Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015

Πόσες μυρωδιές μπορούμε να διακρίνουμε

Οι άνθρωποι σίγουρα δεν είναι τόσο ικανοί, όσο τα σκυλιά, όσον αφορά την ικανότητά τους να εντοπίζουν και να διακρίνουν ξεχωριστές μυρωδιές, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ανθρώπινη μύτη δεν εξακολουθεί να είναι ένα πολύ ισχυρό «εργαλείο».
 
Σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι πιθανό οι μύτες μας να μπορούν να διακρίνουν όχι απλά χιλιάδες αλλά εκατομμύρια και δισεκατομμύρια διαφορετικές μυρωδιές!
Κάθε φορά που παίρνουμε μια ανάσα, μόρια του αέρα εισέρχονται στην μύτη και προσγειώνονται στο οσφρητικό επιθήλιο, έναν βλεννώδη ιστό που καλύπτει την ρινική κοιλότητα. Αυτή η περιοχή είναι γεμάτη με εκατομμύρια οσφρητικούς υποδοχείς-νευρώνες, που είναι τα όργανα ανίχνευσης των οσμών.
Για παράδειγμα, όταν τα μόρια του καφέ ή της κανέλας εισέλθουν στην μύτη συνδέονται στους ειδικούς οσφρητικούς υποδοχείς που στέλνουν την πληροφορία στον εγκέφαλο και αυτός αντιστοιχίζει την συγκεκριμένη μυρωδιά με την πηγή της.
Η όλη διαδικασία θυμίζει διαφορετικά κλειδιά που μπαίνουν σε διαφορετικές κλειδαριές. Όσες περισσότερες τέτοιες κλειδαριές (οσφρητικοί υποδοχείς) έχει η μύτη τόσα περισσότερα κλειδιά (οσμές/μυρωδιές) θα αντιστοιχιστούν.
Αν και ο ακριβής αριθμός των πιθανών μυρωδιών που μπορούμε να «αποκωδικοποιήσουμε» δεν είναι γνωστός, εντούτοις οι επιστήμονες εκτιμούν ότι θα μπορούσε να φτάνει ακόμα και το 1 τρισεκατομμύριο!

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015

Όλη η Ζωή μας είναι μια μαγεία...

Μέσα της δρουν Δυνάμεις του Φωτός και του Σκότους...

Και κάθε στιγμή ο κάθε άνθρωπος καλείται να επιλέξει την Αγάπη ή τον Φόβο...
Δεν υπάρχουν διαδρομές που περιέχουν μόνο το ένα ή μόνο το άλλο, η καθολικότητα της Ζωής μας, εδώ στον Φυσικό Κόσμο, περιέχει και τα δύο...
Αν επιλέξεις την Αγάπη, αυτό δεν σημαίνει ότι μέσα σ' αυτήν την επιλογή δεν θα δρουν οι αντίθετες Δυνάμεις...
Δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να τις πολεμάς μέσα σου, κάθε φορά που μια δοκιμασία σε φέρνει αντιμέτωπο με προκλήσεις...

Ο φόβος είναι μια μαζική κατάσταση, εδώ στον Φυσικό Κόσμο, γιατί υπάρχουν και εκείνοι οι άνθρωποι που ακολουθούν τις Δυνάμεις του Σκότους...Ίσως είναι οι περισσότεροι, γι' αυτό φαίνεται η Ζωή εδώ απειλητική...
Αυτό δεν σημαίνει ότι ακολουθούν κάποιον δαίμονα...Είναι μόνο θέμα δεισιδαιμονίας αυτή η αντίληψη...
Σημαίνει ότι δεν έχουν καμία επαφή με τον Θειότητα μέσα τους, ότι είναι περισσότερο προσανατολισμένοι προς την ζωώδη ζωή, την ενστικτώδη ή την συναισθηματική...Έχουν φιλοδοξίες, ιδιοτελείς σκοπούς και ασυνείδητες επιθυμίες ελέγχου...

Δεν υπάρχουν δαίμονες για να κατευθύνουν τους ανθρώπους προς την πλευρά του Σκότους, είναι μια πεποίθηση αυτό, που κάνει τους ανθρώπους να το πιστεύουν, μέσα από την θρησκεία από τα βάθη των αιώνων και της δεισιδαιμονίας...Ο μύθος εκκολάπτεται μέσα στον φόβο και γίνεται μια απειλητική συνήθεια…
Είναι τόσο βαθιά αυτή η αντίληψη στο συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας, που δημιουργεί όλες τις προκαταλήψεις για το Φως και το Σκοτάδι, ενώ στην ουσία όλα είναι θέμα συνειδητού-ασυνείδητου...

Όσοι ακολουθούν τις Δυνάμεις του Σκότους, σημαίνει ότι δρουν μόνο για το προσωπικό τους όφελος, ακόμα κι αν κάνουν αγαθοεργίες…Και ενώ η Ζωή εδώ είναι συνολική, οι αρνητικές Δυνάμεις την κάνουν ιδιοτελή, ανταγωνιστική και ασυναίσθητη…Την διαχωρίζουν σε καλό και σε κακό και καλούν τους ανθρώπους να επιλέξουν ένα από τα δύο, χωρίς βαθιά αντίληψη του Εαυτού τους και χωρίς πνευματική κρίση και Λογική….
Είναι αυτές οι Δυνάμεις που δημιουργούν προϋποθέσεις αδιαφορίας για την καθολικότητα της Ζωής και φροντίζουν για την εκπόρευση εστιών πόλωσης του καλού και του κακού, του αρνητικού και θετικού, του θηλυκού και του αρσενικού, έτσι ώστε να υπάρχουν πάντα δύο επιλογές που η μία πολεμάει την άλλη…
Χωρίς Σκοπό…
Αυτές οι Δυνάμεις επιδρούν μέσα στον κάθε άνθρωπο…Ο Φυσικός Κόσμος είναι Δημιουργία και Φθορά…Φως και Σκοτάδι…Πνεύμα και Ύλη…
Και με βάση αυτά τα δύο πάντα πορευόμαστε στην Ζωή και τον Θάνατο, μέχρι να καταφέρουμε να επιλέξουμε να Είμαστε Άνθρωποι…

Μπορούμε να πούμε ότι οι Δυνάμεις του Σκότους είναι επιβλητικές, επιδρούν στην Θέληση του κάθε ανθρώπου και τον καθοδηγούν, χωρίς δική του πρωτοβουλία…
Επηρεάζουν το ασυνείδητο και μέσω αυτού καθορίζουν και την επεμβατική τους διαδικασία, στις πράξεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματα, παίρνοντας ηγετικό ρόλο στην συνείδηση του κάθε ανθρώπου…
Παίρνουν μορφές του οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου, ο οποίος μπορεί να μας επηρεάσει, επεμβαίνοντας στην Θέλησή μας…

Αντίθετα οι Δυνάμεις του Φωτός σέβονται την Ελεύθερη Βούληση και δεν επιβάλλουν υποκειμενικότητες, επιδρώντας στις Θελήσεις των ανθρώπων…
Τους επιτρέπουν να επιλέξουν μόνοι τους, δίνοντας τους απεριόριστες ευκαιρίες Αγάπης….

Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται κακός, μα και ούτε γίνεται στην πορεία…
Αφήνεται, απλά, στις επιδράσεις των Δυνάμεων που του καθορίζουν την πορεία, αντί να την καθορίσει μόνος του…
Ενώ φαίνεται ότι είναι αυτάρκης και ώριμος, ο φυσικός άνθρωπος, μια πιο βαθιά παρατήρηση θα μας κάνει να αντιληφθούμε, ότι αποκτά ασυνείδητες «κληρονομικότητες» και πηγές εξάρτησης, συναισθηματικής ή πνευματικής φύσης.

Από εκεί ξεκινά και ο πόλεμος…
Γιατί εκτός από την συνείδηση του «εγώ», πάνω στην οποία επιδρούν οι Δυνάμεις του Σκότους, υπάρχει και η Ψυχή, που είναι δημιουργία του Φωτός και της Αγάπης…Αυτό που μας δένει με το Πνεύμα μας, με δεσμούς άρρηκτους και καταλυτικούς και θα κοιτά πάντα προς τον Θεό, σαν εσωτερική Πηγή Ελευθερίας και Ζωής…

Ο πόλεμος στον Φυσικό Κόσμο, δεν είναι παρά αυτή η ατέρμονη μάχη του συνειδητού και του ασυνείδητου…
Και αλίμονο, αν ένας άνθρωπος πιστέψει ότι είναι μόνο το «εγώ» του και χαρίσει την Ψυχή του στην ασυνειδησία του…Εκεί που θα χαρίσει την Ψυχή του, αφήνει όλον τον χώρο να γεννηθεί ο πόλεμος των πάντων, ακόμα και αν δεν πιάσει ποτέ όπλο στο χέρι του…
Σκοτώνει ασυνείδητα, ασυνείδητα τρέφει τον δυνάστη και τον δούλο, που προκύπτουν πρώτα μέσα του, σαν καλό και κακό και σαν χιλιάδες μικρά και αβάσιμα «θέλω»…Μετά νομίζει, ότι επιλέγει ο ίδιος…

Η Ζωή μας πια αποδεικνύει (τώρα περισσότερο από ποτέ) ότι κανείς δεν μπορεί να επιλέξει την Ειρήνη, την Αγάπη και την καθολικότητα της πνευματικής του ωριμότητας, επιλέγοντας θρησκεία, πολιτική παράταξη, ιδανικά, το καλό ή το κακό, ενόσω η Ψυχή του είναι αλλού…
Όσες επιλογές και να κάνει, αν η Θέλησή του αφήνεται σε καθοδηγητικούς παράγοντες, χωρίς βαθύτερη αντίληψη του Εαυτού του, αυτές οι επιλογές θα επηρεάζονται πάντα από την έλλειψη ολικής Συνειδητότητας…

Και τώρα, περισσότερο από ποτέ, αυτό γίνεται ολοένα και πιο εμφανές στην Ζωή μας…
Μόνο να σκεφτούμε σε ποιους αφηνόμαστε να μας καθοδηγούν και να ορίζουν την πορεία μας…προς την Ζωή…προς τον Θεό…προς την Αγάπη…
Του καθενός μας την πορεία και όχι την μαζική πορεία της ανθρωπότητας…
Η μάχη τελικά είναι εντελώς ατομική, δεν μπορεί να είναι μαζική…

Η Ζωή είναι απλότητα…Αν φαίνεται πολύπλοκη είναι γιατί την κοιτάμε μόνο με την επιφανειακή ματιά μιας συνείδησης που λέει «εγώ», ενώ το ασυνείδητο λέει την ίδια στιγμή, «εσύ»…

Και την απλότητα την επιλέγουμε μόνο, όταν δεν έχουμε ανάγκη τους άλλους, για μπαστούνια της μη συνειδητής αναπηρίας μας…
Όταν, και κουτσός να είναι κανείς, θα συρθεί προς την Αγάπη, παρά θα επιλέξει να μείνει όρθιος με υποστυλώματα, στον φόβο...

Όχι δεν έχουμε χρόνο για περισσότερη α-νοησία...Έχουμε όσο χρόνο θέλουμε όμως να περπατήσουμε προς την Αγάπη, ακόμα και χωρίς πόδια να συρθούμε προς τα εκεί που η Ψυχή μας, μας δίνει Δύναμη και Ακεραιότητα να υπερβούμε τις προκλήσεις μας και να αντιληφθούμε τις ευκαιρίες που μας δίνει η ολική Συνειδητότητα της Αγάπης…

Τότε ξέρεις…Ποτέ δεν ήσουν μόνος σου!

Η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος που μάθαμε να νιώθουμε την Αγάπη, είναι εντελώς έξω από την αληθινή Φύση μιας Ανθρώπινης Ύπαρξης και έτσι χρειάζεται υπομονή και παρατήρηση, μια και όλοι έχουμε μια λανθασμένη άποψη για την Αγάπη και όχι μόνο ο ένας ή ο άλλος.

Μεγαλωμένοι μέσα στον υπερβολικό φόβο και την υπερβολική απειλή, θα έχουμε και υπερβολικές απαιτήσεις από τους άλλους και αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί γι' αυτόν τον λόγο οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων διαλύονται, πριν προλάβει η Αγάπη να τους βρει...

Οι λογικοί συνειρμοί που κάνουμε, συνήθως αφορούν περισσότερο την επιφυλακτικότητα, παρά την εμπιστοσύνη, μια και μεγαλώσαμε με μια εξωτερική απειλή, που μας αποπροσανατολίζει από την καθολικότητα του Εαυτού μας…

Η ταυτοποίηση της Συνείδησης με το «εγώ» έχει περιορισμένη εμβέλεια στα οπτικά πεδία του ανθρώπου, η βαθιά αληθινή ενορατική του Φύση μπλοκάρεται στα μη συνειδητά επίπεδα και προσβάλλει την καθολικότητα της αντίληψης, που υπόκειται σε περιορισμό μέσω της υποκειμενικότητας.

Η πανοραμική θέα χρειάζεται ένα οπτικό πεδίο ευρείας αντιληπτικότητας. Αν ένα τηλεσκόπιο πχ. είναι σταθερό, και δεν περιστρέφεται, κάνει την μισή δουλειά από ότι έχει προγραμματιστεί για να κάνει…

Ενόσω το έχουμε σταθεροποιήσει, ήδη έχουμε περιορίσει τις δυνατότητες του…δείχνει συνεχώς προς μία κατεύθυνση, ενόσω οι άλλες κατευθύνσεις, ενώ υπάρχουν, δεν μας είναι ορατές.
Αυτό που θα δούμε όμως δεν θα είναι καθολικό, αλλά περιορισμένο και τα συμπεράσματα που θα βγάλουμε για την «εικόνα» της μίας κατεύθυνσης, θα είναι λειψά, γιατί θα μας λείπουν οι υπόλοιπες κατευθύνσεις…

Ό,τι όμως δεν βλέπουμε, το θεωρούμε σκοτεινό και απειλητικό…ίσως και ανύπαρκτο…
Και είναι μόνο υποκειμενική αυτή η άποψη και όχι αληθινή. Βασίζεται περισσότερο στην λειψή εικόνα που λαμβάνουμε, μέσω ενός εργαλείου, που το κάναμε να μην είναι ευέλικτο και λειτουργικό, του περιορίσαμε δηλαδή την αληθινή του Φύση…

Η αληθινή Φύση του Ανθρώπου δεν είναι ανώτερη ή κατώτερη, όπως και η Αγάπη δεν είναι ανώτερη ή κατώτερη…Δεν είναι το ένα ή το άλλο…Οι προσδοκίες και οι λανθασμένες ανάγκες τα κάνουν όλα να φαίνονται ή το ένα ή το άλλο…

Αυτό που θα μπορούσαμε όμως να πούμε με μεγαλύτερη ασφάλεια είναι ότι αντιλαμβανόμαστε περιορισμένα τον αληθινό μας Εαυτό, και το ίδιο κάνουμε και με την Αγάπη…

Όπως η κάθε ταυτοποίηση περιορίζει την Αληθινή μας Φύση και προσδίδει υποκειμενικότητα μέσω των πεποιθήσεών μας, το ίδιο ακριβώς κάνουμε και με την Αγάπη, γι’ αυτό δεν μπορούμε ποτέ να συμφωνήσουμε όλοι μας στο τι είναι τελικά η Αγάπη…

Αν το «τηλεσκόπιο» μας κοιτά προς μία κατεύθυνση, το ίδιο κάνει και η Καρδιά μας, ενόσω όμως ο νους μας πηδάει σαν την μαϊμού από προσδοκία σε προσδοκία…
.
Η Δύναμη της Καρδιάς μας είναι η καθολική αντίληψη της Αγάπης και αν αυτό περιορίζεται από την μονομέρεια, ο νους φαίνεται να κυριαρχεί στις εντυπώσεις και τις ερμηνείες της λέξης, που πίσω της κρύβει πάντα μία αμυνόμενη ελπίδα…

Τι σπουδαίο πράγμα να μπορώ να σε «βλέπω», όσο σπουδαίο είναι να μπορώ να με «βλέπω»…Εκεί που οι ερμηνείες βαθαίνουν και βιώνονται χωρίς λέξεις…

Τότε ξέρεις…Ποτέ δεν ήσουν μόνος σου!

