Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2023

Η UNESCO κατά των Θεωριών Συνωμοσίας

Ο Εκπαιδευτικός Οργανισμός του ΟΗΕ εξαπολύει πόλεμο κατά των «θεωριών συνωμοσίας».

Ο Εκπαιδευτικός, Επιστημονικός και Πολιτιστικός Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών, πιο γνωστός με το ακρωνύμιό του, UNESCO, κλιμακώνει τον παγκόσμιο πόλεμό του κατά των ιδεών και των πληροφοριών που θεωρεί «παραπληροφόρηση» και «θεωρίες συνωμοσίας».

Σύμφωνα με τον εκπαιδευτικό οργανισμό του ΟΗΕ που εδρεύει στο Παρίσι, ο οποίος δημοσίευσε μια σημαντική έκθεση για το θέμα αυτό για τους εκπαιδευτικούς αυτό το καλοκαίρι, οι θεωρίες συνωμοσίας προκαλούν «σημαντική ζημιά» και αποτελούν «την ραχοκοκαλιά πολλών λαϊκιστικών κινημάτων». Μεταξύ άλλων ανησυχιών, οι θεωρίες συνωμοσίας «προωθούν και ενισχύουν επιβλαβή πρότυπα σκέψης και αποκλειστικές κοσμοθεωρίες», αναφέρει η έκθεση.

Επίσης, «μειώνουν την εμπιστοσύνη στους δημόσιους θεσμούς» και στους «επιστημονικούς θεσμούς», γεγονός που μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στη βία ή να μειώσει την επιθυμία τους να «μειώσουν το αποτύπωμα του άνθρακα», υποστηρίζουν οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ στο έγγραφο.

Ενώ «κάθε συνωμοσιολογική σκέψη απειλεί τις αξίες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», αναφέρει το έγγραφο, ορισμένες θεωρίες συνωμοσίας είναι πιο επικίνδυνες από άλλες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι εκπαιδευτικοί ενθαρρύνονται να καταγγέλλουν τους μαθητές τους στις αρχές.

Τα παραδείγματα «θεωριών συνωμοσίας» που αναφέρονται στην έκθεση περιλαμβάνουν τα πάντα, από ευρέως διαδεδομένες και σεβαστές πεποιθήσεις όπως η «άρνηση της κλιματικής αλλαγής» και η «χειραγώγηση των ομοσπονδιακών εκλογών» στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρι πιο τραβηγμένες αντιλήψεις όπως ότι «η γη είναι επίπεδη» ή ότι «η Μισέλ Ομπάμα είναι ερπετοειδής».

«Υπάρχουν πολλές τρελές σκέψεις στο Διαδίκτυο, πολλές από τις οποίες είναι προφανώς ψευδείς», εξήγησε ο διευθυντής της οργάνωσης Citizens for Free Speech (Πολίτες για την Ελευθερία του Λόγου), Πάτρικ Γουντ. «Οι μόνες σκέψεις που ‘διορθώνονται’ είναι αυτές που αντιτίθενται στο παγκοσμιοποιητικό αφήγημα. Αυτό αποδεικνύει ότι το επίκεντρο είναι η προστασία των δικών τους αφηγημάτων και τίποτα άλλο».

«Η UNESCO εντάσσεται σε ένα καρτέλ λογοκρισίας που περιλαμβάνει πλέον την Ευρωπαϊκή Ένωση, την κυβέρνηση των ΗΠΑ, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, κολοσσούς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook και το Twitter και κυρίως την Google», δήλωσε ο Γουντ στην Epoch Times. «Όποιος δεν παπαγαλίζει το παγκοσμιοποιητικό αφήγημα θεωρείται εξ ορισμού ‘συνωμοσιολόγος’».

Στο επίκεντρο του παγκόσμιου προγράμματος για την καταπολέμηση αυτών των ιδεών και θεωριών βρίσκονται οι δάσκαλοι και τα σχολεία, σύμφωνα με τον οργανισμό του ΟΗΕ. Κεντρικό ρόλο παίζει επίσης η μάχη στο διαδίκτυο και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, εξηγούν τα έγγραφα της UNESCO.

Η τελευταία στρατηγική παρουσιάστηκε στο «Διεθνές Συμπόσιο της UNESCO για την αντιμετώπιση των θεωριών συνωμοσίας μέσω της εκπαίδευσης». Η σύνοδος πραγματοποιήθηκε στα τέλη Ιουνίου 2023 στις Βρυξέλλες και συγκέντρωσε ακαδημαϊκούς, κυβερνήσεις, την κοινωνία των πολιτών και τον ιδιωτικό τομέα για την προώθηση «κοινής δράσης» κατά των θεωριών συνωμοσίας και όσων τις πιστεύουν ή τις διαδίδουν.

Το σχέδιο περιλαμβάνει στρατηγικές για την αποτροπή των ανθρώπων από το να πιστεύουν εξαρχής σε θεωρίες συνωμοσίας, καθώς και εργαλεία για την αντιμετώπιση όσων τις πιστεύουν ήδη.

Αρκετοί ειδικοί σε θέματα προπαγάνδας και ελευθερίας του λόγου, ωστόσο, προειδοποίησαν ότι η προσπάθεια του ΟΗΕ αντιπροσωπεύει μια «επικίνδυνη» κλιμάκωση σε αυτό που περιέγραψαν ως έναν παγκόσμιο πόλεμο κατά της ελευθερίας του λόγου, της ελεύθερης έκφρασης, της αμφισβήτησης των επίσημων αφηγήσεων και της διαφωνίας γενικότερα.

«Αυτό που εννοούν με τον όρο ‘θεωρία συνωμοσίας’ είναι οποιοσδήποτε ισχυρισμός ή επιχείρημα ή στοιχείο που διαφέρει από την προπαγάνδα που διοχετεύεται από την κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα πιο επικίνδυνο για την ελευθερία του λόγου και της σκέψης -και, επομένως, για την δημοκρατία- από αυτή την προσπάθεια του ΟΗΕ, ο οποίος δεν έχει καμία δουλειά να μας λέει τι είναι αλήθεια και τι όχι.

Αυτή η διάκριση δεν είναι δική τους υπόθεση, αλλά δική μας, ως ελεύθεροι άνθρωποι που είναι ικανοί να σκέφτονται για τον εαυτό τους και δεν φοβούνται την πολιτισμένη διαφωνία», προειδοποίησε ο καθηγητής Σπουδών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης Μαρκ Κρίσπιν Μίλερ, ο οποίος μελετά την προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση της κυβέρνησης.

Ο παγκόσμιος πόλεμος κατά των θεωριών συνωμοσίας.

Οι επίσημες προσπάθειες για την πάταξη των «θεωριών συνωμοσίας» και της «παραπληροφόρησης» δεν είναι κάτι καινούργιο. Στην πραγματικότητα, οι δυτικές κυβερνήσεις -συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης των ΗΠΑ- έχουν εδώ και χρόνια πρωτοστατήσει στην προσπάθεια αυτή.

