Γέφυρες κι όχι Τείχη

«Είθε να ζεις σ’ ενδιαφέροντες καιρούς» Κινεζική παροιμία

Δεν χρειαζόταν να έρθει η οικονομική κρίση για να αντιληφθούμε πως το εκτυφλωτικό φως του αχαλίνωτου καπιταλισμού έχει θαμπώσει πλέον για τα καλά. Έχει απογοητεύσει ακόμη και τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του.
Από τη μία η αμφισβήτηση και η πίεση για Αλλαγή αυξάνουν, από την άλλη τα «παλιά ζόμπι» του καπιταλισμού ενεργοποιούνται και μια νέα οικονομική αριστοκρατία επανεμφανίζεται. Και στη μέση ο λαός πιέζεται αφόρητα με όλο και αυστηρότερα πακέτα λιτότητας για να υποκύψει, να γονατίσει και να παλεύει απλά για την επιβίωση του. Το σίγουρο είναι πως αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να διαρκέσει για πολύ ακόμη. Ή ο λαός θα συντριβεί ολοκληρωτικά και θα μετατραπεί σε πλήθος μεταμοντέρνων σκλάβων ή θα ξεσηκωθεί, θα κηρύξει καθολική ανυπακοή και θα αποσυναρμολογήσει αυτό το παράλογο Σύστημα. Για την ώρα προχωράμε σε μια «αχαρτογράφητη ζώνη», χωρίς σαφείς οδηγίες, και όλα μπορούν να συμβούν…

Στη μεταμοντέρνα εποχή μας όμως διαρκώς «παράγεται μια αρχαϊκή οπισθοδρόμηση», μια συντηρητική αναδίπλωση, σύμφωνα με τον Ρεζίς Ντεμπρέ. Πλέον ο προγραμματικός ορίζοντας έχει χαθεί. Ζούμε στο Ολικό Αιώνιο Τώρα. Έχουμε απωθήσει το μέλλον, βυθιζόμενοι σε μια μηδενιστική μεταμοντέρνα επιτάχυνση. Και γι’ αυτό το μέλλον μας εκδικείται δια της απουσίας του.

Τι χρειαζόμαστε όμως για να προχωρήσουμε; Χρειαζόμαστε ανοικτούς ορίζοντες για να αναπνεύσουμε, να αναπτυχθούμε, για να εξελιχθούμε ως είδος και ως πολιτισμός. Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα fresh start σε μια πιο βιώσιμη κατάσταση, ειδικά σε σχέση με τον πλανήτη μας. Χρειαζόμαστε να κτίζουμε γέφυρες που να μας ενώνουν και όχι τείχη που να μας χωρίζουν. Η ειρωνεία όμως είναι πως, ενώ οραματιζόμαστε έναν «κόσμο χωρίς σύνορα», μόνον από το 1990 και μετά έχουν δημιουργηθεί στην πολιτική γεωγραφία του πλανήτη μας 29.000 χιλιόμετρα νέα σύνορα! Σ’ αυτά θα προστεθούν άλλα 18.000 χιλιόμετρα ηλεκτρικών φρακτών που ήδη κατασκευάζονται. Κατασκευάζονται επίσης και εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα ιδιωτικών φρακτών και τοίχων, που προφυλάσσουν τους θύλακες του πλούτου από τους «πεινασμένους βάρβαρους» των σύγχρονων πόλεων. Μιλάμε για «ανοικτές κοινωνίες» αλλά ποτέ πριν ο κόσμος δεν είναι τόσο κλειστοφοβικά περιτειχισμένος.

Ενώ η «κουλτούρα των συνόρων», επιτρέπει τόσο την απομόνωση όσο και την αλληλεπίδραση, η «κουλτούρα των τειχών» οδηγεί στο διαχωρισμό και στη ζηλοφθονία. Κι αυτό διότι το τείχος κρύβει τον άλλο και τον απομονώνει, ενώ το σύνορο τον αναγνωρίζει αποδεχόμενο την ταυτότητά του. Μπορεί η ψηφιακή και τεχνολογική επανάσταση να απώθησε τη Γεωγραφία και την Ιστορία αλλά αυτές ξέρουν καλά να πάρουν την εκδίκησή τους, ακόμη και στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Ακόμη κι αν οι πλούσιοι –η πλουτοκρατική ελίτ, που αντιπροσωπεύει το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού– ζουν με την ουτοπία του νομαδισμού τους, φεύγοντας πάντα όταν κάπου η κατάσταση γίνεται αφόρητη, οι φτωχοί νεοβάρβαροι θα βρίσκονται πάντα στο κατόπιν τους.

Κανένα σύνορο και κανένα τείχος δεν πρόκειται να σταματήσει τους απελπισμένους ανθρώπους, που τους σπρώχνει η απόγνωση σε αναζήτηση ασφάλειας κι ευκαιριών –μιας καλύτερης ζωής εν τέλει. Η ιστορία της ανθρωπότητας διδάσκει πως έτσι γινόταν πάντα. Το μέλλον ανήκει πάντα στους φτωχούς και στους μετανάστες, διότι συνδυάζουν την απόγνωση με το ρίσκο: και τα δύο θεωρούνται «συνταγές της επιτυχίας». Τι έχουν να χάσουν άλλωστε, εκτός από μια μίζερη ζωή μέσα στην καταπίεση και την αθλιότητα;

Σήμερα βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή και είμαστε έτοιμοι για ένα νέο Paradigm Shift, για μια νέα θεμελιώδη αλλαγή του διανοητικού υποδείγματος, της κοσμοαντίληψής μας, που θα οδηγήσει και σε αλλαγή του κόσμου μας. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην αρχή της λεγόμενης «ζώνης των αναταράξεων» και πρέπει να εξέλθουμε πετυχημένα από αυτή. Όχι μόνον στη Ελλάδα, στην Ευρώπη αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη Γη. Είμαστε επτά δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη μας και δεν έχουμε περιθώρια λάθους. Το παραμικρό λάθος μπορεί να μας στοιχίσει πολύ ακριβά –εκατομμύρια ζωές και δισεκατομμύρια δυστυχισμένους. Χρειάζεται λοιπόν να επιστρατεύσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, να απελευθερώσουμε τις πιο υγιείς, δημιουργικές και ευφυείς δυνάμεις των κοινωνιών μας και να τις δώσουμε την ευκαιρία να γίνουν φορείς αλλαγής προς το καλύτερο.

Να ερωτευτούμε ξανά. Τον εαυτό μας, τους άλλους, τη ζωή, τη φύση, ακόμη και την ταπεινή μας καθημερινότητα. Ο έρωτας είναι μια τρομερά επαναστατική δύναμη. Καταστρέφει τις κοινωνικές ιεραρχίες λειτουργώντας εξισωτικά. Ανακατώνει τις καλοτακτοποιημένες τράπουλες, ανακατεύοντας τις κούπες με τα καρό, κάνοντας έτσι πιο ελκυστικό το παιχνίδι της ζωής.

Στη ζωή δεν υπάρχουν αδιέξοδα, υπάρχουν μόνον επιλογές. Κάθε μέρα ξημερώνει μια καινούργια μέρα, φυτρώνει μια νέα ελπίδα. Πρέπει να την κερδίσουμε, αυτή τη νέα ελπίδα, κτίζοντας το μέλλον μας κάθε μέρα. Γι’ αυτό πρέπει να προχωράμε πάντα μπροστά, χωρίς φόβο, που είναι μια απίστευτη σπατάλη ενέργειας. Να προχωράμε άφοβα, με ανοικτό μυαλό και καρδιά, με ενισχυμένη φαντασία και ευελιξία, γνωρίζοντας πως εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε φτιαγμένοι για την ήττα. Μπορούμε να συντριβούμε αλλά όχι να ηττηθούμε.

Γιατί το Άγιο Μύρο είναι άγιο;

Διότι όποιο παιδάκι αλείψουν οι ιερείς  μ’ αυτό, μετά την βάφτιση, γίνεται ένας καλός άνθρωπος, ο οποίος ποτέ δεν κάνει κακές πράξεις. Δεν κλέβει, ας πούμε, ποτέ ούτε και γίνεται φιλοχρήματος, όπως οι Δεσποτάδες, οι Αρχιμανδρίτες, το παπαδαριό και οι καλόγεροι. Ακούσατε ποτέ εσείς κάποιον από τους παραπάνω να κλέψει ή να είναι φιλοχρήματος; Ποτέ. Μη γένοιτο.

Αλλά τι είναι το Άγιο Μύρο; Που οφείλονται οι αγιαστικές του χάρες; Το γνωρίζετε; Δεν το γνωρίζετε. Ώρα λοιπόν να το μάθετε. Οφείλονται στα συστατικά του και στον τρόπο παρασκευής του. Αμέ. Απόδειξη: όλα τα στοιχεία από το ευσεβέστατο μπλοκ http://fdathanasiou.wordpress.com του Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου, Εκπαιδευτικού-Χημικού. Και Πρωτοπρεσβύτερος ο παππούλης και Χημικός! Ο κατάλληλος άνθρωπος, που λέτε,  για το θέμα μας. Στον ουρανό τον ψάχναμε, στην γη τον βρήκαμε!

Τα υλικά τουρκικής κυρίως κουλτούρας είναι:
Ελαιον καθαρόν   ………………………………………………………………………….        οκ. 700
Οίνος στίφων μέλας    ……………………………………………………………………        οκ. 200
Ανθόνερον αρίστης ποιότητας     ………………………………………………………..        λιτ.  32
Ροδόσταμον αρίστης ποιότητας    ………………………………………………………..        λιτ.  40
Μαστίχη καθαρή  …………………………………………………………………………       λιτ.  20
Μετζουβί ή κόμμι ευώδες ………………………………………………………………….       λιτ.  20
Αμωμον (γενί παχάρ)  ……………………………………………………………………..       λιτ.   6
Ξυλαλόη μαβέρτη   …………………………………………………………………………       λιτ.   4
Πέπερι μακρόν (δαρί φιλφίλ)   …………………………………………………………        λιτ. 4 1/2
Κάρυα αρωματικά (τζεβίζ πεβά ή χιντιστάν) ………………………………….        λιτ.  6
Φύλλος ινδικός (σαδέτζ χιντί ή χιντ γιαπραγί) ……………………………        λιτ.1 1/2
Ξυλοκασία ήτοι αγγέλικα Βοεμίας (σελιχί καπουγιού ή αντζελίκ κιοκιού ή μελέκ κιοκιού)..λιτ. 4
Στύραξ υγρά (μεχέ σελέ ή καρά κισενλούκ γιαγί) …………………….        λιτ.  4
Σμύρνα καθαρά (μουρού σαφί) …………………………………………………………..        λιτ. 12
Πέπερις (καρά μπιμπέρ ή φουλφούλι ασβέστι) …………………………….        λιτ. 10
Εχινάνθη (ιχτίρι μεκάι ή κιαπέ σαμανί) ……………………………………..        λιτ.  4
Ξυλοβάλσαμον  …………………………………………………………………………      λιτ.  1 1/2
Ακορος ή κάλαμος ευώδης (αζάκ εγιρί ή βετζ) ………………………………….       λιτ. 6
Ιρις φλωρεντινή (ιρισά ή μενεξέ κιοκιού) ……………………………………..       λιτ. 12
Βάκχαρις ή αντ’ αυτής εμπερατόρια (σαφρέντ παχαρί ή κρατ κιοκιού) ….  λιτ. 6
Αριστολοχία βέρα (τζεραβέντι ταβίλ)  ………………………………………       λιτ. 1 1/2
Καρποβάλσαμον ή κουβέβι (χάμπουλ παλασάν ή ή κεπαπέ) ………………..       λιτ.  4
Κύπερις (τοπαλάκ κιοκιού ή σαδ) …………………………………………………………       λιτ.  6
Μυρισινόκοκκα (μερσίν τοχουμού) ……………………………………………………….       λιτ.  2
Νάρδος κελτική (σουμπούλι φρεγκί ή σουμπούλι ρουμί)  …………………..        λιτ.  4
Κασσία μέλαινα ή αντ’ αυτής κασκαρίλια όπερ εστί φλοιός αμπάρεως
(καρεμφίλ καπουγιού ή άμπερκα πουγιού) …                                            λιτ. 4
Βάλανος μυριψική (χάμπουλ μπαν).……………………………….         λιτ. 1 1/2
Καρδάψωμον μικρόν (κακουλέγι σαγίρ) ………………………………………..        λιτ.  6
Κρυόφυλλα (καρεμφίλ) …………………………………………………………………..        λιτ.  12
Κινάμωμον (ταρτζίν) ……………………………………………………………………….       λιτ. 12
Ασσαρον βέρον (εσαρούν) ………………………………………………………………..        λιτ.  6
Μάκερος Ολλάνδας (μπεσπάσεγι χιντί) ………………………………………………… .       λιτ.  4
Τερέβινθος βενετική (τιρεμεντίνη βενεδίκ) …………………………………..       λιτ. 14
Ρετσίνη λευκή καθαρά (τσαμ σακίζ εμπιάζ) …………………………………..        λιτ.  28
Μυροβάλανον καθαρόν (χελιλέγι χιντί) …………………………………………………        λιτ. 4
Σάμψυχος ή μαντζουράνα (μερτζαντζού) ……………………………………………….        λιτ. 4
Λάδανος καθαρά (λαδένι κιριντί) …………………………………………………………        λιτ. 20
Στάχυς νάρδου ινδικού (σουμπούλι χιντί) ……………………………………………….        λιτ. 4
Λίβανος λευκός (κισινλούκ εμπιάζ)  ………………………………………………………        λιτ. 20
Ζιγγίβερις λευκή (τζεντζεπίλ εμπιάζ) ………………………………………….        λιτ. 12
Ζαρνάβας (ζουρουμπάτ) …………………………………………………………………..        λιτ. 5
Τύλλις (χαλαμπέ τοπόι τοχουμού)  ………………………………………………………        λιτ. 4
Ελένιον (ατζί κιοκιού) ……………………………………………………………………..        λιτ. 4

