Πώς έγιναν οι άντρες μετροσέξουαλ

Τη συζήτηση άνοιξε φίλος μου που εργάζεται στο χώρο της μόδας. «Έχεις δει τους άντρες στην παραλία;», «Όχι, αφού έχω να πάω στη θάλασσα από πρόπερσι. Για πες εσύ που τους είδες», είπα. Άρχισε. «Αποτριχωμένοι. Όλοι. Σε όσο το δυνατόν περισσότερα σημεία του σώματός τους».

«Ννναι», απάντησα, προσπαθώντας να σκεφτώ σε μαζικό επίπεδο το θέαμα. «Τώρα που το λες, έχω χορτάσει αποτριχωμένους στο κολυμβητήριο, αλλά εκεί το θεωρώ λογικό, γιατί είναι άνθρωποι που κολυμπούν συνέχεια».

«Μα καλά, δεν πάει το μυαλό σου ότι υπάρχει σχέδιο από τη βιομηχανία της ομορφιάς, ώστε να προσεγγιστεί το αντρικό κοινό; Σε παγκόσμιο επίπεδο, εννοώ, και ξέρεις ότι ξέρω τι λέω», είπε με νόημα κι άρχισε να διηγείται την ιστορία.

Λοιπόν, κάποια στιγμή πριν αρκετά χρόνια, η βιομηχανία της ομορφιάς διαπίστωσε ότι το γυναικείο κοινό, όσο πολυπληθές και με πάγιες και διαρκείς ανάγκες κι αν είναι, πρέπει να διευρυνθεί. Διότι, δεν αρκεί: ήδη από χρόνια, κυκλοφορούν για τις γυναίκες κρέμες πριν κρέμα ημέρας, μετά την ημέρας, πριν την νύχτας, κατά τη διάρκεια της νύχτας αλλά πριν το ξύπνημα και μετά τη φάση REM, οροί για την επιδερμίδα όταν οι μέρες είναι δύσκολες, λοσιόν όταν είναι εύκολες, κι όλα αυτά σε διαφορετική υφή για τα μάτια, τα χείλη, τα μάγουλα, το πόδι της χήνας, το μέτωπο, το πίσω από τα αυτιά, το μπροστά από τα σαγόνια, το κάτω από τα μαλλιά και το γύρω από τα φρύδια. Άσε το σώμα, το μακιγιάζ, τα νύχια, τα μαλλιά κ.λπ. Αναρίθμητα πολλά προϊόντα για γυναίκες.

Άρα, προκειμένου να αυξηθεί ο τζίρος, έπρεπε να προσεγγιστεί νέο κοινό, το αντρικό, το οποίο διαθέτει δυο μεγάλες -για τη βιομηχανία- αρετές:
α. είναι «εύκολο» κοινό. Δε χρειάζεται πολλά-πολλά για να ψηθεί
β. έχει λεφτά.

Το «εύκολο» target group, επειδή ντρέπεται να μιλάει για «γυναικεία» ζητήματα, δεν το πολυψάχνει, ψωνίζει στα γρήγορα και φεύγει. Άρα, η βιομηχανία πρέπει απλώς να βρει τον τρόπο να του πάρει τα λεφτά. Και πώς να κάνει τον άντρα να βάλει κρέμα ημέρας, ενυδατική μάσκα για τα μάτια και κονσίλερ;

Βρέθηκε ο τρόπος. Η βιομηχανία άρχισε να του πλασάρει κάποιον στον οποίο θα θέλει να μοιάσει ο κάθε άντρας. Ο φίλος μου ισχυρίζεται ότι αυτόν το ρόλο έπαιξε ο Ντέιβιντ Μπέκαμ. «Θυμήσου τον: με ελαφρύ μακιγιάζ, επιδερμίδα υγιέστατη, ροδαλό, να φοράει τα εσώρουχα της γυναίκας του…», μου έκλεισε το μάτι. Έτσι, δημιουργήθηκε ο πρώτος μετροσέξουαλ και μπήκε το θεμέλιο λιθαράκι σε αυτήν τη νέα τάση που βλέπουμε τώρα δίπλα μας στην ξαπλώστρα.

Η βιομηχανία της ομορφιάς συνέχισε να πλασάρει ανάλογα πρότυπα για τον σύγχρονο άντρα σε ταινίες, σειρές και στο ποδόσφαιρο, μέχρι που άρχισε να τον πείθει. «Αν δεις, τα αντρικά περιοδικά του εξωτερικού έχουν, πλέον, περισσότερη μόδα και λιγότερο αυτοκίνητο και μοτοσικλέτα. Αν πας σε κομμωτήριο που περιποιείται άντρες, θα το δεις. Όπως εσείς έχετε -λέμε τώρα- τη Vogue, έχουν κι εκείνοι τα περιοδικά μόδας τους».

Και στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει και διεθνώς, οι πωλήσεις στις σειρές αντρικών καλλυντικών έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Εκεί, όμως, που γίνονται χρυσές δουλειές, είναι στη βιομηχανία της αποτρίχωσης. «Ενώ παλαιότερα οι άντρες έκαναν -όσοι λίγοι έκαναν- για ιατρικούς λόγους, πλέον κάνουν για καλλωπιστικούς».

Μου μίλησε και για τις τρίχες της κεφαλής. «Παρατήρησε πόσοι κάνουν πιστολάκι τα μαλλιά τους κι έχω ακούσει από κομμωτές ότι το -ας πούμε- κοκοράκι επιτυγχάνεται με τη βοήθεια ενός εργαλείου που λέγεται flat iron και πάρα πολλοί έχουν στα σπίτια τους».

Οι δικές μου τρίχες, πάντως, είχαν σηκωθεί, αλλά δε μίλησα. «Και το μούσι, να ξέρεις, έχει πιάσει για τους άντρες επειδή λειτουργεί, για εκείνους, όπως τα μαλλιά για τις γυναίκες. Αλλάζουν τη φάτσα τους με αυτό. Το βαριούνται; Ξυρίζονται. Βαριούνται το μαγουλάκι; Αφήνουν μούσι. Έτσι κι αλλιώς, είναι ελάχιστες οι αλλαγές που μπορεί ένας άντρας να κάνει εύκολα στη φάτσα του, η εξής μία: το μούσι του. Πρόσφατα δε, στις πασαρέλες στο Λονδίνο εμφανίστηκε το περιποιημένο με κερί στις άκρες μουστάκι, τύπου Νταλί».

Συνέχισε να με βαράει αλύπητα. «Οι πλαστικοί χειρουργοί, δερματολόγοι και λοιποί εφαρμοστές έχουν δει μεγάλη αύξηση σε θεραπείες μπότοξ και υαλουρονικού οξέος».

«Δε με λυπάσαι;» του είπα. «Με ξέρεις. Θα τους κοιτάω όλους αδιακρίτως, αδιάκριτα κι εξεταστικά, με την υποψία ότι η τσιτωμένη επιδερμίδα τους έχει υποβοηθηθεί από την επιστήμη».

Είχε διάθεση να μιλήσει. «Κάτσε να σου πω και το καλύτερο, που διαπίστωσα από τον γιο μου. Ο Γιώργος, ο οποίος είναι 9 ετών, έχει συνδέσει ευθέως το ποδόσφαιρο με τα τατουάζ, επειδή τους βλέπει όλους γεμάτους σχέδια. Πιστεύει ότι το τατουάζ είναι κάτι σα στολή για τον ποδοσφαιριστή κι ότι για να είναι κάποιος ποδοσφαιριστής πρέπει να έχει απαραιτήτως τατουάζ. Πριν από λίγες μέρες, πήγαμε σε ένα από αυτά τα μαγαζιά που πουλάνε χιλιάδες πράγματα του ενός ευρώ, κι είχε κάτι σαν καλσόν για τα χέρια, με σχέδια τατουάζ. Πήρε ένα, το έβαλε στα χέρια του, κι έκανε ότι είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Χωρίς αυτό, δεν ένιωθε ποδοσφαιριστής…».

Κι επέμεινε ότι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο γιο του, αλλά σε πολλά αγόρια…

Θανάσιμες θεραπείες

«Θανάσιμες θεραπείες» πως η ίαση έγινε επιχείρηση

Οι Λαθρεπιβάτες του Τραίνου της Προόδου: Τα Μ.Μ.Ε ρηματοποιούν την πραγματικότητα. Αυτοί οι «παράξενοι ελκυστές» των ειδήσεων, ο ρόλος των οποίων όφειλε να είναι πρωτίστως η συλλογή και αναμετάδοση της είδησης έχουν προ πολλού ξεπεράσει τους εγγενείς περιορισμούς του ρόλου τους. Σήμερα τα ΜΜΕ δεν είναι απλά αναμεταδότες αλλά και κατασκευαστές ειδήσεων.

Η γιγάντωση των μήντια ήταν σε κάποιο βαθμό λογική και αναμενόμενη: τα μεγάλα ΜΜΕ καλούνται να καλύψουν γεγονότα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η επιλογή και προβολή ορισμένων μόνο από αυτά είναι αναπόφευκτη. Η ίδια η επιλογή όμως και σύνθεση των γεγονότων σε ένα τηλεοπτικό ή έντυπο πακέτο διαμορφώνει ένα επιλεκτικό ειδησεογραφικό τοπίο, που αποτελεί αναπόφευκτο σημείο αναφοράς για τους πολίτες.

Τα ειδησεογραφικά πακέτα όμως, που υποτίθεται ότι αναπαριστούν την εικόνα του κόσμου σε μια δεδομένη στιγμή, ότι φωτογραφίζουν παγκόσμιες ή τοπικές ή ακόμη και ατομικές καταστάσεις είναι συχνά κατά τέτοιο τρόπο δομημένα ώστε να δημιουργούν μια δεύτερη, υπερκείμενη της πραγματικότητας εικόνα. Μιλώντας αλληγορικά, αντί να παρουσιάζουν τη φωτογραφία παρουσιάζουν ένα φωτομοντάζ της, ή αντί να παρουσιάσουν διακριτές στιγμές της ειδησεογραφικής ροής παρουσιάζουν κολάζ της. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα για το τι μπορούν οι σύγχρονοι «θεουργοί» της είδησης με αυτήν ή σε αυτήν.

Η είδηση είναι ότι τα ποσοστά του καρκίνου αυξάνουν. Είναι τρομακτική, δυσοίωνη, αποθαρρυντική. Αν όμως αυτή η είδηση παρατεθεί δίπλα στην είδηση μιας καινούργιας αποτελεσματικής θεραπείας για τον καρκίνο και σε μια δήλωση π.χ του υπουργού υγείας για αύξηση των ερευνητικών κονδυλίων για τον καρκίνο η πρώτη είδηση αυτομάτως παραλλάζει. Ανάλογα λοιπόν με το πλαίσιο στο οποίο τοποθετείται μια είδηση, το μήνυμα της χρωματίζεται ανάλογα.

Βέβαια, στο παράδειγμά μας, η νέα θεραπεία του καρκίνου μπορεί να είναι μια ακόμη νέα αναποτελεσματική θεραπεία για τον καρκίνο. Τα κονδύλια για την έρευνα του καρκίνου μπορεί να τοποθετούνται σε λάθος ερευνητικούς τομείς. Μια είδηση που έπρεπε να παρουσιαστεί αυτόνομα και που δεν παρουσιάζει κανένα ηθικό δίδαγμα για τις επιστημονικές και τεχνολογικές προόδους μπορεί να αποδυναμωθεί όταν μπολιαστεί με άλλες συγγενείς αλλά ασύνδετες ειδήσεις. Η μηχανική των ειδήσεων διαμορφώνει την κοινοποιήσιμη πραγματικότητα.

Με το εργαλείο της ειδησεογραφικής μηχανικής, είναι εύκολο κανείς να προπαγανδίσει … διακριτικά. Και η κατεύθυνση της προπαγάνδας καθορίζεται από συμφέροντα και ειδικότερα στο χώρο των ειδήσεων από το πόσο ευπώλητες είναι. Οι καινούργιες θεραπείες είναι hot. Παλιές ασθένειες είναι not. Καινούργιες ασθένειες και επιδημίες είναι Hot. Προτάσεις για μια απλή απεγκλωβισμένη από το υπερκαταναλωτικό μοντέλο ζωή είναι σίγουρα not.

Έχετε άραγε σκεφτεί πόσο συχνά, πόσες χιλιάδες καινούργιες θεραπείες για τον καρκίνο έχουν εμφανιστεί και συνεχίζουν να εμφανίζονται στα ΜΜΕ; Αν αυτές οι ειδήσεις ήταν αληθείς ή έστω ακριβείς, ο καρκίνος θα έχει σημειώσει δραματική πτώση. Λοιπόν, ο καρκίνος δεν έχει ηττηθεί.

Έχετε σκεφτεί για ποιο λόγο SARS, ιός του δυτικού Νείλου, AIDS, ιός της γρίπης των πουλερικών κ.α. πρωταγωνίστησαν στα δελτία και τις εφημερίδες. Επειδή ήταν «sexy ασθένειες», φρέσκιες, ικανές να εγείρουν συναίσθημα, να τροφοδοτήσουν έναν ανέξοδο σε πρώτη φάση πανικό. Εντωμεταξύ η αύξηση του καρκίνου, της φυματίωσης, της υπογονιμότητας, του αυτισμού, καταστάσεις που είναι παλιές, γνωστές, αργές και θλιβερές, ένα συνεχές μαρτύριο για τους ασθενείς, το περιβάλλον τους και την κοινωνία περνάν σε δεύτερη μοίρα και πολλές φορές τοποθετούνται κάτω από το χαλάκι της ενημέρωσης. Τα νέα, πρέπει να είναι νέα (καινούργια).

Πέρα από τη μόδα των καινοφανών επιδημιών, πέρα από την επέλαση της γενετικής που θα σάρωνε τις ασθένειες, πέρα από τα καινούργια φάρμακα τη θαυματουργή δράση των οποίων τα ΜΜΕ πρόθυμα παπαγαλίζουν εκ μέρους των φαρμακευτικών εταιριών, στο παρασκήνιο της ενημέρωσης ελλοχεύουν όλες εκείνες οι παθολογίες που προσδιορίζονται από και προσδιορίζουν την εποχή μας.

Γιατί ο Καρκίνος Συνεχίζει να Κερδίζει τον Πόλεμο; Νέες θεραπείες, καλύτερα διαγνωστικά μέσα και όμως ο καρκίνος συνεχίζει να μαστίζει τους πληθυσμούς. Σε μια πρόσφατη έρευνα του ερευνητικού ιδρύματος Cancer Research UΚ, εκτιμήθηκε ότι τα ποσοστά καρκίνων του πνεύμονα και του μαστού διπλασιάστηκαν μέσα στα τελευταία 30 χρόνια. [1] Αυτή η τάση δε φαίνεται να υποχωρεί. Το αντίθετο. Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας εκτιμά ότι μέχρι το 2020, τα κρούσματα καρκίνου θα έχουν αυξηθεί κατά ένα ακόμα 50%. [2]

Τα αίτια αυτής της αύξησης αποδίδονται σε ένα συνδυασμό περιβαλλοντικών και γενετικών παραγόντων. Ένας παράγοντας που σίγουρα παίζει ρόλο στην αύξηση των κρουσμάτων καρκίνου είναι η γήρανση του πληθυσμού. Ο πληθυσμός της γης προοδευτικά γερνάει και αυτή είναι μια τάση που εμφανίζεται πάρα πολύ έντονη στο Δυτικό κόσμο. Σε μια έκθεση του 2002 του οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών παρουσιάστηκε αυτό το γηραλέο πρόσωπο των σύγχρονων πληθυσμών και οι κοινωνικές επιπτώσεις.

