Το ξεχασμένο πείραμα των σοβιετικών με τους λύκους και τις αλεπούδες

Είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο μέρος του επιστημονικού προγράμματος της Σοβιετικής Ένωσης ήταν επικεντρωμένο γύρω από τις στρατιωτικές ανάγκες, με μια εκτεταμένη κρατική μηχανή να ξοδεύει χρόνο και χρήμα. Καμιά φορά όμως, προέκυπταν και κάποιες αναπάντεχες ανακαλύψεις.

Πίσω στη δεκαετία του '50 οι Σοβιετικοί προσπάθησαν να δαμάσουν και να εξημερώσουν τους λύκους κάνοντάς τους κατοικίδια ζώα τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν στο στρατό. Ο λύκος έχει ένα δάγκωμα πολύ ισχυρότερο από ό, τι οποιοσδήποτε κατοικίδιος σκύλος και επίσης έχει πολύ πιο ακριβή ακοή και μυρίζει τέλεια όταν παρακολουθεί το θήραμά του. Επίσης, είναι εξαιρετικά επιθετικό και σκληραγωγημένο ζώο και είναι σε θέση να μείνει για μέρες χωρίς φαγητό ή ύπνο. Θεωρητικά, θα γίνονταν μεγάλα σκυλιά φύλακες.

Όμως αποδείχτηκε αδύνατο για τους ‘συντρόφους’ να εξημερώσουν το λύκο. Παρά το γεγονός ότι τα κουτάβια απομακρύνονταν από τις μητέρες τους και τα εκτρέφανε σε άνετες κατοικίες με άφθονη ανθρώπινη προσοχή, φτάνοντας στην εφηβεία τους οι λύκοι απλά αρνιόντουσαν να υπακούσουν στις εντολές ή να συμμορφωθούν σε οποιουσδήποτε κανόνες. Ήταν επίσης επιρρεπείς να γίνουν επιθετικοί, άρπαζαν τρόφιμα οπουδήποτε μπορούσαν και επιτίθονταν στους κυρίους τους που προσπαθούσαν να τους βάλουν σε τάξη. Ένα άγριο ζώο είναι πάντα ένα άγριο ζώο. Ο κατοικίδιος σκύλος είναι ένας πρόγονος του λύκου, αλλά σαφώς ακόμα και οι πιο επιθετικές ράτσες, όπως τα πίτμπουλ και τα ροτβαιλερ έχουν διαφορετικά γενετικά χαρακτηριστικά.

Ο απόηχος του πειράματος

Το έργο ήταν μια πλήρης αποτυχία, αλλά οδήγησε σε μια άλλη επιχείρηση όπου τώρα προσπάθησαν να μεγαλώσουν αλεπούδες έτσι ώστε να γίνουν πιο εξημερωμένες. Πήραν τις αλεπούδες από το φυσικό τους περιβάλλον και από τα αγροκτήματα όπου εκτρέφονταν για τη γούνα τους. Για να τις εξημερώσουν, τα πιο ήρεμα ζώα τα μεγάλωναν μαζί και για να ελέγχουν τις πιο επιθετικές αλεπούδες, τις έβαζαν να ζευγαρώνουν μόνο μεταξύ τους.

Μέσα σε λίγες γενιές, οι πειθήνιες αλεπούδες είχαν γίνει όλο και πιο εξημερωμένες, δεχόμενες την ανθρώπινη αλληλεπίδραση και συμπεριφέρονταν όλο και περισσότερο σαν κατοικίδια ζώα, ενώ τα επιθετικά ζώα θα σου έκοβαν το δάχτυλο, μόνο και μόνο αν άγγιζες το κλουβί τους.

Φάνηκε ότι οι επιθετικές τάσεις των αλεπούδων ήταν συνάρτηση της γενετικής τους. Προκειμένου να το ελέγξουν αυτό, τα κουτάβια των επιθετικών ζευγαριών δόθηκαν σε πιο ήπιες μητέρες αλεπούδες να τα μεγαλώσουν, ενώ τα ήπια κουτάβια δόθηκαν σε επιθετικές μητέρες – αλλά δεν υπήρχε καμία διαφορά. Ακόμη και η εμφύτευση εμβρύων από επιθετικές αλεπούδες σε πιο εξημερωμένες μητέρες δεν έφερε σημαντικά αποτελέσματα. Ένα επιθετικό ζώο ήταν ένα επιθετικό ζώο που ακολουθούσε τη γενεαλογία του.

Εδώ γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον

Καθώς οι γενιές των διασταυρωμένων των εξημερωμένων και πιο οικόσιτων αλεπούδων συνεχιζόταν, τα ήμερα ζώα άρχισαν να δείχνουν αλλαγές στη μορφολογία τους. Κατεβασμένα αυτιά, σγουρές ουρές, άσπρο τρίχωμα γύρω από τα πρόσωπά τους και ούτω καθεξής. Όχι μόνο συμπεριφέρονταν περισσότερο σαν κατοικίδια σκυλιά, αλλά άρχισαν να μοιάζουν με αυτά. Μέσα σε 20-30 γενιές αναπαραγωγής, οι αλεπούδες ήταν σχεδόν κατοικίδια ζώα και φαινόταν λιγότερο σαν αλεπούδες και περισσότερο σαν κοινές ράτσες σκύλων. Είχαν επίσης την ιδιοσυγκρασία ναταιριάξουν με σκυλιά.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι συνεχίζοντας να αναπαράγονται και να επιλέγονται οι ήμερες αλεπούδες και να επιλέγονται συγκεκριμένα χαρακτηριστικά σύντομα η αλεπού έμοιαζε με σκυλί, από τσοπανόσκυλο έως Σι-Τζου. Το πιο ενδιαφέρον όμως, είναι ο τρόπος που η εμφάνισή τους συνδεόταν απόλυτα με το γενετικό χαρακτηριστικό τους στο να γίνουν πιο ήρεμες και να εξημερωθούν πιο εύκολα. Δεν ήταν απαραίτητο να έψαχναν για τις αλλαγές στην μορφολογία για να προσδιορίσουν τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς, αρκεί μόνο να επέλεγαν ζεύγη αναπαραγωγής ανάλογα με το πόσο ήταν πειθήνιες και συμπεριφέρονταν καλά και τα υπόλοιπα έρχονταν μόνα τους.

Η εφαρμογή στον άνθρωπο

Κανείς δεν έχει εφαρμόσει αυτά τα είδη σχημάτων αναπαραγωγής στην ανθρώπινη φυλή, αλλά θα ήταν λογικό να υποθέσουμε ότι ισχύουν παρόμοιοι κανόνες. Οι άνθρωποι είναι πιο περίπλοκοι, αλλά σε κάποιο βαθμό, όσο πιο συμπαθητικό και ελκυστικό είναι ένα άτομο, τόσο πιο καλά ισορροπημένο και κοινωνικό είναι. Δεν είναι μόνο εμφάνιση, αλλά ένα γενετικό χαρακτηριστικό που καθορίζει τη συμπεριφορά.

Οι άνδρες είναι πιο επιθετικοί και έχουν μια πιο «στεγνή» και λογιστική φύση. Δεν είναι κάτι που μπορούν να αλλάξουν. Το να πρέπει οι άνδρες να «έρθουν σε επαφή με τα συναισθήματά τους» ή να «αναζητήσουν την θηλυκή τους πλευρά», είναι ένα εντελώς αφύσικο αίτημα. Επιπλέον, είναι εξίσου παράλογο να περιμένουμε από έναν άνδρα να "συμπεριφέρεται" σύμφωνα με τα γυναικεία πρότυπα, όπως θα ήταν να ζητούσαμε από μια γυναίκα να κατουρήσει όρθια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ήπια χαρακτηριστικά δεν μπορούν να εμφανιστούν σε άνδρες και φυσικά είναι ικανοί και σε συναισθήματα και σε ευγενικές πράξεις κλπ Το θέμα είναι ότι έχουν ένα γενετικό προγραμματισμό και την ανάγκη για μια πιο διεκδικητική ή ακόμα και επιθετική συμπεριφορά. Αυτό το καθαρό αρσενικό χαρακτηριστικό είναι το πιο σημαντικό για την επιβίωση του ανθρώπινου γένους.

Μετά από τέσσερις δεκαετίες σοβιετικών πειραμάτων ερχόμαστε να πούμε ότι η προσπάθεια αναπαραγωγής αλεπούδων ως κατοικίδια ζώα έχει ως αποτέλεσμα το να μην μπορούν να επιβιώσουν καλά στην άγρια φύση. Κάθε σκύλος που πηγαίνει και γίνεται αδέσποτος, αντιμετωπίζει δυσκολίες, επειδή δεν μπορεί εύκολα να κυνηγήσει, στερείται το ένστικτο του επιθετικού "ζώου" και θέλει να στηριχθεί σε κάτι πιο δυνατό από τον ίδιο. Είναι ένα «βήτα». Η ίδια τη φύση έχει κάνει τις γυναίκες πιο ήρεμες και ικανές να φροντίζουν. Οι γυναίκες (και τα “prettyboys”) δεν έχουν τόσο την ικανότητα να παίρνουν ρίσκα, να αντιμετωπίζουν την αντιπαράθεση, να λαμβάνουν ηγετικές θέσεις, να οργανώνουν την διοικητική μέριμνα ή να καταστρώνουν σχέδια.

Φυσικά, το αντίβαρο σε αυτό είναι να έχουν περισσότερο ανεπτυγμένες τις κοινωνικές ικανότητες που τις κάνουν να μπορούν να πάρουν αυτό που χρειάζονται για να επιβιώσουν. Ένας λύκος είναι πιο πιθανό να δαγκώσει το χέρι σας, ενώ ένα κατοικίδιο σκυλί θα ικετεύει για φαγητό, θα κάνει αστείους θορύβους ή θα σας δίνει το ένα του πόδι. Τα σκυλιά έχουν πολύ πιο προηγμένες κοινωνικές δεξιότητες και προσφέρουν επίσης συντροφικότητα, τα καθήκοντα του σκύλου-φύλακα, είναι καλά για παρακολούθηση και κυνήγι, τα οποία είναι οι λανθάνουσες δεξιότητές τους από όταν ήταν άγρια ζώα.

Κοιτάζοντας τα πειράματα με τους λύκους και τις αλεπούδες, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς τις διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι άνδρες πρέπει να διασφαλίζουν ότι τα χαρακτηριστικά αυτά δεν θα χαθούν. Αν δεν διαφυλάξουμε την κληρονομιά μας, θα είμαστε όλοι αρσενικά «βήτα» στην υπηρεσία των computer processors μας. Ίσως ταινίες όπως το Matrix και το Terminator έχουν ένα βαθύτερο μήνυμα απ’ όσο νομίζουμε.

Επίκτητος: Αν κατέχεσαι από επιθυμία για τη φιλοσοφία...

Αν κατέχεσαι από επιθυμία για τη φιλοσοφία, να είσαι από τα πριν ετοιμασμένος ότι θα σε περιγελάσουν, ότι πολλοί θα σε πάρουν στο ψιλό, ότι θα πουν: «Να που μας ξεφύτρωσε έτσι ξαφνικά φιλόσοφος» ή «Από πού κι ως πού τούτο το φρύδι;»...

 

Εσύ ωστόσο να μην έχεις έπαρση, να είσαι όμως σταθερός σ᾽ εκείνα που θεωρείς απόλυτα αγαθά, σαν να ᾽χες ταχθεί από τον θεό να σταθείς εκεί. Και να μην ξεχνάς ότι αν μείνεις σταθερός στα αυτά πράγματα, οι ίδιοι άνθρωποι που πρωτύτερα σε περιγελούσαν θα σε κοιτάζουν έπειτα με θαυμασμό, ενώ αν λυγίσεις θα γελοιοποιηθείς διπλά.

εἰ φιλοσοφίας ἐπιθυμεῖς, παρασκευάζου αὐτόθεν ὡς καταγελασθησόμενος, ὡς καταμωκησομένων σου πολλῶν, ὡς ἐρούντων ὅτι «ἄφνω φιλόσοφος ἡμῖν ἐπανελήλυθε» καὶ «πόθεν ἡμῖν αὕτη ἡ ὀφρύς;» σὺ δὲ ὀφρὺν μὲν μὴ σχῇς· τῶν δὲ βελτίστων σοι φαινομένων οὕτως ἔχου, ὡς ὑπὸ τοῦ θεοῦ τεταγμένος εἰς ταύτην τὴν χώραν· μέμνησό τε διότι, ἐὰν μὲν ἐμμείνῃς τοῖς αὐτοῖς, οἱ καταγελῶντές σου τὸ πρότερον, οὗτοί σε ὕστερον θαυμάσονται· ἐὰν δὲ ἡττηθῇς αὐτῶν, διπλοῦν προσλήψῃ καταγέλωτα.

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ - Ἐγχειρίδιον 

Κουράγιο: Πώς να το αποκτάς σε πολύ δύσκολες καταστάσεις

...ΜΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ!

 

Μερικές φορές τα συναισθήματα μας συνεπαίρνουν σε βαθμό που δεν μπορούμε να τα ξεπεράσουμε ή να τα ελέγξουμε και ευχόμαστε να υπήρχε κάποιος τρόπος να τα δαμάσουμε.  Ο τρόπος αυτός υπάρχει!  Σύμφωνα με τον Δρα Charles C. Manz, ειδικό σε θέματα ηγεσίας, δε χρειάζεται να είναι κανείς  στο έλεος των συναισθημάτων του: όχι μόνο μπορούμε να τα δαμάσουμε, αλλά και να τα κατευθύνουμε σε εποικοδομητικά κανάλια.  Αυτή η ικανότητα να επιλέγουμε το πώς αισθανόμαστε ονομάζεται ‘συναισθηματική πειθαρχία.

 

Ενδυνάμωση της ψυχικής ενέργειας

            Ένας από τους καλύτερους τρόπους να ενδυναμώσουμε την ψυχική μας ενέργεια είναι να αναγνωρίσουμε το γεγονός, που ίσως και να φαίνεται απίθανο, ότι μπορούμε να επιλέξουμε το πώς αισθανόμαστε.  Όπως γνωρίζουμε, τα συναισθήματα είναι δυνάμεις μεγάλης έντασης, αφού δεν καθορίζουν απλώς το πώς αισθανόμαστε, αλλά και το πώς σκεφτόμαστε και το τι αποφάσεις παίρνουμε.  Παρόλο που στην ψυχοθεραπεία –και όχι μόνο- συνιστάται να δίνουμε προσοχή στα συναισθήματά μας επειδή αντιπροσωπεύουν έναν βαθύτερο πυρήνα του εαυτού μας, ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η δύναμή τους μπορεί να μας εκτροχιάσει.  Τα έντονα συναισθήματα μπορεί να οδηγήσουν σε λανθασμένες αποφάσεις και ενέργειες, σε συγκρούσεις και να δημιουργήσουν πυροτεχνήματα τα οποία ξεσπάνε όταν οι άνθρωποι διαφωνούν.

 

Τα συναισθήματα ως πηγή πληροφοριών

            Σύμφωνα με τον Δρα Manz, συγγραφέα του βιβλίου Emotional Discipline: The Power to Choose How You Feel (εκδ. Berrett-Koehler, 2003), τα συναισθήματα είναι μια πηγή πληροφοριών και μπορούν να λειτουργήσουν για τον καθένα μας αν μάθουμε να τα ελέγχουμε και να αξιοποιούμε την ενέργειά τους για καλό σκοπό.  Τα συναισθήματα αποτελούν πρωταρχική πηγή ενέργειας και κινήτρων και απαρτίζονται από διαφορετικά συστατικά, όπως συμπεριφορά, σκέψη, φυσιολογία, διανόηση και νόημα.  Όλα τα συστατικά των συναισθημάτων μπορούν να αξιοποιηθούν για τη βελτίωση της ζωής του ατόμου.

            Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές εμπειρίες στη ζωή του, οπότε καθένας είναι διαφορετικός στο τι ακριβώς διεγείρει τα συναισθήματά του.  Για κάποιους ανθρώπους μια διαφωνία μπορεί να πυροδοτήσει πολύ έντονα συναισθήματα, ενώ για κάποιους άλλους ένας θάνατος θα είχε την ίδια συναισθηματική ένταση.

            Η συναισθηματική πειθαρχία δεν είναι μια διαδικασία ίδια για όλους-‘κόβεται και ράβεται’ ατομικά, στα μέτρα του καθενός.  Έτσι, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ατόμου, η εκπαίδευση στη συναισθηματική πειθαρχία παίρνει λίγο διαφορετική μορφή, ακολουθώντας πάντα τις ίδιες βασικές αρχές, ώστε να μπορεί κανείς να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τωρινές και μελλοντικές προκλήσεις.