Το 2010, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, με τη βοήθεια της «Counter Misinformation Team» (Ομάδας Αντιμετώπισης Παραπληροφόρησης), δημοσίευσε στο America.gov το βιβλίο «Conspiracy Theories and Misinformation» (Θεωρίες συνωμοσίας και παραπληροφόρηση), ισχυριζόμενο ότι καταρρίπτει διάφορες «θεωρίες συνωμοσίας».

Πιο πρόσφατα, η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει επίσης στρέψει την προσοχή της στις «θεωρίες συνωμοσίας». Πέρυσι, το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ επανειλημμένα υπέδειξε ότι η πίστη στην εκτεταμένη εκλογική νοθεία ή οι εναλλακτικές απόψεις σχετικά με την COVID-19 και τα μέτρα δημόσιας υγείας αντιπροσώπευαν μια σημαντική τρομοκρατική απειλή για τις Η.Π.Α.

Ενώ το προτεινόμενο από την κυβέρνηση Μπάιντεν «Disinformation Governance Board» (Συμβούλιο Διακυβέρνησης Παραπληροφόρησης) φαίνεται να έχει τεθεί προς το παρόν στο ράφι μετά από δημόσια κατακραυγή, η κυβέρνηση των ΗΠΑ συνεργάζεται στενά με τεχνολογικούς κολοσσούς για την καταστολή της ομιλίας γύρω από την εκλογική νοθεία, το φορητό υπολογιστή του Χάντερ Μπάιντεν, τις εναλλακτικές απόψεις για την COVID-19 και άλλα.

Το Εθνικό Δημόσιο Ραδιόφωνο, μια επιχείρηση που χρηματοδοτείται από φόρους, έχει δημοσιεύσει πολυάριθμα άρθρα τον τελευταίο μήνα, τα οποία απηχούν τα σημεία συζήτησης της UNESCO σχετικά με τον υποτιθέμενο κίνδυνο και την επικράτηση των θεωριών συνωμοσίας στα σχολεία και όχι μόνο.

Ο απερχόμενος ανώτερος αξιωματούχος του τομέα της υγείας Δρ Άντονι Φάουτσι συμμετείχε επίσης πρόσφατα. «Αυτό που αντιμετωπίζουμε τώρα είναι απλώς μια διαστρέβλωση της πραγματικότητας, θεωρίες συνωμοσίας που δεν βγάζουν κανένα νόημα και που πιέζουν τα υγιή μέτρα δημόσιας υγείας, κάνοντας το να φαίνεται ότι η προσπάθεια να σωθούν ζωές καταπατά την ελευθερία των ανθρώπων», δήλωσε στην εκπομπή «The Rachel Maddow Show» του MSNBC στις 22 Αυγούστου.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (World Economic Forum-WEF), το οποίο έχει γίνει μαγνήτης επικρίσεων διεθνώς για την ατζέντα του «Great Reset» (Μεγάλης Επανεκκίνησης), εργάζεται επίσης για την αντιμετώπιση ιδεών που χαρακτηρίζει παραπληροφόρηση και θεωρίες συνωμοσίας.

«Το κλειδί για να σταματήσει η εξάπλωση των θεωριών συνωμοσίας είναι η εκπαίδευση των ανθρώπων ώστε να είναι σε επιφυλακή για παραπλανητικές πληροφορίες -και να τους διδάξει να είναι καχύποπτοι απέναντι σε ορισμένες πηγές», έγραψε το 2021 η επικεφαλής συντάκτρια του WEF Σάρλοτ Έντμοντ.

Ο ΟΗΕ έχει διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην παγκόσμια προσπάθεια. Πράγματι, το νέο πρόγραμμα είναι στην πραγματικότητα μια επέκταση μιας πρωτοβουλίας του 2020 από την UNESCO και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με την ονομασία #ThinkBeforeSharing για την καταπολέμηση των θεωριών συνωμοσίας στο διαδίκτυο.

Εκείνη η προσπάθεια περιελάμβανε την προτροπή προς τους πολίτες να αναρτούν συνδέσμους σε υπηρεσίες ελέγχου των γεγονότων και ακόμη και να καταγγέλλουν δημοσιογράφους που μπορεί να εμπλέκονται σε θεωρίες συνωμοσίας στο «τοπικό/εθνικό συμβούλιο τύπου ή στον εκπρόσωπο του Τύπου».

Σε ένα podcast του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ τον Οκτώβριο του 2020 με θέμα «Seeking a cure for the infodemic» (Αναζητώντας μια θεραπεία για την πληροφοριακή πανδημία), η επικεφαλής επικοινωνίας του ΟΗΕ Μελίσα Φλέμινγκ καυχιέται ότι έχει επιστρατεύσει πάνω από 100.000 εθελοντές (ρουφιάνους) για να ενισχύσουν τις απόψεις του ΟΗΕ και να καταπνίξουν τις ανταγωνιστικές αφηγήσεις.

«Μέχρι στιγμής, έχουμε στρατολογήσει 110.000 εθελοντές πληροφόρησης και εξοπλίζουμε αυτούς τους εθελοντές πληροφόρησης με το είδος των γνώσεων σχετικά με το πώς εξαπλώνεται η παραπληροφόρηση και τους ζητάμε να χρησιμεύσουν ως ένα είδος «ψηφιακών πρώτων ανταποκριτών» σε εκείνους τους χώρους όπου ταξιδεύει η παραπληροφόρηση», δήλωσε η επικεφαλής επικοινωνίας του ΟΗΕ.

Η αποκάλυψη ήρθε μετά από χρόνια προσπαθειών του ΟΗΕ και των κυβερνήσεων να πατάξουν αυτό που περιγράφει ως εξτρεμισμό, παραπληροφόρηση και άλλα στο διαδίκτυο. Το 2016, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εγκαινίασε ένα «πλαίσιο» για την καταπολέμηση του «εξτρεμισμού» στο διαδίκτυο μετά από ένα πρόγραμμα του προηγούμενου έτους για την καταπολέμηση των «ιδεολογιών» που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη βία.

Αλλά οι νέες προσπάθειες της UNESCO στην εκπαίδευση σηματοδοτούν μια δραματική κλιμάκωση της μάχης -ιδιαίτερα όσον αφορά τη στόχευση των μαθητών.

Καταπολέμηση των «θεωριών συνωμοσίας» στο σχολείο.

Η εκπαίδευση και τα σχολεία βρίσκονται στο επίκεντρο του νέου σχεδίου της UNESCO για την καταπολέμηση των θεωριών συνωμοσίας.

«Η καταπολέμηση των θεωριών συνωμοσίας και των αντισημιτικών και ρατσιστικών ιδεολογιών που συχνά μεταφέρουν, ξεκινά από το σχολείο, ωστόσο οι εκπαιδευτικοί σε όλο τον κόσμο δεν έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση», δήλωσε η Γενική Διευθύντρια της UNESCO Οντρέ Αζουλέ για τη νέα προσπάθεια. «Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η UNESCO εγκαινιάζει σήμερα έναν πρακτικό οδηγό για τους εκπαιδευτικούς, ώστε να μπορούν να διδάξουν καλύτερα στους μαθητές πώς να αναγνωρίζουν και να καταρρίπτουν τις θεωρίες συνωμοσίας».