Μερικά από τα ισχυρά σημεία της έκθεσης είναι ότι «η γήρανση του πληθυσμού» δεν έχει προηγούμενο, δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο στην ανθρώπινη ιστορία –και στον 21ο αιώνα θα είμαστε μάρτυρες μιας ακόμη πιο ραγδαίας γήρανσης από αυτή του αιώνα που μόλις πέρασε. Η γήρανση του πληθυσμού είναι ανθεκτική, δεν θα γυρίσουμε στους νεαρούς πληθυσμούς που οι πρόγονοί μας γνώριζαν. Η γήρανση του πληθυσμού έχει σοβαρότατες επιπτώσεις για πολλές πτυχές της ανθρώπινης ζωής.[3]

Καθώς ο καρκίνος παρουσιάζει μεγαλύτερη επίπτωση σε μεγάλες ηλικίες μπορεί να θεωρηθεί βολικά και ως «γεροντική ασθένεια». Ο καρκίνος όμως παρουσιάζει παράλληλα αύξηση σε παιδιά και εφήβους. Η διεθνής υπηρεσία για την έρευνα του καρκίνου (International Agency for Research on Cancer) υπολόγισε μια ετήσια αύξηση του καρκίνου της τάξης του 1% στα παιδιά και της τάξης του 1,5% για τους εφήβους για τα έτη 1970-2000. [4]

Παρά τα αυξημένα ποσοστά πενταετούς επιβίωσης, φαίνεται πως οι σημερινές κοινωνίες και τα επιστημονικά τους εργαλεία δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τον καρκίνο. Το πρόβλημα φαίνεται να είναι εντονότερο στον δυτικό κόσμο από ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες. Στην Ευρώπη το 19% των θανάτων οφείλεται σε καρκίνους, ενώ στην Αφρική το αντίστοιχο ποσοστό φτάνει μόλις το 4%.

Παρότι αυτή η στατιστική ανισομέρεια μπορεί να οφείλεται στα ενδημικά, ποικίλα προβλήματα υγείας της αφρικανικής ηπείρου, ίσως είναι ένας δείκτης για το ότι ο καρκίνος εκτός από εν μέρει γεροντική νόσος είναι και μια νόσος lifestyle. Διατροφή, ρύποι (χημικοί, ηλεκτρομαγνητικοί και ραδιενεργοί), φαρμακευτικές επιλογές, ψυχολογία, αγυμνασία είναι μάλλον συμπαράγοντες των αυξητικών τάσεων που ο καρκίνος παρουσιάζει στον δυτικό κυρίως κόσμο.[5]

Αυτή η ανικανότητα των κοινωνιών να εξαλείψουν τον καρκίνο, οδήγησε σε μια προοδευτική αλλαγή της στρατηγικής της δημόσιας υγείας. Το 1971 ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Richard Nixon, κήρυξε τον πόλεμο στον καρκίνο. Φαίνεται όμως πως παρά την προπαγάνδα των νέων θεραπειών είναι ο καρκίνος αυτός που κερδίζει τον πόλεμο.

Χωρίς ποτέ να παραδέχονται ανοιχτά την ήττα τους (επιστήμη και πολιτική είναι πολύ αλαζονικές για να κάνουν κάτι τέτοιο), οι αρμόδιοι αρχίζουν τώρα σιωπηλά να συνθηκολογούν με τον μισητό εχθρό τους. Ο διευθυντής του IARC (International Agency for Research on Cancer) Dr. Stewart ενδεικτικά δηλώνει πως «…τα νέα φάρμακα δεν θα εξαφανίζουν υποχρεωτικά όγκους αλλά όταν θα χρησιμοποιούνται συνδυαστικά με άλλους παράγοντες θα μπορούν να μετατρέψουν πολλά περιστατικά ραγδαίου θανατηφόρου καρκίνου σε ελεγχόμενες χρόνιες ασθένειες»

Μια άλλη διατύπωση της συνθηκολόγησης βρίσκουμε στο Scientific American : «ίσως  οι ασθενείς με καρκίνο θα μπορούν παίρνουν ‘’ένα χάπι την ημέρα για να κάνουν τον καρκίνο πέρα’’. Αν αυτό συμβεί, μορφές καρκίνου που είναι σήμερα αθεράπευτες, θα μειωθούν σε χρόνια προβλήματα υγείας παρόμοια με την υπέρταση και το διαβήτη και πολλοί περισσότεροι άνθρωποι θα μπορούν να ζουν μακροχρόνιες, ικανοποιητικές ζωές».[6]

Αλλά για ποιους λόγους ο καρκίνος κερδίζει τον πόλεμο; Ο Clifton Leaf, αρχισυντάκτης του περιοδικού Fortune είναι ένας άνθρωπος που στην τρυφερή ηλικία τον 15 ετών έδωσε τη δική του μάχη με τον καρκίνο. Ανήκει στη μειοψηφία εκείνων που έζησαν για να πουν την εμπειρία τους. Χρόνια αργότερα αναζητά τις αιτίες που η επιστημονική κοινότητα και η κοινωνία δεν έχουν καταφέρει ακόμη ένα καθοριστικό χτύπημα στον καρκίνο: Μιλώντας με ειδικούς ερευνητές καταλήγει στο ότι υπάρχει «…μια δυσλειτουργική «κουλτούρα του καρκίνου» –ένας τρόπος σκέψης που ωθεί δεκάδες χιλιάδων ιατρών και επιστημόνων να εντοπίζουν την παραμικρή θεραπευτική βελτίωση αντί να τους ενθαρρύνει να βρουν αυθεντικές ανακαλύψεις.

Μια νοοτροπία που εκτρέφει απομονωμένες (και περιττές) λύσεις αντί για μια εκτεταμένη συνεργασία και που επιβραβεύει ακαδημαϊκά επιτεύγματα και δημοσιεύσεις πάνω από οτιδήποτε άλλο». Ο Leaf αναφέρει ότι αυτή η νοοτροπία έχει οδηγήσει τους ερευνητές του καρκίνου στο να παραμερίσουν το κεντρικότατο θέμα και μηχανισμό της μετάστασης. Μόνο το 0,5 των ερευνητικών προτάσεων επικεντρώνονται στη μετάσταση ενώ στο 92% των χρηματοδοτούμενων ερευνών του 2003, ο όρος μετάσταση δεν αναφερόταν καν.

Ο παραγκωνισμός της μετάστασης από το ερευνητικό πεδίο είναι απλά μια πτυχή ενός γενικότερου φαινομένου  «διαμερισματοποίησης» της έρευνας: «Κάπως, στη διάρκεια της διαδρομής, κάτι σημαντικό χάθηκε. Το κυνήγι της γνώσης έγινε αυτοσκοπός παρά μέσο. Και η έρευνα έγινε εξαιρετικά στενή, σε βαθμό που ιατροί και επιστήμονες που θέλουν να σκέφτονται συστημικά για τον καρκίνο ή που μπορεί να έχουν εντελώς καινούργιες προσεγγίσεις σε αυτόν συχνά δεν χρηματοδοτούνται». [7]

Ο Leaf περιγράφει την τεχνοκρατική προσέγγιση, την εξονυχιστική έρευνα της λεπτομέρειας όταν ο οργανισμός ή το σύστημα αγνοούνται στο σύνολό τους. Η έρευνα καταλήγει σχεδόν πάντα σε γονιδιακό επίπεδο, για την ακρίβεια στην έρευνα ενός και μόνο γονιδίου, όταν οι εξίσου ή και περισσότερο σημαντικές αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα γονίδια, τα κύτταρα και τα συστήματα παραμένουν αδιερεύνητες. Η μετάσταση, σαν φαινόμενο συστημικό και όχι ως μια αυστηρώς μονογονιδιακή έκφραση δεν αποτελεί θελκτικό ερευνητικό αντικείμενο.

Η ίδια νοοτροπία απαντάται και στο επίπεδο των εξωτερικών παραγόντων που μπορεί να συνδέονται με τον καρκίνο. Οι έρευνες επικεντρώνονται στο ακριβές ποσό έκθεσης ή λήψης ενός δυνητικά καρκινογόνου παράγοντα που είναι ικανό να οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός καρκίνου. Ελάχιστες είναι εκείνες οι έρευνες που μπορούν να εντοπίσουν την πολυπαραγοντική πτυχή του φαινομένου. Η σωστή διατύπωση δεν είναι πάντα ότι συγκεκριμένη ποσότητα του καρκινογόνου α μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη του τάδε τύπου καρκίνου.

Η πληρέστερη διατύπωση είναι ότι στιγμιαία έκθεση στον παράγοντα α που συνοδεύεται από μακροχρόνια τοξική ή όχι έκθεση στον παράγοντα β’, σε συνδυασμό με έκθεση σε άλλους παράγοντες μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη καρκίνου ανάλογα πάντα με το ατομικό προφίλ του οργανισμού, τη γενετικού προδιάθεση που φέρει και τις συνθήκες ζωής που έχει αναπτύξει.

Έρευνες που αποτυπώνουν τις συνθήκες ζωής και τη σχέση τους με την ανάπτυξη καρκίνου δεν έχουν άμεσα οικονομικά οφέλη. Καμιά πολυεθνική δεν έχει να κερδίσει κάτι από την άμεση προτροπή των πολιτών στο να αποφεύγουν κάτι. Τα κέρδη έρχονται από τις θετικές προτροπές, τις προστακτικές τύπου πάρε αυτό το φάρμακο, κάνε αυτό το εμβόλιο, ή κάνε αυτήν την εξέταση. Το κοινωνικό όφελος δεν συμβαδίζει πάντα με τα κέρδη των πολυεθνικών.

Το πιο πρόσφατο και ίσως σκανδαλώδες παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας η απόρριψη από τον FDA (τον αντίστοιχο  αμερικανικό ΕΟΦ) ήταν το Provenge, ένα «εμβόλιο» για τον καρκίνο του προστάτη παρότι η συμβουλευτική επιτροπή του FDA είχε αποφανθεί στην συντριπτική της πλειοψηφία θετικά τόσο για την ασφάλεια όσο και για την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Οι οικογένειες των καρκινοπαθών στους οποίους ο FDA είχε αποφασίσει να μην τους επιτρέψει έστω αυτό το μικρό περιθώριο ελπίδας κατέφευγαν με μεικτά συναισθήματα απόγνωσης και οργής στο ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ.

Σε αυτή την υπόθεση πολλοί ήταν αυτοί που υποψιάστηκαν και ισχυρίστηκαν πως υπήρχαν αντικρουούμενα συμφέροντα στον FDA, ανάμεσα στους ανθρώπους που έθεσαν το Provenge στο «ψυγείο» υπήρχαν μέτοχοι ανταγωνιστικών εταιριών. Όπως και να χει, το Provenge της εταιρίας Dendreon ήταν μια εξαρχής ριζοσπαστική προσέγγιση που η λογική της ήταν να «ενημερώνει» το ανοσοποιητικό σύστημα του καρκινοπαθούς για την ταυτότητα των καρκινικών κυττάρων.

Αυτή η προσέγγιση είναι εξατομικευμένη και αποτελεί μια σύνθετη ιατρική πράξη και όχι ένα «βιομηχανικό» χαπάκι που παράγεται μαζικά, χορηγείται μαζικά και κοστολογείται εκατοντάδες ή χιλιάδες φορές περισσότερο από το κόστος των συστατικών του, με λίγα λόγια το  Provenge θα άνοιγε ίσως το δρόμο για ιατρική που ίσως να μην είναι και τόσο κερδοφόρα σε σχέση με τον προκάτοχο της.

Η Νόσος του Alzheimer Επιμένει: Μια άλλη νόσος που είναι χαρακτηριστικότερα «γεροντική» από τον καρκίνο είναι η νόσος του Alzheimer (AD). Η AD είναι μια νευροεκφυλιστική νόσος που χαρακτηρίζεται από εναπόθεση αμυλοειδούς β και αποδιοργάνωση των νευρονικών δικτύων και γενικότερα της αρχιτεκτονικής του εγκεφάλου που οδηγεί σε μια προοδευτική έκπτωση όλων των γνωστικών και κινητικών λειτουργιών με τελική έκβαση την σχεδόν ολοκληρωτική ανημποριά του ασθενή.

Η επίπτωση της AD εμφανίζει συστηματική αύξηση τα τελευταία χρόνια. Σε μια έρευνα στους πληθυσμούς της Αγγλίας και της Ουαλίας η αύξηση της AD από το 1985 εως το 1994 χαρακτηρίστηκε ως «δραματική».[8]

Σε μια άλλη μελέτη, εμφανίζεται μια ζοφερή πρόβλεψη: Μέσα στα επόμενα πενήντα χρόνια, η επίπτωση της AD στον αμερικάνικο πληθυσμό ενδέχεται να τετραπλασιαστεί: 1 στους 45 αμερικάνους θα υποφέρει από AD. [9]

Όπως έχει ήδη αναφερθεί η AD είναι μια γεροντική νόσος. Για κάθε πενταετία γήρανσης μετά τα 65, οι πιθανότητες να αναπτύξει κάποιος AD διπλασιάζονται.. [10]

Μέρος λοιπόν της αυξημένης επίπτωσης της AD μπορεί να αποδοθεί στην προοδευτική γήρανση του πληθυσμού. Είναι όμως η γήρανση του πληθυσμού ο μόνος παράγοντας που σχετίζεται με την αύξηση της επίπτωσης της AD; Για να απαντηθεί αυτό το  ερώτημα θα ήταν χρήσιμη η γνώση της παθολογίας της AD. Δυστυχώς όμως η παθολογία της AD δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα πλήρως. Μερίδα ερευνητών υποστηρίζει τον κυρίαρχο ρόλο της ανώμαλης Ταυ πρωτεΐνης, μια άλλη μερίδα θεωρεί πρωτογενές αίτιο τον επίσης ανώμαλο σχηματισμό του αμυλοειδές β, η επιστημονική κοινότητα φαίνεται να συμφωνεί στον ρόλο της απολιποπροτείνης Ε (APOE) σε σχέση με την προδιάθεση για τη νόσο, ενώ κάποιοι επιστήμονες αρχίζουν να μελετούν το ενδεχόμενο η AD να ανήκει στις πριοντικές (prions) ασθένειες (βλέπε νόσος των «τρελών αγελάδων»).

Η ανάλυση της αυξητικής τάσης της AD μπορεί να βοηθηθεί από το πεδίο της στρατηγικής της πρόληψης της AD. Αν κάτι βοηθά στην πρόληψη της AD, τότε, στην άλλη πλευρά του φάσματος, κάτι προκαλεί την αύξηση της AD. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το πεδίο της πρόληψης, γιατί όπως υποδεικνύει μεγάλος όγκος ερευνών η AD μπορεί αν όχι να προληφθεί τουλάχιστον να καθυστερήσει η έναρξη της όχι απαραιτήτως με φαρμακευτικά μέσα αλλά με μια υγιή και πλήρη ζωή.