Ύλη μετά την έψησιν των ανωτέρω τω Μύρω εγχεομένη.
Ελαιον κινναμώμου σειλάνικον (ταρτζίν γιαγί) ………………………………        λιτ. 1 1/2
Ελαιον καρυοφύλλων …………………………………………………………………..        λιτ. 1 1/2
Μοσχοκαρυδέλαιον Ολλάνδας πηκτόν (χιντιστάν τζεβισί γιαγί) ………        λιτ. 3
Βάλσαμον Μέκκας ήτοι βαλσαμέλαιον (κιαμπέ πελεσανί ή πελεσέγκ γιαγί)...λιτ. 14
Ροδέλαιον ή έλαιον τριανταφύλλου (γκιουλ αγατζί γιαγί) …………        δρμ. 200
Έλαιον μάκερις (πεσπασέι χιντί γιαγί) ………………………………..        δρμ. 20
Έλαιον κίτρου ……………………………………………………………………………        δραμ. 70
Έλαιον καρποβαλσάμου ………………………………………………………………..        δραμ. 35
Έλαιον σαμψύχου ………………………………………………………………………        δραμ. 35
Έλαιον δάφνης ………………………………………………………………………….        δραμ. 70
Έλαιον δενδρολιβάνου …………………………………………………………………        δραμ. 35
Έλαιον νάρδου ή λεβάντας ………………………………………………………………        δραμ. 35
Μόσχος ινδικός (μίσκι χιντί ) …………………………………………………………….        δραμ. 40
Αμπαρι (αμπέρ εμπιάζ) …………………………………………………………………        δραμ.  65
Ένα σωρό παράδες χρειάζονται για να παρασκευαστεί το Άγιο Μύρο. Αλλά δεν υπάρχει θέμα χρημάτων. Τόσοι και τόσοι Δεποτάδες, Αρχιμανδρίτες, παπάδες και καλόγεροι δουλεύουν και ιδροκοπάνε καθημερινά στα χωράφια και στα εργοστάσια της Εκκλησίας. Κάτι περισσεύει από τον κόπο τους και για την Παρασκευή του Αγίου Μύρου.

Η συνταγή είναι εβραϊκή του Μωυσή. 
Η παρασκευή (έψηση) του Αγίου Μύρου βασίζεται στην περιγραφή του Μωυσή στο Βιβλίο της Εξόδου (Έξοδος λ΄22-25) 

Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων· 18 ποίησον λουτῆρα χαλκοῦν καὶ βάσιν αὐτῷ χαλκῆν, ὥστε νίπτεσθαι· καὶ θήσεις αὐτὸν ἀνὰ μέσον τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ θυσιαστηρίου καὶ ἐκχεεῖς εἰς αὐτὸν ὕδωρ, 19 καὶ νίψεται Ἀαρὼν καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἐξ αὐτοῦ τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας ὕδατι. 20 ὅταν εἰσπορεύωνται εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου, νίψονται ὕδατι καὶ οὐ μὴ ἀποθάνωσιν· ἢ ὅταν προσπορεύωνται πρὸς τὸ θυσιαστήριον λειτουργεῖν καὶ ἀναφέρειν τὰ ὁλοκαυτώματα Κυρίῳ, 21 νίψονται τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας ὕδατι· ὅταν εἰσπορεύωνται εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου, νίψονται ὕδατι, ἵνα μὴ ἀποθάνωσι· καὶ ἔσται αὐτοῖς νόμιμον αἰώνιον, αὐτῷ καὶ ταῖς γενεαῖς αὐτοῦ μετ᾿ αὐτόν. 22 καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων· 23 καὶ σὺ λάβε ἡδύσματα, τὸ ἄνθος σμύρνης ἐκλεκτῆς πεντακοσίους σίκλους καὶ κινναμώμου εὐώδους τὸ ἥμισυ τούτου διακοσίους πεντήκοντα καὶ καλάμου εὐώδους διακοσίους πεντήκοντα 24 καὶ ἴρεως πεντακοσίους σίκλους τοῦ ἁγίου καὶ ἔλαιον ἐξ ἐλαιῶν εἲν 25 καὶ ποιήσεις αὐτὸ ἔλαιον χρῖσμα ἅγιον, μύρον μυρεψικὸν τέχνῃ μυρεψοῦ· ἔλαιον χρῖσμα ἅγιον ἔσται. 26καὶ χρίσεις ἐξ αὐτοῦ τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου 27 καὶ πάντα τὰ σκεύη αὐτῆς καὶ τὴν λυχνίαν καὶ πάντα τὰ σκεύη αὐτῆς καὶ τὸ θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος 28 καὶ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ πάντα αὐτοῦ τὰ σκεύη καὶ τὴν τράπεζαν καὶ πάντα τὰ σκεύη αὐτῆς καὶ τὸν λουτῆρα καὶ τὴν βάσιν αὐτοῦ 29 καὶ ἁγιάσεις αὐτά, καὶ ἔσται ἅγια τῶν ἁγίων· πᾶς ὁ ἁπτόμενος αὐτῶν ἁγιασθήσεται. 30 καὶ Ἀαρὼν καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ χρίσεις καὶ ἁγιάσεις αὐτοὺς ἱερατεύειν μοι. 31 καὶ τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ λαλήσεις λέγων· ἔλαιον ἄλειμμα χρίσεως ἅγιον ἔσται τοῦτο ὑμῖν εἰς τὰς γενεὰς ὑμῶν. 32 ἐπὶ σάρκα ἀνθρώπου οὐ χρισθήσεται, καὶ κατὰ τὴν σύνθεσιν ταύτην οὐ ποιήσετε ὑμῖν ἑαυτοῖς ὡσαύτως· ἅγιόν ἐστι καὶ ἁγίασμα ἔσται ὑμῖν. 33 ὃς ἂν ποιήσῃ ὡσαύτως, καὶ ὃς ἂν δῷ ἀπ᾿ αὐτοῦ ἀλλογενεῖ, ἐξολοθρευθήσεται ἐκ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ.34 καὶ εἶπε Κύριος πρὸς Μωυσῆν· λάβε σεαυτῷ ἡδύσματα, στακτήν, ὄνυχα, χαλβάνην ἡδυσμοῦ καὶ λίβανον διαφανῆ, ἴσον ἴσῳ ἔσται· 35 καὶ ποιήσουσιν ἐν αὐτῷ θυμίαμα, μυρεψικὸν ἔργον μυρεψοῦ, μεμιγμένον, καθαρόν, ἔργον ἅγιον. 36 καὶ συγκόψεις ἐκ τούτων λεπτὸν καὶ θήσεις ἀπέναντι τῶν μαρτυρίων ἐν τῇ σκηνῇ τοῦ μαρτυρίου, ὅθεν γνωσθήσομαί σοι ἐκεῖθεν· ἅγιον τῶν ἁγίων ἔσται ὑμῖν. 37 θυμίαμα κατὰ τὴν σύνθεσιν ταύτην οὐ ποιήσετε ὑμῖν ἑαυτοῖς· ἁγίασμα ἔσται ὑμῖν Κυρίῳ· 38 ὃς ἂν ποιήσῃ ὡσαύτως ὥστε ὀσφραίνεσθαι ἐν αὐτῷ, ἀπολεῖται ἐκ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ.

Εαυτός Αληθινός Αναζητείται

Ανεξάρτητα από το αν υπάρχει «εαυτός» (πόσο μάλλον «αληθινός εαυτός») ή αν πρόκειται για κοινωνική κατασκευή, οι άνθρωποι (στο δυτικό κόσμο…) όταν αναφέρονται στο πρόσωπο τους και την εμπειρία τους χρησιμοποιούν κατά κόρον φράσεις όπως: «είμαι ή δεν είμαι ο εαυτός μου», «έχω χάσει ή πρέπει να βρω τον εαυτό μου» και «θέλω ή δεν θέλω να γίνω ο εαυτός μου».

Κρατώντας αποστάσεις από τις θεωρητικές διαμάχες γύρω από την έννοια του εαυτού, το κείμενο αυτό αναφέρεται στη διαδικασία μέσα από την οποία γινόμαστε ο «αληθινός», «πραγματικός» ή «όπως – θέλετε – πείτε τον» εαυτός μας. Η βασική θέση εκκίνησης είναι ότι γίνομαι ο εαυτός μου σημαίνει γίνομαι ένα με τον άνθρωπο που είμαι. Σημαίνει ότι ζω σε πλήρη λειτουργία πραγματώνοντας το δυναμικό μου ως ο άνθρωπος που είμαι, προσεγγίζοντας αυτό που η ανθρωπιστική σχολή ψυχολογίας ονομάζει αυτοπραγμάτωση.

Όσα ακολουθούν βασίζονται, εν πολλοίς, στα γραπτά του ψυχολόγου Carl Rogers, αλλά φλερτάρουν επιπλέον με μία μεταμοντέρνα σύλληψη περί εαυτού, επαρκώς ρευστού και μεταβαλλόμενου, σε άμεση αλληλεξάρτηση με το φυσικό, πολιτισμικό και κοινωνικό περιβάλλον.

ΓΙΝΟΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ
Ας δούμε, λοιπόν, τι σημαίνει ζω ως ο «πραγματικός» μου εαυτός ή, κατά τη γνωστή ρήση του Νίτσε, γίνομαι αυτός που είμαι!

 Στοχασμός πάνω στη ύπαρξη
Καταρχάς σημαίνει ότι αποκτώ συναίσθηση του μοναδικού εαυτού που είμαι, συνειδητοποιώντας ότι αποτελώ, μεν, μέρος του περιβάλλοντος αλλά ότι, συγχρόνως, είμαι ξεχωριστός από αυτό. Η συναίσθηση της μοναδικότητάς μου εμπεριέχει την ικανότητα να στοχαστώ και να αφηγηθώ την ιστορία μου με τρόπο συνεκτικό, τοποθετώντας τον εαυτό μου στο χώρο και στο χρόνο και επιφέροντας τάξη εκεί όπου προηγουμένως υπήρχε το χάος. Δεν σημαίνει ότι αναζητώ μία «σωστή», τελική αφήγηση αλλά μία που έχει νόημα για εμένα προσωπικά, που «εξηγεί» σε κάθε στιγμή ή περίσταση ποιος είμαι, από πού έρχομαι και που οδηγούμαι. Η αφήγηση, μάλιστα, χρειάζεται να είναι αρκούντως ελαστική ώστε, αν χρειαστεί, να ανακατασκευαστεί υπό το φως νέων δεδομένων.

 Άνοιγμα στην εμπειρία
Γίνομαι ο εαυτός μου όταν παύω να αυτοπεριορίζομαι σε στενά πλαίσια, αλλά ανοίγομαι σε όσο το δυνατόν περισσότερα ερεθίσματα χωρίς να αποκλείω από την επίγνωσή μου σημαντικά κομμάτια εμπειρίας. Προφανώς αυτό σημαίνει ότι επιτρέπω να εισέλθουν στην αντίληψή μου και οι «καλές» και οι «κακές» εμπειρίες. Δεν επιλέγω μόνο τις ανώδυνες, οικείες εμπειρίες, εκείνες που με «συμφέρουν» ή απλά επιβεβαιώνουν όσα ξέρω ή είμαι, αλλά τολμώ να αντικρίσω κατάματα και τις άγνωστες, «άβολες» εμπειρίες, εκείνες που ζητούν να με αλλάξουν. Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις που αρνούμαι ή διαστρεβλώνω εμπειρίες (επειδή δεν τις αντέχω, ίσως, ή επειδή νομίζω ότι δεν μου ταιριάζουν) καλό είναι να έχω επίγνωση ότι το κάνω και να ξέρω για ποιο λόγο το κάνω – να ξέρω, δηλαδή, για ποιο λόγο έχω ανάγκη να εθελοτυφλώ ή να μου ρίχνω στάχτη στα μάτια.

 Φροντίδα και αγάπη για τον εαυτό
Δεν μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να αγαπάω και να φροντίζω αυτόν τον εαυτό, χωρίς να έχω συναίσθηση του πόσο σημαντικός είναι και χωρίς να συνειδητοποιώ ότι χωρίς αυτόν δεν υπάρχω. Ιδανικά, δεν κάνω επιλογή, ούτε κόβω και ράβω κατά πώς με βολεύει, αλλά αναγνωρίζω και εκτιμώ ολόκληρο τον εαυτό μου ακόμα και τα κομμάτια του που θεωρώ ανεπιθύμητα. Αφήνω τις μετριοφροσύνες και τοποθετώ τον εαυτό μου στο κέντρο του κόσμου μου ως το πολυτιμότερο αγαθό που έχω προσέχοντας να μην τον χάσω λεπτό από τα μάτια μου. Την ίδια στιγμή δεν παραλείπω να συντρέξω το μικρό παιδί που έχω μέσα μου. Φροντίζω να το αγκαλιάσω και να το στηρίξω ακόμα και όταν φέρεται «παιδιάστικα» - όταν κλαίει απαρηγόρητο, για παράδειγμα, όταν κρύβεται φοβισμένο ή όταν χοροπηδάει από τη χαρά του.
Εμπιστοσύνη στον εαυτό
Γίνομαι ο εαυτός μου όταν αρχίζω και με εμπιστεύομαι, όταν αρχίζω και εκλαμβάνω αυτά που σκέφτομαι ή αισθάνομαι ως την πλέον αξιόπιστη πηγή πληροφοριών. Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου σημαίνει ότι εμπιστεύομαι τις ανάγκες ή παρορμήσεις μου σε κάθε δεδομένη συνθήκη ή, τουλάχιστον, ότι εμπιστεύομαι τις προθέσεις πίσω από τις σκέψεις ή δράσεις μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα κάνω λάθη, δεν θα εκτεθώ σε κίνδυνους, δεν θα πληγωθώ ή δεν θα πληγώσω. Σημαίνει όμως ότι έχω πίστη σε μένα και στηρίζω όσα κάνω ή δεν κάνω, τα ρίσκα που παίρνω ή δεν παίρνω, τις αποφάσεις που λαμβάνω ή δεν λαμβάνω. Κυρίως σημαίνει ότι έχω πίστη πως θα μείνω όρθιος και θα τα βγάλω πέρα ακόμα και αν όλα πάνε κατά διαόλου.

