Τετάρτη 16 Ιουλίου 2014

Η καρδιά που γελά δεν θυμώνει

Το αντίδοτο για την εχθρότητα και τον θυμό, είναι να αναπτύξουμε μια καρδιά που ΑΓΑΠΑ,
γιατί μονάχα στην ΑΓΑΠΗ παύει να υφίσταται η εχθρότητα και ο θυμός.

Μια καρδιά που γελά, είναι αδύνατον να θυμώσει.

Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος (αδυναμία Αγάπης και Ενθουσιασμού) που υπάρχει τόσος θυμός, οργή και βία γύρω μας, είναι γιατί αδυνατούν οι άνθρωποι, να ενεργοποιήσουν το Τσάκρα της Καρδιάς, να ελέγξουν τις σκέψεις τους, να γελάσουν. Ασχολούνται με το κατώτατο Τσάκρα του σεξ και την κουνταλίνη, αλλά είναι αδύνατον να ασχοληθούν με το ανώτερο Τσάκρα της Καρδιάς. Αφήνοντας κατά μέρος αυτούς που δεν διαθέτουν το Τσάκρα της Καρδιάς, θα δούμε πως όσοι το έχουν, αντί να ασχοληθούν με την πολύτιμη ενεργοποίηση του, μπερδεύονται αλλά και βολεύονται από τις σειρήνες του εύκολου σεξ, ειδικά όταν φέρει την εττικέτα μιας ψευδο-πνευματικότητας.

Ο άνθρωπος που έχει ενεργοποιήσει το Τσάκρα της Καρδιάς είναι αδύνατον να βιώσει θυμό και εχθρότητα. Εκτός απ τις φορές που χρησιμοποιεί αυτά τα συναισθήματα, για στρατηγικούς σκοπούς και φυσικά δεν τον αγγίζουν τα ολέθρια αποτελέσματα τους.

Ας να μην ξεχνάμε πως κάθε ΣΥΝ-αίσθημα, υπάρχει γιατί πίσω απ αυτό υπάρχει μια ή πολλές ΣΚΕΨΕΙΣ, ελέγχοντας τις σκέψεις, ελέγχεις τα ΣΥΝ-αισθήματα σου.

Η Αγάπη που πηγάζει από το Τσάκρα της καρδιάς και πάνω, δεν είναι συν-αίσθημα, είναι ΑΙΣΘΗΜΑ, γιατί από πίσω δεν υπάρχουν λέξεις ή σκέψεις. Είναι ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ κι όχι συναίσθημα η ΑΓΑΠΗ κι όπου υπάρχει αυτή (δηλ. όταν ενεργοποιηθούν από το Τσάκρα της καρδιάς και πάνω) τα συναισθήματα ελέγχονται, ειδικά τα αρνητικά ως προς την καθημερινότητα μας, ο θυμός και η εχθρότητα.

Από τα έξι βασικά συναισθήματα, ευτυχία, θυμός, θλίψη, φόβος,  αηδία και  έκπληξη, ο θυμός είναι αυτή η διάθεση που δεν ελέγχεται από τους ανθρώπους. Όχι ότι ελέγχουν τα υπόλοιπα, αλλά ο Θυμός και ο Φόβος είναι από τα πλέον δύσκολα στον χειρισμό τους, γιατί ενδυναμώνουν το ασήμαντο ΕΓΩ και προσφέρουν μια ψευδαίσθηση σαθρής δύναμης.

Ο θυμός είναι το πιο σαγηνευτικό από τα αρνητικά συναισθήματα. Ο αυτό-δίκαιος εσωτερικός μονόλογος που το προωθεί γεμίζει τον νου με τα πιο πειστικά επιχειρήματα για το ξέσπασμα της οργής και την εγκαθίδρυση της εχθρότητας. Ο ειρμός των σκέψεων (train of thought) που τροφοδοτεί κι  ενισχύει τον θυμό, είναι επίσης και το κλειδί της αποφόρτισης του.

Το να υποσκάπτουμε τις πεποιθήσεις που δημιουργούν αλλά και τροφοδοτούν τον θυμό, εκτός από ανόητο είναι κι επικίνδυνο για εμάς τις σχέσεις μας και την ζωή μας. Όσο περισσότερο σκεφτούμε τι μας θύμωσε, τόσο περισσότεροι ‘καλοί λόγοι’ και αυτό-δικαιώσεις μπορούμε να εφευρίσκουμε για να είμαστε θυμωμένοι. Το να μελαγχολούμε, δηλ. να καθόμαστε, να σκεφτόμαστε, να στεναχωριόμαστε και να λυπούμαστε τους εαυτούς μας τροφοδοτεί τις φλόγες του θυμού. Ανακατασκευάζοντας μια κατάσταση πιο θετικά, είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους να αποφορτίζουμε τον θυμό.

Μακράν ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης του είναι το ΓΕΛΙΟ ή το να σκεφτούμε το ΓΕΛΟΙΟΝ της κατάστασης που μας θύμωσε.


Είναι  περίπλοκες οι λεπτομέρειες των λειτουργιών του εγκεφάλου, αλλά γενικά, ο ερεθισμός στο αδρεναλίνο-κορτικό (του νευρικού μας συστήματος) μπορεί να διαρκέσει για ώρες, ακόμα και μέρες, κρατώντας έτσι το συναισθηματικό νου σε ειδική ετοιμότητα για οποιαδήποτε πρόκληση. Έτσι, γίνεται σαν θεμέλιο πάνω στο οποίο οι μεταγενέστερες αντιδράσεις μπορούν να δημιουργηθούν με ιδιαίτερη γρηγοράδα.

Αυτή η ευαίσθητη σκανδάλη που δημιουργεί το αδρεναλίνο-κορτικό (του νευρικού συστήματος) ξύπνημα, εξηγεί το γεγονός γιατί ορισμένοι άνθρωποι είναι τόσο πολύ υποκείμενοι (έχουν αυξημένη τάση) στο θυμό ακόμα και αν έχουν προκληθεί η εκνευριστεί από κάτι άλλο. Αυτό μην ξεχνάμε πως είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των Οργανικών Πυλών, δηλ. των Άψυχων Όντων.

Οποιοδήποτε άγχος μπορεί να δημιουργεί αυτή την αδρεναλίνιο-κορτική έγερση, και προκαλεί τον θυμό. Έτσι, κάποιος ο οποίος είχε δύσκολη μέρα στη δουλειά, είναι ειδικά ευάλωτος στο να οργιστεί αργότερα όταν πάει σπίτι από κάτι – για παράδειγμα τα παιδιά να είναι θορυβώδεις ή να κάνουν ακαταστασίες στο σπίτι – που υπό κανονικές συνθήκες αυτές οι αιτίες δεν θα ήταν τόσο δυνατές για να προκαλέσουν μία συναισθηματική κατάληψη (την οργή, την εχθρότητα, τον θυμό).

Ένα Έμψυχο Ον, μπορεί εύκολα να αντιληφθεί το γελοίον της κατάστασης να θυμώνει με κάτι  άλλο έξω από αυτό που τον θυμώνει στ αλήθεια. Όταν το αντιληφθεί μπορεί και να το ελέγξει.

Όταν το σώμα είναι σε μία κατάσταση νευρικότητας και κάτι προκαλεί μία συναισθηματική κατάληψη, τότε το επακόλουθο συναίσθημα είτε ο θυμός είτε η αγωνία, είναι ειδικά μεγάλης έντασης. Αυτή η δυναμική συμβαίνει όταν κάποιος είναι οργισμένος, όταν δηλ. θίγεται το Λερναιοκέφαλο ΕΓΩ του. Ο κλιμακωμένος θυμός είναι μια σειρά από προκλήσεις και η κάθε μια απ’αυτές προκαλεί μία ερεθιστική αντίδραση που διαλύεται αργά.

Σε αυτή τη σειρά κάθε επιτυχημένη προκλητική σκέψη θυμού γίνεται αιτία για μία ορμή κατεχολαμινών (catecholamines*) που οδηγούνται από την αμυγδαλή, η κάθε ορμή κτίζοντας πάνω στην ορμονική φόρα από των κατεχολαμινών που προηγήθηκαν, αυξάνοντας τη σωματική διέγερση. Η αδρεναλίνη, η νοραδρεναλίνη και η ακετυλοχολίνη ονομάζονται νευροδιαβιβαστές. Η αδρεναλίνη, η νοραδρεναλίνη και η ντοπαμίνη είναι αμίνες που ονομάζονται κατεχολαμίνες και αυξάνεται η έκκρισή τους από το συμπαθητικό. Η διέγερση του συμπαθητικού και του παρασυμπαθητικού προκαλούν τα ψυχοσωματικά προβλήματα..

Μία σκέψη που έρχεται μεταγενέστερα σε αυτή την κλιμακωμένη σειρά, πυροδοτεί μια πιο μεγάλης έντασης θυμού παρά μία σκέψη που έρχεται στην αρχή αυτής της κλιμακωμένης σειράς. Ο θυμός κτίζει πάνω στον θυμό. Ο συναισθηματικός εγκέφαλος θερμαίνεται. Σε αυτό το σημείο η οργή, ανεμπόδιστη από τη λογική, εύκολα ξεσπά σε βία. Μόνο ένας πολεμιστής που ξέρει πώς να ελέγχει τις σκέψεις και το σώμα του, αντιλαμβάνεται αυτόν τον μηχανισμό και έχει την δύναμη να τον ελέγξει.

Εάν βολεύεστε να είστε θυμώδης τύποι και εχθρικοί δώστε προσοχή:
Είναι γνωστό εδώ και πολλά χρόνια τώρα πως τα αρνητικά συναισθήματα – ειδικά ο θυμός και η εχθρικότητα  αυξάνουν το ρίσκο για καρδιακές παθήσεις. Κατ’ ακρίβεια η συντηρούμενη εχθρικότητα με ξεσπάσματα θυμού συμβάλει πιο δυνατά στον θάνατο από καρδιακές παθήσεις παρά άλλους γνωστούς παράγοντες συμπεριλαμβανομένου του καπνίσματος, ψηλή πίεση και ψηλά ποσοστά χοληστερόλης.

Το να μάθουμε να αποφορτίζουμε τον θυμό και να τον αποκλιμακώνουμε είναι μια συναισθηματική δεξιοτεχνία που πρέπει να μαθευτεί για να ενισχύσουμε το ψυχολογικό ευ-ζην μας, τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, το να νιώσουμε καλύτερα για τους εαυτούς μας, και βέβαια, να προστατεύσουμε την υγεία μας.

Υπάρχουν μερικοί τρόποι για να εξαφανίζουμε τον θυμό: Ένα καλό παράδειγμα είναι ο τύπος ερμηνειών που κάνουμε (ο τύπος ερμηνείας που κάνεις καθορίζει το συναίσθημα που υφίστασαι). Ένας τρόπος για την εκτόνωση του θυμού είναι να αδράξουμε και να αμφισβητήσουμε τις σκέψεις που πυροδοτούν τα κύματα του θυμού, αφού, είναι η αρχική αξιολόγηση της αλληλεπίδρασης που επιβεβαιώνει και ενθαρρύνει την πρώτη έκρηξη της οργής και οι επακόλουθες επανεκτιμήσεις, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

Ο χρονισμός έχει σημασία, όσο νωρίτερα επέμβουμε στον κύκλο του θυμoύ τόσο καλύτερα αποτελέσματα. Πράγματι, ο θυμός μπορεί να βραχυκυκλωθεί εντελώς αν οι μετριαστικές (δηλαδή επεξηγηματικές) πληροφορίες έρθουν πριν δράσουμε πάνω στο θυμό.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο παράθυρο ευκαιρίας για αυτή την αποκλιμάκωση και δουλεύει καλά σε μέτρια επίπεδα θυμού. Σε υψηλά επίπεδα της οργής όμως, δεν κάνει καμία διαφορά, λόγω της ‘γνωστικής ακινητοποίησης’ με άλλα λόγια, οι άνθρωποι δεν μπορούν πλέον να σκεφτούν καθαρά. Όταν οι άνθρωποι είναι ήδη άκρως εξοργισμένοι, θα απορρίψουν τις μετριαστικές (δηλαδή επεξηγηματικές) πληροφορίες με «κρίμα, αλλά δεν με νοιάζει» ή με έντονες ύβρεις.

Ένας δεύτερος τρόπος για την αποκλιμάκωση του θυμού είναι η ψύξη της φυσιολογικής (σωματικής), το κάνουμε αυτό υπομένοντας την επινεφρίδια αύξηση (μια ορμόνη που απελευθερώνεται όταν είμαστε κάτω από την πίεση και του άγχους), σε ένα περιβάλλον όπου πιθανόν δεν θα υπάρξουν περαιτέρω εναύσματα για την οργή.

Σε μια λογομαχία, για παράδειγμα, αυτό θα σήμαινε να φεύγαμε μακριά από το άλλο πρόσωπο για λίγο. Κατά τη διάρκεια αυτής της «περιόδου ηρεμίας» το εξοργισμένο άτομο μπορεί να βάλει φρένο στον κύκλο της κλιμακούμενης εχθρικής σκέψης, αναζητώντας περισπασμούς.

Ο περισπασμός είναι ένα ιδιαίτερα ισχυρό τέχνασμα για την αλλαγή της διάθεσης, για έναν απλό λόγο. Είναι δύσκολο να μείνεις θυμωμένος όταν περνάς ευχάριστα και ειδικά όταν γελάς.

Ένα μεγάλο ποσοστό των ανδρών χρησιμοποιούν αυτή την αποτελεσματική στρατηγική: το να φύγουν κάπου να μείνουν μόνοι τους, για να ηρεμήσουν. Αυτό συνήθως σημαίνει να πάνε για μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Μια άλλη εναλλακτική λύση είναι να πηγαίνουμε για ένα μεγάλο περπάτημα, η ενεργή άσκηση, η κίνηση, επίσης βοηθά για το θυμό.

Το ίδιο και οι μέθοδοι χαλάρωσης όπως η βαθιά αναπνοή και χαλάρωση των μυών, ίσως επειδή αλλάζουν την φυσιολογία του σώματος, από την υψηλή διέγερση του θυμού σε μια κατάσταση χαμηλής διέγερσης, και ίσως επειδή αποσπά την προσοχή από ό, τι προκάλεσε τον θυμό. Η ενεργή άσκηση μπορεί να ψυχραίνει τον θυμό για τον ίδιο λόγο, μετά από υψηλά επίπεδα φυσιολογικών ενεργοποιήσεων κατά τη διάρκεια της άσκησης, το σώμα ανακάμπτει σε ένα χαμηλό/ήπιο επίπεδο μόλις σταματήσει η άσκηση. Οι ενδορφίνες που απελευθερώνονται στον εγκέφαλο, επίσης, είναι η αιτία για το χαλάρωμα που έρχεται μετά από την ενεργή άσκηση.

Αλλά, μια περίοδο ηρέμησης δεν θα δουλέψει, ειδικά στην περίπτωση που αυτός ο χρόνος χρησιμοποιείται για να ακολουθηθεί το τρένο των σκέψεων αυτών που παρακινούν την οργή, δεδομένου ότι κάθε τέτοια σκέψη είναι από μόνη της, ένα μικρό έναυσμα για περισσότερους καταρράκτες του θυμού. Η δύναμη της απόσπασης της προσοχής είναι ότι σταματά αυτό το οργισμένο τρένο της σκέψης.

Περισπασμοί όπως οι κωμικές ταινίες (απαγορεύονται τα θρίλερ) ή το διάβασμα αστείων θεμάτων, μπορεί να βοηθήσει στην ηρεμία του θυμού. Αλλά, το να επιδιδόμαστε σε απολαύσεις όπως τα ψώνια για τον εαυτό μας (ενίσχυση του ΕΓΩ) και το φαγητό, έχουν μηδενική επίδραση. Είναι πολύ εύκολο να συνεχίσουμε με ένα αγανακτισμένο τρένο σκέψεων, ενώ γυρίζουμε τα καταστήματα ή καταβροχθίζοντας ένα μεγάλο μπολ παγωτού.