Πέρα από την εργασία μέσω της εκπαίδευσης, ο οργανισμός του ΟΗΕ ελπίζει επίσης να επεκτείνει τις προσπάθειές του για την καταπολέμηση της εξάπλωσης των θεωριών συνωμοσίας, όπως τις αποκαλεί, στο χώρο του Τύπου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

«Αυτό βασίζεται στο ευρύτερο έργο που επιτελούμε για την ενίσχυση της παιδείας στα μέσα ενημέρωσης και την πληροφόρηση, ώστε να προετοιμάσουμε καλύτερα τους μαθητές να περιηγηθούν σε έναν κόσμο αλγορίθμων, τεχνητής νοημοσύνης και αδιάκριτης συλλογής δεδομένων», πρόσθεσε η Αζουλέ, η οποία υπηρέτησε στην γαλλική κυβέρνηση ως μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος πριν αναλάβει τον εκπαιδευτικό οργανισμό του ΟΗΕ.

Η στρατηγική του ΟΗΕ για την καταπολέμηση των θεωριών συνωμοσίας στην εκπαίδευση απαριθμεί μια σειρά σημαντικών στόχων για τους εκπαιδευτικούς. Αυτοί περιλαμβάνουν την διδασκαλία των εκπαιδευτικών πως να «εντοπίζουν και να διαλύουν τις θεωρίες συνωμοσίας», πως να αναπτύσσουν την «ανθεκτικότητα των μαθητών στις θεωρίες συνωμοσίας» και πως να διακρίνουν την διαφορά μεταξύ μιας «πραγματικής συνωμοσίας» και μιας «θεωρίας συνωμοσίας».

Ένας από τους τρόπους που προσφέρονται στους εκπαιδευτικούς για να προσδιορίσουν την ειλικρίνεια των πληροφοριών είναι ο έλεγχος των υπηρεσιών ελέγχου των γεγονότων, οι οποίες έχουν δεχθεί επανειλημμένη κριτική τα τελευταία χρόνια για το γεγονός ότι είναι έντονα πολιτικοποιημένες και συχνά ανακριβείς. Πολλές από τις υπηρεσίες αυτές χρηματοδοτούνται από ιδιώτες, όπως ο δισεκατομμυριούχος ιδρυτής της Microsoft Μπιλ Γκέιτς, οι οποίοι, σύμφωνα με την UNESCO, γίνονται συχνά στόχος θεωριών συνωμοσίας.

Το έγγραφο περιέχει επίσης πολλαπλές στρατηγικές για την καταπολέμηση των θεωριών συνωμοσίας. Για την καταπολέμηση των «επιβλαβών πληροφοριών» μεταξύ των μαθητών, για παράδειγμα, η UNESCO προτρέπει τους εκπαιδευτικούς να ασχοληθούν με αυτό που η υπηρεσία περιγράφει ως «προέκθεση».

«Η προέκθεση ονομάζεται επίσης μερικές φορές ‘εμβολιασμός’», αναφέρει η έκθεση. «Οι ψυχολόγοι έχουν αποδείξει ότι οι εξασθενημένες μορφές επιβλαβών πληροφοριών, προσεκτικά εισαγόμενες και διαμορφωμένες, μπορούν να βοηθήσουν στην ενίσχυση της ανθεκτικότητας απέναντι σε ευρύτερα επιβλαβή μηνύματα, όπως ένα εμβόλιο».

Όταν οι μαθητές πιστεύουν σε ιδέες εξαιτίας της γονικής επιρροής, οι εκπαιδευτικοί έχουν οδηγίες να ζητούν βοήθεια από τους σχολικούς αξιωματούχους και να εξετάζουν το ενδεχόμενο μιας «διαμεσολαβημένης συζήτησης με τους γονείς».

Εάν ένας μαθητής εκφράσει ανησυχίες σχετικά με το εμβόλιο COVID-19, οι εκπαιδευτικοί έχουν οδηγίες να «δηλώσουν ότι το εμβόλιο έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι είναι ασφαλές» και «ότι είναι σημαντικό να εμβολιαστούν για να περιορίσουν την πανδημία».

Δεν ήταν άμεσα σαφές αν το σχετικό τμήμα του εγγράφου της UNESCO γράφτηκε πριν οι αρχές δημόσιας υγείας στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο αρχίσουν να αναγνωρίζουν ότι τα εμβόλια COVID-19 δεν αποτρέπουν την μόλυνση από τον ιό του ΚΚΚ (Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας) που προκαλεί την COVID-19 ούτε την μετάδοση αυτού.

Σε ορισμένες περιπτώσεις όπου οι θεωρίες συνωμοσίας περιλαμβάνουν υποτιθέμενο μίσος ή διακρίσεις, οι εκπαιδευτικοί καλούνται να εξετάσουν το ενδεχόμενο να καταγγείλουν τους μαθητές στις «αρχές διασφάλισης ή στους αξιωματικούς διασφάλισης».

Τι είναι η θεωρία συνωμοσίας;

Το έγγραφο με τίτλο «Addressing conspiracy theories – what teachers need to know» (Αντιμετώπιση θεωριών συνωμοσίας – τι πρέπει να γνωρίζουν οι εκπαιδευτικοί) ορίζει την θεωρία συνωμοσίας:

«Η πεποίθηση ότι τα γεγονότα χειραγωγούνται κρυφά από ισχυρές δυνάμεις με αρνητική πρόθεση. Συνήθως, οι θεωρίες συνωμοσίας περιλαμβάνουν μια φανταστική ομάδα συνωμοτών που συνωμοτούν για να υλοποιήσουν μια υποτιθέμενη μυστική συνωμοσία».

Η έκθεση της UNESCO συνεχίζει με προειδοποιήσεις και ορισμούς για την παραπληροφόρηση, την ρητορική μίσους και τις ψευδείς ειδήσεις.

Ένας όρος που δεν ορίζεται στο έγγραφο, ωστόσο, είναι η ίδια η λέξη «συνωμοσία». Τα περισσότερα λεξικά την ορίζουν ως μια παράνομη ή ανήθικη συνωμοσία που πραγματοποιείται μυστικά και στην οποία συμμετέχουν δύο ή περισσότερα άτομα. Οι κρατικές και ομοσπονδιακές αρχές επιβολής του νόμου κατηγορούν κάθε χρόνο μεγάλο αριθμό ατόμων για το έγκλημα της «συνωμοσίας». Στον σύντομο οδηγό της για την διάκριση μεταξύ των «πραγματικών» συνωμοσιών και των απλών «θεωριών», η έκθεση του ΟΗΕ χωρίζει τη σκέψη σε δύο μεγάλες κατηγορίες.

Η πρώτη, η οποία βαφτίζεται «συμβατική σκέψη» στο έγγραφο της UNESCO, χρησιμοποιεί το Watergate ως παράδειγμα πραγματικής συνωμοσίας που αποκαλύφθηκε ακολουθώντας στοιχεία και έχοντας «υγιή» σκεπτικισμό.