 Αποδοχή του εαυτού
Γίνομαι ο εαυτός μου όταν καταφέρνω να αποδεχτώ αυτόν τον εαυτό στο σύνολό του με όλα τα χαρίσματα και τις «ατέλειες» του, ακόμα και τις φορές που δεν συμπεριφέρεται, σκέφτεται ή αισθάνεται με τον τρόπο που θα «έπρεπε». Αποδοχή του εαυτού σημαίνει δέχομαι ότι είμαι αυτός που είμαι: έξυπνος και βλάκας μαζί, καλός όταν δεν είμαι κακός, φιλόδοξος τις φορές που δεν τεμπελιάζω, ικανός και αποτελεσματικός τον περισσότερο καιρό με εξαίρεση τις φορές που δεν μπορώ να χωρίσω δυο γαϊδουριών άχυρα. Το θέμα είναι να δεχτώ ότι ο εαυτός μου στην προσπάθειά του να τα βγάλει πέρα με τη ζωή κάνει το καλύτερο που μπορεί, άλλοτε καταφέρνοντάς τα καλά και, άλλοτε, λιγότερο καλά.

 Είμαι τα συναισθήματά μου
Είμαι ο εαυτός μου σημαίνει είμαι τα συναισθήματά μου. Σημαίνει αναγνωρίζω τα συναισθήματά μου σε όλη τους την ποικιλία, ακόμα και αν είναι περίπλοκα ή αντιφατικά. Συνειδητοποιώ ότι έχω κάποια συναισθήματά κοινωνικώς αποδεκτά και κάποια άλλα «απαράδεκτα», κάποια που με κάνουν υπερήφανο και άλλα που με κάνουν να ντρέπομαι, κάποια που με κάνουν να χαίρομαι και άλλα που με πονάνε. Ζω τα συναισθήματά μου σημαίνει ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι, αναγνωρίζω τι συμβαίνει μέσα μου την κάθε στιγμή και αποφασίζω αν κάτι μου κάνει καλό ή με βλάπτει. Σημαίνει, τέλος, ότι δεν φοβάμαι να αντικρίσω την ενδεχόμενη πολυπλοκότητα των συναισθηματικών μου αντιδράσεων, να παραδεχτώ, για παράδειγμα, ότι μπορεί να μισώ έναν άνθρωπο την ίδια στιγμή που τον αγαπώ.

 Δρών υποκείμενο
Είμαι εγώ, σημαίνει είμαι δρών υποκείμενο, αναγνωρίζω που βρίσκομαι, ξέρω τι μου συμβαίνει και αναλόγως αποφασίζω να δράσω. Δεν αντιδρώ απλώς - αποφασίζω και δρω ενεργητικά σε συμφωνία με τις ανάγκες μου και μάλιστα παίρνοντας όσο χρόνο χρειάζομαι προκειμένου να αποφασίσω. Δεν έχω ανάγκη εξωτερικά ερείσματα να στηρίξουν τη συμπεριφορά μου, δεν βασίζομαι σε εξωγενείς κατευθυντήριες γραμμές προκειμένου να επιλέξω, παρά λειτουργώ σε συμφωνία με εκείνα που κρίνω ωφέλιμα ή ικανοποιητικά. Πολύ απλά, είμαι δρών υποκείμενο σημαίνει εγώ μόνο αποφασίζω για τη ζωή μου. 



Λιγότερες άμυνες
Όταν ζω ως ο εαυτός μου σταδιακά εγκαταλείπω τις συνήθεις ψυχολογικές άμυνες. Δεν φιλτράρω τις εμπειρίες μου με τρόπο που με συμφέρει, ούτε συσκοτίζω τα γεγονότα, ούτε ερμηνεύω τα πράγματα με τρόπο που να ταιριάζει σε προϋπάρχοντα σχήματα. Διαγράφω από το ρεπερτόριο συμπεριφορών μου την άρνηση ή διαστρέβλωση εμπειριών και συναισθημάτων, τις εκλογικεύσεις και τις προβολές, καθώς δεν χρειάζεται πλέον να κρύβω ή να παραμορφώνω αυτό που είμαι παριστάνοντας κάτι άλλο. Δεν σημαίνει, φυσικά, ότι δεν χρησιμοποιώ ποτέ άμυνες, αλλά ότι τις επιστρατεύω όλο και λιγότερο καθώς το μεγαλύτερο μέρος του εαυτού μου είναι συνειδητό, ανοιχτό και ολόφωτο.

Αυθεντικότητα
Η έννοια της αυθεντικότητας αναφέρεται σε εκείνη την ανθρώπινη συνθήκη κατά την οποία αυτό που είμαι, αυτό που αισθάνομαι και η αντίληψη μου για αυτό που είμαι και αισθάνομαι βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία. Είμαι αυθεντικός σημαίνει ότι δεν κρύβομαι πίσω από προσωπεία ή ρόλους, αλλά τολμώ να εμφανίζομαι ως ο άνθρωπος που είμαι. Δεν σημαίνει ότι με ψυχαναγκαστικό τρόπο δείχνω ή λέω παντού και πάντοτε αυτό που αισθάνομαι, αλλά ότι έχοντας επίγνωση του τι μου συμβαίνει αποφασίζω αν θα το επικοινωνήσω ή όχι. Όλοι έχουμε γνωρίσει αυθεντικούς ανθρώπους: είναι ήρεμοι και ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, ανένταχτοι και έξω από κάθε συμβατικό ορισμό, με απόλυτα ιδιοσυγκρασιακό τρόπο γοητευτικοί και ουδέποτε βαρετοί.

Κοινωνικότητα
Όταν γίνομαι ο εαυτός μου, σχεδόν αυτομάτως γίνομαι και περισσότερο κοινωνικός, ανοίγομαι περισσότερο προς τους ανθρώπους. Γίνομαι κάποιος που τολμά να αφεθεί άφοβα στην επιρροή των άλλων, να επιδείξει γνήσιο ενδιαφέρον για τους άλλους, ακόμα και να υπερβεί τον εαυτό του προκειμένου να συναντήσει τους άλλους. Όταν είμαι ο εαυτός μου έχω τη γενναιότητα να επιτρέψω και στους άλλους να είναι ο εαυτός τους, αποφεύγοντας τους χειρισμούς, τα νοητικά παιχνίδια, τα παιχνίδια εξουσίας, τις συμπεριφορές εξάρτησης ή την πρόκληση ενοχών. Οι κοινωνικές σχέσεις υπό αυτό το πρίσμα αποκτούν έναν αέρα αυθεντικότητας και βάθους που μόνο δημιουργικός και εποικοδομητικός μπορεί να είναι. Πρόκειται για σχέσεις μοναδικές και πρωτότυπες οι οποίες δεν αναπαράγουν τα συνήθη μοντέλα σχέσεων, αλλά βασίζονται στην γνήσια επαφή, αποτελώντας μεταμορφωτική εμπειρία για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.

Ώριμη ελευθερία
Είμαι ο εαυτός μου σημαίνει, τέλος, ότι απελευθερώνομαι. Ότι ορίζω ελεύθερα τη ζωή μου με εντελώς ιδιοσυγκρασιακό τρόπο χωρίς να νιώθω την ανάγκη να λογοδοτήσω σε κανέναν. Φυσικά δεν μιλάμε για κάποια αφελή προσέγγιση που λέει ότι είμαστε απολύτως ελεύθεροι να κάνουμε τα πάντα, αλλά για μια μετα-υπαρξιστική προσέγγιση που υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος, εντός δεδομένων περιορισμών, έχει σε ικανοποιητικό βαθμό την ελευθερία της βούλησης. Πρόκειται για ρεαλιστική στάση απέναντι στη ζωή που συμπεριλαμβάνει τη συνειδητοποίηση ότι η απόκτηση της ελευθερίας δεν έρχεται χωρίς τίμημα ή κόστος. Η ωρίμανση, η αλλαγή, η ανάληψη ευθύνης για τον εαυτό, οι προσωπικές επιλογές, η προσωπική πορεία εμπεριέχουν πολύ κόπο και πόνο, δεν συμβαίνουν σε μία στιγμή, δεν συμβαίνουν ανώδυνα, συχνά δεν έρχονται τη στιγμή που θέλουμε και, κάποιες φορές, δεν έρχονται ποτέ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τελικά, ζω ως ο εαυτός μου θα πει συντονίζομαι με τα πράγματα, ζω αρμονικά μέσα μου και σε σχέση με τους άλλους. Συμφιλιώνομαι με το δεδομένο ότι τίποτα δεν μένει σταθερό – ότι οι συνθήκες, οι άνθρωποι και τα συναισθήματα αλλάζουν. Ότι εγώ ο ίδιος αλλάζω. Γι’ αυτό το λόγο δεν αναζητώ τελικές, σταθερές καταστάσεις, δεν αγωνιώ να φτάσω κάπου και να παραμείνω εκεί για πάντα. Ξέρω ότι κάθε σημείο είναι παροδικό, το ζω εκείνη τη στιγμή και το πιθανότερο είναι ότι την επόμενη στιγμή θα αλλάξει. Και με αυτή την έννοια, σε απόλυτη αρμονία με τη μεταβαλλόμενη φύση της ζωής αδιάκοπα χάνω και ξαναβρίσκω τον εαυτό μου.

Όλα όσα αναφέρθηκαν εδώ, προφανώς, δεν είναι αξιολογικά ουδέτερα. Υποκρύπτουν μια συγκεκριμένη κοσμοθεωρία για το τι σημαίνει άνθρωπος, τι σημαίνει εαυτός, τι σημαίνει είμαι ή γίνομαι ο εαυτός μου. Αφού το ξεκαθαρίσαμε αυτό, θα κλείσω με την ευχή να μπορέσει ο καθένας μας να γίνει ο υπέροχος, μοναδικός εαυτός του και να βρεθεί εκεί όπου του αξίζει: στο κέντρο του κόσμου (του)!

Η ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ, σαν όρος, έχει ένα δυναμικό νόημα που σημαίνει ακριβώς μια γνωστική διαδικασία, το Γνωρίζειν. Το Γνωρίζειν σημαίνει βλέπω άμεσα, έρχομαι σε επαφή, ενώνομαι – δεν σημαίνει την νοητική προσέγγιση μέσω εννοιών, την πεποίθηση, την πίστη. Πρόκειται για μια πιο βαθιά διαδικασία κατανόησης, για μια πραγματική επαφή, για υπαρξιακό βίωμα. Το Γνωρίζειν είναι μια Διαρκής Διαδικασία που όταν «γίνεται» Γνωρίζω, στατική γνώση (υποτίθεται «ολοκληρωμένη»), είναι απολιθωμένη και άχρηστη… γιατί δεν αποκαλύπτει αυτό που συμβαίνει στο παρόν, «μπροστά» μας, αλλά βασίζεται στην μνήμη, στο χρόνο.
Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ λοιπόν (με αυτό το νόημα) είναι ένα Συμβαίνειν, ένα Γίγνεσθαι – υποδηλώνει Κίνηση.
Κάποιοι χρησιμοποιούν όρους όπως Συνείδηση. Ο σωστός όρος είναι Συνειδέναι που δηλώνει μια διαδικασία. Ο όρος Συνείδηση είναι παραπλανητικός γιατί έχει ένα οντικό κι ένα οντολογικό νόημα.
Επίσης, ο όρος Αυτοσυνειδησία είναι ένας στατικός όρος που δεν ανταποκρίνεται στην Ρέουσα Πραγματικότητα.
Όλη αυτή η φιλοσοφική γραμματική (πράγματα στοιχειώδη άλλωστε) μας βοηθά να κατανοήσουμε ότι είμαστε ΑΝΤΙΛΗΨΗ (ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΘΑΙ), με το νόημα της Ροής Γνώσης, του Γνωρίζειν(διαρκώς), Κάτι Ζωντανό, που Εκδηλώνεται Εδώ, Τώρα, μέσα ακριβώς από την εμπειρία της γνώσης.
Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ (με το νόημα που είπαμε) είναι λοιπόν η Πηγαία Αυθόρμητη Άμεση Γνωστική Ενέργεια, που μας «πληροφορεί» ότι ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ, Είμαστε μια Διαρκής Διαδικασία Ύπαρξης, ένα Ρεύμα Ύπαρξης πιο σωστά, (ΥΠΑΡΧΕΙΝ), που Ζει στην Στιγμή που Ρέει, που αλλάζει συνεχώς «περιεχόμενο» (περιεχόμενο εμπειρίας). Η «πληροφορία» για την ύπαρξή μας προέρχεται καταρχήν από αυτήν την ίδια την ΑΝΤΙΛΗΨΗ, με δικά της, ίδια, μέσα και μετά – δευτερευόντως – από την σχέση μας με κάτι «άλλο».

