είναι τόσο Κρίσιμα για τις Σχέσεις Μας;

Όρια
Τα τελευταία χρόνια γίνεται, νομίζω, πολλή κουβέντα για τα «όρια». Τι είναι, ποια είναι η λειτουργία τους, γιατί είναι σημαντικά, πώς πρέπει να τα βάζουμε κλπ. Πολύ συχνά η λέξη «όρια» αναφέρεται σε σχέση με την διαπαιδαγώγηση των παιδιών και γίνεται αντιληπτή ως το σύνολο των κανόνων που ένας γονιός χρειάζεται να θέτει προκειμένου να διασφαλίσει την ομαλή ανάπτυξη -ψυχική και σωματική- του παιδιού, μια υγιή σχέση του μαζί του και τη γενικότερη καλή λειτουργία της οικογένειας.

Σαφώς τα όρια δεν αφορούν μόνο τη σχέση των γονιών με τα παιδιά αλλά κάθε και οποιαδήποτε σχέση. Η σχέση των γονιών με το παιδί παραμένει ωστόσο καθοριστική για το χτίσιμο των ορίων που θα το διευκολύνουν αργότερα ως ενήλικα να σχετιστεί με τον «άλλο» με τρόπο υγιή και λειτουργικό.

Δεν ξέρω πώς νιώθετε εσείς ακούγοντας τη φράση «βάλε όρια» αλλά για μένα συνήθιζε να σημαίνει σκληρή δουλειά και πολύ κόπο- δεν είναι εύκολο να βάλεις σε κάποιον όρια, όπως δεν δυνατό να ελέγξεις ή να αλλάξεις έναν άλλο άνθρωπο, ακριβώς γιατί πρόκειται για έναν «άλλο» άνθρωπο. Με καθησύχασε μια σοφή και αγαπημένη επόπτρια όταν κάποτε μου είπε: «τα όρια δεν τα βάζεις στον άλλο, τα όρια τα έχεις εσύ».

Καιρό μετά επανέρχομαι σε αυτή τη φράση έχοντας συνειδητοποιήσει τη βαθιά της αλήθεια και με την πρόθεση να υπενθυμίσω στον εαυτό μου και σ? εσάς την πολύτιμη λειτουργία των ψυχικών μας ορίων.

Τα όρια, λοιπόν, χρειάζεται πράγματι να τα έχουμε εμείς και η ύπαρξή τους είναι εξαιρετικά σημαντική και κρίσιμη προκειμένου να μπορούμε να δημιουργήσουμε υγιείς σχέσεις και να αποφύγουμε σχέσεις ανθυγιεινές και δυσλειτουργικές.

Τι είναι τα ψυχικά όρια;
Φανταστείτε τα όρια σας, σαν ένα περίγραμμα γύρω από τον εαυτό σας.

Μια γραμμή που ξεχωρίζει εσάς, τις σκέψεις σας, τα συναισθήματά σας, το σώμα σας, τις ανάγκες και τις προτιμήσεις σας από αυτά ενός άλλου ανθρώπου.

Ένας εαυτός χωρίς όρια είναι ένα νησί χωρίς κυματοθραύστη, στο έλεος των κυμάτων και των όσων αυτά ξεβράζουν στις ακτές του. Και αυτό δεν το θέλετε.

Η Jan Black, συγγραφέας του Better Boundaries: Owning and Treasuring Your Life, ορίζει τα όρια ως ?ένα σύνολο από τα ναι, τα όχι, τα ίσως και τα όχι τώρα που χρησιμοποιούμε ως κύριοι της ζωής μας για να παραμείνουμε ασφαλείς και να πορευόμαστε ελεύθερα στο μονοπάτι εκείνο και με τους ανθρώπους και τις δραστηριότητες εκείνες που μας εμπνέουν και μας εξελίσσουν».