Ένα από τα πρώτα και βασικά συμπτώματα της AD είναι η απώλεια μνήμης. Έρευνες τόσο σε ζώα όσο και ανθρώπους έδειξαν ότι η μακροχρόνια δράση ορμονών stress μπορεί να επιδεινώσουν τη λειτουργία της μνήμης.[11] Η κοινωνική απομόνωση που σχετίζεται με τις συνθήκες ζωής της γεροντικής ηλικίας είναι επίσης ένας παράγοντας που φαίνεται να σχετίζεται με την AD. [12]

Από την άλλη πλευρά η φυσική άσκηση φαίνεται να λειτουργεί προστατευτικά απέναντι στην AD. [13] Φαίνεται επίσης πως άνθρωποι που έχουν ασκηθεί στις ηλικίες 20-60 έχουν μειωμένες πιθανότητες εμφάνισης AD[14] Η προστατευτική επίδραση της σωματικής άσκησης σε σχέση με την AD έχει προφανώς μια βιολογική βάση. Περάματα σε ποντίκια έδειξαν ότι η φυσική άσκηση ευνοούσε τη δημιουργία καινούριων νευρώνων στον ιππόκαμπο τους. [15]

Αλλά το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της προληπτικής στρατηγικής αφορά τη νευροπροστασία που η νοητική άσκηση μπορεί να εξασκήσει. Νοητικά παιχνίδια όπως το σκάκι, ασκήσεις όπως τα σταυρόλεξα μπορούν να έχουν οφέλη σε σχέση με τη διατήρηση μιας ακέραιης μνήμης. [16]

«Χρησιμοποίησε το ή χάσ΄το». Αυτό φαίνεται να ισχύει και για τον εγκέφαλο. Άνθρωποι που έχουν ασκηθεί νοητικά διατηρούν ικανοποιητικότερη γνωστική λειτουργία από αυτούς που έχουν μια νοητικά αδρανή ζωή. [17] Η ανάγνωση βιβλίων, δουλειές που είναι νοητικά απαιτητικές, εκπαιδευτικές εμπειρίες, προφυλάσσουν τη νοητική λειτουργία από τη φθορά του χρόνου. Η επιτυχία της νευροπροστασίας μέσω επιλογών lifestyle και όχι χρήσης φαρμάκων αρχίζει αδρά να διερευνάται σε επίπεδο βιολογικού υποστρώματος: Ένα πλούσιο σε ερεθίσματα περιβάλλον ευνοεί τη δημιουργία νέων νευρώνων στον υποθάλαμο ποντικιών…[18]

Για αρκετά χρόνια η αντίληψη ότι νευρωνικά κύτταρα σε ενήλικα θηλαστικά δεν μπορούσαν να πολλαπλασιαστούν είχε δογματοποιηθεί. Το σκηνικό όμως αλλάζει. Η νευρονική αναγέννηση σε κάποιες περιοχές του εγκεφάλου, κυρίως στον ιππόκαμπο, έχει πλέον παρατηρηθεί. Νευρώνες δημιουργούνται στον ενήλικα εγκέφαλο από πολυδύναμα κύτταρα ακόμα και σε περιοχές όπου δεν υπάρχουν νευρώνες. [19]

Ο φραγμός στην αντίληψη μας για τον εγκέφαλο φαίνεται ότι ήταν πιο ισχυρός από τους βιολογικούς φραγμούς του ίδιου του εγκεφάλου. Η ανατολή του δόγματος της ενήλικης νευρωνικής στειρότητας ήταν συνέπεια της μηχανιστικής αντίληψης της βιολογίας: Το παράδειγμα των νευρωνικών υπολογιστών χρησιμοποιήθηκε για να ερμηνεύσει τη λειτουργία του εγκεφάλου. Όσο χρήσιμη και αν υπάρξει αυτή η στρατηγική απότυχε στο να αναγνωρίσει τους ίδιους της τους περιορισμούς.

Ο εγκέφαλος είναι ένα ανοιχτό σύστημα που δέχεται καταιγισμούς ερεθισμάτων και αναπροσαρμόζεται σε σχέση με αυτά. Πέρα από το γενικό ανατομικό του σχήμα η λειτουργία του καθορίζεται από την αρχιτεκτονική των νευρωνικών συνάψεων. Αυτή η αρχιτεκτονική είναι όμως πλαστική και μεταβάλλεται στη διάρκεια της ζωής του οργανισμού. Ο εγκέφαλος είναι ένα δυναμικό και όχι ένα στατικό σύστημα. Η μηχανιστική αντίληψη θεωρεί ότι ο ενήλικας εγκέφαλος έχει φτάσει στην τέλεια του κατάσταση, έχει γίνει η απόλυτη υπολογιστική μηχανή και ότι πλέον μπορεί να ερμηνευτεί με μια απλή καταγραφή και μελέτη των μερών του.

Είναι τόσο απλό: ο εγκέφαλος είναι μια μηχανή και η πληροφορία για τη λειτουργία της, η πατέντα και το εγχειρίδιο χρήσης του βρίσκονται στα γονίδια.

Όχι ακριβώς.

Η αφαιρετική σκέψη, το μηχανιστικό παράδειγμα δεν έδωσε την ώση που αναμενόταν στις νευρωεπιστήμες. Και αυτό γιατί παραβλέφθηκε μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια: Ο εγκέφαλος είναι ζωντανός και όχι μια μηχανή. Η συνεχής επαφή του με ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο ηλεκτροχημικό περιβάλλον δεν του επιτρέπει να «κρυσταλλωθεί» σε μια κατάσταση κυτταρικά εντροπικού θανάτου. Ο εγκέφαλος λοιπόν μπορεί σε κάποιο βαθμό να «πλαστεί», να αναμορφωθεί, να δημιουργήσει καινούργια νευρωνικά δίκτυα, καινούργιους νευρώνες.

Σε αυτό το βιολογικό χαρακτηριστικό του εγκεφάλου βασίζεται η κοινωνική αποτελεσματικότητα της εκπαίδευσης. Και με τον ίδιο τρόπο ο εγκέφαλος μπορεί να «πεθάνει». Αν η νόηση τοποθετηθεί σε ένα φτωχό σε ερεθίσματα περιβάλλον θα ατροφήσει και θα πεθάνει. Μόνο ο σκελετός των ήδη σχηματισμένων δομών θα συνεχίσει να υφίσταται. Ο εγκέφαλος αναπαριστά το εσωτερικό και εξωτερικό σύμπαν. Όσο μεγαλύτερο και πλούσιο είναι το κοσμοείδωλο ενός ατόμου τόσο πιο πλούσιος και σφριγηλός ο εγκέφαλος του.

Όταν η αντίληψη είναι στενή, όταν η ίδια η νόηση αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι πλέον χρήσιμη ή αναγκαία σταδιακά «αυτοκτονεί». Αυτό που πολλοί αποκαλούν σκέψη δεν είναι πάρα ένα απομεινάρι κοινωνικά επαγώμενων νευρωνικών συνάψεων. Σε αυτό το χαρακτηριστικό βασίζεται η ίδια η κοινωνική εντροπία. Κάνε τους πολίτες σου να σκέφτονται ότι η ωρίμανση σημαίνει μια παγιωμένη αντίληψη των πραγμάτων, μια σταθερή διαχρονία και έχεις εξασφαλίσει ένα σταθερό  κοινωνικό ιστό.

Έχεις εξαλείψει την πρωτοτυπία, την πρωτοπορία, την αμφισβήτηση, την περιέργεια. Έχεις κερδίσει την τάξη, την ασφάλεια, την σταθερότητα. Ο κοινωνικός εντροπικός θάνατος όμως βλάπτει σοβαρά τον εγκέφαλο. Σκότωσε τη νόηση και παίρνεις πληθυσμούς με νόσο του Altzheimer.

Ίσως η σύνδεση μιας νόσου με τις κοινωνικές συνθήκες να φαίνεται αρχικά περίεργη. Είναι όμως δύσκολο να βρεις μια νόσο που αντανακλά τόσο πολύ  κοινωνικά προβλήματα όσο η AD. Η κοινωνική απομόνωση ευνοεί την ανάπτυξη της AD: Οι Δυτικοί πληθυσμοί μαστίζονται από τη μοναξιά. Η γυμναστική και η ισορροπημένη διατροφή προλαμβάνει την AD ή έστω καθυστερεί την εκδήλωσή της: Οι Δυτικοί πληθυσμοί υποφέρουν από αγυμνασία και παχυσαρκία. Η εξάσκηση του μυαλού αναχαιτίζει την AD.

Οι Δυτικοί πληθυσμοί είναι «πληθυσμοί του καναπέ», απαθείς, αδρανείς, ρομποτοποιημένοι. Ουσιαστικά το μεγαλύτερο ποσοστό των Δυτικών πληθυσμών είναι ιδρυματοποιήμενοι στα λευκά δωμάτια των σαλονιών τους και η αποτυχία μας να εντοπίσουμε και να αντιμετωπίσουμε το θάνατο του ενεργού πολίτη, ένα θάνατο που σταδιακά σωματοποιείται, είναι η μεγαλύτερη αποτυχία του δυτικού πολιτισμού.

Κατάθλιψη και Αυτισμός: Δύο άλλες ασθένειες που αποκτούν επιδημικό χαρακτήρα τα τελευταία χρόνια που σχετίζονται λιγότερο ή περισσότερο με το σύγχρονο modus vivendi ή lifestyle, είναι η κατάθλιψη και ο αυτισμός. Το συναίσθημα στην κατάθλιψη και η αντίληψη στην περίπτωση του αυτισμού λειτουργούν όχι μόνο ως κλειστά συστήματα αλλά και ως βρόγχοι θετικής ανάδρασης.

Η κατάθλιψη όμως (γιατί στην περίπτωση του αυτισμού ενυπάρχουν σύνθετα προβλήματα νευροδικτύωσης) είναι πολύ περισσότερο ένα κοινωνικό θέμα αδιαφορούντων κοινωνιών που ιατρικοποιήθηκε, κάτι που σημαίνει ότι κατά κάποιο τρόπο οι καταθλιπτικοί και η κατάθλιψη ενώ εκ πρώτης όψεως φαίνεται να απασχολούν τις κοινωνίες ουσιαστικά περιθωριοποιούνται. Οι κοινωνίες αρνούμενες να δεχτούν την όποια κριτική, ρίχνουν τα προβλήματα που οι ίδιες προκαλούν στον ιατροχημικό Καιάδα.

Δυστυχώς η ανάλυση της κατάθλιψης και του αυτισμού, λόγω οικονομίας χώρου, δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στο παρόν άρθρο.  Θα είναι στη διάθεση σας κάποια άλλη στιγμή, στα πλαίσια μιας ευρύτερης κριτικής ανάλυσης σε θέματα δημόσιας υγείας που θα τιτλοφορείται «Θανάσιμες θεραπείες¨ και θα εξετάζει το πως η ίαση έγινε επιχείρηση …

***

[1] BBC news, Worldwide cancer cases ‘double’, Thursday, 28 April, 2005.

[2] W.H.O media centre, Global cancer rates could increase by 50% to 15 million by 2020.

[3] United Nations, Department of Economic and Social Affairs Population Division, World Population Ageing: 1950-2050

[4] BBC news, Child cancers steadily increasing,  Friday, 10 December, 2004

[5]  WHO world cancer report

[6]  Controlling Capilary Growth, Scientific American December 2001, p.45

[7] Fortune magazine, Why We’re Losing The War On Cancer March 22, 2004 By Clifton Leaf

[8] Health Stat Q. 2006 Summer;(30):6-14., Griffiths C, Rooney C. Trends in mortality from Alzheimer’s disease, Parkinson’s disease and dementia, England and Wales, 1979-2004.

[9] Am J Public Health. 1998 Sep;88(9):1337-42. Brookmeyer R, Gray S, Kawas C. Projections of Alzheimer’s disease in the United States and the public health impact of delaying disease onset.

[10]  Stroke 35 (11 Suppl 1): 2620-2 Gorelick P (2004). “Risk factors for vascular dementia and Alzheimer disease.”.

[11]  Sapolsky RM. Glucocorticoids, stress, and their adverse neurological effects: relevance to aging. Exp Gerontol 1999; 34: 721-732

Newcomer JW, Selke G, Melson AK, Hershey T, Craft S, Richards K, et al. Decreased memory performance in healthy humans induced by stress-level cortisol treatment. Arch Gen Psychiatry 1999; 56: 527-533

[12]  Arch Gen Psychiatry. 2 February 2007;64:234-240, Robert S. Wilson, Kristin R. Krueger, Steven E. Arnold, Julie A. Schneider, Jeremiah F. Kelly, Lisa L. Barnes, Yuxiao Tang, David A. Bennett.
“Loneliness and Risk of Alzheimer Disease.”

[13] Am J Epidemiol. 2002 Sep 1;156(5):445-53 Lindsay J, Laurin D, Verreault R, Hebert R, Helliwell B, Hill GB, McDowell I, Risk factors for Alzheimer’s disease: a prospective analysis from the Canadian Study of Health and Aging

Ann Intern Med 144 (2): 73-81 Larson E, Wang L, Bowen J, McCormick W, Teri L, Crane P, Kukull W (2006). “Exercise is associated with reduced risk for incident dementia among persons 65 years of age and older.”.

[14]  Proc Natl Acad Sci USA 2001; 98: 3440-3445 Friedland RP, Fritsch T, Smyth KA, Koss E, Lerner AJ, Chen CH, et al. Patients with Alzheimer’s disease have reduced activities in midlife compared with healthy control-group members.

[15]  J Neurosci 2002; 22: 612-613 Gage FH. Neurogenesis in the adult brain.

[16]  N Engl J Med 348 (25): 2508-16.Verghese J, Lipton R, Katz M, Hall C, Derby C, Kuslansky G, Ambrose A, Sliwinski M, Buschke H (2003). “Leisure activities and the risk of dementia in the elderly.”.

[17]  Proc Natl Acad Sci USA 2001; 98: 3440-3445, Friedland RP, Fritsch T, Smyth KA, Koss E, Lerner AJ, Chen CH, et al. Patients with Alzheimer’s disease have reduced activities in midlife compared with healthy control-group members.

[18]  Nat Rev Neurosci 2000; 1: 191-198,Van Praag H, Kempermann G, Gage FH. Neural consequences of environmental enrichment.

[19]  Reynolds BA, Weiss S (1992) Generation of neurons and astrocytes from isolated cells of the adult mammalian central nervous system. Science 255:1707

Richards LJ, Kilpatrick TJ, Bartlett PF (1992) De novo generation of neuronal cells from the adult mouse brain. Proc Natl Acad Sci USA 89:8591-8595

Gage FH, Coates PW, Palmer TD, Kuhn HG, Fisher LJ, Suhonen JO, Peterson DA, Suhr ST, Ray J (1995) Survival and differentiation of adult neuronal progenitor cells transplanted to the adult brain. Proc Natl Acad Sci USA 92:11879-11883

Palmer TD, Takahashi J, Gage FH (1997) The adult rat hippocampus contains primordial neural stem cells. Mol Cell Neurosci 8:389-404

Shihabuddin LS, Horner PJ, Ray J, Gage FH (2000) Adult spinal cord stem cells generate neurons after transplantation in the adult dentate gyrus. J Neurosci 20:8727-8735

Palmer TD, Markakis EA, Willhoite AR, Safar F, Gage FH (1999) Fibroblast growth factor 2 activates a latent neurogenic program in neural stem cells from diverse regions of the adult CNS. J Neurosci 19:8487-8497

Kondo T, Raff M (2000) Oligodendrocyte precursor cells reprogrammed to become multipotential CNS stem cells. Science 289:1754-1757

Πολυπολιτισμικότητα;

Πολυπολιτισμικότητα και άλλα παραμύθια

-  Γιατί μαμά πετάνε πέτρες αυτοί οι άνθρωποι στο πάρκο;
-  Μη σε νοιάζει κοριτσάκι μου, λιθοβολούν μια κυρία που έφυγε από τον άντρα της. Έχουν τον δικό τους πολιτισμό, μην τους παρεξηγείς.

