Δημώναξ, ο κυνικός φιλόσοφος

Δημώναξ Έλληνας κυνικός φιλόσοφος που γεννήθηκε στην Κύπρο και άκμασε τον 2ο αιώνα μΧ.

Αν και ανήκε σε διαπρεπή και πλούσια οικογένεια, προτίμησε να ζει ως κυνικός και ασκητής. Διδάσκαλοι του ήταν ο Επίκτητος, ο Τιμοκράτης, ο Αγαθόβουλος και ο Δημήτριος.

Κατά τη διδασκαλία αυτού τα μόνα αγαθά της ζωής είναι η αυτάρκεια, η απαλλαγή από του φόβου και της ελπίδας, καθώς και η γαλήνη της ψυχής. Θεωρείται ανώτερος από τους άλλους Κυνικούς φιλοσόφους ως προς την παιδεία και τη μόρφωσή του αποφεύγοντας τις έκτροπες και ανοίκειες εκείνες πράξεις που χαρακτήριζαν γενικά τους Κυνικούς.

Ήταν φαιδρός, ακέραιος, μετριόφρων και πολύ ελευθερόστομος. Για την τσουχτερή γλώσσα του και από το γεγονός ότι δεν τηρούσε τους λατρευτικούς κανόνες, δεν θυσίαζε στους θεούς, ούτε προσευχόταν, κατηγορήθηκε για άθεος, εκείνος όμως παρουσιάστηκε στην Εκκλησία του Δήμου και με την απολογία του προκάλεσε τον θαυμασμό όλων. Από τότε οι Αθηναίοι του έδειχναν μεγάλο σεβασμό και στο πέρασμα του οι άρχοντες και οι απλοί πολίτες σηκώνονταν όρθιοι για να τον χαιρετήσουν.

Όπως έλεγε «σεβόταν τον Σωκράτη, θαύμαζε τον Διογένη και αγαπούσε τον Αρίστιππο». Ήταν φαιδρός, ακέραιος, μετριόφρων και πολύ ελευθερόστομος. Για την τσουχτερή γλώσσα του και από το γεγονός ότι δεν τηρούσε τους λατρευτικούς κανόνες, δεν θυσίαζε στους θεούς, ούτε προσευχόταν, κατηγορήθηκε για άθεος, εκείνος όμως παρουσιάστηκε στην Εκκλησία του Δήμου και με την απολογία του προκάλεσε τον θαυμασμό όλων. Από τότε οι Αθηναίοι του έδειχναν μεγάλο σεβασμό και στο πέρασμα του οι άρχοντες και οι απλοί πολίτες σηκώνονταν όρθιοι για να τον χαιρετήσουν.

Η ελευθεροστομία του εξόργισε κάποτε έναν ολυμπιονίκη, που μη έχοντας επιχειρήματα να τον αντικρούσει χτύπησε το Δημώνακτα με μια πέτρα και του άνοιξε το κεφάλι. Όσοι ήταν μπροστά αγανάκτησαν και θέλησαν να τιμωρήσουν τον δράστη φωνάζοντας:
«στον ανθύπατο να πάμε, στον ανθύπατο» . Ο Δημώναξ όμως είχε αντίρρηση, «όχι στον ανθύπατο αλλά στον γιατρό» τους είπε.

Όταν ο Ηρώδης ο Αττικός πενθούσε με πού επιδεικτικό τρόπο για τον αγαπημένο του μαθητή, τον Πολυδεύκη, που πέθανε ξαφνικά, ο Δημώναξ παρουσιάστηκε κρατώντας ένα χαρτί.
«Σου φέρνω γράμμα από τον Πολυδεύκη» του είπε. Ο Ηρώδης χάρηκε γιατί ο Δημώναξ ήταν από τους λίγους που δεν τον κολάκευαν ούτε τον υπολόγιζαν . «Και τι μου γράφει ο Πολυδεύκης» ρώτησε . «Παραπονιέται που δεν πήγες ακόμα να τον βρεις».

Όταν γέρασε και στα χέρια του φάνηκαν οι γνωστές κηλίδες των γηρατειών, είπε: «Ο Χάρος με δάγκωσε».

Όταν τον ρωτούσαν οι φίλοι του αν έχει φροντίσει για την ταφή του τους απάντησε :«Μη νοιάζεστε. Η βρώμα που θα βγάλω θα με θάψει».

Έζησε περί τα 100 χρόνια και όταν αισθάνθηκε το πολύ βαθύ γήρας του πέθανε, εκούσια αρνούμενος να λάβει τροφή. Οι Αθηναίοι του έκαναν μεγαλοπρεπή κηδεία και το φέρετρό του το σήκωσαν στους ώμους τους οι πιο γνωστοί φιλόσοφοι της πόλης.

Η Λογική στην εξορία

Ένας νέος άνδρας μπαίνει στο λεωφορείο, την ώρα που ξεκινά από το τέρμα. Φορά ένα αδιάβροχο. Μέσα από το αδιάβροχο, είναι ζωσμένος με μία βόμβα. Οι τσέπες του είναι γεμάτες με καρφιά, με ρουλεμάν και με ποντικοφάρμακο. Το λεωφορείο είναι γεμάτο κόσμο και πηγαίνει για το κέντρο της πόλης. Ο νεαρός κάθεται δίπλα σε ένα ζευγάρι μέσης ηλικίας. Θα περιμένει ως τη στιγμή που το λεωφορείο θα φτάσει στην επόμενη στάση. Το ζευγάρι που κάθεται δίπλα του φαίνεται ότι έχει βγει για να αγοράσει ένα καινούργιο ψυγείο. Η γυναίκα έχει αποφασίσει ποιο μοντέλο θέλει, αλλά ο άνδρας της φοβάται ότι θα είναι μάλλον υπερβολικά ακριβό.

Της δείχνει ένα άλλο μοντέλο, στο φυλλάδιο που κοιτάνε οι δυο τους. Κοντεύουν να φθάσουν στην επόμενη στάση. Οι πόρτες του λεωφορείου ανοίγουν. Η γυναίκα παρατηρεί ότι το μοντέλο που προτείνει ο άνδρας της δεν θα χωράει στον κενό χώρο που υπάρχει κάτω από τα ντουλάπια της κουζίνας. Και άλλοι επιβάτες μπαίνουν και πιάνουν όλα τα ελεύθερα καθίσματα, ενώ άλλοι στέκονται όρθιοι στον διάδρομο.

Το λεωφορείο τώρα έχει γεμίσει. Ο νέος χαμογελά. Πατώντας ένα κουμπί εξοντώνει τον εαυτό του, το ζευγάρι που κάθεται δίπλα του, και άλλους είκοσι επιβάτες του λεωφορείου. Τα καρφιά, τα ρουλεμάν και το ποντικοφάρμακο προκαλούν κι άλλες απώλειες ανάμεσα στους περαστικούς και μέσα στα διπλανά αυτοκίνητα. Όλα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο.

Οι γονείς του νεαρού δεν αργούν να πληροφορηθούν τη μοίρα του. Αν και θλίβονται που έχασαν τον γιο τους, αισθάνονται συγχρόνως τρομερά υπερήφανοι για το κατόρθωμά του. Γνωρίζουν ότι έχει πάει στον Παράδεισο και ότι έχει ανοίξει τον δρόμο για να τον συναντήσουν εκεί αργότερα. Έχει επίσης στείλει τα θύματά του στην Κόλαση για πάντα. Είναι μία διπλή νίκη. Οι γείτονες βρίσκουν το γεγονός έναν σπουδαίο λόγο για να το γιορτάσουν και τιμούν τους γονείς του νέου, φέρνοντας ως δώρο τρόφιμα και μέλι.

Αυτά είναι τα γεγονότα. Αυτά είναι όσα γνωρίζουμε με βεβαιότητα για αυτόν τον νέο. Υπάρχει τίποτε άλλο που να μπορούμε να συμπεράνουμε από τη συμπεριφορά του; Ήταν αγαπητός στους συμμαθητές του στο σχολείο; Ήταν πλούσιος ή φτωχός; Είχε μέτρια ή υψηλή νοημοσύνη; Οι πράξεις του δεν μας δίνουν καμία απολύτως ένδειξη. Είχε κάνει πανεπιστημιακές σπουδές; Μήπως είχε σπουδαίο μέλλον ως μηχανολόγος; Η συμπεριφορά του, πολύ απλά δεν μας δίνει καμία απάντηση σε ερωτήματα αυτού του είδους, όπως και σε πολλά άλλα παρόμοια. Άρα, γιατί είναι τόσο εύκολο, τόσο αβασάνιστα εύκολο -θα μπορούσες να βάλεις στοίχημα και να κερδίσεις- να γνωρίζει κανείς ποια είναι η θρησκεία του;

Μία πεποίθηση, είναι ένας μοχλός, που όταν τον πιέσεις, μπορεί να μετακινήσει σχεδόν τα πάντα στη ζωή ενός ανθρώπου. Μήπως είσαι επιστήμονας; Φιλελεύθερος; Ρατσιστής; Αυτές είναι απλούστατα κατηγορίες πεποιθήσεων σε ενεργό δράση. Οι πεποιθήσεις σου καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τον κόσμο. Υπαγορεύουν τη συμπεριφορά σου. Καθορίζουν τις συναισθηματικές σου αντιδράσεις απέναντι σε άλλες ανθρώπινες υπάρξεις. Αν έχεις αμφιβολίες για αυτή τη θέση, σκέψου πώς η εμπειρία σου θα μεταβαλλόταν ξαφνικά αν έφθανες να πιστεύεις σε μία από τις παρακάτω θέσεις:
– Σου μένουν μόνο δύο εβδομάδες ζωής.
– Μόλις κέρδισες εκατό εκατομμύρια δολάρια στο λαχείο.
– Εξωγήινοι έχουν εμφυτεύσει έναν δέκτη στο κρανίο σου και ελέγχουν τις σκέψεις σου.

Αυτά είναι απλώς λόγια, ως τη στιγμή που θα τα πιστέψεις. Από τη στιγμή που τα πιστέψεις, γίνονται οργανικό μέρος του μηχανισμού του μυαλού σου και καθορίζουν τις επιθυμίες σου, τους φόβους, τις προσδοκίες και την επακόλουθη συμπεριφορά σου.

Φαίνεται να υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τις πιο προσφιλείς μας πεποιθήσεις σε σχέση με τον κόσμο: Μας οδηγούν, αναπόδραστα, στο να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο. Μία ματιά στην ιστορία, ή σε κάποια εφημερίδα, αποκαλύπτει ότι κάποιες ιδέες που χωρίζουν μία ομάδα ανθρωπίνων υπάρξεων από μία άλλη, και τους ενώνουν μόνο για να αλληλοσφαγούν, έχουν κατά κανόνα τις ρίζες τους στη θρησκεία. Φαίνεται ότι αν κάποτε το είδος μας αυτοκαταστραφεί μέσα από κάποιον πόλεμο, αυτό θα συμβεί όχι επειδή ήταν γραμμένο στα άστρα, αλλά επειδή ήταν γραμμένο στα βιβλία μας. Αυτά που σκοπεύουμε να πράξουμε σήμερα, σε σχέση με λέξεις όπως «Θεός», «Παράδεισος» και «αμαρτία», θα καθορίσουν το μέλλον μας.

Η κατάστασή μας είναι η ακόλουθη: Οι περισσότεροι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο πιστεύουν ότι ο Δημιουργός του σύμπαντος έχει γράψει ένα βιβλίο. Για κακή μας τύχη υπάρχουν πολλά τέτοια βιβλία, και όλα τους ισχυρίζονται ότι εκφράζουν κατ’ αποκλειστικότητα την αλήθεια. Οι άνθρωποι τείνουν να οργανωθούν σε ομάδες, αναλόγως των αποκλειστικών ισχυρισμών που αποδέχονται -και λιγότερο με βάση τη γλώσσα, το χρώμα του δέρματος, τον τόπο γέννησης, ή άλλο φυλετικό κριτήριο. Το κάθε ένα από αυτά τα κείμενα παροτρύνει τους αναγνώστες να υιοθετήσουν μία σειρά από πίστεις και πρακτικές, από τις οποίες κάποιες είναι ακίνδυνες, πολλές όμως όχι.

Πάντως, όλες τους συμφωνούν με έναν αρρωστημένο τρόπο σ’ ένα σημείο: Ο «σεβασμός» για άλλες πίστεις, ή για τις απόψεις των απίστων, δεν είναι μία στάση που ο Θεάς εγκρίνει. Παρ’ όλο που όλες οι θρησκείες έχουν επηρεασθεί από ένα πνεύμα οικουμενισμού, το κεντρικά δόγμα κάθε θρησκευτικής παράδοσης είναι ότι όλες οι άλλες είναι απλώς φορείς πλάνης ή, στην καλύτερη περίπτωση, έχουν επικίνδυνες ατέλειες. Επομένως, η μισαλλοδοξία είναι εγγενής σε κάθε πίστη. Από τη στιγμή που κάποιος πιστεύει -πιστεύει αληθινά- ότι κάποιες ιδέες μπορούν να οδηγήσουν σε αιώνια ευτυχία, ή στο αντίθετό της, δεν μπορεί να αποδεχθεί τη δυνατότητα να παραπλανηθούν άτομα που αγαπά από τις ενέργειες των απίστων. Η βεβαιότητα για τη μέλλουσα ζωή είναι απλώς ασύμβατη με την ανεκτικότητα στην παρούσα ζωή.

Παρατηρήσεις αυτού του είδους μάς θέτουν όμως αντιμέτωπους με ένα άμεσο πρόβλημα, διότι η άσκηση κριτικής στα πιστεύω ενός ανθρώπου θεωρείται ταμπού σε όλους τους τομείς της κουλτούρας μας. Αυτό το σημείο είναι ένα από τα λίγα στα οποία συμφωνούν οι φιλελεύθεροι και οι συντηρητικοί. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις είναι πολύ απλά πάνω από κάθε λογική συζήτηση. Η άσκηση κριτικής στα πιστεύω ενός ανθρώπου σχετικώς με τον Θεό και με τη μέλλουσα ζωή, θεωρείται άπρεπη με έναν τρόπο, που δεν είναι η άσκηση κριτικής στις ιδέες του για τη φυσική ή για την ιστορία. Και έτσι, όταν ένας μωαμεθανός βομβιστής αυτοκτονίας τινάζεται στον αέρα μαζί με καμία εικοσαριά αθώους σε έναν δρόμο της Ιερουσαλήμ, αποσιωπάται πάντοτε ο ρόλος που έπαιξε η πίστη του για την τέλεση της πράξης του. Τα κίνητρά του πρέπει να ήσαν πολιτικά, οικονομικά ή ακόμη και τελείως προσωπικά. Χωρίς την πίστη, απελπισμένα αμόρφωτα ανθρώπινα όντα πάλι θα έκαναν φοβερά πράγματα. Η ίδια η πίστη αθωώνεται παντού και πάντοτε.