Η ιστορία του χαρταετού

Στην αρχαιότητα, 4ο αιώνα π.Χ., ο μαθηματικός και αρχιμηχανικός Αρχύτας (440-360 π.Χ.), από τον Τάραντα της Νότιας Ιταλίας, καλός φίλος του Πλάτωνα και οπαδός του Πυθαγόρα, χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον χαρταετό και λέγεται ότι ήταν ο εφευρέτης του.

Ο Αρχύτας θεωρείται ο τελευταίος αλλά και ο σημαντικότερος των Πυθαγορείων. Κείμενα του Αρχύτα λένε ότι μελέτησε και ο Γαλιλαίος.

Ο χαρταετός φαίνεται να άνοιξε για πρώτη φορά τα πολύχρωμα εύθραυστα φτερά του περίπου στα 1000 π. Χ., και έκτοτε δεν έπαψε να χρωματίζει με του ξεχωριστό τρόπο τον ουράνιο θόλο, από την Ανατολή έως τη Δύση. Από την Κίνα, φτιαγμένος από μετάξι και μπαμπού, με τη μορφή του δράκου που ήταν ιερό, θεϊκό σύμβολο, αντικείμενο θαυμασμού και λατρείας για τον λαό, πέταξε μακριά.
Πέταξε στην Κορέα κι από εκεί στην Ινδονησία και τη Μαλαισία, για να φτάσει στην Ιαπωνία, όπου εμπλουτίστηκε με περισσότερο έντονα χρώματα και πήρε τη μορφή των αυστηρών Σαμουράι. Στη Βόρεια Ινδία, εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι αιθέριοι χορευτές υποδέχονται την άνοιξη, σε γιορτές που έχουν τις ρίζες τους στην ινδουιστική μυθολογία.

Τον 4ο π.Χ. αι., στην αρχαία Ελλάδα, σύμφωνα με τις πηγές, ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντος χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αετό.
Παλαιότερη αναφορά θα μπορούσε να θεωρηθεί η απεικόνιση σε Ελληνικό αγγείο της κλασικής περιόδου μιας κόρης που κρατά στα χέρια της λευκή σαΐτα δεμένη με νήμα, ένα είδος αϊτού δηλαδή, και την οποία ετοιμάζεται να πετάξει.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι η χρήση του χαρτιού δεν ήταν ακόμη γνωστή, εικάζουμε ότι τα χρόνια εκείνα, τα όποια πειράματα ή παιχνίδια με αϊτούς θα πρέπει να τα έκαναν με πανί, αντίστοιχο με αυτό που χρησιμοποιούσαν στα πλοία έως και τα μεσαιωνικά χρόνια.
Πολύ αργότερα, ο Μάρκο Πόλο, γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στη Μεσαιωνική Ευρώπη.

O χαρακτήρας του εξαγνισμού, τον οποίο πολλοί απέδιδαν στο πέταγμα του χαρταετού, με τον καιρό γίνεται απολαυστικό παιχνίδι, επιστημονική έμπνευση και πηγή μιας διαρκούς ικανοποίησης του ανθρώπου για την υποταγή της ύλης στα πιο ευφάνταστα και τολμηρά του όνειρα.

Ο χαρταετός, στη μακραίωνη ιστορία του, χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως: για τη μέτρηση της Θερμοκρασίας και της ταχύτητας των ανέμων, για μελέτες της ατμόσφαιρας και του ηλεκτρισμού, αλλά ακόμα και γιααεροφωτογραφίσεις. Έσωσε ναυαγούς, έστειλε στρατιωτικά σήματα, κίνησε κάρα, ακόμα και αυτοκίνητα.
Στην ιστορική διαδρομή του αγαπημένου χαρταετού, συνέβησαν πολλά και διάφορα:
• Το 1749 ο Σκωτσέζος μετεωρολόγος Alexander χρησιμοποίησε ,χαρταετούς με θερμόμετρα προκειμένου να καταγράψει και να μελετήσει τις θερμοκρασιακές μεταβολές σε μεγάλο υψόμετρο.
• Το 1752 ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτέλεσε το διάσημο πείραμα με τον χαρταετό, προκειμένου να αποδείξει ότι οι αστραπές δεν είναι τίποτα άλλο παρά στατικός ηλεκτρισμός.
Τα χρόνια 1799-1809, ο σερ George Cayley άρχισε να πειραματίζεται με τους χαρταετούς, προκειμένου να κατασκευάσει μια μηχανή που να έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει ανθρώπους στον αέρα. Και τα κατάφερε! Το 1853 πέτυχε να πετάξει το πρώτο ανεμοπλάνο, που μπόρεσε να σηκώσει το βάρος ενός ατόμου για σαράντα ολόκληρα δευτερόλεπτα.
• Το 1833 ένας Βρετανός, αυτή τη φορά, μετεωρολόγος, χρησιμοποίησε τους χαρταετούς για να ανυψώνει ανεμόμετρα, ώστε να καταγράφει και να μελετά τις ταχύτητες των ανέμων στα διάφορα υψόμετρα.
• Το 1887 ο Ε. Β. Archibald τράβηξε τις πρώτες αεροφωτογραφίες χρησιμοποιώντας χαρταετούς
Ιστορίες για χαρταετούς…
- Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν, ένας στρατηγός χρησιμοποίησε έναν χαρταετό μ’ έναν ιδιαίτερα έξυπνο και ενδιαφέροντα τρόπο. Προκειμένου να καταλάβει με τον στρατό του ένα παλάτι, έπρεπε να σκάψει ένα υπόγειο τούνελ. Μη γνωρίζοντας, όμως, το μήκος που θα έπρεπε να έχει το τούνελ, πέταξε τον χαρταετό έως πάνω από το παλάτι, κρατώντας την άκρη του νήματος στο σημείο απ όπου Θα ξεκινούσε το τούνελ, και έτσι έκανε τους απαραίτητους σχετικούς υπολογισμούς.
-Παλαιότερα, στην Κίνα, στην Κορέα και στην Ιαπωνία, πίστευαν ότι οι χαρταετοί είχαν τη δυνατότητα να διώχνουν τα κακά πνεύματα, γι’ αυτό και το πέταγμά τους, ακόμη και σήμερα, προϋποθέτει ολόκληρη τελετουργία. Σύμφωνα με κάποια παράδοση μάλιστα, μια νύχτα ένας Ιάπωνας στρατηγός πέταξε πάνω από το στρατόπεδο των εχθρών του έναν χαρταετό γεμάτο κουδούνια, με αποτέλεσμα οι εχθροί να νομίσουν ότι τους επιτέθηκαν τα κακά πνεύματα και να το βάλουν στα πόδια.
- 0 αυτοκράτορας της Κίνας Γουέν Χσουν έκανε πειράματα πτήσεων με αετούς φτιαγμένους από μπαμπού, χρησιμοποιώντας για επιβάτες τους κρατούμενούς του. Οι τυχεροί που επιζούσαν κέρδιζαν την ελευθερία τους.
- 0 Μάρκο Πόλο περιγράφει τους χαρταετούς και τις επικίνδυνες επανδρωμένες πτήσεις τους. Πολύ γρήγορα, στην Ιαπωνία απαγορεύτηκαν οι χαρταετοί πάνω από ένα μέγεθος, ώστε να αποφεύγονται τα επανδρωμένα μοντέλα και οι κίνδυνοι που συνεπάγονταν.
Οι χαρταετοί και χώρες…
Σε κάθε χώρα, το πέταγμα του χαρταετού παίρνει μια εντελώς διαφορετική διάσταση, καθώς με διάφορους τρόπους, συσχετίζεται με τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου.

Πάντως, είτε ως παιχνίδι και συνήθεια του χθες είτε ως παιχνίδι του σήμερα μα και του αύριο, το πέταγμα του χαρταετού έχει τη δύναμη, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους του έτους για κάθε χώρα, να ξεσηκώνει σε όλο τον κόσμο μικρούς και μεγάλους και να τους παρασύρει σ’ ένα διαφορετικό, αλλά πάντοτε πολύχρωμο πανηγύρι χαράς.

Για παράδειγμα, στην Κίνα διοργανώνονται κάθε χρόνο διαγωνισμοί για την ανάδειξη του πιο όμορφου χαρταετού• οι περισσότεροι από τους χαρταετούς αυτούς, όχι μόνο αναπαριστούν δράκους, ψάρια, πουλιά και άλλα αιώνια σύμβολα της μακρινής Ανατολής, αλλά συχνά έχουν ενσωματωμένες σφυρίχτρες ή σωλήνες που μπορούν να βγάζουν μουσικούς ήχους χάρη στον αέρα που περνά από μέσα τους, δημιουργώντας έτσι ένα μαγευτικό υπερθέαμα εικόνας και ήχου.
Στην Οσάκα της Ιαπωνίας, κάθε χρόνο, την Πέμπτη ημέρα του Μαΐου, οι μικροί Ιάπωνες περιμένουν με αγωνία το Κοντομόνο—χι ή αλλιώς τη Μέρα των Παιδιών.

Εκείνη την ημέρα, οι οικογένειες που έχουν μικρούς γιους συνηθίζουν να ανεμίζουν στον κήπο πολύχρωμες κορδέλες και πελώριους χαρταετούς σε σχήμα κυπρίνου, που τους έχουν δέσει σ’ ένα μεγάλο στύλο από μπαμπού μ’ έναν ανεμόμυλο στην κορυφή του.

Οι γιρλάντες και οι χαρταετοί-κυπρίνοι συμβολίζουν την οικογένεια: ο πρώτος χαρταετός τον πατέρα, ο δεύτερος τη μητέρα και ο τρίτος το παιδί-γιο. 0 κυπρίνος είναι ένα δυνατό και γερό ψάρι, γνωστό για την ενεργητικότητα και την αποφασιστικότητά του, καθώς κολυμπάει κόντρα στο ρεύμα και πετάγεται ψηλά πάνω από την επιφάνεια του νερού.

Έτσι, ο κυπρίνος αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για τους μικρούς Ιάπωνες, που πρέπει να μάθουν και εκείνοι να ξεπερνούν κάθε εμπόδιο της ζωής με δύναμη και αποφασιστικότητα.

Ωστόσο, μια από τις πιο εντυπωσιακές γιορτές των αιθέριων αιώνιων χορευτών πραγματοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια στη Βόρεια Ινδία και παίρνει μοναδικές διαστάσεις στη γιορτή “Basant” η γιορτή γίνεται για την υποδοχή της άνοιξης κάθε Φεβρουάριο στη Λαχώρη στο σημερινό Πακιστάν και αντανακλά παγανιστικές συνήθειες του παρελθόντος. Πρόκειται για ένα ξέφρενο γλέντι, το οποίο προσμένουν με μεγάλη ανυπομονησία μικροί και μεγάλοι.

Σε αυτή τη γιορτή, όλοι λαχταρούν να κατακτήσουν με τον χαρταετό τους τον ουρανό, πράγμα που θα τους εξασφαλίσει η χρήση των πιο καλών υλικών, και ιδιαίτερα του ανθεκτικότερου σπάγγου, ο οποίος επικαλύπτεται με σκόνη γυαλιού. Μαζί με τα υλικά, αυτό που καθορίζει τη νίκη είναι η έξυπνη άμυνα, οι δυναμικές επιθέσεις και οι επιδέξιοι χειρισμοί που γίνονται κυρίως από τις ταράτσες των σπιτιών.

Η ομορφιά που προσφέρουν την ημέρα οι εκατομμύρια πολύχρωμοι χαρταετοί συνεχίζεται και τις νύχτες, καθώς συνεχίζεται και το παιχνίδι, με ολόλευκους χαρταετούς, λουσμένους όχι μόνο στο φως του φεγγαριού, αλλά και στο φως που πλημμυρίζει την πόλη, ειδικά για την περίσταση

Χαρταετών ονόματα…
Στα αγγλικά, η λέξη «Kite» είναι συγχρόνως το όνομα ενός υπέροχου πουλιού.
Στα ιαπωνικά, η λέξη «taco» σημαίνει «χταπόδι». Προφανώς, οι Ιάπωνες επέλεξαν αυτό το όνομα για τον χαρταετό τους, επειδή μοιάζει με χταπόδι, καθώς πετά με τη βοήθεια πολλών νημάτων, τα οποία εξασφαλίζουν την κίνηση τού συνήθως περίπλοκου σχήματός του.
Στα μεξικανικά, η λέξη «papalote», σημαίνει ταυτόχρονα «πεταλούδα»
Στα γερμανικά, η λέξη «Drachen» σημαίνει «δράκος». Προφανώς, η ονομασία αυτή καθιερώθηκε από τα χρόνια που οι γερμανικοί χαρταετοί είχαν μορφή άγριων ζώων που εκτόξευαν φωτιά από τα στόματά τους.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι τα ονόματα των χαρταετών δεν είναι διαφορετικά μόνο από χώρα σε χώρα, αλλά πολλές φορές και από περιοχή σε περιοχή μέσα στην ίδια χώρα. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα, τον χαρταετό στη Θράκη τον λέμε και πετάκι, στα Επτάνησα και Φύσουνα, ενώ γενικά τους εξάγωνους αϊτούς τους λέμε και σμυρνάκια.

Για τα Ελληνικά κούλουμα, ο χαρταετός κατασκευαζόταν πάντα από τα ίδια τα παιδιά, με ή χωρίς τη βοήθεια των δικών τους, με απλά υλικά, όπως χαρτί, καλάμι ή λεπτό πηχάκι, σπάγγο και εφημερίδες και με περισσεύματα από τις αποκριάτικες κορδέλες.

Αγοράστε με προσοχή τα θαλασσινά της Σαρακοστής για απεριόριστη απόλαυση

Αγοράστε με προσοχή τα θαλασσινά της Σαρακοστής για απεριόριστη απόλαυσηΗ αντίστροφη μέτρηση για την Σαρακοστή ξεκίνησε. Η Καθαρά Δευτέρα εκτός από τους χαρταετούς, το χαλβά, τη λαγάνα και τα παιχνίδια στην εξοχή, περιλαμβάνει και πολλά εδέσματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι θαλασσινά. Όσο υπέροχα όμως και να γαργαλάνε τον ουρανίσκο, θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτική για την ποιότητα και τη φρεσκάδα τους.

Όσοι από εμάς αγοράσουμε θαλασσινά πρέπει να γνωρίζουμε:
1. Μαλάκια:
α. Κεφαλόποδα (Χταπόδια, Καλαμάρια, Σουπιές, Μοσχιοί, Θράψαλα, κ.λπ.). Τα βρίσκουμε στην αγορά, είτε ως νωπά, είτε ως κατεψυγμένα.

- Νωπά: Προσέχουμε ιδίως την οσμή, η οποία πρέπει να είναι η οσμή της θάλασσας. Οποιαδήποτε άλλη οσμή θεωρείται μη φυσιολογική. Επίσης, η σάρκα πρέπει να είναι συμπαγής, ελαστική, γυαλιστερή και τα πλοκάμια-βεντούζες να είναι ανθεκτικά στο τράβηγμα.
- Κατεψυγμένα: Τα κατεψυγμένα πρέπει να συντηρούνται, στο σημείο πώλησης, σε καταψύκτη στους -18o C, να πωλούνται συσκευασμένα και με υγειονομικό σήμα, δηλαδή τη σφραγίδα της επιχείρησης, η οποία είναι μικρή και ελλειψοειδής. Στη σφραγίδα, της επιχείρησης παραγωγής αναφέρεται ο Κωδικός Αριθμός της επιχείρησης, πχ.EL 30.A.60. EU. Επί πλέον, στην συσκευασία, πρέπει να αναγράφονται όλες οι υποχρεωτικές ενδείξεις, που προβλέπονται, από την Νομοθεσία, δηλ. η ονομασία πώλησης, το καθαρό βάρος, η χρονολογία ανάλωσης, οι ιδιαίτερες συνθήκες συντήρησης και χρήσης, το όνομα, η εμπορική επωνυμία και η διεύθυνση του κατασκευαστή ή συσκευαστή, ο τόπος παραγωγής ή προέλευσης.