Αυτό είναι πολυπολιτισμικότητα. Να συνυπάρχουν διαφορετικοί κώδικες «αξιών» στην ίδια γειτονιά, στην ίδια πολυκατοικία. Κι ο ένας να λειτουργεί παράλληλα με τον άλλον. Δεν είναι να πηγαίνεις για φαγητό πότε σε κινέζικο και πότε σε μεξικάνικο. Υπάρχει ένα μέρος στη γη που κάτι τέτοιο να συμβαίνει; ΠΟΥΘΕΝΑ! Υπήρξε; ΠΟΤΕ! Πολυφυλετικότητα, ναι. Δηλαδή να συμβιώνουν άνθρωποι διαφορετικής φυλετικής καταγωγής, οι οποίοι όμως έχουν υιοθετήσει ΕΝΑΝ πολιτισμό: κοινές βασικές αξίες.

Και για να μιλάμε συγκεκριμένα: μια αξία του δυτικού πολιτισμού είναι ότι οι γυναίκες είναι ισότιμες με τους άντρες. Ναι, την κατέκτησε δύσκολα, μετά από πολύ αίμα, πολλές Υπατίες και πολλές «μάγισσες» στην πυρά. Αλλά την κατέκτησε. Τέλος. Μια άλλη αξία είναι η ελευθερία του λόγου. Το γνωστό: «διαφωνώ με αυτό που λες αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες», είτε το είπε ο Βολταίρος είτε όχι.

Να πούμε κι άλλες; Τα ατομικά δικαιώματα, η ανεξιθρησκεία, η ανεκτικότητα στο διαφορετικό, η οικονομική ελευθερία. Και πάνω απ’ όλα: η δυνατότητα μιας κοινωνίας να εξελίσσεται, να επινοεί το μελλοντικό της πρόσωπο.

Για να προφτάσω τους ηλίθιους που κάνουν πάντα τα ίδια «προκάτ» σχόλια και «σε μας» υπάρχουν χούντες, λογοκρισίες, τραμπουκισμοί, θεούσες, φανατικοί, δικτάτορες, ολοκαυτώματα, άντρες που δέρνουν τις γυναίκες τους, παιδόφιλοι, αιμομίκτες, δολοφόνοι. Αλλά θεωρούνται παραβάτες των κοινών μας αξιών και τιμωρούνται. Κι αν ένας φανατικός ιερωμένος αρχίσει τα ρατσιστικά κηρύγματα από άμβωνος, αντιμετωπίζεται ως κωμική φιγούρα, υλικό για τους «Ράδιο Αρβύλα» και για καλαμπούρια στα social media.

Ποιες από αυτές τις αξίες του δυτικού πολιτισμού έχει το Ισλάμ; Καμία!

Μπορεί το Ισλάμ να συνυπάρξει με τον δυτικό πολιτισμό; Ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε, πριν κατανοήσουμε ένα θεμελιώδες λάθος στη σύγκριση Χριστιανισμού και Ισλάμ. Δεν πρόκειται μόνο για σύγκριση θρησκειών. Όλες οι θρησκείες, μηδεμιάς εξαιρουμένης, δεν περιορίσθηκαν στη διαχείριση του Επέκεινα. Δεν έμειναν στην προσέγγιση των φιλοσοφικών ερωτημάτων της ζωής και στις όποιες εξηγήσεις αποπειράθηκαν να δώσουν οι ιδρυτές ή οι απόστολοί τους. Επεκτάθηκαν σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Θέσπισαν κανόνες δικαίου, ακόμα και υγιεινής. Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, γυναίκα που έχει περίοδο είναι ακάθαρτη. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη ο άνδρας είναι η κεφαλή της γυναικός και οι προγαμιαίες σχέσεις είναι πορνεία, όπως πορνεία είναι και το εντός του γάμου «παρά φύσιν» σεξ. (Όλες οι θρησκείες δαιμονοποίησαν τις ηδονές, γιατί αντιλήφθηκαν την απειλή από την απελευθερωτική τους επίδραση.) Και καθώς κάθε θρησκεία, για να ισχυροποιήσει τις θέσεις της, επικαλείται θεοπνευστία, εγκλωβίζεται σ’ αυτήν. Το θεόπνευστο είναι και τέλειο, δηλαδή τελικό, δεν μπορείς να το αλλάξεις!

Όμως η ζωή προχωράει. Το πλαίσιο ζωής που ίσχυε πριν 2000 χρόνια στην Ιουδαία σήμερα είναι ξεπερασμένο. Όπως είναι ξεπερασμένο και το πλαίσιο ζωής που ίσχυε πριν 1400 χρόνια στην αραβική έρημο όταν ο Αμπού αλ Κασίμ Μουχαμάντ ιμπν Αμπνταλλάχ αλ Χασιμί αλ Κουρασί (για τους φίλους, Μωάμεθ) «λανσάρισε» το Ισλάμ.

Ο δυτικός πολιτισμός μπορεί να άργησε, αλλά το κατάλαβε. Και περιόρισε τη θρησκεία στις εκκλησίες. Ακόμα και η ίδια η θρησκεία, αντιλαμβανόμενη τον αναχρονισμό των δογμάτων της, κάνει τα στραβά μάτια και παντρεύει μια εγκυμονούσα νυφούλα μολονότι αυταπόδεικτα «επόρνευσε». Μπορεί ο Πάπας να κατακρίνει ακόμα την αντισύλληψη, αλλά κανένας δεν απαγορεύει τα προφυλακτικά. Μπορεί κάποια παραθρησκευτική οργάνωση να τυπώσει ένα βιβλιάριο για τις «αμαρτίες του στόματος και των ματιών» αλλά ούτε της περνάει από το μυαλό να προτείνει νομοθεσία που να τιμωρεί τους αμαρτωλούς.

Όσο κι αν στην Ελλάδα η θρησκεία επηρεάζει ακόμα την κοσμική εξουσία μερικές φορές με τρόπο απαράδεκτο για δυτικό κράτος, όσο κι αν φανατίλες διαδηλώνουν έξω από θέατρα με «ασεβή έργα», κανένας δεν αποκεφαλίζεται σε δημόσια θέα γιατί είναι άπιστος, καμία γυναίκα δεν μαστιγώνεται γιατί κυκλοφορεί ασυνόδευτη, κανένα νήπιο δεν υφίσταται κλειτοριδεκτομή.

Στη Δύση, το υπόγειο, για αιώνες, ρεύμα ορθολογισμού και αμφισβήτησης κάθε αυθεντίας (πολιτικής, θρησκευτικής, επιστημονικής), που πήγαζε από την παρακαταθήκη του ελληνορωμαϊκού πνεύματος, τελικά παρέσυρε και κατακρήμνισε τη μεσαιωνική θρησκευτική βαρβαρότητα. Αυτή την υπέρβαση, το Ισλάμ δεν την κατάφερε ποτέ. Χωρίς πολιτισμική ταυτότητα πριν τον Μωάμεθ, χωρίς κάποια Αντιγόνη που να αντιτίθεται ανοιχτά στους νόμους,, με αποκλεισμένο εντελώς το ένα φύλο από κάθε παραγωγή (πλην της τεκνοποιίας) καθηλώθηκε στο πλαίσιο της ζωής του 600 μ.κ.ε. Βόλευε κιόλας, διότι μια αυταρχική μισαλλόδοξη θρησκεία είναι μια χαρά συνεταιράκι μιας αντίστοιχα αυταρχικής επεκτατικής εξουσίας. Ακόμα και η φωτεινή περίοδος των Φατιμιδών δεν μπόρεσε να διαρκέσει: την έσβησε με συνοπτικές διαδικασίες ο Σαλαντίν που επανέφερε τη σουνιτική ορθοδοξία.

Έτσι, σήμερα, ο Χριστιανισμός δεν μπορεί να συγκριθεί με το Ισλάμ, διότι πρόκειται για ανόμοια πράγματα. Ο Χριστιανισμός πλέον είναι μόνο θρησκεία, μόνο για όσους πιστεύουν, και με όποιον τρόπο (ουσιαστικό ή εντελώς τυπικό) επιλέγουν να το κάνουν. Οι άλλες του βλέψεις έχουν αδρανοποιηθεί. Το Ισλάμ εξακολουθεί να είναι καθολικός τρόπος ζωής και, φυσικά, νομοθεσία.

Βέβαια, δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι το ίδιο. Υπάρχουν μουσουλμάνοι στη Σερβία, στην Ευρωπαϊκή Τουρκία, στον Λίβανο, στην Περσία, στη Μαλαισία, στα Εμιράτα, στην Αίγυπτο, που είναι έως και άθεοι. Αλλά είναι η μειονότητα. Σε κάποιες χώρες είναι μια απελπιστικά ολιγάριθμη και διωκόμενη μειονότητα. Αντιθέτως, υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός μουσουλμάνων σε όλον τον κόσμο που έχουν υιοθετήσει στην καθημερινή τους συμπεριφορά ό,τι πιο αποκρουστικό και απάνθρωπο μπορεί να φανταστεί ο νους.

Το είδαμε στους Ταλιμπάν, στην Αλ-Κάιντα, στην Τσετσενία, στην Υεμένη, το βλέπουμε τώρα και στη Συρία με το ισλαμικό χαλιφάτο. Ποιος είναι ο στόχος τους; Ποτέ δεν τον έκρυψαν. Η εξαφάνιση του δυτικού πολιτισμού! Αν ο Χριστιανισμός, του «αγαπάτε τους εχθρούς σας» και του «μετά πρώτην και δευτέραν νουθεσίαν, παραιτού» έφτασε να οργανώνει σταυροφορίες και δημόσιες εκτελέσεις στην πυρά, τι περιμένεις να κάνει το Ισλάμ στο οποίο το ίδιο το δόγμα επιτάσσει την εξάπλωση της θρησκείας με το σπαθί;

Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα της συνύπαρξης δυτικού κόσμου και Ισλάμ εξαρτάται από το είδος του Ισλάμ για το οποίο μιλάμε. Αν αναφερόμαστε στη μειοψηφούσα εκδοχή του που έχει, όπως και ο Χριστιανισμός, αυτοπεριορισθεί στη σωτηρία της ψυχής και σε μερικά τελετουργικά μια φορά τον χρόνο, η απάντηση είναι προφανώς, ναι, μπορούν να συνυπάρξουν.

Αν όμως μιλάμε για τις ορδές των κτηνών που σφάζουν αθώους βιντεοσκοπώντας την «τελετή» με τα κινητά, η απάντηση είναι ΠΟΤΕ και ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο όλοι αυτοί να εκσυγχρονισθούν. Όταν έχεις τον μισό σου πληθυσμό σε αχρηστία και πολεμάς τις τεχνολογικές εξελίξεις δεν έχεις μέλλον. Είσαι καταδικασμένος εσαεί στη φτώχεια και στην υπανάπτυξη. Η απόσταση ανάμεσα στη Δύση και στο φανατικό Ισλάμ όλο και θα διευρύνεται. Και επειδή κανένας φανατικός δεν αποδέχεται ότι ο φανατισμός του είναι η αιτία της δυστυχίας του, θα ψάχνει τον εχθρό στο πρόσωπο του άλλου: του μισητού (από την εποχή των σταυροφοριών) δυτικού κόσμου.

Μη βιαστείτε να πείτε «δεν με αφορά». Οι τρομοκράτες των δίδυμων πύργων, στη Γερμανία και στην Αμερική ζούσαν. Στην Ευρώπη στρατολογούν οι τζιχαντιστές τους νέους «μάρτυρες του Αλλάχ». Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία Γαλλίας, Βελγίου και Γερμανίας, τουλάχιστον 3.000 ευρωπαίοι πολίτες, μουσουλμάνοι με ευρωπαϊκές ταυτότητες, πολεμούν αυτή τη στιγμή στη Συρία ενταγμένοι στις τάξεις των τζιχαντιστών. Ήδη 14 Γάλλοι εθελοντές ισλαμιστές έχουν σκοτωθεί. Ξέρουμε πόσοι έχουν πάει από την Ελλάδα;

Αν και όταν επιστρέψουν όλοι αυτοί, μετά την «εκπαίδευση» σε αποκεφαλισμούς, βασανισμούς, μαζικές εκτελέσεις, ορκισμένοι στην επικράτηση του Ισλάμ μέσω της εξόντωσης των αντιπάλων του, πόσο εύκολο είναι, νομίζετε, να επανενταχθούν στις δυτικές αξίες του αλληλοσεβασμού και της ανεκτικότητας; Ή μήπως δεν ανήκαν ποτέ εκεί;

Οι δυτικές αξίες βασίζονται σε μια αυταπάτη: θεωρούν αυτονόητο ότι ο άλλος τις αποδέχεται. Η ζωή αυτό το διαψεύδει. Εκατοντάδες χιλιάδες κλειτοριδεκτομές γίνονται παράνομα κάθε χρόνο στην Ευρώπη από μουσουλμάνους γιατρούς ή εμπειρικές «ξυραφίστριες». Εκατομμύρια μουσουλμάνες γυναίκες υφίστανται σωματική ή ψυχική βία καθημερινά αλλά δεν το καταγγέλλουν γιατί τα αντίποινα της φυλής τους θα είναι πολύ χειρότερα.

Θα ήταν αντίθετος στα ανθρώπινα δικαιώματα ένας νόμος που θα υποχρέωνε όλα τα κορίτσια μουσουλμανικών οικογενειών να εξετάζονται από την ημέρα της γέννησής τους μέχρι την ενηλικίωσή τους, κάθε χρόνο από γυναικολόγο μη μουσουλμάνο και σε περίπτωση κλειτοριδεκτομής οι γονείς να απελαύνονται πάραυτα, το δε παιδί να δίδεται για υιοθεσία;

Θα ήταν υπερβολικό αν οι χώρες προέλευσης των Ευρωπαίων τζιχαντιστών απαγόρευαν την επιστροφή τους στην «πατρίδα»;

Θα ήταν έλλειψη ανεκτικότητας στον πολιτισμό των άλλων αν θεωρούνταν όλοι οι γάμοι ανηλίκων άκυροι;

Κι επειδή υπάρχει μια ανησυχητικά μεγάλη μερίδα «επαγγελματιών της μονομερούς ανθρωπιστικής ευαισθησίας», που ζυγίζουν βαριά τα δικαιώματα των μουσουλμάνων αλλά πανάλαφρα όλων των υπολοίπων, σπεύδω να διευκρινίσω για πολλοστή φορά ότι το ίδιο με ενοχλεί ο φανατικός είτε είναι χριστιανός, είτε κουμφουκιανός, είτε πιστός του ιπτάμενου μακαρονοτέρατος. Αλλά δεν θα παλεύω να εξαφανίσω τα όποια σταγονίδια του χριστιανικού μεσαίωνα υπάρχουν ακόμα ως εκνέφωμα κι εσύ να μου μπάζεις όλον τον Νείλο του μουσουλμανικού μεσαίωνα από την πίσω πόρτα, δήθεν στο όνομα του σεβασμού της «διαφορετικότητας»!