Αυτή ακριβώς η ΑΝΤΙΛΗΨΗ (το Υπαρξιακό Συμβαίνειν) είναι η «Ύπαρξή» μας, ο τρόπος να υπάρχουμε στον χώρο της εμπειρίας.
Εφόσον όμως μιλάμε για μια Γνωστική Διαδικασία, μπορεί αυτό (σαν πυρήνας ύπαρξης) να έχει όρια, να περιοριστεί σε ορισμένες δραστηριότητες, ή συμπεριφορές; Ποιο είναι το ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ; Μέχρι που μπορεί να Διευρυνθεί; να Επεκταθεί; Και ποια είναι η Πραγματική Ποιότητά της, ο Χαρακτήρας της; Ο προσωρινός περιορισμός της σε ένα «είδος» αντίληψης; Σε μια καθορισμένη συμπεριφορά; Σε μια συγκεκριμένη δραστηριότητα; (όπως η σκέψη, η αίσθηση, ή η σωματική εμπειρία;)…
Θέλουμε να πούμε πως η ΑΝΤΙΛΗΨΗ Υφίσταται, Είτε Έτσι Είτε Αλλιώς, κι ας αλλάζει το «περιεχόμενό» της – δεν εξαρτάται από ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο. Υφίσταται σαν Καθαρό Συμβαίνειν (σαν Λειτουργία, αν θέλετε) ανεξαρτήτως περιεχομένου.
Αυτό (αν το κατανοήσουμε) σημαίνει πολλά πράγματα.
Σημαίνει το Ανώλεθρο της Διαδικασίας (μιας Διαδικασίας που Συνεχίζεται σε διάφορα πεδία εμπειρίας, κόσμους).
Σημαίνει ακόμα το Άπειρο Βάθος της Δυνατότητας, να Διευρυνθεί μέχρι το Απεριόριστο.
Σημαίνει ακόμα την πιθανότητα να «παγιδευτεί» η ΑΝΤΙΛΗΨΗ σε μια δραστηριότητα (όπως η σκέψη, η εννοιολογική δραστηριότητα) και να βλέπει από μέσα από εκεί, παραμορφωμένη την Πραγματικότητα.
Σημαίνει ακόμα πως η ΑΝΤΙΛΗΨΗ Μπορεί να Είναι Μια (σαν Καθαρή Αντίληψη, χωρίς «περιεχόμενο») ή από ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΒΑΣΗ να έχει πολλές εκδηλώσεις. Να «διαχωρίζεται» τεχνητά από την ΜΙΑ ΒΑΣΗ της και να βιώνει την ατομικότητά της – μέσα στις «περιορισμένες» δραστηριότητές της.
Σημαίνει ακόμα πως η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΥΤΗ είναι η ΒΑΣΗ ΚΑΘΕ «ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ», το Έδαφος Όπου Φύεται και Αναπτύσσεται κάθε Περιορισμένη Αντίληψη, όπως η ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ.
Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΩΔΗΣ ΦΥΣΗ (το Υπόβαθρο) της ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ που νοιώθουμε όταν «διαφοροποιούμαστε από την ΒΑΣΗ μας, στο μέτρο που διαφοροποιούμαστε και στον χαρακτήρα (στα χαρακτηριστικά) που διαφοροποιούμαστε.
Ουσιαστικά η ΑΝΤΙΛΗΨΗ κι η ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ μας (η Αντίληψη του Καθενός) Είναι το Ίδιο Πράγμα. Με άλλα λόγια, τι είναι η ατομικότητα; Ο «χ» άνθρωπος; Ο «ψ» άνθρωπος; Είναι ΑΝΤΙΛΗΨΗ που Περιορίζεται σε ένα «ιδιαίτερο τρόπο λειτουργείας».

Από εδώ (από αυτά που λέμε) βγαίνουν επίσης πολλά συμπεράσματα που μπορούν να πάνε το «στοχασμό» μας πιο κάτω.
Η ΟΥΣΙΩΔΗΣ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΕΡΑΝ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ ΤΗΣ.
Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ (η ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ) Είναι και Παραμένει ΠΑΡΟΥΣΙΑ (Ένα Άμεσο Αντιληπτικό Δεδομένο) που Αγκαλιάζει ό,τι εμπεριέχεται στην επίγνωσή μας την δεδομένη στιγμή. Αυτό σημαίνει ότι η Παρουσία Παραμένει Παρουσία ακόμα κι όταν όλα αυτά που αντιλαμβανόμαστε αλλάζουν ή παύουν να υπάρχουν εντελώς, (αισθητήριες δραστηριότητες, συγκινήσεις, σκέψεις, αντιλήψεις μιας ατομικής ύπαρξης…). Το Μόνο που Υφίσταται Πραγματικά, Αιώνιο κι Ανώλεθρο, είναι η ΠΑΡΟΥΣΙΑ.
Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ Είναι στην Φύση της ΑΓΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ, ανεξάρτητα από το όποιο «περιεχόμενό» της. Οι Διαδικασίες, οι Λειτουργίες, (όπως η σκέψη, αι αισθήσεις, κλπ.) που προκαλούν διαχωρισμούς ανάμεσα σε μας (ή το σώμα μας) και τον κόσμο είναι «τεχνητές αντιλήψεις» της δεδομένης στιγμής… έχουν καθαρά (όχι οντικό) αλλά λειτουργικό χαρακτήρα… δεν πρόκειται για μόνιμες καταστάσεις.
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Συνίσταται στο να Κατανοήσουμε ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ… όλοι οι διαχωρισμοί, όλες οι διαδικασίες, οι «καταστάσεις» είναι ακριβώς προσωρινές, χωρίς μόνιμο χαρακτήρα. Συνεπώς μπορούν να «ξεπεραστούν». Είναι λάθος να τις εκλαμβάνουμε (τις προσωρινές καταστάσεις) σαν μόνιμες οντικές καταστάσεις. Η Τελειωτική Ελευθερία από όλα, Αποκαλύπτει την ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ.

Τελικά – γιατί πάντα πρέπει να οδηγούμε το «στοχασμό» προς μια κατάληξη, επειδή οι άνθρωποι δεν θέλουν να σκέπτονται (με το υγιές νόημα του όρου) – αυτό που πρέπει να Κατανοήσουμε είναι ότι Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ κι είμαστε εμείς που «καθορίζουμε» ποιο είναι το «περιεχόμενό» της. Εμείς «κατασκευάζουμε» τον κόσμο στον οποίο «ζούμε». Εμείς καθορίζουμε την «πορεία» μας, την «μοίρα» μας: «Είσαι Ακριβώς Ό,τι Αντιλαμβάνεσαι».
Αν δεν Ανυψωθούμε, πετώντας όλες τις δεσμεύσεις προς τους κόσμους των ψευδαισθήσεων, Προς τον Καθαρό Ουρανό της Ελευθερίας, αν δεν ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ, δεν θα μπορέσουμε ποτέ ΝΑ ΑΝΑΔΥΘΟΥΜΕ ΣΤΟ ΦΩΣ, στην ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (όχι αυτό που νομίζουμε Πραγματικότητα), Όπου ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ.
Όλες οι Παραδόσεις μιλάνε για μια Μυητική Πορεία προς την Ελευθερία, προς την ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΑΣ, της ΘΕΪΚΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΑΣ.
Και σαν τον «παππού» μας τον Οδυσσέα, θα πρέπει να «αγνοήσουμε» το τραγούδι των ψευδαισθήσεων που μας καλούν στους φανταστικούς κόσμους τους. Ο Μόνος Οδηγός στο ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, είναι η Βαθιά Νοσταλγία της Πνευματικής Πατρίδας μας, της Αληθινής Ιθάκης, που είναι το Σπίτι μας, η Φύση μας… η Πλήρης Απελευθέρωση από όλα, όσο όμορφα κι αν φαντάζουν (δεν είναι, απλά φαντάζουν). Οι περιπέτειες στα νησιά της φαντασίας, οι εμπειρίες, όσο κι αν νομίζουμε ότι μας πλουτίζουν σε «γνώση», είναι στην πραγματικότητα σαν το όνειρο της νύχτας που χάνεται στο φως της μέρας. ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΣΠΙΤΙ Μ ΑΣ.

Τούτο το ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ, της διάλυσης των ψευδαισθήσεων, δεν μας Οδηγεί παρά Εδώ που Είμασταν Πάντα. Αλλά αυτό το καταλαβαίνουμε πραγματικά μονάχα όταν ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ το Ταξίδι. Έχουμε Επιστρέψει Εδώ Από Όπου Ξεκινήσαμε. Έχουμε Κλείσει τον ΚΥΚΛΟ της Ύπαρξης, του Γίγνεσθαι. Είμαστε Έξω από το Γίγνεσθαι, Έξω από Τόπο και Χρόνο. ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

10 τρόποι για να «σώσετε» το γάμο σας ... από τα παιδιά!

Μήπως στην προσπάθεια σας να γίνετε μια καλή μαμά, σταματήσατε να είστε καλή σύντροφος; Μήπως η ρουτίνα, η κούραση και οι ψηλές προσδοκίες που έχετε από το σύντροφό σας, σας μεταμόρφωσαν από φίλους σε εχθρούς; Και γιατί αφού κατά βάθος ξέρετε ότι οι καλές γονεικές σχέσεις είναι ότι καλύτερο μπορείτε να κάνετε για τα παιδιά σας, αφήνετε τη σχέση σας να καταστρέφεται με «άλλοθι» τα παιδιά; Μήπως να το παίρνατε αλλιώς; Εμείς σας παραθέτουμε 10 απλούς τρόπους για να σώστε το γάμο σας από τα παιδιά. Και να θυμάστε: Τους γάμους δεν τους καταστρέφουν τα παιδιά αλλά οι ενήλικες! 

1. Αποκαλείτε το (τη) σύντροφό σας με το όνομα του
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, όταν σε ένα ζευγάρι αποκαλεί ο ένας τον άλλον «μαμά» και «μπαμπά». Ιδιαίτερα όταν τα παιδιά βρίσκονται εκατό μέτρα πιο πέρα. Το να αποκαλείς τον άνθρωπό σου με το όνομα του είναι πολύ τρυφερό και ευγενικό…είναι σαν ένας μικρός φόρος τιμής στον άνθρωπο που ερωτεύτηκες πριν υπάρξουν τα παιδιά.

2. Βάλετε το σεξ στο πρόγραμμά σας
Η κούραση, η ρουτίνα, ο πονοκέφαλος είναι απλώς δικαιολογίες για να αποφύγετε κάτι που εντέλει ευχαριστεί κι εσάς!

3. Πείτε απλώς «όχι» όταν δε θέλετε σεξ
Καμιά γυναίκα δεν αισθάνεται πάντα και συνεχώς σέξι, ειδικά όταν είναι αχτένιστη, μες φόρμα και ψήνει κέικ για τα παιδιά. Και η ειλικρίνεια σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ευεργετική

4. Πείτε απλώς «ναι» όταν θέλετε σεξ

5. Αποκτήστε μια δραστηριότητα εκτός γάμου
Το να περνάτε κάποιες ώρες μακριά τόσο από το σύντροφό σας όσο και από τα παιδιά σας είναι απίστευτα αναζωογονητικό. Και για εσάς, και για την οικογένεια ενίοτε!

6. Κόψτε τη γκρίνια Αν μπορείτε «μαχαίρι». Ναι, εννοείται πως όλοι οι άνθρωποι γκρινιάζουν όταν δεν ευοδώνονται οι προσδοκίες τους. Απλώς αναλογιστείτε πόσο μεγάλες και εφικτές είναι οι προσδοκίες σας. Προσπαθήστε κάποιες φορές αντί να «απαιτείτε» κάτι από το σύντροφό σας, απλώς να το ζητάτε!

7. Μην υποτιμάτε το σύντροφό σας
Οι περισσότερες γυναίκες κριτικάρουν τους μπαμπάδες, γιατί δε ντύνουν τα παιδιά, δεν τα κάνουν μπάνιο, δεν…δεν…δεν…Αυτή όμως η κριτική συχνά τους κάνει να νιώθουν σα βοηθοί, και όχι σαν ισότιμοι σύντροφοι. Γι΄αυτό τι θα λέγατε αν τους δείχναμε λίγη περισσότερη εμπιστοσύνη;

8. Καλωσορίστε τον με μια αγκαλιά
Όπως δηλαδή καλωσορίζετε και τα παιδιά σας κάθε μέρα. Γιατί δεν αξίζει κι αυτός λίγο ενθουσιασμό;

9. Ενθαρρύνετε την ανεξαρτησία των παιδιώνΑφήστε τα να κοιμηθούν σε ένα φίλο τους, δώστε τα στη γιαγιά τους, γενικά ενθαρρύνετε τα να απεξαρτηθούν από εσάς. Ακόμη και αυτά τα δέκα λεπτά που θα ετοιμάσουν μόνα τους το πρωινό τους, εσείς ,μπορείτε να τα εκμεταλλευτείτε για να μείνετε αγκαλιά με το σύντροφό σας στο κρεβάτι!

10. Κατανοήστε (επιτέλους) τα στάδια του γάμου
Αν μπορείτε να αξιολογήσετε σωστά τις εποχές και να δεχτείτε ότι τα δύσκολα κάποτε περνούν, θα νιώθατε λιγότερο εγκλωβισμένες. Κάθε γυναίκα με μικρά παιδιά έχει νιώσει ότι δεν την καταλαβαίνει ο σύντροφός της. Αντί να θυμώνετε κάντε μια προσπάθεια να συνδεθείτε μαζί του. Θυμηθείτε πως τα παιδιά κάποτε θα μεγαλώσουν, θα φύγουν…Αλλά πάντα θα θέλουν να νιώθουν πως ο μπαμπάς και η μαμά είναι καλά μαζί! Με άλλα λόγια δεν τίθεται θέμα να διαλέξετε ανάμεσα σε ένα ευτυχισμένο γάμο και σε ευτυχισμένα παιδιά. Το πρώτο εγγυάται και το δεύτερο!

ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Η ψυχή είναι η σφαίρα που εγκλείει όλα τα γεγονότα που πρέπει να συμβούν στην ζωή ενός ανθρώπου, για να μπορέσει αυτός να συγκεντρώσει τα θραύσματα που κατέλειπε ανά τους αιώνες, σε περιοχές και σε ανθρώπους και όταν το σύνολό τους είναι επαρκές να τα ενώσει και πάλι εις όλον.

Η ψυχή είναι ο ουράνιος τόπος όπου τα πνεύματα κατοικούν, οι άγγελοι αναπαύονται και ο Άνθρωπος δοξάζεται, όχι με την έννοια του όντος που υπόκειται της Δημιουργίας και αυτή επενεργεί σε αυτόν, αλλά με την σαφή έννοια του υπερσυνόλου, που ανατρέπει τα γεγονότα και αναγκάζει την Δημιουργία να αναβαθμιστεί.

Η ψυχή είναι η κατοικία των αοράτων, αυτών που έχουν συμβεί και αυτών που θα συμβούν ακόμα, δέχεται τις επενέργειες του Σύμπαντος, επενεργεί στους κόσμους, εφάπτεται των συνειδήσεων και ακροάζεται τα σαφή αιτήματα των ανθρώπων.

Άλλοτε ονομάζεται anima, άλλοτε πνεύμα της ζωής, άλλοτε τελείωση ή νιρβάνα και πολλά άλλα, όλα όμως ενώνονται και σχηματίζουν την καλή, παρηγορητική και ζωογόνο έννοια της ψυχής που ακουμπάει τα πάντα, βρίσκει τα πάντα, ακροάζεται τις ανησυχίες των ανθρώπων, βλέπει στα βάθη του είναι τους, ανακαλύπτει τις ενδόμυχες αρετές τους και αποκαλύπτει την ωραιότητα του εσωτερικού τους κόσμου.

Τι θα κάναμε χωρίς την ψυχή δεν ξέρω. Ίσως να μεταμορφωνόμαστε αίφνης σε διανοητικά ρομπότ, ικανοί για εξαιρετικά πολύπλοκες επεξεργασίες και όμως ανίκανοι να κατανοήσουμε τα πράγματα και να επηρεάσουμε τις εξελίξεις.

Ίσως πάλι απλώς να πεθαίναμε, για να μεταβούμε σε έναν τόπο ερημιάς και οδύνης, από όπου απουσιάζει η ψυχή δηλαδή όλα τα έλλογα πάθη που μας προσωποποιούν και μας ανεβάζουν πάνω από το επίπεδο της νοημοσύνης ενός ενστικτώδους ζώου, που οι αγελαίες συμπεριφορές είναι η μοναδική πραγματικότητα όπου έχει μάθει να ζει.

Ίσως να μην συνέβαινε τίποτα από όλα αυτά και απλώς να περνάγαμε στην βιώσιμη ανυπαρξία, εκείνη την κατάσταση όπου όλα συμβαίνουν, ή δύνανται να συμβούν, και εμείς μόνο τα προσπερνάμε, ή τα αφήνουμε να συμβούν, δίχως την παραμικρή συμμετοχή από μέρους μας.

Υπάρχουν και άλλες καταστάσεις που δείχνουν την έλλειψη ψυχής και αυτές θα τις απαριθμήσουμε.

Ίσως η χαρά και η λύπη να μην είχαν πια σαφή όρια, να ήταν απλώς καταστάσεις της πραγματικότητας που μόνο συμβαίνουν και δεν μας αφορούν, άλλοι αισθάνονται, εμείς όχι, άρα η ζωή πια δεν έχει κανένα ενδιαφέρον, απλώς προχωράει, άχρωμη, άοσμη και ανούσια.

Ίσως να μην είχαμε διάθεση να αντιδράσουμε, γιατί τα όνειρά μας είχαν σβήσει, οι ελπίδες μας είχαν διαψευσθεί και οι προσδοκίες μας ήταν πια ασπρόμαυρες φωτογραφίες μιας εποχής που πέρασε για πάντα και ουδείς πιστεύει ότι θα ξανασυμβεί.

Ίσως, τέλος, να καταστρέφαμε τον εαυτό μας, σιγά σιγά και λίγο λίγο, ίσα για να τον διατηρούμε στην ζωή, γιατί φοβόμαστε τον θάνατο και αυτά που μπορεί να φέρει. Ίσως να αποφεύγαμε να σκεφθούμε, να πράξουμε και να ενεργήσουμε, για πράγματα που παλιά αυτονόητα θα προκαλούσαν τις αντιδράσεις μας, θα μας ενεργοποιούσαν και θα μας έσπρωχναν στην δράση.

Η ψυχή ουδέποτε λειτουργεί αποτρεπτικά, δεν ανέχεται να της υποδείξουμε τι να κάνει και τι όχι, πώς να ενεργήσει στην μία ή στην άλλη κατεύθυνση. Ενεργεί πάντοτε αυθορμήτως και κατά την ελευθέρα της βούληση, με μόνο σκοπό να προσδιορίσει αυτό που χρειάζεται, να το μορφοποιήσει, να το εντοπίσει και να το επιδιώξει.

Μόνο τότε είναι ευτυχής και πλήρης. Και όταν η ψυχή είναι πλήρης έχει την τάση να διογκώνεται, να μεγεθύνεται, να φθάνει στα όριά της και καμιά φορά να τα υπερβαίνει κυρίως όμως να είναι υγιής και απρόσβλητη από την κατάθλιψη, την μάστιγα της εποχής μας.

Εσείς με ποιο τρόπο αποφασίζετε;

Το πλήθος των αποφάσεων που καλούμαστε να λάβουμε καθημερινά είναι τέτοιο που αρκετές φορές αποφασίζουμε ασυνείδητα και μηχανικά. Όλη μας η ζωή είναι μια αλυσίδα από αποφάσεις, από τις οποίες άλλες είναι λιγότερο σημαντικές και άλλες περισσότερο. Αυτό που είμαστε σήμερα, αυτό που έχουμε γίνει, έχει καθοριστεί από τις αποφάσεις που έχουμε πάρει.
Όμως, τι εννοούμε με τον όρο απόφαση και γιατί αποκτούν τόση ιδιαίτερη σημασία στη ζωή μας, οι δεξιότητες που σχετίζονται με τη λήψη αποφάσεων? «Η απόφαση είναι η διαδικασία επιλογής μιας κατεύθυνσης δραστηριοτήτων ανάμεσα σε άλλες κατευθύνσεις». Η επιλογή αυτή γίνεται με βάση τις αξίες, τις ιδιαίτερες προτιμήσεις, τις ανάγκες μας, τις διάφορες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που επικρατούν εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Επιλογή σημαίνει απόφαση. Συνεπώς, μια επαγγελματική απόφαση σημαίνει ότι βάζουμε κατά μέρος κάποια ενδιαφέροντα και δεξιότητες μας έναντι κάποιων άλλων.

Οι παράγοντες που επηρεάζουν τη διαδικασία λήψης απόφασης είναι βαθιά συνδεδεμένοι με την προσωπικότητα, τα βιώματα και τους στόχους του καθένα μας αλλά και με το κοινωνικό περιβάλλον εννοώντας με τις προοπτικές που εκείνο προσφέρει, τη δυνατότητα πρόσβασης σε πηγές πληροφόρησης, τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε . Καθώς όμως, ως άνθρωποι έχουμε ο καθένας τελείως διαφορετική προσωπικότητα, ικανότητες, αυτοπεποίθηση, εμπειρίες, επιθυμίες, αδυναμίες και ελαττώματα, όπως είναι φυσικό επιλέγουμε με τελείως ξεχωριστό τρόπο και με προσωπικά κριτήρια όταν πρέπει να λάβουμε μια απόφαση.
Σε αυτό το πλαίσιο, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι δεν παίρνουμε όλοι οι άνθρωποι αποφάσεις με τον ίδιο τρόπο. Κάποιοι από εμάς βασίζονται περισσότερο στη λογική, ενώ άλλοι στη διαίσθηση και στα συναισθήματά τους. Κάποιοι άλλοι βασίζονται σε εξωτερικούς παράγοντες, όπως στη γνώμη των άλλων ή σε τυχαία γεγονότα που μπορεί να προκύψουν. Επίσης, κάποιοι αποφασίζουν γρήγορα ενώ άλλοι αργά, κάποιοι με προσοχή και προγραμματισμό κινήσεων και άλλοι αυθόρμητα και ριψοκίνδυνα. Άλλοι πάλι είναι αναβλητικοί ή προτιμούν να παίρνουν αποφάσεις. Η επιλογή αυτή όμως, ακόμα και όταν γίνεται ηθελημένα αποτελεί πάντα απόφαση.
Ο καθένας μας δηλαδή διαμορφώνει και υιοθετεί από τα πρώτα στάδια της ζωής του ένα προσωπικό στυλ λήψης απόφασης, το οποίο τον χαρακτηρίζει με κάποιες παραλλαγές και στην μετέπειτα ζωή του. Η αλυσίδα των αποφάσεων που χτίζουμε επηρεάζει άμεσα την ζωή μας και η ποιότητα της ζωής μας εξαρτάται από την ποιότητα των αποφάσεων μας. Επομένως, το ζητούμενο είναι να λαμβάνουμε, σωστές, καλές αποφάσεις. Γι’ αυτό κατά τη διαδικασία λήψης απόφασης και πριν καταλήξουμε σε κάποια απόφαση, καλό είναι ξεκινώντας από τις επιθυμίες μας να σταθμίζουμε πολύ προσεκτικά τις πραγματικές συνθήκες που ισχύουν σε σχέση με την απόφαση αυτή, τα εμπόδια, τις δυσκολίες.
Υπάρχουν φορές βέβαια που αισθανόμαστε αβεβαιότητα ή έχουμε αμφιβολίες για την απόφαση που πρόκειται να πάρουμε και με αυτόν τον τρόπο αγχωνόμαστε υπερβολικά και καθυστερούμε τη διαδικασία. Σε αυτήν την περίπτωση, ίσως χρειαστεί να ζητήσουμε κάποια βοήθεια για να ξεμπλέξουμε το κουβάρι των επιλογών και να αρχίσουμε ναχτίζουμε σε πιο στέρεες βάσεις τον κύκλο των σημαντικών αποφάσεων, λαμβάνοντας πάντα υπόψη μας φυσικά τις προσωπικές μας επιθυμίες και αξίες.

Το νόημα της αποδοχής

Ένα από τα πιο αγαπημένα μας φρούτα, είναι το πορτοκάλι.

Όταν στύψετε ένα πορτοκάλι, τι θα πάρετε;

Χυμό πορτοκαλιού, θα μου πείτε…

 

Ακριβώς! Χυμό πορτοκαλιού. Είναι αδύνατον να στύψετε ένα πορτοκάλι, και να πάρετε χυμό φράουλας, ας πούμε…

 

Έτσι κάθε άνθρωπος θα σας δώσει αυτό που έχει μέσα του! Δεν μπορεί να σας δώσει τίποτα άλλο, παρά μόνον αυτό που έχει, όσο γερά και αν τον στύψετε…

 

Τα προβλήματα με τους συνανθρώπους μας, δημιουργούνται, γιατί θέλουμε να στύψουμε ένα πορτοκάλι και να πάρουμε χυμό φράουλας…

Απλά δεν γίνεται…

 

Σκεφτείτε το, την επόμενη φορά που θα έρθετε σε αντιπαράθεση με κάποιον.

Μπορεί να σας δώσει μόνον αυτό που έχει μέσα του!

Δε μιλάμε μόνο για υλικά αγαθά.

Όταν νιώθουμε ότι κάτι δίνουμε στους άλλους, συνειδητοποιούμε ξαφνικά την αξία μας. Κανένας δεν είναι πιο φτωχός από εκείνον που δεν δίνει τίποτα, αφού μόνο με το να δίνουμε μπορούμε να δείχνουμε τον πλούτο μας.

 

Δε μιλάμε μόνο για υλικά αγαθά. Η μεγαλύτερη τσιγκουνιά που μπορεί να υπάρξει είναι η τσιγκουνιά της καρδιάς. Όσοι τριγυρνούν στον κόσμο χωρίς να κοινωνούν τα συναισθήματά τους, καταλήγουν φυλακισμένοι μέσα σε ένα θώρακα πανοπλίας, όπως συμβαίνει στο παραμύθι. Ο Ιππότης με την σκουριασμένη πανοπλία, όπου στο τέλος ο ήρωας ζητάει από τα συναισθήματα να αισθανθεί.

 

Ο Αλεχάντρο Ζοντορόβσκι έλεγε: "ότι δίνεις το δίνεις σε 'σένα. Ό,τι δέ δίνεις, το αφαιρείς απο σένα"

 

Αξίζει τον κόπο να αναθεωρήσουμε το επίπεδο της συναισθηματικής συναλλαγής μας με τον κόσμο.

 

Όπως συμβαίνει με την οικονομία των χωρών, η ευημερία εξαρτάται από τον πλούτο που κυκλοφορεί. Αν σταματήσει, χάνει τη να αξία και η οικονομία μπαίνει σε ύφεση. Το ίδιο συμβαίνει και μεε τον πλούτο της καρδιάς.