β. Δίθυρα (Μύδια, Κυδώνια, Γυαλιστερές, Στρείδια, κ.λπ.). Πωλούνται συσκευασμένα σε μικρές συσκευασίες, (συνήθως σε δίχτυ) οι οποίες φέρουν το υγειονομικό σήμα, καθώς και όλες τις υποχρεωτικές ενδείξεις. Σε κάθε περίπτωση τα οστρακοειδή πρέπει να είναι ζωντανά, πριν καταναλωθούν και ο έλεγχός τους είναι εύκολος. Τα κελύφη τους πρέπει να είναι κλειστά, ή, αν είναι μερικώς ανοιχτά, με την ελάχιστη πίεση, πάνω στο κέλυφος, πρέπει να κλείνουν μόνα τους.

Τα μύδια πωλούνται, με κέλυφος ή αποκελυφωμένα και, επίσης, κατεψυγμένα. Τα αποκελυφωμένα συσκευάζονται, μέσα σε πλαστικές σακούλες, με μια ποσότητα πόσιμου νερού. Στην συσκευασία τους, πρέπει να υπάρχει το υγειονομικό σήμα και όλες οι υποχρεωτικές ενδείξεις, που προαναφέρθηκαν. Η ημερομηνία ανάλωσης ορίζεται με ευθύνη του παραγωγού. Τα κατεψυγμένα πρέπει να φέρουν, ομοίως, όλες τις υποχρεωτικές ενδείξεις.

γ. Γαστερόποδα (σαλιγκάρια). Διατίθενται στην αγορά, είτε ως νωπά, χωρίς συσκευασία, είτε ως κατεψυγμένα. Τα νωπά πρέπει να είναι, οπωσδήποτε, ζωντανά. Τα κατεψυγμένα πρέπει να φέρουν, στη συσκευασία τους, όλες τις υποχρεωτικές ενδείξεις.

2. Εχινόδερμα:
Είναι οι γνωστοί μας αχινοί, oι οποίοι πρέπει να είναι ζωντανοί, όταν καταναλώνονται. Η διαπίστωση αυτή, γίνεται με απλή παρατήρηση, κατά την οποία βλέπουμε να κινούνται τα αγκάθια τους.

3. Μαλακόστρακα:
Συμπεριλαμβάνονται Γαρίδες, Καραβίδες, Αστακοί, Καβούρια, Ψείρες, Γάμπαρι, κ.λπ. Όταν είναι ζωντανά εμφανίζουν κινήσεις στις κεραίες και στα πόδια. Πρέπει να έχουν την οσμή της θάλασσας, τα αρθρωτά τους μέρη να είναι στερεά προσκολλημένα στο σώμα, η επιφάνειά τους να είναι γυαλιστερή και το κεφάλι τους δεν πρέπει να φέρει μαύρες κηλίδες ή να είναι μελανιασμένο. Τα κατεψυγμένα πρέπει να φέρουν, στη συσκευασία τους, όλες τις προβλεπόμενες ενδείξεις.

Ας πέσουν οι μάσκες

Ας πέσουν οι μάσκεςΑυτές τις Απόκριες ας πέσουν οι μάσκες

Δεν είναι ότι δεν μ’αρέσουν οι Απόκριες. Απολαμβάνω τα πάρτι και το κέφι που βλέπω στα «πρόσωπα» των μασκαράδων. Είναι όμως που δεν μπορώ να «δω» τι κρύβεται πίσω απ’ αυτά.

Ποιος ξέρει πόσα μάτια έχουν κλάψει πριν βγουν να «διασκεδάσουν»; Ποιος ξέρει πόσοι δεν πήραν τον μισθό τους για να πληρώσουν το ποτό τους; Ποιος ξέρει πόσοι λένε «καλά που είναι Απόκριες να μεταμφιεστώ, να νιώσω λίγο παιδί να χαρώ κι εγώ;»

Θα μου πείτε, αυτά συνέβαιναν και προ Αποκριών, αλλά μιας που οι «μεταμφιέσεις» έχουν την τιμητική τους, προτείνω αυτές τις Απόκριες να πέσουν οι μάσκες. Οι μάσκες που φοράμε ενίοτε σ’ αυτό που “φοβόμαστε” πιο πολύ και ίσως ίσως λέω εγώ, σ’αυτούς που αγαπάμε.

Άλλοι φοράμε μάσκα στον εργασιακό μας χώρο (μην απολυθούμε), στους συναδέλφους μας (μην χαλάσουμε το κλίμα), στον προϊστάμενο μας (δεν μπορούμε να τον ακούμε να φωνάζει). Άλλοι στους φίλους μας (μην τους ζαλίζουμε με τα δικά μας), άλλοι στους συντρόφους μας (μην φάμε τα μούτρα μας) ή σε αυτούς που θα θέλαμε να γίνουν (μην ανοίξουμε τα χαρτιά μας), άλλοι ακόμη και στην οικογένεια μας (μας νιώθουν αλλά μεγάλωσαν σε άλλες εποχές).

Χαμογελάμε σφίγγοντας τα δόντια, κρυβόμαστε πίσω από ένα τυπικό μήνυμα, «θάβουμε» τον πόνο μας ή την υπέρμετρη χαρά μας σε ένα ξερό «Τι κάνεις; Καλά». Ακόμη κι αν δεν είστε έτσι σαν άνθρωποι, δεν μπορεί να μην σας έχει συμβεί να «κρυφτείτε» πίσω από τέτοιες μάσκες, όχι οικειοθελώς αλλά γιατί κάτι άλλο θα σας είχε τραβήξει πίσω.

Φίλοι μου, για το μόνο πράγμα που δεν έχω μετανιώσει ως τώρα είναι για την αυθεντικότητα μου, αυτή που δεν μπορώ να κρύψω γιατί ζωγραφίζεται στο πρόσωπο μου (εντάξει έχω μετανιώσει κάποιες φορές που δεν μπορούσα να κρυφτώ). Όμως, πιστέψτε με δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα σ’ αυτή τη δύσκολη καθημερινότητα που ζούμε, να ξέρεις πως αυτοί οι «5» άνθρωποι κι όχι οι «10» που είναι γύρω σου, σ’ αγαπούν το ίδιο, όταν μουτρώνεις, όταν φωνάζεις, όταν θυμώνεις, όταν τα «χώνεις» γιατί αυτοί οι «5» είναι που μπορούν να ξεχωρίζουν και να εκτιμούν το πιο λαμπερό και αληθινό σου χαμόγελο!

Καλές απόκριες χωρίς μάσκες λοιπόν!

Τα μυστικά των λιπαρών οξέων

Τα μυστικά λιπαρών οξέωνΗ σημασία των ω-3 και ω-6 λιπαρών οξέων
Τα ω-3 και ω-6 λιπαρά οξέα είναι σημαντικά συστατικά στις μεμβράνες των κυττάρων και πρόδρομες ενώσεις πολλών ουσιών στον οργανισμό, όπως ουσιών που εμπλέκονται στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης και τη φλεγμονώδη απόκριση του οργανισμού.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα ω-3 λιπαρά οξέα βοηθούν στην προστασία ενάντια στις καρδιαγγειακές παθήσεις και είναι γνωστά για τις αντιφλεγμονώδεις δράσεις τους, οι οποίες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις παραπάνω, αλλά και σε πολλές άλλες παθήσεις. Υπάρχει ένα συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον για τον ρόλο των ω-3 λιπαρών οξέων στην πρόληψη του σακχαρώδους διαβήτη και συγκεκριμένων τύπων καρκίνου.

Το ανθρώπινο σώμα είναι ικανό να παράγει όλα τα λιπαρά οξέα που χρειάζεται, εκτός από δύο: το λινελαϊκό οξύ (LA), ένα ω-6 λιπαρό οξύ, και το α-λινολεϊκό οξύ (ALA), ένα ω-3 λιπαρό οξύ. Τα παραπάνω είναι αναγκαίο να λαμβάνονται μέσω της διατροφής και γι’ αυτό τον λόγο ονομάζονται «απαραίτητα λιπαρά οξέα»

Και τα δύο είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη και ανάπλαση του οργανισμού, ενώ χρησιμοποιούνται επιπρόσθετα και για τη σύνθεση άλλων λιπαρών οξέων [π.χ. το αραχιδονικό οξύ (AA) σχηματίζεται από το λινελαϊκό οξύ (LA)]. Ωστόσο, λόγω του ότι μέσα στον οργανισμό η σύνθεση δύο εκ των ω-3 λιπαρών οξέων, του εικοσαπεντανοϊκού οξέως (EPA) και του δοκοσαεξανοϊκού οξέως (DHA) είναι περιορισμένη, συστήνεται η καθημερινή διατροφή να περιλαμβάνει και πηγές των παραπάνω λιπαρών οξέων.

Τα ALA και LA υπάρχουν σε φυτά και σε έλαια σπόρων. Αν και τα επίπεδα του LA είναι συνήθως υψηλότερα σε σχέση με τα επίπεδα του ALA, το κραμβέλαιο και το λάδι από καρύδια είναι πολύ καλές πηγές για το τελευταίο. Τα EPA και DHA απαντώνται σε λιπαρά ψαριών (π.χ. σολομό, σκουμπρί, ρέγκα), ενώ το AA υπάρχει σε τρόφιμα ζωικής προέλευσης, όπως στο κρέας ή στον κρόκο του αβγού.

Αναλογία ω-3/ω-6 Στο ανθρώπινο σώμα το ALA και το LA ανταγωνίζονται για τον μεταβολισμό τους μέσω του ενζύμου δέλτα-6-δεσατουράση (Δ6 – desaturase). Το παραπάνω γεγονός θεωρείται σημαντικό για την υγεία, αφού υψηλή πρόσληψη LA θα μπορούσε να μειώσει την ποσότητα του ενζύμου που υπάρχει διαθέσιμη για τον μεταβολισμό του ALA, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο για καρδιαγγειακές παθήσεις.

Η παραπάνω θεωρία βασίστηκε σε δεδομένα που έδειξαν ότι τα τελευταία 150 χρόνια, οι προσλήψεις ω-6 αυξήθηκαν, ενώ, αντίθετα, οι προσλήψεις ω-3 μειώθηκαν, παράλληλα με την αύξηση καρδιακών παθήσεων. Έτσι, αναπτύχθηκε η ιδέα της ύπαρξης μιας «ιδανικής» αναλογίας ω-6 προς ω-3 λιπαρών οξέων στη διατροφή.

Παρ΄όλα αυτά, η ακριβής αναλογία ω-3/ω6 λιπαρών οξέων που σχετίζεται με το μειωμένο κίνδυνο καρδιακών παθήσεων δεν έχει προσδιοριστεί ακόμη και κάποιοι ειδικοί σήμερα πιστεύουν ότι τελικά αυτή καθεαυτή η αναλογία δεν είναι και τόσο σημαντική. Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι τα απόλυτα επίπεδα πρόσληψης.

Μία εργαστηριακή έρευνα στον τομέα αυτό έδειξε ότι η αύξηση των επιπέδων πρόσληψης ALA, EPA και DHA μέσω της διατροφής θα μπορούσε να οδηγήσει στην επιθυμητή αύξηση των παραπάνω λιπαρών οξέων στους ιστούς του σώματος ∙ συνεπώς, η μείωση πρόσληψης των ω-6 λιπαρών οξέων, LA και AA, αντίστοιχα, δεν φαίνεται να είναι απαραίτητη.

Επιπλέον, η χρήση του λόγου ω-3 /ω-6 δεν παρέχει τις απαραίτητες πληροφορίες, ώστε να γίνει διάκριση μεταξύ της διατροφής που είναι συνολικά πλούσια σε ω-6 και ω-3 λιπαρά οξέα και της διατροφής που είναι ελλιπής και στους δύο παραπάνω τύπους λιπαρών οξέων.

Προσλήψεις: Οι συνιστώμενες προσλήψεις ω-3 λιπαρών οξέων διαφέρουν από χώρα σε χώρα, από 0.5 έως 2% της συνολικής ημερήσιας ενεργειακής πρόσληψης: οι συνιστώμενες προσλήψεις για το ALA κυμαίνονται ανάμεσα σε 0.6 και 1.2 % της προσλαμβανόμενης ενέργειας ή 1 – 2 γρ. ανά ημέρα
Μία έρευνα που αφορούσε σε πρόσληψη διαφορετικών τύπων λίπους στη διατροφή, έδειξε ότι η πραγματική πρόσληψη του ALA μέσω της διατροφής κυμαίνεται περίπου από 0.6 γρ. ανά ημέρα (Γαλλία και Ελλάδα) έως 2.5 γρ. ανά ημέρα (Ιρλανδία) στους άντρες και από 0.5 γρ. ανά ημέρα (Γαλλία) έως 2.1 γρ. ανά ημέρα (Δανία) στις γυναίκες.

Οι προσλήψεις στις περισσότερες περιπτώσεις είναι πολύ χαμηλές και η αύξηση της κατανάλωσης τροφίμων πλούσιων σε ω-3 θα ήταν ευεργετική. Αυτή η αύξηση θα μπορούσε να επιτευχθεί, για παράδειγμα, με την κατανάλωση λιπαρών ψαριών 1 ή 2 φορές την εβδομάδα ή με την αντικατάσταση, ορισμένες φορές, του ηλιελαίου με κραμβέλαιο.

Κατανοώντας τη δομή των ω-3 και ω-6 λιπαρών οξέων: Περίπου το 90% του λίπους της διατροφής μας έχει τη μορφή τριγλυκεριδίων, τα οποία αποτελούνται από λιπαρά οξέα και γλυκερόλη. Τα λιπαρά οξέα αποτελούνται από μία αλυσίδα ατόμων άνθρακα, που στο ένα άκρο της έχει μία μεθυλική ομάδα (CH3) και στο άλλο μία καρβοξυλική ομάδα (COOH). Κάθε άτομο άνθρακα είναι συνδεδεμένο με μερικά άτομα υδρογόνου – ο ακριβής αριθμός των ατόμων υδρογόνου εξαρτάται από το κατά πόσο ο κάθε άνθρακας είναι κορεσμένος ή όχι.

Τα κορεσμένα λιπαρά οξέα περιέχουν τον μέγιστο δυνατό αριθμό ατόμων υδρογόνου, ενώ στα μη κορεσμένα λιπαρά οξέα, κάποια άτομα υδρογόνου λείπουν και έχουν αντικατασταθεί με διπλούς δεσμούς ανάμεσα στα άτομα άνθρακα.Το λίπος ονομάζεται «μονοακόρεστο», εάν περιέχει έναν διπλό δεσμό στη χημική του δομή, και «πολυακόρεστο», εάν περιέχει δύο ή/και περισσότερους διπλούς δεσμούς στη χημική του δομή. Τα ω-3 και ω-6 λιπαρά οξέα ανήκουν στα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα.