Ο άλλος τρόπος σκέψης, που χαρακτηρίζεται ως «συνωμοσιολογική σκέψη», περιλαμβάνει τη θεωρία «τα πουλιά δεν είναι αληθινά» που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα πουλιά είναι ρομπότ που κατασκοπεύουν τους ανθρώπους και η κυβέρνηση δημιουργεί αντίγραφα αυγών για να τα καλύψει όλα αυτά. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει ως αποτέλεσμα «υπέρμετρης υποψίας» και «υπέρμετρης ερμηνείας των στοιχείων», δήλωσε η UNESCO.

Στον πραγματικό κόσμο, οι ειδικοί λένε ότι η γραμμή μεταξύ θεωρίας συνωμοσίας και συνωμοσιολογικού γεγονότος είναι πολύ λιγότερο προφανής.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση των YouGov-Cambridge Globalism του 2020, που αναφέρεται στο έγγραφο της UNESCO, ισχυρές πλειοψηφίες πιστεύουν σε γενικότερες «θεωρίες συνωμοσίας» σε πολλά έθνη. Σχεδόν οκτώ στους 10 Νιγηριανούς, για παράδειγμα, δήλωσαν ότι πιστεύουν σε «μια ενιαία ομάδα ανθρώπων που ελέγχει τα παγκόσμια γεγονότα». Σχεδόν έξι στους 10 Μεξικανούς, το 56% των Ελλήνων και το 55% των Αιγυπτίων πιστεύουν το ίδιο, όπως έδειξε η δημοσκόπηση.

Μία από τις εκθέσεις που βρίσκονται στο επίκεντρο της νέας προσπάθειας της UNESCO, το «The Conspiracy Theory Handbook» (Το εγχειρίδιο θεωριών συνωμοσίας) των Στέφαν Λεβαντόφσκι και Τζον Κουκ, αναγνωρίζει επίσης ότι οι συνωμοσίες υπάρχουν και δεν είναι ασυνήθιστες.

«Πραγματικές συνωμοσίες υπάρχουν», παραδέχεται η έκθεση στην αρχή. «Η Volkswagen συνωμότησε για να εξαπατήσει τα τεστ εκπομπών ρύπων για τους κινητήρες ντίζελ της. Η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των ΗΠΑ κατασκόπευε κρυφά πολίτες χρήστες του διαδικτύου. Η καπνοβιομηχανία εξαπάτησε το κοινό σχετικά με τις βλαβερές επιπτώσεις του καπνίσματος στην υγεία. Γνωρίζουμε για αυτές τις συνωμοσίες μέσω εσωτερικών εγγράφων της βιομηχανίας, κυβερνητικών ερευνών ή πληροφοριοδοτών».

Τα έγγραφα του ΟΗΕ περιγράφουν επίσης διάφορους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι πιστεύουν σε θεωρίες συνωμοσίας. Σε αυτούς περιλαμβάνονται συναισθήματα αδυναμίας, μηχανισμοί αντιμετώπισης της αβεβαιότητας ή η επιδίωξη να διεκδικήσουν την ιδιότητα της μειονότητας. Τα αποδεικτικά στοιχεία δεν αναφέρονται ως λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι μπορεί να πιστεύουν σε μια θεωρία συνωμοσίας.

Μία από τις «μελέτες περίπτωσης» που αναφέρονται στο έγγραφο της UNESCO αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ τoυ Μίκι Γουίλις «Plandemic» (Οργανωμένη Επιδημία). Μεταξύ άλλων σημείων, η ταινία και οι εμπειρογνώμονες που παίρνουν συνέντευξη υποστηρίζουν ότι η COVID-19 μπορεί να έχει δημιουργηθεί σε εργαστήριο για σκοτεινούς σκοπούς.

Επικοινωνώντας με τους Epoch Times, ο Γουίλις κατακεραύνωσε τον ΟΗΕ και την προσπάθειά του να «κατηχήσει» τους ανθρώπους.

«Όταν ακούω ότι ο ΟΗΕ κατευθύνει τώρα την κατήχησή του προς τους δασκάλους, ανησυχώ για την ευημερία των μελλοντικών γενεών μας», δήλωσε, προσθέτοντας ότι η επίθεση του ΟΗΕ στις «θεωρίες συνωμοσίας» είναι μια προσπάθεια να μπλοκαριστεί η αλήθεια. «Το γεγονός ότι συνεχίζουν να χρησιμοποιούν την σειρά ταινιών μου ως παράδειγμα για το τι πολεμούν, λέει όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε», συνέχισε ο Γουίλις, λέγοντας ότι η συντριπτική πλειοψηφία των επιστημόνων συμφωνεί πλέον με τα βασικά σημεία της ταινίας του και παρόλα αυτά οι «προπαγανδιστές» συνεχίζουν να προσπαθούν να «διαιωνίσουν τα ψέματα».

Οι κριτικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου

Πολλοί ειδικοί στον τομέα της προπαγάνδας προειδοποίησαν ότι η πρωτοβουλία της UNESCO αποτελεί μεγάλη απειλή για την ελευθερία της έκφρασης. Ο συνδιευθυντής του Οργανισμού Μελετών Προπαγάνδας Πιρς Ρόμπινσον δήλωσε ότι αυτού του είδους οι εξελίξεις είναι «εξαιρετικά επικίνδυνες».

«Οι βασικές αρχές της ελευθερίας της έκφρασης μας υπενθυμίζουν ότι, επειδή ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, όλες οι ιδέες και τα επιχειρήματα πρέπει να αξιολογούνται μέσω μιας διαδικασίας ορθολογικής εξέτασης και συζήτησης», δήλωσε ο Ρόμπινσον στην Epoch Times. «Η λογοκρισία επιχειρημάτων και απόψεων που θεωρούνται λανθασμένες σημαίνει ότι κινδυνεύουμε να λογοκρίνουμε την αλήθεια».

Εξηγώντας ότι αυτοί οι κίνδυνοι έχουν γίνει από καιρό κατανοητοί, ο Ρόμπινσον ανέφερε τον μεγάλο Βρετανό φιλόσοφο του 19ου αιώνα Τζον Στιούαρτ Μιλ.

«Πρώτον: η γνώμη την οποία επιχειρείται να καταπνίξει η εξουσία μπορεί ενδεχομένως να είναι αληθινή. Εκείνοι που επιθυμούν να την καταπνίξουν, φυσικά αρνούνται την αλήθεια της- αλλά δεν είναι αλάνθαστοι», είπε ο Μιλ. «Κάθε αποσιώπηση της συζήτησης αποτελεί παραδοχή του αλάθητου».

Ο Ρόμπινσον, ο οποίος είναι επίσης συν-εκδότης του Propaganda in Focus και συμμετέχει στην εκτελεστική επιτροπή του Pandemics Data & Analytics (PANDATA.org), προειδοποίησε επίσης ότι ισχυροί παράγοντες με μεγάλους προϋπολογισμούς πιθανόν να εμπλέκονται στην απόφαση για το τι είναι αλήθεια και τι όχι.