Όσο σημαντικό είναι το να δίνουμε, άλλο τόσο σημαντικό είναι το να ξέρουμε να δεχόμαστε. Μόνο αυτοί που κάνουν να ρέει η αγάπη προς όλες τις κατευθύνσεις μπορούν να πουν πως ευημερούν συναισθηματικά.

 

ΝΙΤΣΕ

Έξι στωικές αρχές για να ζούμε καλύτερα

Ένας δημιουργικός άνθρωπος συχνά χαρακτηρίζεται από πάθος, ενθουσιασμό και ενεργητικότητα. Αυτό που δύσκολα μπορεί να καταλάβει κανείς είναι ποιες αρχές/σκέψεις διέπουν το μυαλό του και ποιοι κανόνες επηρεάζουν τη συμπεριφορά του.

 

Πώς, για παράδειγμα, αντιμετωπίζει μια αποτυχία και πώς προσαρμόζεται στις διαφορετικές καταστάσεις που προκύπτουν στη ζωή;

 

Με άλλα λόγια ποια είναι η φιλοσοφία ζωής του; Η φιλοσοφία δεν μας μαθαίνει απλά πώς να ζούμε καλύτερα και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, αλλά μπορεί να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες της ζωής.

Ορισμένες σχολές σκέψεις είναι περισσότερο αφηρημένες, ενώ άλλες παρέχουν τα εργαλεία με τα οποία μπορεί κανείς να ανταποκριθεί με πρακτικό τρόπο στις προκλήσεις που ανακύπτουν.

 

Οι αρχές του Στωικισμού είναι, ίσως, το πιο σημαντικό και πρακτικό σετ κανόνων που πρέπει να έχουν υπόψη τους οι επιχειρηματίες, οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες γενικότερα.

 

Οι Στωικοί εστιάζουν σε δύο πράγματα:

 

1. Πώς μπορεί να ζήσει κανείς μια χαρούμενη και πλήρη ζωή;

2. Πώς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι;

Απώτερος σκοπός των στωικών είναι να καταφέρουν να αποκτήσουν εσωτερική γαλήνη και ηρεμία, ξεπερνώντας τις αντιξοότητες, εξασκώντας τον αυτοέλεγχο, έχοντας επίγνωση των παρορμήσεων και συνειδητοποιώντας την εφήμερη φύση του ανθρώπου και το σύντομο χρονικό διάστημα που έχει μπροστά του.

 

Όλες αυτές οι πρακτικές διαλογισμού τους βοηθούν να ζήσουν σε αρμονία με τη Φύση και όχι εναντίον αυτής.

 

Λίγα λόγια για το φιλοσοφικό αυτό κίνημα. Ο Στωικισμός αποτελεί μία σημαντική φιλοσοφική σχολή των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων (300 π.κ.ε. – περίπου 250 μ.κ.ε.). Ιδρύθηκε στην Αθήνα από τον Ζήνωνα τον Κιτιέα με κέντρο την «Ποικίλη Στοά» από όπου και πήρε το όνομά της η Σχολή.

 

Κατά τους στωικούς, η ανθρώπινη φύση είναι τμήμα της παγκόσμιας φύσης, η οποία καθοδηγείται και κυβερνάται από τον συμπαντικό νόμο της Λογικής. Ο άνθρωπος, ως έλλογο ον, συγγενεύει όχι μόνο με τα άλογα ζώα αλλά και με τους Θεούς και πέραν του ενστίκτου διαθέτει και ηθική αίσθηση.

 

Κύριο ζητούμενο του βίου είναι συνεπώς το να ζει κάποιος σύμφωνα με την φύση του, η οποία για τον άνθρωπο, μέσω της λογικότητάς του, ωθεί προς την Αρετή, άρα το «κατά Φύσιν ζην» σημαίνει «κατ' Αρετήν ζην». Η Αρετή είναι το μόνο αγαθό και μόνο από αυτήν εξαρτάται η ευημερία. Όλα τα υπόλοιπα πράγματα, ευχάριστα ή δυσάρεστα, στερούνται αξίας, είναι «αδιάφορα».

 

Σύμφωνα με τον στωικισμό, καθήκον του ανθρώπου είναι να θέσει τον εαυτό του σε αρμονία με το Σύμπαν, το οποίο, ως λογικό και αγαθό, τού μεταφέρει τις ιδιότητές του. Με το να βλάπτει κανείς τους άλλους για το υποτιθέμενο ατομικό του συμφέρον, υπονομεύει κατ' ουσίαν την ίδια του την φύση. Ο στωικός δεν αρνείται τον κόσμο των θνητών πραγμάτων, ούτε όμως και εξαρτάται από αυτόν, απλώς ζει ατάραχα μέσα του.

 

Κατά τους στωικούς, οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους μέσω της κοινής λογικής φύσης τους. Η αγάπη και προσφορά για την πατρίδα είναι το πρώτο βήμα της αγάπης και της προσφοράς για την μεγάλη πατρίδα όλων μας, την «κοσμόπολι» της ανθρωπότητας και του Σύμπαντος (που κυβερνάται από αιώνιους και αμετάβλητους φυσικούς νόμους). Ένας τεράστιος αριθμός πραγμάτων που οι άνθρωποι αποδέχονται από ένστικτο, μπορεί να αποδειχθεί και με την Λογική, ο συμμερισμός των άλογων συναισθημάτων δεν είναι επιθυμητός, το δίκαιο είναι θέμα όχι άποψης αλλά φύσης, ο βίος καθορίζεται από την Ειμαρμένη και, φυσικά, η Μαντική ευσταθεί.

 

Οι Θεοί εφορεύουν στην τάξη του Κόσμου και αποτελούν πληθύνσεις μίας αρχικής πολυώνυμης θείας οντότητας, «ζώου λογικού, τελείου και νοερού», που εισδύει παντού και παίρνει τα χαρακτηριστικά του κάθε στοιχείου με το οποίο έρχεται σε επαφή. Νόμος όλων των πραγμάτων είναι η Ειμαρμένη, μία ταυτόχρονα φυσική και θεϊκή οργανωτική δύναμη του Κόσμου, που αποτελεί τον Λόγο και την νομοτέλεια του Παντός, δύναμη που διατηρεί και διατηρείται κυβερνώντας και περιλαμβάνοντας τα ενάντια.

 

Είναι σημαντικό λοιπόν κανείς να κατανοεί τις δυσκολίες που εμφανίζονται μπροστά του και να μην τρέχει μακριά από αυτές.

 

Είναι ζωτικής σημασίας το να μάθει πώς να τις μετατρέπει σε «καύσιμα», προκειμένου να τροφοδοτείται από αυτές και να προχωρά μπροστά.

 

Διαβάστε παρακάτω έξι αρχές με τις οποίες μπορείτε να παραμείνετε ψύχραιμοι… όταν το χάος σας «καταδιώκει»:

 

1. Πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι όλα τα συναισθήματα προέρχονται από μέσα μας. «Σήμερα κατάφερα να ξεφύγω από το άγχος. Μάλλον όχι. Το απέρριψα, γιατί ήταν μέσα μου, μέσα στη δική μου αντίληψη, όχι έξω από αυτήν» - Μάρκος Αυρήλιος, Εις Εαυτόν.

 

Αυτά που νιώθουμε δεν είναι αποτελέσματα κάποιων «εξωτερικών δυνάμεων», αλλά τα συναισθήματά μας «γεννιούνται» από αυτά που λέμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας.

 

Πολλοί θέλουν να ρίχνουν την ευθύνη και να κατηγορούν «εξωτερικούς παράγοντες» για όσα τους συμβαίνουν, γιατί είναι πιο εύκολο. Όμως η αλήθεια είναι, ότι όλες οι συγκρούσεις ξεκινούν εσωτερικά, μέσα στο μυαλό μας.

 

Την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί μπροστά σας ένα εμπόδιο και θα νιώσετε την ανάγκη να αντισταθείτε σε αυτό, μην κοιτάξετε γύρω σας. Κοιτάξτε πρώτα… μέσα σας.

 

2. Βρείτε κάποιον που σέβεστε και «χρησιμοποιήστε» τον ως παράδειγμα για να παραμείνετε ειλικρινείς. «Επιλέξτε κάποιον, ο τρόπος ζωής του οποίου, τα λόγια και οι πράξεις του αντικατοπτρίζουν το χαρακτήρα που κρύβει μέσα του. Να τον έχετε/σκέφτεστε πάντα ως παράδειγμα. Χωρίς ένα ‘χάρακα’ στη ζωή δεν είναι εύκολο να παραμείνει κανείς σε μια ευθεία γραμμή» - Σενέκας, Επιστολές από έναν στωικό.

 

Με οτιδήποτε κι αν ασχολείται κανείς θα υπάρχει πάντα κάποιος από τον οποίο μπορεί να μάθει κάτι. Μελετήστε την ιστορία του, τις τεχνικές που ακολουθεί, τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται, εργάζεται και αντιμετωπίζει την επιτυχία και την αποτυχία στη ζωή του.

 

Ανακαλύψτε τα μοτίβα που τον οδήγησαν στην επιτυχία και προσπαθήστε να τα εφαρμόσετε στη δική σας ζωή.

 

3. Αναγνωρίστε ότι υπάρχει ζωή μετά την αποτυχία. «Μήπως αυτό που συνέβη δε σας επιτρέπει να ενεργείτε με βάσει το δίκαιο, με γενναιοδωρία, αυτοέλεγχο, λογική, ειλικρίνεια, ταπεινότητα, ευθύτητα και όλες εκείνες τις αρετές που επιτρέπουν στο άτομο να ζει μια πλήρη ζωή; Να θυμάστε αυτήν την αρχή όταν κάτι σας ‘απειλεί’ και πρόκειται να σας προκαλέσει πόνο: το ίδιο το πράγμα δεν είναι από μόνο του μια ατυχία, αλλά το να αντέξει κανείς και να το αντιμετωπίσει είναι μεγάλη τύχη» -Μάρκος Αυρήλιος, Εις Εαυτόν.

 

Μπορεί να αφιερώσετε αρκετό διάστημα επάνω σε ένα έργο και στο τέλος να δεχτείτε αυστηρή κριτική ή, ακόμη χειρότερα, να μην το προσέξει κανείς. Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί η αποτυχία, όταν μοιράζεται κανείς ένα μέρος του εαυτού του με άλλους.

 

Όμως το να ξεπεράσει κανείς αυτήν την αποτυχία είναι μεγάλο μάθημα ζωής.

 

4. Διαβάστε, μελετήστε και εφαρμόστε όσα έχετε μάθει. «Μην λέτε απλά ότι έχετε διαβάσει βιβλία. Δείξτε ότι μέσω αυτών έχετε μάθει να σκέφτεστε καλύτερα και ότι έχετε γίνει πιο διακριτικοί και στοχαστικοί. Τα βιβλία είναι τα ‘βάρη’ με τα οποία γυμνάζει κανείς το μυαλό του. Είναι βοηθητικά, αλλά θα ήταν μεγάλο λάθος να πίστευε κανείς ότι έχει κάνει πρόοδο απλά και μόνο επειδή έχει εσωτερικεύσει το περιεχόμενό τους» - Επίκτητος.

 

Με το διάβασμα προετοιμάζεται κανείς και αποφεύγει λάθη. Σκοπός της εκπαίδευσης είναι να εσωτερικεύσει τη γνώση, όμως τελικά να αποτελέσει τη σπίθα που θα προκαλέσει τη δράση και διευκολύνει τη λήψη πιο σοφών αποφάσεων.

 

5. Αφήστε στην άκρη το τηλέφωνο. Να είστε παρών. «Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη ενός καλά οργανωμένου μυαλού, από την ικανότητα του ατόμου να σταματά ό,τι κάνει και να διαθέτει χρόνο στους γύρω του» - Σενέκας, Επιστολές από έναν στωικό.

 

Το να είναι κανείς παρών, αλλά και το να μπορεί να είναι μόνος του είναι θέμα συνήθειας. Ορισμένοι άνθρωποι είναι πολύ καλοί σε αυτό, γιατί ακριβώς αφιερώνουν χρόνο σε αυτό. Μάλιστα, το έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη, που δεν κάνουν διαφορετικά.

 

Κατά τη διάρκεια της ημέρας αφιερώστε λίγο χρόνο για να ηρεμήσετε. Δεν έχει σημασία πού είστε. Απλά κλείστε το κινητό σας τηλέφωνο και πάρτε μερικές βαθιές ανάσες.

 

Αν εργάζεστε, φροντίστε το μυαλό σας να είναι 100% εκεί. Αφοσιωθείτε σε αυτό που κάνετε και αυτό που προσπαθείτε να πετύχετε και κάντε το με επιμέλεια, υπομονή, προσοχή και φροντίδα.

 

6. Να θυμάστε ότι ο χρόνος είναι η πιο πολύτιμη πηγή. «Μη ζείτε σαν να έχετε μπροστά σας την αιωνιότητα. Ο θάνατος θα σας επισκιάσει. Όσο είστε ζωντανοί και ικανοί, να είστε καλοί» - Μάρκος Αυρήλιος, Εις Εαυτόν.

 

Ο τρόπος με τον οποίο ζει κανείς τη ζωή του θα πρέπει να ενσωματώνει μερικές βασικές αρχές.

Ας συγκρίνουμε λοιπόν λιγότερο, ας μην κριτικάρουμε τόσο και ας μην καταναλώνουμε υπέρμετρα.

Αντίθετα, ας γίνουμε πιο δημιουργικοί, ας μαθαίνουμε πιο πολλά κι ας ζούμε τη ζωή μας καλά.

Η ζωή σου θα γίνει ωραία και ασφαλής όταν...