Η διαφορά ανάμεσα στα ω-3 και ω-6 λιπαρά οξέα βρίσκεται στο σημείο, όπου εμφανίζεται ο πρώτος από τους διπλούς δεσμούς. Στα ω-3 λιπαρά οξέα, ο πρώτος διπλός δεσμός εμφανίζεται στο τρίτο άτομο άνθρακα, αλλά στα ω-6 λιπαρά οξέα, ο πρώτος διπλός δεσμός βρίσκεται στο έκτο άτομο άνθρακα, ξεκινώντας τη μέτρηση από το μεθυλικό άκρο (αναφέρεται ως ωμέγα).
***
Βιβλιογραφία
Lunn J and Theobald H. (2006) The health effects of dietary unsaturated fatty acids. Nutrition Bulletin 31:178-224
Simopoulos A. (2008) The importance of the omega-6/omega-3 fatty acid ratio in cardiovascular disease and other chronic diseases. Experimental Biology and Medicine. Published online 11 April 2008. DOI:10.3181/0711-MR-311
Stanley JC, Elsom RL, Calder PC, Griffin BA, Harris WS, Jebb SA, Lovegrove JA, Moore CS, Riemersma RA, Sanders TA. (2007) UK Food Standards Agency Workshop Report: the effects of the dietary n-6:n-3 fatty acid ratio on cardiovascular health. British Journal of Nutrition 98:1305-1310
Hulshof KF, van Erp-Baart MA, Anttolainen M, Becker W, Church SM, Couet C, Hermann-Kunz E, Kesteloot H, Leth T, Martins I, Moreiras O, Moschandreas J, Pizzoferrato L, Rimestad AH, Thorgeirsdottir H, van Amelsvoort JM, Aro A, Kafatos AG, Lanzmann-Petithory D, van Poppel G. (1999) Intake of fatty acids in Western Europe with emphasis on trans fatty acids: the TRANSFAIR study. European Journal of Clinical Nutrition 53:143-157

Η ύπαρξη βάθους σε μια γυναίκα

Η ύπαρξη βάθους σε μια γυναίκαΗ ύπαρξη βάθους σε μια γυναίκα και η βεβαιότητα ή έστω και η υποψία ότι για να έχει βάθος θα πρέπει να ασχολείται οπωσδήποτε με την ψυχολογία, προκαλεί αντιφατικές αντιδράσεις.

Σε έναν ορισμένο ανδρικό τύπο προκαλεί φόβο, επειδή νιώθει απογυμνωμένος κάτω από το εξονυχιστικό βλέμμα της γυναίκας. Αντιδρά αρνητικά σ’ αυτή την απογύμνωση, ίσως επειδή διαισθάνεται κάποιαν εσωτερική του κακομορφία ή δυσμορφία την οποία προσπαθεί να κρατήσει κρυμμένη πίσω από την επίφαση ενός πλαστού εαυτού. Αυτού του είδους οι άνδρες αρχίζουν να προβάλουν στη γυναίκα που διαθέτει βάθος και διεισδυτική ματιά όλες τις δικές τους δυσμορφίες.

Την βλέπουν σαν κακόβουλη μάγισσα που απειλεί την ακεραιότητα και την ελευθερία τους. Φαντάζονται ότι θέλει να τους επιβάλει τη δική της θέληση, να τους βγάλει από τον δρόμο τους, να τους κάνει υποχείριους και πειθήνια όργανά της, με λίγα λόγια, να τους εξουθενώσει, να τους εκμηδενίσει. Γι’αυτό φεύγουν έντρομοι από κοντά της για να βρουν καταφύγιο στην αγκαλιά μια απλής γυναίκας που βλέπει μόνο την ασβεστωμένη τους πρόσοψη, κατασιγάζοντας έτσι την βαθύτερη υποψία τους για την εσωτερική τους φτώχια.

Υπάρχει μια άλλη κατηγορία αντρών που, όχι μόνο ελκύονται από το βάθος και τη διεισδυτικότητα της γυναίκας, αλλά που νιώθουν μεγάλη, ζωτική ανάγκη γι’ αυτές της τις ιδιότητες, ίσως επειδή διαισθάνονται ότι μόνο μια τέτοια γυναίκα θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει το νυστέρι του χειρούργου για να επανορθώσει την εσωτερική διαστρέβλωση και δυσμορφία τους. Θέλουν να βρουν βαθιά κατανόηση απ’ τη γυναίκα του ιδανικού τους, να δουν τον βαθύτερο εαυτό τους μέσα από το δικό της διεισδυτικό βλέμμα, Αυτοί οι άντρες ζητούν βασικά την ψυχική τους υγεία και κάθαρση.

Η τρίτη και πιο σπάνια κατηγορία ανθρώπων περιλαμβάνει άντρες και γυναίκες του τύπου της Θ. που έχουν εισχωρήσει σε κάποιο βάθος μέσα τους και, όπως είναι φυσικό, αναζητούν έναν σύντροφο του άλλου φύλου που να ζει στο ίδιο βάθος με τους ίδιους.

Επειδή, ωστόσο, η συνάντηση δυο τέτοιων όντων είναι μάλλον σπάνια, το μόνο που απομένει στους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας είναι να αναζητήσουν το όμοιό τους βάθος σ’ έναν ετερόφυλο που δεν γνωρίζει συνειδητά την ποιότητα της βαθύτερης φύσης τους, αλλά ελκύεται, αν είναι άντρας, από μια γυναίκα με βάθος και, αν είναι γυναίκα, από έναν άντρα με λανθάνον βάθος.

Όλα έμοιαζαν σωστά

Όλα έμοιαζαν σωστάΠαίρνω ένα ποδήλατο και φεύγω για τ’ αδύνατο
κρατάω στο χέρι το κλειδί
πιάνω το τιμόνι ο σφυγμός μου δυναμώνει
το έργο κάπου το `χω ξαναδεί

Ήμουν μικρό παιδάκι με καθαρή καρδιά
είχα τ’ όνειρο μου, το ποδήλατό μου
κι όλα έμοιαζαν σωστά
έγινα δεκάξι, κι όλα ήταν εντάξει
είχα μια ζωή μπροστά.

Το ποδήλατό μου, ήταν πάντοτε δικό μου
και με πήγαινε πολύ μακρυά
μέσα στη Σαχάρα, σαν την πιο βαθιά λαχτάρα
μ’ οδηγούσε πέρα απ’ τη χαρά.

Και τώρα στον αγώνα, ξανά απ’ την αρχή
Φόρτσα στο πεντάλι, να ‘ρθουνε κι οι άλλοι
πάμε για ορθοπεταλιές
τα ποδήλατά μας, όπως τα όνειρά μας
ξέρουν από ανηφοριές.

Νόμοι της Ατυχίας

1 terrapapers-art-smail (31)Τύχη είναι η «δύναμη» που αποδίδεται σε έμψυχα ή άψυχα αντικείμενα και η οποία είναι σε θέση να επηρεάσει, πέρα από τον έλεγχο του ανθρώπου και τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος, γεγονότα και καταστάσεις ώστε να έχουν θετική κατάληξη. Στην αρχαιότητα η Τύχη ήταν θεά, κόρη του Ερμή και της Αφροδίτης, και λατρευόταν από τους αρχαίους Έλληνες ως προστάτιδα των πόλεων. Η αντίστοιχη ρωμαϊκή θεότητα ονομαζόταν Φορτούνα.


Η αντίθετη έννοια της τύχης, είναι η ατυχία

Ετυμολογικά, πλην της ατυχίας, προκύπτει και μία σειρά λέξεων, όπως ευτυχία, δυστυχία, ατύχημα, δυστύχημα, τυχοδιώκτης, το επίρρημα τυχόν κλπ.

Δεισιδαιμονίες, προλήψεις, γούρια, μοίρα, πεπρωμένο και παρόμοιες έννοιες είναι άμεσα συνδεδεμένες με την τύχη και έχουν διαχρονικά οδηγήσει την ανθρωπότητα σε αναρίθμητες καταστροφές. Η απόδοση μαγικών ιδιοτήτων σε απλά νούμερα όπως το 13 παραδείγματος χάριν ή σε απλά αντικείμενα πως ένα λαγοπόδαρο είναι αποτέλεσμα πολλαπλών λογικών πλανών όπως η προσφυγή στην άγνοια, προσφυγή στην πιθανότητα, υποκειμενική επιβεβαίωση, προσφυγή στην αυθεντία, βεβιασμένη γενίκευση και πολλών άλλων που λειτουργούν έμμεσα.

Ο νόμος των πραγματικά μεγάλων αριθμών σε συνδυασμό με τον νόμο του Λίτλγουντ εξηγεί πλήρως το φαινόμενο τύχη και υπερφυσικών γεγονότων αλλά μόνο επιστημονικά. Ο ισχυρισμός ότι ο τυχερός άνθρωπος είναι σε θέση να επηρεάσει το πείραμα και να ευνοηθεί από το αποτέλεσμα του, είναι ένας από τους πολλούς ισχυρισμούς τους οποίους η επιστήμη δεν έχει καταφέρει να αποδείξει ως παντελώς απίθανους.

Ο Βρετανός φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ για να αντιμετωπίσει παρόμοιους απίθανους ισχυρισμούς χρησιμοποίησε ως παράδειγμα την παγκοσμίως γνωστή «Τσαγιέρα του Ράσελ» σύμφωνα με την οποία το βάρος της απόδειξης το φέρει αυτός που κάνει τον ισχυρισμό και όχι αυτός που προσπαθεί να τον καταρρίψει.


Εάν αυτός ο συλλογισμός είναι γελοίος ποια λογική κάνει σοβαρό τον ισχυρισμό ότι η τυχερή γραβάτα του Θανάση σε συνδυασμό με τον τυχερό του αριθμό 33 του έφεραν εκατό χιλιάδες ευρώ στο καζίνο;

Πιθανώς το γεγονός ότι ο Θανάσης φόραγε την ίδια γραβάτα όταν τον προσέλαβαν στην θέση του διευθυντή και πάλι την ίδια όταν ήταν ο μόνος επιζών σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα με 5 νεκρούς στο 33ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Αυτό σημαίνει ανάλογα ότι επειδή η τσαγιέρα είχε ξανά σύνοδο με την Γη και τον Ήλιο στις 17 Ιουνίου του 2010, κέρδισε η εθνική Ελλάδος την Νιγηρία στο Μουντιάλ του 2010.

Είναι εμφανές ότι κάθε αναπόδειχτος ισχυρισμός μπορεί να αντισταθμιστεί από οποιοδήποτε άλλον εξ’ ίσου αναπόδειχτο. Ο λόγος που κάνει τον ισχυρισμό του Θανάση αποδεκτό είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω από τον Θανάση πιστεύουν και αυτοί στην τύχη και τα γούρια. Η αποδοχή γεγονότων από τον κοινωνικό περίγυρο είναι ο μηχανισμός που κάνει παραδείγματος χάριν τους έλληνες να μην τρώμε έντομα, μυρμήγκια, ακρίδες και αράχνες ενώ στην Ασία και Αφρική είναι πρώτης τάξης εδέσματα.

Εάν τα τρώγανε οι γονείς μας όταν ήμασταν παιδιά, θα τα τρώγαμε και εμείς τώρα και θα απορούσαμε με αυτούς που δεν τα τρώνε, όπως απορούν και οι ασιάτες με εμάς τώρα. Το λογικό αποτέλεσμα αυτού του συνειρμού είναι ότι εάν ο κοινωνικός μας περίγυρος κατά την παιδική μας ηλικία δεν πίστευε στην τύχη τότε δεν θα πιστεύαμε ούτε εμείς. Η λογική είναι ίδια με το γεγονός ότι οι έλληνες είναι χριστιανοί ορθόδοξοι ενώ οι ιρανοί είναι μουσουλμάνοι και οι ιταλοί καθολικοί.

Ο τρόπος που δουλεύει η επιρροή από το κοινωνικό περιβάλλον είναι εμφανής με το απλό παράδειγμα της Τρίτης και 13. Ενώ σχεδόν όλοι γνωρίζουν ότι είναι μια άτυχη και γρουσούζικη μέρα, λίγοι στην ουσία ξέρουν από που προέρχεται αυτή η δεισιδαιμονία. Ο καλλίτερος τρόπος επιβεβαίωσης αυτού του ισχυρισμού είναι να ρωτήσει κάνεις τον εαυτό του και τον άμεσο περίγυρο του και να δει πόσοι στους 100 γνωρίζουν την προέλευση αυτής της ρήσης.

Έρευνες που έχουν γίνει επισημαίνουν την νέτη ωφέλεια που μπορεί να έχουν άτομα που πιστεύουν στην καλή τύχη από άτομα που πιστεύουν στην κακή τύχη,γεγονός που αποδίδεται στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Ένας άνθρωπος που πιστεύει στην καλή του τύχη θα δαπανήσει περισσότερη ενέργεια ασχολούμενος με θέματα που θεωρεί ότι η τύχη του θα τον βοηθήσει να πετύχει, ενώ αντίστοιχα ο άνθρωπος που πιστεύει ότι είναι κακότυχος δεν θα ασχοληθεί καθόλου γιατί εκ των προτέρων ξέρει ότι θα αποτύχει.

Αφιερώνοντας περισσότερο χρόνο και ενέργεια ασχολούμενος παραδείγματος χάριν στην δουλειά σου, αυξάνονται και οι πιθανότητες επιτυχίας ούτως η άλλως, εξ’ ου και ο όρος αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Είπαμε ο παρατηρητής επηρεάζει το παρατηρούμενο. Εσένα πόσες φορές σου χει συμβεί κάτι από τα παρακάτω ή απολύτως αντίθετο του;

* Νόμος της μηχανικής επισκευής – Αφού τα χέρια σας καλυφθούν εξ ολοκλήρου με γράσο, τότε θα αρχίσει να σας τρώει η μύτη σας ή θα θέλετε να πάτε στην τουαλέτα.

* Νόμος της βαρύτητας – Οποιοδήποτε εργαλείο ή βίδα, όταν πέσει, θα… κυλήσει προς τη λιγότερο προσβάσιμη γωνία.

* Νόμος των πιθανοτήτων – Η πιθανότητα του να σας παρακολουθούν είναι ανάλογη της ηλιθιότητας της πράξης σας.

* Νόμος των Τυχαίων Αριθμών – Αν καλέσετε λάθος αριθμό,  η γραμμή ποτέ δεν είναι κατειλημμένη και κάποιος πάντα θα απαντήσει.

* Νόμος του Άλλοθι – Αν πείτε στον προϊστάμενό σας ότι καθυστερήσατε να πάτε στη δουλειά γιατί έσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου σας, την επομένη όντως θα σκάσει το λάστιχο του αυτοκινήτου σας.

* Νόμος των Αλλαγών – Όταν αλλάζετε λωρίδα κυκλοφορίας στο δρόμο, η λωρίδα που μόλις αφήσατε θα αρχίσει να κινείται πιο γρήγορα από εκείνη στην οποία μετακινηθήκατε.

* Νόμος του Μπάνιου – Με το που βυθίζετε το σώμα σας στην μπανιέρα, είναι βέβαιο ότι το τηλέφωνο θα χτυπήσει.

* Νόμος των Συναντήσεων – Η πιθανότητα να συναντήσετε τυχαία κάποιον που γνωρίζετε αυξάνεται άρδην όταν βρίσκεστε με άτομο που δε θέλετε να σας δουν μαζί.

* Νόμος του αποτελέσματος – Όταν προσπαθήσετε να αποδείξετε σε κάποιον ότι ένα μηχάνημα δε δουλεύει, εκείνη τη στιγμή θα δουλέψει.

* Νόμος της Βιομηχανικής – Η ένταση της φαγούρας είναι ανάλογη του βαθμού δυσκολίας στο να ξύσετε το συγκεκριμένο σημείο.

* Νόμος θεάτρου, σινεμά – Τα άτομα των οποίων οι θέσεις απέχουν περισσότερο από το διάδρομο θα φτάσουν τελευταία και είναι πάντα εκείνα που θα εγκαταλείψουν τις θέσεις τους αρκετές φορές για να πάρουν ένα σνακ, κάτι να πιουν ή να πάνε στην τουαλέτα και που θα φύγουν πριν από το τέλος της παράστασης ή της προβολής. Εκείνοι που κάθονται δίπλα στο διάδρομο ουδέποτε μετακινούνται, έχουν πολύ μακριά πόδια ή μεγάλες κοιλιές και πάντα περιμένουν μέχρι να αδειάσει η αίθουσα για να σηκωθούν.

* Νόμος του Καφέ – Με το που καθίσετε να απολαύσετε ένα ζεστό καφέ στη δουλειά, ο προϊστάμενός σας θα σας ζητήσει να κάνετε κάτι που θα διαρκέσει έως ότου να κρυώσει ο καφές σας. Το ίδιο συμβαίνει και με τον φραπέ το καλοκαίρι, που θα βράζει μέχρι να επιστρέψετε σε αυτόν.