Οι εχθρικοί άνθρωποι, οι οποίοι βρίσκονται σε υψηλότερο κίνδυνο για καρδιακή ασθένεια/νόσο, πρέπει να ελέγχουν την ευερεθιστότητα/οξυθυμία τους. Ένας πολύ καλός τρόπος για να γίνει αυτό είναι να χρησιμοποιούμε την αυτογνωσία να πιάσουμε τις κυνικές ή εχθρικές σκέψεις την ώρα που εγείρονται και να τις εξαφανίσουμε εν τη γεννέση τους. Μόλις συλληφθούν οι θυμωμένες σκέψεις με αυτόν τον τρόπο, μπορούν να αμφισβητηθούν και να επανεκτιμηθούν, αυτή η προσέγγιση λειτουργεί καλύτερα πριν ο θυμός, κλιμακωθεί σε οργή.

Στο ΤΑΟ υπάρχει η αρχή που λέει ότι «τα άκρα δεν οδηγούν στην λύση των προβλημάτων, κάπου στη μέση πρέπει να αναζητήσουμε την λύση τους». Υπάρχει λοιπόν και η λεγόμενη μέση οδός που είναι η ιδανική περίπτωση. Πρόκειται για την περίπτωση που ο θυμωμένος θα πει: ‘Είμαι εντάξει και εσύ επίσης είσαι εντάξει και είναι όλα καλά’.

Άνθρωποι που ζουν με αυτή την στάση έχουν βιώσει σε μεγάλο βαθμό την Ηρεμία, την Γαλήνη την Θαλπωρή και την Αγάπη μέσα τους. Νοιώθουν την χαρά να μεταδίδουν την κατάσταση, ότι οι ίδιοι είναι μια χαρά και ότι, σε γενικές γραμμές τα πράγματα γύρω τους είναι εντάξει ή ότι θα μπορούσαν κάποια στιγμή -αν κάτι πάει προς παρέκλιση- να τακτοποιηθούν και να επανέλθουν σε ισορροπία.

Καταλήγοντας ως προς την έκφραση του θυμού αντιλαμβανόμαστε ότι δεν εύκολο να καθορίσουμε λογικά πόσο και με ποιο τρόπο μπορεί να παρεκτρέπεται κανείς για να μην είναι αξιοκατάκριτος, διότι αυτό εξαρτάται από κάθε ιδιαίτερη περίπτωση δηλ. από αυτά που ήδη έχουμε αναφέρει και αφορούν αισθήματα υποτίμησης, ντροπής κλπ εκδηλώσεις του ΕΓΩ.

Ωστόσο σε κάθε περίπτωση είναι φανερό πως η ψυχική διάθεση, ο καθαρός ΝΟΥΣ και ο διάλογος όπου χρειάζεται, είναι αυτά που βοηθάνε να καθορίζουμε εναντίον ποιών πρέπει να θυμώνουμε και με ποιές αιτίες αλλά και να λύνουμε τις διαφορές μας με το λιγότερο ψυχικό και συναισθηματικό κόστος.

Για τους ψυχολόγους, η κάθαρση συμπεριλαμβάνε και την φυσική έκφραση ενός συναισθήματος με την ενθύμηση ενός τραυματικού γεγονός, η οποία συχνά, οδηγεί στην ανακούφιση από το ενοχλητικό σύμπτωμα. Στον σημερινό λαϊκό πολιτισμό, ο όρος κάθαρσης αναφέρεται στην ‘έκφραση’ των συναισθημάτων κάποιου ως ένας τρόπος μείωσης της εχθρότητας και της επιθετικότητας.

Τα βιβλία αυτοβοήθειας, μας προτρέπουν να δώσουμε διέξοδο στην οργή ξεσπάζοντας σε κάποιο άψυχο αντικείμενο- χτυπώντας ένα μαξιλάρι, σπάζοντας ένα πιάτο, ή χτυπώντας ένα σάκο του μποξ. Μήπως αυτό δουλεύει; Μήπως η εξωτερική επιθετική εκτόνωση μειώνει τα αρνητικά συναισθήματα; Η απάντηση είναι όχι. (Αν και η κάθαρση είναι μια αποτελεσματική παρέμβαση σε πολλές συναισθηματικές διαταραχές).

Απλά σταμάτημα των σκέψεων που δημιουργεί και ενδυναμώνει τον θυμό χρειάζεται πριν αυτός μετατραπεί σε οργή και βία.

Η συναισθηματική απελευθέρωση μέσω της επιθετικής ενέργειας (μέσω πράξης ή φαντασίας) ίσως προσωρινά να ηρεμεί, αλλά σε βάθος χρόνου αυτό δεν μειώνει τον θυμό. Εκφράζοντας το θυμό μπορεί στην ουσία να σας κάνει πιο θυμωμένους. Από τη δεκαετία του 1950 οι ψυχολόγοι άρχισαν να εξετάζουν και να ελέγχουν το αποτέλεσμα της κάθαρσης πειραματικά και κάθε φορά, διαπίστωσαν ότι εκφράζοντας στην οργή δεν έκανε σχεδόν τίποτα ή καθόλου για να το διαλύσει (αν και λόγω της σαγηνευτικής φύσης του θυμού, μπορεί να αισθάνεται κανείς ικανοποίηση).

Μπορεί να υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις υπό τις οποίες εκφράζοντας τον θυμό να δουλεύει, αλλά σε γενικές γραμμές είναι καλύτερα να μην γίνεται αυτό. Το να εκφράζουμε το θυμό είναι ένας από τους χειρότερους τρόπους για να εκτονωθούμε και να ηρεμήσουμε, τα ξεσπάσματα της οργής κατά κανόνα κάνει πιο έντονη την συναισθηματική διέγερση του εγκεφάλου, αφήνοντας τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο θυμωμένοι και όχι λιγότερο.

Αυτό συμβαίνει επειδή, βγάζοντας την οργή σας πάνω σε κάποιον που την προκάλεσε, παρατείνει την διάθεση αντί να την τερματίζει. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό όταν πρώτα ‘κρυώσουμε’ και στη συνέχεια, με ένα πιο εποικοδομητικό ή δυναμικό τρόπο αντιμετωπίσουμε το άτομο για να διευθετήσουμε την διαφωνία μας. Σε ένα σοφό γεροντάκι είχε ζητηθεί τον καλύτερο τρόπο για να χειριστεί κανείς τον θυμό, αυτός απάντησε: «Μην το καταστέλλετε. Αλλά και μην δράσετε πάνω σε αυτό.»

Αυτή, είναι μια σοφή συμβουλή: Εάν οι θυμωμένες σκέψεις επιμένουν, μπορείτε να προσπαθήσετε να τις βραχυκυκλώσετε λέγοντας με ΘΕΛΗΣΗ και την εντολή «σταμάτα τώρα!» Επίσης, σκόπιμα, επίσης με ΘΕΛΗΣΗ, αντικαταστήστε με αστείες σκέψεις, εκείνες τις κυνικές, εγωπαθείς, δύσπιστες σκέψεις κατά τη διάρκεια δύσκολων καταστάσεων. Αν ένα λεωφορείο καθυστερεί να έρθει, σκεφτείτε ένα αστείο λόγο και όχι να δυναμώνετε τον θυμό εναντίον κάποιου-όποιου, φαντάζεστε ότι είναι ανεύθυνο πρόσωπο και μπορεί να ευθύνεται αυτός για την καθυστέρηση του μεγαλόπρεπου ΕΓΩ σας.

Σε αναγκαίες, εκνευριστικές συναντήσεις με αντιπαθείς ανθρώπους, μάθετε την ικανότητα να βλέπετε την αστεία πλευρά των πραγμάτων, είναι ένα βάλσαμο –συνήθως το μοναδικό-για το θυμό. Ονομάζεται «καλοί δρόμοι, καλοί καιροί» Το να βλέπετε σε κάθε τι αρνητικό ή εκνευριστικό, μια καλή ή χιουμοριστική πλευρά. Πως αλλιώς θα αντέξουμε την τόσο άσχημη φυλακή του MATRIX που είμαστε εγκλωβισμένοι;

… και επίσης ελέγξτε τις σκέψεις που δημιουργούν τα εκνευριστικά συναισθήματα.
… και μιλάτε χαμηλόφωνα, είναι αδύνατον να θυμώσετε, όταν ο τόνος της φωνής σας είναι χαμηλός.
…και γελάστε, με την ΚΑΡΔΙΑ και τον ΝΟΥ σας.

* Οι catecholamines (κατεχολαμίνες) είναι ορμόνες που ελευθερώνονται κατά τη διάρκεια εθισμού στο άγχος. Στις κατεχολαμίνες ανήκει η αδρεναλίνη, η νοραδρεναλίνη, η ντοπαμίνη. Για την σύνθεση αυτών των ουσιών χρειάζονται αμινοξέα, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Ερευνώντας αυτά μπορούμε να πάρουμε πληροφορίες για την λειτουργία του εγκεφάλου και όλου του οργανισμού.  Η αδρεναλίνη που συντίθεται στα επινεφρίδια ρυθμίζει την λειτουργία της καρδιάς, της πίεσης και της πνευματικής δραστηριότητας. Έχει επίσης και ρόλο στην ταξινόμηση ενέργειας στον οργανισμό.

Η νοραδρεναλίνη είναι ο νευροδιαβιβαστής συγκέντρωσης, αντίληψης και δημιουργίας κινήτρων. Η παραγωγή της είναι σε διάφορα σημεία του εγκεφάλου και σε υπερδιέγερση επιδρά και αυτός στην αύξηση της πίεσης και του καρδιακού ρυθμού. Αντίθετα όταν λείπει έχουμε έλλειμμα συγκέντρωσης, δράσης και κατάθλιψη.
Η ντοπαμίνη είναι ο τρίτος και σπουδαιότερος της παρέας. Είναι ένα προστάδιο των δύο άλλων. Αυτή μαζί με την σεροτονίνη είναι το βασικό πλέγμα της διάθεσης του ανθρώπου. Βοηθάει στην κινητικότητα και την ομαλή λειτουργία. Η έλλειψή της προκαλεί νευροψυχολογικά σύνδρομα. .
———-

Στίχοι από την πηγή της Σοφίας, σχετικά με το γέλιο.

Πρέπει στ’ αστεία τη ζωή
ο άνθρωπος να παίρνει
γιατί το γέλιο τη ζωή
λένε πως τη μακραίνει.
—————————-
Το γέλιο είναι παυσίπονο
τον πόνο κομματιάζει
γι’ αυτό κανείς πολλές φορές
γελά κι αναστενάζει
—————————
Το γέλιο είναι φάρμακο
κι’ όχι πικρό φαρμάκι
γι’ αυτό όντε γελά κανείς
γεμίζει με μεράκι.
—————————–
Το γέλιο καθαρίζει
τα βάσανα θερίζει
πόνους, λύπες και καημούς
κι όλους τους αναστεναγμούς.
—————————–
Αν όλα μοιάζουν δύσκολα
κι έχει η χαρά σωπάσει
άπλωσε το χαμόγελο
το δάκρυ να σκεπάσει.
—————————–
Το γέλιο είναι βάλσαμο
μακραίνει τη ζωή μας
και είναι άρωμα χαράς
στην κάθε λύπησή μας.
——————————
Χαρά σ’ εκείνον που γελά
με τα παθήματά του
που κάνει γλέντι τον καημό
χορό τα βήματά του.
——————————
Έχω μια κουζουλή καρδιά
και πάντα τη μαλώνω
γιατί γελά χωρίς χαρές
και κλαίει δίχως πόνο.
——————————
Σα θες να κάμεις τη ζωή
να’ χει γερό θεμέλιο
όντε ξυπνάς κάθε πρωί
ξεκίνα με το γέλιο.
—————————-
Παιχνίδι είναι η ζωή Αέρα
δώσε τση καρδιάς
κι όσο μπορείς το γλέντα
μην πνίγεστε στον πόνο.
—————————–
μ’ ένα κρασί μ’ ένα φιλί
λογιάστε πως είν’ η ζωή
και μια καλή κουβέντα
για λίγα χρόνια μόνο.

Απόγονοι των πιθήκων

«Πόσο θαυμαστός είναι ο χρόνος, και πόσο θαυμαστοί, είμαστε εμείς. Ο χρόνος μεταμορφώθηκε, και εμείς αλλάξαμε. Προχώρησε και μας έθεσε σε κίνηση. Αποκάλυψε το πρόσωπό του και μας γέμισε ταραχή κι ευφροσύνη.

Χτες παραπονιόμασταν για το χρόνο και τον φοβόμασταν, μα σήμερα τον αγαπάμε και τον αγκαλιάζουμε. Πράγματι, αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τους σκοπούς και τα γνωρίσματά του, και να κατανοούμε τα μυστικά και τα αινίγματά του.

Χτες σερνόμασταν φοβισμένοι σαν φαντάσματα που παραπαίουν ανάμεσα στον τρόμο της νύχτας και τη φρίκη της ημέρας. Σήμερα προχωράμε με ζήλο προς τις κορυφές των βουνών, εκεί όπου κουρνιάζουν μανιασμένες οι θύελλες και γεννιούνται οι εκτυφλωτικές αστραπές και οι απειλητικοί κεραυνοί.

Χτες τρώγαμε ψωμί ζυμωμένο μ’ αίμα και πίναμε νερό ανακατεμένο με δάκρυα. Μα σήμερα γευματίζουμε μάννα που μας φιλεύουν απλώνοντας τα χέρια οι νεράιδες της αυγής, και γουλιά-γουλιά ρουφάμε κρασί αρωματισμένο με τις ανάσες της άνοιξης.

Χτες ήμασταν παιχνίδια στο χέρι της μοίρας, κι η μοίρα μεθυσμένος τύραννος, που μας στριφογυρνούσε, μια δεξιά και μια αριστερά. Μα σήμερα η μοίρα είναι νηφάλια, κι εμείς παίζουμε μαζί της κι εκείνη με τη σειρά της ανταποκρίνεται στο παιχνίδι μας. Χωρατεύουμε μαζί της κι εκείνη γελάει. Ύστερα τραβάμε μπροστά, κι εκείνη ακολουθεί.

Χτες καίγαμε λιβάνι μπροστά σε σκαλιστές εικόνες και προσφέραμε θυσίες σ’ αψίθυμους θεούς. Μα σήμερα καίμε λιβάνι μονάχα για τους εαυτούς μας και προσφέρουμε θυσίες στις ίδιες μας τις υπάρξεις. Γιατί η σπουδαιότερη και η πιο μεγαλόπρεπη θεότητα έχτισε το ναό της μέσα στα στήθη μας.

Χτες υπακούαμε στους βασιλιάδες και σκύβαμε το κεφάλι μπροστά στους αυτοκράτορες. Μα σήμερα γονατίζουμε μονάχα μπροστά στην αλήθεια, ακολουθούμε μονάχα την ομορφιά, και υπακούμε μόνο στην αγάπη.

Χτες χαμηλώναμε ταπεινά τα μάτια μας μπροστά στους ιερείς και τρέμαμε τα οράματα των χρησμών. Μα σήμερα οι καιροί άλλαξαν, και κοιτάζουμε κατάματα μόνο τον ήλιο, ακούμε μονάχα τις μελωδίες της θάλασσας και τρέμουμε μόνο με τους τυφώνες.

Χτες κατεδαφίζαμε τους θρόνους των ψυχών μας για να χτίσουμε μ’ αυτούς τα μνήματα των παππούδων μας. Μα σήμερα οι ψυχές μας μεταμορφώθηκαν σε ιερούς βωμούς, που τα φαντάσματα των αραχνιασμένων αιώνων δεν μπορούν να πλησιάσουν και τα κοκκαλιάρικα δάχτυλα των νεκρών δεν μπορούν ν’ αγγίξουν.

Ήμασταν μια σιωπηλή σκέψη, κρυμμένη ανάμεσα στις πτυχές της λήθης, και γίναμε μια φωνή να κάνει να ριγούν τα ουράνια.

Ήμασταν μια χλωμή φλόγα θαμμένη στις στάχτες, μα γίναμε φωτιά που λάμπει πάνω από την απάνεμη χαράδρα.

Πόσες νύχτες μείναμε ξάγρυπνοι ως αργά, ακουμπώντας τα κεφάλια μας στις λάσπες, έχοντας για πάπλωμα το χιόνι, κλαίγοντας για χαμένες φιλίες και περιουσίες.

Πόσες μέρες περάσαμε σαν πρόβατα χωρίς βοσκό, τσιμπολογώντας τις σκέψεις μας και μασώντας τα αισθήματά μας, μένοντας πεινασμένοι και διψασμένοι.