Πώς δημιουργούνται τα όρια και ποια είναι η λειτουργία τους;
Όσο ήμασταν μέσα στη μήτρα το μόνο που είχαμε να κάνουμε ήταν να κολυμπάμε σε ένα ασφαλές και καλοπροαίρετο περιβάλλον. Αυτό το συμβιωτικό παράδεισο τον αφήσαμε ανεπιστρεπτί, δεν παύουμε ωστόσο να τον αναζητούμε. Από τη στιγμή που ο ομφάλιος λώρος κόπηκε και καθένας μας έγινε ένα ξεχωριστό ον, αναζητά την ένωσή του με ένα άλλο ξεχωριστό όν.

Το παράδοξο είναι ότι η ικανότητα της ένωσης με τον άλλο έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την ύπαρξη των ορίων του εαυτού γιατί μόνο έτσι, εκεί σε αυτά τα όρια, γίνεται δυνατή μια πραγματική συνάντηση μαζί του. Και αυτό είναι ένα παράδοξο που αναζητούμε ατέρμονα να επιλύσουμε, κολυμπώντας πλέον μέσα σ? ένα περιβάλλον αβεβαιότητας και ανασφάλειας και μέσα στην εσωτερική μας αμφιθυμία ανάμεσα στην ελευθερία και την αυτονομία από τη μια, την ένωση και τη συγχώνευση από την άλλη.

Καλώς εχόντων των πραγμάτων μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να δημιουργούμε γύρω μας έναν ψυχολογικό χώρο, ο οποίος μας ανήκει και μέσα στον οποίο ο “άλλος” μπορεί να προσκληθεί αλλά όχι να εισβάλλει.

Τα υγιή όρια μας προστατεύουν από το να γίνουμε αντικείμενο χειραγώγησης, να παρασυρθούμε από τις ανάγκες και τα συναισθήματα του άλλου ή ακόμη και να συγχωνευτούμε με αυτόν, με κίνδυνο να «χάσουμε» τον εαυτό μας.

Μας βοηθούν να ξεχωρίσουμε τις δικές μας σκέψεις και συναισθήματα από αυτά του άλλου, να πάρουμε την ευθύνη για αυτά που σκεφτόμαστε, νιώθουμε και κάνουμε και ταυτόχρονα να μην παίρνουμε την ευθύνη για αυτά που ο άλλος σκέφτεται, νιώθει και κάνει.

Τα υγιή όρια είναι αρκετά ελαστικά ώστε να μας επιτρέπουν να ερχόμαστε κοντά με τον άλλο όταν χρειάζεται και να διατηρούμε την απόσταση όταν κινδυνεύουμε να πάθουμε κακό ερχόμενοι πολύ κοντά.

Μας προστατεύουν από το να εμπλακούμε σε κακοποιητικές σχέσεις και στρώνουν το δρόμο για να μπορέσουμε να απολαύσουμε πραγματική οικειότητα, την ανάποδη όψη της απόλυτης ανεξαρτησίας, καθώς αρχίζουμε να αναπτυσσόμαστε σε αλληλεξάρτηση με τον άλλο.

Μη υγιή όρια
Τα μη υγιή όρια είναι συνήθως αποτέλεσμα της ανατροφής μας μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου η ωρίμανση και η διαδικασία της ατομικοποίησης δεν έχει ευνοηθεί και το παιδί δεν έχει γίνει σεβαστό ως άτομο. Αυτό έχει συχνά να κάνει με ανεκπλήρωτες ανάγκες των γονιών που θέτουν σε δεύτερη μοίρα τις ανάγκες του παιδιού για ασφάλεια και σεβασμό. Σε τέτοιες καταστάσεις, το παιδί είναι πιθανό να μάθει ότι τα όρια δεν είναι σημαντικά και να ενδοβάλλει την πεποίθηση ότι, ως άτομο δεν αξίζει παρά μόνο εφόσον είναι χρήσιμο για να ικανοποιεί τις συναισθηματικές ανάγκες των άλλων.