* Νόμος των Αποδυτηρίων – Εάν υπάρχουν μόλις δύο άτομα σε αποδυτήρια, θα έχουν γειτονικά ντουλαπάκια.

* Νόμος Φυσικών Επιφανειών – Η πιθανότητα μιας φέτας ψωμί με μαρμελάδα να προσγειωθεί με την πλευρά της μαρμελάδας στο χαλί είναι ανάλογη του πόσο καινούριο και ακριβό είναι αυτό το χαλί.

* Νόμος των Λογικών Επιχειρημάτων – Τα πάντα είναι δυνατά όταν δεν έχετε ιδέα για τι μιλάτε.

* Νόμος της Ενδυματολογικής Εμφάνισης – Αν τα ρούχα σας κάνουν, δεν είναι ωραία.

* Νόμος του Εμπορικού Μάρκετινγκ – Μόλις ανακαλύψετε ένα προϊόν που σας αρέσει πάρα μα πάρα πολύ, θα σταματήσουν την παραγωγή του.

* Νόμος των Ιατρών – Εάν δεν αισθάνεστε καλά και κλείσετε ραντεβού με τον ιατρό σας, μέχρι να φτάσετε θα αισθάνεστε καλύτερα. Αν δεν κλείσετε ραντεβού θα παραμείνετε άρρωστοι.

* Νόμος επιστροφής από super market – Έχεις όλες τις σακούλες με τα ψώνια στο ένα χέρι ώστε με το άλλο να ανοίξεις την πόρτα της πολυκατοικίας σου και τα κλειδιά βρίσκονται στην ίδια πλευρά που κρατάς τα ψώνια.

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΤΥΧΙΑ

Βγήκες από μια θέση πάρκινκ, να πας σε μια άλλη πιο ευρύχωρη, μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις ότι την έχουν ήδη πιάσει. Επιστρέφοντας στην παλιά, βλέπεις ότι την έχουν πιάσει και αυτή.

Θέλεις να στείλεις ένα επείγον e-mail στη δουλειά σου και ανακαλύπτεις ότι δεν έχεις ιντερνέτ.

Έχεις σιχαθεί τα παντζούρια, το ρημάδι το λίνουξ δεν σου κάθεται με τίποτα, και δεν έχεις λεφτά για να πάρεις mac.

Παίρνεις συνέχεια ομπρέλα μαζί σου και βρέχει όταν τη ξεχνάς.

Όταν πας για μαλλί και βγαίνεις κουρεμένος.

Όταν θέλεις να κρυφτείς από κάποιον και τον βλέπεις μπροστά σου.

Όταν παντρεύεσαι και έξω από την εκκλησία στέκεται ο Μ.

Να έχεις χαρτάκια και καπνό, και να μην έχεις αναπτήρα.

Να σου ψοφήσει ο σκύλος που λέγεται Λάκυ

Να πάρεις μιά ασπιρίνη για τον ελαφρύ πονοκέφαλο που έχεις, η ασπιρίνη να αποδεικτεί ληγμένη κι εσύ να περάσεις όλη την μέρα ξερνώντας- αλλά χωρίς πονοκέφαλο.

Να ντυθείς αμαζόνα για το πάρτι μασκέ του γραφείου σου, μόνο και μόνο για να μάθεις μόλις φτάσεις πως είναι κλασσικό

Όταν το κινέζικο κουλουράκι σου γράφει «Λυπάμαι»

Να τρέχεις μόνος σου σε αγώνα ταχύτητας και να έρχεσαι δεύτερος.

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2015

Aυτοσυναρμολογούμενη… καρέκλα!

Είστε μήπως από αυτούς τους τύπους που παίρνουν έπιπλα και τα συναρμολογούν μόνοι τους αλλά χάνονται μέσα σε σχέδια, βίδες και κατσαβίδια; Η λύση βρέθηκε και έρχεται από το διάσημο Πανεπιστήμιο ΜΙΤ και την ομάδα του, επικεφαλής της οποίας είναι η Ελληνίδα Αθηνά Παπαδοπούλου. Ο λόγος για μια καρέκλα που συναρμολογείται μόνη της και σας βγάζει από τον κόπο και την ταλαιπωρία. Η καρέκλα έρχεται σε τμήματα και μόλις βυθιστεί στο νερό αρχίζει να συναρμολογείται χωρίς να απαιτείται ανθρώπινη παρέμβαση.

Αποτελείται από 6 κομμάτια που στις άκρες τους έχουν προσαρμοστεί ειδικοί μαγνήτες. Με τη ρίψη τους στο νερό, τα ρεύματα που αναπτύσσονται στη δεξαμενή πιέζουν τα κομμάτια ελαφρά για να δημιουργήσουν επαφή μεταξύ των μαγνητικών συνδέσμων ώστε να πάρουν στο τέλος το σχήμα μιας καρέκλας. Η αυτοσυναρμολογούμενη καρέκλα βρίσκεται ακόμα σε πειραματικό στάδιο και χρειάζεται περίπου 7 ώρες για να λάβει το τελικό της σχήμα.


Οι στόχοι του Αριστοτέλη – Οι σκοποί της ζωης

Aristotelis-1Ο Αριστοτέλης δεν είχε μια μοναδική μέθοδο που την εφάρμοσε σε όλη του τη φιλοσοφία. Θεωρούσε ότι κάθε τομέας μελέτης είχε τις δικές του διαδικασίες έρευνας και κριτήρια ακρίβειας.
«Όπως έγραψε για την ηθική:
Η έρευνα δε αυτή θα είναι αρκετά τελεία, εάν πραγματευθώμεν με ακρίβειαν όλα τα σημεία του θέματος το οποίον θα εξετάσωμεν. Διότι την ακρίβειαν δεν πρέπει να την επιδιώκωμεν εις όλας τας ερευνάς μας κατά το αυτό μετρ ον, καθώς ουδέ εις όλα τα κατασκευάζομε να έργα (Ηθικά Νικομάχεια)

Εντούτοις, ο Αριστοτέλης είχε μια ιδέα που θεωρούσε ότι μπορούσε να βοηθήσει στην εξήγηση πολλών πραγμάτων, από την κίνηση των ουράνιων σωμάτων μέχρι τη συμπεριφορά των ανθρώπινων όντων: την τελεολογία. Πρόκειται για την ιδέα ότι το παρόν θα μπορούσε να γίνει κατανοητό μέσω της αναφοράς στο μέλλον. Η φύση ενός πράγματος -είτε πρόκειται για βελανίδι είτε για άνθρωπο- συνδεόταν αξεδιάλυτα με το τέλος του, το στόχο του ή τον οριστικό του σκοπό. Ο οριστικός σκοπός ενός πράγματος καθορίζει τη φύση του και η φύση κατά συνέπεια το οδηγεί προς το στόχο του. Για παράδειγμα, ο στόχος ενός βελανιδιού είναι να γίνει βελανιδιά και μπορούμε να κατανοήσουμε ένα βελανίδι μόνο σε αναφορά με αυτό που μπορεί να γίνει. Τα βελανίδια, επιπλέον, πάντα γίνονται βελανιδιές και ποτέ έλατα ή μηλιές, παρόλο που τρέφονται με το ίδιο νερό και χώμα όπως και τα άλλα είδη. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ακριβώς το τέλος του βελανιδιού, εκφρασμένο στη συγκρότησή του, δημιουργεί τη διαφορά. Και τα ανθρώπινα όντα έχουν έναν τελικό σκοπό που εάν μπορούσαμε να τον κατανοήσουμε, θα ήμαστε καλύτερα εξοπλισμένοι για να τον επιτύχουμε.

Ο Αριστοτέλης είχε γεννηθεί στα Στάγιρα, μια μικρή ελληνική αποικία σι η Χαλκιδική, το 384 π. X. Ο πατέρας του, που πέθανε όταν ο Αριστοτέλης ήταν παιδί, ήταν γιατρός στην αυλή του βασιλιά της Μακεδονίας, εξ ου και η μακρόχρονη σχέση του φιλόσοφου με αυτό το κράτος. Όταν ήταν δεκαοχτώ χρόνων ταξίδεψε στην Αθήνα για να σπουδάσει στην Ακαδημία υπό την καθοδήγηση του Πλάτωνα. Έμεινε εκεί για τα επόμενα είκοσι χρόνια και αναδείχθηκε στον πιο διακεκριμένο, αλλά όχι και πιο πειθήνιο, μαθητή του δασκάλου του. Ίσως ήταν αναμενόμενο να αναλάβει την Ακαδημία μετά το θάνατο του Πλάτωνα, το 347 π.Χ., αλλά επειδή ήταν έποικος, ο νόμος τού απαγόρευε την κατοχή αθηναϊκής ιδιοκτησίας. Εν πάση περιπτώσει, τότε πλέον οι απόψεις του Αριστοτέλη είχαν αποκλίνει ριζικά από την πλατωνική ορθοδοξία. «Ο Πλάτωνας μου είναι αγαπητός», έλεγε, «αλλά πιο αγαπητή μου είναι η αλήθεια». Σε αντίθεση με ιο δάσκαλό του, προτιμούσε να ερευνά τα γεγονότα για να διαμορφώνει εικασίες όσον αφορά τα υψηλόφρονα ιδανικά, τουλάχιστον κατ’ αρχάς. Έτσι, ο ανιψιός του Πλάτωνα Σπεύσίππος ανέλαβε επικεφαλής της Ακαδημίας, ενω ο Αριστοτέλης έφυγε για να ταξιδέψει στη Μικρά Ασία με τους φίλους του και συναδέλφους Θεόφρασχο και Ξενοκράτη. Εκεί παντρεύτηκε την Πυθιάδα, την ανιψιά του κυβερνήτη της Ασσου, αλλά δύο χρόνια αργότερα, όταν ο θείος της δολοφονήθηκε σε μια εξέγερση, ο Αριστοτέλης κλήθηκε στη μακεδονική πρωτεύουσα, την Πέλλα, από το βασιλιά Φίλιππο. Ο Φίλιππος ζήτησε από τον Αριστοτέλη, ως τον σημαντικότερο πνευματικό άνθρωπο του κόσμου, να διδάξει τον δεκατριάχρονο γιο του, τον μελλοντικό Μέγα Αλέξανδρο. Ήταν ένα καθήκον που εκτιμούσε, διότι, αντίθετα με τον Πλάτωνα, πίστευε ότι αυτός ο παρασκηνιακός ρόλος ήταν η κατάλληλη στάση για τους φιλόσοφους. Όπως έγραφε σε ένα απόσπασμα του χαμένου του έργου Περί Βασιλείας:
… φιλοσοφειν μεν τω βασιλει ούχ όπως άναγκαίον είναι φάσκων αλλά καί έμποδών, το δε φιλοσοψοΰσιν άληθινώς εντυγχάνειν ευπειθή καί εύήκοον έργων γάρ αγαθών την βασιλείαν ενέπλησεν, ούχί ρημάτων. (Δεν είναι απλώς αχρείαστο για ένα βασιλέα να είναι φιλόσοφος, αλλά και μειονέκτημα. Μάλλον ένας βασιλιάς θα όφειλε να συμβουλεύεται αληθινούς φιλόσοφους. Έτσι θα πληρούσε τη βασιλεία του με καλές πράξεις, όχι με καλά λόγια)

Ανεξαρτήτως του αν οι πράξεις του Αλέξανδρου θα μπορούσαν να περιγράφουν σαν «καλές» ή όχι, αυτός τελικά κατάφερε να κατακτήσει όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Ο Αριστοτέλης φαίνεται ότι άσκησε ελάχιστη επιρροή στη διαπαιδαγώγηση του αγοριού πείρα από την ενστάλαξη ονείρων ομηρικής δόξας. Για παράδειγμα, κάποτε συμβουλέυσε τον Αλέξανδρο ότι ο καλύτερος τρόπος για να κρατήσει τους ηττημένους βαρβάρους υποτελείς στους Έλληνες ήταν να αντισταθεί στις μεταξύ τους επιγαμίες. Ο μαθητής του αντέδρασε με το να παντρευτεί την κόρη Πέρση ευγενή και να αναγκάσει τους στρατηγούς του να κάνουν το ίδιο. Ο Αριστοτέλης, εντούτοις, συνέχισε να συμβουλεύει, ατύπως και συχνά από μακριά, τον Αλέξανδρο όταν ενηλικιώθηκε, μόνο και μόνο για να υποστεί στενοχώριες, όταν ο αυτοκράτορας εξωθήθηκε να εκτελέσει το χρονικογράφο του -και εξ αίματος ανιψιό του Αριστοτέλη-Καλλισθένη της Ολύνθου, για προδοσία, το 328 π.Χ.

Ο Αριστοτέλης μετά από τρία χρόνια παραμονής στη μακεδονική αυλή, αποσυρθηκε στην οικογενειακή του ιδιοκτησία στα Στάγιρα και κατόπιν επέστρεψε στην Αθήνα, το 335 π.Χ., όταν ήταν πια πενήντα χρονών. Ο Σπεύσιππος είχε πεθάνει και ο φίλος του Αριστοτέλη Ξενοκράτης είχε εκλεγεί επικεφαλής της Ακαδημίας. Ο Αριστοτέλης ίδρυσε μια ανταγωνιστική σχολή, το Λύκειο, σε ένα άλσος έξω από την πόλη. Τα επόμενα δεκατρία χρόνια, έδινε προωθημένες διαλέξεις σε ένα στενό κύκλο μαθητών, πριν απευθυνθεί σε ευρύτερο ακροατήριο, τα βράδια. Πολλά από τα διασωθέντα έργα του φιλόσοφου τοποθετούνται χρονικό σε αυτό το διάστημα, κυρίως ως σημειώσεις αυτών των διαλέξεων. Τα έργα του αριθμούν σαράντα εφτά τόμους, αλλά πιθανώς αντιπροσωπεύουν ελάχιστα περισσότερο από το ένα τέταρτο της συνολικής του παραγωγής. Ήταν ο μεγαλύτερος ειδήμονας των ημερών του σε κάθε πνευματικό πεδίο, από την αστρονομία και τη λογική μέχρι την ανατομία και τη γεωγραφία. Κανένας, πριν και έκτοτε, δεν έχει κατορθώσει να τον συναγωνιστεί. Η πτώση του επήλθε το 323 π.Χ., όταν ο θάνατος του Μεγάλου Αλεξάνδρου είχε ως αποτέλεσμα μια εξέγερση εναντίον της φιλομακεδονικής κυβέρνησης των Αθηνων. Ως συνεργάτης του νεκρού αυτοκράτορα, ο Αριστοτέλης αντιμετώπισε κατασκευασμένες κατηγορίες για ασέβεια. Τράπηκε σε φυγή, διότι, όπως φέρεται να έχει πει, «Οι Αθηναίοι ίσως δεν έχουν άλλη ευκαιρία να αμαρτήσουν ενάντια στη φιλοσοφία, όπως ήδη είχαν κάνει με τον Σωκράτη». Ένα χρόνο αργότερα, υπέκυψε σε μια στομαχική ασθένεια και πέθανε στην Εύβοια, όπου είχε μεταβεί ως πρόσφυγας.