Πόσο συχνά σταθήκαμε ανάμεσα στη χάση της μέρας και την εισβολή της νύχτας, θρηνώντας τη μαραμένη μας νιότη, λαχταρώντας ένα άγνωστο πρόσωπο, μόνοι για κάποια ασαφή αιτία, με μάτια καρφωμένα σ’ έναν σκοτεινό, άναστρο ουρανό, ακούγοντας το βαθύ στεναγμό της σιωπής και της ανυπαρξίας.

Εκείνοι οι αιώνες πέρασαν, σα σαρωτική αγέλη λύκων μέσα από ένα κοιμητήριο, μα σήμερα ο ουρανός αφυπνίστηκε κι αφυπνιστήκαμε κι εμείς μαζί του. Περνάμε λευκές νύχτες σ’ ουράνια κρεβάτια, μένοντας ξάγρυπνοι ως αργά παρέα με τα πλάσματα της φαντασίας μας, κρατώντας συντροφιά στις σκέψεις μας κι αγκαλιάζοντας τα πάθη μας.

Φλόγες αχνοτρέμουν ολόγυρά μας, και τις αδράχνουμε με σταθερά χέρια. Τα κακοποιά πνεύματα εμφανίζονται τριγύρω μας και τους απαντάμε με σαφήνεια.

Στρατιές αγγέλων περνούν από μπροστά μας κι εμείς τους δελεάζουμε με τη λαχτάρα που κρύβουμε στην καρδιά μας, και τους μεθάμε με τις ραψωδίες των πνευμάτων μας.

Χτες ήμασταν και σήμερα έχουμε γίνει, και αυτή είναι η θέληση των θεών για τα παιδιά τους. Ποια λοιπόν είναι τότε η δική σας θέληση, απόγονοι των πιθήκων;

Κάνατε έστω κι ένα βήμα μπροστά από τότε που βγήκατε από τα έγκατα τούτης της γης; Ή έστω, σηκώσατε ποτέ το βλέμμα σας προς τα πάνω από τότε που οι δαίμονες σάς άνοιξαν τα μάτια;

Προφέρατε έστω και μια λέξη από τη Βίβλο της Αλήθειας από τότε που τα φίδια φίλησαν με τα χείλη τους τα χείλη σας;

Ή τουλάχιστον ακούσατε έστω και για μια στιγμή το τραγούδι της ζωής από τότε που ο θάνατος έφραξε τ’ αυτιά σας;

Περνάω από δίπλα σας εδώ και εβδομήντα χιλιάδες χρόνια και σας έχω δει να μεταμορφώνεστε σαν τα έντομα στις γωνιές των σπηλαίων. Πριν από εφτά λεπτά σας κοίταξα πίσω από το τζάμι του παραθύρου μου και σας είδα να σεργιανάτε σε βρομερά σοκάκια, οδηγημένοι από τους δαίμονες της απάθειας, με τις αλυσίδες της δουλείας να δένουν τα πόδια σας και τα φτερά του θανάτου να φτερουγίζουν πάνω από τα κεφάλια σας.

Είστε σήμερα όπως ήσασταν και χθες και θα παραμείνετε και αύριο και για πάντα όπως ακριβώς σας είδα στην αρχή.

Χτες ήμασταν και σήμερα έχουμε γίνει, γιατί έτσι αποφάσισαν οι θεοί για τα παιδιά των θεών. Τι λοιπόν αποφάσισαν οι πίθηκοι για σας, απόγονοι των πιθήκων;»

Kahlil Gibran

Και τα φυτά έχουν «αυτιά»: Πώς αντιδρά το κάρδαμο στους ήχους του περιβάλλοντος

Τα φυτά είναι γνωστό ότι αντιδρούν σε μεταβολές στο περιβάλλον τους και ανταποκρίνονται στο φως, τη θερμοκρασία, και την αφή. Μπορούν όμως να ακούσουν; Για τα φυτά του είδους Arabidopsis η απάντηση είναι σίγουρα ναι.

Οι διακριτές δονήσεις υψηλής έντασης που παράγονται από μια κάμπια όταν μασουλάει τα φύλλα αυτού του φυτού, έχουν ως αποτέλεσμα την έντονη άμυνα του, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Oecologia αυτό το μήνα από δύο ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μισούρι.
Η μελέτη, η οποία συνδυάζει τον ήχο με τη χημική ανάλυση, είναι η πρώτη που βρίσκει στοιχεία ότι τα φυτά ανταποκρίνονται στους ήχους του περιβάλλοντος, δήλωσε η Χάιντι Απελ, από το Τμήμα Φυτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μισούρι.
Η Απελ μαζί με τον Ρεξ Κοκροφτ, καθηγητή στο Τμήμα Βιολογικών Επιστημών, χρησιμοποίησαν ένα λέιζερ και ένα μικρό κομμάτι από ανακλαστικό υλικό για την καταγραφή των δονήσεων από το μάσημα της κάμπιας, σε ένα φύλλο Arabidopsis. Στη συνέχεια έπαιξαν δύο ώρες τις ηχογραφήσεις των δονήσεων σε ένα σύνολο φυτών και κατέγραψαν τις αντιδράσεις τους
Τα φυτά που άκουσαν την ηχογράφηση του μασήματος παρήγαγαν αυξημένη ποσότητα ελαίων, ως άμυνα, με στόχο να αποτρέψουν τα έντομα.
Τα φυτά ήταν επίσης επιλεκτικά σχετικά με τις δονήσεις στις οποίες ανταποκρίνονταν. Λίγο μετά το πρώτο πείραμα, η Απελ και ο Κοκροφτ υπέβαλαν τα φυτά σε άλλους δονητικούς ήχους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προέρχονται από τον άνεμο και έντομα που δεν τα απειλούν. Οι άλλοι ήχοι δεν προκάλεσαν καμία αντίδραση από την πλευρά των φυτών.
«Δεν νομίζω ότι είναι κάτι τόσο απλό όσο το ότι ορισμένες συχνότητες ή πεδία του ήχου ακούγονται καλύτερα από άλλα», δήλωσε ο Κοκροφτ. « Τα φυτά ανταποκρίθηκαν στις δονήσεις από το μάσημα και όχι στο τραγούδι εντόμων, παρόλο που είχαν τις ίδιες συχνότητες. Φαίνεται πώς η ακουστική αντίληψη των φυτών είναι πιο περίπλοκη από την απλή αντίληψη της συχνότητας του ήχου»
Σε επόμενη φάση, οι ερευνητές θα μελετήσουν το φαινόμενο και με άλλα είδη φυτών και φυτοφάγων εντόμων. Είναι πολύ νωρίς, λένε, να προβούν σε εικασίες για το τι εφαρμογές μπορεί να έχουν τα ευρήματά τους για την εμπορική γεωργία.
Ο Τζον Οροκ, αναπληρωτής καθηγητής της ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γουισκόνσιν, ο οποίος μελετά «την οικολογία του φόβου" μεταξύ των φυτών και των αρπακτικών και έχει ερευνήσει τις αντιδράσεις που προκαλεί το σαλιγκάρι στο αμυντικό σύστημα του φυτού, είπε ότι πιστεύει ότι τα ευρήματα αυτά ανοίγουν μία σειρά από νέα και ενδιαφέροντα ερωτήματα σχετικά με την συμπεριφορά των φυτών.
«Υπάρχουν τόσα πολλά στοιχεία στα οποια ανταποκρίνονται τα φυτά. Ξέρουμε ότι θα δώσουν προσοχή στο φως, ξέρουμε θα δώσουν προσοχή σε ένα ευρύ φάσμα χημικών ουσιών, τόσο στο έδαφος όσο και στον αέρα γύρω τους.Τα φυτά λαμβάνουν πολλές πληροφορίες σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή. Πλέον σε αυτές περιλαμβάνονται και οι ήχοι του περιβάλλοντος. Αυτό δείχνει ότι τα φυτά, κατά κάποιο τρόπο, ακούνε» επισημαίνει ο Οροκ.

Πέντε Ελληνικά νησιά που κρύβουν μυθολογικά μυστικά

Ένα πεισματάρικο αγόρι προκαλεί την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Ένα παρ’ ολίγον ναυάγιο χρωστά ευγνωμοσύνη στην Ανάφη. Ο Ποσειδώνας ξεσπά στο Ιόνιο και μια οικογενειακή… splatter τραγωδία με ευνουχισμούς και γεννητούρια γράφεται στα ανοιχτά των Κυθήρων. Όταν η ελληνική μυθολογία έχει κέφια… πάει διακοπές κα τα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου γίνονται ο καμβάς της αρχαίας φαντασίας, πέντε ενδιαφέροντα δείγματα της οποίας συγκεντρώσαμε για χάρη σας παρακάτω.

Η Σαντορίνη και το άρμα του Φαέθοντα
Οι εκρήξεις του ηφαιστείου της Θήρας, με πρώτη εκείνη του 1500π.Χ. που ερήμωσε σημαντικές εκτάσεις της Μεσογείου, θεωρείται πως είναι η πηγή της γέννησης του μύθου του Φαέθοντα. Στην προσπάθειά τους να εξηγήσουν την φυσική καταστροφή, οι αρχαίοι Έλληνες εφηύραν τον μύθο του άρματος του Ήλιου, που ο τελευταίος το έσερνε καθημερινά στον ουρανό.
Ο γιος του, Φαέθων, όμως ζήλευε αυτή του τη δύναμη και του ζήτησε να σύρει κι αυτός για μια ημέρα το άρμα. Μετά από πολλές αρνήσεις και δισταγμούς, μιας και ο γιος του ήταν ακόμη μικρός, άπειρος κι αδύναμος, ο θεός Ήλιος του επέτρεψε να αναλάβει τα γκέμια των αλόγων. Εκείνα ωστόσο, καταλαβαίνοντας πως δεν τα εξουσιάζει πια ο αφέντης τους, αφήνιασαν και πήγαιναν συνεχώς πάνω και κάτω, με αποτέλεσμα η Γη τη μία να υπερθερμαίνεται και να γνωρίζει καύσωνες και την άλλη να γεμίζει χιόνια και πάγους. Ο Δίας, για να σώσει την Γη, έριξε κεραυνό στο άρμα, πετρώνοντας τα άλογα και ρίχνοντας τον Φαέθοντα στον ποταμό Ηριδανό της Ιταλίας.

Η Ανάφη και οι Αργοναύτες
Μετά από το μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι τους από την Κολχίδα πίσω στην πατρίδα τους, οι μυθικοί Αργοναύτες της γνωστής εκστρατείας βρέθηκαν αντιμέτωποι με άλλο έναν σοβαρό κίνδυνο. Καταμεσής του Αιγαίου, ταξιδεύοντας νύχτα, έπεσαν σε μεγάλη καταιγίδα και παρασύρθηκαν στα ανοιχτά.
Τότε, άρχισαν να εκλιπαρούν τον θεό Απόλλωνα να τους σώσει. Εκείνος αποφάσισε να απαντήσει στις ικεσίες τους, ρίχνοντας φως υπό τη μορφή κεραυνού στη θάλασσα, ώστε να φέρει στην επιφάνεια ένα ολόκληρο νησί, όπου θα μπορούσαν να αράξουν και να βρουν καταφύγιο. Το νησί αυτό που «ανεφάνη» (από το ρήμα «αναφαίνω») ονομάστηκε από τους Αργοναύτες Ανάφη.

Τα Κήθυρα και ο… ευνουχισμός του Ουρανού
Πού γεννήθηκε η θεά Αφροδίτη; Πριν βιαστείτε να απαντήσετε «στην Κύπρο», ακούστε τον μύθο της ανάδυσής της, όπως αναφέρεται στη Θεογονία του Ησίοδου. Κάποτε η Γη, θέλοντας να εκδικηθεί τον άνδρα της τον Ουρανό –που δεν ήταν και η συμπαθέστερη των θεοτήτων- ζήτησε από τον γιο τους, τον Κρόνο, να σκοτώσει τον πατέρα του. Εκείνος έκανε κάτι πιο… αποτρόπαιο: Έκοψε τα γεννητικά όργανα του Ουρανού και τα πέταξε στη θάλασσα των Κυθήρων. Έτσι προέκυψαν τα νησάκια Δραγονάρες στα ανατολικά των Κυθήρων.
Εκείνη την ώρα, γεννιόταν η θεά Αφροδίτη στα Κύθηρα, αναδυόμενη σε ένα κοχύλι, το οποίο εξαιτίας των αφρών και των κυμάτων από την ρίψη των γεννητικών οργάνων του Ουρανού, έφτασε μέχρι την Κύπρο. Γι’ αυτό και η Αφροδίτη θεωρήθηκε «ουράνια θεότητα» και λατρεύτηκε ως προστάτιδα όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στα Κύθηρα.

Το νησί των Φαιάκων και το… απολιθωμένο Ποντικονήσι
Είναι γνωστό πως η τελευταία στάση του Οδυσσέα πριν την πολυπόθητη άφιξή του στην Ιθάκη, ήταν το νησί των Φαιάκων, που συνδέεται με την Κέρκυρα. Είναι ακόμη πιο γνωστό το μένος του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα για τον ομηρικό ήρωα – ιδιαίτερα μετά την τύφλωση του γιου του Πολύφημου από τον… μυστηριώδη Κανένα.
Καθώς ο Οδυσσέας πλησίαζε λοιπόν στην Ιθάκη, ο Ποσειδώνας φρόντισε να του στείλει μια καταιγίδα άνευ προηγουμένου και να τον στείλει προς διαφορετική κατεύθυνση, προς το νησί των Φαιάκων. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά αποφάσισε να… απολιθώσει το πλοίο του, σχηματίζοντας αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως Ποντικονήσι.
Κατά μία άλλη εκδοχή, το νησάκι μπροστά από την Παλαιοκαστρίτσα είναι ο βράχος που πέταξε ο θεός για να καταστρέψει τον Οδυσσέα, ενώ μία τρίτη εκδοχή θέλει τον Ποσειδώνα να έχει ρίξει την πέτρα του εκεί που βρισκόταν το παλάτι του Αντίνοου, ο οποίος τόλμησε να φιλοξενήσει τον Οδυσσέα.

Η Θάσος… και ο Θάσος
Πώς πήρε το όνομά του το σμαραγδένιο νησί του Βορείου Αιγαίου; Η μυθική ιστορία ξεκινά από πολύ μακριά, στην ανατολική Φοινίκη, όπου βασίλευε ο Αγήνωρ. Ο τελευταίος είχε τρεις γιους, τον Φοίνικα, τον Κύλικα και τον Κάδμο, μία κόρη, την Ευρώπη και έναν εγγονό, τον Θάσο. Κάποια στιγμή, ως γνωστόν, ο Δίας αποφάσισε να ξελογιάσει την Ευρώπη μεταμορφωμένος σε ταύρο.
Την απήγαγε λοιπόν και την μετέφερε στην πλάτη του μέχρι την Κρήτη, όπου την έκρυψε σε μια σπηλιά. Εκεί την έκανε δική του και απέκτησαν τον Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα – αλλά αυτό είναι μία άλλη σειρά μυθικών ιστοριών. Πίσω στην Φοινίκη, ο Αγήνωρ συντετριμμένος έστειλε τους γιους του και τον εγγονό του να ψάξουν παντού για την Ευρώπη.
Ο Φοίνιξ στάλθηκε στον νότο, ο Κύλιξ στην περιοχή που ονομάστηκε Κιλικία, ο Κάδμος στην ηπειρωτική Ελλάδα, μέχρι και τους Δελφούς για να συμβουλευτεί την Πυθία και τέλος ο Θάσος έψαξε σε πολλά μέρη, μέχρι που βρέθηκε σε ένα πανέμορφο νησί, όπου σαγηνεύτηκε από το κλίμα και την πλούσια βλάστηση.
Αποφάσισε λοιπόν, αφού η Ευρώπη είχε γίνει άφαντη, να εγκαταλείψει την αναζήτηση και να μείνει με τους συντρόφους του για πάντα εκεί, στο νησί που τελικά πήρε το όνομά του. Εξαιτίας των φοινικικών καταβολών του, στο νησί επικράτησε η λατρεία όχι μόνο του δωδεκαθέου, αλλά και του Ηρακλή, ενός μυστηριώδους θεού που καταγόταν από τον φοίνικα θεό Μέλκαρθ.