Το παιδί χρειάζεται ασφάλεια και υποστήριξη για να μπορέσει να αναπτύξει μια υγιή αίσθηση της ταυτότητάς και της ατομικότητάς του. Όταν δεν την έχει είναι πιθανό να μεγαλώσει με ρευστά όρια, που το κάνουν να ταλαντεύεται μεταξύ συναισθημάτων συγχώνευσης από τη μια και εγκατάλειψης από την άλλη, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να δημιουργήσει υγιείς σχέσεις αργότερα στη ζωή του, αφού μοιάζει να είναι θολό το που τελειώνει ο εαυτός του και που αρχίζει ο άλλος.

Έτσι ορισμένες φορές, παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον με ρευστά όρια μπορεί να μάθουν ότι για να καλύψουν τις ανάγκες τους χρειάζεται να εισβάλλουν στα ψυχικά όρια του άλλου, όπως συνέβη και στους ίδιους. Ή μπορεί να μάθουν ότι για να επιβιώσουν από τον «άλλο» χρειάζεται να χτίσουν όρια ανελαστικά και άκαμπτα, ένα τείχος που να τους προστατεύει, έτσι που να δυσκολεύονται να δημιουργήσουν στενές διαπροσωπικές σχέσεις στην ενήλικη ζωή καθώς ακόμη βρίσκονται σε μια διαδικασία εξατομίκευσης σε σχέση με τους γονείς τους.

Ο τρόπος που μεγαλώσαμε έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας. Όσο ήμασταν παιδιά η ευθύνη για το μεγάλωμά μας δεν ήταν δική μας, ήταν κυρίως των γονιών μας. Από ένα σημείο κι έπειτα ωστόσο και ειδικά από τη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι πράγματα από το παρελθόν μας εμποδίζουν να δημιουργήσουμε και να απολαύσουμε τη ζωή που θέλουμε, η ευθύνη είναι σε εμάς. Αυτό ισχύει και για τα ψυχικά μας όρια.

Πώς η έλλειψη υγιών ορίων αντανακλάται στις σχέσεις μας;
Η έλλειψη υγιών ορίων συχνά αντανακλάται στις σχέσεις μας με τις παρακάτω ενδείξεις:

Μπορεί να νιώθουμε την έλλειψη μιας ξεκάθαρης ταυτότητας του εαυτού μας
Όταν δεν έχουμε μια ξεκάθαρη αίσθηση της ταυτότητάς μας και των ορίων του εαυτού μας, τείνουμε να αντλούμε την αίσθηση της αυτοαξίας μας από το σύντροφό ή το σημαντικό άλλο, όπως κάναμε και ως παιδιά, βασίζοντας την αξία μας στις αντιλήψεις των σημαντικών άλλων για εμάς. Σε αυτήν την περίπτωση, έχοντας δυσκολία να αντλήσουμε επιβεβαίωση από μέσα μας, αναζητούμε την επιβεβαίωση από τον άλλο και είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε σχεδόν οτιδήποτε για να λειτουργήσει η σχέση ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι παραμελούμε την συναισθηματική μας ασφάλεια, την ακεραιότητα, τον αυτοσεβασμό, την ανεξαρτησία μας, τους φίλους μας, τη δουλειά μας, κ.ο.κ.

Μπορεί να αναλαμβάνουμε ευθύνες που δεν είναι δικές μας και να νιώθουμε ενοχές
Αν σαν παιδιά νιώθαμε ή μας έκαναν να νιώθουμε υπεύθυνοι για την ευτυχία ή τη δυστυχία, των άλλων μελών της οικογένειας είναι πιθανό ως ενήλικες να αισθανόμαστε ότι είμαστε υπεύθυνοι για την ευτυχία ή τη δυστυχία του συντρόφου μας. Όταν αυτός/ή αποτυγχάνει, η ψυχική μας ταύτιση με τη δική του εμπειρία μπορεί να μας κάνει να καταλύουμε τα όρια μας και να είμαστε έτοιμοι να παραχωρήσουμε τους πόρους (τον εαυτό μας, την ενέργεια, το χρόνο, τα χρήματα), έτσι ώστε να τον απαλλάξουμε από τα οδυνηρά συναισθήματα που νιώθει και τα οποία βιώνουμε σα να είναι δικά μας.