Το ζήτημα των «τελικών σκοπών» είναι ένα μικρό, αλλά επίμονα επανερχόμενο τμήμα του ογκώδους έργου του Αριστοτέλη. Υποστήριζε ότι οι επιστήμονες που είχαν προηγηθεί του ίδιου, όπως ο Δημόκριτος (460-370 π,X.), είχαν συγκεντρώσει πολύ την προσοχή τους στην «πίεση» του παρελθόντος και όχι αρκετά στην «έλξη» του μέλλοντος. Εξηγούσε ότι υπήρχαν τέσσερις διακριτές αιτίες των πραγμάτων – η ύλη, το είδος, η πηγή της κίνησης και ο σκοπός. Για παράδειγμα, η ύλη ενός αγάλματος θα ήταν το μάρμαρο ή ο χαλκός από τα οποία είναι κατασκευασμένο. Αυτή η ύλη εμπεριέχει τη δυνητική προδιάθεση του αγάλματος στην άμορφή μάζα της. Το είδος ήταν η ιδέα ή η εικόνα σύμφωνα με την οποία κατασκευάστηκε το άγαλμα. Αυτή υπήρχε σαν σχέδιο στο μυαλό του γλυπτή. Ο γλυπτής είναι επίσης η πηγή της κίνησης – ήτοι ο συντελεστής της αλλαγής που υφίσταται το μάρμαρο ή ο χαλκός. Ο «τελικός» σκοπός είναι ο σκοπός για τον οποίο κατασκευάστηκε το άγαλμα, όπως η επιθυμία να προσφέρει ευχαρίστηση σε έναν ευεργέτη ή τα προς το ζην σε έναν καλλιτέχνη. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η όλη δράση συνεπάγεται την απελευθέρωση των διάφορων δυνάμεων της ύλης με σκόπευση αυτόν τον τελικό σκοπό. Το αβγό είναι δυνητικά κότα και μετά τη γονιμοποίηση επιτυγχάνει το σκοπό του με την εκκόλαψη. Το νερό συγκροτεί το δυναμικό του ατμού, που απελευθερώνεται μέσω της δράσης της φωτιάς κάτω από το λέβητα. Όλα τα πράγματα αγωνίζονται να κινηθούν από τη φυσική προδιάθεσή τους προς την πραγμάτωση και τελικά προς την τελειοποίησή τους που είναι και η κατάσταση της ηρεμίας. Η κίνηση και η μεταβολή είναι τα μέσα διά των οποίων φτάνουν σ’ αυτή την κατάσταση, κατευθυνόμενα από τις τελικές τους αιτίες ή σκοπούς. Οι πέτρες, για παράδειγμα, πέφτουν στο έδαφος όταν τις ρίχνουμε αντί να ίπτανται στα σύννεφα, διότι είναι ουσιώδη υλικά πράγματα και πασχίζουν για τη γη η οποία είναι το χαμηλότερο μέρος. Οι φλόγες, από την άλλη, έχουν κάτι από τα ουράνια και εξαπολύονται προς τα επάνω. Αλλα αντικείμενα αναζητούν διαφορετικά μέρη ηρεμίας σύμφωνα με την ιδιαίτερη φύση τους.

Ενώ ο τελικός σκοπός ενός αγάλματος απαιτεί την ενέργεια του γλύπτη για να απελευθερώσει το δυναμικό του, τα φυσικά αντικείμενα εμπεριέχουν τη δική τους ενέργεια. Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι καθετί στον φυσικό κόσμο έχει ένα τέλος και ακολουθεί ένα φυσικό σχέδιο για να το επιδιώκει. Οι φλόγες και οι πέτρες επίσης έχουν ένα τέλος, αλλά τα πρότυπα από τη ζωολογική μελέτη προσέφεραν στον Αριστοτέλη τα πιο σαφή του παραδείγματα, Είχε εντυπωσιαστεί από το πόσο ο ζωντανός κόσμος έμοιαζε ρυθμισμένος όχι τυχαία αλλά σκόπιμα και με τους πιο περίπλοκους και απίθανους τρόπους. Για παράδειγμα, σκοπός των ματιών είναι να βλέπουν και είναι τοποθετημένα μαζί με τέτοια πολυπλοκότητα που η όραση καθίσταται δυνατή. Σκοπός των γατόπαρδων είναι να κυνηγούν γαζέλες και γι’ αυτό είναι προικισμένοι με δυνατά πόδια κατάλληλα για τρέξιμο πίσω από τη βορά τους. Οι γαζέλες, από την πλευρά τους, πασχίζουν να ξεφύγουν από τους γατόπαρδους και γι αυτό μπορούν να τρέχουν πολύ γρήγορα. Και τα δύο ζώα όπως και οι άνθρωποι έχουν κοπτήρες για να δαγκώνουν και γομφίους για να μασούν, καθήκοντα για τα οποία και τα δύο είδη δοντιών είναι άριστα δημιουργημένα. Εάν ήταν θέμα τύχης, ίσιος μερικές φορές να γεννιόμαστε με γομφίους στο μπροστινό μέρος της οδοντοστοιχίας και κοπτήρες στο πίσω. Επειδή αυτό συμβαίνει σπανίως μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την ενεργό συμμετοχή ενός σκοπού, αν και ο Αριστοτέλης δεν πίστευε ότι χρειαζόταν να αποδοθεί αυτή η ενεργός συμμετοχή σε κάποιο νοήμονα Δημιουργό. Η ιδέα ενός σύμπαντος σχεδιασμένου προς δικό μας όφελος από ένα γενναιόδωρο Θεό ήταν μια προσαρμογή της αριστοτελικής .σκέψης από τους χριστιανούς σχολιαστές του. Ο Θεός του Αριστοτέλη απολάμβανε μια κατάσταση πραγμάτωσης και τέλειας ηρεμίας. Όλο του το έργο -όλο του το δυναμικό- είχε επιτευχθεί, κατά κάποιο τρόπο, και αυτός δεν ήταν πιθανόν να ενδιαφερθεί για τις υποθέσεις των θνητών.

Ο Αριστοτέλης είχε δίκιο λέγοντας ότι χαρακτηριστικά όπως τα μυτερά δόντια και τα δυνατά πόδια δεν υπάρχουν σε ένα είδος τυχαία. Ωστόσο, δεν γνώριζε το μηχανισμό της φυσικής επιλογής που τα δημιουργεί – έναν παράγοντα που έμεινε άγνωστος μέχρι τη δημοσίευση της Καταγωγής των Ειδών του Κάρολου Δαρβίνου, το 1859. Οι γατόπαρδοι που θα γεννιόνταν με αδύναμα πόδια θα πέθαιναν από την πείνα πριν προλάβουν να κληροδοτήσουν τα χαρακτηριστικά τους στους απογόνους τους και έτσι τελικά θα ζευγάρωναν εκτός του είδους τους, με τους ανταγωνιστές τους που διέθεταν δυνατά πόδια. Ούτε αυτά τα πόδια ήταν κάτι που τα είδη των γατόπαρδων «επιδίωκαν», τρόπος του λέγειν, σαν τελικό σκοπό, διότι τα δυνατά πόδια ήταν απλώς μια αντίδραση στο περιβάλλον τους – στην περίπτωση αυτή, στην ταχύτητα των θυμάτων τους. Εάν οι γαζέλες είχαν αναπτύξει κοφτερά δόντια και νύχια για να υπερασπίζονται τον εαυτό τους αντί για δυνατά πόδια με τα οποία τρέχουν πολύ γρήγορα, οι πιο δυνατοί γατόπαρδοι θα κυριαρχούσαν επί των πιο αδύναμων αντιπροσώπων του είδους «που ήταν σχεδιασμένοι» να τρέχουν γρήγορα. «Ισως αυτό το σενάριο πραγματοποιηθεί εάν περιμένουμε άλλες λίγες χιλιετίες. Είναι εύκολο να διαπιστώσουμε γιατί η ταχύτητα είναι προς το παρόν τόσο επιτυχημένο χαρακτηριστικό της γονίδιακής δεξαμενής, εφόσον βοηθά τους γατόπαρδους να επιτυγχάνουν το σκοπό τους που είναι η σύλληψη του θύματός τους. Αλλά αυτός ο στόχος δεν είναι, μιλώντας αυστηρά, ο στόχος των ποδιών τους. Παρομοίως, τα μάτια δεν είναι «για να βλέπουμε», απλώς βλέπουν μια ικανότητα που εξασφαλίζει τον πολλαπλασιασμό τους μέσα στη γονιδιακή δεξαμενή. Η φυσική επιλογή δεν είναι μια εγγενής διαδικασία μέσο) της οποίας η φύση κινείται από το δυνητικό στο πραγματικό, για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του Αριστοτέλη. Μάλλον είναι ένας «τυφλός» μηχανισμός που δεν ευνοεί τον έναν τελικό σκοπό εις βάρος του άλλου. Το μόνο που διασφαλίζει είναι ότι τα χαρακτηριστικά που είναι καλύτερα προσαρμοσμένα σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον διαδίδονται – και ότι το περιβάλλον μπορεί να αλλάζει, όπως συνέβη στα θαλάσσια αρθρόποδα και στους δεινόσαυρους, πιθανώς και σε εμάς κάποια ημέρα.

Η τελεολογία -η προκαθορισμένη σκοπιμότητα των όντων- αποτελεί ανάθεμα για ένα σύγχρονο εξελικτικό βιολόγο. Πολύ πριν τον Δαρβίνο και τον Μέντελ (1822-1884), είχε απορριφθεί από τη φυσική από επιστήμονες που αντί να αναζητούν τελικούς σκοπούς αναζητούσαν δραστικές αιτίες – το είδος εκείνο των αιτιών που προηγούνται ενός συμβάντος και επενεργούν ώστε να συντελεστεί. Μια πέτρα που πέφτει μπορεί να έλκεται προς το έδαφος, για παράδειγμα, αλλά αυτό οφείλεται στη δύναμη της βαρύτητας που δρα επ’ αυτής. Ο Άγγλος φιλόσοφος του εικοστού αιώνα Μπέρτραντ Ράσελ (1872-1970) έγραψε: «Από τις αρχές του δέκατου έβδομου αιώνα, κάθε σοβαρή πνευματική πρόοδος έπρεπε να αρχίσει με την πολεμική σε κάποιο αριστοτελικό δόγμα». Ωστόσο, μια προσωπικότητα σαν τον Κάρολο Δαρβίνο αναγνώρισε ότι ο Αριστοτέλης είχε συμβάλει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στην κατανόηση της βιολογίας. Δυστυχώς, οι μέθοδοι που ανέπτυξε ο Αριστοτέλης δεν χρησιμοποιήθηκαν από τους διαδόχους του. Ομολογώντας, στο Περί Zώων Γενέσεως, ότι δεν γνώριζε πώς έφταναν στην ενηλικίωση οι μέλισσες, ο Αριστοτέλης έγραψε:
Όμως, αυτά που συμβαίνουν δεν έχουν επιβεβαιωθεί ικανοποιητικά- αν όμως κάποτε επιβεβαιωθούν, τότε θα πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη πίστη στις πληροφορίες των αισθήσεων παρά στις θεωρίες, και στις θεωρίες, αν (ίσα βεβαιώνουν συμφωνούν με τα παρατηρούμενα.

Κατά το μεγαλύτερο μέρος των δύο χιλιετιών μετά το θάνατο του Αριστοτέλη, οι φιλόσοφοι είχαν εγκαταλείψει ως επί το πλείστον την παρατήρηση. Η έρευνα ήταν κατά κύριο λόγο περιορισμένη στα όσα είχε παρατηρήσει ο Αριστοτέλης. Η Εκκλησία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην περιχαράκωση των σκέψεων του Αριστοτέλη και στην αποθάρρυνση της καινούριας έρευνας, κηρύσσοντάς τη μορφή ασέβειας. Ο ελισαβετιανός φιλόσοφος σερ Φράνσις Μπέικον (1561-1626) διηγούνταν μια ιστορία για το πώς μια ομάδα μοναχών συναντήθηκε κατά το Μεσαίωνα για να συζητήσει πόσα δόντια είχε το άλογο. Επειδή δεν μπορούσαν να βρουν την απάντηση σε κανένα έργο του Αριστοτέλη, ένας από τους νεότερους και πιο αφελείς πρότεινε να πάνε στους στάβλους και να τα μετρήσουν. Και για τιμωρία αποβλήθηκε από τη συνάντηση. Το ανέκδοτο λέει ελάχιστα για τα σφάλματα του Αριστοτέλη σε σχέση με τα σφάλματα εκείνων που συγκράτησαν τα συμπεράσματα του, ενώ δεν χρησιμοποίησαν τις προσεκτικές μεθόδους του. Πρόσφατοι σχολιαστές του φιλόσοφου ήταν λιγότερο επικριτικοί από εκείνους του περασμένου αιώνα, ίσως γιατί πολλά δόγματα του Αριστοτέλη έχουν τώρα καταρριφθεί. Είμαστε πιο ευγενικοί έναντι των εχθρών που έχουν ηττηθεί. Ωστόσο, η τελεολογική σκέψη του Αριστοτέλη δεν έχει ανατραπεί τόσο σαρωτικά όσο πιθανώς φαίνεται. Στη βιολογία δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την κατασκευή και την εξέλιξη των ματιών παρά μόνο εάν γνωρίσουμε σε τι χρησιμεύουν. Το πιο σημαντικό είναι πως ανεξάρτητα από το εάν τα μάτια είναι για να βλέπουν ή απλά βλέπουν, εάν τους αρνηθούμε τη φυσική τους λειτουργία οδηγούμαστε με βεβαιότητα στη φθορά τους. Τα μάτια ενός ανθρώπου φυλακισμένου για πολύ καιρό σε μια σκοτεινή σπηλιά δεν θα είναι ικανά να εστιάσουν στο φως του ήλιου όταν απελευθερωθεί, όπως και τα δόντια του θα εξασθενήσουν και τελικά θα πέσουν, εάν τρέφεται αποκλειστικά με ρευστή τροφή.

Η ίδια ανάλυση εφαρμόζεται και στις λειτουργίες του ανθρώπου ως ζωντανής ύπαρξης. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε την ηθική αχρειότητα ως εγκατάλειψη των λειτουργιών μας, άρνηση της ουσίας και του τελικού μας σκοπού. Αγαθό άτομο, από την άλλη, είναι εκείνο που φέρει καλά σε πέρας τις λειτουργίες του, όπως ένα καλό μαχαίρι είναι το μαχαίρι που κόβει καλά. Αλλά πώς ανακαλύπτουμε ποια είναι η λειτουργία του ανθρώπου; Ο Αριστοτέλης την προσδιόρισε σαν εκείνο το τμήμα της φύσης μας που είναι αποκλειστικό γνώρισμα του ανθρώπου. Συνεπώς, δεν μπορεί να είναι η ικανότητα της ανάπτυξης, διότι αυτή τη μοιραζόμαστε με τα φυτά. Ούτε μπορεί να είναι αυτή των αισθήσεων, διότι τη διαθέτουν και τα ζώα. Εκείνοι που ζουν για την ηδονή ως μοναδικό τους σκοπό συμπεριφέρονται σαν απλά κτήνη. Όμως εκείνο που έχουμε εμείς και που δεν εχει άλλο πλάσμα είναι η ικανότητα λογικής σκέψης. Όπως ακριβώς δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τι είναι ένα μαχαίρι, παρά μόνο εάν γνωρίσουμε ότι η λειτουργία του είναι να κόβει, ή ενα βελανίδι, εκτός εάν γνωρίσουμε ότι ο σκοπός του είναι να γίνει βελανιδιά, 6εν μπορούμε να κατανοήσουμε τους εαυτούς μας παρά μόνο εάν εκτιμήσουμε την αξία μιας ικανότητας που προσιδιάζει μόνο σε εμάς και του στόχου που αυτή η ικανότητα καθιστά δυνατό να μετέχουμε. Αυτός ο στόχος -ο τελικός σκοπός προς τον οποίο όλοι οι άλλοι είναι απλώς μέσα- είναι η ευδαιμονία. Για τον Αριστοτέλη, ευδαιμονία σημαίνει να δρα κανείς συμφωνα με τη λογική. Μια μορφή ορθολογικής δραστηριότητας είναι η πρακτική λογική που καθορίζει τα ηθικά ενεργήματα του ανθρώπου – το είδος της λογικής που ενυπάρχει στις ηθικές αρετές όπως το θάρρος και η γενναιοδωρία. Σκοπό της ζωής κάποιου αποτελεί το να είναι αγαθός -το να είναι αγαθός σημαίνει ότι είναι άνθρωπος. Ωστόσο, ακόμη και όταν ε:να άτομο διαθέτει όλες τις ηθικές αρετές στον κατάλληλο βαθμό, η ατυχία θα μπορούσε να του προκαλέσει δυστυχία. Το αληθινά ευτυχισμένο άτομο χρειάζεται επίσης να διαθέτει υγεία, πλούτο και να μην είναι δούλος (ή γυναίκα), όπως πίστευε ο Αριστοτέλης.