 

Η βασική στρατηγική

            Υπάρχουν κάποια βασικά βήματα που μπορεί να ακολουθήσει κανείς όταν έρθει αντιμέτωπος με ένα έντονο συναίσθημα.

1. Αιτία.  Το πρώτο που έχει να κάνει κανείς είναι να εντοπίσει το ζήτημα ή γεγονός που προκάλεσε το έντονο συναίσθημα.  Είναι απαραίτητο να διαχωρίσει κανείς τις πραγματικές αιτίες από τις αφορμές, κάτι που συχνά όμως είναι δύσκολο.
2. Σώμα.  Ανατρέξτε νοερά σε όλο σας το σώμα και εντοπίστε το συγκεκριμένο σημείο και την ένταση των φυσικών αντιδράσεων που δημιουργούν τα συναισθήματά σας (πχ πονοκέφαλος, ‘πιάσιμο’ στο σβέρκο, κλπ).  Σε ποιο σημείο του σώματός σας αισθάνεστε τη φυσική αίσθηση του θυμού;  Πώς την αξιολογείτε-θετικά ή αρνητικά; 
3. Νους.  Εντοπίστε τις σκέψεις που συνοδεύουν τα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις που τα υποστηρίζουν.  Ποιες σκέψεις προκαλούν τα συναισθήματά σας;  Αξιολογήστε τον τρόπο με τον οποίο μιλάτε στον εαυτό σας και τις νοερές εικόνες που περνάνε από το μυαλό σας.  Ίσως να αισθάνεστε τρομερό άγχος πριν από μία ρομαντική ή επαγγελματική συνάντηση.  Μπορεί να σκέφτεστε: «δεν θα τα καταφέρω, θα γελοιοποιηθώ».
4. Πνεύμα.  Καθορίστε ποιο κομμάτι του εαυτού σας αναδύεται περισσότερο από αυτό το έντονο συναίσθημα (το ανασφαλές εγώ σας;) και ποιο κρύβεται (το υγιές σας πνεύμα;).  Διαλέξτε κάποιες από τις στρατηγικές για να εργαστείτε με τα συναισθήματά σας.

Δύο στρατηγικές για να κερδίσετε συναισθηματική πειθαρχία

 

Διανοητική Ανατοποθέτηση

            Αλλάζοντας τον τρόπο που βλέπετε κάτι, μπορείτε να μετατρέψετε τα αδύναμα σημεία σε ευκαιρίες για επιτυχία και νέα ανοίγματα.  Έτσι, όταν είστε σε μια συναισθηματικά δύσκολη κατάσταση, μην επικεντρωθείτε μόνο στους κινδύνους ή σε απαισιόδοξες σκέψεις για το μέλλον, αλλά προσπαθήστε να εντοπίσετε τις ευκαιρίες.  Ένας καυγάς, για παράδειγμα, δεν είναι η συντέλεια του κόσμου, αφού μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία να μάθει κανείς κάτι για τις σχέσεις και για το πώς διαφορετικοί άνθρωπο έχουν άλλο τρόπο να βλέπουν τα πράγματα και να διαχειρίζονται καταστάσεις.

 

Συναισθηματικό Κουνγκ-Φου

Στην κινέζικη τέχνη της αυτοάμυνας που είναι γνωστή ως Κουνγκ Φου, στόχος είναι να χρησιμοποιήσει κανείς όσο περισσότερη επιθετική δύναμη προς όφελός του.  Έτσι, χωρίς να επιτίθεται στον αντίπαλό του, το άτομο που χρησιμοποιεί αυτή την τεχνική αυτοάμυνας, διοχετεύει διαφορετικά τη δύναμη του αντίπαλου για να πετύχει τον δικό του στόχο, στέλνοντας τον αντίπαλο στο έδαφος με την ενέργεια της δικής του επίθεσης.  Η ίδια διαδικασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στις συναισθηματικές συγκρούσεις.  Αντί λοιπόν να αντιστέκεται κανείς σε μια συναισθηματική επίθεση, μπορεί να αξιοποιήσει την ενέργειά της προς το να βρεθεί λύση.  Σε συναισθηματικά φορτισμένες συγκρούσεις, οι άνθρωποι κάνουν τρία πράγματα: δηλώνουν έντονα τις θέσεις τους, επιτίθενται προς τις ιδέες του συνομιλητή τους και επιτίθενται στο συνομιλητή τους.  Συνήθως ο συνομιλητής μπαίνει στον πειρασμό να κάνει το ίδιο και να υπερασπιστεί τις ιδέες του απορρίπτοντας τις ιδέες του άλλου.  Μια άλλη προσέγγιση, πολύ πιο αποτελεσματική, είναι να μην το πάρει κανείς προσωπικά, να παραμερίσει συναισθηματικά, να ‘ακούσει’ την κριτική που υπάρχει στις απόψεις του άλλου και να την χρησιμοποιήσει με εποικοδομητικό τρόπο για να πετύχει τους στόχους του.  Προκαλώντας την κριτική προκαλείται και κρυμμένες νέες ιδέες και συμβουλές.  Αν δείτε λοιπόν την κριτική ως επίθεση σε ένα πρόβλημα και όχι ως επίθεση προς εσάς τον ίδιο, αν κάνετε ερωτήσεις αντί για δηλώσεις και αν δε χάσετε την ψυχραιμία σας, τότε μπορεί να βρεθείτε στο κατώφλι νέων συνειδητοποιήσεων, γνώσεων, και προσωπικής δύναμης.

Ηθική της αμαρτίας

Η ηθική της τιμής, που χαρακτηρίζει περιληπτικά την ηθική συμπεριφορά του Παλαιο-Δυτισμού (του Παλαιο-Εύρωπαϊσμοϋ γενικά), αντιτίθεται ριζικά σ’ αυτό πού αποκαλέσαμε ηθική της αμαρτίας. Για τον ιερέα, η συνείδησης δεν είναι παρά ό συνεχώς ενημερωμένος πίνακας, όπου εγγράφεται μια ένδειξης ένοχης. Στην ηθική τιμής, συνίσταται σ’ ένα διαρκές δικαστήριο, όπου ό καθένας δεν παρουσιάζεται παρά έναντι του εαυτού του, μπροστά στις ίδιες του τις απαντήσεις, τις τιμωρίες του, τις προσπάθειες του.

Αυτή ή συνείδησης τρέφεται από συγκεκριμένα και ομιλούν τα παραδείγματα, κοινά συμφέροντα, μεγάλες χαρακτηριστικές ηρωικές μορφές, οι όποιες συνδέονται με την πνευματική ιδέα του «άνήκειν» και τους ανθρώπινους δεσμούς της. Αυτή η συνείδησης, αυτή η ψυχή, αν θέλει κανείς, δεν είναι παρά το πνεύμα της κοινότητος στην οποίαν αναγνωρίζουμε ότι ανήκουμε και στην οποίαν αναγνωριζόμαστε , πνεύμα που ζει στο επίπεδο των ατομικών άξιων, δηλαδή στο εσωτερικό καθενός.

Η ηθική της αμαρτίας εκχέει μια έννοια ευτυχίας καθαρά οριζόντια. Σύμφωνα μ’ αυτήν, ό άνθρωπος με την κακή συνείδηση είναι ευτυχής όταν δεν συμβαίνει τίποτα πλέον, γιατί αισθάνεται μέσα του ότι ότι συμβαίνει στον κόσμο «συμβαίνει εναντίον του». Γι’ αυτό και τείνει συνειδητά ή όχι, προς την βαθμιαία εξαφάνιση της ζωτικής ενεργείας, μία γενική ληθαργία, όπου τα ζωντανά συστήματα θα συντέμνονται και θα εμφανίζονται μέσα στα βιολογικά συστήματα, δηλαδή τείνει προς την εφαρμογή ενός είδους «τέλους τού κόσμου» μιας «επιστροφής στην φύση» (τού είδους) αδιάφορο άν αυτό ονομάζεται «κράτος χωρίς τάξεις» ή «δευτέρα παρουσία».
Σ’ αυτήν την καθαρά παθητική έννοια της ευτυχίας η ηθική της τιμής αντιτάσσει μια έννοια πραγματιστική και κάθετη της ζωής. Ο δυνατός άνθρωπος, ο όποιος έχει μια βαθειά και τραγική αίσθηση της ειδικής σχέσεως πού τον συνδέει με τον Κόσμο, βρίσκει την «ευτυχία» του σ” αυτό το συναίσθημα, σ’ αυτήν την σχέση. Έχει την αίσθηση ότι είναι ευτυχής περισσότερο, παρά την αίσθηση της ανάγκης να είναι ευτυχής.

Γιατί δεν ξέρει, παρατηρεί ό Νίτσε «πώς να διαχωρίζει την ευτυχία από την δράση».
Σ’ αυτόν «ή δραστηριότης οφείλεται αναγκαστικά στην ευτυχία» (και το αντίθετο).
Κάθε φορά πού επικρατεί «ή ηθική των δούλων» ή γλώσσα έχει την τάσι να συνδέει την έννοια των λέξεων «καλός» και «κουτός» γράφει ό Νίτσε. Στην κοινή γλώσσα, ένα «καλό παιδί» είναι πάντα ένα αγαθό παιδί, αφοσιωμένο, άλλα τελικά λίγο βλάκας. Κατά τον ίδιο τρόπο θα μιλήσει κανείς για μια «καλή σταδιοδρομία» υπονοώντας «μια μικροσταδιοδρομία» ένα «καλό δρόμο».

Αν είναι «καλό» θα πει ότι είναι «μικρό». “Όχι μεγάλο προς θεού! “Ένας «καλός άνθρωπος» είναι ένα ασήμαντο πρόσωπο, οπωσδήποτε παθητικός, εύσπλαχνος, το αντίθετο ενός βιαίου, τολμηρού, δηλαδή «ενός τρελού». Με δύο λόγια το αντίθετο ενός γενναίου ανθρώπου. Πρέπει να δίνη κανείς σημασία στο λεξιλόγιο και στις μορφές του. Έχουν – για την εποχή μας – μία περιγραφική αξία.

O Νίτσε είναι, κατά κάποιο τρόπο, o Ζαρατούστρας.  Άλλα δεν είναι μόνον o  Ζαρατούστρας. Μπορεί κανείς άλλωστε να του προσάρμοση την φράση αυτή που είπε ο ίδιος: «Ένας “Ομηρος δέν θά είχε δημιουργήσει έναν Αχιλλέα, ένας Γκαίτε ένα Φάουστ, αν ο Όμηρος ήταν ένας “Αχιλλέας και ο Γκαίτε ένας Φάουστ».
O Νίτσε έζησε στο τέλος του περασμένου αιώνα. Έκαμε κριτική της κοινωνίας μέσα στην όποια ζούμε και την περιγράψαν για τις επερχόμενες δεκαετίες.
Για τον Νίτσε οι σύγχρονοι του αντιπροσωπεύουν, το μέγιστον της ηθικής αδικίας, γιατί έχουν το μέγιστον της ισότητος.

“Η Γενεαλογία της Ηθικής” Νίτσε

Η Τσαγιέρα του Ράσελ

Η Τσαγιέρα του Ράσελ (αγγλ.Russell’s Teapot), συχνά αποκαλούμενη και Θεϊκή ή Επουράνια Τσαγιέρα, είναι μία μεταφορά που χρησιμοποίησε ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ (1872-1970), σύμφωνα με την οποία το βάρος της απόδειξης το φέρει αυτός που κάνει τον ισχυρισμό, και όχι αυτός που προσπαθεί να τον καταρρίψει. Χρησιμοποιείται κυρίως ως επιχείρημα για τη μη ύπαρξη του Θεού από τους σκεπτικιστές.
Σε ένα αδημοσίευτο άρθρο του περιοδικού Illustrated το 1952, με τίτλο “Is there God?” [Υπάρχει Θεός;] ο Ράσελ έγραψε:

«Αν έλεγα ότι μεταξύ Γης και Άρη υπάρχει μία πορσελάνινη τσαγιέρα σε ελλειπτική τροχιά γύρω απο τον ήλιο, κανείς δεν θα μπορούσε να διαψεύσει τον ισχυρισμό μου, αρκεί να πρόσθετα ότι η τσαγιέρα είναι τόσο μικρή που δεν θα μπορούσαν να την ανιχνεύσουν ούτε τα πιό ισχυρά τηλεσκόπιά μας.
Όμως, αν στη συνέχεια έλεγα ότι, αφού ο ισχυρισμός μου δεν μπορεί να διαψευστεί, θα ήταν ασυγχώρητη απρέπεια να τον αμφισβητούμε με την λογική μας, τότε οι περισσότεροι δικαίως θα θεωρούσαν ότι έλεγα ανοησίες.
Αν όμως η ύπαρξη μιας τέτοιας επουράνιας τσαγιέρας αναφερόταν σε πανάρχαια βιβλία, και διδασκόταν ως ιερή αλήθεια κάθε Κυριακή, και ενσταλαζόταν στα μυαλά μικρών παιδιών σε όλα τα σχολεία, τότε ακόμα και ο παραμικρός δισταγμός, θα ήταν τέτοιο δείγμα εκκεντρικότητας, που σε φωτισμένους καιρούς θα απέφερε στον αμφισβητία το επίζηλο προνόμιο της ψυχιατρικής φροντίδας, ενώ σε πιο πρώιμη περίοδο την Ιερά Εξέταση»

Ο άθεος συγγραφέας και επιστήμονας Ρίτσαρντ Ντόκινς, στο βιβλίο του “Ο εφημέριος του Διαβόλου” [“A Devil’s Chaplain”] χρησιμοποίησε την Τσαγιέρα του Ράσελ, με παρόμοιο τρόπο, ως επιχείρημα ενάντια σε αυτό που ονόμασε «αγνωστικιστική συμφιλίωση», τον συμβιβασμό που επιτρέπει την ύπαρξη των τομέων φιλοσοφίας που ασχολούνται αποκλειστικά με θρησκευτικά θέματα.
Η επιστήμη δεν έχει τρόπο να αποδείξει την ύπαρξη ή μη ύπαρξη του θεού, ούτε και η θρησκεία άλλωστε. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τους συμφιλιωτές αγνωστικιστές, επειδή είναι θέμα προσωπικής προτίμησης, η πίστη και η δυσπιστία σχετικά με την ύπαρξη ενός υπέρτατου όντος είναι εξίσου άξιες προσοχής.
Ο Ντόκινς παρουσιάζει την τσαγιέρα ως απαγωγή σε άτοπο αυτής της θέσης:
Εφόσον ο αγνωστικισμός απαιτεί απόδοση ίσου σεβασμού προς την πίστη και τη δυσπιστία περί ύπαρξης ενός υπέρτατου όντος, τότε θα πρέπει επίσης να δίδει τον ίδιο σεβασμό και στην πίστη για την ύπαρξη της τσαγιέρας δορυφόρου, δεδομένου ότι η ύπαρξη της τσαγιέρας σε τροχιά μεταξύ Γης και Άρη είναι εξίσου εύλογη επιστημονικά με την ύπαρξη ενός ανώτατου όντος.

Ανωτερότητα των Ζώων

Η Ανωτερότητα των Ζώων Έναντι των Ανθρώπων

1. Η ποιότητα επικοινωνίας των ζώων με εκπροσώπους ενός άλλου είδους (τους ανθρώπους) είναι ανώτερη, επειδή είναι κυρίως τηλεπαθητική, υπερβαίνει τον έναρθρο λόγο, ο οποίος συχνά λειτουργεί παραπλανητικά. Μπορούμε να ξεγελάσουμε εύκολα έναν άνθρωπο, δύσκολα όμως ένα ζώο!

2. Στα ζώα με τα οποία έχουμε στενή σχέση συμβίωσης, βγαίνουν αυθόρμητα ιδιότητες τις οποίες ο άνθρωπος χρειάζεται ειδική προσπάθεια για να τις αναπτύξει, δίχως μάλιστα να το πετυχαίνει πάντα: αλληλοκατανόηση, αλληλεγγύη, αλληλοσεβασμός, αγάπη.

3. Το ζώο που έχει μια ιδιαίτερη σχέση με έναν άνθρωπο δεν θα προδώσει ποτέ την εμπιστοσύνη του. Οι άνθρωποι πάντα!