Η ζωή σου θα γίνει ωραία και ασφαλής όταν η ζωντάνια σημαίνει για σένα περισσότερα απ’ την σιγουριά, η αγάπη περισσότερα απ’ το χρήμα, η ελευθερία σου περισσότερα απ’ την γραμμή του κόμματος ή την κοινή γνώμη, όταν η ψυχική διάθεση του Μπετόβεν ή του Μπαχ γίνει η ψυχική διάθεση του εαυτού σου.

 

Την έχεις ήδη μέσα σου, Ανθρωπάκο, θαμμένη όμως βαθιά σε μια  γωνιά της ψυχής σου, όταν οι σκέψεις σου είναι σε αρμονία και όχι σε διάσταση με τα αισθήματά σου, όταν θα είσαι σε θέση να καταλαβαίνεις νωρίς τα προτερήματά σου και να αναγνωρίζεις έγκαιρα τα γηρατειά σου, όταν θα κάνεις πρότυπο της ζωής σου τις σκέψεις των μεγάλων ανθρώπων και όχι τα εγκλήματα των μεγάλων πολεμιστών, 

 

...όταν οι δάσκαλοι των παιδιών σου θα πληρώνονται καλύτερα απ’ τους πολιτικούς, όταν θα έχεις μεγαλύτερη εκτίμηση για τον έρωτα μεταξύ άντρα και γυναίκας παρά για την άδεια γάμου,όταν θ’ αναγνωρίζεις τα σφάλματά σου έγκαιρα κι όχι πολύ αργά όπως σήμερα,  όταν θ’ ανυψώνεσαι πνευματικά ακούγοντας την αλήθεια και θα νιώθεις τρόμο για τις τυπικότητες,

...όταν η ερωτική ευτυχία της έφηβης κόρης σου θα σε γεμίζει με ευχαρίστηση κι όχι με λύσσα, όταν τα πρόσωπα των ανθρώπων στο δρόμο εκφράζουν ελευθερία, ζωντάνια κι ευχαρίστηση και όχι πια λύπη και αθλιότητα.

 

Βιλχελμ Ραιχ "Ακου Ανθρωπάκο"

Τι σχέση έχουν οι λαγοί και τα κοτόπουλα με το Πάσχα;

Τη Λαμπρή (όπως είναι το ελληνικό όνομα της γιορτής του Πάσχα) σχεδόν κάθε σπίτι είναι εφοδιασμένο (πλην του οβελία) με τσουρέκι, κόκκινα αυγά και λαμπάδες. Την ίδια ώρα στις βιτρίνες των παιχνιδότοπων πρωταγωνιστούν διακοσμητικοί λαγοί, κουνέλια και κοτοπουλάκια, που προορίζονται μεν να χαροποιήσουν τα παιδιά, χωρίς όμως να έχουν σχέση με την ελληνική παράδοση. Πώς συνδέονται άραγε τα συμπαθή ζώα με το Πάσχα και γιατί προσφέρονται ως (σοκολατένια συνήθως) δώρα μετά τη Σαρακοστή;

Ποιος φέρνει τα αυγά; Ενώ σε όλες τις χριστιανικές χώρες υπάρχει η παράδοση των πασχαλινών αυγών, η διαφορά των εθίμων από τόπο σε τόπο έγκειται στο ότι τα αυγά (σοκολατένια ή μη) δίνονται στα παιδιά με διαφορετικό τρόπο.

Έτσι: Στις αγγλοσαξονικές χώρες τα αυγά δίνονται στα παιδιά από έναν λευκό λαγό ή ένα λευκό κουνέλι. Τα ζώα αυτά δεν είναι τυχαία: Στους παλιούς καιρούς πρωταγωνιστούσαν στις παγανιστικές γιορτές της άνοιξης, γιατί θεωρούνταν σύμβολα της ζωής και της γονιμότητας (εξ ου και το… «γεννάει σαν κουνέλα»). Ήδη από την αρχαιότητα συμβόλιζαν την αφθονία, τον πολλαπλασιασμό και την ανανέωση, μια που είναι πολύ παραγωγικά ζώα και ιδιαίτερα την άνοιξη. Συνδέθηκαν λοιπόν με τα πασχαλινά αυγά ώστε να μπορεί να γιορταστεί παράλληλα η άνοιξη και η ανανέωση. Όσο για την αγγλική λέξη Easter (Πάσχα), είναι γνωστό ότι προέρχεται από τη θεά της άνοιξης Eostre ή Ostara. Προς τιμήν της οι Σάξονες διοργάνωναν ανοιξιάτικες γιορτές και της απέδιδαν ως εμβληματικό ζώο το κουνέλι. Με τη μετάβαση στον Χριστιανισμό η εαρινή παγανιστική γιορτή προσαρμόστηκε στη θρησκευτική γιορτή του Πάσχα.

Στη Γερμανία από τον 15ο αιώνα τα πασχαλινά αυγά συνδέθηκαν με τα κουνέλια: Θεωρείται ότι ένα κουνέλι (ή ένας λαγός) έχει επιφορτιστεί παραδοσιακά με το καθήκον να φέρνει στα παιδιά τα γιορτινά αυγά τους. Την παραμονή του Πάσχα τα παιδιά κατασκευάζουν μια φωλιά από άχυρο, φύλλα, χορτάρι ή πλαστικό αφρώδες υλικό και οι γονείς αναλαμβάνουν να την κρύψουν μέσα στο σπίτι ή τον κήπο, ώστε το πασχαλινό λαγουδάκι να… γεννήσει εκεί μέσα τα πολύχρωμα πασχαλινά αυγά. Ανήμερα το Πάσχα ξεκινάει για τα παιδιά το σαφάρι εύρεσης των αυγών.

Στο Τιρόλο και το Κεμπέκ του Καναδά τα αυγά τα φέρνει μια κότα ή ένα κοτοπουλάκι. Οι ρίζες του εθίμου είναι και σε αυτή την περίπτωση αρχαίες: Κότες και νεοσσοί αποτελούν σύμβολα μιας νέας ζωής.

Οι κάτοικοι της ανατολικής Γαλλίας συσχετίζουν και αυτοί τα αυγά με κουνέλια και λαγούς, οι Ελβετοί με τον γνωστό κούκο, οι Αυστραλοί με το μικρό ντόπιο μαρσιποφόρο bilby που μοιάζει με λαγό, ενώ οι κάτοικοι της Αλσατίας και της γερμανικής Θουριγγίας με τον… πασχαλινό πελαργό. 

Εθισμένοι με τις “selfies”;

«Ύποπτη» είναι η νέα τάση των selfies, καθώς οδηγεί προς το ναρκισσισμό, τον εθισμό, τις ψυχικές ασθένειες ή ακόμα και την αυτοκτονία, σύμφωνα με τους ψυχολόγους του Λονδίνου. Όσοι χρήστες του Facebook ή του Instagram ψάχνουν μανιωδώς την τέλεια λήψη μιας φωτογραφίας… ίσως πάσχουν από Διαταραχή Δυσμορφίας Σώματος (BDD)!

 

Πιο συγκεκριμένα, ο εθισμός στις selfies ή αλλιώς στην «αυτοαπεικόνιση» των κοινωνικών δικτύων συνοδεύεται συχνά από την ανάγκη των χρηστών να καλύψουν τις ατέλειές τους, πατώντας αμέτρητες φορές το κλικ της φωτογραφικής. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι το πάθος με αυτές κρύβει, είτε ναρκισσισμό, είτε χαμηλή αυτοεκτίμηση.

 

«Τα δυο τρίτα των ασθενών με BDD τραβούν μανιωδώς φωτογραφίες τον εαυτό τους, ώστε μετά να τις ανεβάσουν στα κοινωνικά δίκτυα. Μέχρι να βρουν την κατάλληλη προχωρούν σε υπερβολικές λήψεις και συνήθως εκμεταλλεύονται την ευελιξία της κάμερας του smartphone τους», σχολιάζει ο David Veale, ψυχολόγος στο The Priory Hospital του Λονδίνου στην εφημερίδα Sunday Mirror.

Χαρακτηριστική ήταν μια από τις ακραίες περιπτώσεις των selfies, ο Βρετανός έφηβος Danny Bowman, ο οποίος έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, επειδή ήταν δυσαρεστημένος με την εμφάνισή του στην κάμερα. Έβγαζε 200 φωτογραφίες τον εαυτό του, ξοδεύοντας 10 ώρες την ημέρα, με σκοπό να βρει την τέλεια εικόνα για να προσελκύσει τα κορίτσια της ηλικίας του. Ο εθισμός του ξεκίνησε στην ηλικία των 15, γεγονός που τον οδήγησε στο να εγκαταλείψει το σχολείο του στο Newcastle, να χάσει υπερβολικό βάρος και να αποπειραθεί να αυτοκτονήσει μέσω υπερβολικής δόσης φαρμάκων.

 

«Έχασα τους φίλους μου, το σχολείο, την υγεία μου και παραλίγο τη ζωή μου. Το μόνο πράγμα για το οποίο νοιαζόμουν ήταν να έχω το κινητό στην τσέπη μου, ώστε να τραβήξω φωτογραφίες τον εαυτό μου μέσα στην ημέρα», εξομολογείται ο Danny Bowman. Πάντως, οι γονείς του αγοριού, πέρα από το γεγονός ότι είναι επαγγελματίες ψυχικής υγείας, προειδοποιούν την κοινωνία για την εμμονή και τις αρνητικές επιδράσεις των gadgets και των social media στους ευαίσθητους εφήβους…

 

Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει και ο Panpimol Wipulakorn, ψυχίατρος στην Ταϋλάνδη, αναφέροντας ότι όλο και περισσότεροι κατευθύνονται προς τις selfies, ελπίζοντας να κερδίσουν τον μεγαλύτερο αριθμό likes στα social media. Βέβαια, αυτό έχει αποδειχθεί και σε πρόσφατες έρευνες που υποστηρίζουν ότι το Facebook συνδέεται με την κατάθλιψη και το Twitter με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και το ναρκισσισμό. Αξίζει να αναφερθεί ότι η BBD αποτελεί μια σοβαρή ψυχική ασθένεια που ακολουθείται από ένα εξαιρετικά υψηλό ποσοστό αυτοκτονιών, καθώς σχετίζεται με την ανάγκη του ασθενή για αποδοχή από την κοινωνία.

Τι δεν θα έκαναν ποτέ 10 Έλληνες γιατροί

Για ποιον λόγο ένας καθηγητής Δερματολογίας δεν θα έκανε ποτέ σολάριουμ...  ένας καθηγητής Φαρμακολογίας δεν θα εμβολιαζόταν κατά της γρίπης και ένας καθηγητής Λοιμωξιολογίας δεν θα έδινε στο παιδί του αντιβίωση με τα πρώτα συμπτώματα; Δέκα επιστήμονες από τον χώρο της υγείας εξηγούν γιατί δεν θα έκαναν τα πιο συχνά λάθη που κάνουν οι Έλληνες όσον αφορά στην υγεία τους.

Ανδρέας Κατσάμπας - Επίτιμος καθηγητής Δερματολογίας - Αφροδισιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

«Δεν θα έκανα ποτέ σολάριουμ»: Όλες οι μελέτες των ευρωπαϊκών και αμερικανικών επιστημονικών οργανώσεων που αφορούν στον καρκίνο του δέρματος συμβουλεύουν εναντίον του σολάριουμ, διότι είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι μπορεί να προωθήσει την εκδήλωση καρκίνου του δέρματος. Μάλιστα, σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου ο ήλιος είναι άφθονος, η χρήση του σολάριουμ είναι περιττή.

Συμπερασματικά, όχι απλώς δεν θα έκανα ποτέ σολάριουμ, αλλά δεν το συνιστώ επ' ουδενί για αισθητικούς λόγους. Όταν χρησιμοποιούμε ακτινοβολίες παρόμοιες με αυτές που εκπέμπει το σολάριουμ, το κάνουμε μόνο για θεραπευτικούς λόγους σε διάφορα νοσήματα, όπως είναι η ψωρίαση. Πέραν αυτού, δεν είναι καθόλου σίγουρο αν στην Ελλάδα τα μηχανήματα έχουν περάσει τις μελέτες δοσομέτρησης για τις λυχνίες και το μήκος κύματος, που αφορούν στην ασφάλειά τους.

 

Νίκος Μπατάκης - Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ακτινολογικής Εταιρείας, συντονιστής - διευθυντής του Ακτινολογικού Τμήματος του Νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός.

«Δεν θα έκανα ακτινογραφίες χωρίς σοβαρό λόγο»: Κατ' αρχάς η ακτινογραφία γίνεται με ιοντίζουσες ακτινοβολίες, που μεταφέρουν ενέργεια ικανή να εισχωρήσει στο σώμα μας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), οι ανεξέλεγκτες ακτινογραφίες είναι βλαπτικές για την υγεία και παράγοντας πρόκλησης καρκίνου (καρκινογένεσης). Άρα η έκθεση σε αυτές τις ακτινοβολίες πρέπει να γίνεται με φειδώ και βάσει των κλινικών ενδείξεων. 

 

Αυτό ισχύει για την αξονική τομογραφία και την απλή, όχι όμως για τη μαγνητική, η οποία ανήκει στα μαγνητικά πεδία. Αυτή η τεχνολογία βρίσκεται σε εκκρεμότητα από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα, καθώς μέχρι σήμερα δεν έχουν περιγραφεί οι επιπτώσεις της στον ανθρώπινο οργανισμό. Επιπλέον, η ακτινοβολία είναι αθροιστική, δηλαδή δεν έχει σημασία εάν κάνουμε μία ακτινογραφία σήμερα και μία έπειτα από τρία χρόνια. Για αυτούς τους λόγους και η Ελληνική Ακτινολογική Εταιρεία έχει συντάξει ειδικά πρωτόκολλα, τα οποία θα πρέπει να χρησιμοποιούν οι γιατροί ώστε να αποφεύγονται ακτινοδιαγνώσεις χωρίς λόγο.