Ευτυχώς, πρόσθετε ο Αριστοτέλης, υπάρχει και άλλο ένα είδος λογικής ικανότητας που παραμένει απρόσβλητο από τις μεταβολές της ζωής. Οι νοητικές ικανότητες είναι η πιο εξυψωμένη πλευρά του ανθρώπου και παρέχουν μια ανωτερη μορφή ευτυχίας από αυτή της ηθικής αρετής: τη δραστηριότητα του φιλοσοφικού διαλογισμού. Δεν θα μπορούσαμε να διαλογιζόμαστε συνεχως, όλη την ήμερα (αφού πρεπει να τρεφόμαστε), αλλά όταν το κάνουμε εξασκούμε το πιο εκλεπτυσμένο στοιχείο του εαυτού μας και εκείνο που, σύμφωνα με ι ον Αριστοτέλη, μοιραζόμαστε με τους θεούς. Αυτό ίσιος φαίνεται σαν ενα εκπληκτικό συμπέρασμα, καθώς η πολλή φιλοσοφία θεωρείται ευρεως ότι κάνει κάποιον δυστυχισμένο. Λεν είχε όμως αυτήν την επίδραση στον Αριστοτέλη που, πανθομολογουμένως, ήταν ενα άτομο χαρούμενο, αλλά αυτό δεν αφορά την ουσία του θύματός μας. «Ευτυχία» είναι απλώς μια χονδροειδής ερμηνεία αυτού που ο Αριστοτέλης όριζε ως ευδαιμονία, κάτι εντελως διαφορετικό από την ικανοποίηση. Η ευδαιμονία δεν είναι μια στατική κατάσταση που έχουμε επιτύχει στο τέλος μιας αγαθοποιού δράσης, όπως είναι μια ανταμοιβή. Ο τελικός μας σκοπός είναι καθ’ εαυτόν μια μορφή δραστηριότητας και η καλή ζωή επιτυγχάνεται με τη διαδικασία της εκπλήρωσής της, οίκος ακριβώς όταν πηγαίνουμε σε ενα εστιατόριο προκειμένου να απολαύσουμε ένα καλό δείπνο δεν περιμένουμε να νιώσουμε την απόλαυση μετά το επιδόρπιο. Η ευδαιμονία, ενώ είναι δύσκολο να επιτευχθεί, είναι πολύ λιγότερο απροσδιόριστη από ότι η «ευτυχία». Μπορεί να έχω μεγάλο σπίτι, δύο αυτοκίνητα, καλή δουλειά και θαυμάσια οικογένεια και ακόμη να αναρωτιέμαι «Είμαι ευτυχισμένος;» Πιθανώς να υπάρχει μικρότερη αμφιβολία εάν κάποιος έχει επιτύχει την ευδαιμονία, διότι αυτή μετριέται από αντικειμενικά γεγονότα και όχι από υποκειμενικά συναισθήματα. Κατά την άποψη του Αριστοτέλη, όταν κάποιος ασκεί την πνευματική αρετή ανενόχλητος, έχει επιτευχθεί η υψηλότερη μορφή ανθρώπινης ζωής.

Οι Δελφικές γιορτές του Διονυσιακού κύκλου, η Χαρίλα και η Ηρωίς

Η ελληνική λέξη «Ηρωίς» (στη καθαρεύουσα), ή ηρωίδα αποτελεί το θηλυκό τύπο του ήρως ή ήρωα αντίστοιχα. Η Ηρωίς και η Χαριλά, ήταν Δελφικές γιορτές του Διονυσιακού κύκλου.

Στην αρχαιότητα με το όνομα Ηρωίς ονομάζονταν οι γυναικείες μυστηριακές εορτές των θυιάδων ιερειών της Δελφικής αλλά ίσως και των θρησκευτριών της Λέρνης και της Τροιζήνος προς τιμήν του αφυπνιζόμενου θεού Διόνυσου (Ήρωας Θεός) και της θεομητέρας Σεμέλης…

Γιορταζόταν κάθε οκτώ χρόνια, σε ανάμνηση της επαναφοράς της Σεμέλης, μητέρας του θεού, από τον Άδη. Φέρονταν ως μια βακχική μυστικιστική εορτή που τελούνταν στη περίοδο του Χειμώνα, στους Δελφούς.

Τα δε λεγόμενα στην εορτή αυτή τα γνώριζαν μόνο οι γυναίκες που συμμετείχαν. Στη γιορτή της Ηρωίδος έπαιρναν μέρος μόνο οι Θυιάδες και το περιεχόμενο των δρώμενων ήταν η αναγωγή της Σεμέλης, μητρός του Διονύσου, από τον Άδη στο πάνω κόσμο, δηλαδή την επαναφορά της από τον Άδη στη ζωή. μια αναγωγή που σύμφωνα με την παράδοση έγινε από τον ίδιο το Διόνυσο και την οδήγησε στον Όλυμπο με το όνομα Θυώνη.

Χαρίλα καλούνταν οι καθαρτικές και γονιμιακές τελετές των Δελφειέων και επίσης γιορταζόταν κάθε οκτώ χρόνια. Σχετιζόταν με την αναγέννηση της φύσης. Κατά τη διάρκεια της γιορτής μαστίγωναν μια κούκλα, την κρεμούσαν και τέλος την έθαβαν με μια θηλιά στο λαιμό. Η Χαρίλα ήταν σύμφωνα με την παράδοση ένα φτωχό και ορφανό κορίτσι. Σε εποχή λιμού πήγε στο βασιλιά των Δελφών να παρακαλέσει για τροφή. Εκείνος την έδιωξε κτυπώντας τη με το σανδάλι του. Μετά από αυτό το κορίτσι πήγε και κρεμάστηκε από τη ντροπή του. Καθώς ο λιμός συνεχιζόταν και απλώθηκε στη χώρα αρρώστια, το μαντείο διέταξε να εξιλεώσουν τον άδικο θάνατο της Χαρίλας. Αφού βρήκαν το πτώμα, τέλεσαν μία θυσία καθαρμού, την οποία τελούσαν μετά κάθε οχτώ χρόνια (άλλες πηγές μολάνε για κάθε εννέα χρόνια.)

Σύμφωνα με το τυπικό της αναπαράστασης, ο κορυφαίος θρησκευτικός αξιωματούχος υπεδύετο τον Βασιλιά και στεκόταν μπροστά από το πλήθος μοιράζοντας κριθάρι και λαχανικά σε πολίτες και ξένους. Τότε έφερναν ένα ομοίωμα της Χαρίλας και αφού την άγγιζαν όλοι, ο Βασιλιάς τη μαστίγωνε με το σανδάλι του. Κατόπιν η κορυφαία Ιέρεια των Θυιάδων έπαιρνε το ομοίωμα και το πήγαινε σε μια ρεματιά. Εκεί, αφού του έδεναν ένα σκοινί γύρω από το λαιμό του, το έθαβαν εκεί που είχαν θάψει και τη Χαρίλα.

Πλάτων: τι θέλει να μας πει το Συμπόσιον;

Έρως και ζωή!
 
Σε όλο σχεδόν το έργο του ο Πλάτων αναζητεί επιμόνως ένα στέρεο νόημα της  ανθρώπινης ζωής, έναν σταθερό και οριστικό σκοπό, που δεν θα τσακίζει το ανθρώπινο ον ανάμεσα στις συμπληγάδες του πολιτικού ωφελιμισμού και του ιδεολογικού απολυταρχισμού. Γι’ αυτό επιχειρεί να καταστήσει ορατό έναν εσωτερικό δεσμό ανάμεσα στο περατό και το άπειρο και στη βάση ενός τέτοιου δεσμού να συλλάβει το νόημα της ζωής και να το πραγματοποιήσει με όρους της δικής του εποχής στη δική του κοινωνία.
 
Όσο κι αν η δική μας εποχή βρίσκεται πολύ μακριά από εκείνη, το αίτημα για το Πλατωνικό νόημα της ζωής παραμένει ζωντανό. Ο σκοπός της ζωής, για τον Έλληνα φιλόσοφο, εντοπίζεται σε ’κείνη τη θεϊκή αρχή, πάνω στην οποία δεν μπορεί να ασκήσει καμιά πιθανώς εξουσία ο χρόνος και ο θάνατος. Όπως αναφέρει στο Συμπόσιο, ολόκληρη η ζωή μας, σαρκική και πνευματική, αποκτά χάρη και κίνηση από τη σύμφυτη επιδίωξή της να είναι αθάνατη. Εάν το γίγνεσθαι της ζωής προσδιορίζεται ως μια διαρκής κίνηση ανάμεσα στη γέννηση και το θάνατο, το Είναι της,  η οντολογικήτης πραγματικότητα, καθορίζεται από τον πόθο της αιωνιότητας, από τονθείο Έρωτα. Αυτός-εδώ συνιστά την πιο αληθινή θεϊκή αρχή της θνητής μας ύπαρξης.  
                                                          
Όπως ρητά αναφέρει ο Πλάτων στο Συμπόσιο, η ουσία της ζωής  εκδηλώνεται πάντοτε ως μύχιος πόθος και συναφώς ως διαρκής μόχθος, δηλαδή ως διακαής Έρως της κάθε ζωντανής ύπαρξης, να προστατεύει, να διαφυλάττει τον εαυτό της από το θάνατο και να επιζητεί την αθανασία της. Επειδή όμως δεν είναι θεός παρά θνητή ύπαρξη, γνωρίζει πως «δεν σώζεται με το να μένει πάντοτε η ίδια, όπως το θείο, αλλά με το να αφήνει στη θέση αυτού που παλιώνει και απέρχεται ένα άλλο νέο, όμοιό του» (Συμπόσιον, 207).
 
Πώς όμως δύναται να αντικαθιστά το παλαιό με το νέο; Μέσα από τη διαδικασία της αναπαραγωγής:
 «Η θνητή φύση επιδιώκει, κατά το δυνατόν, να είναι αιώνια και αθάνατη. Αυτό όμως το κατορθώνει μόνο με την αναπαραγωγή, καθώς έτσι αφήνει κάτι άλλο νέο στη θέση του παλαιού» (ό.π., 208).
 Δυνάμει αυτής της διαδικασίας της αναπαραγωγής, όλα υπόκεινται σε σχηματισμό και μετασχηματισμό: από τη σάρκα και τα κόκαλα έως τα συναισθήματα, τις ιδέες και καθετί άλλο της πνευματικής μας ύπαρξης ή ζωής. Με τον Έρωτα, ως εκ τούτου, στο στάδιο της σεξουαλικής έλξης, η αισθητή μας ύπαρξη φτάνει στο απόγειο της ακμής της: η γέννηση απογόνων εγκαθιστά «το θείον μέσα στη θνητή μας φύση» (ό.π., 205). Ακριβώς, αυτή η ύπαρξη του θείου μέσα στο θνητό μας Είναι καθιστά το τελευταίο ικανό να αναπτύσσει μια τρομερή δύναμη ερωτικής έλξεως, η οποία εκδηλώνεται, στην άμεση προφάνεια, ως σεξουαλική πράξη, για να γενικεύεται, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής, σε αγώνα, σε σύγκρουση με ό,τι εχθρεύεται αυτό που αγαπάμε.
                                             
 Έτσι εξηγείται, γιατί και ο πιο αδύναμος αντιστέκεται στον πιο ισχυρό, χωρίς να φοβάται το θάνατο, όταν πρέπει να διασώσει αγαπημένους του ανθρώπους, π.χ. παιδιά, απογόνους κ.λπ. ή να υπερασπιστεί ιδέες και ιδανικά. Ο Έρως λοιπόν δεν είναι ένα απλό φαινόμενο σαρκικής γέννησης, αλλά και πνευματικής. Η κλίση του ανθρώπου προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση έχει τη ρίζα της στον Έρωτα, στο πάθος για αθανασία. Όχι λιγότερο ανάγουν τη ρίζα τους στον Έρωτα και τάσεις ή πόθοι διαστροφής. Π.χ. η φιλοδοξία για κυριαρχία. Πώς εξηγείται η διαστροφή που μπορεί να εκφράσει ο έρως; Εξηγείται από το γεγονός ότι η επιδίωξη για αθανασία δεν επιτυγχάνεται πάντοτε. Τότε συμβαίνει ο Έρως να στρέφεται σε ανούσια πράγματα, δηλαδή προς τη διαστροφή. Μήπως αυτό δεν είναι το κυρίαρχο γνώρισμα του Ερωτισμού στις  ημέρες μας. Ο Πλάτων ωστόσο διευκρινίζει πως υπάρχουν δυο κατευθύνσεις του Έρωτα, δυο Αφροδίτες, δυο θεές του Έρωτα, στις οποίες έχουν την αντιστοιχία τους ο ουράνιος και ο πάνδημος Έρως. Όπως κι αν έχει όμως το πράγμα, ο Έρως πρέπει να είναι Έρως του κάλλους, του αγαθού. Οι περισσότεροι όμως άνθρωποι μένουν στα μισά του δρόμου: σταματούν στο είδωλο του κάλλους ή του αγαθού και δεν προχωρούν προς το ίδιο το κάλλος, προς το αγαθό. Ετούτη η προχώρηση είναι ίδιον των αληθινών φιλοσόφων. Όθεν, αξία στη ζωή δίνει η αληθινή και γι’ αυτό ανηφορική οδός του Έρωτα από το σχετικό ωραίο στο απόλυτο ωραίο. Συγκριτικά με το τελευταίο τούτο, όλα εκείνα τα σχετικά αντικείμενα που ποθούν οι άνθρωποι είναι ένα τίποτα. 