4. Ορισμένα ζώα, όπως οι σκύλοι, φτάνουν μέχρι την αυτοθυσία για να σώσουν από θανάσιμο κίνδυνο τον εκπρόσωπο ενός άλλου είδους, τον άνθρωπο. Πόσοι άνθρωποι το κάνουν αυτό για τους ομοίους τους;

5. Τα ζώα σκοτώνουν άλλα ζώα μόνο για να τραφούν, σπανιότερα για να αμυνθούν ή για να προστατέψουν τα μικρά τους. Οι φόνοι μεταξύ ζώων του ίδιου είδους είναι ελάχιστοι. Σε αντίθεση με τους ανθρώπους, που σκοτώνουν ζώα για διασκέδαση ή που μπορεί να αλληλοσκοτωθούν ακόμη και για …ποδοσφαιρικές διαφορές!

6. Τα ζώα, σε πολλές περιπτώσεις, υιοθετούν και μεγαλώνουν μικρά άλλου είδους, δίχως την παραμικρή υστεροβουλία και σε αντίθεση με τα ίδια τους τα ένστικτα, όπως η απίστευτη περίπτωση της λέαινας που υιοθετούσε μικρές ορφανές αντιλόπες!

7. Τα ζώα επιδεικνύουν μια θαυμαστή στωικότητα στα θέματα των ασθενειών και του επικείμενου θανάτου τους: σε αντίθεση με τους ανθρώπους, δεν διαμαρτύρονται ποτέ!

8. Τα ζώα, που υποτίθεται ότι βασίζονται στα ένστικτα και στερούνται λογικής, συχνά δρουν πολύ πιο λογικά από τον άνθρωπο, ο οποίος παραλογίζεται συστηματικά, προσπαθώντας μάλιστα να εκλογικεύσει την τρέλα του!

Συμπέρασμα: Τα ζώα αποτελούν μια ανώτερη μορφή εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, και όχι το αντίθετο!

Πέρα από τα όρια του Απτού

Σε Εκείνους που η Φλόγα της Ελευθερίας παραμένει Αναλλοίωτη.

Σε Εκείνους που η Λήθη απέκτησε το Α και μετατράπηκε σε Επίγνωση.

Σε Εκείνους που η Λάμψη των ματιών τους αντανάκλασε την Απεριόριστη Αγάπη τους.

Σε Εκείνους που δεν έχουν Ελπίδα μήτε Απελπισία.

Σε Εκείνους που Στέκονται εκεί Ψηλά, πριν τη Μεγάλη Εφόρμηση στο Άπειρο.

Σε Εκείνους που βούτηξαν, που ένιωσαν μέχρι την τελευταία Ικμάδα της Ύπαρξης τους τον Άνθρωπο.

Στους ταξιδευτές του Απείρου …

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ

Άνοιξα τα μάτια μου. Άμεσα σε εμένα ήρθαν οι απόρροιες της αντίληψης και της συνειδητότητας. Έβλεπα, χωρίς να μπορώ να αποδώσω ουσία, νόημα, αντίληψη, συνείδηση. Αρχικά έβλεπα τον κόσμο. Οι αισθήσεις μου άρχισαν να λειτουργούν, η συνείδηση μου ενσαρκώθηκε μέσα σε ένα σώμα. Η γλώσσα και η σκέψη ήταν θέμα χρόνου. Μα όλα αυτά που ακολούθησαν βασάνιζαν το πρωταρχικό αιώνιο ερώτημα ενός Εαυτού που Είναι.

Το ονόμασαν λήθη, εντρύφησαν μέσα σε αυτό το μεσοδιάστημα και το ονόμασαν Ζωή, Ζωή είναι αυτό που κινείται, που ρέει, που μεταβάλλεται, που αλλάζει, η συνεχής κίνηση που για τις αισθήσεις είναι ένα στροβίλισμα μέσα στο Χρόνο.

Το ανθρωπινό ον γεννιέται σε μια καθαρή υπαρξιακή κατάσταση. Πλάθει τον κόσμο του εσωτερικά και αυτή η πλάση εξωτερικεύεται. Αρχίζει να νιώθει, να βλέπει, να ακούει, να αντιλαμβάνεται και να αυτοδιαμορφώνει μια εικόνα της ύπαρξης του. Η αντίληψη της καθαρής ενέργειας ομαλοποιείται μέσα σε μια στάσιμη υλική πραγματικότητα.

Η ροή της ενέργειας πια είναι μια αντιληπτική ικανότητα που βασίζεται στις αισθήσεις και κυρίως στην διαίσθηση. Τι είναι αλήθεια αυτό που μας κάνει ανθρώπινους; Η σκέψη, η γλώσσα, η φαντασία είναι μοναδικά ανθρώπινα στοιχεία. Η ικανότητα να είμαστε πολύπλοκοι, σύνθετοι, δημιουργικοί, να σκεφτόμαστε για τον εαυτό και την ύπαρξη μας χαρίζει την ιδιότητα του ανθρώπου;

Προσδώσαμε ιδιότητες, γλωσσικούς χαρακτηρισμούς, συμβολισμούς, σκέψεις, εικόνες, ιδέες, αντιλήψεις περί του ποιοι είμαστε. Η αγωνία μας να ανακαλύψουμε την ύπαρξη μας, ο φόβος του αγνώστου από το οποίο προήλθαμε και στο οποίο οδεύουμε οχύρωσε την ικανότητα μας να δημιουργούμε θεωρίες, μύθους, ιστορίες και ιδεολογικούς προμαχώνες για να μπορέσουμε να στηρίξουμε μέσα μας το αβάσταχτο βάρος του αγνώστου.

Το άγνωστο όμως είναι εδώ κάθε στιγμή και μας δηλώνει την παρουσία του. Η απόδοση νοήματος, ουσίας και λογικής στο άγνωστο προσφέρει μια παροδική ανακούφιση στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η περιέργεια μας οδηγεί να το εξερευνήσουμε, να το ερμηνεύσουμε, να το τραβήξουμε και να το αποδώσουμε στα μέτρα μας. Όλα αυτά είναι μέρος μιας προσπάθειας να κατανοήσουμε την ουσία αυτού που είμαστε. Κοιτάζοντας το άγνωστο, κοιτάζουμε μέσα στον εαυτό μας.

Είμαστε παιδιά του. Από μέσα του ξεπροβάλλαμε και μέσα του οδεύουμε ξανά. Το άγνωστο για τον ανθρώπινο νου είναι η προσωποποίηση του χάους, η αδυναμία να τοποθετηθεί σε καλούπια μέσα στο νου και τις αισθήσεις του. Είναι αδυναμία αντίληψης αυτού που είμαστε.

Κάθε φορά που κοιτάς το άγνωστο, αυτό αλλάζει, ρέει σε μια ατέρμονη συνέχεια που οι λέξεις και οι γλωσσικές μας ικανότητες αδυνατούν να προσδιορίσουν και να αποδώσουν την ουσία του. Τι κάνει ο άνθρωπος εδώ; Γιατί είμαστε εδώ;

Τα ανθρώπινα όντα οδεύουν μέσα στο άγνωστο, ταξιδεύοντας στο άπειρο με τη ματιά καρφωμένη προς την ελευθερία. Τα ανθρώπινα όντα κατέχοντας το σημείο της σιωπηλής γνώσης μετέβησαν στο σημείο της λογικής.

Η λογική τους εξώθησε να ερμηνεύσουν σχηματοποιώντας το άπειρο σε έννοιες, λέξεις και σκέψεις. Η άμεση σύνδεση του ανθρώπινου όντος με το άπειρο και η σιωπηλή γνώση αυτού του ταξιδιού διακόπηκε με την υιοθέτηση της σημασιολογικής λογικής. Τα ανθρώπινα όντα έπεσαν στην παγίδα της ερμηνείας, αποκόπηκαν από την σιωπηλή γνώση και ο κρίκος αυτός σκούριασε. Ο κρίκος αυτός είναι ο σκοπός. Ο σκοπός εκείνος που οδηγεί τα όντα προς την ελευθερία.

Την ελευθερία που βρίσκεται πίσω από την σημασιολογική λογική και τη σιωπηλή γνώση. Την ελευθερία της ροής, της άσβεστης φλόγας, του άκτιστου, της ίδιας της Αρχής. Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να θυμηθεί τη Λήθη στην οποία υπέπεσε Υπ-άρχοντας και να γνωρίσει την Α-Λήθεια.

Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ

Η ρευστότητα της ύπαρξης μας σύντομα χειραγωγείται. Σε μικρή ηλικία ξεκινάει μια διαδικασία που ονομάζεται θωράκιση. Ο άνθρωπος θωρακίζεται μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια τις εκάστοτε κουλτούρας και κοινωνίας στην οποία ανατρέφεται και βλέπει τον εαυτό του να μεγαλώνει. Θωρακίζεται στα πλαίσια συμφωνημένων ιδεών για του πώς είναι η ζωή. Η φυσική ικανότητα του ανθρώπινου όντος να αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς την ροή της ζωής διακόπτεται απότομα από την θεώρηση ότι ο άνθρωπος είναι παρα-φύσει γεννημένος και οφείλει να αποκτήσει ένα καλούπι που το ονομάζουμε Άνθρωπος.

Η φυσική ροή της αντίληψης του Υπαρξιακού Γίγνεσθαι πεθαίνει μέσα από τα μάτια της ίδιας της Ζωής.

Ο άνθρωπος γεννιέται ζωντανός και ανατρέφεται να πεθαίνει μέρα με τη μέρα.

Ώσπου φτάνει στο σημείο να έχει νεκρώσει αναπτύσσοντας την λογική μιας απομονωτικής αντίληψης για τη ζωή, μια ενίσχυση του ατομισμού, μια υπερθεμάτιση του Εγώ. Αυτό το Εγώ είναι η δυστυχία του ανθρώπινου όντος. Είναι η μη φυσική οχύρωση του Ατόμου που θέλησε ενώ ήταν ζωντανό να πεθάνει. Να κινείται μέσα στη Ζωή, να ρέει μέσα σε ένα Ωκεανό Ενέργειας αποκομμένος από αυτόν και στρεφόμενος μέσα στον μικρόκοσμο του.

Σε έναν μικρόκοσμο που δεν είναι δικός του. Σε έναν μικρόκοσμο που του έχει δοθεί, που έχει δομηθεί από έννοιες, ιδέες, αντιλήψεις και δράσεις που δεν του ανήκουν. Είναι η συναρμολόγηση ενός μοναδικού αυτόματου το οποίο παρά την διαφορετικότητα που το χαρακτηρίζει από τα άλλα αυτόματα είναι μη φυσικό, μη πραγματικό. Εδώ αρχίζει η Οδύσσεια του Ανθρώπου. Του ανθρώπου που μετατρέπεται σε ένα υποκατάστατο Ανθρώπινου όντος, σε μια ημι-ζώντανη ύπαρξη που αναζητά τη Ζωή.

Αναζητώντας τη Ζωή ο Άνθρωπος που νέκρωσε την ίδια του την Ύπαρξη, στήριξε όλες του τις Ελπίδες σε ένα Ον το οποίο λειτουργεί πατρικά γι’ αυτόν. Στήριξε τις Ελπίδες του χαμένου παραδείσου του σε ένα Ον το οποίο θα του δώσει πίσω τη χαμένη του Αλήθεια, τη χαμένη του Επίγνωση.

Ο Άνθρωπος εθελοτυφλεί. Χάθηκε γιατί θέλησε να χαθεί. Να χαθεί διαστρεβλώνοντας την ίδια του την Ύπαρξη. Αποκόπηκε από τη μητέρα Γη και από τις ενέργειες του Σύμπαντος. Η επιλογή του ήταν το μικρό, το επιφανειακό και το παροδικό. Επέλεξε την θνητότητα από την αιωνιότητα. Κατέληξε σκλάβος της ανελευθερίας του Εγωισμού του. Σκλάβος των προκαταλήψεων και της λογικής του.

Έμεινε στην σημασιολογία και ξέχασε την σιωπή. Ξέχασε τον κρίκο που τον συνέδεε με το Άπειρο.

Τώρα ο Άνθρωπος περπατάει τρεκλίζοντας σε μια τρελή γη. Σε μια γη που συνεχίζει στους παράλογους ρυθμούς και απαιτήσεις της απληστίας του Εγώ. Κλυδωνίζεται στον πόνο, στον πόλεμο, στη δυστυχία, στην πείνα διότι ο άνθρωπος επέλεξε να συμφωνεί ότι είναι αποκομμένος- ότι είναι ένας αυθύπαρκτος θεός – ότι είναι το κέντρο του Σύμπαντος. Έχει πέσει στη Λήθη ότι είναι θνητός. Θεωρεί την Αθανασία του δεδομένη ενώ τρέφει την υπέρτατη ψευδαίσθηση για το ποιος είναι πραγματικά.

Ποιοι είμαστε πραγματικά; Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Μπορούμε να δημιουργήσουμε κάθε είδους σύστημα, φιλοσόφημα, επιστήμη για να ερμηνεύσουμε και να βρούμε απαντήσεις. Καταλήγουμε στο ίδιο σημείο. Μπορούμε να απαλύνουμε τον πόνο του αγνώστου που αντιμετωπίζουμε κάθε ημέρα, όμως δεν θα μπορέσουμε ποτέ μέσα από την φυλακή που συνειδητά κατασκευάσαμε να φτάσουμε σε ένα Νόημα. Νόημα ζητάμε διότι έχουμε την έμφυτη ανάγκη να καταλάβουμε. Νόημα ζητάμε για να νιώσουμε ασφαλείς. Μόνο που η Ζωή δεν μπορεί να προσφέρει καμία ασφάλεια-αυτό είναι ένα τέχνασμα του ανθρώπου για να αποφύγει έντεχνα τη ύστατη μοίρα του, να πεθάνει.

Νόημα δημιουργούμε για να συνεχίζουμε να Υπάρχουμε.

Νόημα δημιουργούμε για να συνεχίζουμε να στηρίζουμε τον Χρόνο. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τίποτα, γιατί αυτόματα μας παγιώνει. Ό, τι μας παγιώνει φέρνει τον Θάνατο. Ο Θάνατος είναι η ανάμνηση. Είναι η Ανάμνηση του χαμένου μας κρίκου.

Δεν γνωρίζω αν μπορούμε να γνωρίζουμε. Δεν γνωρίζω τίποτα μέσα από την σημασιολογία των λέξεων. Μέσα από την λογική νοηματική τοποθέτηση της Ύπαρξης μας. Ακόμα και το Παραπέρα από τη Λογική είναι ο φόβος και η ασφάλεια που μας κινεί να απαντήσουμε, να ερμηνεύσουμε.

Είμαστε σκλάβοι του νου μας. Σε έναν λαβύρινθο τακτοποιημένο προσπαθούμε να απαντήσουμε για το Αχανές, για το Άπειρο, για το Απτό και το μη Απτό. Η ελευθερία και η φυλακή ξεκινάει μέσα από εμάς. Δεν είναι οι απαντήσεις που θα μας οδηγήσουν σε μια Αφύπνιση, μήτε οι ερωτήσεις. Είναι το ταξίδι. Είναι Εκείνη η Στιγμή που σε οδηγεί στο Βλέπειν. Σε αυτό που Είναι. Είναι Εκείνη η Στιγμή που θα σε οδηγήσει στα όρια της Υπαρξιακής σου κατάστασης. Στα όρια του απτού και του μη απτού.

Στα όρια της διαμόρφωσης σου. Εκεί που θα συναντήσεις την μη διαμόρφωση σου.

Εκεί που θα απορρίψεις και θα τα δεχτείς όλα. Εκεί που για πρώτη φορά θα συναντήσεις τη σιωπηλή γνώση. Σε Εκείνο το Σημείο που θα τυλιχτείς στις φλόγες της Αγάπης και της Σιωπηλής Γνώσης.

ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ

Το Καλό και το Κακό δημιουργήθηκε όταν η Ουσία του Ανθρώπου αποσυνδέθηκε από την Πηγή. Όταν ο Άνθρωπος θωρακίστηκε πίσω από την αυτό-ανάκλαση του Εαυτού του, όταν ισχυροποίησε την Μονάδα της Ύπαρξης του, δημιουργήθηκε αυτόματα το εννοιολογικό πλαίσιο «Καλού-Κακού». Όταν αποκόπτεσαι, όταν θωρακίζεσαι στα όρια σου, η ενέργεια σου διαχέεται προς την Ενίσχυση του Εγώ σου. Η αποκοπή στερεί το μυστήριο, τη σύνδεση με την Ολότητα και την Βιολογική Πλήρωση.