 

Δημήτρης Κουβέλας - Καθηγητής Κλινικής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

 

«Δεν θα έκανα το εμβόλιο της γρίπης»: Ούτε το έχω κάνει ούτε θα το έκανα το εμβόλιο της γρίπης. Και αυτό διότι δεν έχει ένδειξη για εμένα. Είμαι νεότερος από 65 ετών, δεν έχω χρόνιες παθήσεις του καρδιαγγειακού και του αναπνευστικού συστήματος, ούτε και κάποια άλλη ενεργό νόσο, η οποία θα αποτελούσε παράγοντα σημαντικής επιβάρυνσης του οργανισμού μου σε περίπτωση νόσησης από γρίπη. 

 

Θα πρέπει να γνωρίζει ο κάθε πολίτης ότι δεν υπάρχει φάρμακο που να στερείται ανεπιθύμητων δράσεων, επομένως ο λόγος κόστους - ωφέλειας είναι αρνητικός. Δεν είναι λοιπόν μόνο το άμεσο κόστος που επιβαρύνει τα Ταμεία, έχει σχέση και με την ουσία της άσκησης καλής ιατρικής πρακτικής. Επίσης, δεν έχει σημασία αν είναι ή δεν είναι καινούργιο το εμβόλιο. Κατά τεκμήριο τα εμβόλια που βγαίνουν στην αγορά είναι δοκιμασμένα.

 

Κωνσταντίνος Νάτσης - Πρόεδρος της Αθλητιατρικής Εταιρείας Ελλάδος, ορθοπεδικός χειρουργός, αναπληρωτής καθηγητής Ανατομίας στο ΑΠΘ Θεσσαλονίκης.

 

«Δεν θα έπαιρνα ποτέ αναβολικά»:Ακόμη και όταν έκανα πρωταθλητισμό - ήμουν στους δρόμους αντοχής του σκι (cross - country skiing), το οποίο είναι ολυμπιακό άθλημα - ποτέ δεν πήρα αναβολικά. Και αυτό διότι γνωρίζω πολύ καλά τα δεκάδες πράγματα που μπορεί να πάθει κάποιος. Τα πιο συχνά είναι ατροφία στους όρχεις και μείωση του όγκου του σπέρματος, αλλαγές οι οποίες δεν είναι ανατάξιμες. Προκαλούν επίσης χημικό ευνουχισμό (καλοήθη υπερτροφία του προστάτη, σεξουαλική ανικανότητα, γυναικομαστία και στείρωση). 

 

Επιπλέον, υπερβολική αύξηση ασβεστίου, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται αδυναμία, εύκολη κόπωση, αλλά και σχηματισμός λίθων στους νεφρούς. Εναπόθεση ασβεστίου στις αρθρώσεις, στα μάτια και στο δέρμα, πεπτικό έλκος και αλλαγές στη συμπεριφορά, όπως επιθετικότητα. Επίσης, υπάρχουν ακόμη χειρότερα, καθώς μπορεί να προκαλέσουν πολυκυτταραιμία διότι διεγείρουν τον μυελό των οστών να παράγει περισσότερα ερυθρά αιμοσφαίρια και σοβαρές ηπατικές βλάβες, όπως κίρρωση και ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα. Και όλα αυτά αποδεδειγμένα σε κανονικές ποσότητες, όχι σε εκατονταπλάσιες που λαμβάνουν κάποιοι αθλητές.

 

Ηρακλής Πούλιας - Συντονιστής διευθυντής της Ουρολογικής Κλινικής του Ερυθρού Σταυρού.

 

«Δεν θα εμπιστευόμουν μόνο το PSA για τον καρκίνο του προστάτη»:Ποτέ δεν θα εμπιστευόμουν αποκλειστικά το PSA (προστατικό αντιγόνο), διότι δεν είναι ένας απλώς δείκτης, είναι ένα σημαντικό νούμερο σε μια «συνάρτηση» διαγνωστικών παραγόντων που χρήζουν επεξεργασίας και αξιολόγησης μόνο από τον ουρολόγο. Για να γίνει πιο ξεκάθαρο, αρκεί να σας πω ότι μόνο ένας στους τέσσερις άνδρες με παθολογικό PSA έχει τελικά καρκίνο του προστάτη. 

 

Γεγονός που σημαίνει ότι οι τρεις έκαναν την αιματολογική εξέταση χωρίς να υπάρχει λόγος και επιπλέον νομίζουν ότι κάτι τους συμβαίνει και υποβάλλονται σε εξετάσεις επίπονες και κάποιες φορές και σε θεραπείες. Κάτι άλλο, εκτός από κακοήθεια, που μπορεί να αποκαλύψει το PSA είναι ο καρκίνος του προστάτη, ο οποίος είναι μακράς και καλής πορείας (μη επιθετικός). 

Αυτή η κατηγορία των αρρώστων με μη επιθετικό καρκίνο υποβάλλεται σε θεραπείες και σε χειρουργεία μη απαραίτητα, τα οποία πιθανόν να έχουν παρενέργειες, όπως στυτική δυσλειτουργία και, σπανιότερα, ακράτεια ούρων. Εν κατακλείδι, την ένδειξη αυτή πρέπει να τη θέτει μόνο ο ουρολόγος, αλλά δυστυχώς γίνεται κατάχρηση της εξέτασης από διάφορους γιατρούς (παθολόγους, γενικούς γιατρούς κ.ά.).

 

Λιάνα Μαΐλη - Υπεύθυνη εμβολιασμού παιδιών στους Γιατρούς του Κόσμου.

 

«Δεν θα παρέλειπα εμβόλιο του παιδιού μου»: Σε καμία περίπτωση δεν θα άφηνα το παιδί μου ανεμβολίαστο στα βασικά εμβόλια. Τα βασικά είναι για διφθερίτιδα, τέτανο, κοκίτη, πολιομυελίτιδα, μηνιγγίτιδα, ιλαρά, ερυθρά, ηπατίτιδα Β και παρωτίτιδα. Αυτά είναι τα εμβόλια που γίνονται στους πρώτους 15 μήνες της ζωής. Δεν έχουν όμως όλα τα παιδιά τη δυνατότητα σήμερα να είναι ασφαλισμένα για να εμβολιάζονται. 

Έτσι, ολοένα περισσότερα παιδιά στη χώρα μας είναι ανεμβολίαστα ακόμη και στα βασικά. Αν αυτό συνεχίσει και επεκταθεί, τότε υπάρχει κίνδυνος σε μερικά χρόνια στην Ελλάδα να δούμε ασθένειες για τις οποίες ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει δηλώσει ότι δεν θα υπάρχουν στο μέλλον. Σημαντικός αριθμός παιδιών στην Ελλάδα κινδυνεύει. Για αυτούς τους λόγους προσπαθούμε να εμβολιάζουμε καθημερινά όσο περισσότερα παιδιά μπορούμε δωρεάν.

 

Δημήτρης Δικαίος - Αναπληρωτής καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, υπεύθυνος της Μονάδας Μελέτης Ύπνου στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο.

«Δεν θα έπαιρνα συστηματικά χάπια για να κοιμάμαι»: Δεν θα έπαιρνα συστηματικά χάπια για τον ύπνο. Διότι αυτή η κατηγορία έχει το πρόβλημα ότι, αν τα παίρνει κάποιος συστηματικά, ο οργανισμός τα συνηθίζει και με τον καιρό σταματά η δράση τους, αλλά δεν μπορεί να τα κόψει και να κοιμηθεί δίχως αυτά. Μάλιστα, στη φάση της διακοπής ο ύπνος είναι χειρότερος από τη φάση πριν από τη λήψη τους. 

 

Ο δεύτερος λόγος που δεν θα τα έπαιρνα είναι πως πιστεύω ότι οι ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις και οι διάφορες τεχνικές της υγιεινής του ύπνου έχουν πολύ μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στη μακροχρόνια αντιμετώπιση της αϋπνίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έπαιρνα ένα χάπι για τον ύπνο σε ειδικές καταστάσεις, όπως ένα αεροπορικό ταξίδι μεγάλης διάρκειας ή εάν υπάρχει κάποιος λόγος έντονου στρες για δύο ή τρεις ημέρες.

 

Πάντως, θα φρόντιζα να τα διακόψω αμέσως, αν αισθανόμουν ότι τα είχα ανάγκη έπειτα από χρήση μερικών ημερών για να κοιμηθώ. Δεν μπορώ να παραγνωρίσω, πάντως, ότι για κάποιους ανθρώπους η συνεχής χρήση σε μικρή δόση (όχι σε μεγάλη, ποτέ) οποιουδήποτε υπνωτικού έχει γίνει συνήθεια που θα δυσκολεύονταν να αποχωριστούν.

 

Σωτήρης Τσιόδρας - Λοιμωξιολόγος στο Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων.

 

«Δεν θα έδινα αντιβίωση στο παιδί μου για τον πυρετό»: Για έναν υψηλό πυρετό μπορεί να ευθύνεται μια λοίμωξη τόσο από μικρόβιο όσο και από κάποιον ιό. Στην Ελλάδα είναι πολύ γνωστό ότι οι περισσότεροι αγοράζουν μόνοι τους για θεραπεία αντιβιοτικά χωρίς να χρειάζεται και χωρίς να ρωτούν τον γιατρό. Αυτό δημιουργεί τον κίνδυνο να κάνει τα μικρόβια ανθεκτικά και όταν πραγματικά αρρωστήσει από βακτήριο να μην έχουμε επιλογή φαρμάκου που θα το καταπολεμήσει. Επίσης, αυξάνει την πιθανότητα ανεπιθύμητων ενεργειών. 

 

Αν το παιδί ή ο ενήλικος έχει συνάχι, πόνο στα κόκαλα, αίσθημα κούρασης και πυρετό, δεν χρειάζεται αντιβίωση διότι πρόκειται για συμπτώματα κρυολογήματος. Ο οργανισμός μας έχει όπλα κατά των ιών και αντιμετωπίζει το κρυολόγημα χωρίς την αντιβίωση. Εξάλλου, ένα υγιές παιδί έχει όλα τα εφόδια να αντεπεξέλθει στις ιώσεις. Προτιμώ να του δίνω υγρά, να το ξεκουράζω, να καταπολεμώ τον πυρετό με τα συνήθη αναλγητικά και τις μύξες με φυσικό ορό, και μόνον αν επιμείνουν τα συμπτώματα να ζητήσω τη γνώμη ειδικού.

 

Αναστασία Αμφιλοχίου - Υπεύθυνη της Μονάδας Μελέτης Υπνου στο Νοσοκομείο Σισμανόγλειο.

 

«Δεν θα απέρριπτα την εναλλακτική ιατρική»: Προτιμώ τις μη χημικές θεραπευτικές θεραπείες όπου αυτό είναι εφικτό, διότι τα χημικά φάρμακα έχουν πάντα παρενέργειες. Δυστυχώς, δεν υπάρχει χημικό φάρμακο χωρίς παρενέργεια - ακόμη και τα απλά αναλγητικά ή τα αποσυμφορητικά της μύτης. Το κακό με τις χημικές φαρμακευτικές θεραπείες, όταν παρουσιαστούν παρενέργειες, είναι ότι μετά πρέπει να χορηγηθεί νέο φάρμακο για την αντιμετώπιση της παρενέργειας, και αυτό γίνεται επειδή η θεραπεία είναι συμπτωματική και όχι ολιστική. 

 

Ο βελονισμός, για παράδειγμα, είναι μια αρχαία θεραπευτική μέθοδος, εφαρμόζεται εδώ και 4.000 χρόνια χωρίς διακοπή, και σήμερα υπάρχουν νοσοκομεία στην Κίνα που αντιμετωπίζουν ακόμη και πολύ σοβαρές παθήσεις με παραδοσιακή κινεζική ιατρική, ενώ μπορεί να λειτουργήσει και ως συμπληρωματική θεραπεία στη δυτική ιατρική. Δεν υπάρχουν αποκλεισμοί, ούτε δογματισμοί. Βεβαίως, η επιλογή και η εφαρμογή γίνεται πάντα και μόνο από γιατρούς.

 

Περμανθία Πανανή - Πρόεδρος του Συλλόγου Επιστημόνων Μαιών - Μαιευτών Αθήνας.

 

«Δεν θα απέκλεια ποτέ τον τοκετό στο σπίτι»: Εγώ ως έγκυος και μελλοντική μητέρα θα επέλεγα να γεννήσω στο σπίτι, αν υπήρχαν κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις: ο τοκετός να διεκπεραιωνόταν από επαγγελματία υγείας εντεταλμένο και νομοθετικά κατοχυρωμένο - δύο μαίες ή γιατρός και μαία. Και βέβαια θα έπρεπε να έχει προηγηθεί ενδελεχής έλεγχος που να μη με κατατάσσει στην κατηγορία του υψηλού περιγεννητικού κινδύνου (όπως π.χ. να μην έχω υπέρταση και διαβήτη). 

 

Θα το έκανα γιατί ο τοκετός στο σπίτι είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος για να έρθει ένα παιδί με ηρεμία στην οικογένεια και δεν είναι τόσο τραυματικός όσο ένας παρεμβατικός τοκετός. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για τη μητέρα και το παιδί, γιατί δεν υπάρχει παρέμβαση στο σπίτι. Ως μαία θα ήθελα πάρα πολύ να μπορώ να διεκπεραιώνω τοκετούς στο σπίτι. Εξάλλου, είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ολλανδία το 24,3% των τοκετών γίνεται στο σπίτι.