Αλλά η τεχνολογία έχει έναν τρόπο να δημιουργεί νέα ηθικά προστάγματα. Οι τεχνολογικές μας πρόοδοι στην τέχνη του πολέμου έχουν τελικώς καταστήσει τις θρησκευτικές μας διαφορές -και κατ’ ακολουθίαν τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις- ανταγωνιστικές προς την επιβίωσή μας. Δεν μπορούμε πλέον να αγνοήσουμε το γεγονός ότι δισεκατομμύρια γείτονές μας πιστεύουν στη μεταφυσική του μαρτυρίου, ή στην κατά γράμμα αλήθεια του Βιβλίου της Αποκάλυψης, ή σε κάποια άλλη φανταστική ιδέα που ελλοχεύει στο μυαλό των πιστών προβάτων -διότι οι γείτονές μας έχουν τώρα εξοπλισθεί με χημικά, βιολογικά και πυρηνικά όπλα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι εξελίξεις σηματοδοτούν την τελειωτική φάση της ευπιστίας σας. Λέξεις όπως «Θεός» και «Αλλάχ» πρέπει να πάρουν τον ίδιο δρόμο που πήραν οι όροι «Δίας» και «Βάαλ», αλλιώς θα καταστρέψουν τον κόσμο μας.

Ένας σύντομος περίπατος στο νεκροταφείο των κακών ιδεών, μάς δείχνει ότι οι επαναστάσεις στον τομέα των ιδεών (κι όχι των ιδεολογιών) είναι πραγματοποιήσιμες. Σκεφθείτε την περίπτωση της αλχημείας. Γοήτευσε τα ανθρώπινα μυαλά για πάνω από χίλια χρόνια, και όμως σήμερα όποιος ισχυρισθεί σοβαρά ότι είναι αλχημιστής αποκλείει αυτομάτως τον εαυτό του απ’ οποιαδήποτε υπεύθυνη θέση μέσα στην κοινωνία μας. Οι θρησκείες που βασίζονται στην πίστη πρέπει να υποστούν την ίδια μοίρα και να περάσουν στη λήθη.

Ποια είναι η εναλλακτική λύση απέναντι στη θρησκεία, όπως τη γνωρίζουμε; Μας είναι γνωστή; Όπως φαίνεται, αυτή είναι μία λάθος ερώτηση. Η χημεία δεν υπήρξε μία εναλλακτική λύση για την αλχημεία. Ήταν μία πλήρης και γενική αντικατάσταση της αμάθειας, με όλα τα στολίδια της, από μία γνήσια γνώση. Θα ανακαλύψουμε ότι, όπως και στην περίπτωση της αλχημείας, το να μιλάμε για «εναλλακτικές» λύσεις για τη θρησκευτική πίστη, σημαίνει ότι είμαστε εκτός θέματος.

Φυσικά, όσοι πιστεύουν επικαλούνται μία ιστορική συνέχεια. Κάποιοι από αυτούς βρίσκουν παρηγοριά και έμπνευση σε μία συγκεκριμένη πνευματική παράδοση, αν και παραμένουν απολύτως πιστοί στις αρχές της ανοχής και της διαφορετικότητας, ενώ άλλοι θα ήσαν διατεθειμένοι να πυρπολήσουν τη γη, αν αυτό θα έθετε τέρμα στις αιρέσεις. Υπάρχουν, με άλλα λόγια, μετριοπαθείς και ακραίοι θρησκευόμενοι και τα διαφορετικά τους πάθη και σχέδια δεν πρέπει να συγχέονται.

Πάντως, οι μετριοπαθείς θρησκευόμενοι είναι οι ίδιοι φορείς ενός φοβερού δόγματος: Φαντάζονται ότι ο δρόμος για την ειρήνη θα ανοίξει, όταν καθένας από εμάς έχει μάθει να σέβεται τις αστήρικτες πεποιθήσεις των άλλων. Ελπίζω να μπορέσω να αποδείξω ότι αυτό καθαυτό το ιδεώδες της θρησκευτικής ανοχής -που ξεκινά από την αντίληψη ότι κάθε ανθρώπινη ύπαρξη πρέπει να είναι ελεύθερη να πιστεύει ό,τι θελήσει σχετικώς με τον Θεό- είναι μία από τις κυριότερες δυνάμεις που οδηγούν προς την άβυσσο.

Αντιληφθήκατε άραγε τον βαθμό στον οποίο η θρησκευτική πίστη διαιωνίζει την απάνθρωπη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι στον συνάνθρωπό του. Αυτό δεν πρέπει να φαίνεται περίεργο, διότι πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η πίστη είναι ένα θεμελιώδες συστατικό της ανθρώπινης ζωής!! Τώρα, δύο μύθοι διατηρούν την πίστη έξω από το βεληνεκές της λογικής κριτικής και μάλλον δείχνουν να ενισχύουν στον ίδιο βαθμό τον θρησκευτικό εξτρεμισμό και τη θρησκευτική μετριοπάθεια:
1) Οι περισσότεροι από εσάς πιστεύετε ότι υπάρχουν κάποια καλά πράγματα που αποκομίζουν οι άνθρωποι από τη θρησκευτική πίστη (για παράδειγμα, συνεκτικές κοινότητες, ηθική συμπεριφορά, πνευματική εμπειρία) που λανθασμένα δεν νομίζουν ότι βρίσκονται αλλού.
2) Πολλοί πιστεύουν επίσης ότι τα φοβερά πράγματα που γίνονται μερικές φορές στο όνομα της θρησκείας δεν είναι προϊόντα της πίστης αυτής καθαυτής αλλά των κατωτέρων ενστίκτων -δυνάμεων όπως η απληστία, το μίσος και ο φόβος- για τις οποίες οι ίδιες οι θρησκευτικές πεποιθήσεις αποτελούν το καλύτερο (ή ακόμη και το μόνο) θεραπευτικό μέσο.

Συνδυαζόμενοι αυτοί οι δύο μύθοι φαίνεται να σας έχουν καταστήσει τελείως απρόσβλητους από κάθε αναλαμπή λογικότητας στις δημόσιες συζητήσεις σας.

Πολλοί μετριοπαθείς θρησκευόμενοι έχουν επιλέξει τον φαινομενικά υψηλόφρονα δρόμο του πλουραλισμού, διακηρύσσοντας την ίση αξία όλων των πίστεων, αλλά όταν το κάνουν αυτό δεν θυμούνται τους αμετακίνητα αποκλειστικούς ισχυρισμούς κάθε θρησκείας ότι μόνο εκείνη κατέχει την αλήθεια. Εφ’ όσον ένας χριστιανός πιστεύει ότι μόνο οι βαπτισμένοι αδελφοί του θα σωθούν την Ημέρα της Κρίσεως, δεν είναι δυνατόν να «σέβεται» τις πεποιθήσεις των άλλων, διότι γνωρίζει ότι το πυρ της Κολάσεως αναζωπυρώνεται από ιδέες τέτοιου είδους και περιμένει τους πιστούς τους ακόμη και τώρα. Οι μουσουλμάνοι και οι εβραίοι διατηρούν αντιστοίχως αλαζονικές κι εγωπαθείς αντιλήψεις για τις δικές τους θρησκείες και επί ολόκληρους αιώνες επισημαίνουν τις εσφαλμένες θέσεις των άλλων δογμάτων. Περιττό να πούμε ότι αυτά τα ανταγωνιστικά συστήματα ιδεών δεν διαθέτουν καμία υλική ή ιστορική απόδειξη για τους ισχυρισμούς τους.

Και όμως, διανοούμενοι διαφόρων ειδών, όπως ο X. Τζ· Γουέλς, ο Καρλ Γιουνγκ, ο Μαξ Πλανκ, ο Φρίμαν Ντάισον και ο Στίβεν Τζέι Γκουλντ, έχουν διακηρύξει ότι έχει τερματισθεί ο πόλεμος ανάμεσα στη λογική και στην πίστη. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, δεν χρειάζεται να ταυτίζονται οι ιδέες μας για το σύμπαν. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ένας θεοσεβούμενος χριστιανός την Κυριακή και ένας ενεργός επιστήμων τη Δευτέρα το πρωί, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να δώσει λόγο για τη διαφοροποίηση που έγινε μέσα στο μυαλό του όσο κοιμόταν. Μπορεί, ας πούμε, να διατηρεί τη λογική του και συγχρόνως να την τρώει. Κάποιος μπορεί να σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο, μόνο επειδή η Εκκλησία στη Δύση έχει εν μέρει (έτσι λένε) χάσει την πολιτική της ισχύ. Σε μέρη της γης όπου οι διανοητές μπορεί ακόμη και σήμερα να λιθοβοληθούν διότι αμφισβητούν την αλήθεια του Κορανίου, η ιδέα του Γκουλντ για μία «αγαπημένη συνύπαρξη» ανάμεσα στην πίστη και στη λογική είναι τελείως παρανοϊκή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι βαθύτερες ανησυχίες των πιστών, είτε είναι μετριοπαθείς είτε ακραίοι, είναι ασήμαντες ή ακόμη και ότι παίρνουν λάθος κατεύθυνση. Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συναισθηματικές και πνευματικές ανάγκες που τώρα καλύπτονται -έστω εμμέσως και με ένα φοβερό τίμημα- από την κρατούσα θρησκεία. Και αυτές είναι ανάγκες που μία απλή κατανόηση του κόσμου μας, επιστημονική ή άλλη, δύσκολα μπορεί να καλύψει. Υπάρχει σαφώς μία ιερή διάσταση στην ίδια μας την ύπαρξη, και το να συμφιλιωθούμε με αυτήν μπορεί θαυμάσια να αποτελεί τον υψηλότερο σκοπό της ανθρώπινης ζωής. Αλλά θα ανακαλύψουμε ότι για να το πράξουμε δεν απαιτείται πίστη σε αναπόδεικτες θέσεις -όπως ότι κάποιος Χριστός γεννήθηκε από κάποια παρθένο ή ότι το Κοράνιο είναι λόγος του Θεού και μοιράζει παρθένους και πιλάφια μετά θάνατον!!!

Η κάθε προκατάληψη είναι απλώς ένα ΜΙΜΙΔΙ και οι άνθρωποι ζουν ΜΙΜΙΔΙΖΟΝΤΑΣ

Προκαταλήψεις με τους οποίους ο εγκέφαλός μας διαστρεβλώνει την πραγματικότητα
Από πού προέρχεται η πίστη στον Θεό; Γιατί υπάρχουν ηθικές αξίες; Γιατί κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν και άλλοι όχι; Γεφυρώνοντας την επιστήμη, την ψυχολογία και τη θρησκεία οι συγγραφείς αυτού του βιβλίου αποκαλύπτουν, για πρώτη φορά, πώς τα πιστεύω, αναδύονται μέσα από τις νευρωνικές δραστηριότητες του εγκεφάλου μας. Με απλά λόγια, εξηγούν πώς ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και την μεταμορφώνει σε ένα φάσμα από προσωπικούς, ηθικούς και δημιουργικούς συλλογισμούς που τους χρησιμοποιούμε για να προσδώσουμε νόημα, αξία, πνευματικότητα και αλήθεια στη ζωή.

Στηριγμένοι σε νέες, επαναστατικές έρευνες της επιστήμης του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων εγκεφαλικών απεικονίσεων ανθρώπων που προσεύχονται και διαλογίζονται, οι Νιούμπεργκ και Γουόλντμαν προτείνουν ένα νέο μοντέλο για το πώς προκύπτουν τα πιο βαθιά πιστεύω και πώς αυτά επηρεάζουν τη ζωή. Μέσα από προσωπικές ιστορίες, ηθικά παράδοξα και οπτικές ψευδαισθήσεις, οι συγγραφείς δείχνουν πώς ο εγκέφαλός κατασκευάζει τις υποθέσεις που κάνουμε για την πραγματικότητα και προσφέρουν τρόπους για να αναπτύξουμε μια θετικότερη και περισσότερο ανεκτική στάση ζωής. Ένα βιβλίο που θα αλλάξει για πάντα τον τρόπο που βλέπετε τον κόσμο και τον εαυτό σας.

Κρύβεται κανένα μετα-υλικό στην Μικροκυματική Ακτινοβολία Υποβάθρου;

Ένας φυσικός υποστηρίζει ότι το κενό θα πρέπει να συμπεριφέρεται ως ένα μετα-υλικό σε υψηλά μαγνητικά πεδία. Τέτοια μαγνητικά πεδία πιθανώς να υπήρχαν στο πρώιμο σύμπαν, και γι αυτό προτείνει ότι μπορεί να ελεγχθεί η πρόβλεψη του παρατηρώντας την Μικροκυματική Ακτινοβολία Υποβάθρου (CMB) – κατάλοιπο του πρώιμου σύμπαντος και η οποία μπορεί να παρατηρηθεί και σήμερα.

Ο ουράνιος χάρτης του παλαιότερου φωτός στο Σύμπαν, όπου τα χρώματα δείχνουν "τη θερμότερη περιοχή" (κόκκινο) και την "πιο ψυχρή" (μπλε σημεία). Η ωοειδής μορφή είναι μια προβολή για να παρουσιάσει ολόκληρο τον Ουρανό. Οι λευκές ράβδοι παρουσιάζουν την κατεύθυνση της πόλωσης του παλαιότερου φωτός, που δίνει τις ενδείξεις για τα γεγονότα που συνέβησαν στο πρώτο τρισεκατομμυριοστό του ενός δευτερολέπτου του σύμπαντος. 

Μία από τις πιο παράξενες προβλέψεις στη φυσική ήταν αυτή η πρόταση από τον Maxim Chernodub του CNRS (το Γαλλικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών), ότι σε απίστευτα υψηλά μαγνητικά πεδία, μπορούν να προκύψουν από το κενό υπεραγώγιμες καταστάσεις. Κι αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, επειδή μία από τις κύριες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι επιστήμονες που εργάζονται στην παραδοσιακή υπεραγωγιμότητα είναι ότι οι προβλεπόμενες υπεραγώγιμες καταστάσεις εξαφανίζονται με την παρουσία ακόμα και μέτριων μαγνητικών πεδίων.

Σούπα από κουάρκ και αντικουάρκ

Τον Απρίλιο του ο Chernodub υποστήριξε ότι ένα εξαιρετικά υψηλό μαγνητικό πεδίο θα πρέπει να καθιστά το κενό υπεραγώγιμο κατά μήκος του άξονα του πεδίου – με το κενό να παραμένει μονωτικό στις κάθετες κατευθύνσεις του πεδίου. Η πρόβλεψη αυτή βασίζεται στην κβαντική χρωμοδυναμική (QCD), η οποία περιγράφει τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ κουάρκ και γκλουονίων. Η QCD αντιμετωπίζει το κενό όχι ως ένα άδειο χώρο, αλλά ως μία σούπα από εικονικά κουάρκ και αντικουάρκ, που συνεχώς εμφανίζονται και εξαφανίζονται.

Ένα δε πάνω (up) κουάρκ μπορεί να συνδυαστεί με ένα κάτω (down) αντικουάρκ για την δημιουργία ενός ρ μεσονίου () . Αυτά τα ρ μεσόνια είναι συνήθως τόσο ασταθή ώστε να εξαφανίζονται σχεδόν ακαριαία. Όμως, ο Chernodub υπολογίζει ότι μέσα σε μαγνητικά πεδία με ένταση μεγαλύτερη από 1016 T, τα ρ μεσόνια θα γίνονταν άμαζα και κατά συνέπεια σταθερά. Με τη σειρά του αυτό, προέβλεψε, θα οδηγούσε σε μια υπεραγώγιμη κατάσταση. Ωστόσο, θα ήταν αδύνατο να ελέγξουν αυτή την πρόβλεψη στο εργαστήριο σήμερα, επειδή εδώ στη Γη έχουμε προβλήματα παραγωγής σε πεδία πάνω από 100 T.