Ο άνθρωπος έχει προέλθει από έναν κοσμικό ωκεανό ενέργειας. Μέσα στα μικρά όρια του περικλείει το Όλον του Κοσμικού, όχι το Μέρος. Η απειροσύνη δεν συνίσταται από Μέρη, η ουσία δεν αποτελείται από Μέρη. Είναι ολόκληρη και εκφράζεται ως Ολόκληρη, είτε μέσα από εμένα είτε μέσα από εσένα. Όταν η συνειδητότητα της Κοσμικής Ενέργειας «συνάντησε» το όργανο του Εγκεφάλου-αυτή η Έλλογη Ουσία εκφράστηκε- εκδηλώθηκε. Μέσα από τον Εγκέφαλο η Κοσμική Ουσία είδε. Η σκέψη δημιουργήθηκε σε αυτή, εξατομίκευσε την απειροσύνη της, γνώρισε τον Εαυτό της. Το “σκέφτεσαι” εγκλώβισε την Ουσία-Ενέργεια. Η διαστρέβλωση του Κοσμικού είναι μια απορία.

Η ανάπτυξη του Εγώ και η αποσύνδεση παραμένει ερωτηματικό. Η αποσύνδεση οδήγησε στη διττότητα του Εγώ και ο Κόσμος, ο Κόσμος και Εγώ. Η διττότητα οδήγησε στη κατηγοριοποίηση της Υπαρξιακής Υπόστασης μας σε Καλή ή Κακή. Πάλι, η αποσύνδεση οδήγησε στον Ορθολογισμό. Εάν ο Κοσμικός Ωκεανός είναι Έλλογος, το Ανθρώπινο Ον είναι παράλογο διότι τίποτα σε αυτόν δεν φανερώνει την Έλλογη Ουσία του.

Πώς αλήθεια έγινε αυτό;

Ωθούμαστε να βρούμε την Ολότητα, το Ανεκπλήρωτο όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε Ολόκληροι-Συνείδηση-Κοσμική Ενέργεια. Γιατί υπάρχει το πέπλο της Λήθης; Γιατί αναζητούμε δρώντας ως ανολοκλήρωτα Όντα την  Ολοκλήρωση; Τι είναι αυτό που έχει διαστρεβλωθεί; Δημιουργηθήκαμε έτσι; Εάν υποθέσουμε ότι ο Δημιουργός μας είναι Καλός ή Κακός δεχόμαστε την Ύπαρξη αυτών των δυο δίπολων δυνάμεων; Μέσα μας ανευρίσκεται η απεραντοσύνη του κοσμικού και ταυτόχρονα η απέραντη εγωιστική μας μονοφθαλμία. Είναι η Λήθη – η διατήρηση του πέπλου.

Εάν έχουμε δημιουργηθεί τότε σίγουρα ο ίδιος ο Δημιουργός δεν έχει Ιδέα ούτε Ποιος Είναι, ούτε τι Αποσκοπεί από τη Δημιουργία του. Αυτός που Δημιουργεί- δημιουργεί για να ικανοποιήσει μια ματαιοδοξία- τον εγωισμό του. Αυτός που δημιουργεί με αυτό το Σκοπό (ο Δημιουργός έχει Σκοπό), αναμφίβολα στα δημιουργήματα του θα αντανακλάται η Ποιότητα του Είναι του. Αυτός που είναι δεν Δημιουργεί με Σκοπό, αυτός που Είναι δεν έχει Σκοπό, αυτός που Είναι δεν έχει Νόημα, αυτός που Είναι δεν έχει Ουσία, αυτός που Είναι δεν έχει Μορφή, αυτός που

Είναι δεν έχει Κενότητα ούτε Πληρότητα. Γιατί αυτός που Είναι, Είναι και δεν Είναι.

Στην τελική, τίποτα δεν Είναι, ακόμα και το Τίποτα. Δεν μπορεί να περιγραφεί το Είναι. Αντίθετα, ο Δημιουργός έχει σημείο Αναφοράς, το Εγώ του. Εκεί αρχίζει και εκεί τελειώνει. Ο Δημιουργός Υπάρχει- είναι Υπό της Αρχής. Η κοσμική Ενέργεια Άρχει, αυτός Υπάρχει. Η Κοσμική Ενέργεια είναι το Πυρ Εκείνο που ανάβει και σβήνει αιώνια με καθορισμένο τρόπο γιατί είναι Έλλογη – έχει Λόγο. Αντίθετα, ο Δημιουργός έχει Ύπαρξη.

Ο ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ

Μπορώ να εκφραστώ μόνο ως ταξιδευτής του Απείρου. Με γνώση ότι δεν κατέχω καμία αυθεντία και απορρίπτοντας κάθε τι που παγιώνει την ανθρώπινη οντότητα μπορώ να διατυπώσω το βλέπειν μου γι’ αυτή την πραγματικότητα, τα όρια της οποίας τα καθορίσαμε εμείς οι ίδιοι, εμείς που αποκαλούμαστε άνθρωποι.

Στο ταξίδι αυτό της αναζήτησης δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε θεωρίες μήτε οτιδήποτε το οποίο να βασίζεται κάποιος και να ακολουθεί. Το ταξίδι αυτό είναι ένα μονοπάτι της καρδιάς, το μονοπάτι ενός ταξιδευτή που παρατηρεί την λάμψη της κοσμικής ενέργειας και την έκφραση της μέσα από μια υλική πραγματικότητα που υλοποιείται χάρη στη μοναδικότητα των αισθητήριων οργάνων μας και του μοναδικού μας εγκεφάλου. Έχουμε στερεοποιήσει την ενεργειακή υπόσταση του κοσμικού ωκεανού και έχουμε δημιουργήσει την συγκεκριμένη και συμφωνημένη μας πραγματικότητα.

Αυτή την πραγματικότητα ο ταξιδευτής του Απείρου την σέβεται και την ζει έχοντας γνώση ότι δεν ανήκει σε αυτήν, ούτε καν σε αυτό που ονομάζει Εγώ. Είναι μια κατάθεση της καρδιάς του ταξιδευτή μέσα από την ανθρώπινη υπόσταση στην οποία έχει υλοποιηθεί το πνεύμα του. Σεβόμενος το θαύμα και το μυστήριο που του προσφέρει η κοσμική ενέργεια ξύπνησε προσπαθώντας να νοήσει κάθε κομμάτι της υπαρξιακής του δομής προκειμένου να κατανοήσει το υπέρτατο των μυστηρίων: τον ίδιο του τον εαυτό.

Η έκφραση του Σύμπαντος μέσα από εμάς αποτελεί την μεγαλύτερη πρόκληση την οποία έχει να αντιμετωπίσει ένας ταξιδευτής. Ο ταξιδευτής είναι μια μορφή ρευστή χωρίς προκαθορισμένα όρια, ιδέες και προσωπικότητα. Είναι η έκφραση στην πιο αγνή μορφή της Άπειρης Φλόγας πέρα από τις Δημιουργίες. Είναι η έκφραση του Εαυτού πέρα από το Εγώ. Αποτελεί μια θαυμάσια οντότητα που παρατηρεί με παιδικά μάτια τον αβυσσαλέο κόσμο μας χωρίς να έχει καμία πρόθεση να παρέμβει να τον αλλάξει. Παρατηρεί αυτό που είναι και ταυτόχρονα βιώνει σε υπέρτατο βαθμό την Ανθρώπινη του Φύση.

H ΑΓΑΠΗ

Η αγάπη είναι ένα ξύπνημα. Ένα ξύπνημα από τη λήθη που πέφτουμε καθώς ο χρόνος αναπάντεχα μας σκεπάζει. Στην αγάπη ξυπνάς μέσα σε μια καθάρια υπαρξιακή κατάσταση. Είσαι ολόκληρος. Συμπλέεις με αυτό που πάντα Είναι. Η αγάπη είναι σχέση. Είναι σχέση η οποία δεν περικλείει υποκείμενα. Περικλείει μια καθάρια μορφή παρατήρησης των σχέσεων αυτού που λέγεται Εαυτός και του Κόσμου. Ο κόσμος όμως είμαστε Εμείς. Η αγάπη αναπόφευκτα προκαλεί την κατάρρευση του κόσμου μας όπως τον γνωρίζουμε και τον βιώνουμε.

Είναι μια αίσθηση που πηγάζει από μέσα σου. Μια φλόγα που σιγοκαίει μέσα στα βάθη της ψυχής σου. Μια φλόγα που γίνεται απτή μέσα από τους χτύπους του Είναι σου. Μέσα από την αγάπη αγγίζεις απαλά τον απατηλό μας κόσμο. Απαλά και γλυκά προσεγγίζεις έναν κόσμο που ο χρόνος είναι ένα συνονθύλευμα στιγμών του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Εκείνο που υπάρχει είναι η στιγμή. Η στιγμή που δεν μπορεί να αιχμαλωτιστεί από καμία σκέψη και συναίσθημα.Η στιγμή που μπορεί να βιωθεί μόνο από την παρουσία. Από μια σιωπηλή γνώση ύπαρξης.

Είναι η στιγμή που μπορείς να ξετρυπώσεις από το γνωστό, να ξεφύγεις τα όρια του σύμπαντος και της συνέχειας σου. Να είσαι και να μην είσαι. Είναι η αλήθεια σου εκεί. Κατάματα την κοιτάς μέσα από τα φλογερά σου μάτια. Δεν μπορεί να περιγραφεί εκείνο που Είναι. Έχεις μια αίσθηση η οποία ξεπερνά τα όρια των αισθήσεων του νευρικού σου συστήματος αλλά Είναι εκεί.

Όσο και να προσπαθούμε να την εγκλωβίσουμε εκείνη πάντα θα ξεγλιστράει.

Αλλάζει κάθε στιγμή και αιώνια μένει ίδια. Η αγάπη είναι μια ποιότητα του Σύμπαντος που ούτε του ανήκει ούτε δεν του ανήκει. Είναι εκείνη η ποιότητα που διαπνέει τα πάντα. Δεν προέρχεται από αυτόν τον κόσμο και όμως είναι αυτού του κόσμου. Είναι στον χτύπο της καρδιάς σου, στην αγκαλιά που δίνεις, στο φιλί, στον έρωτα, στο χάδι, στο δάκρυ, στο χαμόγελο ενός παιδιού. Είναι το ανείπωτο πάντα.

Είναι το ανείπωτο Όλον. Είναι στην παρουσία σου όταν για πρώτη φορά κοιτάς. Όχι με τα μάτια. Κοιτάς με την Ολότητα σου. Σπας το φράγμα του χρόνου που σου δίνει συνέχεια. Σπας το φράγμα που σου δίνει ακόμα και την ασυνέχεια. Όταν δεν μπορείς να προσδιοριστείς ως ύπαρξη και ως μη ύπαρξη έχεις δει το Ανείπωτο. Η αγάπη πάντα θα μας ξεγλιστράει και θα μας ξεγλιστράει διότι δεν μπορεί να παγ(ι)ωθεί.

Δεν μπορεί να εγκλωβιστεί από κανέναν. Η αγάπη δεν ανήκει πουθενά. Δεν είναι θέμα υποκειμένων ή αντικειμένων. Είναι η ποιότητα του Είναι. Η ποιότητα του άχρονου και του ανείπωτου. Δεν είναι μυστήρια. Είναι απτή. Είναι εδώ. Αν μπορέσεις άνθρωπε να ξυπνήσεις δίπλα στον/στην αγαπημένο/ αγαπημένη σου εκείνο το πρωινό που για πρώτη φορά Είσαι, θα νιώσεις Εκείνο που Είναι.

Η αγάπη είναι αυτό που δεν μπορεί να περιγραφεί.

Αφιερωμένο σε εκείνα τα Όντα που είδαν πέρα από το πέπλο, που τόλμησαν το άλμα, τους οφείλουμε ένα ευχαριστώ.

Ο ΠΑΡΑΙΣΘΗΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΡΙΩΝ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ

«Αν δεν μπορείς να ξεφορτωθείς το σκελετό που κρύβεις στο ντουλάπι σου, καλά θα κάνεις να του μάθεις να χορεύει».
Τζο Μπέρναρντ Σο, θεατρικός συγγραφέας

Στην εποχή μας οι θεωρίες συνωμοσίας φαντάζουν ελκυστικές όσο ποτέ άλλοτε. Ως γνωστόν οι περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας έχουν πάρει διαζύγιο από τη λογική, γι’ αυτό και τείνουν να είναι εξωπραγματικές και μεταφυσικές. Γι’ αυτό το λόγο όμως είναι και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, ακόμη και ως ανορθολογικό τμήμα του συλλογικού μας φαντασιακού.
Στον κόσμο των συνομωσιών τα πάντα μπορούν να συμβούν: ο Έλβις είναι ζωντανός, ο Paul McCartney είναι νεκρός –για όσους δεν το γνωρίζουν ο McCartney υποτίθεται πως σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1966 και αντικαταστάθηκε από ένα σωσία!– οι εξωγήινοι «ζουν ανάμεσά μας», οι Σιωνιστές «ελέγχουν τα πάντα» και η κυβέρνηση των ΗΠΑ γνώριζε για την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, αλλά δεν έκανε τίποτε για να την εμποδίσει. Στις ΗΠΑ το 70% των πολιτών πιστεύει πως η δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι ήταν αποτέλεσμα μιας πολυπλόκαμης συνωμοσίας, το 80% πιστεύει στην ύπαρξη των UFOs, και σχεδόν το 95% πιστεύει στην ύπαρξη υπερφυσικών όντων, όπως φαντάσματα, θεοί, δαίμονες, άγγελοι, και poltergeists.

Μια ολόκληρη γενιά έχει γαλουχηθεί με το παραισθητικό μείγμα της παραπληροφόρησης, της μπουρδολογίας και της συνωμοσιοπαράνοιας και αδυνατεί να ξεχωρίσει τις θεωρίες συνωμοσίας από τις πραγματικές συνωμοσίες, που συμβαίνουν πίσω από την πλάτη μας. Αυτή η συγκεχυμένη κατάσταση οδηγεί πολλούς ανθρώπους στην παγίδα της ημιμάθειας, που καλλιεργεί με τη σειρά της φοβίες και σκοταδιστικές αντιλήψεις. Γι’ αυτό και χρειάζεται σχετική προσοχή.
Ναι μεν οι θεωρίες συνωμοσίας παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και είναι απίστευτα γοητευτικές, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι όλες τους αληθινές. Κάποιες τους είναι απλώς προϊόντα της φαντασίας ή σκόπιμη, κατευθυνόμενη παραπληροφόρηση. Υπάρχουν βέβαια και αρκετές που είναι αληθινές ή περιέχουν πολλά ψήγματα αλήθειας. Γι’ αυτό και χρειάζεται πάντα η κριτική σκέψη, σε συνδυασμό βεβαίως με τη δημιουργική φαντασία. Ο σκεπτικισμός δεν βλάπτει, αρκεί να χορηγείται σε σωστές δόσεις, διότι διαφορετικά μπορεί να αποστειρώσει τη σκέψη μας.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε ικανοί για τις χειρότερες φρικαλεότητες αλλά για τις πιο συγκινητικές πράξεις αγάπης, θάρρους και ευγένειας. Εκείνο που μας σώζει από τις αυτοκαταστροφικές μας τάσεις δεν είναι η πίστη, αλλά η έλλογη πλευρά της ανθρώπινης νόησης. Η λογική αποτελεί τη σωτηρία μας, ιδιαίτερα από τη βίαιη και επικίνδυνη συμπεριφορά των μαζών, που αντιδρούν πάντα παρορμητικά, λες και πρόκειται για μηχανές αντανακλαστικών: Κάτι που προδίδει ανελευθερία. Και η ανελευθερία αποτελεί την πρώτη ύλη από την οποία κατασκευάζονται οι θεωρίες συνωμοσίας…

Γι’ αυτό να μην πιστεύετε στα φαντάσματα, αλλά ούτε και στις διαβεβαιώσεις ότι κάτω από το λευκό σεντόνι δεν κρύβεται κανείς…

Εορταστικές Συμβουλές Επιβίωσης για Άτομα Πρόσφατα Χωρισμένα και με Ραγισμένη Καρδιά

Μήπως είστε σε μια κακή σχέση και έχει ραγίσει η καρδιά σας; Μήπως μόλις χωρίσατε και υποφέρετε; Μήπως ανησυχείτε πώς θα αντεπεξέλθετε μόνη ή μόνος τώρα που έρχονται οι γιορτές;

1. Να Θυμάστε ότι τα Χριστούγεννα είναι απλώς μια γιορτή….
Και λέγοντας «απλώς», εννοώ ότι δεν είναι η μαγική λύση στα προβλήματα της σχέσης σας… Παρόλο που πρόκειται για τη μεγαλύτερη γιορτή αγάπης της χριστιανοσύνης, ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι αν είστε σε μια άσχημη σχέση ή αν έχετε χωρίσει πρόσφατα θα γίνει κάτι μαγικό και τα πράγματα θα διορθωθούν. Μην εναποθέσετε όλες τις ελπίδες σας για επανασύνδεση ή για βελτίωση της σχέσης στο Χριστουγεννιάτικο πνεύμα αγάπης και χαράς, διότι θα απογοητευθείτε. Είναι προτιμότερο να διατηρήσετε ρεαλιστικές προσδοκίες, να θυμάστε ότι τα προβλήματα δεν εξαφανίζονται τις γιορτές και οι άνθρωποι δεν αλλάζουν μόνο και μόνο επειδή η ατμόσφαιρα είναι γιορτινή. Γιορτάστε, περάστε όμορφα, αλλά μη βασιστείτε ότι θα γίνει κάτι μαγικό για να αλλάξει ξαφνικά η σχέση σας.