Δεν θα γράφουμε ολοσέλιδα για τον Πειραιώς και τον Καλαβρύτων κι ούτε μονόστηλο για τον μουφτή που λέει τα ίδια και χειρότερα! Καταγγέλλουμε -και πολύ καλά κάνουμε- το χαστούκι που θα ρίξει ο νταής Ευρωπαίος στη γυναίκα του, αλλά σφυρίζουμε αδιάφορα όταν μαστιγώνουν ή εκτελούν κορίτσια γιατί απλώς θέλησαν να πάνε στο σχολείο;

Ο δυτικός κόσμος και κυρίως η αμερικανική πολιτική έκανε στον χειρισμό του φανατικού ισλαμισμού τερατώδη, ασυγχώρητα λάθη. Πρώτα, τους εξόπλισε και τους εκπαίδευσε ως αντίβαρο στην πάλαι ποτέ σοβιετική επιρροή. Πόση ανοησία! Πόση κοντόφθαλμη αντίληψη! Ακόμα και τώρα, συνεχίζει να τους εξοπλίζει για να εγκαταστήσει δήθεν τη δημοκρατία σε μια περιοχή του κόσμου που ποτέ δεν τη γνώρισε κι ούτε μπορεί να τη χειριστεί, την ίδια στιγμή που εφαρμόζει τη σαρία κι ονειρεύεται θεοκρατικό χαλιφάτο! Κι ως επιστέγασμα, διατηρεί τις καλύτερες των σχέσεων με το απεχθές προπύργιο του ισλαμικού μεσαίωνα, τη Σαουδική Αραβία, η οποία χρηματοδοτεί τους περισσότερους τζιχαντιστές.

Επιπλέον, το απίστευτο: επέτρεψε, στο εσωτερικό της ίδιας της Ευρώπης, να βρουν εύφορο έδαφος όλα τα άνθη του κακού που ετοιμάζονται να χτυπήσουν την οικογένεια που τους φιλοξενεί.

Αυτή η δυτική εθελοτυφλία πρέπει να σταματήσει το ταχύτερο! Στα πεδία μάχης των φανατικών δεν έχουν θέση οι καλοί τρόποι, αλλά ο στρατός. Μέσω ΟΗΕ ή μέσω ΝΑΤΟ, μικρή σημασία έχει. Η ουσία είναι να ηττηθούν και να εξουδετερωθούν. Αν δεν γίνει αυτό τώρα, που τα πράγματα είναι ακόμα ελεγχόμενα, θα γίνει όταν οι τζιχαντιστές θα έχουν δυναμώσει τόσο που θα επιβάλουν αυτοί τους όρους της σύγκρουσης.

Στην ίδια την Ευρώπη, έστω και αργά, μερικά πράγματα πρέπει να λεχθούν όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται:

Θες να ζήσεις μαζί μας; Όχι μόνο θα σεβαστείς τις αξίες μας, αλλά θα τις υιοθετήσεις! Δεν θα παραιτηθείς από το μαστίγωμα του ομοφυλόφιλου επειδή φοβάσαι μη σε πιάσουν, αλλά επειδή αποδέχεσαι πως ο καθένας κάνει κουμάντο στο σώμα του και σε κανέναν άλλον δεν πέφτει λόγος. Θα καταλάβεις ότι εμείς δεν έχουμε όρια όταν σατιρίζουμε, ακόμα και τον Θεό μας. Άρα μπορούμε να το κάνουμε και με τον δικό σου. Θα παρακολουθήσεις οπωσδήποτε «τη ζωή του Μπράιαν» και θα τη σκεφτείς σε μουσουλμανική εκδοχή.

Αν το βρεις ευφυές, μείνε. Αν γίνεις έξαλλος με την ασέβεια, συγγνώμη αλλά δεν κάνεις για την Ευρώπη. Όχι, εμείς δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να σεβαστούμε τις δικές σου παλαιολιθικές «αρχές». Θα είχαμε, αν ερχόμασταν να μείνουμε στην πατρίδα σου. Εσύ όμως ήρθες εδώ. Δεν σου λέω ότι είμαστε ανώτεροι ή κατώτεροι διότι δεν υπάρχει ένας εξωτερικός κριτής για να αποφασίσει. Είμαστε όμως διαφορετικοί. Εδώ έτσι ζούμε. Αν σ’ αρέσει. Αν δεν σ’ αρέσει, υπάρχει και εισιτήριο αναχώρησης.

Αν επιμένεις να μην το βγάζεις υπάρχει και η απέλαση. Και στο αεροπλάνο της επιστροφής στην ιερή γη του Αλλάχ, καθώς θα διαβάζεις το πρόγραμμα δημοσίων θεαμάτων της αγαπημένης σου πατρίδας (απαγχονισμοί, αποκεφαλισμοί, ακρωτηριασμοί, μαστιγώσεις…) θα έχεις όλον τον χρόνο να σκεφτείς πώς θα σου φαινόταν η πολυπολιτισμικότητα στην κεντρική λεωφόρο του Ριάντ: ζευγάρια εφήβων να περπατούν και να φιλιούνται στο στόμα -τα κορίτσια με τις κοντές φουστίτσες και τις μπλούζες με τα τιραντάκια χωρίς σουτιέν που φοράν το καλοκαίρι στο Παρίσι, στη Ρώμη, στην Αθήνα.

Δεν θα το δεχόσουν ποτέ, ε; Ούτε εμείς εσένα.

Το Νέφος Σμιθ πλησιάζει τον γαλαξία μας

Το Νέφος Σμιθ πλησιάζει τον γαλαξία μας. Σύμφωνα με νέα μελέτη πρόκειται για έναν αποτυχημένο γαλαξία νάνο.

 Στη καλλιτεχνική απεικόνιση σημειώνεται το σημείο του γαλαξία μας όπου εκτιμούν οι ειδικοί ότι θα πέσει το Νέφος δημιουργώντας ένα νέο εργοστάσιο παραγωγής άστρων

 Οι επιστήμονες ανακάλυψαν πριν από 50 χρόνια την ύπαρξη ενός γιγάντιου νέφους που κινείται περιφερειακά στον γαλαξία μας. Το Νέφος Σμιθ, όπως ονομάστηκε το νέφος από το όνομα του αστρονόμου που το εντόπισε, ακολουθεί μια πορεία η οποία κατά περιόδους το φέρνει κοντά στον δικό μας γαλαξία τον οποίο όπως φαίνεται πλησιάζει, «ακουμπά» και στη συνέχεια απομακρύνεται από αυτόν. Μια νέα μελέτη αναφέρει ότι το Νέφος Σμιθ είναι στην πραγματικότητα ένας… γαλαξίας.

Το νέφος

Το μήκος του Νέφους Σμιθ είναι 11 χιλιάδες έτη φωτός, το πλάτος του 2,5 χιλιάδες έτη φωτός. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου το Νέφος Σμιθ πλησιάζει και πάλι τον γαλαξία μας. Οι τελευταίοι υπολογισμοί δείχνουν ότι απέχει 8.000 έτη φωτός από τις εξωτερικές σπείρες του γαλαξία μας και αναμένεται να πέσει πάνω τους σε περίπου 30 εκ. έτη. Οπως εκτιμάται το νέφος περιέχει τόσο πολύ υδρογόνο ώστε στο σημείο όπου θα πέσει θα δημιουργηθεί μια καινούργια μεγάλη περιοχή γέννησης νέων άστρων.

Η ανακάλυψη

Διεθνής ομάδα επιστημόνων μελετώντας το Νέφος Σμιθ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται για ένα κοινό κοσμικό νέφος αλλά για έναν αποτυχημένο γαλαξία νάνο. Με τον όρο «γαλαξίας νάνος» οι επιστήμονες περιγράφουν γαλαξίες που δεν κατάφεραν να αποκτήσουν αρκετή μάζα ώστε να παραχθούν τα απαραίτητα επίπεδα βαρύτητας και να υπάρξει παραγωγή άστρων.

Σύμφωνα με τους ερευνητές το υδρογόνο και η υπόλοιπη κοσμική ύλη του Νέφους Σμιθ στην πραγματικότητα βρίσκονται μέσα σε ένα κέλυφος που αποτελείται από σκοτεινή ύλη, χαρακτηριστικό που υποδηλώνει τη γαλαξιακή του φύση.

Η εξήγηση

Η διαπίστωση των ερευνητών δίνει και την απάντηση σε ένα μυστήριο που απασχολούσε τους ειδικούς σχετικά με το Νέφος Σμιθ. Κανονικά το νέφος θα έπρεπε να έχει διαλυθεί μετά την αρχική (ή έστω την δεύτερη) επίσκεψη και σύγκρουση με τον γαλαξία μας. Σύμφωνα με τους ερευνητές το «κουκούλι» της σκοτεινής ύλης προστάτευσε το υδρογόνο και την υπόλοιπη κοσμική ύλη του νέφους.

«Το Νέφος Σμιθ είναι πραγματικά μια μοναδική κοσμική δομή. Αν και μεγάλο κινείται με ταχύτητα και επιπλέον είναι σε απόσταση τέτοια που μπορούμε να το παρατηρήσουμε με λεπτομέρεια. Ταυτόχρονα καλύπτεται από μυστήριο αφού ένα τέτοιο αντικείμενο κανονικά δεν θα έπρεπε να επιβιώσει από την επαφή του με τον γαλαξία μας και όλα δείχνουν ότι τα κατάφερε στο παρελθόν» δηλώνει ο Μάθιου Νίκολς του Αστεροσκοπείου Sauverny στην Ελβετία που ήταν επικεφαλής της νέας μελέτης.

Οι ερευνητές μελέτησαν κυρίως δεδομένα του τηλεσκοπίου GBT και δημοσιεύουν τα συμπεράσματα τους στην επιθεώρηση «Monthly Notices of the Royal Astronomical Society».

Τα ευρήματα αναμένεται να βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση της δημιουργίας και εξέλιξης των γαλαξιών.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ...

Έχετε φανταστεί ποτέ τον εαυτό σας χωρίς φίλους; Πιστεύετε ότι θα μπορούσατε να πορευτείτε μόνοι σας στις δυσκολίες της καθημερινότητας, όντας ανεξάρτητοι από τους πάντες; Θα σας πω λοιπόν, πως δεν υπάρχει έμβιο ον που να μπορεί να επιβιώσει για μία εβδομάδα πάνω σ’αυτή τη γη, χωρίς την ύπαρξη φίλων, και όσοι καταφέρνουν και ζουν μη έχοντας κανέναν, είναι κλεισμένοι μέσα σε λευκά ευάερα και ευήλια δωμάτια, φορώντας πανέμορφες μπλούζες που δένουν χιαστή στην πλάτη, μόδα διαχρονική και αδιαμφισβήτητη… Αν καθίσετε και συλλογιστείτε, ακόμη και όσοι πιστεύετε πως δεν υπάρχει δίπλα σας κανένας, θα διαπιστώσετε την ύπαρξη ενός ή περισσότερων προσώπων, η προσφορά των οποίων στη ζωή σας, μπορεί να είναι αδιάφανη, μα σίγουρα ανεκτίμητη.

Φίλος είναι αυτός που θα ακούσει τον καημό σου και θα σε βοηθήσει να τον ξεπεράσεις, που θα χαρεί με τη χαρά σου, και θα αγωνιστεί για το δίκιο σου, όταν αυτό υπονομεύεται. Δεν θα ζητήσει ποτέ αντάλλαγμα, γιατί απλά θα προσφέρει ανιδιοτελώς, υπηρετώντας επακριβώς την φύση και την αξία της προσφοράς. Θα σου δώσει αυτό που χρειάζεσαι όταν σου λείπει, αλλά και θα σε ρωτήσει αν χρειάζεσαι κάτι, ακόμη και αν είσαι επαρκής στα πάντα. Ακόμη, θα τηλεφωνήσει για καληνύχτα, και θα σου υπενθυμίσει την παρουσία του, σε περίπτωση που βρεθείς σε ανάγκη και χρειαστείς βοήθεια.
Επιπλέον, ένας σωστός φίλος δεν ξεχνάει ποτέ! Και λέγοντας αυτό, δεν εννοώ τα γενέθλια και τις γιορτές, που ναι μεν αποτελούν δείκτη ενδιαφέροντος ενός ατόμου απέναντι σε κάποιο άλλο, αλλά δεν είναι και το σημαντικότερο. Ο φίλος δεν θα ξεχάσει ποτέ τις στιγμές που περάσατε μαζί, και κάθε φορά που θα είστε παρέα θα αναπολείτε στιγμές του παρελθόντος και θα κλαίτε άλλοτε από γέλια, και άλλοτε από συγκίνηση. Γιατί το χαμόγελο του ενός, θα καθρεπτίζεται στο χαμόγελο του άλλου, και το δάκρυ του ενός θα ποτίζει την καρδιά του άλλου. Αμοιβαία συναισθήματα, σε μία σχέση αλληλοπροσφοράς και ανταπόδωσης, όχι όμως από υποχρέωση, αλλά από μία εσώτερη ανιδιοτελή ανάγκη παροχής, τόσο συναισθημάτων, όσο και αγαθών, που στήνουν το πορταίτο της ζωής μας.

Και όταν θα είσαι αγχωμένος με τα περιστατικά και τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στη καθημερινότητά σου, ο πραγματικός φίλος θα είναι εκεί για να σε ακούσει, να ανεχτεί τους προβληματισμούς και τα νεύρα σου, ακόμη και αν δεν είναι δίπλα σου, και η απόσταση είναι αναπόφευκτη. Το ακουστικό θα το σηκώνει πάντα στην περίπτωσή σου, και με προσμονή θα περιμένει να ξεστομίσεις τις λέξεις, που είτε σε βασανίζουν, είτε σε εκστασιάζουν, ταράσσοντας ενίοτε τον ψυχισμό σου. Και φυσικά, δεν θα σε ξεχάσει ποτέ, ούτε θα ισχυριστεί διάφορα για να σε αποφύγει. Δεν θα παραπονεθεί , ούτε θα σου πει να σταματήσεις, γιατί πολύ απλά δεν θα το κάνει από υποχρέωση. Η στάση του αυτή θα είναι απόρροια της καθαρότητας και της ειλικρίνειας των προθέσεών του.

Γιατί ένας φίλος, βλέπει τον εαυτό του άλλοτε περισσότερο, και άλλοτε λιγότερο στα μάτια του φίλου του. Είναι όταν τα «θέλω», οι πράξεις, οι περιέργειες, τα άγχη, οι ιδιοτροπίες και άλλα πολλά, συμπίπτουν, κάνοντας και τους δύο να παραξενεύονται από την εκάστοτε ξεχωριστή σύμπτωση. Και σε περίπτωση διαφωνίας, πάντα ο ένας, αν όχι και οι δύο, θα υποχωρήσει, για να μη θυσιαστούν στην αναταραχή της στιγμής οι δεσμοί τους. Και ξέρετε γιατί υπάρχει αυτή η υποχώρηση; Γιατί υπάρχει όχι μόνο απλό ενδιαφέρον, αλλά και αγάπη αληθινή. Μόνο όταν αγαπάς κάνεις πίσω σε κάποιο θέμα, για να μη χάσεις όλα εκείνα που έχεις, καθώς μια ενδεχόμενη απώλειά τους θα σε ερείπωνε, τόσο ψυχικά, όσο και σωματικά.