Τελευταία ο Igor Smolyaninov του Πανεπιστημίου του Maryland έχει δουλέψει πάνω στην ιδέα του Chernodub για να δείξει ότι οι παράλληλες γραμμές του μαγνητικού πεδίου στο κενό θα διευθετούνται έτσι ώστε να σχηματίσουν ένα τριγωνικό πλέγμα στο κάθετο επίπεδο προς το πεδίο – σαν ένα πλέγμα Abrikosov σε ένα υπεραγωγό. Το κενό κοντά σε κάθε μαγνητική γραμμή θα είναι ένας υπεραγωγός, ενώ οι περιοχές μεταξύ των γραμμών του πεδίου θα είναι μονωτές.

Παράξενες ιδιότητες

Η ρύθμιση αυτή είναι αρκετά παρόμοια με εκείνη ορισμένων τεχνητών μετα-υλικών που είναι φτιαγμένα από πλέγματα που περιέχουν περιοχές αγώγιμων και μονωτικών υλικών. Ο Smolyaninov έχει δείξει ότι αυτό το πλέγμα που προκαλείται από μαγνητικό πεδίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ένα υπερβολικό μετα-υλικό. Τα εν λόγω μετα-υλικά έχουν τις παράξενες και αντιφατικές οπτικές ιδιότητες να έχουν αρνητικό δείκτη διάθλασης και να έχουν χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία σούπερ-φακών ικανών να αναλύσουν χαρακτηριστικά μικρότερα από το όριο περίθλασης, ένα όριο στην διακριτική ικανότητα που επιβάλλεται στους κανονικούς φακούς.

Φυσικά ενώ οι φυσικοί δεν έχουν πρόσβαση εδώ στη Γη σε μαγνητικά πεδία αρκετά ισχυρά ώστε να ελέγξουν τη θεωρία Smolyaninov, τα μαγνητικά πεδία στο σύμπαν στο πρώτο κλάσμα του δευτερολέπτου μετά το Big Bang μπορεί να ήταν αρκετά ισχυρά ώστε να οδηγήσουν στην υπεραγώγιμη κατάσταση που θέλει ο Chernodub. Το Σύμπαν στο σύνολό του μπορεί, ως εκ τούτου, να είχε συμπεριφερθεί σαν ένας γιγαντιαίος μεταϋλικός υπερφακός, υποστηρίζει ο Smolyaninov. Παρόλο που δεν έχει ακόμη κάνει μια σαφή, ελέγξιμη πρόβλεψη, ο Smolyaninov προτείνει ότι θα πρέπει να μπορούμε να δοκιμάσουμε την ιδέα του μεταϋλικού – και, κατά συνέπεια, όλη αυτή την ιδέα του υπεραγώγιμου κενού – εξετάζοντας για αποτυπώματα αυτού του φαινομένου (δηλαδή του εστιασμού) στη σημερινό δομή του σύμπαντος, και ιδίως στην CMB.

Ο Chernodub εντυπωσιάζεται και εξηγεί ότι, ενώ συνέχιζε να εργάζεται για την υπεραγωγιμότητα του κενού, είχε επίσης σκεφτεί για μετα-υλικά στην φυσική υψηλών ενεργειών, χωρίς ποτέ να συνδέει αυτές τις δύο έννοιες. «Τότε ο Smolyaninov έρχεται και λέει ‘Ξέρεις ο υπεραγωγός σας είναι ένα τέλειο μετα-υλικό’,» λέει γελώντας. «Ήταν σαν να έψαχνα για ένα νόμισμα και ήταν ακριβώς μπροστά από τη μύτη μου.»

Πάντως ο Chernodub όπως και ο κοσμολόγος Andrew Jaffe από το Imperial College του Λονδίνου έχουν επιφυλάξεις για τη δυνατότητα να ελέγξουμε αυτή την ιδέα με στοιχεία από το πρώιμο σύμπαν.

"Νομίζω ότι υπάρχει ένα σημαντικό σημείο τριβής και το οποίο σχετίζεται με τις ιδέες για τη δημιουργία πολύ ισχυρών μαγνητικών πεδίων που θα υπήρχαν όταν το Σύμπαν θα ήταν πολύ μικρό σε σύγκριση με την ακτίνα του ρ μεσονίου. Ως εκ τούτου, δεν είμαι σίγουρος ότι οι υπολογισμοί του Smolyaninov θα βρίσκουν εφαρμογή. Υποψιάζομαι δε ότι το μέγεθος εκείνου του πεδίου θα ήταν πολύ μικρό για να έχει το κενό το αποτέλεσμα αυτής της πόλωσης”, υποστηρίζει ο Andrew Jaffe.

Άλλο ένα πλήγμα για τα υπερφωτεινά νετρίνα: δεν διατηρείται η ενέργεια

Τα νετρίνα που ταξιδεύουν ταχύτερα και από το φως δεν μπορούν να ησυχάσουν. Σε περίπτωση που όντως υπάρχουν δεν θα περιφρονούν μόνο την ειδική θεωρία της σχετικότητας, αλλά και την βασική αρχή ότι η ενέργεια διατηρείται στο σύμπαν. Αυτό σημαίνει ότι είτε τα υπερφωτεινά νετρίνο δεν υπάρχουν ή ότι θα βγει μια νέα φυσική που θα ανταποκρίνεται σε αυτούς τους δύο ισχυρισμούς.

Μια ομάδα φυσικών του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ υποστηρίζει ότι τα υπερφωτεινά νετρίνα θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν και την αρχή της διατήρησης της ενέργειας. «Αυτή όμως είναι ένα ιερό αξίωμα που έχει ελεγχθεί με πάρα πολλούς τρόπους», λέει ο Shmuel Nussinov από το ίδιο πανεπιστήμιο.

Τα νετρίνα αυτά γεννήθηκαν σε έναν επιταχυντή σωματιδίων στο CERN, όταν πρωτόνια χτύπησαν πάνω σε ένα σταθερό στόχο και δημιουργήθηκε ένας πίδακας από ασταθή σωματίδια, τα λεγόμενα πιόνια. Κάθε πιόνιο όμως διασπάται γρήγορα σε δύο ένα νετρίνα και ένα βαρύτερο σωματίδιο που ονομάζεται μιόνιο.

Τα μιόνια σταμάτησαν στο τέλος μιας σήραγγας, αλλά τα νετρίνα, που διαφεύγουν της προσοχής μας σαν τα φαντάσματα, συνέχισαν άλλα 730 χιλιόμετρα μέσα από τη γη προς τις εγκαταστάσεις του πειράματος OPERA.

Άνιση κληρονομιά

Τα νετρίνα φαινομενικά ξεπέρασαν το φως κατά 60 νανοδευτερόλεπτα (έφτασαν πιο γρήγορα από αυτό). Αλλά αν η ενέργεια διατηρείται – δηλαδή, αν τα θυγατρικά σωματίδια μιόνιο και νετρίνο έχουν μαζί την ίδια ποσότητα ενέργειας με το πιόνιο από το οποίο προέρχονται, τότε τα νετρίνα δεν θα μπορούσαν να πάνε τόσο γρήγορα, υποστηρίζει η ομάδα.

Αυτό συμβαίνει γιατί οι κανόνες για την μεταβιβαζόμενη ενέργεια εφαρμόζονται διαφορετικά για τα αργά σωματίδια και διαφορετικά για αυτά που κινούνται κοντά στην ταχύτητα του φωτός. Εάν τα νετρίνα άρχισαν στη ζωή τους να κινούνται ταχύτερα από το φως, τότε τα πιο αργά μιόνια θα πρέπει να έχουν πάρει τη μερίδα του λέοντος της ενέργειας από τα γονικά σωματίδια (πιόνια).

"Είναι σαν ένας πολύ πλούσιος πατέρας με δύο γιούς, που ο ένας θέλει να πάρει την επιχείρηση και να συνεχίσει με τους κανόνες που υπάρχουν, και ο άλλος είναι ένα μαύρο πρόβατο”, λέει ο Nussinov. «Αυτός κληροδοτεί τα πάντα στον καλό γιο, και δεν δίνει στο άλλο κυριολεκτικά τίποτα.»

Η ενέργεια που είναι διαθέσιμη για τα υπερφωτεινά νετρίνα από τα πιόνια του CERN είναι πολύ μικρή κατά έναν παράγοντα 10, για να εξηγήσει τις ταχύτητες που αναφέρθηκαν, υποστηρίζει η ομάδα από το Τελ Αβίβ.

Μήπως θα μπορούσαν τα νετρίνα να έχουν ξεκίνησε αργά, με αποτέλεσμα να πάρουν ένα μεγαλύτερο μερίδιο της κληρονομιάς, και στη συνέχεια να κινηθούν με πιο γοργούς ρυθμούς με κάποιο τρόπο; Ενδεχομένως, αλλά ο Nussinov θεωρεί ότι αυτό είναι απίθανο, επειδή τα νετρίνα συνήθως δεν αλληλεπιδρούν με κανένα άλλο σωματίδιο, γεγονός που καθιστά δύσκολο να καταλάβει κανείς τι θα μπορούσε να τα κάνει να επιταχύνουν.

«Η απόλυτη αντίφαση»

Αυτή η άνιση κληρονομιά της ενέργειας είναι ακόμη πιο έντονη αν το μητρικό πιόνιο έχει περισσότερη ενέργεια – όσο πιο ενεργητικό είναι το πιόνιο, τόσο περισσότερη ενέργεια δίνει στον μιόνιο!.

Αυτό μπορεί να το δούμε στα ατμοσφαιρικά πιόνια, τα οποία παράγονται όταν οι κοσμικές ακτίνες κτυπήσουν τα μόρια στην ατμόσφαιρα. Τα ατμοσφαιρικά πιόνια έχουν 100 έως 1000 φορές περισσότερη ενέργεια από ό,τι τα πιόνια που παράγονται στο CERN, και τα θυγατρικά μιόνια και νετρίνα έχουν αντίστοιχα υψηλές ενέργειες.

Εάν τα νετρίνα μπορούν όντως να ξεπεράσουν το φως όσο προτείνει η μέτρηση στο OPERA, τότε τα ατμοσφαιρικά πιόνια πρέπει να διασπώνται πλήρως σε μιόνια και καθόλου σε νετρίνα. Ο δε περιορισμός του τρόπου διάσπασης των πιονίων σημαίνει πως αυτά πρέπει να διασπώνται λιγότερο συχνά, και η ομάδα υπολογίζει ότι θα πρέπει να κτυπούν στη Γη προτού να έχουν την ευκαιρία να αποσυντεθούν. Στην περίπτωση αυτή, δεν θα πρέπει να βλέπουμε κανένα υψηλής ενέργειας μιόνιο ή νετρίνο στην ατμόσφαιρα.

Αλλά τα βλέπουμε. Πειράματα όπως το IceCube με νετρίνα στο Νότιο Πόλο έχουν δει υψηλής ενέργειας νετρίνα από την ατμόσφαιρα – και δισεκατομμύρια μιόνια.

«Έχουμε την απόλυτη αντίφαση εκεί,» λέει ο Nussinov. «Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλά, πάρα πολλά νετρίνα που παράγονται με υψηλή ενέργεια.»

Εξωτικές εξηγήσεις

Η πιο πάνω εξήγηση προστίθεται σε ένα αυξανόμενο κατάλογο από θεωρητικά κτυπήματα ενάντια στα νετρίνα που κινούνται πιο γρήγορα από το φως. Οι πιο δημοφιλείς εξηγήσεις μέχρι στιγμής υποστηρίζουν ότι αν τα σωματίδια έσπασαν ποτέ την ταχύτητα του φωτός, γρήγορα θα ακτινοβολούν την ενέργειά τους και έτσι θα επιβραδυνθούν.

"Εμείς λέμε ότι ενεργητικά νετρίνα αυτού του τύπου δεν πρόκειται ποτέ να γεννηθούν. Και υποστηρίζουμε, πως αν έχουν γεννηθεί, θα πεθάνουν γρήγορα,» εξηγεί ο Nussinov.

Και τα δύο επιχειρήματα είναι ανησυχητικά, συμφωνεί το μέλος της ομάδας OPERA Luca Stanco, ο οποίος δεν είχε υπογράψει την αρχική έκδοση της δημοσίευσης, επειδή πίστευε ότι ήταν πολύ προκαταρκτικά τα δεδομένα.

"Εξ αιτίας αυτού, μπορείτε να καταλάβετε ότι η φυσική κοινότητα (και ο εαυτός μου, κυρίως) εξακολουθεί να βρίσκεται σε αρκετά δύσκολη θέση από τη μέτρηση του OPERA: δεν ταιριάζει σε οποιοδήποτε γνωστό πλαίσιο φυσικής πλέον," λέει. «Χρειαζόμαστε επειγόντως μια ανεξάρτητη επιβεβαίωση της μέτρησης του Opera».

Αν η μέτρηση και πάλι κρατηθεί, η μόνη διέξοδος για την εξήγηση της είναι να σπάσουν όλοι οις κανόνες, υποστηρίζει ο Nussinov. «Θα ήθελα πάρα πολύ το αποτέλεσμα να είναι αλήθεια, αλλά απλώς δεν συνάδει με τις βασικές θεωρίες με τα βασικά πράγματα,» λέει. "Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί αυτό είναι να υποθέσουμε ότι πήγαν σε άλλες διαστάσεις ή κάτι τέτοιο."

Μπορούμε να αποθηκεύσουμε την ενέργεια των κεραυνών;

Για να κατανοήσουμε το πρόβλημα, είναι απαραίτητο να καταλάβουμε τι είναι ο κεραυνός στην πραγματικότητα. Σε μια καταιγίδα, τα φορτισμένα νέφη εκκενώνουν τα φορτία τους προς τη γη μέσα από μία γιγάντια σπίθα, την αστραπή. Αυτή η αστραπή παράγει πολλή θερμότητα οπότε διαστέλλει στιγμιαία τον αέρα γύρω της. Όταν η αστραπή σταματάει, παύει η διαστολή του αέρα και ξαναγυρνάει πίσω, όπου συγκρούεται με τα άλλα στρώματα του αέρα, δημιουργώντας έτσι την βροντή. Αυτή η διαδικασία μπορεί να συμβεί κατά μήκος μιας αστραπής μήκους πολλών χιλιομέτρων και ο ήχος της να φθάνει πολλά χιλιόμετρα μακριά.

Η εκμετάλλευση της ισχύος του κεραυνού ή της αστραπής θα ήταν πολύ δύσκολη έως ακατόρθωτη, δεδομένου ότι αντιπροσωπεύει μια κολοσσιαία ενέργεια που συμβαίνει στο διάστημα λίγα μικροδευτερόλεπτα, σε ένα τυχαίο ‘μονοπάτι’ και σε μια τυχαία απόσταση. Ακόμα και αν μπορούσαμε να συλλάβουμε κάποιο ποσοστό από αυτή – πώς μπορούμε να μεγεθύνουμε το χρονικό διάστημα των μικροδευτερολέπτων ώστε να τη μεταφέρουμε σε μια συσκευή αποθήκευσης; Η τεχνολογία μας σήμερα δεν το επιτρέπει, αλλά δεν είμαστε βέβαιοι για το μέλλον.

Μερικές σκέψεις

Για να αποθηκεύσετε τα τεράστια ποσά αυτής της ενέργειας θα χρειαζόμαστε πρώτα πρώτα έναν γιγάντιο πυκνωτή. Αυτός ο πυκνωτής θα πρέπει να άντεχε φορτία εκατοντάδες χιλιάδων κουλόμπ και τάση εκατομμυρίων βολτ, χωρίς να δημιουργείται σπινθήρας. Το δε μέγεθος του θα ήταν ανάλογο της απόστασης των σύννεφων από την επιφάνεια της Γης. Πραγματικά δεν θα ήταν καθόλου πρακτικός ένας τέτοιος πυκνωτής. Είναι αλήθεια ότι η σύγχρονη επιστήμη μπορεί να χρησιμοποιήσει αντί για αέρα καλύτερα διηλεκτρικά υλικά, όμως και πάλι η δομή αυτή θα εξακολουθούσε να είναι κολοσσιαία.