ΕΛΑΦΗΒΟΛΙΩΝ (30 ΗΜΕΡΕΣ) 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ – 23 ΜΑΡΤΙΟΥ



Ο Ελαφηβολιών είναι ο 9-ος μήνας του αττικού ημερολογίου. Ήταν αφιερωμένος στη θεά Άρτεμη και αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα 21 Φεβρουαρίου – 23 Μαρτίου.
Ο μήνας πήρε το όνομά του από τα Ελαφηβόλια, γιορτή με θυσίες ελαφιών που πραγματοποιούνταν την έκτη μέρα του μήνα προς τιμήν της Ελαφηβόλου Άρτεμης.
Τον ίδιο μήνα διοργανώνονταν και τα Μεγάλα ή “εν άστει” Διονύσια προς τιμήν του Διονύσου του Ελευθερέα, τα οποία θεσμοθετήθηκαν από τον Πεισίστρατο και κατά τα οποία παρουσιάζονταν και διαγωνίζονταν τραγωδίες από την 11η μέχρι την 13η ημέρα του μήνα.
Μετά τα Μεγάλα Διονύσια, αναφέρεται από πηγές ότι τελούνταν τα Πάνδια.
Στις 18 του μήνα τελούνταν επίσης τα Ανάκεια προς τιμήν των Διόσκουρων
Κάστορα και Πολυδεύκη, ενώ το μήνα αυτό τελούνταν και τα Γαλάξια προς τιμήν της Ρέας – Κυβέλης, σε αντίθεση με τα Γαλάξια προς τιμήν του Απόλλωνα κατά το μήνα Ποσειδεώνα.
Ονομάστηκε έτσι «από των ελάφων, αίτινες τω μηνί τούτω εθύοντο τη ελαφηβόλω
Αρτέμιδι» (Bekket, An-Gr. I, 249). Οφείλει, δηλαδή, την ονομασία του στα Ελαφηβόλια, γιορτή κατά την οποία θυσιάζονταν ελάφια προς τιμήν της ελαφηβόλου θεάς του κυνηγιού Αρτέμιδος, η οποία αγαπούσε ιδιαιτέρως την έλαφον και ετέρπετο με κατ’ εξοχήν «κάπροισι και ωκείης ελάφοισιν» (Ομ. Οδυσ. Ζ 104) δηλαδή, η οποία ευχαριστείτο να κυνηγά αγριογούρουνα και γοργοπόδαρα ελάφια.
Από την 8η ή την 9η μέχρι την 13η του Ελαφηβολιώνα, ετελούντο στην Αθήνα τα Μεγάλα Διονύσια ή κατ’ Άστει Διονύσια, με τις επιμέρους γιορτές τους κάθε τρίτο έτος.
Στα Μεγάλα Διονύσια προΐστατο ο Επώνυμος άρχοντας.
Μέρος της γιορτής των Μεγάλων Διονυσίων ήταν τα Πάνδια, αρχαία γιορτή των Αθηναίων προς τιμήν του Διός.
Η ίδρυσή της αποδίδεται είτε στον Πανδίωνα, μυθικό βασιλιά των Αθηνών, ή στη νύμφη Πανδία, θυγατέρα του Δία και της Σελήνης.
Οι αρχαίοι Έλληνες, ιδίως στην Κρήτη και τη Μικρά Ασία, κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα γιόρταζαν τα Ιλάρια, που ταυτίστηκαν με τη γιορτή της εαρινής ισημερίας μεταξύ 23ηςης του σημερινού μήνα Μαρτίου.
Οι εορτάζοντες πανηγύριζαν φορώντας στεφάνια και κωμικά προσωπεία.
Στην Αθήνα, κατά την εαρινή ισημερία, ετελούντο τα Αδώνια, προς τιμήν του Άδωνι και της Αφροδίτης.
Τα Αδώνια ή Αδώνεια διαρκούσαν δύο ημέρες. Από αυτές, η πρώτη εκαλείτο αφανισμός, κατά τη διάρκειά της οποίας, γυναίκες με δάκρυα στα μάτια θρηνούσαν τον θάνατο του Άδωνι.
Η δεύτερη ημέρα λεγόταν εύρεσις και κατ’ αυτήν γιορταζόταν η ανάσταση του Άδωνι (Λουκ. Περί Συρίας Θεάς).
Ο ελληνικός μύθος του θνητού Άδωνι και της θεάς Αφροδίτης αντιστοιχεί προς τον σουμεριακό μύθο του Ντουμμουζί (Γιος της ζωής) και της θεάς Ιναννά ή προς τον βαβυλωνιακό μύθο του Ταμμούζ και της θεάς Ιστάρ, που ήδη έχουμε αναφέρει.
Για τους πιστούς, ο Άδωνις ήταν η προσωποποίηση της βλάστησης ο δε θάνατός του υποδήλωνε την εξαφάνιση της φυτικής ζωής κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Ενώ, η ανάστασή του συμβόλιζε την αναγέννηση της φύσης κατά την εποχή της άνοιξης.
Πάντως, τα Αδώνια ήταν γιορτές που ετελούντο σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας σε διαφορετικές, όμως, ημερομηνίες.
Έτσι, διάφορες ελληνικές πόλεις πανηγύριζαν τα Αδώνια κατά την εαρινή ισημερία, ενώ άλλες κατά τη χειμερινή ή τη θερινή τροπή, πάντα όμως προς τιμήν της Αφροδίτης και του Άδωνι.
(Αριστ. Ειρ. 6, 420. Μουσαίου, Ηρώ και Λέανδρος, στ. 43). Σύμφωνα με άλλους ερευνητές, τα Αδώνια ετελούντο στην Αθήνα κατά τη θερινή τροπή και όχι κατά την εαρινή ισημερία, συμβολίζοντας πάντα την αναγεννώμενη φύση.
Ο Ελαφηβολιών, εκτός από την Αττική, αναφέρεται και στα μηνολόγια άλλων ελληνικών πόλεων, όπως της Απολλωνίας στη Χαλκιδική.
Κατά τη διάρκεια του Ελαφηβολιώνα γίνονταν στην Αθήνα τα Γαλάξια, μια σπουδαία γιορτή προς τιμήν της Κυβέλης, της Μητέρας των Θεών.
Κατ’ αυτήν προσφερόταν στη θεά από τους νέους μία χρυσή φιάλη με τη «γαλαξία», χυλό από κριθάλευρο και γάλα, από το οποίο προήλθε και η ονομασία της.
Λόγω όμως και της γιορτής των Γαλαξίων στη Δήλο, ο αντίστοιχος μήνας του αττικού Ελαφηβολιώνα ονομάστηκε Γαλαξιών.

Αξιοπρέπεια και φόβος

Το αξιοπρεπές κοστούμι, ο βλοσυρός διάκοσμος του προσώπου που τείνει από τον τρόμο του ενδεχόμενου να γίνει ιλαρός πίσω από τις σαχλές παραληρηματικές γνώριμες συγχορδίες, δεν καταφέρνει να κρατήσει ούτε τα προσχήματα. Εξακολουθεί.

Η λογική της άλογης πτώσης, της μετάπτωσης, από ένα επίπεδο σε κάποιο άλλο χειρότερο ελλοχεύει γεμάτη προσδοκία. Η (καταστροφή), σανίδα της σωτηρίας των από καιρό λεγομένων… Η απόδειξη. Ιδού ο μεσαίωνας καταφθάνει εν τω μέσω της νυχτός. Πάντες οι φοβούμενοι προσέλθετε.

Η καταστροφή αργεί, δεν έρχεται. Πού να είναι η ευλογημένη;

Η ιδέα-λαίλαπα της νοσηρής δια τρόμου εκμετάλλευσης του κάθε άνου πολίτη που δεν επιβεβαιώνεται με έργα, λυσσά ως ζώο εγκλωβισμένο σε μυαλό που δεν θέλει ή που δεν μπορεί (να αντιληφθεί). Ο δάσκαλος δεν αποδεικνύεται. Ο προφήτης κρίνεται ελάχιστος ή ακόμα χειρότερα, ανήκων.

Η Ελλάδα καράβι στα κύματα μέσα.

Οι Κασσάνδρες από τη μια, οι πλανημένοι της λογικής από την άλλη, οι εκούσιοι καταστροφείς, οι κλακαδόροι της συντήρησης, της δεδομένης λατρείας του γονυπετή υπηκόου –από τον φόβο της μάχης- στη μέση. Της συνήθειας οι οπαδοί… οι βολεμένοι της φθηνής ευαρέσκειας.

Οι αναμφισβήτητα τρομεροί, οι έλλογοι συζητητές της ακέραιης αλήθειας, οι μόνοι δικαιούχοι των πατροπαράδοτων αξιών, οι μαχητές της δεδομένα περήφανης διαλεκτικής, αναγκάζονται υπό το βάρος του αυταπόδεικτου, σε επιχειρήματα σαχλά στερουμένης της πλέον ήπιας λογικής.

Η αμφισβήτηση του Θείου Σώστη, του μόνου ισχυρού πάλαι ποτέ άριου, σακατεύει το ευγενές –κυρίου- είθισται, του κάθε ανθρώπου δηλωμένου, υποταγή. Η πιάτσα χαλνά (χαλάει). Οι αγενείς στο προσκήνιο τιτιβίζουν…

Κι όμως, η αξιοπρέπεια ψηλώνει.

Το κάνει δίχως δεύτερη σκέψη και το μόνο σωσίβιο αρετής για όλους εκείνους, η ανάληψη της ευθύνης και αποπομπής της μπούρδας εμμονής, απουσιάζει.

Κι όμως η διαχείριση απεδείχθη ορθή...

Ακόμα και την ύστατη ώρα, ο ηττημένος απολύει τη μόνη ελπίδα αξιοπρεπούς αποχώρησης. Αγνοεί την ομολογία και μάχεται το -έστω προσωρινό- αυταπόδεικτο, ευκλεές.

Η αποδοχή του λάθους, ως τίμια παραδοχή, ενέχει ανδρεία.

Κανείς άξιος δεν θα αφήσει το χέρι του ηττημένου… Δικαίωμα στο λάθος έχουν οι πάντες, στην εμπάθεια οι στρεβλοί θιασώτες της ελπίδας …πως αφού τα πάντα κινούνται, κάποτε θα έρθει η σειρά μας να σταθούμε ψηλά. Το παρακάλι μας έως τότε θα ακούεται γοερό ως κλάμα ψυχής αμετάνοης σε έσχατη κρίση.

Η εντιμότητα της παραδοχής, μια λέξη χαμένη. Το ‘’αξίως πρέπει’’ ομοίως κακά δοσμένο, δεμένο πισθάγκωνα στον βωμό της μαρτυρίας του άριστου υπηκόου της Ευρωπαϊκής πορείας των λίγων. Εκείνων που ονειρεύονται ορδές ανθρωπίνων σχημάτων που ακολουθούν, που τάσσονται, που ομολογούν, που πράττουν δίχως να απαιτούν.

Ορίστε μια κούπα ρύζι…

Ο φόβος τρομοκρατεί χαρακτήρες, αλλάζει την πάστα των ανθρώπων, τους αφήνει έρμαια* των ρηχών ποθημένων τους ή άβουλα όντα στο πιθανό ενδεχόμενο.

Θλίψη.

Το παράλογο γενικώς, μαζί με τη σοφιστεία, αποδεικνύονται ως τέτοια, δύσκολα, καθώς δεν υπάρχει κάτι που να καταφέρνει να πείσει τον δηλωμένο ‘’άπιστο’’ περί της όποιας πίστης. Χρειάζεται πρώτα από όλα ευγενής διάθεση και ανδρεία. Το είπαμε ήδη.

Η ‘’ανάποδη’’ κίνηση μπορεί να συμβεί ανά πάσα ώρα, μα αυτός δεν είναι λόγος οδυρμού. Το ‘’δυστυχές’’ έχει τη δύναμη να φωνάξει παρόν το κάθε πρωί, το κάθε μεσημέρι, το κάθε λεπτό, μα αυτός δεν είναι λόγος ταγής.

Η ζωή στο κλουβί μοιάζει πιο σίγουρη, αλλά δεν είναι ζωή. Αντιθέτως οι ώρες στην φύση όσο επικίνδυνες και εάν μοιάζουν, έχουν μια άλλη αίγλη, ενός άλλου τύπου ομορφιά, μια περηφάνια και ένα κομπασμό αλλιώτικο… Μια λάμψη στο βλέμμα. Έλληνας ρε…

Ο ήχος της φωνής που ακούγεται και μόνο, δηλώνει έντονη παρουσία. Το σκούξιμο μονάχα ανάγκη…
-------------
* Έρμαιο: η κομμένη κεφαλή του Ερμή.

Το εσωτερικό μας Poltergeist

Τι είναι αυτός ο χαμός, που γίνεται μέσα μας μερικές φορές, και έχουμε άγνοια για αυτόν;
Το μονό που καταλαβαίνουμε, είναι μια μετακίνηση συναισθημάτων, άλλα ποιος τα κινεί αυτά τα συναισθήματα, και γιατί με τόση μανία δεν το βλέπουμε!
Ίσως στον καθρέπτη μια μέρα να τον δούμε τώρα τι θα δούμε είναι άλλη ιστορία! Θα δούμε στοιχειό. Θα δούμε δαίμονα; Η απλώς μια μετακόμιση, φύγε εσύ, έλα εσύ;
Πάντα την νύχτα, όπως τα Poltergeist , που πετάνε πράγματα, από τον ένα τοίχο, στον άλλον, έτσι και μέσα μας, την ώρα που πέφτουμε για ύπνο, εκσφενδονίζονται, θύμησες παλιές, καινούργιες μικρές αναλαμπές, της μέρας των ανθρώπων, τα συναισθήματα, όλα αυτά αιωρούνται στο μυαλό μας!
Ακούγοντας πολλές φορές στο βάθος, να γρυλίζει κάτι με λυσσά, ένας ήχος, που μας είναι πάρα πολύ γνώριμος ,που απαιτεί από εμάς, είναι ο εγωισμός μας, σαν άλλος δαίμονας, που απαιτεί ,θυσίες και αίμα, μονό που το δικό μας αίμα, είναι που δίνουμε για να τραφεί το τέρας δαίμονας.
Εμείς ματώνουμε, μέσα από “Το όχι εγώ θα τα καταφέρω με κάθε κόστος” (την ψυχή μας μπορεί;)
Όχι εγώ θα τους δείξω! Όταν εμείς οι ίδιοι δεν βλέπουμε, τι γίνεται μπροστά μας!
Όχι το δικό μου θα περάσει, κοπανιόμαστε, σαν κακομαθημένα παιδάκια.
Και ματώνεις! Ματώνεις και τότε, εσύ είσαι αυτός που στοιχειώνεις την Ζωή σου!Ναι ,εσύ καρφώνεις σαν κουκλάκι βουντού, την ΖΩΗ την δίκη σου ΖΩΗ!

Τις πρώτες καρφίτσες, τις βάζεις, στην καρδία -αχ αυτή η καρδούλα- αγαπώντας λάθος ανθρώπους!
Μέτα συνεχίζεις, βάζεις καρφίτσες και στην πλάτη, επωμίζεσαι έτσι βάρη αλλων!
Καρφώνεις με μανία και τα γόνατα, και δεν μπορείς να προχωρήσεις, μπροστά!
Και το τελειωτικό βελόνι το καρφώνεις στο κεφάλι σου! Γιατί εκεί γίνονται όλα! Το στοιχειακό, ο δαίμονας, ο ταλαίπωρος μεταφορέας!
Κοίτα στον καθρέπτη, είσαι εσύ, αναμαλλιασμένος και κομμένος στα μάτια, από το εσωτερικό σου δάκρυ -πως να τελειώσω όλο αυτό το χάος;
Φωνάζεις εσύ! Σε εσένα! Κοιτώντας στον καθρέπτη!
Πλύνε το πρόσωπο σου, όρθωσε το ανάστημά σου σε όλους και όλα. Φτιάξε τα μαλλιά σου!
Φτιάξε τα μυαλά σου, την σκέψη σου.
Πάψε να φωνάζεις στον εαυτό σου! Δεν είσαι η μαμά σου, ωρίμασε!
Άνοιξε τα παράθυρα να μπει λίγο φως, για να μπει η αιωνία λιακάδα μέσα σου!(δίωξε τοξικούς ανθρώπους, και καταστάσεις)
Εσύ και μονό εσύ, μπορείς να σταματήσεις το βιασμό της ψυχής σου!
Ε! Και βάλε ένα περίδοτο μέσα σε μια κανάτα με νερό και πίνε κάθε μέρα από εκεί, μπας και μαλακώσει η καρδούλα σου και βάλε ένα δίσκο να παίζει!
Και όλα αυτά πια με χαμόγελο βάλε τα All star πήγαινέ μια βόλτα σε αυτήν την έρμη μάνα… Να σου δείξει πως είναι η πραγματική αγάπη μπας και πάρεις τα χαμπάρια σου!

Το αίσθημα του ότι υπάρχουμε

Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν διάφορες τεχνικές για να νιώσουν ότι υπάρχουν. Μερικοί άνθρωποι δεν αισθάνονται ότι υπάρχουν, λόγω της ταύτισής τους με τις ενοχές τους ή με εφήμερα αντικείμενα. Κάποιοι ακόμα χρησιμοποιούν υπερβολικά πολλά καλλυντικά και στολίζονται με πολλά κοσμήματα για να κάνουν τους αυτούς τους να αισθανθούν ότι υπάρχουν και να δείξουν στους άλλους ότι έχουν αξία. Οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν τέτοιες συμπεριφορές μόνο και μόνο για να κάνουν τους ανθρώπους να αισθανθούν ότι είναι κάτι περισσότερο απ’ ότι πραγματικά είναι.

Οι πραγματικές επιτεύξεις, η επιτυχία, η νίκη επί του εαυτού, η άφθονη υπηρεσία προς τους άλλους, και η συνεχής προσπάθεια να αυξήσουμε την χαρά των άλλων ανθρώπων μάς βοηθούν στο να χτίσουμε την ταυτότητά μας, την ψυχή μας, την βεβαιότητά μας, και το αίσθημα του ότι υπάρχουμε.