Αυτά και άλλα πάρα πολλά είναι ένας αληθινός φίλος. Το άτομο που θα σου παραχωρήσει τον ώμο του για να κλάψεις, που θα σε σηκώσει να χορέψετε όταν δεν θα έχεις όρεξη, που θα σε αφήνει να εκδηλώνεις το «είναι» σου, και θα δέχεται τον πραγματικό σου εαυτό, που θα βρίσκει πάντα μία αφορμή για να ξεκινήσει την κουβέντα και που θα σου λέει κάθε μέρα καλημέρα, που αν σου τελειώνει η δύναμη, θα σου δίνει από τη δική του, και αν σκοντάψεις θα σε σηκώσει, αγνοώντας τον ενδεχόμενο κίνδυνο να πέσει και ο ίδιος. Αυτός είναι ο φίλος, και όσους πιο πολλούς διαθέτει ένας άνθρωπος, τόσο πιο ευτυχισμένος είναι. Γιατί στην αληθινή φιλία, η ιδιοτέλεια, η φιλοκέρδεια, η συμφεροντολογία, η κερδοσκοπία, η σκοπιμότητα και η ωφελιμότητα είναι άγνωστες, και μόνο η αγάπη και η ανυστεροβουλία υπάρχουν, εξαλείφοντας τη ζήλια, τον ανταγωνισμό, το μίσος και την αδιαφορία.

Γιατί ο φίλος θα είναι πάντα δίπλα σου, όντας η προέκταση του εαυτού σου,
κάνοντας κατ’αυτό τον τρόπο δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στο «εγώ» και το «εσύ»,
και προτάσσοντας το «εμείς» σθεναρά και απροκάλυπτα…
Όσοι με γνωρίζουν..ξέρουν ότι όλα αυτά τα αισθάνομαι...

...και ότι
Η φιλία είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία στη ζωή μου!

Μαρία Ιωσηφίδου

Αχαριστία, Μπορούμε να τη διαχειριστούμε;

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου; Τι μπορούμε να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε έναν τέτοιο άνθρωπο;

Για μία ακόμα φορά βοήθησες τον καλύτερο σου φίλο που σε είχε ανάγκη, έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες, παραμέρισες τις προσωπικές σου ασχολίες και σαν αντάλλαγμα πήρες δυσαρέσκεια και αδιαφορία. Και αναρωτιέσαι για ποιο λόγο είναι τόσο αχάριστος και δε σου είπε ούτε ένα απλό «ευχαριστώ»; Εάν το παραπάνω σενάριο σου ακούγεται οικείο, τότε έχεις να αντιμετωπίσεις έναν αχάριστο άνθρωπο. Δυστυχώς, στην καθημερινή μας ζωή ερχόμαστε σε επαφή με αρκετούς τέτοιους ανθρώπους. Ο Κλεόβουλος τονίζει πως «ο αχάριστος άνθρωπος μοιάζει με σπασμένο πιθάρι, στο οποίο ότι καλό και αν ρίξεις θα πέσει στο κενό».

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου;

Ο αχάριστος άνθρωπος συνεχώς παραπονιέται για τη δουλειά του, το σπίτι του, την πόλη του, την οικονομική του κατάσταση και τη ζωή του. Πάντα θα βρει κάτι άσχημο και δυσάρεστο να εστιάσει την προσοχή του. Πιστεύει πως είναι άτυχος και όλα πάνε άσχημα στη ζωή του. Δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος, ούτε ικανοποιημένος γιατί πάντα θα βρει κάτι που να μη του αρέσει ή να του λείπει. Θεωρεί τους γύρω του υπεύθυνους για τη δυστυχία του και πιστεύει πως είναι το θύμα μίας περίστασης όταν κάτι δεν πηγαίνει καλά. Τα συναισθήματα που εκφράζει συνεχώς είναι αρνητικά. Κατά συνέπεια βιώνει χαμηλή ικανοποίηση από τη ζωή του, χαμηλή ποιότητα ζωής, αυξημένα ψυχοσωματικά προβλήματα (πονοκέφαλοι, έλκος, μυαλγίες, σπαστική κολίτιδα, οσφυαλγία) και μεγαλύτερη επιρρέπεια στις σωματικές παθήσεις. 

Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν εσύ για να αντιμετωπίσεις έναν τέτοιο άνθρωπο;

1. Έκφρασε ανοιχτά τα συναισθήματά σου. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να συζητήσεις με το άτομο αυτό τα συναισθήματά σου. Εξήγησέ του πώς νιώθεις όταν σε αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο. Ανάφερε συγκεκριμένα περιστατικά για να μπορέσει και αυτός να καταλάβει. Ορισμένοι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι αρκετές φορές είναι αγενείς ή αγνώμονες. Επίσης, πολλοί θεωρούν πως το «ευχαριστώ» είναι δεδομένο. Εάν, λοιπόν, το άτομο καταλάβει ότι έκανε λάθος, θα σου ζητήσει συγγνώμη και θα προσπαθήσει να μην το ξανακάνει. Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχουν και άτομα που δε θα παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος, θα θυμώσουν και θα αντιδράσουν άσχημα. Στην περίπτωση αυτή το άτομο μπορεί να αντιμετωπίζει κάποια άλλα προβλήματα και να συμπεριφέρεται κατά αυτόν τον τρόπο. Εάν συμβεί αυτό, σταμάτησε την κουβέντα ευγενικά και μην τη συνεχίσεις.
2. Σταμάτα να είσαι τόσο γενναιόδωρος μαζί του. Εάν συνειδητοποιήσεις πως η κουβέντα μαζί του δεν έλυσε το πρόβλημα και συνεχίζει να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο, τότε πρέπει να σταματήσεις να είσαι τόσο γενναιόδωρος. Οι αχάριστοι άνθρωποι δε σταματούν ποτέ να ζητάνε και να απαιτούν. Όσα περισσότερα τους δίνεις, τόσα περισσότερα περιμένουν. Σταμάτα να δίνεις σε ανθρώπους που δεν το εκτιμούν. Άρχισε να λες «όχι» κάθε φορά που σου ζητάνε κάτι. Πολλές φορές όταν σταματήσουν να παίρνουν απομακρύνονται και χάνονται, ψάχνοντας το επόμενο διαθέσιμο άτομο που θα τους δώσει. Ο Καλλίμαχος τονίζει πως «δεν υπάρχει κανένας πιο βέβαιος εχθρός από τον αχάριστο που ευεργετήθηκε».
3. Απομακρύνσου και βοήθησε περισσότερο ανθρώπους που εκτιμούν την προσπάθειά σου. Σίγουρα αποτελεί τη δυσκολότερη επιλογή, ιδιαίτερα εάν τα άτομα αυτά είναι χρόνια στη ζωή σου, είναι όμως αναγκαία για την ψυχική σου ηρεμία και ισορροπία. Τα άτομα που είναι αχάριστα και συνεχώς ζητούν από σένα πρέπει να φύγουν από τη ζωή σου το συντομότερο δυνατό. Υπάρχουν γύρω σου τόσοι πολλοί άνθρωποι που σε κάνουν να χαμογελάς, να αισθάνεσαι όμορφα και εκτιμούν πραγματικά αυτό που τους δίνεις ακόμα και αν αυτό είναι μικρό. Για ποιο λόγο, λοιπόν, να συνεχίζεις να αφιερώνεις το χρόνο σου σε άτομα που γκρινιάζουν και σε «εκμεταλλεύονται» συνεχώς;

Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος έχει να κάνει μία πολύ σημαντική επιλογή κατά τη διάρκεια της ζωής του: Αν θα ακολουθήσει το δρόμο της ευγνωμοσύνης για όλα αυτά που έχει ή το δρόμο της αχαριστίας για αυτά που δεν έχει. Είναι προσωπική του επιλογή αν θα είναι χαρούμενος ή δυστυχισμένος. Εάν, λοιπόν, ορισμένα άτομα στη δική σου τη ζωή έχουν επιλέξει το δεύτερο δρόμο, δεν είσαι υποχρεωμένος να μείνεις δίπλα τους.

Πλησίασε περισσότερο τους ανθρώπους που σε κάνουν να χαμογελάς και εκτιμούν αυτά που τους δίνεις. Να θυμάσαι τα λόγια του Earl Nightingale: «η στάση μας απέναντι στη ζωή καθορίζει και τον τρόπο που θα μας αντιμετωπίσει η ίδια η ζωή».

«Μαγικό» δέντρο παράγει 40 διαφορετικά φρούτα

Στο ίδιο φυτό κάνουν την εμφάνιση τους ροδάκινα, κεράσια, βερίκοκα και δαμάσκηνα

Ο γλύπτης και εικαστικός Σαμ Βαν Ακεν που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Syracuse είχε μια φαινομενικά παράξενη ιδέα η οποία του κέντρισε το ενδιαφέρον και αποφάσισε τελικά να την υλοποιήσει.

Ο Ακεν θέλησε να δημιουργήσει ένα δέντρο που να παράγει διαφορετικά είδη καρπών. Η τεχνική που χρησιμοποίησε είναι σχετικά απλή. Πήρε μέρη διαφόρων δέντρων (συμπεριλαμβανομένου του βλαστού τους) και τα… μπόλιασε σε ένα και μοναδικό δέντρο. Πειραματιζόμενος με πολλά διαφορετικά φρούτα, κατάφερε τελικώς να δημιουργήσει δέντρα που, όπως αποδείχτηκε, μπορούν να παράγουν ταυτόχρονα μέχρι και 40 διαφορετικά είδη φρούτων!

Ο Ακεν έχει δημιουργήσει 16 τέτοια μαγικά δέντρα. Το μυστικό όπως φαίνεται είναι να μπολιάζονται σε ένα δέντρο φρούτα με κοινή γενεαλογική καταγωγή. Ενα από τα δέντρα, παραδείγματος χάριν, παράγει ροδάκινα, βερίκοκα, κεράσια και δαμάσκηνα. Επιπλέον τα δέντρα αυτά είναι εξαιρετικά εντυπωσιακά στην όψη αφού είναι πολύχρωμα δημιουργώντας μια εντυπωσιακή οπτική σύνθεση που ήταν προφανώς και το εικαστικό όραμα του Ακεν. Ο ίδιος υποστηρίζει βέβαια ότι στόχος του ήταν να κάνει τον κόσμο να σκεφτεί το πώς παράγεται η τροφή.
     

Μοιάζει με ένα υπέροχο δέντρο σε πίνακα ζωγραφικής αλλά είναι ένα αληθινό δέντρο που παράγει πολλά διαφορετικά είδη φρούτων

Η ψυχοκοινωνική «γέφυρα» μεταξύ άγχους και χρόνιων σωματικών ασθενειών

Η σοβαρή ασθένεια, πολλές φορές μας αναγκάζει να θέσουμε υπό αμφισβήτηση τα όσα πιστεύαμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας.

Ενώ στο παρελθόν, οι σοβαρές – και όχι μόνο – σωματικές ασθένειες, σπάνια ήταν ιάσιμες, σήμερα, χάρη στα τεχνικά κα τεχνολογικά μέσα που διαθέτουμε, πολλές από αυτές τις ασθένειες αντιμετωπίζονται είτε με πλήρη αποθεράπευση, είτε με την μακροχρόνια παράταση της ζωής, όσο το δυνατό περισσότερο γίνεται. Αυτό με τη σειρά του γεννά νέες προκλήσεις για τους ειδικούς, οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις έχουν να κάνουν με την ποιότητα ζωής των ασθενών τους. Οι χρόνιοι ασθενείς βρίσκονται σε μία ιδιάζουσα κατάσταση, όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα όρια της προσωπικής τους αντοχής συνεχώς δοκιμάζονται, σε μία δύσκολη μάχη χωρίς ξεκάθαρο τέλος.

Η κάθε σωματική ασθένεια πυροδοτεί έντονα αρνητικά συναισθήματα και επηρεάζει την ποιότητα της ζωής μας, δηλαδή τον υποκειμενικό τρόπο, με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την σωματική, ψυχική, κοινωνική και προσωπική μας κατάσταση. Ο Ιπποκράτης έλεγε, πως όταν το σώμα ασθενεί, μαζί του ασθενεί και ολόκληρο το «είναι» του ατόμου.Δεν είναι τυχαίο που η ετυμολογική σημασία του όρου «ασθένεια», είναι η απώλεια σθένους.

Η συχνότητα των αγχωδών και συγκινησιακών εκδηλώσεων σε άτομα, τα οποία πάσχουν από χρόνιες, σωματικές ασθένειες, είναι 2-3 φορές μεγαλύτερη από αυτήν που συναντάμε σε υγιή άτομα. Τα πιο συχνά συμπτώματα, τα οποία συναντάμε σε χρόνιους ασθενείς είναι ευερεθιστότητα, ανησυχία, λύπη, απαισιοδοξία για το μέλλον και έλλειψη ικανοποίησης από τη ζωή.

Όταν καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε την αναπάντεχη εισβολή μίας σοβαρής, χρόνιας ασθένειας, οι ίδιοι διαμορφώνουμε μία ιδιάζουσα εικόνα και κατ’ επέκταση αντίληψη των νέων συνθηκών και προκλήσεων, τις οποίες η ίδια η ασθένεια μας επιβάλει. Ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούμε σε αυτήν εξαρτάται από ιδιοσυγκρασιακούς, προσωπικούς, οικογενειακούς, κοινωνικούς και πολιτισμικούς παράγοντες. Μερικοί από τους ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες, οι οποίοι μπορούν να πυροδοτήσουν μία κατάσταση άγχους ή/και κατάθλιψης ως αντίδραση προς την ασθένεια, είναι:
Ναρκισσιστική ολότητα – παράγοντες όπως ο φόβος για το θάνατο, αναπηρία, πόνος και ταλαιπωρία, συχνά οδηγούν στην κατάρρευση της αυτοαντίληψής μας, ώς άτομα αυτόνομα και ανεξάρτητα, τα οποία έχουμε απόλυτο έλεγχο πάνω στα γεγονότα της ζωής μας.

Ακρωτηριασμός και έλλειψη ζωτικότητας – η απώλεια κάποιων ζωτικών λειτουργιών του σώματός μας, συχνά γεννά μέσα μας ένα αίσθημα απαξίωσης ως προς την εικόνα που έχουμε για το ίδιό μας το σώμα, η οποία με τη σειρά της πυροδοτεί ένα αίσθημα φόβου πως μπορεί να χάσουμε την αγάπη και τον σεβασμό των αγαπημένων μας προσώπων.

Απώλεια ελέγχου πάνω στις λειτουργίες του σώματος – η απώλεια ελέγχου πάνω σε λειτουργίες όπως ομιλία, κίνηση και φυσικές ανάγκες, μπορεί να γεννήσει έντονα αρνητικά συναισθήματα στον ασθενή.

Νοσηλεία – η προσαρμογή στο νέο περιβάλλον και ο αποκλεισμός από τα κοινά είναι ένα δύσκολο στάδιο, το οποίο ο ασθενής καλείται να αντιμετωπίσει.

Η σοβαρή ασθένεια, πολλές φορές μας αναγκάζει να θέσουμε υπό αμφισβήτηση τα όσα ξέραμε και πιστεύαμε κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ζωής μας. Ολόκληρο το σύστημα αξιών μας, αποτελούμενο από εμπειρίες, πεποιθήσεις, γνώσεις, κοσμοθεωρίες και προσδοκίες διαταράσσεται.