«Αυτό σημαίνει ότι θα επιτραπεί σε ισχυρούς παράγοντες να ορίσουν την πραγματικότητα και, όπως δείχνει η ιστορία, θα ορίσουν την πραγματικότητα με τρόπο που εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα», είπε. «Όλα αυτά είναι αντίθετα με τη δημοκρατία και, φυσικά, ο λόγος για τον οποίο η ελευθερία της έκφρασης νοείται ως τόσο σημαντική: πρέπει να είμαστε ελεύθεροι να εξετάζουμε και να ασκούμε κριτική σε όσους βρίσκονται στην εξουσία, προκειμένου να προστατευτούμε από την τυραννία και την κατάχρηση της εξουσίας».

Ο Ρόμπινσον καυτηρίασε επίσης τη χρήση του όρου «θεωρία συνωμοσίας» ως «βαθιά προβληματική», λέγοντας ότι πρόκειται για έναν όρο που χρησιμοποιείται συχνά για να κλείσει η συζήτηση για σοβαρά θέματα και ερωτήματα σχετικά με ισχυρούς παράγοντες.

«Αν εκτιμούμε τη δημοκρατία και τις ιδέες της ελευθερίας της έκφρασης και της ορθολογικής συζήτησης, η UNESCO θα μπορούσε να κάνει χρήσιμο έργο για να βοηθήσει τους ανθρώπους του κόσμου να σκέφτονται μόνοι τους και να αναπτύσσουν τις δικές τους κριτικές δεξιότητες», κατέληξε. «Δεν θα έπρεπε να ασχολείται με το να λέει στους ανθρώπους τι να σκέφτονται».

Ένας άλλος ειδικός στην προπαγάνδα, ο καθηγητής περιβαλλοντικής πολιτικής θεωρίας Τιμ Χέιγουορντ στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, προειδοποίησε επίσης ότι οι προσπάθειες δαιμονοποίησης και φίμωσης των «θεωριών συνωμοσίας» ήταν στην πραγματικότητα μια προσπάθεια παθολογικοποίησης της διαφωνίας και των άβολων γραμμών αμφισβήτησης.

«Αντί τα τεκμηριωμένα επιχειρήματα που προβάλλονται από τους επικριτές και τους αντιφρονούντες να αντιμετωπίζονται με τη δέουσα προσοχή και αντίκρουση, απλώς απορρίπτονται εν τη γενέσει τους- και οι ίδιοι οι επικριτές σπιλώνονται με το όνομα συνωμοσιολόγοι», προειδοποίησε ο Χέιγουορντ, ο οποίος έχει συγγράψει μια σειρά από ακαδημαϊκές εργασίες που έχουν αξιολογηθεί από ομότιμους για το θέμα τα τελευταία χρόνια. Το χειρότερο, βέβαια, είναι ότι η γενική δυσφήμιση των διαφωνούντων χρησιμοποιείται για να προκληθεί ηθικός πανικός σχετικά με την ‘παραπληροφόρηση’ και για να προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν την αύξηση της λογοκρισίας», πρόσθεσε.

Ο Χέιγουορντ θεωρεί ιδιαίτερα ανησυχητική την εστίαση στην εκπαίδευση για την καταπολέμηση των «θεωριών συνωμοσίας».

«Είναι πραγματικά ανησυχητικό όταν οι υπεύθυνοι για τις στρατηγικές επικοινωνίες που αμφισβητούνται από τους αντιφρονούντες καταφέρνουν να διεισδύσουν στα εκπαιδευτικά συστήματα και να εμφυτεύσουν προκαταλήψεις υπέρ των ‘επίσημων αφηγημάτων’, οι οποίες είναι επίσημες μόνο και μόνο επειδή υποστηρίζονται από την πολιτική εξουσία και όχι από την πραγματική επιστημονική εξουσία», είπε.

Αν και ο Χέιγουορντ προειδοποίησε ότι δεν κατηγορεί απαραίτητα την UNESCO ότι το κάνει αυτό, προειδοποίησε ότι ο οργανισμός και τα προγράμματά του πρέπει να παρακολουθούνται, καθώς πρόκειται για μια ανησυχητική τάση.

Θα ήταν καλύτερο να διδάσκονται τα παιδιά «τις βασικές αρχές της κριτικής σκέψης», ώστε να μπορούν να εντοπίζουν μόνα τους τα ψεύδη, δήλωσε στην Epoch Times.

«Δεν μπορείτε να αναγνωρίσετε λογικά την παραπληροφόρηση ή να απορρίψετε μια «θεωρία συνωμοσίας» αν δεν έχετε μια ισχυρή και υπερασπίσιμη λαβή για το τι είναι αξιόπιστη πληροφορία», είπε, καλώντας για «λογική σκέψη» και «ευρεία γνώση» ώστε να βοηθηθούν οι άνθρωποι να προφυλαχθούν από την παραπληροφόρηση από τους αντιπάλους ή ακόμη και από τους ίδιους τους ηγέτες τους. «Αυτό θα πρέπει να είναι το επίκεντρο της εκπαίδευσης».

Αλήθεια ή παραπληροφόρηση;

Η νέα ώθηση για την πάταξη της «παραπληροφόρησης» και των «θεωριών συνωμοσίας» στο διαδίκτυο έρχεται καθώς τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ και άλλες ομοσπονδιακές υπηρεσίες παραδέχονται όλο και περισσότερο ότι πολλά από αυτά που χαρακτηρίστηκαν ψευδή κατά τη διάρκεια της πανδημίας αποδείχθηκαν σωστά.

Για παράδειγμα, σήμερα, το CDC παραδέχεται ότι τα εμβόλια COVID-19 δεν εμποδίζουν την μόλυνση ή την μετάδοση – μια ιδέα που λογοκρίθηκε από πολλές εταιρείες κοινωνικής δικτύωσης που βασίζονται στην κυβέρνηση ως «παραπληροφόρηση» μόλις πριν από λίγους μήνες.

Επίσης, αναγνωρίστηκε ευρέως από τους ομοσπονδιακούς αξιωματούχους σήμερα ότι ο ιός του ΚΚΚ μπορεί, στην πραγματικότητα, να έχει δημιουργηθεί μέσω της έρευνας «κέρδους-λειτουργίας» που λαμβάνει χώρα στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Γουχάν στην κομμουνιστική Κίνα. Αυτό, επίσης, μπλοκαρίστηκε, λογοκρίθηκε και χαρακτηρίστηκε ως παραπληροφόρηση.

Οι υποτιθέμενες «θεωρίες συνωμοσίας» που τελικά αποδεικνύονται σωστές δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Μόλις φέτος (2023) το καλοκαίρι, το Reader’s Digest δημοσίευσε έναν κατάλογο με τις «12 Conspiracy Theories That Actually Turned Out to Be True» (12 θεωρίες συνωμοσίας που αποδείχθηκαν στην πραγματικότητα αληθινές). Ο κατάλογος περιλαμβάνει τα πάντα, από τα προγράμματα ελέγχου του νου της CIA και την κυβερνητική κατασκοπεία μέχρι τις εταιρείες καπνού που συνωμοτούν για να αποκρύψουν τις αρνητικές επιπτώσεις των προϊόντων τους στην υγεία.