2. Κερδίστε το μεγάλο στοίχημα με τον εαυτό σας!
Ξεκινήστε από θέση ειλικρίνειας απέναντι στον εαυτό σας: μην πάρετε ως αφορμή τις γιορτινές μέρες για να ξεκινήσετε να παρακαλάτε, να διαπραγματεύεστε, να στέλνετε μηνύματα κάθε είδους και να τηλεφωνείτε στον/την πρώην παρακαλώντας για επανασύνδεση και μια δεύτερη ευκαιρία. Το μόνο που καταφέρνετε είναι να μειώνετε τον εαυτό σας, να σαμποτάρετε την αυτοεκτίμησή σας και να δημιουργείτε μια ατελείωτη δραματική κατάσταση που δεν οδηγεί πουθενά μακροπρόθεσμα. Υπήρχε κάποιος λόγος που χωρίσατε με τον άνθρωπό σας, και, πιστέψτε με, ο λόγος αυτός δεν έχει αρθεί ή αλλάξει μόνο και μόνο επειδή είναι Χριστούγεννα!

3. Φροντίστε τον εαυτό σας, ανοίξτε τα μάτια σας και χαράξτε την πορεία σας με κατεύθυνση προς τα εμπρός.
Ειδικά τις γιορτινές μέρες οι άνθρωποι που έχουν πληγωθεί αισθάνονται ακόμα πιο έντονα τον ψυχικό πόνο τους, νιώθουν την έλλειψη του συντρόφου τους και τείνουν να τελματώνουν σε αρνητικά συναισθήματα, αναμνήσεις και την αίσθηση ότι είναι ανήμποροι, απομονωμένοι και καθόλου αγαπητοί. Αυτό όμως είναι ένα παιχνίδι που παίζει το μυαλό του πληγωμένου ανθρώπου και υπάρχει δυνατότητα να αλλάξει κανείς το πώς βλέπει τα πράγματα. Προσέξτε! Δεν αρνούμαι τον πόνο, δεν ακυρώνω τα αρνητικά συναισθήματα, αλλά τονίζω ότι κανείς έχει την επιλογή να κάνει κάτι άλλο με τη ζωή του από το να βυθιστεί στο τέλμα της αυτολύπησης. Έτσι, μπορείτε να ζυγίσετε τις επιλογές σας, να διαλέξετε να περάσετε ήρεμα, με καλούς φίλους ή οικογένεια, να κάνετε κάτι για τον εαυτό σας και να επιλέξετε να προχωρήσετε τη ζωή σας, άσχετα με το τι συνέβη στον αισθηματικό τομέα.

4. Μην καταστρέψετε τις γιορτές σας!
Οι άνθρωποι με τη ραγισμένη καρδιά δεν είναι μόνο οι χωρισμένοι: είναι και όσοι βρίσκονται σε μια δύσκολη σχέση που έχει συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, ή που συνδέονται με άτομα ήδη παντρεμένα ή δεσμευμένα (τα οποία εννοείται ότι δίνουν όρκους αγάπης και πίστης, αλλά ωστόσο δεν απαγκιστρώνονται από το άλλο, το ‘μόνιμο’ πρόσωπο). Μην παίρνετε τις μετρητοίς τις διαβεβαιώσεις του/της συντρόφου ότι σας αγαπάει τρελά, ότι θα του λείψετε τις γιορτές, ότι δεν θα πρέπει να έχετε καμία επικοινωνία επειδή μπορεί να αποκαλυφθούν, ότι τα πράγματα σύντομα θα αλλάξουν, κλπ, κλπ. Με δυο λόγια, μην εξαρτάστε από τον/τη σύντροφο και τις υποσχέσεις αγάπης και ραντεβού σύντομα και, βέβαια, μην εξαρτάστε από την ελπίδα ότι ο/η πρώην θα εμφανιστεί τα Χριστούγεννα και θα αλλάξει τη ζωή σας. Οι ψεύτικες ελπίδες και η αναμονή είναι ο σίγουρος τρόπος για να είστε στεναχωρημένοι και ‘ξινοί’, το εισιτήριο για να χαλάσετε τις γιορτινές σας μέρες.

5. Μην κάνετε την πρώτη κίνηση!
Οι ερωτευμένοι που έχουν χωρίσει τείνουν να ψάχνουν αφορμές για να επανασυνδεθούν με το αγαπημένο τους πρόσωπο, κάτι που δημιουργεί ψεύτικες ελπίδες και προσδοκίες. Αυτό συμβαίνει επειδή το άλλο άτομο ενδεχομένως να ανταποκριθεί σε κάποιο βαθμό, οπότε το άτομο με τη ραγισμένη καρδιά ερμηνεύει τη στάση του άλλου ως σίγουρο σημάδι επανασύνδεσης –μόνο και μόνο για να απογοητευτεί. Να θυμάστε ότι μέσα στις γιορτές κάθε δώρο, ευχετήρια κάρτα, sms, ή άλλη επικοινωνία με το πρόσωπο που χωρίσατε κουβαλάει το βάρος των προσδοκιών σας! Με άλλα λόγια, κάτι περιμένετε σε αντάλλαγμα και, αν δεν το πάρετε (που είναι και το πιθανότερο) θα απογοητευθείτε οικτρά. Τι περιμένετε από τον/την πρώην σας; Πώς νομίζετε ότι η κίνησή σας θα αλλάξει αυτό το άτομο;
Ρωτήστε με ειλικρίνεια τον εαυτό σας: «γιατί παίρνω δώρο/στέλνω μήνυμα στον άνθρωπο που έδωσε τέλος στη σχέση μας; Τι περιμένω;». Αν απαντήσετε «αυτό είναι το σωστό μετά από τόσα χρόνια μαζί», ή «γιορτές είναι..», αυτό σημαίνει ότι δεν έχετε καλλιεργήσει αρκετή αυτογνωσία, για να ξέρετε τι είναι σωστό για εσάς.

6. Φτιάξτε τη ζωή σας!
Μη συνδέετε την ευτυχία σας με το άτομο που σας άφησε! Όσο οδυνηρό και αν είναι, όποιες και αν είναι οι λεπτομέρειες, ο πόνος είναι πόνος και, φυσικά, είναι δύσκολο να δείτε πέρα από αυτό, ειδικά όταν ο χωρισμός είναι φρέσκος. Όμως, θα πρέπει να επενδύσετε στον εαυτό σας και στην προσωπική σας εξέλιξη, ανεξάρτητα με το τι συμβαίνει στον αισθηματικό τομέα. Θυμηθείτε ότι οι γιορτινές μέρες είναι μέρες αγάπης όχι μόνο για να έχει κανείς σύντροφο, αλλά και για να αγαπάει τον εαυτό του, την οικογένεια, τους φίλους, τους γείτονες του… Αντί να κλειστείτε στο καβούκι σας και να μιζεριάσετε, κάντε ένα μεγάλο δώρο στον εαυτό σας: πάρτε την απόφαση να φτιάξετε τη ζωή σας και κάντε το πρώτο βήμα περνώντας καλά χωρίς τον/την πρώην!

7. Αν ο/η πρώην επικοινωνήσει μαζί σας τις γιορτές, καταρχήν ρωτήστε τι ακριβώς θέλει!
Διατηρήστε μια υγιώς σκεπτικιστική στάση: ο/η πρώην επικοινωνεί μαζί σας εντελώς ξαφνικά μέσα στις γιορτές. Πριν θριαμβολογήσετε, ρωτήστε τον/την τι ακριβώς επιθυμεί και τι έχει στο νου του. Αν δεν ρωτήσετε, κινδυνεύετε να πέσετε θύμα των δικών σας επιθυμιών, ελπίδων και προσδοκιών, που πιθανόν να μη σχετίζονται με τις επιθυμίες του άλλου ατόμου. Έτσι, ο/η πρώην μπορεί απλώς να θέλει παρέα για τις γιορτές, να έχει πιεί κάτι παραπάνω και γι’ αυτό να σας στέλνει ένα γλυκό μήνυμα, κοκ, και εσείς να ερμηνεύσετε τη συμπεριφορά του/της ως ξεκάθαρο σημάδι επανασύνδεσης. Το κλειδί είναι να μη κάνετε υποθέσεις! Ρωτήστε, πάρτε ξεκάθαρες απαντήσεις και έτσι θα προστατέψετε τον εαυτό σας από περαιτέρω απογοητεύσεις και στεναχώριες.

8. Στηρίξτε το δικό σας ‘Εγώ’, όχι το Εγώ του/της πρώην.
Σας παίρνει τηλέφωνο, αφήνει να φανεί ότι ξαναενδιαφέρεται και εξαφανίζεται πάλι; Δίνει υποσχέσεις που δεν τις κρατάει; Σας έχει σε αναμμένα κάρβουνα και περιμένετε τις καλές εξελίξεις που πρόκειται να έρθουν; Λυπάμαι που θα σας προσγειώσω απότομα, αλλά όλα αυτά αποτελούν φθηνές τακτικές για να τονώσει ο/η πρώην σας το εγώ του, να νιώσει ότι εξακολουθείτε να τον/την θέλετε και ότι μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να σας έχει πίσω (πιθανότατα για να κάνει μία από τα ίδια που οδήγησαν στο χωρισμό σας..). Όλο αυτό είναι ενέργεια που, λανθασμένα, επικεντρώνετε στο άλλο άτομο.
Μήπως πάλι αναμηρυκάζετε τι έγινε στο παρελθόν, αναλύετε τις συζητήσεις σας, προσπαθείτε να βρείτε που ακριβώς κάνατε λάθος και αφιερώνετε όλες τις σκέψεις και την ενέργειά σας στον/την πρώην σας;
Και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις υπερ-επενδύετε ενέργεια στον/την πρώην και καλό θα ήταν να επικεντρωθείτε στον εαυτό σας και σε όσα σας κάνουν να νιώθετε όμορφα. Ξεκινήστε να είστε καλοί και ανεκτικοί με τον εαυτό σας, μάθετε να μιλάτε θετικά στον εαυτό σας και χτίστε την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθησή σας. Σας αξίζει το καλύτερο! Και ίσως το καλύτερο να μην κρύβετε στο παρελθόν και σε αυτό που χάσατε, αλλά στο μέλλον και σε αυτό που θα βρείτε!

9. Αφήστε τη νοσταλγία και τις φαντασιώσεις και πιάστε… τη στατιστική!
Οι άνθρωποι με ραγισμένη καρδιά τείνουν να θυμούνται τη σχέση τους με μια μεγάλη δόση φαντασίας και μικρή –ή ανύπαρκτη- δόση κοινής λογικής και χειροπιαστών γεγονότων. Έτσι, πριν αρχίσετε να θυμάστε μόνο τις καλές στιγμές, μόνο τα θετικά στοιχεία του/της πρώην, κάνετε ζουμ στα γεγονότα.
Πότε ξεκίνησε η σχέση; Πόσο καιρό κράτησε η ‘περίοδος του μέλιτος’, πριν αρχίσουν τα προβλήματα; Τι είδους προβλήματα ήταν αυτά; Πώς/ποιος τα δημιούργησε; Ήταν μια καλή και εύκολη ή μια κακή και δύσκολη (με την ελπίδα ότι θα βελτιωθεί) σχέση; Μήπως τελικά θυμάστε τα πράγματα πιο όμορφα απ’ ότι ήταν στην πραγματικότητα επειδή αυτό έχετε ανάγκη; Αν ναι, καιρός να αναθεωρήσετε και να βάλετε μια γερή δόση ρεαλισμού στην αξιολόγηση της σχέσης και του/της πρώην σας.

10. Αξιοποιήστε τις γιορτινές μέρες για να δώσετε στον εαυτό σας το δώρο της συγχώρεσης και να κάνετε μια νέα αρχή.
Κάνετε λάθος στην επιλογή συντρόφου; Δεν περιμένατε την κακή συμπεριφορά του/της πρώην; Δεν το είδατε ότι θα χωρίζατε; Σταματήστε να χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοίχο, σταματήστε τις ενοχές, τις αυτοκατηγορίες και την αυτολύπηση και συγχωρήστε τον εαυτό σας! Δεν μπορείτε να αλλάξετε τα όσα έγιναν, μπορείτε όμως να αλλάξετε το τι θα γίνει! Αξιοποιήστε την εμπειρία που αποκομίσατε από τη συγκεκριμένη σχέση για να καταλάβετε τον εαυτό σας, τις επιθυμίες σας, τα λάθη σας, τις επιλογές σας. Κρατήστε και αξιοποιήστε αυτές τις πληροφορίες για το μέλλον. Συγχωρήστε τον εαυτό σας για τα όποια λάθη σας: η συγχώρεση είναι δύναμη!

Κράτησέ τον για πάντα: 11 πράγματα που εξάπτουν την ερωτική του διάθεση ΚΑΘΕ φορά

Δε θα σε απογοητεύσουν τα μικρά μυστικά που θα διαβάσεις!
Γεγονός πρώτο... Για να ερεθιστούν οι άντρες δεν απαιτείται μεγάλη προσπάθεια. Πολλές φορές ακόμη και το να κοιτάξουν μία ωραία κοπέλα είναι αρκετό για να σκεφτούν σεξουαλικά. Γεγονός δέυτερο... Σε αντίθεση με τις γυναίκες οι άντρες αντιδρούν άμεσα στην οπτική διέγερση και αυτό πρέπει να εκμεταλλευτείς αν θες να ανάψεις τον καλό σου.
Αυτό το άρθρο γράφτηκε για να σου αποκαλύψει με τυχαία σειρά τα 11 βασικά γυναικεία πράγματα που ανάβουν του άντρες άσχετα με την ηλικία τους.

1. Το δέρμα σου. Συνήθως σε βλέπει με τα ρούχα σου. Τη στιγμή που θα σε δει να φοράς κάτι που αποκαλύπτει περισσότερο δέρμα εκείνος ερεθίζεται, προσπαθώντας να φανταστεί και τα υπόλοιπα σημεία που δεν αποκαλύπτεις. Τα γυμνά σου πόδια, τα αποκαλυπτικά ντεκολτέ και η πλάτη τραβούν πάντα την προσοχή του.

2. Το άγγιγμα σου. Οι άντρες πάντα καταβάλλουν προσπάθειες να μας αγγίξουν σωστά και ερεθιστικά (το θεωρούν δική τους δουλειά), αλλά όταν μια γυναίκα αγγίξει πρωτη τις δικές του ερωτογενείς περιοχές τότε το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από ενθουσιώδες! Οι καλύτερες περιοχές για να ξέρεις που να κατευθυνθείς είναι γύρω από τον λαιμό, τα μπράτσα αλλά και πίσω στο κεφάλι όταν τον φιλάς. Άγγιξε τον σε ένα από τα παραπάνω σημεία και θα καταλάβεις άμεσα πόσο του αρέσει.

3. Η σωματική επαφή. Αυτό το κόλπο λειτουργεί ιδανικά με τον άντρα που ακόμα δεν έχεις σχέση. Το να φέρεις το σώμα σου κοντά με έναν άντρα είναι απίστευτα διεγερτικό για εκείνον και αυτό μπορεί να συμβεί στο ασανσέρ, στο club και γενικά σε μέρη που αναγκαστικά μειόνονται οι αποστάσεις. Γιατί; Γιατί έτσι εκείνος αντιλαμβάνεται πόσο γυναίκα είσαι από τα μαλλιά σου, από τη μυρωδιά σου, το στήθος σου.