Τρίτη 15 Ιουλίου 2014

Η διαφορά της Ελληνικής προσευχής από την χριστιανική

 
Σε πλήρη αντίθεση με την χριστιανική πρακτική της ψυχικής συντριβής που δια της παρακλητικής προσευχής επιζητεί φώτιση, συγχώρεση ή ανταμοιβή, η Ελληνική προσευχή αναζητεί την αναγωγή της ψυχής στα θεία επίπεδα.
Φανερά η χριστιανική πρακτική επιθυμεί να κατεβάσει το ουράνιο στο γήινο ενώ η Ελληνική, δεν περιορίζεται σε αυτό επιθυμώντας διακαώς την θειότητα. Δεν είναι μόνον λατρεία του θείου αλλά πνευματική άσκηση και εκστατική ένωση με τους Θεούς.

Η προσευχή κατά τον Θείο Πρόκλο είναι «πράξις νοερά εξυμνούσα τον νου μέχρι
τον Θεό, το μέσον δια του οποίου επιτυγχάνεται η θέασις, η έξοδος από τον κόσμο της πολλότητος, και η επανασύνδεση με την Άρρητη Ενότητα
». Σε απόλυτη διάκριση από τον παραληρηματικό ατομικό μονόλογο στην ιουδαιογενή σκεπτομορφή, η Ελληνική προσευχή απευθύνεται ποικιλοτρόπως σε Θεούς και Θεές με δικαιοδοσία δράσεως σε τόπο, χρόνο, έργο και σκοπό. Η διάρκεια της Ελληνικής λατρείας, που χάνεται στην αχλύ της ιστορίας, πιστοποιεί αναμφισβήτητα το γεγονός της επιτυχημένης επικοινωνίας μεταξύ λατρευτών και Θεών.

Αντίθετα η προσευχή χωρίς αντικειμενικό αντίκρισμα του χριστιανού, νομοτελειακά επιστρέφει στην πηγή της αθεΐας και ασεβείας που τον γέννησε καταλήγοντας πάλι σε αθεΐα και ασέβεια, αφού η προσευχή του αποδεικνύεται αναποτελεσματική.

Ακόμα και στα σκοτεινά χρόνια της ολοκληρωτικής κυριαρχίας του, δεν κατόρθωσε να την επιβάλλει και να εμφυσήσει ζήλο και φρόνημα σε μια πρακτική, που από την φύση της έχει χαρακτήρα αυστηρά προσωπικό. Οι δυστυχείς υπήκοοι των κατακτημένων εθνών την παρέβλεπαν και προσποιούνταν με άτεχνα επιδεικτικά σταυροκοπήματα και ψελλίσματα ώστε να ξεμπερδεύουν.

Υποχρεωτικά ο κλήρος και οι μοναχοί έπρεπε να συντηρήσουν την αξία της προσευχής σε έναν ψευδοθεό με μυθεύματα, υπερβολές και θαυματολογίες, ακριβώς όπως σήμερα συντηρείται ο τζόγος διαφημίζοντας το τεράστιο ποσό που ένας τυχερός κέρδισε. Και βέβαια στην περίπτωση του τζόγου είναι πραγματικό, όμως στην χριστιανική περίπτωση άνθρωποι πετούσαν, κομμένα μέλη φύτρωναν, νεκροί ανασταίνονταν και λοιπά φαιδρά.

Γιατί όμως διαφέρει η πραγματική προσευχή από την χριστιανική παραποίηση;

Ο Έλλην αναγνωρίζοντας ότι ο άνθρωπος αποτελεί το έλλογο μέρος της Φύσεως, νοιώθει σεβασμό και δέος αντικρίζοντάς την. Αντιλαμβανόμενος την αδυναμία και την παροδικότητά του απέναντι στις αιώνιες Οντικές Ψυχές που την ζωοποιούν, επιζητεί την αναγνώριση, την υπεροχή και την διάκριση μιμούμενος τα Θεία Έργα και δημιουργώντας πολιτισμό. Επιζητεί την ηρωοποίηση και την αθανασία στην μάχη, την διάκριση στη αθλητική νίκη, το κάλλος στην τέχνη, την αρετή στην φιλοσοφία.
Ο χριστιανός γεννιέται εξουσιαστής. Εκπαιδεύεται από τα γεννοφάσκια του σε αυτήν. Νομίζει εαυτόν ως το ανώτερο είδος της δημιουργίας, τον εκλεκτό λαό με δικαίωμα ζωής και θανάτου στο ζωικό και φυτικό βασίλειο. Αυτή η διεστραμμένη παραδοχή μετατρέπει τον φυσικό εθνισμό, σε εθνικισμό ενάντια σε αλλοδόξους, με πρόσχημα την φυλή που έχει υποτάξει στο δόγμα του και που χρησιμοποιεί σαν όχημα και όπλο επιβολής.

Ο χριστιανός επιζητά την δύναμη για καταστροφή του πλανήτη και θέλει να εξάγει την καταστροφική του συμπεριφορά και σε άλλα άστρα. Η έπαρσή του είναι δεδομένη. Η ταπεινότητα που διακηρύσσει είναι εξορισμού υποκριτική. Απλά γιατί έρχεται σε κάθετη σύγκρουση με την κοσμοαντίληψη του ελέω θεού τοπάρχου.

Αυτός είναι και ο λόγος που δημιουργεί αυταρχικά πολιτεύματα. Όπως προσκυνά τον ψευδοθεό του, θέλει να εξαναγκάζει και τους υπηκόους του σε προσκύνημα. Όπως κλαίει και οδύρεται ζητώντας άφεση, έλεος, ή ανταμοιβή, έτσι απαιτεί να του φέρονται και οι υπήκοοί του. Όπως η σκεπτομορφή που έχει πλάσει δεν εισακούει την παράκλησή του, έτσι και αυτός είναι σκληρός σαδιστής, ατομιστής και απαθής. Η προσευχή του πηγάζει από το εμφυτευμένο συναίσθημα της ενοχής. Κατά την διάρκειά της βιώνει τον αυτομηδενισμό καταλήγοντας σε ένα ψυχικό κενό. Αυτό το προσωρινό συναίσθημα είναι το επιθυμητό συναίσθημα που ο χριστιανός αναβιβάζει σε υπερτάτη προσδοκωμένη αξία. Είναι το ίδιο συναίσθημα που βιώνει ένα θύμα αδίκου ξυλοδαρμού ή ένα θύμα βιασμού.

Αντίθετα ο τύπος προσευχής του Έλληνος τίθεται σε τελείως διαφορετικά ψυχικά θεμέλια. Οι Έλληνες δεν προσκυνούσαν προσευχόμενοι, οι Θεοί μας απεχθάνονται την δουλική συμπεριφορά.

Η ψυχική διάθεση που προηγείται της προσευχής είναι ο θαυμασμός του Κόσμου. «Προηγείται λοιπόν ο θαυμασμός διότι και εντός μας αυτός είναι η αρχή της γνώσεως όλων των πραγμάτων. Όσον δε αφορά τα θεία πράγματα, ο θαυμασμός φέρνει σε επαφή το θαυμάζον με το θαυμαζόμενο», εις Τίμαιον 1.33

Αυτό είναι το συναίσθημα που νοιώθουμε θεωρώντας το μεγαλείο του Κόσμου κοιτώντας τον με νέο βλέμμα, όπως ένα παιδί. Αντιλαμβανόμαστε τον Κόσμο πέρα από λογικές παραδοχές, σαν να μην γνωρίζουμε τίποτε δεδομένο γι’ αυτόν. Ένα δέντρο, μια πέτρα, μια ριπή ανέμου, το φέγγος ενός άστρου, το κλάμα ενός ανθρώπου, είναι εκείνη την στιγμή μεγαλειώδη, αυθύπαρκτα, ξαφνικά, και γι’ αυτό θαυμάσια, όσο θαύμα είναι και η δυνατότητα να τα θεωρείς.

Τότε με την ορθή προφορά και εκφώνηση των Ύμνων η ψυχή ενθουσιάζεται. Ενθεώνεται με Θεία Μανία και αναρπάζεται ο νους προς τα Νοητά ύψη. Αυτό είναι και το προσδοκώμενο συναίσθημα της Ελληνικής προσευχής. Αυτή η αναγωγική της δύναμη, ο τρόπος και η μέθοδος που φθόνησε η χριστιανική μικροψυχία.

Έτσι προσευχόμαστε κατά τα πάτρια οι Έλληνες. Στους Ουρανίους με τα χέρια υψωμένα στον Ουρανό. Στους Θαλασσίους με τα χέρια απλωμένα στην θάλασσα. Στους Χθονίους με τα χέρια προς την γη. Όρθιοι και απροσκύνητοι, όπως μας θέλουν οι Θεοί μας.

Έλληνες προσευχηθείτε στους Αθανάτους Θεούς σας.

Υ/Γ Αν νομίζεις ότι πρέπει να πιστεύεις κάπου, τότε προτίμησε τους Αυτόχθονες θεούς που είναι γεννημένοι από τα ήθη και την ψυχοσύνθεση σου!
Θεοί άλλων εθνών πρεσβεύουν και αλλότρια βαρβαρικά ήθη!  

Ψάρι: το πραγματικό λευκό κρέας

DSC_0901Γιατί η σάρκα των ψαριών είναι λευκή γενικώς, ενώ τα περισσότερα άλλα κρέατα είναι κόκκινα; Και τα ψάρια έχουν αίμα, έτσι δεν είναι; Και γιατί τα ψάρια μαγειρεύονται τόσο γρήγορα σε σύγκριση με άλλα κρέατα;
Λοιπόν, δεν είναι επειδή το ψάρι μαρινάρεται όλη του τη ζωή. Η σάρκα του ψαριού είναι από τη φύση της διαφορετική από τη σάρκα των περισσότερων πλασμάτων που περπατούν, έρπουν και πετούν, για αρκετούς λόγους.
Πρώτα απ’ όλα, το γεγονός ότι πλέουν μέσα στο νερό δεν είναι ιδιαίτερα επίπονη άσκηση, τουλάχιστον όταν τη συγκρίνουμε με την άσκηση των πλασμάτων που τρέχουν σε πεδιάδες ή πετούν στον αέρα. Άρα οι μύες των ψαριών δεν είναι τόσο αναπτυγμένοι όσο άλλων ζώων. Οι ελέφαντες, για παράδειγμα, πρέπει να εργαστούν τόσο επίπονα για να κινηθούν ενάντια στη βαρύτητα, που οι ιδιαίτερα αναπτυγμένοι μύες τους είναι υπερβολικά σκληροί, όπως βέβαια ξέρεις, και χρειάζονται να σιγοβράσουν για πάρα πολλές ώρες για να γίνουν τρυφεροί.
Πιο σημαντικό, όμως, είναι το γεγονός ότι τα ψάρια έχουν εντελώς διαφορετικό μυϊκό ιστό από τα περισσότερα ζώα της στεριάς. Για να ξεφύγουν από του εχθρό, τα ψάρια χρειάζονται στιγμιαία, μεγάλης ισχύος τινάγματα, σε αντίθεση με τη συνεχή αντοχή που πρέπει να έχουν τα περισσότερα ζώα για να τρέχουν. Επομένως, οι μύες των ψαριών αποτελούνται κυρίως από αυτό που ονομάζουμε ταχέως συστελλόμενες ίνες. (Οι μύες αποτελούνται κυρίως από δέσμες ινών.) Αυτές είναι πιο κοντές και πιο λεπτές από τις μεγάλες, βραδέως συστελλόμενες ίνες των μυών των περισσότερων ζώων της στεριάς, και επομένως σπάζουν πιο εύκολα, π.χ. με το μάσημα, ή διαλύονται χημικά πιο εύκολα, π.χ. με τη θερμότητα του μαγειρέματος. Το ψάρι είναι αρκετά τρυφερό ώστε να μπορεί να φαγωθεί ωμό, όπως το τρώνε οι Ιάπωνες (σασίμι), ενώ το φιλέτο ταρτάρ πρέπει να χτυπηθεί πολύ για να γίνει αρκετά μαλακό για τους παμφάγους τραπεζίτες μας.

Ένας άλλος σημαντικός λόγος που τα ψάρια είναι πιο τρυφερά από άλλα ζώα είναι ότι λειτουργούν μέσα σε ένα περιβάλλον ουσιαστικά χωρίς βαρύτητα (Επομένως δεν έχουν μεγάλη ανάγκη από συνδετικούς ιστούς — χόνδρους, τένοντες, συνδέσμους κ.λπ., οι οποίοι είναι απαραίτητοι σε άλλα πλάσματα για να στηρίζουν διάφορα μέρη του σώματός τους και να τα συνδέουν με το βασικό σκελετό. Άρα, τα ψάρια αποτελούνται σχεδόν μόνο από μυς και δεν έχουν καμία από εκείνες τις ουσίες που απαιτούν μαγείρεμα για να μαλακώσουν.
Γι> αυτούς τους λόγους, η σάρκα του ψαριού είναι τόσο τρυφερή ώστε δεν πρέπει να μαγειρευτεί πάρα πολύ. Η σάρκα του ψαριού πρέπει να μαγειρευτεί όσο χρειάζεται για να πήξει και να γίνει θαμπή η πρωτεΐνη. Συμβαίνει δηλαδή κάτι ανάλογο με αυτό που γίνεται με την πρωτεΐνη του ασπραδιού του αυγού (βλέπε σελ. 86). Και τα δύο θα γίνουν σκληρά και στεγνά αν τα μαγειρέψεις πάρα πολύ.
Και γιατί είναι λευκή η σάρκα του ψαριού; Τα ψάρια δεν έχουν πάρα πολύ αίμα, αυτό είναι βέβαιο, και η μικρή ποσότητα που έχουν, συγκεντρώνεται κυρίως στα βράγχια. Όμως, τη στιγμή που οποιαδήποτε ζωική τροφή φτάνει στο τραπέζι μας, έχει έτσι κι αλλιώς χάσει όλο σχεδόν το αίμα της. Η απάντηση έχει να κάνει (πάλι) με το διαφορετικό τύπο μυϊκής δραστηριότητας του ψαριού. Επειδή οι ταχέως συστελλόμενοι μυϊκοί ιστοί του λειτουργούν μόνο σε σύντομα τινάγματα, δε χρειάζεται να αποθηκεύει οξυγόνο για δραστηριότητες που απαιτούν αντοχή. Οι βραδέως συστελλόμενοι μύες άλλων ζώων πρέπει να αποθηκεύουν οξυγόνο για να έχουν αντοχή, και το κάνουν με τη μορφή της μυοαιμοσφαιρίνης, μιας κόκκινης χημικής ένωσης που γίνεται καφετιά όταν εκτίθεται στον αέρα ή στη θερμότητα. Είναι η μυοαιμοσφαιρίνη, και όχι το αίμα, που κάνει το κόκκινο κρέας κόκκινο

Επιστήμονες "έσπασαν" τον κώδικα των συναισθημάτων

Παρότι τα συναισθήματα είναι προσωπικά και υποκειμενικά για τον καθένα, επιστήμονες αναφέρουν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος τα «μετατρέπει» σε ένα σταθερό κώδικα.

Επιστήμονες "έσπασαν" τον κώδικα των συναισθημάτων Όπως υποστηρίζουν ο κώδικας αυτός αντιπροσωπεύει συναισθήματα που προκαλούνται από διάφορες αισθήσεις, καταστάσεις, ακόμη και ανθρώπους.

Λένε ακόμη ότι ο κώδικας αυτός λειτουργεί σαν ένα είδος «μετρητή συναισθημάτων» και μπορεί να αντιμετωπίσει θετικά και αρνητικά συναισθήματα.

«Ανακαλύψαμε ότι κάποια μοτίβα νευρωνικής δραστηριότητας εντός του προμετωπιαίου φλοιού -μιας περιοχής του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη συναισθηματική επεξεργασία- ενεργούν ως ένα είδος νευρωνικού κώδικα που καταγράφει την υποκειμενική αίσθηση ενός ατόμου» δήλωσε στη Daily Mail ο νευροεπιστήμονας Adam Anderson από το πανεπιστήμιο Cornell.

Τα ευρήματα των ερευνητών παρέχουν μια πιο βαθιά γνώση γύρω από το πώς ο εγκέφαλος αντιπροσωπεύει τα πιο ενδόμυχα συναισθήματά μας.

«Αν εσείς κι εγώ απολαμβάνουμε το ίδιο μια γουλιά καλού κρασιού, ή το να βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα, τα αποτελέσματα της έρευνάς μας υποδηλώνουν ότι αυτό συμβαίνει επειδή μοιραζόμαστε παρόμοια μοτίβα δραστηριότητας των νευρώνων στον προμετωπιαίο φλοιό μας» εξήγησε ο ερευνητής και συνέχισε:
«Φαίνεται ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δημιουργεί έναν ειδικό κώδικα για ολόκληρο το φάσμα των συναισθημάτων -από τα ευχάριστα μέχρι τα δυσάρεστα και από τα καλά μέχρι τα άσχημα- τα οποία μπορεί να διαβαστεί ως ένας «νευρωνικός μετρητής σθένους» στον οποίο ένας πληθυσμός νευρώνων προς τη μία κατεύθυνση συνδέεται με θετικά συναισθήματα και ένας άλλος με αρνητικά».