Η σωστή ψυχολογική αντιμετώπιση των χρόνιων ασθενών, μπορεί να συμβάλει έτσι ώστε να αποφευχθεί η εμφάνιση κάποιων έντονων ψυχο-συναισθηματικών αντιδράσεων όπως άγχος και κατάθλιψη. Αυτό με τη σειρά του θα μπορούσε να βοηθήσει τον ασθενή να είναι πιο συνεργάσιμος όσο αφορά τις θεραπείες, στις οποίες υποβάλλεται και να διατηρήσει το κουράγιό του να συνεχίσει να συμμετέχει αξιοπρεπώς ως άτομο μέσα στην κοινωνία, την οποία ζει.

Tα μιζερόνια

Στη σωματιδιακή φυσική δεσπόζουν τα μικροσωματίδια της ύλης τα οποία έχουν ωραία και ευφάνταστα ονόματα συνήθως με την εύηχη κατάληξη «–όνιο». Τα πιο γνωστά μας, ήδη από το δημοτικό, είναι τα πρωτόνια και τα νετρόνια του πυρήνα καθώς και τα δαιμονισμένα ηλεκτρόνια που κάνουν σβούρες γύρω από αυτόν. Υπάρχουν όμως και άλλα «σωματίδια» όπως τα φωτόνια, μποζόνια, φερμιόνια, λεπτόνια που είναι φορείς δυνάμεων και ύλης. Απ’όλα αυτά τα «–όνια» καθορίζεται το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο που υπάρχει στο σύμπαν.

Κατ’ αντιστοιχία, στην ανθρώπινη κοινωνία η καθημερινή μας ζωή και η συναναστροφή μας με τους άλλους εξαρτάται από αντίστοιχα «σωματίδια συμπεριφοράς» τα λεγόμενα «συμπεριφερόνια» (μην τα ψάξετε στον Μπαμπινιώτη, οι ορισμοί από δω και κάτω στο κείμενο είναι δικοί μου). Αυτά είναι μικρά – μικρά πραγματάκια που όλα μαζί συνθέτουν την συμπεριφορά και τον χαρακτήρα του καθενός από μας. Το πιο σημαντικό από αυτά τα «συμπεριφερόνια» είναι το λεγόμενο «μιζερόνιο». Τι είναι όμως αυτό το μυστήριο μιζερόνιο;

Το μιζερόνιο είναι ο φορέας της γνωστής αρνητικής δύναμης που λέγεται μιζέρια. Συναντάται και ως γκρίνια που απορρέει συνήθως από την παθητική αποδοχή μιας δυσάρεστης κατάστασης κι έλλειψη αυτοπεποίθησης. Τα μιζερόνια δημιουργούνται συνήθως από αρνητικά βιώματα και το βασικό σύμπτωμα του φορέα τους είναι το διαρκές αίσθημα της ρουτίνας και του ανικανοποίητου.

Τα μιζερόνια δεν μένουν στον φορέα τους αλλά εκπέμπονται σε κύματα κατά τη συναναστροφή. Ο φορέας μπορεί να είναι ένα άτομο ή ένα σύστημα ατόμων (βλ. π.χ. ΜΜΕ) που επικοινωνεί με άλλα άτομα. Η εκπομπή μιζερονίων γίνεται εύκολα αντιληπτή λόγω των ακόλουθων συμπτωμάτων:

Μόνιμα κατσούφικη έκφραση, αδυναμία χαμόγελου για τον φορέα-πομπό.

Δίνεται έμφαση στα κακά νέα κι όχι στα καλά. Κι όχι μόνο δίνεται έμφαση αλλά πολλές φορές σκόπιμα διογκώνονται για να κυριαρχήσουν στο ψυχολογικό σύμπαν.

Αντιπάθεια σε οτιδήποτε μπορεί να φέρει αλλαγή σε κατεστημένες καταστάσεις.

Έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης.

Αδυναμία ανάληψης πρωτοβουλιών.

Τα μιζερόνια που εκπέμπονται από άτομα σε παρέες είναι πρωτογενή ενώ τα μιζερόνια που εκπέμπονται από συστήματα δεν είναι πρωτογενή αλλά έχουν υποστεί την κατάλληλη τεχνική επεξεργασία, είναι δηλαδή σαν να λέμε τεχνητά και κατάλληλα κατασκευασμένα με σκοπό να πολλαπλασιάζονται τα πρωτογενή μιζερόνια των δεκτών.

Η ασπίδα απέναντι στα μιζερόνια είναι το «μιζερόμαχο πεδίο». Ένα πεδίο εσωτερικών δυνάμεων που δημιουργεί μια αύρα γύρω από το κάθε άτομο και το προστατεύει από τις αρνητικές επιδράσεις των μιζερονίων. Ανεξάρτητα από το περιβάλλον, το οποίο βέβαια επηρεάζει, κάθε άτομο μπορεί να φορτίσει κατάλληλα το «μίζερομαχο πεδίο» του με μερικές απλές κινήσεις. Ευγένεια, αισιοδοξία, γνώση, δημιουργία, φροντίδα της υγείας κλπ δρουν ευεργετικά στο «μιζερόμαχο πεδίο». Επειδή το πεδίο αυτό χάνει την έντασή του με τον χρόνο, πρέπει να προσπαθούμε να το φορτίζουμε συνεχώς και να μην το αφήνουμε να εκφορτιστεί.

Την επόμενη φορά που θα είσαστε σε κάποια παρέα ή θα παρακολουθείτε τηλεόραση ή θα διαβάζετε εφημερίδες, ψάξτε να βρείτε όσους εκπέμπουν μιζερόνια (προσοχή, μπορεί να είστε κι εσείς ένας από αυτούς). Με λίγη προσοχή θα τους ανακαλύπτετε αμέσως κι όσο μπορείτε καλύτερα να τους αποφεύγετε αφού δύσκολα μπορείτε να τους αλλάξετε. Δυστυχώς σήμερα είναι πολλοί γιατί το ευνοούν οι συνθήκες. Εκεί ακριβώς όμως είναι και το μεγάλο στοίχημα: Να αντισταθούμε στα ολοένα αυξανόμενα μιζερόνια και να κάνουμε την αντεπίθεσή μας με τις λίγες στην αρχή, αλλά συνεχώς ενισχυόμενες «αντιμίζερες δυνάμεις» (φορέας τους τα «αντι-μιζερόνια» που είναι αντίθετα φορτισμένα). Να μάθουμε να βλέπουμε τα θετικά, να σκεπτόμαστε δημιουργικά, να μην κουραζόμαστε να μαθαίνουμε και να νοιαζόμαστε.

Οι φράσεις που μπορεί να «τρελάνουν» τον γιατρό σας

Ο γιατρός μας είναι και ο εξομολόγος μας. Σ’αυτόν συνήθως εμπιστευόμαστε απόρρητες πληροφορίες για την υγεία μας, για το πώς νοιώθουμε, τους φόβους μας, αλλά και κάθε τί που ακούμε ή διαβάζουμε γύρω μας σχετικά με την ασθένεια από την οποία πάσχουμε ή για τον τρόπο ζωής που έχουμε επιλέξει να ζούμε.
Ετσι οι γιατροί γίνονται πολύ συχνά αποδέκτες, όχι μόνο λογικών, αλλά και παράλογων επιχειρημάτων και αιτημάτων από τους ασθενείς τους, με την ανάλογη κάθε φορά αντίδραση ή αντιμετώπιση από αυτούς. Γιατί εκτός από …Θεοί, είναι κι αυτοί απλοί άνθρωποι, με συγκεκριμένα όρια αντοχής.
Διαβάστε, λοιπόν, ποιές είναι οι 9 φράσεις που μπορεί να …βγάλουν τον γιατρό σας έξω από την ιατρική ποδιά του!

1) «Το διάβασα στο Google»
Πρόκειται για την συχνότατη τάση των ασθενών να πιστεύουν ότι τα 45 λεπτά σερφάρισμα στο διαδίκτυο μπορεί να είναι εφάμιλλης αξίας και να αντικαταστήσουν τα χρόνια και δεκαετίες ακόμη εκπαίδευσης των γιατρών. Είναι μια τάση που παρουσιάζει αύξηση τα τελευταία χρόνια, καθώς όλοι πλέον έχουν πρόσβαση, στην κάθε λογής πληροφορία. Όμως οι πληροφορίες δεν είναι γνώση και κατανόηση του προβλήματος, γεγονός το οποίο απαιτεί αντικειμενικότητα και ισορροπία. Ετσι δεν πρέπει ο ασθενής να ξεχνάει ότι η φράση «το είδα στο ιντερνετ» αποτελεί μια σπατάλη ενέργειας και συνήθως κρύβει ένα μεγάλο λάθος και παραπληροφόρηση στον τομέα της υγείας.

2) «Αρνούμαι να εμβολιάσω τα παιδιά μου»
Οι γιατροί πιστεύουν ότι υπάρχει μια ανησυχητική, αλλά και διαρκώς αυξανόμενη τάση των ανθρώπων να απορρίπτουν την αξία των εμβολιασμών για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Η επιστήμη σε αυτό το σημείο πάντως είναι αρκετά σαφής: Τα εμβόλια συνιστώνται ως ιατρική πρακτική ρουτίνας πλέον σε παιδιά και ενήλικες και είναι εξαιρετικά ασφαλή, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μπορούν επίσης να σώσουν ζωές. Οι γιατροί στις ΗΠΑ, ταυτόχρονα με την μείωση των εμβολιασμών έχουν διαπιστώσει και αύξηση των ασθενειών. που προλαμβάνονται με τα εμβόλια. Πρόκειται για ασθένειες, όπως η ιλαρά, η οποία μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ασθένειες στα παιδιά, ακόμη και να τα οδηγήσει στον θάνατο. Το ανησυχητικό είναι, υποστηρίζουν οι γιατροί, ότι λόγω της εξάλειψης τις τελευταίες δεκαετίες πολύ σοβαρών ασθενειών χάρη στα εμβόλια, έχουμε ξεχάσει το τι είδους καταστροφές μπορεί να προκαλέσουν αυτές οι ασθένειες.

3) «Χρειάζομαι Αντιβίωση»
Μερικοί ασθενείς πηγαίνουν στο γιατρό με οξεία λοίμωξη και περιμένουν να πάρουν υποχρεωτικά μια συνταγή για αντιβιοτικό. Πολλές φορές, όμως, στις ιογενείς λοιμώξεις ή σε άλλες λοιμώξεις που συνήθως υποχωρούν από μόνες τους, τα αντιβιοτικά δεν είναι χρήσιμα για να βοηθήσουν τον ασθενή να αισθανθεί καλύτερα ή να αναρρώσει πιο γρήγορα. Από την άλλη πλευρά, η υπερβολική χρήση των αντιβιοτικών έχει συμβάλει σαφώς στο πρόβλημα που υπάρχει σε παγκόσμιο επίπεδο με τα ανθεκτικά – στα αντιβιοτικά – βακτήρια, μέχρι του σημείου να βρισκόμαστε τώρα στο σημείο, όπου υπάρχουν σοβαρές λοιμώξεις για τις οποίες δεν υπάρχουν διαθέσιμα αντιβιοτικά, ικανά να τις καταπολεμήσουν. Όμως, δεν είναι απλά ένα κοινωνικό ζήτημα. Η αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών επηρεάζει επίσης αρνητικά τον οργανισμό του ασθενή που λαμβάνει αυτή τη θεραπεία χωρίς λόγο.

4) «Τρώω λιγότερο και ασκούμαι περισσότερο, αλλά δεν χάνω βάρος»
Η αλήθεια είναι, ότι η απώλεια βάρους δεν σχετίζεται τόσο με την ποσότητα των θερμίδων, αλλά με την ποιότητά τους, υποστηρίζουν οι γιατροί.

5) »Χρειάζομαι μια γρήγορη λύση αδυνατίσματος»
Αυτό που εκνευρίζει περισσότερο τους γιατρούς είναι η επιθυμία των ασθενών τους για «γρήγορες λύσεις». Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι ένα χάπι ή μια «μαγική» συνταγή διατροφής θα αλλάξει τα πάντα, και ότι όλα εξαρτώνται από το να βρούν αυτή τη μαγική «λύση». Αυτοί οι ίδιοι οι ασθενείς μπορεί να είναι εξαιρετικά έξυπνοι κατά τα άλλα, και να χρησιμοποιούν γενικά στις αποφάσεις της ζωής τους γρήγορες και αποτελεσματικές λύσεις. Στον τομέα της υγείας, όμως, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Τα επιστημονικά δεδομένα λένε και είναι σαφή, ότι μόνο η αλλαγή τρόπου ζωής, που συμπεριλαμβάνει τη διατροφή και την άσκηση, μπορεί να φέρει την πραγματική αλλαγή! Αντ “αυτού, να αποφεύγονται οι βιταμίνες και τα συμπληρώματα διατροφής και οι κάθε λογής γρήγορες λύσεις που δεν υποστηρίζονται από σοβαρά επιστημονικά δεδομένα.

6) «Τρώω μόνο τροφές χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά»
Οι γιατροί υποστηρίζουν ότι θα πρέπει οι άνθρωποι να απαλλαγούν επιτέλους από τον φόβο του λίπους και την μανία τους να επικεντρώνονται σε τροφές με χαμηλά λιπαρά, ως τον μόνο τρόπο για να χάσουν βάρος. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι το λίπος σας κάνει χοντρούς ή ότι προκαλεί καρδιακές παθήσεις, παρά μόνο τα τρανς λιπαρά, που υπάρχουν στις τροφές, υποστηρίζουν οι διατροφολόγοι.

7) «Δεν έχω χρόνο να σας επισκεφθώ»
Οι άνθρωποι συνηθίζουν να μην αισθάνονται καλά 24 έως 48 ώρες πριν φύγουν για προγραμματισμένες διακοπές, λένε οι παθολόγοι. Τηλεφωνούν στον γιατρό τους και παραπονούνται ότι έχουν πόνο στο στήθος, δυσπνοια, χαμηλή ή υψηλή αρτηριακή πίεση, ενώ συνήθως λένε ότι μπορούν να έρθουν μετά από μερικές ημέρες, καθώς έχουν πολλά να προγραμματίσουν την τελευταία στιγμή πριν από την αναχώρησή τους. Όταν ο γιατρός ρωτάει, πότε άρχισαν τα συμπτώματα, ο ασθενής συνήθως απαντάει πριν από 4 έως 7 ημέρες πριν τηλεφωνήσουν. Οι ασθενείς πρέπει να γνωρίζουν ότι οι γιατροί δεν έχουν μαγικό ραβδί και κάποιες φορές χρειάζεται να κάνουν εξετάσεις για να δουν τι συμβαίνει, οπότε καλό θα είναι όταν δεν αισθάνεστε καλά, να τηλεφωνείτε το συντομότερο στο γιατρό σας και στην σπάνια περίπτωση που είναι κάτι σοβαρό, να δώσετε προτεραιότητα στην υγεία σας και αναβάλλετε την αναχώρησή σας, αν αυτό είναι για το καλό της υγείας σας.