Όπως αναφέρει το Reader’s Digest το να γελάς με τρελές θεωρίες συνωμοσίας είναι πολύ διασκεδαστικό -μέχρι να αποδειχθεί ότι είναι αληθινές. Πάρτε για παράδειγμα την συνωμοσία γύρω από το «Project Sunshine».

«Project Sunshine»: Μετά την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ξεκίνησε μια μεγάλη μελέτη για την μέτρηση των επιπτώσεων των πυρηνικών εκπομπών στο ανθρώπινο σώμα. Συνωμοσία: Η κυβέρνηση έκλεβε πτώματα για να κάνει ραδιενεργές δοκιμές: Η αλήθεια: Η κυβέρνηση έκλεβε μέρη από πτώματα. Επειδή χρειάζονταν νεαρό ιστό, στρατολόγησαν ένα παγκόσμιο δίκτυο πρακτόρων για να βρουν πρόσφατα νεκρά μωρά και παιδιά και στην συνέχεια να πάρουν δείγματα και ακόμη και άκρα -το καθένα συλλέχθηκε χωρίς ειδοποίηση ή άδεια από τις περισσότερες από 1.500 οικογένειες που πενθούν.

Κακό ποτό: Συνωμοσία: Κατά την διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης, η κυβέρνηση δηλητηρίασε το αλκοόλ για να εμποδίσει τους ανθρώπους να πίνουν.

Η αλήθεια: Οι τρελές θεωρίες συνωμοσίας σχεδόν πάντα υποδηλώνουν ότι η κυβέρνηση βρίσκεται πίσω από όλα -και είχαν δίκιο, πάλι. Οι κατασκευαστές βιομηχανικής αλκοόλης αναμείγνυαν το προϊόν τους με επικίνδυνες χημικές ουσίες για χρόνια πριν από την απαγόρευση. Αλλά μεταξύ 1926 και 1933, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ώθησε τους κατασκευαστές να χρησιμοποιήσουν ισχυρότερα δηλητήρια για να αποθαρρύνουν τους λαθρεμπόρους να μετατρέψουν το αλκοόλ σε φεγγαρόφωτο. Αυτό δεν εμπόδισε τους λαθρεμπόρους ή τους πελάτες τους, και μέχρι το τέλος της Ποτοαπαγόρευσης, περισσότεροι από 10.000 Αμερικανοί είχαν σκοτωθεί από μολυσμένο ποτό. Ο περιορισμός του αλκοόλ είναι μια συμβουλή υγείας στην οποία μπορούν να συμφωνήσουν οι γιατροί, αλλά αυτές οι 11 διαμάχες και συνωμοσίες για την υγεία εξακολουθούν να διχάζουν τους ανθρώπους.

Έλεγχος μυαλού της κυβέρνησης: Συνωμοσία: Η CIA δοκίμαζε LSD και άλλα παραισθησιογόνα φάρμακα σε Αμερικανούς σε ένα άκρως απόρρητο πείραμα για την τροποποίηση της συμπεριφοράς.

Η αλήθεια: Το πρόγραμμα ήταν γνωστό ως MK-ULTRA και ήταν πραγματικό. Η CIA ξεκίνησε χρησιμοποιώντας εθελοντές. Ο μυθιστοριογράφος Ken Kesey ήταν ένα αξιοσημείωτο θέμα. Αλλά οι επικεφαλής του προγράμματος σύντομα άρχισαν να δοσολογούν ανθρώπους χωρίς να το γνωρίζουν. Το MK-ULTRA άφησε πολλά θύματα μόνιμα διανοητικά ανάπηρα.

Ο εντυπωσιακός μισθός του Δαλάι Λάμα: Συνωμοσία: Ο Δαλάι Λάμα είναι πράκτορας της CIA.

Η αλήθεια: Ίσως ο λόγος που ο Δαλάι Λάμα χαμογελά σε όλες τις φωτογραφίες να έχει να κάνει με τον εξαψήφιο μισθό που πήρε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ κατά την δεκαετία του 1960. Σύμφωνα με αποχαρακτηρισμένα έγγραφα πληροφοριών, κέρδισε 180.000 δολάρια σε σχέση με την χρηματοδότηση της Θιβετιανής Αντίστασης από την CIA ύψους 1,7 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Η ιδέα ήταν να διαταραχθεί και να παρεμποδιστεί η υποδομή της Κίνας.

Υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας;

Παρά την κλιμακούμενη ανησυχία του ΟΗΕ για τις θεωρίες συνωμοσίας και τους ισχυρισμούς ότι αυτές πολλαπλασιάζονται με πρωτοφανή ρυθμό, νέα έρευνα του Πανεπιστημίου του Μαϊάμι δείχνει ότι αυτό απλώς δεν ισχύει.

Οι επικριτές, ωστόσο, έχουν επανειλημμένα εκφράσει ανησυχίες σχετικά με την ηγεσία της UNESCO, ακόμη και με εκείνους που βρίσκονται πίσω από την νέα προσπάθεια, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων ατόμων από αυταρχικά έθνη και με δεσμούς με δικτατορικά καθεστώτα. Υπάρχουν πολυάριθμοι Κινέζοι κομμουνιστές ενσωματωμένοι στην ανώτερη ηγεσία του οργανισμού, όπως ο Κου Ζινγκ, ο οποίος υπηρετεί ως αναπληρωτής γενικός διευθυντής του οργανισμού.

Ο ίδιος ο οργανισμός έχει καταδικαστεί τακτικά για εξτρεμισμό από τις αμερικανικές αρχές, μεταξύ άλλων και από την κυβέρνηση του Ρόναλντ Ρέιγκαν, όταν αποσύρθηκε από την UNESCO. Η κυβέρνηση Τραμπ τερμάτισε την συμμετοχή των ΗΠΑ στον αμφιλεγόμενο οργανισμό του ΟΗΕ το 2018, επικαλούμενη τον αντισημιτισμό, την «ακραία πολιτικοποίηση», την εχθρότητα προς τις θεμελιώδεις αμερικανικές αξίες κι άλλες ανησυχίες. Ωστόσο, η κυβέρνηση Μπάιντεν αναζητά τρόπους για να παρακάμψει τα ομοσπονδιακά νομοθετήματα που απαγορεύουν την εκ νέου συμμετοχή των ΗΠΑ στον παγκόσμιο οργανισμό.

Κανένας από τους υπεύθυνους Τύπου, τους συνδέσμους για τα μέσα ενημέρωσης ή τους εκπροσώπους της UNESCO δεν απάντησε σε αιτήματα για σχολιασμό του σχεδίου τους.

Αυτό που είσαι πραγματικά δεν μπορεί και δεν πρόκειται ποτέ να το συλλάβει ο νους σου, όση φαντασία και αν έχεις

Σταμάτα να βλέπεις τον εαυτό σου σαν ένα πακέτο σκέψεων, πεποιθήσεων, αναμνήσεων, εικόνων, συναισθημάτων ή παραπόνων. Αυτό που είσαι πραγματικά δεν μπορεί και δεν πρόκειται ποτέ να το συλλάβει ο νους σου, όση φαντασία και αν έχεις.