Η ερευνητική ομάδα ανακάλυψε ακόμη ότι παρόμοια, υποκειμενικά συναισθήματα –είτε προέρχονται από την αίσθηση της όρασης ή της γεύσης- είχαν ως αποτέλεσμα την ενεργοποίηση ενός παρόμοιου μοτίβου στον προμετωπιαίο φλοιό, υποδηλώνοντας ότι ο εγκέφαλος περιέχει κάποιο είδος «κώδικα συναισθημάτων» για κάθε ξεχωριστή εμπειρία (ευχάριστη ή δυσάρεστη).

«Ανεξάρτητα από το πόσο προσωπικά μπορεί να αισθανόμαστε τα συναισθήματά μας, τα ευρήματα δείχνουν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος χρησιμοποιεί ένα σταθερό κώδικα για να “μιλήσει” την ίδια συναισθηματική γλώσσα» κατέληξε ο Anderson.

Τα απρόσμενα οφέλη του σεξ

 Το σεξ δεν μας κάνει μόνο να νιώθουμε καλά, αλλά ωφελεί και το σώμα μας και τις λειτουργίες του. Να μερικά από τα πιο απρόσμενα οφέλη του:

Δέκα απρόσμενα οφέλη του σεξ1. Ενισχύει το ανοσοποιητικό. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Wilkes, στην Πενσυλβάνια, ανακάλυψαν πως όσοι κάνουν τακτικά σεξ έχουν στο αίμα υψηλότερα επίπεδα από τις πρωτεΐνες (λέγονται αντισώματα) που αναγνωρίζουν και εξουδετερώνουν ιούς, βακτήρια και άλλους «εισβολείς».

Και δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος σεξ καθημερινά: μία ή δύο φορές τηνεβδομάδα είναι αρκετές για να αυξηθεί το επίπεδο των αντισωμάτων στο αίμα, σύμφωνα με μελέτη που πραγματοποίησαν.

2. Τονώνει την... ερωτική επιθυμία! Αν θέλετε να έχετε πιο δραστήρια ερωτική ζωή, πρέπει να κάνετε σεξ, συνιστά στις γυναίκες η δρ Λώρεν Στράιχερ, επίκουρη καθηγήτρια Μαιευτικής-Γυναικολογίας στην Ιατρική Σχολή Φάινμπεργκ του Πανεπιστημίου Northwestern, στο Σικάγο.

Όπως εξηγεί, το σεξ αυξάνει την ενυδάτωση του κόλπου, την ροή αίματος (και) στα γεννητικά όργανα και την ελαστικότητα του κόλπου, με αποτέλεσμα να αισθάνονται πιο άνετα όταν κάνουν σεξ και να το λαχταρούν περισσότερο.

3. Μειώνει την αρτηριακή πίεση. Το σεξ μπορεί να αποτελεί «φάρμακο» για την υπέρταση, καθώς πολλές μελέτες έχουν δείξει πως η σεξουαλική πράξη (αλλά όχι ο αυνανισμός) μπορεί να «ρίξει» την αρτηριακή πίεση, ιδίως την συστολική, λέει ο δρ Τζόζεφ Τζ. Πίνζοουν, επίκουρος καθηγητής Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή David Geffen του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA).

Η συστολική αρτηριακή πίεση είναι ο μεγάλος αριθμός στην μέτρηση.

4. Καίει θερμίδες. Μπορεί να μην καίει όσες το τρέξιμο, αλλά ασφαλώς είναι μια μορφή γυμναστικής μετρίας εντάσεως, που αυξάνει τον καρδιακό παλμό, ενεργοποιεί διάφορους μυς (αναλόγως και με τη στάση του σώματος, βεβαίως) και αν είναι αρκετά παθιασμένο επιταχύνει και την αναπνοή.

Μελέτες έχουν δείξει πως κατά μέσον όρο οι άντρες καίνε 4 θερμίδες το λεπτό όταν κάνουν σεξ και οι γυναίκες 3 (οι αντίστοιχες θερμίδες όταν κάνουν τζόγγινγκ είναι 9 και 7 το λεπτό).

5. Μειώνει τον κίνδυνο για έμφραγμα. Αν και πολλοί φοβούνται πως βλάπτει την καρδιά, στην πραγματικότητα την ωφελεί, λέει ο δρ Πίνζοουν. Πολλές μελέτες, λ.χ., έχουν δείξει ότι ο καρδιακός παλμός αυξάνεται μεν στη διάρκειά του αλλά σε ανεκτό βαθμό.

Μία από αυτές τις μελέτες που δημοσιεύθηκε το 2008 έδειξε ότι την ώρα του οργασμού ο καρδιακός ρυθμός αυξάνεται κατά 21 παλμούς το λεπτό στους μεσήλικους άνδρες και κατά 19 στις γυναίκες - μία αύξηση εφάμιλλη με αυτήν που παρατηρείται όταν κάνει κάποιος μερικές επιτόπιες αναπηδήσεις, οι οποίες είναι απίθανο να προκαλέσουν έμφραγμα.

Σε μία μελέτη, οι μεσήλικες άντρες που έκαναν σεξ τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα είχαν κατά 50% λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν από καρδιοπάθεια σε σύγκριση με όσους σπανίως έκαναν σεξ.

Προσοχή, όμως: αυτά ισχύουν για τις μόνιμες σχέσεις. Όταν η ερωτική σχέση είναι εξωσυζυγική, ο κίνδυνος για έμφραγμα είναι κάπως αυξημένος, ιδίως για τους άντρες.

6. Ελαττώνει τον πόνο. Ο οργασμός μπορεί να αμβλύνει το αίσθημα του πόνου, επειδή διεγείρει την παραγωγή της οξυτοκίνης, της «ορμόνης της αγάπης» που έχει καλά τεκμηριωμένες αναλγητικές ιδιότητες, λέει ο δρ Μπάρι Κομισάρουκ, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο Rutgers του Νιού Τζέρζι.

Το ίδιο, όμως, γίνεται και όταν υπάρχει ερωτική διέγερση χωρίς οργασμό, σπεύδει να προσθέσει. «Σε μελέτες που πραγματοποιήσαμε διαπιστώσαμε ότι η κολπική διέγερση καταπραΰνει τον χρόνιο πόνο στη μέση και στο πόδι, ενώ πολλές ασθενείς μας μάς έχουν πει ότι ο αυνανισμός ελαττώνει τους πόνους της εμμήνου ρύσεως, της αρθρίτιδας και μερικές φορές τον πονοκέφαλο», λέει.

7. Προστατεύει από τον καρκίνο του προστάτη. Η πολύ συχνή εκσπερμάτωση (τουλάχιστον 21 φορές τον μήνα) μπορεί να προστατεύει από τον καρκίνο του προστάτη, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε προ καιρού στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of the American Medical Association».

Και δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος σεξ για να αποκομίσει αυτό το όφελος: ακόμα και ο αυνανισμός ή η ονείρωξη αποδίδουν.

8. Βελτιώνει τον ύπνο. Πολλοί άνθρωποι αποκοιμούνται έπειτα από το σεξ και έχουν λόγο γι’ αυτό. «Μετά τον οργασμό, ο οργανισμός παράγει την ορμόνη προλακτίνη, η οποία προκαλεί χαλάρωση και υπνηλία», λέει η δρ Σίνι Άμπαρνταρ, ψυχίατρος στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια.

9. Καταπραΰνει το στρες. Το σεξ και ιδίως τα φιλιά και οι αγκαλιές είναι ιδιαιτέρως αγχολυτικά, διότι διεγείρουν την παραγωγή των ενδορφινών - των φυσικών ορμονών της ευεξίας. Επιπλέον, η σεξουαλική διέγερση απελευθερώνει μία χημική ουσία στον εγκέφαλο που «ξυπνάει» το κέντρο της ευχαρίστησης και της χαλάρωσης, ενώ η τόνωση της αυτοεκτίμησης και της ευτυχίας που προσφέρει μια καλή σεξουαλική ζωή, μειώνει ακόμα περισσότερο το στρες, κατά την δρα Άμπαρνταρ.

10. Βελτιώνει τη λειτουργία της... κύστης. Μελέτες έχουν δείξει ότι το σεξ δυναμώνει τους μύες της πυέλου (της λεκάνης) και μπορεί να προστατεύσει τις γυναίκες από την ακράτεια ούρων - ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί τρεις στις δέκα γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή τους.

Ο αβίωτος πόνος είναι βασική αιτία δυστυχίας. Ζήσε τον... Είσαι ασφαλής!

«Φοβάμαι μήπως με ξανα-παρατήσει ο άνδρας/γυναίκα μου, όπως έγινε πριν μερικά χρόνια… Μήπως μείνω μόνος/η. Όπως τότε.
Το μεγαλύτερο διάστημα που έμεινα μόνος/η στη ζωή μου, δηλαδή χωρίς να είμαι σε σχέση, είναι δύο-τρεις μήνες… Γιατί να φοβάμαι τόσο πολύ;… Δεν θέλω να φοβάμαι…».
Δεν φοβάσαι κάτι που ήδη δεν γεύτηκες, δεν βίωσες ποτέ…

Το ενδεχόμενο του να μείνεις μόνος/η, αβοήθητος/η δεν σε παραπέμπει μόνο στο γεγονός που συνέβη στην συντροφική σου σχέση πριν μερικά χρόνια, όπως εσύ νομίζεις.

Ο σημερινός σου φόβος σε οδηγεί στο πολύτιμο παρελθόν σου.

Τότε που, σφηνωμένος/η μέσα στις συμπληγάδες της προσπάθειάς σου να «σώσεις» τον δύσκολο γάμο των γονιών σου, και της απελπισίας σου, γιατί κανείς δεν μπορούσε να σε γλυτώσει από την κανιβαλιστική αίσθηση της παντοδυναμίας σου, βίωνες την ψυχική σου μοναξιά σαν πραγματικό κίνδυνο που απειλεί ολόκληρη σου την ύπαρξη.

Σήμερα, δεν κινδυνεύεις πραγματικά.

Όμως είσαι «δεμένος/η» σ’ ένα παρελθόν που δεν είναι «παρελθόν» -αφού ποτέ πραγματικά δεν παρήλθε-, δεν το προσπέρασες.

Γι’ αυτό συνεχίζεις να το «φλερτάρεις», ζητάς να το βιώσεις μέσα από τις εμπειρίες που, κατ’ αναλογία, σου θυμίζουν τον πρωτογενή σου πόνο.

«Μα γιατί; Εγώ δεν θέλω να πονέσω! Πολύ περισσότερο μάλιστα, δεν θέλω να ξαναπονέσω… θέλω να ζήσω! Χωρίς να φοβάμαι…» ανενδοίαστα και με ειλικρίνεια μου λες.

Συνήθως ο φόβος πάει πακέτο με τη επιθυμία.

Ό,τι βαθιά φοβάσαι, ταυτόχρονα, διακαώς, το ζητάς.

Έχεις ανάγκη να το περάσεις. Όχι να το προσπεράσεις.

Όχι, δεν είσαι μαζοχιστής/ρια.. κάθε άλλο!

Πρώτον, η εμπειρία του πόνου μπορεί να μην είναι ευχάριστη, αλλά είναι εξαιρετικά πολύτιμη αναπτυξιακά.

Μέσα απ’ αυτήν βιώνει κανείς ολόκληρο τον εαυτό του, αφού στην εμπειρία του βαθύ πόνου σύσσωμες η αισθητηριακή και η ψυχική αντίληψη είναι αλάνθαστα παρούσες.

Δεν υπάρχει κάποιο κενό ώστε να έρθει η διάνοια να το καλύψει την στιγμή που κανείς εμπειράται το τραυματικό γεγονός.

Ο άνθρωπος βιώνει με ανεπανάληπτο τρόπο τον εαυτό του ενωμένο, ολοκληρωμένα παρών.

Μολονότι οι ερμηνευτικές παρεμβάσεις της νόησης τείνουν, σε μεταγενέστερο χρόνο, να συμπληρώσουν τα κενά της αναπαραστατικής μνήμης του τραυματικού γεγονότος, η σπάνια εμπειρία της ενότητας που βίωσε το υποκείμενο συνεχίζει ασυνείδητα να κινεί τα νήματα της βούλησής του, προσκαλώντας το με χίλιους τρόπους να την θυμηθεί, να την βιώσει.

Για να την χρησιμοποιήσει στο νέο, το πιο ενήλικο ψυχικά, πλαίσιο της ζωής του.

Όσο, μέσα από τις τακτικές αποφυγής της ενήλικης διάνοιας, απομακρύνεσαι από την πιθανότητα να ξαναβιώσεις την πρωταρχική τραυματική κατάσταση που σε σημάδεψε, τόσο περισσότερο σε στοιχειώνει το άγχος της έλλειψης της στο παρόν.

Το παρόν δεν είναι, όπως ίσως νομίζεις, το χρονικό σήμερα.

Είναι η στιγμή που, αν και υπεισέρχεται μέσα στο χρόνο, εσύ την χρησιμοποιείς για να αντιληφθείς μέσα από το σύνολο των αισθητηριακών και υπαρξιακών σου δεδομένων, τον εαυτό σου ως ενιαία και –γι’ αυτό- άχρονη οντότητα.

Παρών δεν είναι ο χρόνος, αλλά εσύ που τώρα τον αξιοποιείς.

Συνήθως οι πιο πολλοί από μας βιώσαμε εαυτόν πλήρη σε μια παρελθούσα στιγμή μέγιστης οδύνης.

Ναι, μπορεί, όπως λες, ο σκοπός του ανθρώπου να είναι η ευτυχία.

Η ανθρώπινη ευτυχία δεν μπορεί όμως να ολοκληρωθεί πριν ο καθένας μας ανακαλύψει τους τρόπους που έχει στο οπλοστάσιο της ύπαρξής του για να βιώνει τον εαυτό του ολόκληρο, όχι πολυδιασπασμένο, όπως συνήθως το κάνει.

Πολύ συχνά, οι βιωμένες στιγμές μεγάλης οδύνης, αβοηθησίας και μοναξιάς ενός παιδιού γίνονται οδηγός προς την πολυπόθητη εμπειρία της υπαρξιακής του ενότητας ως ενήλικα.

Θα μπορούσε κάποιος να πει πως πράγματι ο δρόμος προς την αληθινή και σταθερή χαρά περνάει από τα αγκάθια της μνήμης του παρελθόντος που ποτέ δεν παρήλθε, γιατί διψάει να γίνει παρόν…

Τα 7 κλειδιά για την επίτευξη της ποιότητας ζωής

Σε αυτό το άρθρο θα δούμε μαζί μικρά «πράγματα» που θα κρατήσουν την ποιότητα ζωής σας ψηλά, παρά τις πιέσεις που ασκεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Θα αναφέρουμε 7 μικρά μυστικά για να διατηρήσετε ή να δημιουργήσετε μια ποιοτική ζωή. Είναι μια επένδυση που καλό θα ήταν να κάνετε αφού θα σας αποφέρει τεράστια κέρδη γαλήνης και ηρεμίας.

1. Ο ύπνος είναι απαραίτητος
Οι ώρες ύπνου που χρειάζεται ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικές. Είναι μύθος και όχι πανάκεια το 8ώρο του ύπνου αφού κάθε άτομο έχει διαφορετικές ανάγκες. Κοιμηθείτε όσο χρειάζεστε για να νιώσετε ξεκούραστοι.

2. Μειώστε τον θόρυβο
Η ηχορύπανση προκαλεί άγχος για αυτό προσπαθήστε να μειωθεί ο θόρυβος στο ελάχιστο. Αν είναι δυνατόν, φροντίστε στον χώρο που περνάτε αρκετές ώρες της ημέρας να υπάρχει μια απαλή και χαλαρωτική μουσική υπόκρουση.