8) «Μπορώ να συνεχίσω το κάπνισμα, αφού κάνω γυμναστική»
Κάποιοι αποφασίζουν να αυξήσουν τις ώρες της γυμναστικής τους και να κάνουν πιο σωστή δίαιτα προκειμένου να κάνουν καλό στην υγεία τους, χωρίς όμως, να παραιτηθούν από το κάπνισμα. Αυτό, όμως, είναι μακράν το χειρότερο που μπορείτε να πείτε σε ένα γιατρό. Το κάπνισμα δεν επηρεάζει μόνο τους πνεύμονες, επηρεάζει όλα τα συστήματα του οργανισμού ενός ανθρώπου, υποστηρίζουν οι επιστήμονες. Οι αρνητικές συνέπειες του καπνίσματος στην υγεία, δεν μπορούν να εξουδετερωθούν με τη γυμναστική.

9) «Όλοι οι υδατάνθρακες είναι κακοί»
Οι γιατροί θέλουν να δουν τους ασθενείς τους να σταματήσουν να δαιμονοποιούν ολόκληρες κατηγορίες τροφών, όπως τα λίπη, τους υδατάνθρακες, τη ζάχαρη και τα δημητριακά κλπ. Υπάρχει διαβάθμιση «καλού » και «κακού» σε όλα αυτά τα τρόφιμα και είναι συνετό να μάθουν τις διαφορές, για παράδειγμα: οι σπόροι δεν είναι κακοί για την υγεία όταν καταναλώνονται ολόκληροι, αλλά όταν αλέθονται σε ψιλό αλεύρι, μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα

Οι κορυφαίοι μύθοι για τον γυναικείο οργασμό

Το γυναικείο σώμα είναι περίπλοκο και μυστηριώδες κι αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν πρόκειται για το σεξ και τον οργασμό, αφού καλά καλά οι ίδιες οι γυναίκες πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν την ανατομία τους.

Ετσι, δεν προκαλεί καμία έκπληξη ότι είναι ακόμα πιο ακατανόητο για τους άνδρες τι αρέσει και τι δεν αρέσει στην γυναίκα στο σεξ. Και χάρη στους μύθους και τους αστικούς θρύλους, η παραπληροφόρηση περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατανόηση του γυναικείου σώματος από πλευράς ενός άνδρα.

Διαβάστε παρακάτω ποιοι είναι οι 10 κορυφαίοι μύθοι σχετικά με τον οργασμό της γυναίκας που πολλοί άνδρες εξακολουθούν να τούς πιστεύουν:

1. H συνουσία πρέπει να οδηγεί πάντα σε οργασμό
Μόνο η επαφή συνήθως δεν οδηγεί σε οργασμό. Μόλις το 30% των γυναικών μπορούν να φτάσουν σε οργασμό μόνο από τη συνουσία. Το υπόλοιπο ποσοστό των γυναικών χρειάζεται και την διέγερση της κλειτορίδας για να αισθανθεί ικανοποίηση.

2. Ολες οι στάσεις είναι ίδιες
Οχι ακριβώς. Υπάρχουν κάποιες στάσεις που κάνουν τον γυναικείο οργασμό πολύ πιο πιθανό, όπως όταν η γυναίκα βρίσκεται από πάνω, γιατί αυτό επιτρέπει να διεγερθεί περισσότερο η κλειτορίδα της, κάτι που είναι απαραίτητο για να φτάσει πιο εύκολα σε οργασμό.

3. Οι γυναίκες μπορούν να φτάσουν εύκολα σε οργασμό
Στην πορνογραφία και στις ταινίες του Χόλιγουντ ναι. Εκεί ο γυναικείος οργασμός φαίνεται εύκολος και απλός. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι αρκετά διαφορετική. Οι γυναίκες χρειάζονται έως και 20 λεπτά για να «ξυπνήσουν» και να φτάσουν σε οργασμό, γι’ αυτό και τα ερωτικά παιχνίδια είναι γι’ αυτές τόσο σημαντικά.

4. Οι δονητές είναι ουσιαστικά η αντικατάσταση του άνδρα
Τα βοηθήματα του σεξ μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά τη σεξουαλική εμπειρία και των δύο συντρόφων. Ωστόσο, οι δονητές δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τον άνδρα και η γυναίκα δεν μπορεί να επιτύχει τα ίδια συναισθήματα οικειότητας και ευχαρίστησης που επιτυγχάνει με έναν άνδρα.

5. Οι γυναίκες δεν συμπαθούν τα «γρήγορα»
Ενώ οι περισσότεροι άνδρες μπορούν να φτάσουν σε οργασμό γρηγορότερα απ’ ό,τι μια γυναίκα, αυτό δεν σημαίνει ότι ένα «γρήγορο» σεξ δεν είναι διασκέδαση και για τις ίδιες και ότι δεν μπορεί να εξυπηρετήσει κάποιο σκοπό στις σχέσεις. Αν δεν έχετε χρόνο για ερωτικά παιχνίδια ένα «στα γρήγορα» μπορεί να σας κρατήσει συνδεδεμένους για όσο χρειαστεί μέχρι να βρεθεί χρόνος για ένα σεξ… Μπεν Χουρ.

6. Τα προφυλακτικά περιπλέκουν το σεξ και καθυστερούν τον οργασμό
Οι πρόσφατες εξελίξεις στην κατασκευή των προφυλακτικών τα έχουν κάνει λεπτότερα και λιγότερο αισθητά από ποτέ.

7. Μπορείτε πάντα να καταλάβετε αν μια γυναίκα προσποιείται
Κατηγορηματικά όχι! Μερικές γυναίκες αξίζουν βραβείο Οσκαρ για τις… υποκριτικές τους επιδόσεις. Ωστόσο, είναι σημαντικό να θυμάστε ότι αν μια γυναίκα προσποιείται οργασμό δεν εξαπατά μόνο εσάς αλλά και τον ίδιο τον εαυτό της. Ζητήστε από τη σύντροφό σας να σάς πει αν της αρέσει αυτό που κάνετε ή αν χρειάζεται μια διαφορετική πινελιά για να φτάσει σε οργασμό.

8. Οι γυναίκες θέλουν μόνο απαλό, «ευγενικό» σεξ
Μερικές φορές ισχύει, αλλά υπάρχουν φορές και σε εκείνες αρέσει να υποκύψουν σε ζωώδη ένστικτα και να απολαύσουν ένα πιο άγριο σεξ. Εξερευνήστε τις φαντασιώσεις της συντρόφου σας ζητώντας της να σάς πει σε τι θέλει να δώσετε προβάδισμα.

9. Οι γυναίκες μπορούν να επιτύχουν εύκολα πολλαπλούς οργασμούς
Σε αντίθεση με έναν άνδρα, μια γυναίκα δεν χρειάζεται να ερεθιστεί ξανά για να έρθει εκ νέου σε οργασμό. Ωστόσο, δεν είναι πάντα εύκολο να πετύχει ούτε καν έναν οργασμό, οπότε πώς να αρχίσουμε να μιλάμε για πολλαπλούς! Ως εκ τούτου, ενώ ορισμένες γυναίκες είναι πολυ-οργασμικές, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η κάθε γυναίκα γνωρίζει πώς να αξιοποιήσει αυτή τη δύναμη. Η λύση είναι η εξάσκηση.

10. Ο σκοπός του σεξ είναι η επίτευξη του οργασμού
Μην σκέφτεστε τον οργασμό ως προορισμό. Το σεξ πρέπει να είναι το ταξίδι και όχι ο τελικός προορισμός. Μείνετε συντονισμένοι με το ταίρι σας και τις αισθήσεις της εγγύτητας και του πάθους και αφήστε τον οργασμό να συμβεί όταν συμβεί. Μην ξεχνάτε πως δεν υπάρχει κανένας «σωστός» τρόπος ή στιγμή για την επίτευξη του οργασμού. Κάθε άνθρωπος και κάθε οργασμός είναι μοναδικός.

ΟΙ 3 ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Πρώτη αλήθεια
Αυτό που είναι, είναι.
Η πραγματικότητα δεν είναι όπως με συμφέρει εμένα να είναι.
Δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.
Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.
Δεν είναι όπως ήταν.
Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.
Η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο όταν έχουμε συναίσθηση της παρούσας κατάστασης.
Εγώ είμαι αυτός που είμαι.
Δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.
Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.
Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου θα ήθελε να είμαι.
Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν.
Είμαι αυτός που είμαι.
Όλες οι νευρώσεις ξεκινούν από τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε.
Εσύ είσαι όπως είσαι.
Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.
Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.
Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα να είσαι.
Εσύ δεν είσαι όπως θέλω εγώ να είσαι.
Εσύ είσαι όπως είσαι.
Ο ορισμός μιας ώριμης και αληθινής σχέσης είναι η ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργείς χώρο στον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι.

Δεύτερη αλήθεια
Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.
Αν επιθυμώ κάτι που είναι καλό για ‘μένα, θα όφειλα να ξέρω ότι θα πληρώσω κάποιο αντίτιμο γι’ αυτό.
Οπωσδήποτε αυτή η πληρωμή δεν είναι πάντα χρηματική (αν χρειάζονταν μόνο τα χρήματα, θα ήταν τόσο εύκολο!). Το αντίτιμο είναι κάποιες φορές υψηλό κι άλλες φορές πολύ χαμηλό, αλλά πάντα υπάρχει. Γιατί τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.
Αν οι γύρω μου μου προσφέρουν κάτι, αν μου συμβαίνει κάτι καλό, αν ζω καταστάσεις ευχάριστες και απολαυστικές, είναι επειδή τις έχω κερδίσει. Τις έχω πληρώσει, τις αξίζω.
Μόνο για να προετοιμάσω τους απαισίοδοξους και για να αποθαρρύνω τους καιροσκόπους, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η πληρωμή γίνεται πάντα προκαταβολικά: το καλό που ζω το έχω ήδη πληρώσει. (Πληρωμή με δόσεις, δε γίνεται.)

Τρίτη αλήθεια
Είναι αλήθεια ότι κανείς δε μπορεί να κάνει πάντα αυτό που θέλει, αλλά ο καθένας μπορεί να ΜΗΝ κάνει ΠΟΤΕ αυτό που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ.
Ποτέ να μην κάνω αυτό που δεν θέλω.
Αν είμαι ενήλικος, κανείς δε μπορεί να με αναγκάσει να κάνω κάτι που δεν θέλω. Αρκεί να καταφέρω να απαλλαγώ απ’ την ανάγκη μου να βλέπω κάποιους να με επικροτούν, να με χειροκροτούν, να με αγαπούν.
Το να μάθει κανείς να ζεί σύμφωνα με αυτή την αλήθεια, δεν είναι εύκολο πράγμα. Και κυρίως, δεν είναι δωρεάν.
(Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν κι αυτό είναι κάτι καλό).
Το κόστος είναι ότι όταν κάποιος τολμάει να πει ”όχι” αρχίζει να ανακαλύπτει κάποιες άγνωστες πλευρές των φίλων του: το σβέρκο, την πλάτη και όλα τα σημεία που γίνοντα ορατά μόνο όταν ο άλλος φεύγει.

Χόρχε Μπουκάϊ

Υπάρχουν ψυχικά απόβλητα;

 Η ψυχή του ανθρώπου είναι διφυής: η μισή σαν όλο τον κόσμο, η άλλη μισή όλος ο κόσμος.
Αριστοτέλης (384π.χ – 322π.χ)

Ποια η σχέση της παραπάνω ρήσης με τα Ψυχικά Απόβλητα; Τι είναι το απόβλητο;

Απόβλητο είναι ένα προϊόν, συνήθως βιομηχανικό, το οποίο μας είναι άχρηστο. Δεν είναι ένα απλό «σκουπίδι», διότι η φύση, δεν έχει τους μηχανισμούς να το ανακυκλώσει, με αποτέλεσμα η συγκεντρωμένη εναπόθεση του σε τόπους (λύματα, χωματερές κτλ) να δημιουργεί εστίες μόλυνσης για τους ζωντανούς οργανισμούς. Είναι λοιπόν ένα προϊόν τεχνητό, που το παράγουμε εμείς, αλλά συγχρόνως μας βλάπτει. Τα απόβλητα και τα αποτελέσματά τους τα γνωρίζουμε, διότι τα αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε αισθήσεις μας.

Αν δεχτούμε ότι τα συναισθήματά μας είναι υπαρκτά, τα οποία όμως δεν τα αντιλαμβανόμαστε με τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά απλώς τα βιώνουμε, τότε τι μας εμποδίζει να δεχτούμε ότι η παραγωγή μαζικών ποσοτήτων αρνητικών συναισθημάτων «παράγει» στον πλανήτη ποσότητες «ψυχικών αποβλήτων». Παράγονται από εμάς, αλλά παράλληλα μας βλάπτουν και δεν «ανακυκλώνονται» από τον πλανήτη.

Αποδείξεις από τον επιστημονικό κλάδο για την υλική ύπαρξη των συναισθημάτων, είναι η οπτική απεικόνιση τους μέσα από τις φωτογραφίες κίρλιαν, οι οποίες απεικονίζουν οπτικά τα συναισθήματα που βιώνει ένα άτομο εκείνη την χρονική στιγμή.

Αν στην φύση τίποτα δεν χάνεται, τότε τα αρνητικά συναισθήματά μας σε ποιους τόπους (ψυχικές χωματερές) εναποτίθενται; Τι είδους ψυχικές εστίες μόλυνσης δημιουργούν;

Τα ψυχικά απόβλητα δεν τα αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε αισθήσεις μας, αλλά τα αποτελέσματά τους, τα βιώνουμε καθημερινά.

Τρία παραδείγματα αποτελεσμάτων των ψυχικών αποβλήτων είναι:
Θρησκευτικοί Πόλεμοι: (Ψυχικά απόβλητα: αδικία, φανατισμός, θυμός, εκδίκηση)
Εμφύλιοι πόλεμοι: (Ψυχικά απόβλητα: αδικία, θυμός εκδίκηση)
Δελτία Ειδήσεων Επικαιρότητας με ύφος κινδυνολογίας (Ψυχικά απόβλητα: αδικία, φόβος, ανασφάλεια)

Τα αρνητικά συναισθήματα (θυμός, ζήλια, μίσος κτλ), μας επηρεάζουν ψυχοσωματικά, όμως όταν εξαπλώνονται σε ένα σύνολο ατόμων μεταλλάσσονται σε ψυχικά απόβλητα.

ΔΗΛΑΔΗ
Αν βιώνεις συστηματικά θυμό στην ζωή σου, αρχικά είναι η προσωπική σου συναισθηματική κατάσταση, αλλά όσο αλληλεπιδράς με άλλους ανθρώπους και τους τον μεταδίδεις, συνεισφέρεις στην μετάλλαξή του σε Ψυχικό Απόβλητο Θυμού.

Αναρωτηθείτε τα μηνύματα φορτισμένα με αρνητικά συναισθήματα, που μεταδίδονται από τα ΜΜΕ ή από δημόσια πρόσωπα τι αντίκτυπο έχουν σε εσάς προσωπικά αλλά και στο σύνολο που απευθύνονται.

Σύμφωνα με την ρήση του Αριστοτέλη η ψυχή του ανθρώπου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον κόσμο, σαν διαφορετική όψη ενός νομίσματος.

ΑΡΑ
Έχουμε προσωπική ευθύνη για τα ψυχικά απόβλητα που μολύνουν τον πλανήτη.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ
Μην αφήνεις άλλα ψυχικά απόβλητα
Μην ταυτίζεσαι με τα ψυχικά απόβλητα