4. Το φλερτ. Και πάλι ιδανικό κόλπο να τον ερεθίσεις στα πρώτα στάδια της σχέσης σας το οποίο, όμως, μπορεί να λειτουργήσει και αργότερα. Το φλερτ είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να ανάψεις έναν άντρας και να τον κάνεις να νιώσει αμήχανα. Δεν χρειάζεται να ξεκινήσεις εσύ το φλερτ, αλλά όταν ξεκινήσει εκείνος μπορείς να ανταποκριθείς με ένα χαμόγελο, με ένα άγγιγμα, με το να φέρεις το σώμα σου πιο κοντά του. Αυτοί είναι τρόποι να τον ανάψεις τόσο που δεν θα έχει γυρισμό.

5. Η ντροπαλότητα που δεν υπάρχει. Το γεγονός ότι ήσουν ντροπαλή και γλυκιά στα πρώτα στάδια της γνωριμίας σας για να κρύψεις την άγρια πλευρά σου είναι λόγος για να τρελαθεί. Δεν λέμε πως πρέπει να δίνεις παράσταση κάθε φορά που τον βλέπεις, αλλά το σενάριο... "σεμνή στον κόσμο, άγρια στην κρεβατοκάμαρα" είναι η καλύτερη φαντασίωση ενός άντρα.

6. Kinky εκπλήξεις. Οι εκπλήξεις με απώτερο σκοπό το σεξ είναι ένας εκπληκτικός και απολαυστικός τρόπος να τον κάνεις να σε σκέφτεται διαρκώς ερωτικά. Απλά πρότεινέ του να έρθει σπίτι σου για δείπνο και όταν έρθει άνοιξε την πόρτα με σέξι εσώρουχα που δεν έχει ξαναδεί ποτέ. Η εικόνα σου στην πόρτα μπορεί να τον διεγείρει για καιρό.

7. Τα εσώρουχα και τα ψηλά τακούνια. Ξεχωριστά αυτά τα δύο αντικείμενα είναι ερεθιστικά για το αντρικό φύλο. Αν συνδυαστούν ο συνδυασμός είναι θανατηφόρος! Τα αισθησιακά εσώρουχα που αναδεικνύουν τα δυνατά σημεία του σώματος σου είναι απίστευτα σέξι. Ολοκλήρωσε την προκλητική εμφάνισή σου με τακούνια που τονώνουν τους γοφούς σου και δείχνουν πιο σέξι τη σιλουέτα σου.

8. Τα διάφανα ρούχα. Ακόμη μία κλασική αξία στο ντύσιμο που οι άντρες λατρεύουν. Αυτό το κόλπο έχει ακόμα καλύτερα αποτελέσματα αν το see λευκό through λευκό πουκάμισο σου συνδυαστεί με μαύρο σουτιέν. Τους ιντριγκάρει γιατί αποκαλύπτεις δέρμα, σέξι εσώρουχα και η φαντασία τους οργιάζει.

9. Οι ερεθισμένες ρώγες σου. Αν κάποια μέρα αποφάσισες να κάνεις μια εμφάνιση χωρίς σουτιέν θα κατάλαβες πως αυτό το μικρό σημείο τραβάει όλα τα βλέμματα. Οι άντρες απλά υποκλίνονται στην ερεθισμένη ρώγα γιατί την συσχετίζουν μόνο με την σεξουαλική πράξη.

10. Τα σορτάκια. Τόσο απλά. Ο τρόπος που αγκαλιάζουν τα καυτά σορτς τα οπίσθιά σου είναι για εκείνους μια μορφή τέχνης. Όλα σχετίζονται με το σώμα σου και τα σορτς αναδεικνύουν τέλεια τις καμπύλες σου. Μια και είμαστε σε αυτό το σημείο, το να φοράς τα δικά του φαρδιά σορτς είναι απίστευτα ερεθιστικό για εκείνον καθώς βλέπει πως εσύ είσαι το μικροκαμωμένο θηλυκό και εκείνος ο άντρας!

11. Μία γυναίκα με μπόλικη διάθεση για σεξ. Σίγουρα ο σκοπός του άντρα είναι να σε φέρει σε διάθεση για καλό σεξ, αλλά πολλές φορές το να σε δουν να θες σεξ χωρίς εκείνοι να προσπαθήσουν να σε ανάψουν είναι το καλύτερο τους. Για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς αυτό το λατρεύουν γιατί σκέφτονται πως έτσι θα κάνουν άγριο σεξ μαζί σου χωρίς προκαταρκτικά! Αν θες να σε λατρέψει ψιθύρισέ του στο αυτί στην πιο ακατάλληλη στιγμή... "μωρό μου, είμαι έτοιμη".
Συμπέρασμα: Οι άντρες δεν είναι ιδιαίτερα πολύπλοκοι στο κρεβάτι!

Η πρώτη φορά στον άνδρα

Στην ελληνική εφηβεία φαίνεται ότι ο ένας στους δύο έχει την πρώτη του σεξουαλική επαφή ανάμεσα στα 14 και 17 του χρόνια. Είναι απόλυτα υγείες και φυσιολογικό, όταν ο έφηβος νιώσει την ανάγκη της σεξουαλικής επαφής να στηριχθεί ψυχολογικά από τον πατέρα, τον αδελφό, τον φίλο ή και από κάποια γυναίκα ακόμα για να πάει την πρώτη φορά.

Δεν πρέπει ούτε να τον σταματήσουμε αλλά και ούτε να τον σπρώξουμε νομίζοντας ότι θα τον κάνουμε γρηγορότερα άνδρα. Θα πρέπει να ξέρουν οι γονείς ότι η πρώτη φορά του γιου τους είναι δική του υπόθεση αλλά θα πρέπει να είναι κοντά του όταν ο ίδιος το ζητήσει ή μας μιλήσει για τις σεξουαλικές του ανησυχίες.

Ο πατέρας, μέσα από την δική του ανασφάλεια για τον ανδρισμό του γιου του, τον πιέζει με τον τρόπο του να πάει με γυναίκα ή κοιτάει να δει αν το παιδί του έχει επαφές με κορίτσια. Σε αντίθεση με τον πατέρα της κόρης , ο πατέρας του αγοριού περιμένει με αγωνία την πρώτη του φορά.

Κάθε μέρα που περνάει, κοιτάει το μεγάλωμα του γιου του και αισθάνεται ότι ο χρόνος πλησιάζει για του δείξει εκείνος ότι έγινε άνδρας, ότι τα κατάφερε. Καμαρώνει μάλιστα για τις σεξουαλικές προκλήσεις του παιδιού του που τις σερβίρει όλο και περισσότερο εάν καταλάβει ο γιος πόσο γοητεύεται ο πατέρας του.

Τις περισσότερες φορές που ο έφηβος, μετά τα 16 χρόνια του, κατακλύζεται από το άγχος της πρώτης φοράς και το πόσο επιτυχημένη ήταν , εκφράζει το φόβο απόρριψης του πατέρα, εάν ο ίδιος δεν τα καταφέρει. Και πρέπει εδώ να πούμε ότι στην αποτυχία του ο έφηβος καταφεύγει για παρηγοριά στην μητέρα του, που κρύβει μέσα της όλη την αγωνία για τον ανδρισμό του παιδιού της.

Το κόστος της αποτυχημένης πρώτης φοράς στο αγόρι είναι μεν θορυβώδες, αλλά δεν είναι αληθινό. Αν και ο έφηβος μέσα στα συντρίμμια της αποτυχίας του, εγκλωβίζεται, δραματοποιεί και καθηλώνεται στο φόβο της ανικανότητας του, γρήγορα μπορεί να το ξεπεράσει πηγαίνοντας σε μια δεύτερη φορά που σίγουρα θα είναι καλύτερη από την πρώτη.

Οι γονείς δεν πρέπει να μπουν μέσα στο πένθος του για τον εξευτελισμό της αποτυχίας του αλλά και ούτε να του δείξουν ότι κάνει σαν μικρό παιδί και ότι δεν είναι τίποτα αυτό που έπαθε. Μάλιστα πολλές φορές ακούω γονείς οι οποίοι μετά την πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια του γιου τους τον παρηγορούν λέγοντας ότι και ο πατέρας , όταν ήταν στην ηλικία του, είχε πάθει το ίδιο πράγμα.

Έτσι βέβαια θέλουν να υποτιμήσουν το γεγονός και να συμμαχήσουν με το πρόβλημα. Οι λύσεις αυτές δεν είναι θετικές. Ο γιος μας θέλει να τον ακούσουμε με ψυχραιμία και ηρεμία, μακριά από δραματοποιήσεις και υπεραπλουστεύσεις, κάτι που τον κάνει να αισθάνεται ότι τον κοροϊδεύουμε μπροστά στο μεγάλο του πρόβλημα. Απαντήσεις ρεαλιστικές και ξεκάθαρες όπως «δεν ήσουν έτοιμος αρκετά», «φοβήθηκες», «δεν ερεθίστηκες σεξουαλικά», βιάστηκες γιατί το είδες σαν στόχο και όχι σαν απόλαυση», θα τον κάνουν να ξαναδεί την ανάγκη για μια επόμενη φορά, όταν εκείνος το θελήσει , χωρίς εμείς να τον πιέσουμε, για να μας φέρει το ποθούμενο αποτέλεσμα.

Αρκετοί γονείς αναρωτιούνται με ποια γυναίκα θα είναι καλύτερα να πάει ο γιος τους την πρώτη του φορά. Κάποια φίλη του; Με μια πόρνη; Ακόμα παίζει ρόλο η ηλικία της γυναίκας που θα δεχθεί την παρθενία του νεαρού άνδρα;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Δεν φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο ποια θα είναι και τι είδους θα είναι αυτή η γυναίκα που θα βρεθεί για πρώτη φορά μαζί της. Θα συμφωνήσω ότι για συναισθηματικούς λόγους και μόνο ίσως θα ήταν καλύτερο να πάει με μια φίλη του παρά στο κρεβάτι μιας κοινής γυναίκας, πράγμα ψυχρό και γρήγορο. Επίσης, η ηλικία δεν φαίνεται να είναι σημαντικός παράγοντας θετικής ή αρνητικής ταυτότητας για το πέρασμα στην σεξουαλική ολοκλήρωση.

Πολλοί μάλιστα ρωτούν τι γίνεται όταν και οι δυο σεξουαλικοί σύντροφοι είναι παρθένοι. Είναι καλύτερα ή χειρότερα τότε; Πάλι και εδώ οι απαντήσεις δεν είναι συγκεκριμένες. Το καλύτερο ή χειρότερο σχετίζεται άμεσα με το πόσο νιώθουν όμορφα μέσα στην ανάγκη να ολοκληρωθούν σεξουαλικά, στο να μην βιάζονται να φτάσουν στον ποθούμενο στόχο, στην αναζήτηση της ηδονής, που θα τους προετοιμάσει ψυχικά και σωματικά να φτάσουν στην εισχώρηση σιγά σιγά, μέσα από την γλύκα της ηδονής και της αισθησιακής απόλαυσης. Έτσι είναι απόλυτα βέβαιο ότι η ολοκλήρωση έρχεται από μόνη της με το παιχνίδι της συνεχούς ηδονής και έντασης, φτιάχνοντας πάνω στο ερωτικό κρεβάτι έναν άνδρα και μια γυναίκα.

Ούτε η ηλικία της σεξουαλικής του ζωής πρέπει να αγχώνει τους γονείς, εάν εκείνος αργήσει να την πραγματώσει. Ούτε αυτό το άγχος να αισθανθεί προβληματικός ή να αμυνθεί με άρνηση και φόβο, γιατί ακόμα δεν έκανε έρωτα. Εάν ένας νέος άνδρας που έχει ξεπεράσει τα 20 χρόνια ζωής του δεν έχει ολοκληρωθεί σεξουαλικά, δεν σημαίνει ότι χρειάζεται βοήθεια, ούτε ότι ο γονιός οφείλει να τον «σπρώξει» στη γυναίκα. Είναι πολλές οι περιπτώσεις που ένας άνδρας μπορεί, όταν νιώσει ότι βρήκε την κατάλληλη γυναίκα που θα του πάρει την παρθενιά του τόσο με τον δικό της, όσο και με τον δικό του τρόπο.

Νομίζω ότι ο γονιός πρέπει να το γνωρίζει αυτό και να κρατάει διακριτική στάση στην αργοπορημένη σεξουαλική αφύπνιση του παιδιού του, χωρίς να ανησυχεί.

Ο Αριστοτέλης και το πολίτευμα της Σπάρτης

<Jean-Jacques-Francois Le Barbier – Σπαρτιάτισσα δίνει την ασπίδα στον γιο της («Ή ταν ή επί τας!»), 1805. Portland Art Museum (Oregon, USA)

 Ο Χέρμαν Μπένγκτσον στο βιβλίο του «Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος» σχετικά με το πολίτευμα της Σπάρτης αναφέρει: «Τις βασικές αρχές που συνθέτουν την πολιτεία των Λακεδαιμονίων καθορίζει η Μεγάλη Ρήτρα, το αρχαιότερο πολιτικό κείμενο της ελληνικής ιστορίας, το οποίο ανήκει τουλάχιστον στις αρχές του 7ου, ίσως και στα τέλη του 8ου αιώνος: Οι αρχές τούτες είναι η διπλή βασιλεία, η αποτελούμενη από 30 μέλη (μαζί με τους δύο βασιλείς) Γερουσία (συμβούλιο των γερόντων) και η συνέλευση των μαχίμων ανδρών, η Απέλλα. Κατά την πρώιμη εποχή, όλες οι σημαντικές πολιτικές υποθέσεις ρυθμίζονταν με τη συνεργασία των τριών παραπάνω οργάνων». Για τους δύο βασιλείς ο Μπένγκτσον γράφει: «Η προέλευση της ιδιότυπης διπλής βασιλείας, που ανήκε κληρονομικά στις δύο οικογένειες των Αγιάδων και των Ευρυπωντιδών, είναι σκοτεινή, παρόλο που δε λείπουν από την Ελλάδα και άλλα, παραπλήσια, παραδείγματα».

Το βέβαιο είναι ότι ο Αριστοτέλης στο δεύτερο βιβλίο των «Πολιτικών» του (τα «Πολιτικά τα ολοκληρώνει μετά το 335 π. Χ.) εκφράζει ξεκάθαρες επιφυλάξεις ως προς την αξιοπιστία των δύο αυτών βασιλιάδων: «Αλλά βεβαίως θα ήταν καλύτερα, κάθε βασιλιάς να εκλέγεται με βάση τον τρόπο της ζωής του, και όχι όπως γίνεται τώρα. Ότι και ο ίδιος ο νομοθέτης δεν πιστεύει ότι μπορεί να κάνει τους βασιλιάδες άριστους είναι φανερό. Δεν τους εμπιστεύεται, διότι δεν τους θεωρεί αρκετά ενάρετους. Γι’ αυτό ακριβώς (ενν. όταν τους έστελναν πρεσβευτές σε άλλες χώρες) έστελναν μαζί τους και τους πολιτικούς τους αντιπάλους και πίστευαν ότι οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους βασιλιάδες ήταν σωτήριες για την πολιτεία».