3. Αθλητισμός*
Να αθλείστε τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα. Δεν χρειάζεται να είναι ένα συγκεκριμένο άθλημα ή να πάτε στο γυμναστήριο. Το μόνο που χρειάζεστε είναι απλά να εκμεταλλευτείτε τις στιγμές. Περπατήστε μέχρι την δουλεία σας ή ανεβείτε με τις σκάλες αποφεύγοντας τα ασανσέρ κτλ. Ειδικά το να περπατάτε κάτω από το φως του ήλιου για 10 λεπτά κάθε ημέρα θα σας χαρίσει πολλή ενέργεια.

4. Να τρώτε σωστά
Για να το κάνετε αυτό είναι απαραίτητο εκτός από τι να τρέφεστε με τροφές υγιεινές, να έχετε και χρόνο να φάτε με ηρεμία. Είναι σημαντικό να έχουμε μια πλήρη και ισορροπημένη διατροφή και τον απαιτούμενο χρόνο για να την απολαύσουμε.

5. Κάντε ένα διάλειμμα
Είναι αρκετά 15 λεπτά την ημέρα για να ηρεμήσετε και να νιώσετε γαλήνια. Ηρεμήστε και χαλαρώστε ή κάνετε πράγματα που σας ψυχαγωγούν όπως μια μικρή βόλτα με φίλους ή μια χαλαρή συζήτηση. Δώστε χρόνο στον εαυτό σας και σε αυτούς που αγαπάτε. Το αξίζετε.

6. Απολαύστε το παρόν, ξεχάστε το παρελθόν
Ξεχάστε το παρελθόν και ζήστε στο σήμερα. Από ότι κάνετε στον παρόν σας θα εξαρτηθεί το μέλλον σας. Το παρελθόν είναι κάτι που έχετε πια αφήσει πίσω σας. Μην βασανίζετε τον εαυτό σας αναπολώντας πράγματα και καταστάσεις που έχουν πια τελειώσει. Κρατήστε αυτά που μάθατε από το παρελθόν και προχωρήστε παρακάτω.

7. Σκέψου θετικά
Φροντίστε να έχετε μια θετική διανοητική τοποθέτηση. Το να είστε θετικός θα σας βοηθήσει να αναγνωρίζετε πιο εύκολα την θετική πλευρά των καταστάσεων. Ακόμη και σε περιπτώσεις που δεν σας αρέσουν ή και στην χειρότερη περίπτωση θα καταλάβετε πως σας προσφέρεται μια ευκαιρία για γνώση πάνω σε μια κατάσταση.

Ακολουθώντας τα παραπάνω 7 κλειδιά σας εγγυώμαι ότι θα έχετε πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής. Και αυτή η καλύτερη ποιότητα ζωής θα έχει ως αποτέλεσμα να επηρεάσει και άλλους τομείς στην ζωή σας όπως είναι η εργασία σας, οι διαπροσωπικές σας σχέσεις κτλ. Τα 7 αυτά κλειδιά θα σας χαρίσουν υγεία, ευεξία και γαλήνη.

Η ποιότητα δεν είναι ποτέ τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας έξυπνης προσπάθειας.John Ruskin

*ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ-ΠΑΤΡΑ έναρξη μαθημάτων-προπονήσεων ΔΩΡΕΑΝ

Ο Α.Σ. ΓΛΑΥΚΟΣ σε νέα σειρά μαθημάτων και προπονήσεων τόσο για τους παλιούς του αθλητές και αθλήτριες, όσο και για όσους νέους και νέες (από 9-99 ετών) που θέλουν να ασχοληθούν με το Ολυμπιακό άθλημα της ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ.
Η παρακολούθηση των μαθημάτων καθώς και οι προπονήσεις στον σύλλογό μας είναι ΔΩΡΕΑΝ!
Τα μαθήματα-προπονήσεις γίνονται κάθε Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή 18:00-21:00 στό ΠΑΜΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΠΑΤΡΩΝ (ΣΟΥΤΣΟΥ 1)
Πληροφορίες: κο Γιώργο τηλ. 6983523256

Αχαριστία: Πώς μπορούμε να τη διαχειριστούμε;

Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου; Τι μπορείς να κάνεις εσύ για να αντιμετωπίσεις έναν τέτοιο άνθρωπο;

Για μία ακόμα φορά βοήθησες τον καλύτερο σου φίλο που σε είχε ανάγκη, έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες, παραμέρισες τις προσωπικές σου ασχολίες και σαν αντάλλαγμα πήρες δυσαρέσκεια και αδιαφορία. Και αναρωτιέσαι για ποιο λόγο είναι τόσο αχάριστος και δε σου είπε ούτε ένα απλό «ευχαριστώ»;

Εάν το παραπάνω σενάριο σου ακούγεται οικείο, τότε έχεις να αντιμετωπίσεις έναν αχάριστο άνθρωπο. Δυστυχώς, στην καθημερινή μας ζωή ερχόμαστε σε επαφή με αρκετούς τέτοιους ανθρώπους. Ο Κλεόβουλος τονίζει πως «ο αχάριστος άνθρωπος μοιάζει με σπασμένο πιθάρι, στο οποίο ότι καλό και αν ρίξεις θα πέσει στο κενό».
Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου;

Ο αχάριστος άνθρωπος συνεχώς παραπονιέται για τη δουλειά του, το σπίτι του, την πόλη του, την οικονομική του κατάσταση και τη ζωή του. Πάντα θα βρει κάτι άσχημο και δυσάρεστο να εστιάσει την προσοχή του. Πιστεύει πως είναι άτυχος και όλα πάνε άσχημα στη ζωή του. Δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος, ούτε ικανοποιημένος γιατί πάντα θα βρει κάτι που να μη του αρέσει ή να του λείπει. Θεωρεί τους γύρω του υπεύθυνους για τη δυστυχία του και πιστεύει πως είναι το θύμα μίας περίστασης όταν κάτι δεν πηγαίνει καλά. Τα συναισθήματα που εκφράζει συνεχώς είναι αρνητικά. Κατά συνέπεια βιώνει χαμηλή ικανοποίηση από τη ζωή του, χαμηλή ποιότητα ζωής, αυξημένα ψυχοσωματικά προβλήματα (πονοκέφαλοι, έλκος, μυαλγίες, σπαστική κολίτιδα, οσφυαλγία) και μεγαλύτερη επιρρέπεια στις σωματικές παθήσεις.

Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν εσύ για να αντιμετωπίσεις έναν τέτοιο άνθρωπο;
Έκφρασε ανοιχτά τα συναισθήματά σου. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να συζητήσεις με το άτομο αυτό τα συναισθήματά σου. Εξήγησέ του πώς νιώθεις όταν σε αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο. Ανάφερε συγκεκριμένα περιστατικά για να μπορέσει και αυτός να καταλάβει. Ορισμένοι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι αρκετές φορές είναι αγενείς ή αγνώμονες. Επίσης, πολλοί θεωρούν πως το «ευχαριστώ» είναι δεδομένο. Εάν, λοιπόν, το άτομο καταλάβει ότι έκανε λάθος, θα σου ζητήσει συγγνώμη και θα προσπαθήσει να μην το ξανακάνει. Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχουν και άτομα που δε θα παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος, θα θυμώσουν και θα αντιδράσουν άσχημα. Στην περίπτωση αυτή το άτομο μπορεί να αντιμετωπίζει κάποια άλλα προβλήματα και να συμπεριφέρεται κατά αυτόν τον τρόπο. Εάν συμβεί αυτό, σταμάτησε την κουβέντα ευγενικά και μην τη συνεχίσεις.

Σταμάτα να είσαι τόσο γενναιόδωρος μαζί του. Εάν συνειδητοποιήσεις πως η κουβέντα μαζί του δεν έλυσε το πρόβλημα και συνεχίζει να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο, τότε πρέπει να σταματήσεις να είσαι τόσο γενναιόδωρος. Οι αχάριστοι άνθρωποι δε σταματούν ποτέ να ζητάνε και να απαιτούν. Όσα περισσότερα τους δίνεις, τόσα περισσότερα περιμένουν. Σταμάτα να δίνεις σε ανθρώπους που δεν το εκτιμούν. Άρχισε να λες «όχι» κάθε φορά που σου ζητάνε κάτι. Πολλές φορές όταν σταματήσουν να παίρνουν απομακρύνονται και χάνονται, ψάχνοντας το επόμενο διαθέσιμο άτομο που θα τους δώσει. Ο Καλλίμαχος τονίζει πως «δεν υπάρχει κανένας πιο βέβαιος εχθρός από τον αχάριστο που ευεργετήθηκε».

Απομακρύνσου και βοήθησε περισσότερο ανθρώπους που εκτιμούν την προσπάθειά σου. Σίγουρα αποτελεί τη δυσκολότερη επιλογή, ιδιαίτερα εάν τα άτομα αυτά είναι χρόνια στη ζωή σου, είναι όμως αναγκαία για την ψυχική σου ηρεμία και ισορροπία. Τα άτομα που είναι αχάριστα και συνεχώς ζητούν από σένα πρέπει να φύγουν από τη ζωή σου το συντομότερο δυνατό. Υπάρχουν γύρω σου τόσοι πολλοί άνθρωποι που σε κάνουν να χαμογελάς, να αισθάνεσαι όμορφα και εκτιμούν πραγματικά αυτό που τους δίνεις ακόμα και αν αυτό είναι μικρό. Για ποιο λόγο, λοιπόν, να συνεχίζεις να αφιερώνεις το χρόνο σου σε άτομα που γκρινιάζουν και σε «εκμεταλλεύονται» συνεχώς;

Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος έχει να κάνει μία πολύ σημαντική επιλογή κατά τη διάρκεια της ζωής του: Αν θα ακολουθήσει το δρόμο της ευγνωμοσύνης για όλα αυτά που έχει ή το δρόμο της αχαριστίας για αυτά που δεν έχει. Είναι προσωπική του επιλογή αν θα είναι χαρούμενος ή δυστυχισμένος. Εάν, λοιπόν, ορισμένα άτομα στη δική σου τη ζωή έχουν επιλέξει το δεύτερο δρόμο, δεν είσαι υποχρεωμένος να μείνεις δίπλα τους.

Πλησίασε περισσότερο τους ανθρώπους που σε κάνουν να χαμογελάς και εκτιμούν αυτά που τους δίνεις. Να θυμάσαι τα λόγια του Earl Nightingale: «η στάση μας απέναντι στη ζωή καθορίζει και τον τρόπο που θα μας αντιμετωπίσει η ίδια η ζωή».

ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ...

Η ζωή δεν είναι τεστ, ούτε διαγωνισμός, με βασική προϋπόθεση του ποιος θα είναι καλύτερος, ή ποιος θα κόψει το νήμα πρώτος. Αυτά όλα, είναι δημιουργήματα. Δεν υπάρχει νήμα. Όπως και δεν υπάρχει ύλη για διάβασμα, ή συγκεκριμένα βήματα…

Αυτό που υπάρχει, είναι η Μοναδικότητα του καθένα μας. Που λόγω της Νοητικής διδασκαλίας των μαζών, δημιουργεί πλήθη, κοπάδια, αντί για Αυτόνομες, Αυτοκυρίαρχες Ατομικότητες. Καμία προτροπή (δυστυχώς), μέσα στη Νοητική θεώρηση που συντηρεί αυτός ο κόσμος, προς ανάπτυξη μέσα στον καθένα μας, του να είναι απλά…….. ο Εαυτός του…..

Όλοι μας, γεννιόμαστε σε αυτόν τον τόπο όμως, έχοντας κάποια «χαρίσματα». Κάποιες τάσεις συμπεριφοράς, ή τάσεις για δημιουργία, οι οποίες όταν βγούν στην επιφάνεια, και εργαστούμε με αυτές, μας κάνουν πραγματικά να «ανθίζουμε».

Αφορούν όλα όσα «κάνουμε», και μέσω αυτών, νιώθουμε τόσο, μα τόσο όμορφα... Και ενώ βγαίνουν, (αναδύονται από εμάς) αβίαστα, ποτέ (εμείς), δεν σταθήκαμε να τα παρατηρήσουμε, με αποτέλεσμα να είναι τόσο αυτονόητα τελικά, που δεν τα αναγνωρίζουμε καν. Όμως, εξαιτίας των μέτρων και των σταθμών αυτού του κόσμου, (από τις γενικές τάσεις του φαίνεστε), όλη η ενέργεια μας, δεν κατευθύνεται προς αυτά, αλλά πάει τελικά σε άλλα πράγματα. Σε πράγματα, που η «αξία» μας στα μάτια των άλλων, και του ίδιου του εαυτού μας, (για να νιώθουμε πως είμαστε «κάτι»), παίρνουν διαστάσεις εμμονής. Έτσι, χάνουμε ενέργεια, χάνουμε χρόνο, χάνουμε ζωή…

Δεν έχουν να κάνουν με το επάγγελμα μας όμως, (όλες αυτές οι τάσεις, ή τα χαρίσματα). Ούτε με καμία είδους «ταυτοποίηση», ή «ταμπέλωμα», που μπαίνει σε πλαίσια χαρακτηρισμών. Ναι. Από τους άλλους όταν τα εκφράζουμε, (αν τα εκφράζουμε), σίγουρα επέρχονται κάποιοι χαρακτηρισμοί μεν για το άτομο μας, δεν θα φτάσουν όμως ποτέ να περιγράφουν την πραγματική τους ουσία. Γιατί αυτήν την ουσία, ούτε οι ίδιοι μπορούμε, (ακόμα κι όταν τα αναγνωρίζουμε), να την εντάξουμε σε κάτι γνωστό… Θα μοιάζει (ίσως) με κάτι, αλλά δεν θα είναι…

Αυτά, θα είναι «η σφραγίδα μας», (σαν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα). Και αν παρατηρήσουμε, τότε θα διαπιστώσουμε, πως συνοδεύουν, κάθε εργασία που θα διαλέξουμε ως επάγγελμα, κάθε χόμπι, κάθε φέρσιμο μας, κάθε ομιλία, κάθε τι, που θα «εμφανίζει» εκφράσεις μας, κινήσεις, στο χώρο που υπάρχουμε… Μία άλλη ποιότητα. Ευγενική, πράα, σχεδόν μεθυστική… Και για μας, και για τους πάντες γύρω μας…. Όλα αυτά, (επάγγελμα, χόμπι, οικογένεια, φίλοι, σύντροφοι, ξαφνικά συμβάντα), θα αποτελούν απλά, «το μέσο», για να βιώνουμε αυτά τα Μοναδικά μας χαρακτηριστικά.

Πολλές φορές όμως, εμπόδιο στην εξωτερίκευση τους από μας, (θεωρούμε), γίνονται οι άλλοι… Η ανησυχία μας, (ο φόβος), για την κρίση τους... Γιατί αν μας κρίνουν, (αρνητικά), θα μας υποβιβάσουν, (νομίζουμε), θα μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα, (ενώ θέλουμε να είμαστε αρεστοί σε όλους), και εν τέλει, (υπάρχει περίπτωση), ακόμα και να μας απορρίψουν. (Πιστεύουμε). Αχ, αυτή η απόρριψη… Τότε, θα είμαστε, (πάλι νομίζουμε), δακτυλοδεικτούμενοι, άνθρωποι προς αποφυγή, άρα εν τέλη, θα μας αφήσουν μόνους… Πόσο μεγάλη παρανόηση…

Έτσι, τι κάνουμε πολλές φορές; (Όταν έχουμε ανακαλύψει κάποια από αυτά).
Είτε τα κρύβουμε εντελώς, με αποτέλεσμα να υπάρχουν μεν, αλλά να μην εκδηλώνονται ποτέ, και άρα να έχουμε μόνιμα ένα βάρος, (που φτάσει αυτό το βάρος να το θεωρούμε σαν φυσιολογική τελικά κατάσταση για μας),
είτε, τα εκδηλώνουμε στα «κρυφά». Δηλαδή, τα λειτουργούμε όταν είμαστε «εντελώς» μόνοι. Τότε, που δεν μας βλέπει κανείς…

Σε αυτήν την τελευταία όμως περίπτωση, είναι που καταλήγουμε τελικά αποκομμένοι από τους πάντες. (Μια και τότε επιλέγουμε οι ίδιοι ουσιαστικά, χωρίς να μας έχει διώξει κανείς, να μένουμε μόνοι μας, κι αυτό, για να μην κατακριθούμε). Και να η απογοήτευση, η μοναξιά, η κατάθλιψη, η αποσύνθεση… Αυτή, είναι η βασική αιτία των πάσης φύσεως ψυχώσεων, εξαιτίας κατάκρισης του εαυτού μας. Μία καθαρή αυτοκτονία…

Αν παραμείνουμε στον κόσμο και δεν εκδηλώνουμε (ποτέ) τον Εαυτό μας, τότε, επειδή βέβαια δεν μπορούμε (από τη φύση), ενώ είμαστε λεμονιά, να προσπαθούμε να παράγουμε μόνο «πορτοκάλια», (μια και αυτά έχουν «ζήτηση στην αγορά»), σημαίνει πως συνεχώς, (όταν σαν λεμονιά επιμένουμε να βγάλουμε πορτοκάλια), καταπιέζουμε τον Εαυτό μας, τα θέλω μας, την έκφραση μας, την ενέργεια μας, τη ζωή μας, το Είναι μας…

Σαν μια χύτρα που συσσωρεύει πίεση. Και συσσωρεύει, και συσσωρεύει… Κι όταν η συσσώρευση φτάσει στα όρια της, τότε, με κάποια σωματική ασθένεια, (μια και όλη αυτή η πίεση θα κάνει την εμφάνιση της στην ύλη με αυτόν τον τρόπο, της ασθένειας), θα φύγουμε από αυτόν τον κόσμο, όσες θεραπείες κι αν κάνουμε, όσους γιατρούς κι αν επισκεφτούμε.