Αντί της αποθήκευσης της ενέργειας ίσως θα έπρεπε να προκαλέσουμε απλώς έναν κεραυνό, όταν θα χρειαζόμαστε την ενέργεια του. Υπάρχουν πολλά είδη πιθανών τρόπων για να προκαλέσουμε ένα κεραυνό ή μια εκφόρτιση (πυραύλους όπου θα δέσουμε καλώδια από χαλκό ή μεγάλα λέιζερ που θα ιονίζουν τον αέρα). Το ερώτημα που δημιουργείται είναι, τι θα τα κάνουμε τα τόσα εκατομμύρια βολτ με αρκετές χιλιάδες αμπέρ, που θα διαρκούν μόνο ένα μικρό κλάσμα του δευτερολέπτου;

Ένας πρόχειρος υπολογισμός μας δίνει τα εξής: Το ρεύμα ενός κεραυνού φτάνει τα 200.000 Ampere. Είναι ένα κολοσσιαίο ρεύμα, με μια διάρκεια της τάξης δεκάδων μικροδευτερολέπτων. Το ρεύμα αυτό όπως είπαμε πιο πάνω μπορεί να ρέει κατά τη διάρκεια αρκετών χιλιομέτρων και με ένταση ηλ. πεδίου 1 Mέγαβολτ ανά μέτρο, τελικά θα φτάνει σε δισεκατομμύρια Volts. Πρώτα από όλα ο αέρας δεν έχει τόση διηλεκτρική αντοχή και θα ιονιζόταν προτού καν χρησιμοποιήσουμε την ενέργεια του κεραυνού.

Δεύτερον δεν τελειώνουν εδώ τα πράγματα. Πράγματι η ένταση είναι της τάξης του 1 Mεγαβόλτ ανά μέτρο, όμως μόλις συμβεί ο ιονισμός η αντίσταση γίνεται πολύ χαμηλή, οπότε η ένταση γίνεται μερικές τάξεις κάτω από το μέγεθος που χρειάστηκε για να ιονιστεί ο αέρας. Ακόμα κι αν υπάρχει ρεύμα 200.000 Α με δυναμικό 1 MV, και κράτησε μόνο για χρόνο 100 μs στα 200 kA (μη ρεαλιστικό νούμερο πάντως), τότε ψάχνετε για 20.000.000 Joule ενέργειας. Μία κιλοβατώρα (kWh) είναι ενέργεια 3,6 εκατομμύρια Joule. Δηλαδή η αστραπή παρέχει μόνο 5,5 kWh ηλεκτρικής ενέργειας. Ασφαλώς είναι πολύ μικρότερη από τη μέση ημερήσια κατανάλωση ενός σπιτιού.

Ο λόγος που είναι τόσο εντυπωσιακό το νούμερο είναι ότι η ενέργεια του κεραυνού ρέει σε ένα κλάσμα του ενός χιλιοστού του δευτερολέπτου – άφθονη ισχύς μεν, αλλά για τον χρόνο που την χρειαζόμαστε σαφώς είναι πολύ μικρή.

10.000 ντομάτες από μία μόνο ντοματιά!

Μπορεί να μοιάζει με κάτι που δημιουργήθηκε στο εργαστήριο, αλλά αυτή η ντοματιά-χταπόδι είναι απλώς ένα υβρίδιο που αναπτύσσεται από μία μόνο ρίζα, αλλά απλώνεται σε μια μεγάλη πέργκολα και δίνει δεκάδες χιλιάδες ντομάτες κάθε εποχή. Με την πρώτη ματιά μπορεί να μοιάζει με φάρσα, ωστόσο πρόκειται για ένα ασυνήθιστο φυτό, ή καλύτερα για έναν ασυνήθιστο τρόπο καλλιέργειας της ντομάτας.

Πιο συγκεκριμένα, η ντοματιά φυτεύεται σε μια γλάστρα και στη συνέχεια καλλιεργείται πάνω σε μια πέργκολα, φροντίζοντας να αναπτυχθεί αρκετά έτσι ώστε να υπάρχει παραγωγή πολλών κιλών. Η καλλιέργειά της κατά τα άλλα είναι ίδια με τις συνηθισμένες ντοματιές και το αποτέλεσμα της παραγωγής ικανοποιεί και τους πλέον απαιτητικούς, αφού μπορεί να δώσει μέχρι και 10.000 ντομάτες!

Ο εντυπωσιακός «Ναός της μοίρας» στην Κίνα που στηρίζεται μόνο σε μια ξύλινη κολόνα

Δέος προκαλεί ο βουδιστικός ναός στην Κίνα, ο οποίος είναι χτισμένος μέσα σε ένα γκρεμό 80 μέτρων!

Ο «Ναός της μοίρας», συγκεντρώνει χιλιάδες προσκυνητές, καθώς θεωρείται θαυματουργός για τα άτεκνα ζευγάρια, τα οποία συνέλαβαν μετά από μία επίσκεψη τους σε αυτόν.

Χτισμένος το 1146, ο ναός που λέγεται Γκανλού «Ganlu», είναι κρυμμένος μέσα σε μια κοιλάδα που βρίσκεται στην επαρχία Φουτζιάν (Fujian) στην νοτιοανατολική Κίνα.Το Ganlu, μεταφράζεται ως «γλυκιά δροσιά», λόγω του σταλακτίτη που βρίσκεται πάνω στον βράχο και στάζει νερό της πηγής.

Ο ναός είναι ενσωματωμένος στα κόκκινα βουνά Ντανζία Λαντφορμ (Danxia landform), ενώ το εντυπωσιακό είναι πως ολόκληρο το κτίριο στηρίζεται μόνο σε μια ξύλινη κολόνα!






 

ΑΡΧΑΪΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ, ΠΙΝΔΑΡΟΣ - •Πυθιονίκαις I - Ἱέρωνι Αἰτναίῳ ἅρματι (1.81-1.100)

καιρὸν εἰ φθέγξαιο, πολλῶν πείρατα συντανύσαις [στρ. ε]
ἐν βραχεῖ, μείων ἕπεται μῶμος ἀνθρώ-
πων· ἀπὸ γὰρ κόρος ἀμβλύνει
αἰανὴς ταχείας ἐλπίδας,
ἀστῶν δ᾽ ἀκοὰ κρύφιον θυμὸν βαρύ-
νει μάλιστ᾽ ἐσλοῖσιν ἐπ᾽ ἀλλοτρίοις.
85 ἀλλ᾽ ὅμως, κρέσσον γὰρ οἰκτιρμοῦ φθόνος,
μὴ παρίει καλά. νώμα δικαίῳ
πηδαλίῳ στρατόν· ἀψευ-
δεῖ δὲ πρὸς ἄκμονι χάλκευε γλῶσσαν.

εἴ τι καὶ φλαῦρον παραιθύσσει, μέγα τοι φέρεται, [αντ. ε]
πὰρ σέθεν. πολλῶν ταμίας ἐσσί· πολλοὶ
μάρτυρες ἀμφοτέροις πιστοί.
εὐανθεῖ δ᾽ ἐν ὀργᾷ παρμένων,
90 εἴπερ τι φιλεῖς ἀκοὰν ἁδεῖαν αἰ-
εὶ κλύειν, μὴ κάμνε λίαν δαπάναις·
ἐξίει δ᾽ ὥσπερ κυβερνάτας ἀνήρ
ἱστίον ἀνεμόεν {πετάσαις}. μὴ δολωθῇς,
ὦ φίλε, κέρδεσιν ἐντραπέ-
λοις· ὀπιθόμβροτον αὔχημα δόξας

οἶον ἀποιχομένων ἀνδρῶν δίαιταν μανύει [επωδ. ε]
καὶ λογίοις καὶ ἀοιδοῖς. οὐ φθίνει Κροί-
σου φιλόφρων ἀρετά.
95 τὸν δὲ ταύρῳ χαλκέῳ καυτῆρα νηλέα νόον
ἐχθρὰ Φάλαριν κατέχει παντᾷ φάτις,
οὐδέ νιν φόρμιγγες ὑπωρόφιαι κοινανίαν
μαλθακὰν παίδων ὀάροισι δέκονται.
τὸ δὲ παθεῖν εὖ πρῶτον ἀέθλων·
εὖ δ᾽ ἀκούειν δευτέρα μοῖρ᾽· ἀμφοτέροισι δ᾽ ἀνήρ
100 ὃς ἂν ἐγκύρσῃ καὶ ἕλῃ, στέφανον ὕψιστον δέδεκται.
***
Αν πεις τον λόγο τον σωστό κι αν τα πολλά μπορέσεις [στρ. ε]νήματα να τα πυκνοϋφάνεις,θα ᾽ναι πιο μικρός ο ψόγος των ανθρώπων·γιατί η βαρετή η χόρταση τις βιαστικές στομώνει ελπίδες·και τίποτα δεν είναι πιο βαρύ στα μύχια της καρδιάς των πολιτώνπαρά ν᾽ ακούν για τις χαρές των άλλων.85Αλλά —καλύτερα να σε φθονούν παρά να σε οικτίρουν—μην παραλείψεις τα έργα τα καλά. Κυβέρνα με πηδάλιο δίκαιοτον λαό και χάλκευε τη γλώσσα σου στ᾽ αμόνι της αλήθειας.
Αν κάτι, έστω και μικρό, λοξά σού ξεσπιθίσει, μεγάλο θα φανεί, [αντ. ε]γιατί έρχεται από σένα.Για πράγματα πολλά φροντίζεις, και μάρτυρες πολλοίγια κάθε πράξη, καλή ή κακή, θα γίνουν πιστευτοί.Κράτα γενναιόδωρη τη διάθεσή σου κι, αν θέλεις90λόγο γλυκό πάντα ν᾽ ακούς, ας μην κουράζεσαι απλόχερα να δαπανάς.Σαν καπετάνιος άπλωνε στο αγέρι το πανί και, ω φίλε,μην γελαστείς απ᾽ το εύκολο το κέρδος.Μονάχα η φήμη η λαμπρή που οι θνητοί αφήνουνε μετά τον θάνατό τους
μηνάει για τη ζωή τους σε ποιητές και σε λογίους. [επωδ. ε]Του Κροίσου δεν πεθαίνει το ευγενικό μεγαλείο.Κι αυτόν που με άσπλαχνη ψυχή καρβούνιαζε τα θύματά του95μέσα στον χάλκινο ταύρο, τον Φάλαρη, από παντού εχθρική τον περιζώνειφήμη. Ποτέ οι φόρμιγγες που συνοδεύουν γλυκά των παιδιών τα τραγούδιαμέσα στα σπίτια δεν θα τον δεχτούν.Το πρώτο έπαθλο η ευτυχία είναι· το καλό όνομα100τη δεύτερη έχει θέση: όποιος πετύχει και τα δυοκαι τα κρατήσει, το υπέρτατο στεφάνι έχει κερδίσει.

Η φιλοξενία με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου

Σε αυτή την αρχαιοελληνική εποχή, η φιλοξενία αναφέρεται σχεδόν αποκλειστικά σε ανθρώπους, δεν νοείται ως φιλανθρωπία και δε ρυθμίζεται από τον πλούτο την ισχύ, τη θεία εύνοια και την κοινωνική διάκριση, Είναι ένα ιερό έθιμο με ισχύ νόμου το οποίο όχι μόνο αφορούσε όλους αλλά οποιαδήποτε παράλειψη ή παραβίασή του συνεπαγόταν την ύβρι.

 

Με αυτή την έννοια η φιλοξενία στην αρχαία Ελλάδα ήταν μια υποχρέωση και ένα δικαίωμα χωρίς όρους. Ήταν μια ιερή υποχρέωση κάθε αρχαίου Έλληνα οικοδεσπότη να φιλοξενήσει όποιον ξένο άγγιζε την εστία του σπιτιού του και ζητούσε φιλοξενία. Αυτό το δικαίωμα των ξένων αφορούσε ακόμα και τους δούλους. Υπάρχουν επίσης ιστορίες που διηγούνται πως μερικοί ταξιδιώτες χρησιμοποιούσαν τεχνάσματα για να μπουν σε μια πλούσια κατοικία και να αγγίξουν την εστία έτσι ώστε να γίνουν σίγουρα δεκτοί από τους οικοδεσπότες. 

 

Υπάρχουν επίσης διάφοροι αρχαιοελληνικοί μύθοι οι οποίοι δείχνουν τη σημασία της φιλοξενίας άνευ όρων. Για παράδειγμα, ο βασιλιάς Οιδίπους φιλοξενήθηκε από φτωχούς βοσκούς που τον βρήκαν ως μωρό που είχε εγκαταλειφθεί στο βουνό. Παρέμεινε μαζί τους μέχρι που δόθηκε στον βασιλιά της Κορίνθου, τον Πόλυβο, ο οποίος μαζί με τη γυναίκα του, την Περίβοια, τον ανέθρεψαν ως γιο τους. Στην ιστορία του Οιδίποδα, ο σύγχρονος αναγνώστης ή ο αρχαίος ακροατής βλέπει πως ο νόμος της φιλοξενίας υπερβαίνει ακραίες κοινωνικές και ταξικές διαφορές: ενώ ο Οιδίποδας ήταν ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας φιλοξενήθηκε από φτωχούς βοσκούς και κατόπιν ως παιδί φτωχών βοσκών φιλοξενήθηκε και υιοθετήθηκε από τον βασιλιά της Κορίνθου.[1]

 

Ένα άλλο παράδειγμα από τη μυθολογία είναι η ιδιότητα του αρχηγού του δωδεκάθεου, του Δία, ως προστάτη των ξένων. Το δικαίωμα στη φιλοξενία εγγυόταν η δύναμη του μύθου που έλεγε ότι ο Ξένιος Δίας και άλλοι θεοί, κατά καιρούς, μεταμφιεζόταν σε ξένους και ζητούσαν φιλοξενία έτσι ώστε να ελέγξουν τα ήθη των Ελλήνων. Ο Τάνταλος, ο βασιλιάς και καλός φίλος του Δία, και ο Λάιος ο βασιλιάς των Θηβών και πατέρας του Οιδίποδα τιμωρήθηκαν από τους θεούς επειδή ακριβώς παρέβησαν τον νόμο της φιλοξενίας.[2]

 

Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε τη φιλοσοφική λογοτεχνία και τον σημαντικό ρόλο που έχουν οι ξένοι στους διαλόγους του Πλάτωνα. Στον Σοφιστή, όπως και στον Πολιτικό και σε άλλους διαλόγους, ο Πλάτωνας εμπιστευόταν το προβάδισμα της φιλοσοφικής συζήτησης στον Ξένο.

 

Η αρχιτεκτονική κατοικιών της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας επίσης καταδεικνύει τον σημαντικό ρόλο που είχε η φιλοξενία. Το πιο σημαντικό και ιερό μέρος του σπιτιού ήταν η εστία. Εδώ η οικογένεια συναντιόταν και μαζευόταν, αφιέρωνε θυσίες στους θεούς και εδώ ένας ξένος μπορούσε να ζητήσει προστασία και φιλοξενία. Έχοντας πολλαπλούς κοινωνικούς και θρησκευτικούς ρόλους η εστία ως το κατεξοχήν μέρος για την υποδοχή των ξένων, αίρει τους βασικούς αρχιτεκτονικούς διαχωρισμούς μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού δημόσιου και ιδιωτικού. Οι ξένοι, φιγούρες ήδη του εξωτερικού δημόσιου χώρου, είχαν ήδη τη θέση τους στα πιο σημαντικά, από την άποψη της ιδιωτικής ζωής, μέρη του εσωτερικού σπιτιού όσο και της πόλης κράτους.