Μπορεί να θέλουμε να σώσουμε τον “άλλο”
Εφόσον νιώθουμε υπεύθυνοι για την ευτυχία ή τη δυστυχία του μπορεί μα προσπαθούμε με κάθε τρόπο να τον/την ανακουφίσουμε ακόμη και να τον/την σώσουμε από τις συνέπειες των επιλογών του/της. Είναι πολύ συνηθισμένο το φαινόμενο τα παιδιά να καταλύουν τα προστατευτικά τους όρια προκειμένου με αυτόν τον τρόπο να φροντίσουν το δυσλειτουργικό γονιό αναπληρώνοντας έτσι με έναν τρόπο το ρόλο του συζύγου. Στην ενήλικη ζωή τείνουν να μεταφέρουν αυτό το πρότυπο και στις δικές τους σχέσεις.

Μπορεί να πιστεύουμε ότι αν σώσουμε τον/την σύντροφό μας από τις συνέπειες των επιλογών του/της, αν τον/την συγχωρέσουμε δείχνουμε αγάπη. Στην πραγματικότητα αυτό μπορεί να τον/την ενθαρρύνει να είναι ακόμη περισσότερο απαιτητικός συναισθηματικά και να διαιωνίσει την αρνητική συμπεριφορά. Συχνά, αυτό οδηγεί σε μια ανισορροπία στις σχέσεις όπου ο ένας γίνεται ο σωτήρας ή ο διευκολυντής και ο άλλος παίζει το ρόλο του αβοήθητου θύματος.

Μπορεί να συμβιβαζόμαστε με λιγότερα
Όταν δεν προστατεύουμε τα όρια μας είναι τελικά πιθανό να έχουμε συμβιβαστεί, μένοντας σε πεποιθήσεις του τύπου «εντάξει, δεν είναι κι άσχημα», «η αλλαγή είναι τρομακτική και δύσκολη», «δε μου αξίζει κάτι καλύτερο», «η ζωή θέλει θυσίες», «πόσα να ζητήσει κανείς» κ.ο.κ. Όχι μόνο εγκαταλείπουμε τα όνειρα και τα πράγματα που αξιώναμε για τον εαυτό μας αλλά και την αίσθηση της αυτοξαξίας μας προκειμένου να διατηρήσουμε την ασφάλεια στη σχέση. Στην πραγματικότητα, εγκαταλείπουμε τη δυνατότητα να πραγματώσουμε το δυναμικό μας και να γίνουμε το άτομο που προοριζόμασταν να γίνουμε.

Μια ''υγιή'' σχέση προκύπτει μέσα από τη σύνθεση δύο ατόμων, καθένα από τα οποία έχει μια ξεκάθαρα ορισμένη αίσθηση της ταυτότητάς του/της. Χωρίς την κατανόηση του εαυτού μας- του ποιος/ποια είμαι και τι με κάνει μοναδικό/ή, είναι δύσκολο να δημιουργήσουμε και να συντηρήσουμε σχέσεις οι οποίες να είναι λειτουργικές και οι οποίες, έστω κι αν τα πράγματα δεν είναι πάντα ομαλά, να αποτελούν ωστόσο ένα ασφαλές περιβάλλον το οποίο σε γενικές γραμμές να ευνοεί την ανάπτυξη μας ως πρόσωπα.