Όταν περπατάς παρατήρησε ότι περπατάς. Όταν κάθεσαι παρατήρησε ότι κάθεσαι. Όταν κλαις παρατήρησε ότι κλαις. Όταν χαίρεσαι παρατήρησε ότι χαίρεσαι. Όταν φωνάζεις παρατήρησε ότι φωνάζεις. Όταν φοβάσαι παρατήρησε ότι φοβάσαι. Όταν σκέφτεσαι παρατήρησε ότι σκέφτεσαι.

Ό,τι κάνεις, απλά παρατήρησέ το. Μην κρατάς τίποτα και μην κάνεις τίποτα δικό σου. Τώρα που διαβάζεις παρατήρησε ότι διαβάζεις. Τώρα που βλέπεις παρατήρησε ότι βλέπεις. Τώρα που αναπνέεις παρατήρησε ότι αναπνέεις

Αφαίρεσε την προσοχή σου απ' το περιεχόμενο της αντίληψης και στρέψτη προς τη γνώση της εμπειρίας. Όταν γνωρίζεις ότι βιώνεις κάτι, κοιτάς τον εαυτό σου κατάματα. Συνδέεσαι με το Είναι, την επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της μέσα από τις εμπειρίες. Αυτό που είσαι

Η επίγνωση δεν περπατάει. Το σώμα περπατάει. Η επίγνωση δεν κάθεται. Το σώμα κάθεται. Η επίγνωση δεν κλαίει. Το σώμα κλαίει. Η επίγνωση δεν χαίρεται. Το σώμα χαίρεται. Η επίγνωση δεν φωνάζει. Το σώμα φωνάζει. Η επίγνωση δεν φοβάται. Το σώμα φοβάται. Η επίγνωση δεν σκέφτεται. Ο νους σκέφτεται

Η επίγνωση είναι ο κοινός παρονομαστής σε όλα σου τα «κάνω», τα «αισθάνομαι», τα «σκέφτομαι», τα «νιώθω». Είναι πάντα παρούσα. Είναι η γνώση της ζωής

Το μόνο για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι σε όλη μας τη ζωή είναι η γνώση των εμπειριών μας. Για το περιεχόμενό τους ποτέ κανένας δεν είναι σίγουρος. Αυτό που σκέφτεσαι είναι σωστό ή λάθος; Αυτό που βλέπεις είναι αυτό που νομίζεις ή είναι κάτι άλλο; Η συμπεριφορά ενός ανθρώπου εξηγείται μ” αυτόν τον τρόπο ή με άλλον; Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος

Είσαι όμως σίγουρος ότι σκέφτεσαι. Είσαι σίγουρος ότι βλέπεις. Και είσαι σίγουρος ότι παρατηρείς τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου. Το μόνο με το οποίο έρχεσαι σε επαφή είναι η γνώση των εμπειριών. Όλα τα άλλα αποτελούν παροδικά φαινόμενα. Μορφές, αντικείμενα, άνθρωποι, αισθήσεις, σκέψεις και συναισθήματα… Όλα έρχονται και φεύγουν.

Το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να κάνει κανείς στον εαυτό του είναι να πιστέψει ότι είναι ένα πακέτο σκέψεων και συναισθημάτων. Αλλά ακόμα και αυτή η φράση δεν εκφράζει την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει «κακό», δεν υπάρχει «εαυτός» και δεν υπάρχει «πίστη». Απλά, όταν απουσιάζει η επίγνωση για την ύπαρξη των σκέψεων και των συναισθημάτων, συμβαίνει αυτό το «κακό», που κάνει κάποιος «εαυτός», επειδή «πιστεύει» ότι είναι ένα πακέτο σκέψεων και συναισθημάτων. Όλα αυτά συμβαίνουν εν απουσία της επίγνωσης, δηλαδή ανεπίγνωστα, δηλαδή ασυνείδητα. Δεν τα κάνει κανείς και γι' αυτό δεν φταίει κανείς.

Όλα μας τα πιστεύω και οι πεποιθήσεις είναι σκέψεις. Και οι σκέψεις είναι λέξεις. Οι λέξεις γράμματα. Τα γράμματα σύμβολα. Είμαστε ένα πακέτο από σύμβολα; Μήπως ο κόσμος όλος είναι ένα πακέτο από σύμβολα; Τα σύμφωνα και τα φωνήεντα… Αυτά θα μας πουν ποιοι ή τι είμαστε; Αυτά θα μας πουν πώς είναι ο κόσμος και τι είναι η ζωή;

Ανεπίγνωστα θυσιάσαμε το βίωμα για τις λέξεις και την ελευθερία για μια ταυτότητα.

Δεν είμαστε τίποτα. Γνωρίζουμε.

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ: Ο Ιουλιανός εν τοις μυστηρίοις

Ο Ιουλιανός εν τοις Μυστηρίοις (1896)

Πλην σαν ευρέθηκε μέσα στο σκότος,
μέσα στης γης τα φοβερά τα βάθη,
συντροφευμένος μ’ Έλληνας αθέους,
κ’ είδε με δόξες και μεγάλα φώτα
να βγαίνουν άυλες μορφές εμπρός του,
φοβήθηκε για μια στιγμήν ο νέος,
κ’ ένα ένστικτον των ευσεβών του χρόνων
επέστρεψε, κ’ έκαμε τον σταυρό του.

Αμέσως οι Μορφές αφανισθήκαν·
 οι δόξες χάθηκαν — σβήσαν τα φώτα.

Οι Έλληνες εκρυφοκοιταχθήκαν.

Κι ο νέος είπεν· «Είδατε το θαύμα;

Αγαπητοί μου σύντροφοι, φοβούμαι.

Φοβούμαι, φίλοι μου, θέλω να φύγω.

Δεν βλέπετε πώς χάθηκαν αμέσως
οι δαίμονες σαν μ’ είδανε να κάνω
το σχήμα του σταυρού το αγιασμένο;»

Οι Έλληνες εκάγχασαν μεγάλα·

«Ντροπή, ντροπή να λες αυτά τα λόγια
σε μας τους σοφιστάς και φιλοσόφους.

Τέτοια σαν θες, εις τον Νικομηδείας
και στους παπάδες του μπορείς να λες.

Της ένδοξης Ελλάδος μας εμπρός σου
οι μεγαλύτεροι θεοί φανήκαν.

Κι αν φύγανε, να μη νομίζεις διόλου
που φοβηθήκαν μια χειρονομία.

Μονάχα σαν σε είδανε να κάνεις
το ποταπότατον, αγροίκον σχήμα
σιχάθηκεν η ευγενής των φύσις,
και φύγανε και σε περιφρονήσαν».

Έτσι τον είπανε, κι από τον φόβο
τον ιερόν και τον ευλογημένον
συνήλθεν ο ανόητος, κ’ επείσθη
με των Ελλήνων τ’ άθεα τα λόγια.