 

Εξαιτίας της θεμελιώδους πολυδιαστότητας της εστίας, η ιδιωτική κατοικία κατά την κλασική ελληνική αρχαιότητα ήταν ουσιαστικά ένας χώρος κλειστός και ανοιχτός. Το όριό του, η εστία, ήταν ταυτόχρονα το σύνορο και το κέντρο του, αναιρώντας έτσι τη σαφή διάκριση μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού. Ενώ δηλαδή η κατοικία ήταν δομικά κλειστή, όπως κάθε κατοικία, για να προστατεύσει την ιδιωτικότητα και προσωπική ζωή των κατοίκων της, ήταν επίσης ανοιχτή στο βαθμό που η θεμελίωσή της ως χώρος περιελάμβανε τον ρόλο των ξένων και προφανώς όλοι όσοι δεν ανήκαν στον στενό οικογενειακό κύκλο.

 

Σε αντίθεση με τη φιλοξενία στην αρχαιοελληνική της σημασία, η χριστιανικά καθορισμένη hospitalitas δεν είναι δεσμευτικός νόμος αλλά ως φιλανθρωπία είναι μια δευτερεύουσα αξία. Ο χριστιανός οικοδεσπότης πρέπει πρώτα να εξασφαλίσει την ταξική θέση και οικονομική του κατάσταση ώστε να έχει τη δυνατότητα να δεχθεί ξένους. Το γεγονός ότι η hospitalitas είναι δευτερεύουσα αξία αντικατοπτρίζεται και στην κατοικία του, στον τρόπο με τον οποίο αυτή σχεδιάζεται και δομείται: οι ξένοι γίνονται δεκτοί σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους υποδοχής, στα σαλόνια, οι οποίοι διαχωρίζονται από τους χώρους που εξυπηρετούν τη διαμονή και τις συγκεντρώσεις της οικογένειας.

--------------------

[1] Φυσικά κανείς από πρωταγωνιστές της ιστορίας, ούτε οι βοσκοί, ούτε ο βασιλιάς της Κορίνθου γνώριζαν ποιον φιλοξενούσαν στο πρόσωπο του Οιδίποδα. Αυτό το στοιχείο όμως εντείνει το τραγικό της ιστορίας. Ο σύγχρονος αναγνώστης, ή θεατής του έργου αλλά και ο αρχαίος θεατής γνώριζαν από την αρχή την ταυτότητα του Οιδίποδα και αυτό το νόημα έχει η παρατήρηση ότι στην ιστορία αυτή ο νόμος της φιλοξενίας διαπερνά ακραίες ταξικές διαφορές. Υπάρχει και μια δεύτερη εκδοχή του μύθου η οποία μπορεί να ερμηνευτεί ανάλογα με την πρώτη. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, το μωρό Οιδίπους πετάχτηκε από τον πατέρα του στον ποταμό και αργότερα βρέθηκε από τη βασίλισσα της Κορίνθου, Περίβοια. Καθώς η βασίλισσα και ο σύζυγός της δεν είχαν παιδιά τον υιοθέτησαν.

[2] Ο Τάνταλος σέρβιρε τον σφαγμένο γιο του στους θεούς στο δείπνο που τους παρέθετε και γι’ αυτό καταδικάστηκε με θάνατο και αιώνιο άλγος. Η ιστορία του Λάιου είναι ότι ερωτεύτηκε τον γιο του οικοδεσπότη του, τον Χρύσιππο, τον απήγαγε και τον έφερε στη Θήβα. Η Ήρα θέλησε να εκδικηθεί την πράξη του Λάιου και γι’ αυτό έστειλε τη Σφίγγα στη Θήβα.

Η Ζωή σε περιμένει...

Δεν είναι θέμα ν’ αποδεχτείς ή ν’ απορρίψεις έναν άνθρωπο. Το θέμα είναι να έχεις αρκετή αυτεπίγνωση και μεγάλες δόσεις Αυτό-εμπιστοσύνης, ώστε να πάρεις με προθυμία και ταπεινότητα όλα τα καλά του και ν’ αφήσεις, με ακλόνητη σιγουριά τα κακά του.

Ποια είναι τα «καλά» και ποια τα «κακά»;

Γίνονται ξεκάθαρα και απλά, πέρα από τις ήδη δομημένες ιδέες σου, τις τρέχουσες προτιμήσεις σου, οποιαδήποτε βολική θεώρησή σου, που ταιριάζει και υποστηρίζει την ταυτότητά σου.

Το Πνεύμα Διακρίνει.
Η Ψυχή Επιθυμεί. 
Εσύ εκδηλώνεις, ενεργείς.

Για να είσαι ελεύθερος (συνειδητός) πρέπει να γνωρίζεις, να σέβεσαι και τα δυο εξ’ ίσου, να τα’ αντιλαμβάνεσαι αντικειμενικά, έστω κι αν κάποιες φορές σε παιδεύουν και σε μετακινούν. Μόνο «αμέτοχος» συναισθηματικά μπορείς να καταλάβεις, να αποδεχτείς και να βρεθείς σε Κοινωνία με τον Εαυτό σου.

Το Πνεύμα ούτε οδηγεί ούτε προστάζει. Γνωρίζει.
Η Ψυχή, παιχνιδιάρικη, σοφή, δεν γνωρίζει. Βιώνει. 
Εσύ δημιουργείς.

Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σου «κλέψει» την ενέργεια, που εσύ έχεις αρχικά δώσει, ψάχνοντας το «άλλο σου μισό», τη χαμένη σου χαρά, την υγεία, την αφθονία, την ευτυχία, την επιτυχία... Ούτε φυσικά, μπορεί να σου δώσει πίσω κάτι που δεν ήταν δικό του ποτέ για να «επιστρέψει».

Απλά πείθεσαι ότι, αν βγάλεις τον τάδε ή το τάδε από τη ζωή σου, θα πάρεις πίσω την ενέργειά σου. Αν τρως το τάδε και αποφεύγεις το άλλο, θα είσαι υγιής. Αν κάνει αυτό ή το άλλο, θα είσαι αυτάρκης. Αν ακολουθήσεις τον τάδε ή την τάδε διδασκαλία θα γνωρίζεις…

Πείθεσαι ότι όλα μπορείς να τα έχεις χωρίς «τίμημα», δωρεάν και άμεσα. Εδώ τα λόγια περιττεύουν... Ένα ολόκληρο σύστημα προσγραμματισμού σε κρατά σε πλάνη που δεν βλέπεις γιατί βρίσκεται ακριβώς μπροστά σου, ακριβώς μέσα σου, στο νου σου, στις ιδέες σου, τις παρανοήσεις και τις κρυμμένες φοβίες σου.

Και η Γνώση περιμένει...
Η ζωή σου περνάει...
Εσύ... ξυπνάς;

Τι κάνουμε τελικά;

Τι κάνουμε τελικά εκτός από το να μιλάμε; Με απασχολεί πολύ…

Ό,τι έχουμε να δείξουμε είναι ό,τι έχουμε να μοιραστούμε, όχι το τι κάνουμε για τον εαυτό μας.

Χωρίς να υποτιμώ τίποτα, η αξία μας πρέπει να μετριέται από το τι αφήσαμε πίσω μας, στο πέρασμά μας. Από τι προσφέραμε στους άλλους, πέρα από αυτό που κάνουμε για τον εαυτό μας. Από το την ποιότητα του σπόρου που «φυτέψαμε» κι ας μην φάνηκε ακόμα ο καρπός του.

Πώς το μετράς όλο αυτό; Δεν μετριέται και συχνά σε πιάνει το παράπονο, συχνά αμφισβητείς τα πάντα, για να επιστρέψεις πάλι, νικητής, συνεχιζόμενος μαχητής, ταπεινά στον Εαυτό σου.

Όλα τα συναισθήματα αποδεκτά, καθώς παραμένεις σε εποπτεία του ίδιου του εσωτερικού «εχθρού» σου.

Μόνο όποιος έκανε ειρήνη με αυτόν τον αόρατο «εχθρό» μπορεί να καταλάβει την έννοια αυτών των λέξεων.

Τι φαίνεται; Τι είναι; Συχνά συγχέονται αλλά παραμένουν ξεκάθαρα, στη σιωπή, της γαλήνης του Εαυτού σου.

Τι κάνω τελικά; Εγώ, μόνο εγώ… με το βάρος της ευθύνης όλου του κόσμου στους ώμους μου. Όχι, όχι σύμφωνα με τις νέες «πνευματικές» διδαχές, του «όλοι είμαστε ένα». Ούτε με τις ψεύτικες αλήθειες, «υπάρχω μόνο εγώ».

Η συνέχεια όμως με βαραίνει… την βλέπω στα παιδιά μου, την βλέπω στα μελλοντικά εγγόνια μου, με τρομάζει η πλάνη του χρόνου που ακόμα δεσμεύει τους ανθρώπους σε πρόσκαιρες ζωές.

Το πρόβλημα είναι ότι νομίζουμε πως έχουμε χρόνο… όλο το χρόνο που θέλουμε για να αναλάβουμε αυτήν την μοναδική ευθύνη που φοβόμαστε ακόμα να ανακαλύψουμε.

Κωλυσιεργούμε… αργούμε, σπαταλάμε… όλοι, κι εγώ μαζί. «Δεν κάνεις αρκετά», μου φωνάζει κάθε τόσο η ξεκάθαρη φωνή του Πνεύματός μου. «Άσε με λίγο να ξαποστάσω», φωνάζει η φωνή της ταλαίπωρης ψυχής μου. Και εγώ στη μέση… άλλοτε μπροστά, άλλοτε πίσω, που φαίνεται στάσιμο.

Φωνάζω, σιωπώ, απαντάω, εξηγώ, μαθαίνω, προσφέρω… δεν κάνω αρκετά…

Τι κάνουμε τελικά; Όχι μόνο εγώ… Πολλοί, περισσότερο από μένα κάνουν, προσφέρουν, ανακαλύπτουν, μάχονται… αλλά δεν είναι αρκετό. Γιατί; Γιατί τίποτα δεν είναι αρκετό;

Δεν θέλω πια άλλες κλισέ απαντήσεις. Δεν θέλω πια γνωστές ατάκες που μας αφήνουν ακριβώς εκεί που ήμασταν. Θέλω σοβαρότητα στη σκέψη, θέλω καινούργιες θεάσεις…

Οι άνθρωποι που θα γίνουν της ζωής σου, θα έρθουν αθόρυβα

Κάθεσαι και μετράς ανθρώπους που έφυγαν και δεκάδες πικρές στιγμές.

Μετράς λάθος εκτιμήσεις, προδοσίες, ψέματα κι απογοητεύσεις.

Και λες πως είσαι άτυχος, κατεβάζοντας ηττημένα το κεφάλι.

Λες πως οι ανθρώπινες επαφές, φιλίες, συγγένειες, έρωτες και συνεργασίες είναι λαχείο κι εσύ αιώνια γκαντέμης.

Και λες, λες… Συνέχεια λες κι όλο κλαις.

Για εκείνα που πέρασαν και δεν ήταν όπως τα ήθελες και για αυτά που δεν ήρθαν ποτέ.

Και μισείς τα λάθη σου, απορείς με τα πάθη σου κι αναθεματίζεις τη μοναξιά σου.

Είσαι σίγουρος, όμως, γι’ αυτό που λες;

Είσαι σίγουρος ότι στάθηκες άτυχος στη ζωή;

Δε νομίζω.

Δε λέω ότι σου ήρθαν όλα βολικά. Δε λέω πως σου στρώθηκαν κόκκινα χαλιά και σου φώναζαν πέρνα να σε ράνουμε ροδοπέταλα.

Δε θα είχε αξία, άλλωστε, η ζωή αν ήταν τόσο βολική. Θα τη βαριόμασταν όσο δεν παίρνει. Και με το δίκιο μας, δηλαδή. Αυτά που μας χαρίζονται με τη μία δεν τα εκτιμάμε.

Αντίθετα, τα καταχωρούμε στα αμελητέας σημασίας και τα αγνοούμε.

Και τη ζωή δεν επιτρέπεται να την αγνοήσεις…

Γιατί στο πρώτο σημάδι πως το έκανες, θα σου χώσει ένα χαστούκι που δε ξέρεις από που σου ήρθε.

Συμφωνούμε, λοιπόν, ότι δε σου ήρθαν όλα βολικά. Συμφωνούμε επίσης πως και οι άνθρωποι, γιατί πάνω από όλα αυτό σε καίει, δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται. Κι έτσι μπορεί να σε πλήγωσαν, να σε πρόδωσαν, να σε διέψευσαν.

Αλλά δεν είσαι μόνος.

Εγώ βλέπω να έχεις γύρω σου ανθρώπους που σε αγαπάνε.

Που μπορεί να μην είναι ολόκληρος λόχος αλλά οι άνθρωποι της ζωής μας δεν πρέπει να γεμίζουν γήπεδο.

Αρκεί να γεμίζουν την καρδιά και την γκαρσονιέρα σου με την αγάπη τους.

Και υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.

Και τους αδικείς, που δίνεις περισσότερη σημασία, στους άλλους, εκείνους που δε στάθηκαν όπως έπρεπε.

Μια ζωή θεωρείται πετυχημένη αν έχεις έστω κι έναν άνθρωπο κοντά που θα έτρεχε για σένα. Που θα αψηφούσε χειμώνες και ώρες κι αποστάσεις και υποχρεώσεις για να βρεθεί κοντά σου. Όχι μόνο στη λύπη, μα και τη χαρά. Κυρίως σε αυτή.

Κι εσύ έχεις. Κι όχι μόνο έναν. Έχεις ανθρώπους που σε νοιάζονται και σ’ αγαπάνε. Ανθρώπους που κι εσύ νοιάζεσαι κι αγαπάς.

Και δε σε πλησίασαν με κωδωνοκρουσίες, μήτε συνοδεύτηκε η άφιξη τους με μεγάλα λόγια που έγιναν καπνός αμέσως.

Έχεις ανθρώπους που ήρθαν αθόρυβα. Διακριτικά.

Ανθρώπους που στην αρχή μπορεί και να τους κοίταζες με μισό μάτι, γιατί ίσως δεν ήταν πολύ του γούστου σου.

Αλλά που σε έκαναν μέρα τη μέρα να αλλάξεις την αρχική σου εκτίμηση. Να τη μετανιώσεις…

Γιατί έτσι είναι, μάτια μου.

Οι άνθρωποι που θα γίνουν της ζωής μας, θα έρθουν αθόρυβα.

Θα σταθούν στο πλάι μας και θα αποδεικνύουν μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, στιγμή τη στιγμή πως τους αξίζει να βρίσκονται εκεί. Με τη στάση, την ηθική, την ύπαρξη του ολόκληρη…

Είναι οι άνθρωποι που θα ευλογήσεις το Σύμπαν για την μεγαλοψυχία του να στους στείλει. Είναι εκείνοι που θα απαλύνουν τις πληγές που άφησαν οι άλλοι, οι πομπώδεις μεγαλόστομοι “φίλοι” με τις τεράστιες υποσχέσεις και τις μικροσκοπικές καρδιές…

Γι’ αυτό μη μου ξαναπείς ότι δεν έχεις ανθρώπους γύρω σου, γιατί αλήθεια θα θυμώσω.