Η πιο σοφή εναλλακτική είναι να βρούμε ποιοι είμαστε και τι μας κάνει μοναδικούς και ταυτόχρονα να ευχαριστηθούμε αυτή τη διαδικασία. Να συνειδητοποιήσουμε ότι η αξία μας ως άτομα, δεν εξαρτάται από το να έχουμε ένα σημαντικό άλλο στη ζωή μας και ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε και ως ξεχωριστά πρόσωπα Μόνο εάν αποδεχτούμε τον εαυτό μας γι αυτό που πραγματικά είναι με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, μπορούμε να αποδεχτούμε και τους άλλους για αυτό που είναι. Έτσι μπορούμε να έχουμε μια αληθινή δυνατότητα να δημιουργήσουμε σχέσεις ως συναισθηματικά ώριμοι ενήλικες οι οποίοι δίνουν απλόχερα από επιλογή και να πραγματώσουμε το δυναμικό μας μέσα από μια υγιή αλληλεξάρτηση με τον άλλο.

Ρισκάρετε, τολμήστε, διεκδικήστε, ζήστε!

 Κάποιες φορές, ο άνθρωπος είναι τόσο απασχολημένος με την ανατροφή των προσωπικών του φόβων κι ανασφαλειών που αδυνατεί να διακρίνει και να εκτιμήσει την ευτυχία που τον περιτριγυρίζει.

Ρίχνει το φταίξιμο της μοναξιάς του στην άδικη του μοίρα και αρνείται να αναμετρηθεί μια και καλή με τους προσωπικούς του δαίμονες. Αποξενώνεται ψυχικά και απωθεί τα ένστικτα της καρδιάς του.

Ένας τέτοιος άνθρωπος όση θέληση ή δύναμη κι αν νομίζει πως κατέχει, βαδίζει με μια αντίληψη καθοδηγούμενη από εικονική σοφία.

Απορρίπτει την κάθε εξέλιξη γιατί είναι τυφλός και καταδικασμένος να ζει μέσα στα ίδια του τα δεσμά.

Αρέσκεται να παραιτείται απ'τη μάχη της πνευματικής απελευθέρωσης, αναπτύσσει συνεχώς την αδρανή και αποπνικτική του στάση ζωής και καθησυχάζει τη συνείδηση του ρίχνοντας τις ευθύνες της δυστυχίας του στη σκληρότητα των εξωτερικών παραγόντων.

Ένας τέτοιος άνθρωπος κρύβει έναν παγωμένο ήλιο μέσα του και μόνο αν καεί μέσα στην ίδια του φωτιά, βιώνοντας το βάναυσο χάδι της αλήθειας του, θα ισοπεδώσει την ψεύτικη ταυτότητα του εγωκεντρικού του εφιάλτη.

Μόνο τότε θα είναι πραγματικά έτοιμος να δεχτεί όσα οραματίζεται, να λάβει όσα αξίζει και να βρει τη μαγεία στην κάθε στιγμή που θεωρούσε άχρηστη, δεδομένη ή απλή. Μόνο αν σβήσει τα σκοτάδια του θα καταφέρει να ξεπροβάλλει ζωντανός.

Εκείνος που βαδίζει πίσω απ'την αγάπη, τρέχοντας συνεχώς να προλάβει τα απρόβλεπτα βήματα και τη σκιά της είναι δούλος της ανασφάλειας του.

Αν δεν τολμήσει ποτέ να τη σηκώσει στους ώμους του, δεν θα μάθει ποτέ πως είναι να ταξιδεύεις έχοντας για συντροφιά όλα τα θαύματα του κόσμου...

Αξίζει, τελικά, να θυσιάζουμε τις πολύτιμες στιγμές μας για να ικανοποιήσουμε τις συνήθειες των ύπουλων ψευδαισθήσεων μας;

Αξίζει να καταδικάζουμε το ταξίδι της ζωής μας στο δρόμο της λήθης, χτίζοντας κάστρα-καταφύγια στα οποία γνωρίζουμε ότι ποτέ δεν θα νιώσουμε 'σπίτι' μας;

Ρισκάρετε, τολμήστε, διεκδικήστε, ζήστε!

Γιατί κάποτε αυτό που θα έχει σημασία τελικά, είναι τα δώρα που κέρδισε η ψυχή κι όχι τα εμπόδια που δημιουργούσαμε με μανία για να αποτρέψουμε τις μάχες της.