Η παρουσία των δύο βασιλιάδων καθιστά σαφές ότι οι Σπαρτιάτες – χωρίς να αμφισβητείται στο ελάχιστο η προτίμησή τους προς την ολιγαρχία – δεν εμπιστεύονταν ούτε την κρίση ούτε την ηθική ακεραιότητα του ενός μόνο άντρα που θα διαχειριζότανε εν λευκώ τις υποθέσεις της πόλεις. Οι ύπαρξη δύο ανθρώπων, που θα μπορούσαν να ανταλλάξουν απόψεις και να διαφωνήσουν και να συγκρουστούν και – κυρίως – να ελέγξουν ο ένας τον άλλο, διασφάλιζε τις ισορροπίες και διαβεβαίωνε – στο βαθμό που κάτι τέτοιο είναι δυνατό – ότι όλα λειτουργούν προς όφελος της πόλης. Η παρατήρηση του Αριστοτέλη ότι όταν στέλνονταν ως πρέσβεις για διαπραγματεύσεις σε άλλες πόλεις, όφειλαν να έχουν μαζί τους και τους πολιτικούς τους αντιπάλους, πιστοποιεί τη διάθεση των Σπαρτιατών για διαφάνεια, αφού τίποτε δε θα μπορούσε να μείνει κρυφό. Με δυο λόγια ο θεσμός της βασιλείας στη Σπάρτη δεν έχει καμία σχέση με τον ελέω θεού βασιλιά, που αποφασίζει και διατάζει ανεξέλεγκτα. Όμως η λογική της διαμοίρασης της εξουσίας, στο πλαίσιο της καλύτερης λειτουργίας της, δεν είναι παρά η απαρχή της αναγνώρισης του – έστω στοιχειώδους – εκδημοκρατισμού. Ο Μπένγκτσον σημειώνει: «Η Μεγάλη Ρήτρα απηχεί τον περιορισμό της βασιλικής δυνάμεως εις όφελος του δήμου και αντιπροσωπεύει το τέρμα μιας περιόδου εσωτερικών διενέξεων, κατά τη διάρκεια των οποίων έχασε η σπαρτιατική βασιλεία την κυριαρχία της».
 Η ανάγκη της συμμετοχής του λαού στα πολιτικά τεκταινόμενα εκφράζεται πλέον δυναμικά με την παρουσία των πέντε εφόρων. Κατά τον Μπένγκτσον: «Η Μεγάλη Ρήτρα δεν μνημονεύει τους Εφόρους. Αρχικά τούτοι ήσαν φορείς ιερατικού λειτουργήματος, “ουρανοσκόποι”. Αργότερα, με την προοδευτική εκδημοκράτηση της σπαρτιατικής πολιτείας μεταβάλλονται σε “πολιτική αρχή”, η οποία τελικά αποκτά και το δικαίωμα να ζητεί από τους βασιλείς ευθύνες για τη δράση τους. Σαν εκπρόσωποι του “δήμου” περιορίζουν όλο και περισσότερο, ιδίως από τον 6ο π. Χ. αιώνα, τις βασιλικές εξουσίες, μέχρι που απομένει τελικά στους βασιλείς, σαν ουσιαστική δικαιοδοσία, μόνη η ηγεσία του στρατού…Αμφίβολο είναι αν ο αριθμός των πέντε εφόρων προέρχεται από τις πέντε αρχικές κώμες της Σπάρτης».

Για τον Αριστοτέλη και ο θεσμός των πέντε εφόρων δεν κρίνεται ικανοποιητικός: «Πάσχουν όμως και οι σχετικές με το θεσμό των εφόρων ρυθμίσεις. Διότι αυτός ο φορέας εξουσίας αποφασίζει για τις πιο σημαντικές υποθέσεις τους, όμως μέλος του μπορεί να γίνει ο οιοσδήποτε άνθρωπος του λαού, ώστε πολλές φορές γίνονται μέλη αυτού του θεσμικού οργάνου πολύ φτωχοί άνθρωποι, οι οποίοι λόγω της φτώχειας τους συνέβαινε να εξαγοράζονται. Αυτό αποδείχτηκε πολλές φορές και στο παρελθόν και τώρα με την υπόθεση των Ανδρίων». (Ο μεταφραστής της έκδοσης Δημήτρης Παπαδής επισημαίνει ότι ενδεχομένως να πρόκειται για το 333 π. Χ. όταν Πέρσες έφτασαν στην Άνδρο για να προκαλέσουν ελληνική εξέγερση εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου, χωρίς όμως να είναι σίγουρο). «Μερικοί έφοροι εξαγοράστηκαν και, αφού έκαναν ό,τι μπορούσαν, κατέστρεψαν ολοκληρωτικά την πόλη. Και επειδή η εξουσία τους ήταν τόσο μεγάλη και παρόμοια με κείνη των τυράννων, αναγκάστηκαν ακόμη και οι βασιλιάδες να τους κολακέψουν, με αποτέλεσμα να φθαρεί μ’ αυτόν τον τρόπο το ίδιο το πολίτευμα». Και συμπληρώνει αμέσως: «διότι από αριστοκρατικό έγινε δημοκρατικό».

Είναι φανερό ότι για τον Αριστοτέλη η έννοια δημοκρατία υφίσταται μόνο ως διαστρέβλωση. Απογοητευμένος από τη λειτουργία της αθηναϊκής δημοκρατίας που παρακολουθεί, την ταυτίζει με την ασυδοσία, τη δημαγωγία και την εξαπάτηση. Αυτός είναι και ο λόγος της εμμονής του με τους άριστους. Θεωρώντας ότι οι λαοπλάνοι καπηλεύονται την εξουσία με απατηλά τεχνάσματα, όπως τα ψηφίσματα που στην ουσία κατέλυαν το νόμο εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα, και βλέποντας το λαό ανίκανο να αντισταθεί στις διαθέσεις των δημαγωγών, αναζητά τους άριστους, θα λέγαμε τους άξιους, που πρέπει να αναλάβουν τη διοίκηση. Αν και αναγνωρίζει ότι ο λαός, στο σύνολό του, ξεπερνά τον άριστο, ότι δηλαδή οι δυνατότητες του λαού είναι αναγκαστικά ανώτερες του ενός – μολονότι αρίστου – δε διστάζει να κατατάξει τη δημοκρατία στα στρεβλά πολιτεύματα, θέτοντας ως αντίστοιχο ορθό το πολίτευμα που ονομάζει «κατεξοχήν», το «κατεξοχήν» πολίτευμα, αναφερόμενος στην ιδανική λειτουργία της δημοκρατίας (ενδεχομένως εκείνης του Περικλή), που καταφέρνει να εμποδίζει όλες τις δημαγωγικές παραφυάδες να έρθουν στο προσκήνιο. Γι’ αυτό πάντα ορίζει ως απόλυτη προτεραιότητα το νόμο. Γιατί βλέπει ότι μόνο όταν ατονεί η εφαρμογή του νόμου εμφανίζονται οι δημαγωγοί. Ο νόμος, ως προστάτης της δημοκρατίας, είναι το θεσμικό όργανο που οφείλει να καθορίζει όλες τις συμπεριφορές. Όταν οι διαχειριστές της εξουσίας τον καταπατούν ατιμώρητα ή επινοούν παραθυράκια για τη νομότυπη παραμέρισή του, η δημοκρατία εκφυλίζεται και αυτό είναι το πεδίο της δράσης των λαοπλάνων. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν αναδεικνύεται ο καλύτερος, αλλά ο πιο αδίστακτος. Από εδώ ξεκινά κι ένα άλλο σημείο προβληματικής σχετικά με το θεσμό των εφόρων στη Σπάρτη: «Εκτός τούτου οι έφοροι αποφασίζουν για πολύ σοβαρά ζητήματα, αν και είναι άνθρωποι τυχαίοι. Γι’ αυτό είναι καλύτερα να μην παίρνουν αποφάσεις με βάση τη δική τους γνώμη αλλά με βάση γραπτούς κανόνες και νόμους».

Όσο για το θεσμό της γερουσίας ο Μπένγκτσον αναφέρει: «Η γερουσία, της οποίας μέλη κατά την πιο πρώιμη εποχή ήσαν πιθανώς οι αρχηγοί των επιφανεστέρων γενών, έστεκε στο πλευρό των βασιλέων σαν συμβουλευτικό όργανο και είχε ορισμένες δικαιοδοσίες στον τομέα της ποινικής δικαιοσύνης».  Για τον Αριστοτέλη ούτε η γερουσία λειτουργεί υποδειγματικά: «Προβλήματα όμως παρουσιάζει και ο θεσμός της Γερουσίας τους. Επειδή οι γερουσιαστές είναι άνθρωποι ακέραιοι και επαρκώς διαπαιδαγωγημένοι προς την αρετή, θα μπορούσε βεβαίως να πει κανείς ότι ο θεσμός είναι χρήσιμος στην πόλη, αν και είναι αμφισβητήσιμο κατά πόσον είναι σωστό, να έχουν οι άνθρωποι δια βίου την εξουσία να αποφασίζουν για μεγάλα ζητήματα (διότι, όπως ακριβώς γερνάει το σώμα, γερνάει και το πνεύμα). Όταν όμως είναι διαπαιδαγωγημένοι κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να μην τους εμπιστεύεται και ο ίδιος ο νομοθέτης, επειδή δεν είναι ενάρετοι, υπάρχει κίνδυνος. Ακόμη φαίνεται ότι οι φορείς αυτού του θεσμού της εξουσίας είναι πολύ επιρρεπείς στη δωροδοκία και πολλές δημόσιες υποθέσεις τις χειρίζονται ευνοιοκρατικά. Γι’ αυτό θα ήταν καλό να λογοδοτούν για τις πράξεις τους».

Αν και δεν αναφέρεται κάποια συγκεκριμένη περίπτωση χρηματισμού ή οποιασδήποτε άλλης αυθαιρεσίας των γερουσιαστών, είναι σαφές ότι για τον Αριστοτέλη δεν νοείται μηχανισμός εξουσίας που να μπορεί να δρα ανεξέλεγκτα. Όλοι, εφόσον υπάρχουν στοιχεία, οφείλουν να λογοδοτούν, ώστε να αποδίδεται η δικαιοσύνη. Γιατί η δικαιοσύνη αφορά πρωτίστως τους διαχειριστές της εξουσίας. Αν εκείνοι παρανομούν ατιμώρητα τότε και ο λαός δεν έχει παρά να απαξιώσει στη συνείδησή του το νόμο, που πλέον τίθεται σε αχρηστία. Κι αυτή δεν είναι μόνο η απαρχή της αδικίας, αφού πλέον ο νόμος λειτουργεί επιλεκτικά, αλλά, κυρίως, η απαρχή της ασυδοσίας, αφού ο καθένας θα βάλει το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το νόμο. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι μάλλον οξύμωρο να μιλάμε για πολίτευμα. Γιατί το πολίτευμα είναι η οργάνωση της εξουσίας, δηλαδή η εφαρμογή των κανόνων για τη συνύπαρξη των πολιτών. Αν αυτό που προκύπτει είναι η κατάργηση κάθε κανόνα, τότε δε μιλάμε για οργάνωση, αλλά για αποδιοργάνωση. Γι’ αυτό ο Αριστοτέλης θέλει και οι γερουσιαστές να λογοδοτούν. Γι’ αυτό εκλαμβάνει ως αρνητικό το γεγονός: «αυτό όμως τώρα δε συμβαίνει».  Γιατί το ίδιο το πολίτευμα πρέπει να ορίζει τις δικές του δικλίδες ασφαλείας προς αποφυγή των αυθαιρεσιών. Ο Αριστοτέλης διατηρεί επιφυλάξεις και για τον τρόπο εκλογής των γερουσιαστών. Θεωρεί προτιμότερο να επιλέγεται ο άξιος χωρίς να χρειάζεται να προτείνει ο ίδιος τον εαυτό του, αφού από τη στιγμή που μπαίνει σ’ αυτή τη διαδικασία της παρουσίασης του εαυτού είναι αυτονόητο ότι διέπεται από φιλοδοξία. Για τον Αριστοτέλη αυτός που επιλέγεται για ένα αξίωμα πρέπει να μην έχει το δικαίωμα να αρνηθεί, αλλά να το αποδέχεται ως ύψιστη τιμή και καθήκον. Κι αυτό δεν είναι θέμα φιλοδοξίας. Είναι θέμα προτεραιοτήτων και σεβασμού προς την πατρίδα: «Αλλά και η διαδικασία της κρίσης που ακολουθείται κατά την εκλογή των γερόντων είναι παιδαριώδης ο νομοθέτης φαίνεται να κάνει ό,τι ακριβώς κάνει και σχετικά με τα άλλα ζητήματα του πολιτεύματος. Κάνοντας δηλαδή τους πολίτες φιλόδοξους χρησιμοποιεί το στοιχείο αυτό ως βάση για την εκλογή των γερουσιαστών. Διότι κανένας δε θα διεκδικούσε ένα αξίωμα, αν δεν είχε τη σχετική φιλοδοξία. Και βεβαίως τα περισσότερα εκούσια εγκλήματα συμβαίνουν στους ανθρώπους από φιλοδοξία ή φιλαργυρία».

Στη φιλαργυρία όμως οδήγησε τους Σπαρτιάτες ο νομοθέτης και σε σχέση με το ζήτημα των δημόσιων χρημάτων: «Κακή όμως είναι η (ενν. νομοθετική) κατάσταση των Σπαρτιατών και σχετικά με τα δημόσια χρήματα. Διότι το δημόσιο ταμείο είναι άδειο, αφού είναι αναγκασμένοι να διεξάγουν μεγάλους πολέμους, και δεν πληρώνουν κανονικά τους φόρους. Διότι δεν ασκούν αμοιβαίο έλεγχο για τους φόρους που πληρώνουν, επειδή το μεγαλύτερο μέρος της γης ανήκει στους Σπαρτιάτες. Έτσι προκύπτει για το νομοθέτη το αντίθετο απ’ αυτό που θα ήταν συμφέρον (ενν. για την πόλη). Δηλαδή την πόλη την έκανε φτωχή και τους πολίτες φιλοχρήματους».  Αν και η αιτιολόγηση «…επειδή το μεγαλύτερο μέρος της γης ανήκει στους Σπαρτιάτες» κρίνεται μάλλον ασαφής, το σίγουρο είναι ότι ο Αριστοτέλης καταγγέλλει τη σπαρτιατική νομοθεσία για ελλιπή έλεγχο στην είσπραξη των φόρων. Όταν οι πολίτες μαθαίνουν να αδιαφορούν για τα οικονομικά της πόλης τους (μιλάμε για την πλειοψηφία και όχι για μεμονωμένες περιπτώσεις), αναγκαστικά, η κατάσταση αυτή κρύβει έναν αποτυχημένο νομοθέτη, που δεν κατάφερε να τους εθίσει σωστά. (Μην ξεχνάμε πως για τον Αριστοτέλη ο νομοθέτης είναι ο μεγάλος παιδαγωγός της κοινωνίας). Το αποτέλεσμα των άδειων κρατικών ταμείων δεν αφορά μόνο τον κίνδυνο μιας οικονομικά ευάλωτης πόλης, που οποιαδήποτε έκτακτη συνθήκη μπορεί να τη γονατίσει, αλλά και τη νοοτροπία των πολιτών, που από θέση αρχής γίνονται φιλοχρήματοι. Γιατί η επιθυμία του χρήματος είναι που φέρνει τη φοροδιαφυγή. Όταν ο νόμος αδρανεί και η φοροδιαφυγή γίνεται άτυπο καθεστώς, τότε όλα αντιστρέφονται, καθώς αυτός που πληρώνει είναι περισσότερο κορόιδο παρά νομοταγής. Κι αυτή είναι η απόλυτη αποτυχία του νόμου, αφού τελικά επιφέρει τον εθισμό στην απαξίωσή του.

Ο Αριστοτέλης φαίνεται επικριτικός ακόμη και στον τρόπο που λειτουργεί ο θεσμός των συσσιτίων: «Κακή είναι επίσης η νομοθεσία του εισηγητή των συσσιτίων, που ονομάζονται φιδίτια. Διότι θα έπρεπε τα έξοδα (ενν. των συσσιτίων) να καλύπτονται μάλλον από τους κρατικούς πόρους, όπως στην Κρήτη. Στους Σπαρτιάτες όμως πρέπει ο καθένας να συνεισφέρει το δικό του μερίδιο, αν και μερικοί είναι πολύ φτωχοί και δεν μπορούν να αντέξουν αυτή τη δαπάνη, με αποτέλεσμα να συμβαίνει το αντίθετο προς την πρόθεση του νομοθέτη. Διότι ο νομοθέτης θέλει βεβαίως να είναι δημοκρατικός ο θεσμός των συσσιτίων, όμως, όπως έχει νομοθετηθεί, καθίσταται ελάχιστα δημοκρατικός. Διότι οι πολύ φτωχοί δεν μπορούν να συμμετέχουν (ενν. στα συσσίτια) και σύμφωνα με πατροπαράδοτο όρο του πολιτεύματός τους δεν μπορεί να συμμετέχει στη λειτουργία του πολιτεύματος όποιος δε συνεισφέρει στα συσσίτια». Ο αποκλεισμός του πολίτη από τα ζητήματα της πόλης ισοδυναμεί με την πιο επαίσχυντη περιθωριοποίησή του. Ο πολίτης πρέπει να νιώθει ότι συμμετέχει στα κοινά, ότι συνδιαμορφώνει το πολίτευμα. Η πληθώρα των ανθρώπων που αποκλείονται από το πολίτευμα δε σηματοδοτεί μόνο την αποτυχία του πολιτεύματος να επωφεληθεί από όλους τους πολίτες (κάθε πολίτης μπορεί να προσφέρει), αλλά και τον διαρκή κίνδυνο της αποσταθεροποίησης, αφού ο περιθωριοποιημένος πολίτης είναι ο αδικημένος πολίτης και το πλήθος αυτών των ανθρώπων είναι μια μόνιμη απειλή. Με άλλα λόγια, το πολιτικό σύστημα αυτού του είδους, αντί να χρησιμοποιήσει όλες του τις δυνάμεις για το καλό της πόλης – και οι δυνάμεις του είναι οι πολίτες του – καταφέρνει να στρέψει κομμάτι των δυνάμεων αυτών εναντίον του. Και δεν υπάρχει πιο κραυγαλέα αποτυχία απ’ αυτό. (Φυσικά, σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαμε να πούμε ότι στη Σπάρτη οι άνθρωποι που αδυνατούσαν να συμμετέχουν στα συσσίτια αποτελούσαν πλειοψηφία ή είχαν τέτοιο αριθμό που να μπορεί να καταστεί απειλή για το σύστημα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι το νομοθετικό πλαίσιο των συσσιτίων – κατά τον Αριστοτέλη πάντα – ήταν πετυχημένο).