Και κοίτα, μη θυμώσει και το Σύμπαν με όσα λες και τότε θα έχουμε πρόβλημα.

Γιατί αυτούς τους ανθρώπους δε θέλεις να τους χάσεις…

Ήρθαν κοντά σου και θέλουν να μείνουν.

Φρόντισε, λοιπόν, να είσαι άξιος να τους κρατήσεις. Με την καρδιά ανοιχτή και γεμάτη… όπως ακριβώς τους πρέπει…

Φαινομοιρίδες, οι "μινιφορούσες" Σπαρτιάτισσες της Αρχαιότητας.

Φαινομοιρίδες, οι "μινιφορούσες" Σπαρτιάτισσες της Αρχαιότητας. Η γυναίκα ή το κορίτσι που φορά σχιστό φόρεμα με αποτέλεσμα να φαίνεται ο μηρός της· λέγεται κατεξοχήν για τις αρχαίες Σπαρτιάτισσες .

Ο Ξενοφώντας μας πληροφορεί, ότι οι υπόλοιποι Έλληνες και δη οι Αθηναίοι ονόμαζαν τις Λάκαινες "φαινομηρίδες", επειδή όταν γυμναζόντουσαν και συναγωνιζόντουσαν με τους άντρες, φορούσαν έξωμο χιτώνα κοντό μέχρι το γόνατο, άρραφο στα πλάγια, που τον συγκρατούσαν με περόνες που λεγόταν "περονήτις η περονατρίς" .

Όταν λοιπόν περπατούσαν η έτρεχαν σηκωνόντουσαν τα πλαϊνά του χιτώνα και φαινόντουσαν οι μηροί τους, γι' αυτό τις ονόμαζαν "φαινομηρίδες". Η αρχαία Σπαρτιάτισσα, ήταν μια γυναίκα με πολλά προνόμια και ελευθερίες. Από πολύ νέα γυμναζόταν μαζί με τους άντρες, εκπαιδευόταν στην μουσική και στην «ευφυά βραχυλογία», και μπορούσε να μιλάει σκωπτικά για όσους αμάρταναν και να εγκωμιάζει με ωδές τους άξιους. Μεγάλωνε ήρωες, καλλιεργώντας τους την αγάπη για τα υψηλά ιδανικά, περνώντας τους μηνύματα ήθους, τιμιότητας, θάρρους, αυτοπειθαρχίας και φιλοπατρίας.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο τολμηρή, αγέρωχη και αρρενωπή και μιλούσε ελεύθερα ακόμη και για τα σπουδαιότερα ζητήματα, «ήρχε δε εις τα του οίκου της απολύτως» και επεξέτεινε την ισχύ της και στα πολιτικά όταν οι άνδρες έλλειπαν στον πόλεμο. Χαρακτηριστικός είναι ο χρησμός που έδωσε η πυθία στους Αιγιείς η όπου χαρακτηρίζει σαν τα τρία πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο τα εξής» (Στράβων "Οι Ευβοείς"): « Ίππον Θεσσαλικήν, Λακεδαιμονίην δε γυναίκα άνδρας θ' οι πίνουσι ύδωρ ιερής Αρεθούσης» (τα Θεσσαλικά άλογα, τις Λακεδαιμόνιες γυναίκες και τους άντρες που πίνουν νερό από την ιερή κρήνη της Αρεθούσας).



 Ο Αριστοφάνης περιγράφει την ομορφιά και την ρώμη τους στην "Λυσιστράτη" λέγοντας :

«Ω φιλτάτη Λάκαινα χαίρε, οίον το κάλλος, γλυκυτάτη, σου φαίνεται, ως δε ευχροείς, ως σφριγά το σώμα σου καν ταύρον άγχοις» (στίχος 78) που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: «χαίρε αξιαγάπητη γλυκύτατη Λάκαινα, που έχεις τέτοια ομορφιά, ώστε με το υπέροχο χρώμα σου και την σφριγηλότητα του σώματός σου ακόμη και ταύρο αγχώνεις».

Ο Αθήναιος λέει ότι: «κατά την Σπάρτην θαυμάζεται μάλλον ο κάλλιστος και γυνή η καλλίστη, καλλίστας γεννώσης της Σπάρτης τας γυναίκας» (στην Σπάρτη μπορούσε κανείς να θαυμάσει τους ομορφότερους άντρες αλλά και τις πιο όμορφες γυναίκες, διότι η Σπάρτη γεννούσε τις ομορφότερες).

Ο δε Όμηρος ονομάζει την Λακεδαίμονα "καλλιγύναικα", διότι εκεί οι γυναίκες είχαν κάλλος και ρώμη.

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι επιβαλλόταν στις Σπαρτιάτισσες να κυκλοφορούν και γυμνές ανάμεσα στους νέους, ώστε να’ χουν κίνητρα να φροντίζουν το κάλλος του σώματός τους για να μπορούν να φέρνουν στον κόσμο όμορφα και υγιή παιδιά, και σχολιάζει :

«Η δε γύμνωσις των παρθένων ουδέν αισχρόν είχεν, αιδούς μεν παρούσης, ακρασίας δ' απούσης» (Η γύμνωση άλλωστε των παρθένων δεν είχε τίποτε το αισχρό, διότι συνυπήρχε με την ντροπή και έλλειπε κάθε ίχνος απρεπείας) (Βίοι Παράλληλοι, Λυκούργος 14)

Ανακάλυψε τον ανώτερό σου εαυτό: Μάθε ποιος είσαι πραγματικά

Ποιος είναι ο εαυτός μας;  Ποιοι είμαστε στ’ αλήθεια;  Αυτή είναι η βασική ερώτηση που απασχολεί όλα τα φιλοσοφικά κινήματα, τις θρησκείες και την ψυχοθεραπεία.

 

Ο Carl G. Jung δημιούργησε τον όρο «αρχέτυπο» για να ορίσει ότι η ψυχή του ανθρώπου περιλαμβάνει, την πιο καθαρή ενέργεια της φύσης, τα ένστικτα και όλα όσα έχουμε κληρονομήσει από την παιδική μας ηλικία, συνειδητά ή ασυνείδητα, καθώς και όλα όσα έχουμε κληρονομήσει από τους προγόνους μας, την κουλτούρα και το περιβάλλον μας.

 

Σύμφωνα με τον Jung, όλοι αποκτάμε μία περσόνα, το ορατό κομμάτι της προσωπικότητάς μας που είναι σαν ένα είδος μάσκας και το ‘φοράμε’ προς τα έξω, στην κοινωνία.  Πρόκειται για την προσωπικότητα που διαλέγουμε, αλλά δεν είναι απαραίτητα ο αληθινός μας εαυτός.  Η περσόνα είναι το ‘εγώ’ μας, το πώς δηλαδή θέλουμε εμείς να βλέπουμε τον εαυτό μας και πώς επιθυμούμε να μας βλέπουν οι άλλοι.  Αυτό όμως δεν είναι το πώς είμαστε πραγματικά και ολοκληρωτικά.

 

Πολύ σωστά παρατήρησε ο Jung ότι το να έχουμε μια περσόνα δεν είναι το πρόβλημα.  Το πρόβλημα ξεκινάει όταν κανείς ταυτίζεται υπερβολικά με την περσόνα του ή το ‘εγώ’ του, κάτι που περιορίζει τον άνθρωπο, τον πνίγει καθώς μεγαλώνει και ωριμάζει ψυχολογικά και δημιουργεί την κρίση της μέσης ηλικίας (η οποία σας πληροφορώ ότι στην εποχή μας ξεκινάει όλο και νωρίτερα, παρόλο που οι άνθρωποι ζούνε όλο και περισσότερο).

 

Έχουμε ανώτερο εαυτό;

Το Εγώ είναι το κέντρο της συνειδητής μας ύπαρξης ενώ ο Εαυτός είναι το κέντρο της συνολικής μας προσωπικότητας, που περιλαμβάνει το συνειδητό, το ασυνείδητο και το εγώ.  Ο Εαυτός είναι το σύνολο και το κέντρο.  Αντίθετα, το Εγώ είναι σαν μια κουκίδα στο κέντρο ενός μεγαλύτερου κύκλου, το οποίο είναι ο Εαυτός και περιλαμβάνει και τα υπόλοιπα στοιχεία, δηλαδή το συνειδητό και το ασυνείδητο.

 

Ποιος είναι ο Ανώτερος Εαυτός;

Ο ανώτερος εαυτός σου είσαι ΕΣΥ!  Ο ανώτερος εαυτός σου είναι αυτό που πραγματικά είσαι, η συνολική συνείδηση της ψυχής σου.  Ο ανώτερος εαυτός σου είναι ένα σύνολο ολοκληρωμένο, μια πιο συνολική εκδοχή του εαυτού σου όπως τον ζεις στην καθημερινότητά σου.

 

Ποιος είναι ο ρόλος του ανώτερου εαυτού;  

Ο ανώτερος εαυτός έχει έναν σημαντικό ρόλο: να μας προσέχει και να μας βοηθάει να οδηγηθούμε προς την κατεύθυνση που επιθυμούσαμε εξαρχής, αλλά για διάφορους λόγους μπορεί να χάσαμε στην πορεία… Ο ανώτερος εαυτός μας βοηθάει να δημιουργήσουμε τον πνευματικό χάρτη της ζωής μας, να θέσουμε στόχους, να ωριμάσουμε ψυχολογικά, να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες και να συνεχίσουμε την ανώτερη πορεία μας.

 

Πώς επανασυνδεόμαστε με τον ανώτερο εαυτό μας;  

Καταρχήν να τονίσουμε ότι πάντα είμαστε συνδεδεμένοι με τον ανώτερο εαυτό μας, αλλά μερικές φορές δεν το γνωρίζουμε συνειδητά.  Επομένως, είναι σημαντικό να έχουμε συνειδητή σύνδεση με τον ανώτερο εαυτό μας, για να μπορούμε να πορευόμαστε στη ζωή.

 

Μάθε να ακούς τον ανώτερο εαυτό σου.  Μερικές φορές ο ανώτερος εαυτός ακούγεται σαν μια διαίσθηση, ή σαν τη φωνή της μητέρα μας να μας λέει κάτι, ή σαν τη φωνή της λογικής, της δικαιοσύνης, του οίκτου.  Σε αντίθεση με τον ανώτερο εαυτό, η εσωτερική φωνή του ‘εγώ’ βασίζει τις αποφάσεις της σε φόβο και όχι σε άλλες αξίες.

 

Μάθε να βλέπεις τον ανώτερο εαυτό σου.  Φαντάσου ότι βρίσκεσαι σε έναν υπέροχο κήπο, με πολλά λουλούδια και ένα σιντριβάνι στη μέση… Βρίσκεις ένα όμορφο σημείο και κάθεσαι εκεί και ζητάς από τον ανώτερο εαυτό σου να έρθει να σε συναντήσει και να συζητήσετε…  Την πρώτη φορά που θα το κάνεις θα σου φανεί ότι όλα είναι στη φαντασία σου.  Βέβαια και η Ζαν Ντ’ Αρκ είπε κάποτε «Πώς αλλιώς θα μου μιλούσε ο Θεός, αν όχι μέσα από τη φαντασία μου;».  Θα μπορέσεις όμως να καταλάβεις αν σου μιλάει ο ανώτερος εαυτός σου από τις απαντήσεις θα πάρεις στα ερωτήματα που θέτεις.  Όταν οι απαντήσεις ακούγονται πιο σοφές, αντιλαμβάνεσαι στοιχεία της κατάστασης που σε απασχολεί με διαφορετικό τρόπο, φωτίζονται οι πτυχές του ζητήματος που σε απασχολεί, τότε πιθανότατα σου μιλάει ο ανώτερος εαυτός σου.

 

Γνώρισε τον ανώτερο εαυτό σου μέσα από την τήρηση ημερολογίου.  Είτε με χαρτί και μολύβι είτε σε ένα Word document, γράψε την ερώτησή σου και περίμενε να σου έρθει μια απάντηση.  Ρώτησε την επόμενη ερώτηση και σημείωσε την απάντηση.  Συνέχισε έτσι, ρωτώντας και καταγράφοντας τις απαντήσεις.  Σταδιακά, θα δεις ότι αλλάζει η ποιότητα των απαντήσεων, γίνεται ένα άνοιγμα, υπάρχει περισσότερο βάθος, μεγαλύτερο εύρος.  Θα αισθανθείς ότι οι απαντήσεις δεν είναι καθαρά δικές σου, ότι έχουν μια διαφορετική ποιότητα, μια άλλη σοφία.  Αν κάνεις την άσκηση αυτή ενώ παράλληλα ακούς χαλαρωτική μουσική θα βοηθηθείς ακόμα περισσότερο.

 

Ζωντανό όνειρο.  Μερικές φορές έχουμε όνειρα που είναι τόσο ζωντανά, σαν αληθινά.  Την επόμενη φορά που θα έχεις ένα τέτοιο όνειρο, ζήτησε από τον ανώτερο εαυτό σου να εμφανιστεί και ξεκίνα μια συζήτηση μαζί του.

 

Με τι μοιάζει ο ανώτερος εαυτός;

Κανείς δεν έχει την απάντηση!  Για κάποιους είναι μια συμβολική μορφή καθαρής ενέργειας, για άλλους έχει τη μορφή ενός υπαρκτού προσώπου, ενός καλλιτέχνη, ενός φιλοσόφου, μιας αρχαίας θεάς ή θεού, ή ένα πρότυπο ενός σοφού ατόμου.  Δεν έχει τόσο σημασία η μορφή, όσο το περιεχόμενο, η ενέργεια του ανώτερου εαυτού.

 

Ραντεβού με τον ανώτερο εαυτό

Μάθε να συνομιλείς με τον ανώτερο σου εαυτό, να ακούς τις σοφές του συμβουλές, να παίρνεις καθοδήγηση στα δύσκολα, κουράγιο, ενθάρρυνση, αλλά και καλύτερη διάθεση.  Μάθε να αξιοποιείς αυτά που έχει να σου προσφέρει ο ανώτερος σου εαυτός και, καθώς θα τον ενοποιείς με τον καθημερινό σου εαυτό, την προσωπικότητά σου, με τη συνεργασία των δύο θα βελτιωθεί η ζωή σου.