Χρειάζεται κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουμε, πως πρέπει να πάψουμε να κάνουμε ότι κάνουν οι άλλοι. (Ή ότι θέλουν οι άλλοι από μας και δεχόμαστε να τους «κάνουμε τα χατίρια»). Ως άλλοι, οι σύζυγοι, οι φίλοι, ο περίγυρος, η γειτονιά, η κοινωνία, το κράτος, ή θρησκεία…. Μεγάαααλη η λίστα. Πολλές φορές σαν άλλοι, ακόμα και με την έννοια «των ομάδων» στις οποίες θεωρούμε πως ανήκουμε. Με βάση το φύλλο μας, την ηλικία μας, την εργασία μας, τη μόρφωση μας, την εμφάνιση μας. Μία είναι η βασική ομάδα στην οποία βρισκόμαστε. (Και όχι ανήκουμε). Αυτή της ανθρωπότητας. Αυτό σημαίνει πως όλες οι άλλες, αυτές όλων των αντρών, ή των γυναικών, ή των μορφωμένων, ή των μεσήλικων ή των νέων, ή των της κάθε εργασίας, κλπ, δεν είναι παρά (άγραφοι) κανόνες, για ένα πρέπει στις συμπεριφορές μας, που είναι το λιγότερο τελικά, ανόητοι… Κι όμως εμείς, έχουμε πέσει όχι με τα μούτρα μόνο, αλλά ολόκληροι μέσα τους. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά φτάνουν να καθορίζουν αυτοί οι κανόνες, το ποιοι είμαστε τελικά, και όχι το ποιοι θέλουμε να Είμαστε…

Ελευθερία, δεν σημαίνει το να μην μας έχει κάποιος απαγάγει και μας έχει δέσει χειροπόδαρα. Δηλαδή σε οποιαδήποτε άλλη θέση είμαστε και καλά ελεύθεροι. Η Ελευθερία, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Που ουδέποτε ασχοληθήκαμε με αυτό. Μια και «η γεύση» της Ελευθερίας, πηγάζει (μόνο), από το να Είμαστε αυτό που Είμαστε, όπως ακριβώς Είμαστε…

Αν θυμώνουμε, να εκφράζουμε το θυμό μας «εξηγώντας» τι μας θύμωσε στον κάθε άλλον. Και όχι να το κρύβουμε, για να είμαστε «καλοί», ή να μην παρεξηγηθούμε… Την ώρα όμως των κάθε επεξηγήσεων, αν είμαστε «εκεί», και βλέπουμε τι εξηγούμε, αντικρίζουμε αυτόματα εμάς. Ποιοι είμαστε στην παρούσα φάση. Αν το κρύψουμε όμως, δικαιολογούμε τη στάση μας, και ποτέ δεν αντικρίζουμε καθαρά, αυτά που θα λέγαμε στον απέναντί μας. Θυμός, δεν σημαίνει και βία, όπως νομίζουμε. Η βία έρχεται, όταν δεν «εκφράζεται» η «αιτία» που την προκαλεί, και κρύβεται πίσω από τον θυμό μας. Αυτή η αιτία, μπορεί να φανεί, μόνο όταν είμαστε ειλικρινής. Γιατί η ειλικρίνεια θα «βγάλει στην επιφάνεια», κάθε τι το «κρυμμένο», που «δεν τολμάμε» να αντικρίσουμε. Όχι όμως ρίχνοντας ευθύνες στους άλλους. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ. Ο οποιοδήποτε άλλος. Εμείς, μέσα μας έχουμε θυμό, και απλά με τη συγκεκριμένη στάση του άλλου, ενεργοποιείται μέσα μας, και απλά «αποκαλύπτεται». Το ίδιο ακριβώς ισχύει με τη ζήλεια, τον πόνο, την κατάκριση, τον φθόνο, την κακία, τον εγωισμό….

Η έκφραση, (ακριβώς όπως «μας βγαίνει»), είναι και ο τρόπος της «εις βάθος» αναγνώρισης όλων των παραπάνω. Όσο «κρατάμε» μέσα μας αυτές τις «αντιδράσεις», δεν θα μπορέσουμε ποτέ να φτάσουμε στο να «δράσουμε» τελικά κάποτε... Γιατί η ειλικρινής έκφραση αυτών που έχουμε μέσα μας, (και περιμένουν να εκδηλωθούν), είναι Δράση. Που δεν έχει να κάνει με το τι είναι ο οποιοσδήποτε έξω από μας, και δεν εξαρτάται από αυτόν, ούτε με το να λειτουργήσουμε όλα όσα μας ωθούν προς έκφραση «σε δόσεις»….

Αναγνωρίζοντας όλα αυτά που «είμαστε», και ταυτόχρονα, την ηθελημένη μας στάση καταπίεσης τους, (εις χάριν της κοινωνίας και του «κατεστημένου»), είναι το πρώτο μεγάλο, (για να μη πω τεράστιο βήμα), στην διαμόρφωση μιας Ψυχοσυνθετικής κατάστασης μέσα μας, που αφορά το ξεκίνημα, για μια Αληθινή πια Ζωή. (Και όχι την καταπίεση, ή την με «συμβιβασμούς» ζωή που ζούσαμε μέχρι τώρα). Γιατί αυτό, οριοθετεί ένα «άνοιγμα» μέσα μας, το οποίο εγκαινιάζει την εισροή, από την Ψυχή μας πλέον, νέων (ενεργειών), δεδομένων. Κατόπιν, με την στην πράξη αποτύπωση τους στο περιβάλλον μας, και στην καθημερινότητα μας, όλα αυτά, «εκρέονται» και προς τα έξω, στο περιβάλλον. Τότε, οι μεταμορφώσεις που γίνονται, είναι ….. απίστευτες. Από πολλούς, χαρακτηρίζονται και ως Μαγεία, ή θαύματα… Θαύμα όμως, δεν είναι παρά κάτι, που δεν αιτιολογείται από τη λογική, μια και δεν μπορεί να μετρηθεί στο ζύγι. Είναι όμως καταστάσεις, αποκαλύψεις, και συνειρμικές θεάσεις, που προήλθαν, από το πιο απλό πράγμα. Τη «δράση» μας, με οδηγό τον Εαυτό μας.

Με τον καιρό, αφουγκραζόμενοι αυτές τις εκ των έσω «τάσεις» (προς έκφραση), διαπιστώνουμε, πως η προσοχή μας, έχει πάψει να βρίσκεται στην ανταπόκριση μας προς το περιβάλλον, και έχει «μετατοπιστεί», στην «εκδήλωση – έκφραση», όλων όσων βγαίνουν αβίαστα από μέσα μας. Είναι σαν……, σε κάθε κατάσταση του εξωτερικού κόσμου που συμβαίνει, (εμείς), να την εξετάζουμε, έχοντας κάνει «ένα βήμα πίσω»… Από τη θέση αυτή, (του ενός βήματος πίσω), είναι (πλέον), που την κοιτάμε. Τότε, δεν υπάρχει ταύτιση με το αντικείμενο της ασχολίας μας. (είτε είναι εργασία, είτε άνθρωπος, είτε κατάσταση), αλλά αποστασιοποίηση. Μία είδους απομάκρυνση από ότι είναι μπρος μας και συμβαίνει. Αυτή η απομάκρυνση λοιπόν τότε, μας παρέχει άλλη εικόνα για τα πράγματα. Εικόνα, (αντίληψη), από μέσα μας, προς τα έξω. Δεν κοιτάμε πια μόνο έξω από μας...

Αργότερα, (στο χρόνο), αυτό (κάπως) αλλάζει. Τότε, διαπιστώνουμε πως υπάρχει μόνο το μέσα. Κάπως……, μια αποκοπή έχει επέλθει εντός. (Έτσι βιώνεται). Δηλαδή, ότι κι αν αντιλαμβανόμαστε τελικά γι’ αυτόν τον κόσμο, η ίδια η αντίληψη μας, δεν έχει να κάνει με τίποτα το εξωτερικό. «Εμείς», (από πάντα), είναι που βλέπουμε τα πράγματα, ανάλογα τις ταυτίσεις και τα κολλήματα με τα οποία ήμασταν ταυτισμένοι. Όμως εκεί, δεν βλέπουμε μόνο τα δικά μας κολλήματα ξεκάθαρα, αλλά και όλων των άλλων, όπως και τα χαρακτηριζόμενα από μας «σωστά». Αυτά που θα «έπρεπε» να κάναμε. Μα και αυτά, είναι στην έπιλογή μας όμως. Δηλαδή η επιλογή του πως θα τα βλέπουμε, έγκειται τελικά σε μας. Όμως, αυτά, είναι αυτά που είναι. Δεν έχει να κάνει με το σωστό και το λάθος. Όλα είναι σωστά, και όλα είναι λάθος. Όλα, είναι λειτουργίες. Εκφράσεις. Τίποτα περισσότερο. Πειραματιζόμενοι λοιπόν μαζί τους, (με όλα, στο τι νιώθουμε με το καθένα), διαπιστώνουμε πως «αλλάζοντας» το οτιδήποτε, (όπως το βλέπουμε), και κοιτάζοντας το αλλιώς, αλλάζει τελικά και το ίδιο… Μαγικό ε;; Ναι. Είναι…

Γιατί στην τελική, (ακόμα μακρύτερα), ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΞΩ ΚΑΙ ΜΕΣΑ. Όταν φύγουν, όλα τα εμπόδια που κατατάσσουν τα πάντα σε αυτές τις δύο μεγάλες κατηγορίες μέσα μας, (με την αντίληψη μας), (του έξω με το μέσα), και αφού περάσουμε από τη διαδικασία του «όλα είναι μέσα μας», διαπιστώνουμε, πως όλα είναι ενωμένα. Απλά, επειδή αυτό που αναγνωρίζουμε εντός, λόγω του γραμμικού χρόνου αυτού του κόσμου εμφανίζεται «αργότερα» (χρονικά), μας δημιουργείται η ψευδαίσθηση, πως είναι άλλο το μέσα, κι άλλο το έξω. Ενώ, είναι απλά, διαφορετικοί τρόποι θέασης. Τρόποι θέασης όμως, που «ΕΜΕΙΣ» τελικά επιλέγουμε.

Η Μοναδικότητα μας όμως είναι αυτή που μας βοηθά. Γιατί πρώτα θεωρούμε πως είμαστε κάτι ξέχωρο από τους άλλους, (επειδή τους βλέπουμε «απέναντι» με «άλλα», διαφορετικά υλικά σώματα από το δικό μας), και ζούμε ανάμεσα τους,
κατόπιν «διαχωρίζουμε» τον εαυτό μας από τους πάντες, και αναγνωρίζουμε τη διαφορετικότητα μας από αυτούς, (στην έκφραση, και γι’ αυτό «φαινόμαστε» και διαφορετικοί),
έπειτα αποδεχόμαστε κάθε άλλον με τη διαφορετικότητα που φέρει, για να διαπιστώσουμε πως η κατανόηση της διαφορετικότητας του καθένα από εμάς, γίνεται όταν αναγνωρίσουμε, αποδεχτούμε, και αγκαλιάσουμε, τη δική μας Μοναδικότητα,
για να αντιληφθούμε εν τέλη, πως σαν σύνολο (όλων των Ατομικοτήτων), εκπληρώνεται η παρουσία μας εδώ, και γίνεται δυνατή η «άνθιση» αυτού που ονομάζεται Ανθρωπότητα σαν σύνολο. Με την επικοινωνία, τη συνεργασία, το δόσιμο, το μοίρασμα, όλων των Ατομικοτήτων στην επαφή μεταξύ τους.

Όμως όλο αυτό, έχει τις ρίζες του στην ένωση όλων μας, ως την Πηγή ανάδυσης, εκπόρευσης, των πάντων. Με την πολλαπλότητα της έκφρασης, είναι που γίνεται εφικτή η «εμφάνιση», ή η «εκδήλωση», των ποιοτήτων της Πηγής...

Άρα, τίποτα αυτού του κόσμου ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να είναι μόνιμο, ή να υπάρχει μόνο του, μια και η εκπόρευση του, (η αιτία του), προέρχεται από την Πηγή Του. Γιατί τίποτα δεν είναι Πραγματικά Αληθινό. Όλα, είναι για να λειτουργήσει το εσωτερικό μέρος, αυτού που Είμαστε όλοι μας. Όπως και κάθε τι που αντικρίζουν τα μάτια μας, και εισπράττεται ως ερέθισμα από τις αισθήσεις. Όλη μα όλη η διαστρέβλωση αυτού του κόσμου, δεν προκύπτει από την Πηγή σαν τιμωρία, ή βασανισμό. Εμείς, είμαστε η Πηγή, η οποία δημιουργεί ότι υπάρχει, που τώρα κατακρίνουμε…

Η σωτηρία αυτού του κόσμου, βασίζεται μόνο στη συνεργασία των Ατομικοτήτων. Όπως η σωτηρία της προσωπικής μας ζωής, στην δική μας Ατομικότητα. Από την Ατομικότητα «έρχονται», όλα όσα χρειάζεται να γίνουν, για να έχουμε μια ευτυχισμένη ζωή. Μια και ευτυχισμένη ζωή σημαίνει ηρεμία, αλλαγή, έκφραση, νιώσημο, αγκάλιασμα, μοίρασμα, ισορροπία, εκπλήρωση, δημιουργία, με μια λέξη Ευδαιμονία…

Κανείς, δεν μπορεί ΠΟΤΕ να μας «πάρει» το οτιδήποτε. Αν λοιπόν κάτι (θεωρούμε) πως μας παίρνει, είναι απλά γιατί δεν είναι, μια και δεν ήταν, ποτέ δικό μας… Γιατί δικό μας, είναι μόνο η Ατομική μας Ελευθερία. Που δεν μετριέται, δεν βλέπεται, και δεν εντοπίζεται με οποιοδήποτε πειραματικό επιστημονικό μηχάνημα. Μια και αυτά που αξίζουν τελικά πραγματικά, δεν έχουν παρουσία σε αυτόν τον κόσμο, (παρά μόνο μέσα από την Εσωτερική Βιωματική Θέαση της Πραγματικότητας, που αποτελεί και την αιτία δημιουργίας τους). Όπως Αξία, έχει και οτιδήποτε θελήσουμε να εκφράσουμε μέσω της Ατομικότητας, (Μοναδικότητας) μας, , «φτιάχνοντας», (ή φέρνοντας), κάτι νέο «σε εμφάνιση» σε αυτόν τον κόσμο, το οποίο αφήσει το «σημάδι» που του αναλογεί, και παίρνει τη θέση του σε γενικότερες αλλαγές, που (ίσως), ποτέ οι ίδιοι δεν αναγνωρίσουμε.

Ζούμε λοιπόν (σαν άνθρωποι εδώ), τα εμπόδια που δημιουργήσαμε τελικά, ως εαυτό μας. Και όχι τον Εαυτό που Είμαστε. Όταν τα εμπόδια λοιπόν πάψουμε να τα λειτουργούμε, αρνηθούμε τους κανόνες που πιστέψαμε ως αναλλοίωτους, και ανοίξουμε τον εαυτό μας, στον Εαυτό μας, τότε είναι που μπορούμε να διαπιστώσουμε, και την ένωση μας με τα πάντα. Όχι όμως σαν ένωση που πραγματοποιήθηκε τώρα, (επειδή την ανακαλύψαμε), αλλά σαν μία κατάσταση στην οποία, τελικά δεν επήλθε ποτέ ρήξη, ή διαχωρισμός.