Ωστόσο, ο Αριστοτέλης προχωρά στη γενικότερη θετική αποτίμηση του σπαρτιατικού πολιτεύματος παρά τις εγγενείς του αδυναμίες. Γιατί έχει διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να εξασφαλίζει τη συμμετοχή και την ικανοποίηση της πλειοψηφίας των πολιτών, δηλαδή τη συνοχή του. (Αυτοί που αποκλείονταν από το θεσμό των συσσιτίων δεν αρκούσαν για να ανατρέψουν τη γενική εικόνα): «Πράγματι αυτός ο θεσμός εξουσίας διασφαλίζει τη συνοχή του πολιτεύματος, διότι ο λαός παραμένει ήσυχος, επειδή συμμετέχει στον πιο σημαντικό φορέα εξουσίας, ώστε, είτε στο νομοθέτη είτε στην τύχη οφείλεται αυτό, τα αποτελέσματα να είναι θετικά. Διότι το πολίτευμα που πρόκειται να διατηρηθεί αλώβητο πρέπει να θέλει τη συνέχεια της ύπαρξης και τη διατήρηση της ταυτότητας όλων των μερών της πολιτείας».  Πώς πραγματώνονται όλα αυτά; «Έτσι λοιπόν συμπεριφέρονται οι βασιλιάδες εξαιτίας των τιμών που τους αποδίδονται, οι άριστοι, επειδή γίνονται γερουσιαστές (διότι αυτό το αξίωμα αποτελεί επιβράβευση της αρετής) και οι άνθρωποι του λαού, επειδή μπορούν να γίνουν έφοροι (διότι οι έφοροι προέρχονται απ’ όλες τις τάξεις των πολιτών)».

 Η συνείδηση ότι η συμμετοχή των πολιτών είναι η καρδιά του συστήματος, ως πραγμάτωση της ενότητας, δε χρειάζεται περαιτέρω επεξηγήσεις. Κι αυτός είναι ένας βασικός παράγοντας που οι Σπαρτιάτες κατάφεραν να αντέξουν τη δύσκολη στρατιωτική τους ζωή. Ισότητα στη διαχείριση της εξουσίας (σχετική βέβαια), ισότητα στο σύστημα της εκπαίδευσης, ισότητα στις στρατιωτικές υποχρεώσεις. Ο Μπένγκτσον σημειώνει: «Πρωτόγονες συνήθειες διατηρούμενες από την εποχή της μεταναστεύσεως, και η σκληρή ανάγκη που επέβαλλε η διαρκής πολεμική ετοιμότης της σπαρτιατικής δυνάμεως, οδήγησαν στη δημιουργία άκαμπτου στρατιωτικού βίου, υποχρεωτικού για ολόκληρη την κοινότητα, του οποίου ανάλογο παράδειγμα δεν υπάρχει άλλο σ’ ολόκληρη την αρχαία ιστορία». Για να καταλήξει: «Αδιάκοπη άσκηση και μόνιμη ετοιμότης έκαναν το λακωνικό στρατό να είναι ένα σχετικά μικρό μεν, αλλά γι’ αυτό πιο ευκίνητο όργανο δυναμικής επιβολής, προς το οποίο ο αρχαίος κόσμος θα μπορούσε να αντιπαραθέσει τον παλαιότερο ασσυριακό στρατό. Η ισότης, που επέβαλλε η φάλαγξ στο πεδίο της μάχης, εδημιουργούσε ίσα δικαιώματα και στην πολιτική ζωή: Έτσι με υπερηφάνεια αποκαλούνταν οι Σπαρτιάτες, που έπαιρναν μέρος στα κοινά γεύματα “Όμοιοι”, έστω και αν υπήρχε μεταξύ τους σημαντική οικονομική ανισότης». Χωρίς όμως να παραβλέπεται και η περίπτωση του αποκλεισμού: «Όποιος δεν ήταν σε θέση να συνεισφέρει το καθορισμένο για τα κοινά γεύματα ποσό σε είδος, μετέπιπτε στην κατηγορία των “Υπομειόνων”. Τούτο εσήμαινε ότι απομονωνόταν από την ομαδική ζωή των πολιτών με τα πλήρη δικαιώματα».
-------------------------
Χέρμαν Μπένγκτσον «Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος»
Αριστοτέλης «Πολιτικά»

«Εσείς και Εγώ»

Το ισχυρότερο «Εγώ» το έχουν όσοι φωνάζουν φανατικά για την ανάγκη εξάλειψης του «Εγώ» και την δημιουργία ενός «Εμείς».
Γνωρίζουν πολύ καλά την «Ψυχολογία της Μάζας» και ξέρουν πως ένα Συνειδητοποιημένο ΑΤΟΜΟ που δρα βάση Λογικής δεν είναι τόσο άβουλα υπάκουο στην Χειραγώγηση, όσο ένα ΠΛΗΘΟΣ που παρασυρμένο από το Συναίσθημα θα ακολουθήσει άβουλα τον «μπροστάρη» που κινεί τα νήματα του Ψυχισμού του δικού του και των διπλανών του…
Το «Εμείς» που κηρύττουν είναι στην ουσία ένα συγκαλυμμένο «Εσείς και Εγώ»…
Εσείς να με υπηρετείτε…
και Εγώ να είμαι ο Πυρήνας της ανάγκης σας να ΑΝΗΚΕΤΕ κάπου.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ Ηγέτης δεν επιθυμεί να είναι «βοσκός» οπαδών.
Επιθυμεί να είναι «Πρώτος μεταξύ Ίσων» Αδελφών…

Ελπίζοντας στο Ανέλπιστο

Σε ψυχολογικό επίπεδο, θα λέγαμε ότι η ανάπτυξη του θηλυκού συνεπάγεται και την ικανότητά του να παρέχει βοήθεια, να εξασφαλίζει την τροφή. Άρα, δεν είναι τυχαίο που ο άνδρας πρέπει να είναι πιο μεγάλος σε ηλικία, διότι αυτός χρειάζεται περισσότερα χρόνια για να φθάσει στην ψυχολογική ωριμότητα της γυναίκας.

 Το επίπεδο στο οποίο φτάνει το θηλυκό καθώς αναπτύσσεται είναι τέτοιο που του επιτρέπει να ανακαλύπτει όλο και περισσότερες έννοιες και αξίες, κι έτσι κάποια στιγμή ερμηνεύει τα πράγματα με πολύ διαφορετικό και πολύ βαθύτερο τρόπο απ’ ό,τι ο άνδρας.

Εάν θελήσουμε να κατανοήσουμε τις αιτίες αυτής της διαφοράς, πρέπει πρώτα απ’ όλα να υπογραμμίσουμε το γεγονός ότι το θηλυκό παραμένει για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στη μητρική αγκαλιά απ’ ό,τι το αρσενικό.

Κι αυτό διότι το αγόρι, καθώς νιώθει «διαφορετικό», απομακρύνεται πολύ νωρίτερα από τον κόρφο της μάνας.

Μ’ αυτόν τον τρόπο χάνει την ευκαιρία να αναπτύξει την ικανότητα επεξεργασίας της σχέσης και βαθιάς γνωριμίας μ’ αυτήν. Το κορίτσι, αντιθέτως, παραμένει πολύ περισσότερο μέσα στη μητρική αγκαλιά, κάτι που έχει πολύ σημαντική επίδραση και στην ψυχολογία του.

Διατηρώντας τη στενή επαφή με τη μάνα το θηλυκό εξοικειώνεται με τη σχέση, την ανακαλύπτει, τη γνωρίζει, μαθαίνει τις θετικές της πλευρές κι αρχίζει να κατανοεί τη γλώσσα και το νόημά της. Έτσι αποκτά δύναμη και εξουσία, ακριβώς διότι καταλαβαίνει ότι η σχέση δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως σύγκρουση αλλά ως δυνατότητα ανάπτυξης από κοινού με κάποιον άλλο μέσα από την ανταλλαγή απόψεων, αισθημάτων και συγκινήσεων.

Τι συμβαίνει όμως όταν ενηλικιωνόμαστε; Με ποιον τρόπο αυτή η αρχική διαφορά αρσενικού και θηλυκού κάνει αισθητή την ύπαρξή της;

Καθώς μεγαλώνουμε και αποσυνδεόμαστε σιγά σιγά από την οικογένεια, «ξαναβγαίνουμε» στη ζωή με τη δυνατότητα και την επιθυμία να φτιάξουμε νέους δεσμούς. Ενώ λοιπόν το θηλυκό θα εξακολουθεί να αποδίδει τεράστια σημασία και αξία στη σχέση, το αρσενικό θα προσπαθεί να «παίζει» και να μη δίνει την ίδια βαρύτητα. Δεν καταλαβαίνει πολλά από αυτή τη διάσταση και έχει την τάση να την αντιμετωπίζει επιφανειακά.

Έτσι, ο άνδρας βάζει στο περιθώριο την εμπειρία της σχέσης και δίνει προτεραιότητα σε άλλα πράγματα, ενώ η γυναίκα τη θεωρεί κυρίαρχη. Φυσικά, αυτή έχει συλλάβει το νόημα, έχει καταλάβει την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, αφού η σχέση είναι το κλειδί της ζωής, το στοιχείο που χαρίζει ζωντάνια, τροφή και δυνατότητα ανάπτυξης.

Το αρσενικό κάνει σοβαρό λάθος που προσηλώνει αλλού την προσοχή του και δαπανά τον χρόνο του σε εξωτερικά πράγματα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι «τρέπεται διαρκώς σε φυγή», δεν σταματάει ούτε λεπτό σαν ένας άλλος Οδυσσέας, ο οποίος δεμένος δέχθηκε να υποστεί τη θηλυκή σαγήνη που ενσάρκωναν οι σειρήνες.

Εντούτοις μπορεί να εξελιχθεί σε σωστό σύντροφο, εάν συναντήσει τη γυναικεία φιγούρα που θα μπορέσει να του διδάξει τι είναι η σχέση, να του δώσει τη δυνατότητα να δει και να κατανοήσει άλλα σχήματα, καινούργιες έννοιες.
Όταν τα πράγματα «αποκτούν σχήμα», ανοίγεται μία βασική δίοδος προς την ψυχολογική ανάπτυξη, τόσο για τη γυναίκα όσο και για τον άνδρα. Κι ακόμη, όπως είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω στο παρελθόν, αυτό λειτουργεί και θεραπευτικά:

Στη θεραπευτική αγωγή των νευρώσεων σημαντική θέση κατέχει η στιγμή που τα πράγματα αποκτούν σχήμα. Πρωταρχικός στόχος της ανάλυσης είναι να ενισχυθεί η ικανότητα απόδοσης σχήματος, χάρη στην οποία όλα αποκτούν νόημα και συνάφεια.

Για το θηλυκό, επομένως, η σχέση έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από οτιδήποτε άλλο, κι αυτό οφείλεται στην ικανότητά του να δημιουργεί, να δίνει σχήμα και μορφή στα πράγματα. Αισθάνεται λοιπόν την ανάγκη να προστατεύει τα σχήματα που πλάθει κι έτσι γεννιέται η σχέση.

Ενώ λοιπόν οι γυναίκες προσπαθούν να αλλάξουν τους κανόνες προκειμένου να διατηρήσουν τις σχέσεις, οι άνδρες, πιστοί στους κανόνες, περιγράφουν τις σχέσεις σαν κάτι που μπορεί εύκολα να αντικατασταθεί.

Κι ακόμη:
Η γυναικεία φαντασία, περιγράφει τη ζωή σαν πλέγμα κι όχι σαν διαδοχή σχέσεων. Η ανάπτυξη της γυναίκας, επομένως, κρύβει μία διαφορετική ιστορία αισθηματικών δεσμών, μια ιστορία που δίνει έμφαση στη συνέχεια της διαμόρφωσης μέσω των αλλαγών και όχι στον χωρισμό και την αντικατάσταση.

Η αληθινή σχέση βασίζεται μόνο στα συναισθήματα που φέρνουν κοντά δυο ανθρώπους. Το συναίσθημα δεν πρέπει απαραιτήτως να μετασχηματιστεί σε έρωτα για να δημιουργηθεί μία σχέση, αφού όλες οι μορφές συναισθήματος είναι κινητήρια δύναμη γι’ αυτήν. Το συναίσθημα υπάρχει απ’ τη στιγμή που θέλουμε να ακούμε τα λόγια του άλλου, να είμαστε κοντά του, να μοιραζόμαστε μαζί του τις εμπειρίες της καθημερινότητας. Γι’ αυτό η σχέση γεννιέται από τα συναισθήματα.

Προσπάθεια

«Νομίζω ότι θα κατανοήσουμε τη σημασία της ζωής όταν κατανοήσουμε και τι σημαίνει να κάνεις προσπάθεια.
Μπορεί ποτέ η ευτυχία να έρθει με προσπάθεια;
Έχετε δοκιμάσει να προσπαθήσετε να γίνετε ευτυχισμένοι;
Είναι αδύνατον, έτσι δεν είναι; Αγωνίζεσαι να νιώσεις ευτυχία, αλλά η ευτυχία δεν υπάρχει. Η χαρά δεν έρχεται με καταπίεση, με έλεγχο ή μέσα από διάφορες απολαύσεις, γιατί στο τέλος μένει πάντα μια πικρή γεύση. Μπορείς να καταπιέζεσαι ή να ελέγχεις τον εαυτό σου, αλλά κάπου μέσα σου υπάρχει κρυμμένη σύγκρουση.
Έρχεται όμως η αγάπη η κατανόηση με πάλη;

«Τι σημαίνει ψυχολογική προσπάθεια;
Δεν σημαίνει ότι παλεύεις για να αλλάξεις αυτό που είσαι σε κάτι που δεν είσαι ή σε κάτι που θα έπρεπε να είσαι ή που θα πρέπει να γίνεις;
Που σημαίνει ότι παλεύουμε διαρκώς για ν’ αποφύγουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό που είμαστε ή προσπαθούμε να ξεφύγουμε απ΄ αυτό ή να το μετατρέψουμε ή να το τροποποιήσουμε.
Αληθινά αυτάρκης είναι ο άνθρωπος που κατανοεί αυτό που είναι, που δίνει τη σωστή σημασία σ’ αυτό που είναι. Και αυτό μπορεί να έρθει μόνο όταν αναγνωρίσεις αυτό που είσαι, όταν έχεις επίγνωση αυτού που είσαι και όχι όταν προσπαθείς να το τροποποιήσεις ή να το αλλάξεις».

«Τώρα: όταν δεν κάνεις καμιά προσπάθεια να ξεφύγεις, τι συμβαίνει;
Ζεις με αυτή τη μοναξιά, με αυτό το κενό και με τη παραδοχή αυτού του κενού, ανακαλύπτεις ότι έρχεται μια δημιουργική κατάσταση που δεν έχει σχέση με πάλη, μεπροσπάθεια.
Αυτή η κατάσταση στη ζωή είναι δημιουργικότητα και δεν είναι αποτέλεσμαπροσπάθειας.
Όταν υπάρχει κατανόηση «εκείνου που είναι», δηλαδή του εσωτερικού, της εσωτερικής ανεπάρκειας, όταν κανείς ζήσει μαζί με αυτή την ανεπάρκεια και την κατανοήσει εντελώς, τότε έρχεται η δημιουργική πραγματικότητα, η δημιουργική νοημοσύνη, που μόνο αυτή φέρνει ευτυχία».