Κρύβουμε την αληθινή μας δυναμική

Κρύβουμε την αληθινή μας δυναμική.
Κρύβουμε όλα εκείνα για τα οποία είμαστε ικανοί.
Και ζούμε επιδεικνύοντας την πιο υποβαθμισμένη μας πλευρά… εκείνη που είναι κοινωνικά αποδεκτή… εκείνη που μας έμαθαν να καλλιεργούμε… εκείνη που υιοθετήσαμε για να μην έχουμε προβλήματα…
Και όλα αυτά, μόνο με την επίδραση που άσκησαν πάνω μας οι ιστοριούλες με τους ήρωες;
Όχι μόνο. Θυμόμαστε και μέρος του μηνύματος που μας μετέδωσαν οι γονείς μας:
«Μην μπλέκεις σε μπελάδες…»
Ή, ακόμη χειρότερα:
«Αν συνεχίσεις έτσι, δε θα σε θέλει κανείς…»
Τι σημαίνει συνεχίζω έτσι;
Προφανώς, «συνεχίζω έτσι», σημαίνει ότι είμαι αυτός που είμαι.
Και, τότε; Τι πρέπει να κάνω για να γίνω άλλος;
Η απάντηση είναι προβλέψιμη: ν’ αφήσεις να βγει ο ήρωας.
Δεν λέω ότι πρέπει κανείς να γίνει σούπερ-ήρωας με την έννοια να είναι καταπληκτικός και να εντυπωσιάζει, να σκαρφαλώνει κτίρια, να πηδάει στις στέγες των σπιτιών και να πετάει στον αέρα.
Όχι.
Δεν χρειάζεται.
Μιλάω για τον μοναδικό ηρωισμό που υπερασπίζομαι:
«Το κουράγιο να είναι κανείς αυτός που είναι».
Το θάρρος να μη δημιουργεί μια μυστική ταυτότητα μικρόψυχου, αν δεν είναι μικρόψυχος.
Να μη ζει σαν ηλίθιος, αν δεν είναι ηλίθιος.
Κι αν δεν είναι πολύ γρήγορος, δεν πειράζει. Πρέπει να δέχεται τη βραδύτητα με περηφάνια. Να λέει: «Είμαι λίγο αργός. Ε, και;» Αυτό είναι υπέροχο.
Δεν τρέχει τίποτα αν είναι κανείς «λίγο χαζούλης…».
Αν όμως δεν είναι… τότε δεν πρέπει να κάνει τον χαζό!
Αν εγώ είμαι λίγο κουτός… αν δεν μου κόβει και πολύ… αν μπορώ ν’ ανακαλύπτω μέσα μου άλλα χαρίσματα εκτός από την εξυπνάδα… πολύ ωραία! Γιατί να σπαταλάω ενέργεια προσπαθώντας να το κρύψω;
Γιατί να μη βρω το θάρρος να πω ποιος είμαι, με τα όποια χαρίσματά μου, κι ας μην είναι τα πλέον ευπρόσδεκτα κοινωνικά κι αυτά που αναγνωρίζονται και εκτιμώνται περισσότερο, κι ας μην είναι αυτά που μου κάνουν « την καλύτερη διαφήμιση».
Αυτό που λιγότερο χρειάζεσαι είναι να σε κάνουν τα προσόντα σου υπερόπτη.
Προσόν, μπορεί να είναι και το να μην ξεχωρίζεις.
Το μεγαλύτερο προσόν ενός ήρωα είναι να μπορεί να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις χωρίς να εξαναγκάζεται να δείχνει στους άλλους ότι είναι όπως εκείνοι λένε ότι πρέπει να είναι.

Η απότομη αύξηση της κοσμικής αντιύλης επιβεβαιώθηκε αλλά δεν είναι τελικά σκοτεινή ύλη

Σύμφωνα με νέα δεδομένα που συγκεντρώθηκαν από τους αστρονόμους με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκόπιου ακτίνων-γ Fermi της NASA, φαίνεται ότι η απότομη άνοδος στις συγκεντρώσεις σωματιδίων αντιύλης, όπως καταγράφηκε από το ιταλικό διαστημικό σκάφος PAMELA το 2008, δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως απόδειξη της σκοτεινής ύλης.

Το τηλεσκόπιο Fermi

Η έρευνα προμηνύει τόσο καλά όσο και κακά για την Ιταλική ομάδα. Από τη μία πλευρά, τα στοιχεία επιβεβαιώνουν τις μετρήσεις του δορυφόρου τους, ότι πράγματι μπορεί να ανιχνευθεί στο Σύμπαν μια αύξηση των σωματιδίων αντιύλης. Ωστόσο, τα ίδια δεδομένα θέσει ένα τεράστιο βαθούλωμα στη θεωρία που χρησιμοποιείται για να εξηγήσει την απότομη αύξηση.

Για χρόνια, κάποιοι επιστήμονες υποστήριζαν ότι πρέπει να υφίσταται μια σύνδεση μεταξύ αντιύλης και σκοτεινής ύλης. Μια διαδεδομένη θεωρία λέει ότι η αντιύλη με κάποιο τρόπο μετασχηματίστηκε σε σκοτεινή ύλη στο πρώιμο Σύμπαν, όταν η βαρυονική ύλη κέρδισε τον αγώνα ενάντια στην αντιύλη της.

Η βαρυονική ύλη είναι η κανονική ύλη από την οποία σχηματίζονται όλα τα πράγματα που βλέπουμε, αστέρια, πλανήτες, μαύρες τρύπες, γαλαξίες, υπερσμήνη και ούτω καθεξής. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Big Bang δημιουργήθηκαν ίσα ποσά βαρυονικής ύλης και αντιύλης, και γι αυτό θα πρέπει να έχουν εξαϋλώσει η μία μορφή την άλλη.

Αυτό προφανώς δεν συνέβη, δεδομένου ότι η κανονική ύλη κέρδισε τον αγώνα με την αντιύλη και επικράτησε πλήρως. Μια πιθανή εξήγηση γιατί συνέβη η επικράτηση της βαρυονικής ύλης, θα μπορούσε να οφείλεται στο γεγονός ότι η αντιύλη με κάποιο τρόπο μετατράπηκε σε σκοτεινή ύλη, η οποία τώρα αλληλεπιδρά με τα βαρυόνια μόνο μέσω της βαρυτικής έλξης.

Αυτό που παρατήρησε το PAMELA, και επιβεβαιώθηκε πρόσφατα από το Fermi, ήταν μια απότομη αύξηση του αριθμού των ποζιτρονίων που απλώνονται σε όλο το Σύμπαν. Τα ποζιτρόνια είναι θετικά φορτισμένα ηλεκτρόνια, δηλαδή η αντιύλη τους.

Αυτό είναι σημαντικό διότι η ιταλική ομάδα αυτά τα ποζιτρόνια τα ερμήνευσε ως το προϊόν μιας σύγκρουσης μεταξύ δύο σωματιδίων της σκοτεινής ύλης. Μια τέτοια αλληλεπίδραση θα πρέπει να παράγει θεωρητικά ένα ηλεκτρόνιο και ένα ποζιτρόνιο. Μελετώντας την ενέργεια του ποζιτρονίου, θα μπορούσαμε να κάνουμε τη μελέτη της αρχικής μάζας των σωματιδίων.

Η ανακάλυψη της μάζας των σωματιδίων της σκοτεινής ύλης είναι όπως καταλαβαίνουμε εξαιρετικά σημαντική για τη σωματιδιακή φυσική. Οι προσπάθειες που πραγματοποιούνται σήμερα με σκοπό να ξεκαθαρίσει αυτό το μυστήριο, έχει μέχρι στιγμής αποτύχει παρά τις καλύτερες προθέσεις των ερευνητών.

Η ερμηνεία από το Fermi των δεδομένων είναι ότι η παρουσία των ποζιτρονίων στο σύμπαν, με την εξαιρετικά μεγάλη ενέργεια, είναι ενδεικτικό μιας ευρύτερης τάσης στο φάσμα της κοσμικής ακτινοβολίας. Με άλλα λόγια, ενδέχεται να υπάρχουν ποζιτρόνια τόσο ενεργητικά που ακόμη και το Fermi δεν μπορεί να τα εντοπίσει όλα.

Σε αυτό το σημείο, η επιστημονική κοινότητα ελπίζει ότι το όργανο Άλφα Μαγνητικό Φασματόμετρο (AMS), το οποίο παραδόθηκε στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό τον περασμένο Μάιο μπορεί να συμπράξει σε αυτή ακριβώς την έρευνα, αναφέρουν οι επιστήμονες.

Οι φυσικοί ελπίζουν τώρα να χρησιμοποιήσουν τα στοιχεία των δορυφόρων για την αντιύλη για να δουν αν η σκοτεινή ύλη είναι τα WIMP’s (ασθενώς αλληλεπιδρώσα σωματίδια με μάζα).

Τέσσερις λόγοι για τους οποίους το κβαντικό κενό μπορεί να εξηγήσει την σκοτεινή ύλη

Αρχές του 2011 δημοσιεύτηκε μια νέα ιδέα του φυσικού του CERN Dragan Slavkov Hajdukovic, ο οποίος πρότεινε ότι τα βαρυτικά φορτία στο κβαντικό κενό θα μπορούσαν να προσφέρουν μια εναλλακτική λύση για την σκοτεινή ύλη. Η ιδέα αυτή στηρίζεται στην υπόθεση ότι τα σωματίδια και αντισωματίδια έχουν βαρυτικά φορτία με αντίθετο πρόσημο. Κατά συνέπεια, τα εικονικά ζεύγη σωματιδίου-αντισωματιδίου στο κβαντικό κενό σχηματίζουν βαρυτικά δίπολα (έχουν ένα θετικό και ένα αρνητικό βαρυτικό φορτίο), που μπορούν να αλληλεπιδράσουν με την βαρυονική ύλη για την παραγωγή φαινομένων που συνήθως αποδίδονται στην σκοτεινή ύλη. Παρά το γεγονός ότι ο Dragan Slavkov Hajdukovic, μαθηματικά απέδειξε ότι αυτά τα βαρυτικά δίπολα θα μπορούσαν να εξηγήσουν τις παρατηρούμενες περιστροφικές καμπύλες των γαλαξιών, δίχως την παρουσία της σκοτεινής ύλης στην αρχική του μελέτη, σημείωνε ότι χρειάζεται να γίνει πολύ περισσότερη δουλειά.

Το σμήνος Bullet αποκάλυψε την παρουσία σκοτεινής ύλης

Τώρα με μια νέα ανάλυση του, ο Hajdukovic έχει κάνει άλλο ένα βήμα προς την κατεύθυνση που αποδεικνύει την αξιοπιστία αυτής της ιδέας, δείχνοντας ότι η βαρυτική πόλωση του κβαντικού κενού μπορεί να εξηγήσει τέσσερις κοσμολογικές παρατηρήσεις, μερικές από τις οποίες μόνο μπορεί να εξηγηθούν από τη σκοτεινή ύλη ή τα μοντέλα των θεωριών της τροποποιημένης βαρύτητας . Στην εργασία του, η οποία δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο Astrophysics and Space Science, ξεκινά με κάποιες βασικές πληροφορίες.

Το υπόβαθρο της θεωρίας του

«Όλη η Φυσική έχει δύο πυλώνες: Τη Γενική Σχετικότητα και το Καθιερωμένο Μοντέλο της σωματιδιακής φυσικής," γράφει. "Η γενική σχετικότητα είναι η καλύτερη θεωρία μας για τη βαρύτητα. Το Καθιερωμένο Μοντέλο είναι μια συλλογή από κβαντικές θεωρίες πεδίου, Σύμφωνα με το Καθιερωμένο Μοντέλο, τα πάντα στο Σύμπαν αποτελούνται από έξι κουάρκ και έξι λεπτόνια (καθώς και τα αντισωματίδια τους), τα οποία αλληλεπιδρούν μέσω της ανταλλαγής μποζονίων βαθμίδας (το φωτόνιο για την ηλεκτρομαγνητική αλληλεπίδραση, τα W και Z για τις ασθενείς αλληλεπιδράσεις και οκτώ γκλουόνια για την ισχυρή αλληλεπίδραση).”

Συνεχίζει εξηγώντας ότι οι δύο αυτές θεωρίες δεν ταιριάζουν με ορισμένες παρατηρήσεις, μεταξύ των οποίων είναι ότι το βαρυτικό πεδίο του σύμπαντος φαίνεται πολύ ισχυρότερη από ό,τι θα πρέπει να είναι σύμφωνα με τη Γενική Σχετικότητα και την υπάρχουσα βαρυονική ύλη, όπως μας λέει το Καθιερωμένο Μοντέλο της Σωματιδιακής Φυσικής. Ενώ οι χιλιάδες επιστήμονες σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να καταλάβουν αν μία από τα δύο ακρογωνιαίες θεωρίες πρέπει να αλλάξουν, η άποψη του Hajdukovic δεν απαιτεί μεταβολές στη βαρύτητα ή δεν επικαλείται καμιά νέα ύλη. Κι αυτός την συνοψίζει με αυτόν τον τρόπο:

«Με απλά λόγια, σύμφωνα με την Κβαντική Θεωρία Πεδίου, όλη η βαρυονική ύλη στο σύμπαν είναι βυθισμένη στο κβαντικό κενό. Ή μιλώντας πιο απλά, μια «θάλασσα» από σύντομης διάρκειας εικονικά ζεύγη σωματιδίων-αντισωματιδίων (όπως ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων με διάρκεια ζωής περίπου 10-22 δευτερόλεπτα, ή ζεύγη νετρίνων-αντινετρίνων με διάρκεια ζωής περίπου 10-15 δευτερόλεπτα, που είναι χρόνος ρεκόρ για το κβαντικό κενό). Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι το κβαντικό κενό δεν αλληλεπιδρά βαρυτικά με τη βαρυονική ύλη που αναδύεται μέσα σ ‘αυτό. Παρά το γεγονός αυτό, το κβαντικό κενό αγνοείται στην αστροφυσική και την κοσμολογία. Όχι γιατί δεν έχουν επίγνωση της σημασίας του, αλλά επειδή κανείς δεν έχει την παραμικρή ιδέα ποιές είναι οι βαρυτικές ιδιότητες του κβαντικού κενού. Με απουσία της όποιας γνώσης, ως σημείο εκκίνησης, πιστεύουμε ότι σωματίδια και αντισωματίδια έχουν το βαρυτικό φορτίο με αντίθετο πρόσημο. Μια άμεση συνέπεια είναι η ύπαρξη του βαρυτικού διπόλου. Ένα εικονικό ζεύγος είναι ένα βαρυτικό δίπολο (όπως ένα εικονικό ζεύγος ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων είναι ηλεκτρικό δίπολο), που επιτρέπει την βαρυτική πόλωση του κβαντικού κενού. Η αρχική μελέτη αποκάλυψε την εκπληκτική πιθανότητα η βαρυτική πόλωση του κβαντικού κενού να μπορεί να παράγει τα φαινόμενα που συνήθως αποδίδονται στην σκοτεινή ύλη. »

Συνεχίζοντας λέει ότι η ιδέα του δεν είναι μια πλήρης θεωρία, και αναγνωρίζει ότι αυτό έρχονται σε αντίθεση με πολλές από τις βασικές ανθρώπινες υποθέσεις μας.

"Θα έλεγα ότι είναι μια θεωρία σε πρώιμο στάδιο", αναφέρει ο Dragan Slavkov Hajdukovic. "Χιλιάδες επιστήμονες εργάζονται για την ανάπτυξη της θεωρίας της ψυχρής σκοτεινής ύλης και τις θεωρίες της τροποποιημένης βαρύτητας. Εργάζομαι μόνος σε αυτή την τρίτη κατεύθυνση. Η συμμετοχή άλλων επιστημόνων στην έρευνα θα είναι σημαντική, αλλά ακόμα αβέβαιη. Από τη μία πλευρά έχω λάβει μερικά εντυπωσιακά αποτελέσματα σε συμφωνία με τις μετρήσεις, αλλά από την άλλη πλευρά μια τεράστια πλειοψηφία φυσικών είναι «αλλεργική» με την ιδέα της βαρυτικής άπωσης μεταξύ ύλης και αντιύλης. Η πιο κοινή εμπειρία όλων των ανθρώπων είναι ότι τα πάντα πέφτουν κάτω, και δεν είναι εύκολο να καταπιούν την ιδέα ότι η αντιύλη μπορεί να “ανέβει”

Τέσσερα φαινόμενα

Σε αυτή τη μελέτη, ο Hajdukovic εστιάζει σε τέσσερις άλλα φαινόμενα, τα οποία έχουν γεννηθεί από τις παρατηρήσεις των γαλαξιών. Ούτε το μοντέλο της Ψυχρής Σκοτεινής Ύλης (CDM), ούτε η Τροποποιημένη Νευτώνεια Δυναμική (MOND) – μια θεωρία της τροποποιημένης βαρύτητας – μπορεί να εξηγήσει όλα αυτά τα φαινόμενα, με την CDM να έχει προβλήματα στις μικρές κλίμακες και η MOND προβλήματα σε μεγάλες κλίμακες.