Εκφράζουμε την Ατομικότητα μας σημαίνει, «Πιστεύουμε», και δίνουμε «Δύναμη» σε αυτά που αναδύονται από μέσα μας, με Εμπιστοσύνη. Δεν χρειάζεται να αιτιολογούμε τα πάντα, και για όλα, να έχουμε πάντα μία επεξήγηση. Η ίδια η Ζωή, δεν τοποθετείται σε «ράφια», ή «συρτάρια», που ταξινομούνται και οριοθετούνται.

Η Ζωή, είναι αυτό που Είναι. Μια συνεχής Ροή, πάντα Μοναδικών εμφανίσεων. Πάντα. Ποτέ ένα λουλούδι δεν είναι το ίδιο με κάποιο άλλο που ανήκει στην συνομοταξία του. Η λογική μας είναι που βάζει όλα τα τριαντάφυλλα μαζί… Το κάθε ένα όμως τριαντάφυλλο, είναι Μοναδικό.

Ο κάθε περιορισμός, (που ο καθένας μας τελικά βάζει από μόνος του στον εαυτό του), είναι και η μόνη αιτία δυστυχίας μας. Και μια και «ζορίζουμε» τον εαυτό μας, ε, δεν θα ζορίσουμε και τον οποιονδήποτε, ή το οτιδήποτε με το οποίο ερχόμαστε σε επαφή;

Πόσο απλά είναι τα πράγματα… Πόσο υπέροχα απλά…

Και πόσο φτάνουμε να τα κάνουμε πολύπλοκα, (γιατί έτσι μάθαμε)…

Μίλα σε ένα φίλο απλά γιατί ένιωσες πως θέλεις να τον ακούσεις.
Μοιράσου μια εμπειρία γιατί θέλεις να την ακούσεις να την διηγείσαι.
Απόλαυσε ένα πουλί που σου προσφέρει το τραγούδι του.
Και μην βιάζεσαι…

Στην κάθε ωρίμανση, είναι το ταξίδι των σταδίων της που έχει αξία. Απλά στο άνθισμα βιώνεται το κρεσέντο της ομορφιάς του. Και ο καρπός, το αποτέλεσμα της όλης διαδικασίας. Μέχρι να πέσει στο χώμα, να σαπίσει, και να γίνει λίπασμα, για κάθε άλλο μελλοντικό φυτό που θα ξεκινήσει την πορεία του στο χώρο, που υπήρχε το προηγούμενο.

Διάβασε, μίλα, γέλα, αισθάνσου… Είναι η ζωή που περνά από μέσα σου και παίρνει μορφή.
Κι Εσύ, ο «Αυτόπτης Μάρτυρας» της Δημιουργίας. Η Αιτία, ο Δημιουργός, και το Αποτέλεσμα μαζί…

Απόλαυσε Άνθρωπε. Απόλαυσε. Μη σκορπίζεσαι και χαραμίζεις τον Εαυτό σου να Είσαι, κάτι λιγότερο από αυτό που Είσαι. Κάθε στιγμή…
Μη χαλιέσαι, και μη χάνεις χρόνο στα γνωστά, στα τετριμμένα, και στα βολέματα, όταν περνούν από σένα, όλα όσα δεν στέκεσαι να αντικρίσεις.

Ατομικός, Μόνος, και όλοι μαζί. Και όλα μαζί, είναι όλα όσα υπάρχουν. Τώρα.
Που σε τίποτα δεν βολεύεσαι. Γιατί σε τίποτα δεν «χωράς», μια και ανήκεις, στο σπέρμα που ακόμα δεν έχει υπάρξει…

Σε Αυτό Ζήσε…

Αναζητώντας την θεωρία των πάντων

Το άγιο δισκοπότηρο “Αναζητώντας την θεωρία των πάντων”

quantum 1Ο Μπορ και ο Αϊνστάϊν συγκλόνισαν τις απαρχές του 20ού αιώνα με τις θεωρίες τους για τον μακρόκοσμο και τον μικρόκοσμο. Η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας και η Κβαντομηχανική έδωσαν, επιτέλους, εξηγήσεις για τους νόμους που διαφεντεύουν τις σχέσεις των ουρανίων σωμάτων και των σχεδόν νοητών δομικών μικροστοιχείων της ύλης.

Ο μέγας Τέσλα όμως – ο εφευρέτης του εναλλασσόμενου ρεύματος και της ραδιοεπικοινωνίας – έδειξε γρήγορα το πρόβλημα ενοποίησης των θεωριών, όταν προσπάθησε ο ίδιος να ενοποιήσει τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας με τον Ηλεκτρομαγνητισμό σε μια ενιαία θεωρία πεδίου.
Από τότε η αναζήτηση μιας «Θεωρίας των Πάντων», που θα δίνει απαντήσεις για κάθε κλίμακα και πτυχή του Σύμπαντος, έγινε ο διηνεκής καημός και πόθος των φυσικών. Ο ίδιος ο Αϊνστάιν ξόδεψε την τελευταία δεκαετία της ζωής του αναζητώντας την και έφυγε λέγοντας ότι «τον έφαγε».
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες μια νέα γενιά φυσικών εμφάνισε την πιθανή λύση στο πρόβλημα της ενοποίησης της Σχετικότητας με την Κβαντομηχανική: Τη Θεωρία των Χορδών. Σύμφωνα με αυτήν, τα στοιχειώδη σωματίδια της ύλης είναι χορδές που πάλλονται, κινούμενες σε 11 ως … 26 διαστάσεις. Αλλά προτού ακόμη χωνέψουμε τα ρηξικέλευθα αυτής της θεωρίας μία άλλη εμφανίστηκε – που την αμφισβητεί ευθέως – λέγοντας ότι τα στοιχειώδη σωματίδια έχουν μορφή βαρυτικών κβαντικών βοστρύχων, που αποκτούν αρνητικό ή θετικό φορτίο ανάλογα με το πού γέρνει η μπούκλα τους!

Το πρόβλημα και των δύο θεωριών δεν είναι μόνο ότι στηρίζονται σε πολύ προηγμένα μαθηματικά – και είναι δυσνόητες από την πλειονότητα των φυσικών – αλλά και το ότι παραμένουν αναπόδεικτες. Η μεν Θεωρία των Χορδών περιμένει να βρει αποδείξεις στα πειράματα του νέου επιταχυντή στοιχειωδών σωματιδίων του Cern, η δε των Κβαντικών Βοστρύχων Βαρύτητας (QLG) ελπίζει στις μετρήσεις των διαστημικών φασματογράφων που πασχίζουν να εξιχνιάσουν τη σκοτεινή ύλη του Σύμπαντος.

Πώς μπορεί να βρει κανείς άκρη σε όλα αυτά; Οπωσδήποτε όχι διαβάζοντας λαϊκά αναγνώσματα, αλλά και χωρίς απαραίτητα να… πάρει διδακτορικό στη φυσική και στα μαθηματικά. Ενας ενδεδειγμένος δρόμος είναι να διαβάσει τα σωστά βιβλία. Εμείς απανθίσαμε κάποια, που μας οδηγούν βήμα βήμα στην κατανόηση. Ας δούμε ποια είναι αυτά.

* Για αρχή θα προτείναμε «Το Σύμπαν σε ένα καρυδότσουφλο». Είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο του γνωστού θεωρητικού φυσικού και διανοητή Stephen Hawking. Ο συγγραφέας μας ταξιδεύει από την Κβαντική Μηχανική ως τη Θεωρία-Μ των Χορδών, από την ολογραφία ως τον δυϊσμό. Μας εξηγεί τις υπερχορδές και τις p-βράνες και μας διηγείται το σισύφειο έργο «να συνδυαστεί η γενική σχετικότητα του Αϊνστάιν με την άθροιση ιστοριών του Feynman σε μια πλήρη, ενοποιημένη θεωρία, η οποία θα περιγράφει καθετί που υπάρχει στο Σύμπαν».

* Μια πιο φιλοσοφική θεώρηση για το όλο ζήτημα μας δίνει το βιβλίο «Από τη Φυσική στη Μεταφυσική». Αποτελεί μετεπεξεργασία των Διαλέξεων Tarner που παρέδωσε ο Michael Redhead στο Κέιμπριτζ, το 1993. Ασχολείται με την έσχατη φύση της πραγματικότητας, καθώς και με τον τρόπο με τον οποίο αυτή αποκαλύπτεται μέσα από τις σύγχρονες θεωρίες της Φυσικής, όπως η Θεωρία της Σχετικότητας και η Κβαντική Μηχανική. Ο συγγραφέας υπερασπίζεται την αντικειμενικότητα και την ορθολογικότητα της επιστήμης ενάντια στις απόψεις των σχετικιστών και των οπαδών του κοινωνικού κονστρουκτιβισμού.

Εξετάζει τον ρόλο της υποκειμενικότητας στην επιστήμη, στρεφόμενος στα πεδία της Θεωρίας της Σχετικότητας, της Στατιστικής Μηχανικής και της Κβαντικής Θεωρίας, ενώ συγχρόνως απορρίπτει τις πρόσφατες θεωρίες που αξιώνουν έναν ουσιώδη ρόλο για την ανθρώπινη συνείδηση στη φυσική επιστήμη. Ο Redhead αναπτύσσει τις απόψεις του για τις προοπτικές μιας Θεωρίας των Πάντων και εξετάζει με προσοχή το σχετικό ερώτημα αναφορικά με το πώς πρέπει να αποτιμήσουμε την επιστημονική πρόοδο.

* Για να μπούμε «στα βαθιά», ενδείκνυται να διαβάσουμε το ευαγγέλιο των χορδών και των υπερχορδών, το «Υπερχορδές – Η Θεωρία των Πάντων;». Εδώ, οι Ρ. Davies και J. Brown κάνουν εκτενή εισαγωγή με τα βασικότερα σημεία της Θεωρίας Χορδών και παρουσιάζουν όσες ιδέες είναι απαραίτητες για τη βαθύτερη κατανόησή της. Στη συνέχεια παραθέτουν δέκα συνεντεύξεις κορυφαίων φυσικών, όπου προβάλλονται οι προβληματισμοί, οι διαφωνίες, οι αδυναμίες και οι ελπίδες για μια ενιαία Θεωρία των Πάντων.

* Ο αντίλογος της βοστρυχωτής κβαντικής βαρύτητας παρατίθεται στο ιδιαίτερα καλογραμμένο βιβλίο του Lee Smolin «Τρεις δρόμοι προς την κβαντική βαρύτητα». Ο συγγραφέας του – και ηγέτης του «κινήματος με τις μπούκλες» – κατορθώνει να μας δείξει χωρίς στείρα αντιπαράθεση και στρυφνά μαθηματικά το τι ακριβώς πρεσβεύουν οι των χορδών, ποια τα επιτεύγματα και οι ανεπάρκειές τους και τι το διαφορετικό λένε οι στοιχειώδεις βόστρυχοι.

* Τέλος, αν δεν μπορούμε να περιμένουμε την πειραματική απόδειξη της όποιας νέας θεωρίας και αγωνιούμε για μια εξήγηση εδώ και τώρα, το βιβλίο «Science and the Akashic Field» – στα αγγλικά – του φιλοσόφου Ervin Laszlo … μας ρίχνει από τα κεραμίδια: Διατείνεται πως όλες οι πρόσφατες προσεγγίσεις μια Θεωρίας των Πάντων συνηγορούν στο ότι υπάρχει ένα ενεργειακό πεδίο που γεννά τα σώματα του Σύμπαντος και ταυτόχρονα καταγράφει τα πάντα, ως μνήμη των όλων.
Θεωρεί ότι αυτό το ενεργειακό πεδίο είναι εκείνο με το οποίο επικοινωνούν οι σαμάνοι και οι τηλεπαθητικοί από την αρχή των ανθρώπων και ότι όλοι μας «είμαστε νησιά στην ίδια θάλασσα, που χωρίζουμε στην επιφάνεια αλλά συνδεόμαστε στα βάθη».

Ακόμη και αν οι προαναφερθέντες μας έλεγαν ότι τα δικά τους δεδομένα δεν συμφωνούν με εκείνα του έσχατου, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την παρηγορία ενός «happy end» στα δικά τους αδιέξοδα.

Διακωμώδησε τη ζωή!

«Η τέχνη του γιατρού έγκειται στο να προσφέρει διασκεδαστική απασχόληση στον ασθενή, όσο η φύση θεραπεύει την ασθένεια». Αυτό υποψιάστηκαν και οι σύγχρονοι ερευνητές και έσπευσαν να επαληθεύσουν την αιρετική ρήση του Βολταίρου θέτοντας τις βάσεις για την επιστήμη που ονομάζεται Γελωτολογία, δηλαδή τη μελέτη του χιούμορ, του γέλιου και της θεραπευτικής επίδρασής του στο ανθρώπινο σώμα.

Παράλληλα διαπίστωσαν σημαντικές εφαρμογές του χιούμορ στην τέχνη της διδασκαλίας, καθώς και στην επικοινωνία ασθενή και νοσηλευτή. Δες λοιπόν την επιβεβαίωση όσων κατά βάθος όλοι γνωρίζουμε, μέσα από τα λόγια των ίδιων των επιστημόνων:

* «Ένα χαχανητό την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα. Το χιούμορ και το γέλιο έχουν αναγνωριστεί ως ευεργετικά εργαλεία της ολιστικής ιατρικής σε όλο τον κόσμο». Λόγια της κλινικής ψυχιάτρου Catherine M. MacDonald (Naval Medical Center του San Diego).

* Οι μέχρι τώρα έρευνες προτείνουν το χιούμορ ως ευεργετικό για τη σχέση μεταξύ νοσοκόμας και ασθενή. Όμως το θεραπευτικό χιούμορ μπορεί να λειτουργήσει επίσης ως μοχλός για την αποτελεσματική πανεπιστημιακή και κλινική εκπαίδευση, ιδίως σε τομείς μεγάλης πίεσης και υψηλών απαιτήσεων.

Η επιδέξια χρήση του χιούμορ από την πλευρά ενός δασκάλου διευκολύνει την επίδοση των σπουδαστών, αρκεί να μην παρερμηνευθεί, όπως υποστηρίζει ο Dr Michael Chiarello, καθηγητής στο Stony Brook University School of Nursing.

Το χιούμορ μπορεί να διαφέρει από το ένα άτομο στο άλλο, από τη μια χώρα στην άλλη, να αλλάζει ανάλογα με τον πολιτισμό και τη χρονική περίοδο. Δεν είναι απλώς ένας τρόπος έκφρασης αλλά νοοτροπία και στάση ζωής. Δεν είναι δεδομένο για όλους, κάποιους τους αφήνει αδιάφορους, ενώ άλλοι το θεωρούν ένδειξη ανωριμότητας ή αδυναμίας. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ταλέντο, που μπορεί όμως και να καλλιεργηθεί, βοηθώντας στην ανάπτυξη μιας ζωηρής φαντασίας. Παίζει σημαντικό ρόλο στις κοινωνικές σχέσεις, προσφέρει διασκέδαση και χαλάρωση και συχνά από πίσω του κρύβεται ένα μεγάλο κουράγιο για τη ζωή.

Το χιούμορ απαιτεί όμως προσοχή και διακριτικότητα, γιατί η κακή χρήση του μπορεί να αποβεί καταστροφική, ιδιαίτερα όταν δε γίνεται κατανοητό από τους άλλους. Ακραίες εκφράσεις του, όπως ο κυνισμός και το μαύρο χιούμορ, απαιτούν καλό χειρισμό του λόγου και των συναισθημάτων, τονίζουν οι ψυχολόγοι. Η ψυχολόγος Françoise Bariaud επισημαίνει επίσης ότι ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα με σκοπό την άρση κάποιας απαγόρευσης ή την εκδήλωση παραβατικής συμπεριφοράς.

Οι ειδικοί χρησιμοποιούν σήμερα το χιούμορ ως εξαίρετο μέσο για τη διαχείριση του στρες και της αγωνίας, την αντιμετώπιση τρομακτικών γεγονότων και την εξομάλυνση τεταμένων συναισθημάτων. Η διακωμώδηση καταστάσεων είναι συχνά η σωτήρια λύση σε μια δυσάρεστη υπόθεση.