Πρώτον, ερευνητές (Donato και άλλοι) έχουν παρατηρήσει ότι η άλως από σκοτεινή ύλη (ή ένα ισχυρό βαρυτικό πεδίο) που περιβάλλει τους γαλαξίες έχει μια επιφανειακή πυκνότητα που είναι σχεδόν σταθερή και ανεξάρτητη από την φωτεινότητα, τη μάζα, το μέγεθος, τη μορφή κλπ του κάθε του γαλαξία. Αν και η ανακάλυψη αυτής της καθολικής ιδιότητας των γαλαξιών είναι έκπληξη, η θεωρία του Hajdukovic προβλέπει μια επιφανειακή πυκνότητα που είναι σε πολύ καλή συμφωνία με την μετρούμενη τιμή της πυκνότητας, κάπου 140 ηλιακές μάζες ανά τετραγωνικό παρσέκ. Η καθολικότητα της επιφανειακής πυκνότητας της σκοτεινής ύλης στην άλω των γαλαξιών μπορεί να εξηγηθεί από τη MOND, αλλά όχι από την CDM.

Δεύτερον, οι πρώτες άμεσες μετρήσεις της κατανομής της σκοτεινής ύλης σε δύο κοντινούς γαλαξίες νάνους, της Καμίνου και του Γλύπτη (Fornax και Sculptor), έχουν πρόσφατα βρεθεί από τους Matt Walker και Jorge Peñarrubia. Παραδόξως, οι μετρήσεις έδειξαν ότι (αυτό που φαίνεται να είναι) η σκοτεινή ύλη είναι ομοιόμορφα κατανεμημένη εντός του κεντρικού τμήματος, μήκους μερικές εκατοντάδες παρσέκ, του κάθε γαλαξία. Παρά το γεγονός ότι ακόμα και η κατανομή είναι συμβατή με τη MOND, έρχεται σε αντίθεση με τις προβλέψεις από την CDM, κατά την οποία η σκοτεινή ύλη βρίσκεται σε ένα φωτοστέφανο σαν μισοφέγγαρο.

"Στην περίπτωση ενός νάνου σφαιροειδή γαλαξία, οι μετρήσεις δείχνουν ότι υπάρχει μία άλως με πυρήνα από σκοτεινή ύλη στο κεντρικό τμήμα του γαλαξία, ενώ το μοντέλο της ψυχρής σκοτεινής ύλης προβλέπει μια ένα προφίλ πυκνότητας της μάζας, που αποκλίνει προς το κέντρο, σχηματίζοντας ένα σχήμα σαν μισοφέγγαρο, εξήγησε ο Hajdukovic. "Έτσι η CDM είναι σε σύγκρουση με τις παρατηρήσεις: υπάρχει ένας πυρήνας, κι όχι τέτοιας μορφής φωτοστέφανο (σε σχήμα μισοφέγγαρου). Στο πλαίσιο της βαρυτικής πόλωσης του κβαντικού κενού, τούτο το φωτοστέφανο είναι αδύνατο να υπάρχει, και είναι ένα καλό σημάδι για τη θεωρία μου. "

Τρίτον, τόσο η CDM όσο και η MOND προβλέπει την ύπαρξη ενός υποθετικού δίσκου σκοτεινής ύλης να περιβάλλει τον Γαλαξία μας, τοποθετημένο στην ίδια θέση όπως ο ορατός γαλαξιακό δίσκο, αλλά παχύτερος. Όταν οι ερευνητές (Moni Biden και άλλοι) κοίταξαν μήπως δουν κανένα δίσκο σκοτεινό ύλης, δεν βρέθηκαν στοιχεία για σκοτεινό δίσκο. Αντίθετα, ο Hajdukovic διαπίστωσε ότι όταν η βαρυτική πόλωση του κβαντικού κενού λαμβάνεται υπόψη, δεν πρέπει να υπάρχει βαρυτικός δίσκος.

Τέταρτον, όταν οι επιστήμονες παρατήρησαν δύο σμήνη γαλαξιών (π.χ., το σμήνος Bullet) να συγκρούονται, οι γαλαξίες εντός των σμηνών πέρασαν ο ένας μέσα στον άλλο, χωρίς να αλληλεπιδρούν λόγω των μεγάλων αποστάσεων μεταξύ των γαλαξιών. Ωστόσο, τα νέφη του πλάσματος – τα οποία είναι κατασκευασμένα από βαρυονική ύλη – μεταξύ των γαλαξιών αλληλεπιδρούν, τόσο πολύ ώστε να επιβραδύνει στην κίνηση του ο ένας τον άλλο. Επί του παρόντος, τα νέφη του πλάσματος βρίσκονται μεταξύ των δύο σμηνών των γαλαξιών, ενώ τα σμήνη κινούνται πέρα και μακριά από το άλλο. Κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης, η σκοτεινή ύλη και η βαρυονική ύλη πρέπει να διαχωρίζονται, δεδομένου ότι η σκοτεινή ύλη δεν συγκρούεται. Αν και αυτός ο διαχωρισμός είναι συμβατός με την θεωρία της CDM, έρχεται σε αντίθεση με τις προβλέψεις της MOND, στην οποία (η ψευδαίσθηση της) σκοτεινής ύλης θα πρέπει να κεντράρεται η βαρυονική ύλη. Ο Hajdukovic εξηγεί ότι αυτός ο διαχωρισμός θα πρέπει να είναι συμβατός με την βαρυτική πόλωση του κβαντικού κενού, αν και χρειάζονται προσομοιώσεις για επιβεβαίωση.

Το μέλλον

Αν και η θεωρία είναι στα πολύ αρχικά της στάδια, μερικοί άλλοι επιστήμονες είναι αισιόδοξοι ότι αυτή μπορεί να εξηγήσει το σύμπαν καλύτερα από τις τρέχουσες θεωρίες. Ο θεωρητικός φυσικός Massimo Villata του Παρατηρητηρίου του Τορίνο διερευνά το κατά πόσον η βαρυτική άπωση μεταξύ ύλης και αντιύλης μπορεί να εξηγήσει την διαστολή του σύμπαντος χωρίς την σκοτεινή ενέργεια.

"Είμαι πεπεισμένος ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια άσκηση εξήγησης του φαινομένου της «σκοτεινής ύλης», ειδικά τώρα που η βαρυτική άπωση μεταξύ ύλης και αντιύλης έχει μια θεωρητική βάση και δεν είναι πλέον μια απλή, αμφισβητήσιμη υπόθεση», τονίζει.

Ο αστροφυσικός Michael Dopita του πανεπιστημίου στην Καμπέρα, ο οποίος είναι και επικεφαλής του περιοδικού Αστροφυσική και Διαστημική Επιστήμη, πιστεύει ότι η ιδέα του Hajdukovic και άλλων που έχουν πρόσφατα προταθεί, φαίνονται ελπιδοφόρες.

"Σε αντίθεση με την Τροποποιημένη Νευτώνεια Δυναμική (MOND) του Milgrom, η κατανομή της πόλωσης του κενού θα εξαρτηθεί από την κατανομή της ύλης, έτσι ώστε η φαινομενική επιπλέον επιτάχυνση προς το κέντρο της μάζας θα διαφέρει από το ένα αντικείμενο στο άλλο, και ως συνάρτηση της θέσης μέσα στο αντικείμενο», εξηγεί. "Αυτή είναι μια ιδέα που μπορεί να ελεγχθεί. Συνολικά, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτό που είναι απολύτως αναγκαία είναι μια αληθινή κβαντική θεωρία της βαρύτητας, με μια κβαντική κοκκοποίηση του χωροχρόνου”.

 

Μελλοντικά ο Hajdukovic σχεδιάζει να ερευνήσει περαιτέρω μια άλλη ενδιαφέρουσα συνέπεια που προκύπτει από τις εξισώσεις του. Όταν επέκτεινε μία εξίσωση από την περιγραφή της ακτίνας μιας γαλαξιακής άλως από σκοτεινή ύλη, στην ακτίνα του συνόλου του σύμπαντος (περίπου 14 δισεκατομμύρια παρσέκ), η εξίσωση του προβλέπει την τρέχουσα σκοτεινή ύλη ολόκληρου του σύμπαντος να είναι περίπου 1,7 x 10²³ ηλιακές μάζες , η οποία είναι συνεπής προς τις αποδεκτές εκτιμήσεις. Ωστόσο, η εξίσωση του Hajdukovic έχει μια σημαντική διαφορά από τον αποδεκτό λόγο της βαρυονικής  με την σκοτεινή ύλη, η οποία εκτιμάται σήμερα σε περίπου 1:5.

 

“Η σύγχρονη κοσμολογία βασίζεται στην υπόθεση ότι η αναλογία της βαρυονικής με την σκοτεινή ύλη να είναι σταθερή, που δεν αλλάζει με το χρόνο”, λέει. «Αν η θεωρία μου είναι σωστή, αυτή η αναλογία μειώνεται με την διαστολή του σύμπαντος. Η λύση των κοσμολογικών εξισώσεων πρέπει να είναι διαφορετική με ένα σταθερό και ένα μεταβλητό λόγο. Θα είναι το αντικείμενο μιας από τις μελλοντικές δημοσιεύσεις μου."

Η θερμοδυναμική έννοια της αρνητικής εντροπίας

Φανταστείτε ότι ψύχετε έναν υπερυπολογιστή όχι με ανεμιστήρες ή ψύκτες, αλλά διαγράφοντας κάποια στοιχεία από τη μνήμη του. Νέοι υπολογισμοί δείχνουν ότι αυτό είναι δυνατό, υπό την προϋπόθεση πως μερικά από τα bits που συνθέτουν τη μνήμη του υπολογιστή είναι "πεπλεγμένα" – μια απόκοσμη ιδιότητα που μπορεί να συνδέσει δύο κβαντικά συστήματα, ανεξάρτητα από το πόσο μακριά βρίσκονται μέσα στο χώρο.

Η διαγραφή πεπλεγμένης (entangled) μνήμης για την ψύξη του υπολογιστή

Η έννοια της ψύξης μέσω της διαγραφής παραβιάζει φαινομενικά μια αρχή που ειπώθηκε από το φυσικό Rolf Landauer το 1961. Έδειξε ότι η διαγραφή της πληροφορίας μπορεί να παρομοιαστεί με μια μείωση της εντροπίας ή της αταξίας. Καθώς η συνολική εντροπία πρέπει πάντα να αυξάνεται, η διαγραφή των bits πρέπει να συνοδεύεται από αύξηση της εντροπίας του περιβάλλοντος χώρου, η οποία εκδηλώνεται ως θερμότητα.

Η θερμότητα που παράγεται από έναν υπολογιστή σήμερα, οφείλεται κυρίως σε φαινόμενα αναποτελεσματικής επεξεργασίας, και ενώ αυτές μπορούν να μειωθούν, η άποψη του Landauer υπονοεί ένα θεμελιώδη όριο για το πόσο μπορεί να μειωθεί η θερμότητα που παράγεται από τον υπολογιστή.

Τώρα όμως ο Lídia del Rio από το Ελβετικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Ζυρίχης και οι συνεργάτες του έχουν δείξει ότι η κβαντική διεμπλοκή μας προσφέρει έναν τρόπο να ξεφύγουμε από το νόμο του Landauer.

Μείωση της εντροπίας

Για να καταλάβουμε πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει αυτός ο τρόπος, σκεφτείτε δύο άτομα που ο καθένας προσπαθεί να διαγράψει μια σειρά από bits στη μνήμη του υπολογιστή, η οποία μπορεί να βρίσκεται με τη μορφή του 1 ή του 0. Ο πρώτος από αυτούς τους δύο που δεν έχει καμία γνώση των αποθηκευμένων bits, ώστε να εξασφαλιστεί ότι αυτά θα διαγραφούν, αναγκάζεται έτσι να κάνει reset επαναφέροντας τα πάντα στο «0», ανεξάρτητα από το αρχικό περιεχόμενο τους. Το δεύτερο άτομο, όμως, γνωρίζει το περιεχόμενο των bytes και έτσι επαναφέρει μόνο αυτά τα bits που είναι 1.

Στην περίπτωση αυτή, το πρώτο άτομο έχει να κάνει περισσότερη δουλειά κατά μέσο όρο για να διαγράψει τα bytes από bits από το δεύτερο άτομο. Ως αποτέλεσμα, η “εξαρτώμενη εντροπία" της μνήμης θα είναι χαμηλότερη για το πρώτο άτομο από το δεύτερο.

Τώρα φανταστείτε ότι τα bits της μνήμης για να διαγραφούν είναι πεπλεγμένα με άλλα αντικείμενα. Σε ένα τέτοιο σύστημα, η παρατήρηση ή ο προσδιορισμός της κατάστασης του ενός αντικειμένου του πεπλεγμένου ζεύγους, αμέσως αλλάζει την κατάσταση και του άλλου αντικειμένου. Έτσι ένας παρατηρητής που έχει πρόσβαση στα πεπλεγμένα αντικείμενα θα μπορούσε να ξέρει ακόμη περισσότερα για τη μνήμη από ό,τι θα ήταν δυνατόν με άλλο τρόπο, αναγκάζοντας έτσι την εξαρτώμενη εντροπία του συστήματος να μειωθεί και να γίνει αρνητική όταν η μνήμη έχει διαγραφεί.

Ο Del Rio και οι συνεργάτες του έχουν δείξει μαθηματικά ότι αυτή η αρνητική εξαρτώμενη εντροπία είναι ισοδύναμα με την άντληση θερμότητας από τον περιβάλλοντα χώρο, ή αλλιώς η ψύξη.

Η ομάδα σχεδιάζει τους μελλοντικούς υπολογιστές που περιέχουν πεπλεγμένα συστήματα αυτού του είδους. Η διαγραφή κάποιας από τη μνήμη ενός υπολογιστή θα πρέπει να οδηγήσει στην ψύξη.

Η διαγραφή αυτή δεν παραβιάζει τους νόμους της θερμοδυναμικής: εξακολουθεί να υπάρχει μια συνολική αύξηση της εντροπίας, επειδή η ενέργεια είναι απαραίτητη για τη δημιουργία αρχικά του πεπλεγμένου συστήματος.

Προς το παρόν, οι πεπλεγμένες καταστάσεις δεν είναι εύκολο να δουλέψουν με αυτό τον τρόπο: απαιτούν απόλυτη ψύξη και θέλουν εμφανώς προσοχή. Αλλά, ο Robert Prevedel του Πανεπιστημίου του Waterloo στον Καναδά, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα, είναι εντυπωσιασμένος από την ιδέα. ¨”Αυτό αποδεικνύει ότι τα παράξενα χαρακτηριστικά του κβαντικού κόσμου δεν είναι μόνο χρήσιμα ως πληροφοριακοί πόροι, αλλά μπορούν στην πράξη να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργήσουν κάποια πραγματική, φυσική εργασία," υποστηρίζει.