Το ποίημα «Ο Ιουλιανός εν τοις Μυστηρίοις» ανήκει στα ονομαζόμενα Κρυμμένα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη, σ’ εκείνα δηλαδή τα ποιήματα που ενώ βρέθηκαν ολοκληρωμένα στο αρχείο του ποιητή, ο ίδιος είχε επιλέξει να μην τα δημοσιεύσει.

Το ποίημα είναι κυρίως αφηγηματικό, και βασίζεται σε στοιχεία της ζωής ενός ιστορικού προσώπου, μεταφέροντας ένα περιστατικό που ο ποιητής έχει αντλήσει από διάφορες πηγές, όπως είναι για παράδειγμα το έργο του Edward Gibbon.

Μας Δολοφονούν Γλυκά κι Αθόρυβα

Εδώ και αρκετό καιρό είμαστε εκτεθειμένοι σε μυριάδες σιωπηλούς δολοφόνους. Ανεπαίσθητους δολοφόνους τόσο του φυσικού σώματος όσο και του πνεύματος.

Συνηθίζαμε να πιστεύουμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους δολοφόνους ήταν ακούσιοι και ήταν απλώς το αποτέλεσμα της άγνοιας ή της ανύπαρκτης κατανόησης του μη υλικού κόσμου του πνεύματος. Νιώθαμε επίσης ότι η επιστήμη ήταν μάλλον ανίκανη να ανιχνεύσει τις λεπτές μεταβολές των συναισθημάτων, όπως η κατάθλιψη ή το “απλά δεν αισθάνομαι καλά”. Όλες αυτές οι “μετρήσεις” ήταν πολύ διαφοροποιημένες για να εμφανιστούν στις διάφορες κλασσικές μετρήσεις.

Πλέον όμως αρκετός κόσμος είναι πεπεισμένος πως πολλά από αυτά για τα οποία θα αναφερθούμε γίνονται σκόπιμα. Μας εξοντώνουν σκόπιμα ή, τουλάχιστον, μας αρρωσταίνουν σκόπιμα. Η ανθρωπότητα δολοφονείται σκόπιμα.

Εάν θεωρείτε πως αυτή είναι μια μάλλον ριζοσπαστική υπόθεση και ‘ενοχλήστε’ από αυτήν, ας την αφήσουμε στην άκρη προς το παρόν. Υπάρχει παρ’ όλ’ αυτά ένα καλό επιχείρημα, ακόμη και αν δεν είστε πρόθυμοι να δεχτείτε αυτή την ακραία αντίληψη. Και, όπως συνήθιζε να λέει συχνά στους ασθενείς του ο διακεκριμένος Ελβετός ψυχίατρος Καρλ Γιουνγκ, “Λοιπόν, μπορεί να κάνω και λάθος”.

Υπάρχουν πολλά προφανή πράγματα στον κόσμο που μας σκοτώνουν γλυκά… και υπάρχουν και άλλα που μας σκοτώνουν βίαια. Η ρύπανση είναι το κυριότερο από αυτά- ο αέρας που αναπνέουμε και το νερό που πίνουμε είναι τοξικά – πιθανώς πιο τοξικά από ό,τι μας οδηγούν να πιστεύουμε (αυτό είναι το “γλυκό” μέρος). Στην συνέχεια, στην τοξική λίστα έχουμε τα περισσότερα από αυτά που τρώμε, με το προφανές να είναι το γρήγορο φαγητό, το όχι και τόσο προφανές να είναι τα επεξεργασμένα τρόφιμα, και ο πραγματικά γλυκός ένοχος να είναι οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί. Υπάρχουν και άλλοι “προφανείς δολοφόνοι” εκεί έξω, απλά δεν υπάρχει χώρος να τους συμπεριλάβουμε όλους.

Μερικά από τα πιο “όχι και τόσο προφανή” πράγματα, με τα οποία κάποιοι από εσάς μπορεί να έχετε πρόβλημα, είναι πράγματα όπως το 5G και πραγματικά κάθε ηλεκτρομαγνητική ρύπανση, η οποία περιλαμβάνει ακόμη και τα ραδιοκύματα.

Τα περισσότερα φάρμακα είναι τοξικά, ακόμη και οι ίδιοι οι γιατροί μπορεί να είναι αρκετά τοξικοί και ένοχοι να μας σκοτώνουν γλυκά, αν και θα στοιχηματίζαμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς το κάνουν αυτό ακούσια (πόσες φορές έχετε διαβάσει στατιστικά στοιχεία ότι “οι θάνατοι που οφείλονται σε γιατρούς, νοσοκομεία και φαρμακευτικά προϊόντα” κατατάσσονται στην πρώτη πεντάδα των παγκόσμιων δολοφόνων;) Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα σε αυτήν την λίστα που θα χρειαζόταν ολόκληρος τόμος για να τα παρουσιάσουμε όλα.

Στην πραγματικότητα, δεν θα μας έκανε καμία εντύπωση αν κάθε πράγμα που συναντάμε καθημερινά είναι χημικά τοξικό με κάποιο τρόπο (που σημαίνει ότι είναι υπεύθυνο για την καταστροφή των ιστών του φυσικού μας σώματος).

Πολλοί άνθρωποι εκεί έξω δεν γνωρίζουν πραγματικά τα περισσότερα από αυτά τα πράγματα, ή νομίζουν ότι η ζημιά που μπορεί να προκαλέσουν είναι τόσο ελάχιστη που πραγματικά δεν έχει μεγάλη σημασία. Ισχύει όμως το εξής, όλα αυτά λειτουργούν αθροιστικά στο φυσικό μας σώμα.

Και πάλι, όλα αυτά είναι πράγματα για τα οποία οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τουλάχιστον ακούσει ότι μπορεί να έχουν άσχημες επιπτώσεις. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους, και πάλι, πιθανότατα σκέφτονται ότι οι εξουσίες δεν θα επέτρεπαν πράγματα εκεί έξω που θα μπορούσαν πραγματικά να μας βλάψουν. Και εάν το σκεφτείς, υπάρχουν τόσες πολλές κυβερνητικές υπηρεσίες που ρυθμίζουν όλα αυτά τα πράγματα και κάνουν ό,τι μπορούν για να μη μας βλάψουν (ίσως όμως και όχι…).

Όλοι έχουμε δει ταινίες όπως η Έριν Μπρόκοβιτς (2000) και το Dark Waters (2019) που δείχνουν τον ηρωισμό των ατόμων που πολεμούν τους μεγάλους ρυπογόνους κολοσσούς και κερδίζουν εκατομμύρια δολάρια για τα θύματά τους. Όσο όμως και αν αυτό ακούγεται ελπιδοφόρο, οι ‘κακοί’ σε αυτές τις ταινίες είναι ως επί το πλείστον μερικά επίπεδα πιο κάτω από τους πραγματικούς ενόχους. Σίγουρα, υπάρχουν κακές εταιρείες αλλά και διευθύνοντες σύμβουλοι που τις διοικούν. Είναι πράγματι μέρος της ατζέντας.

Μερικοί από τους μεγαλύτερους ευγενείς δολοφόνους εκεί έξω είναι οι δολοφόνοι της ψυχικής υγείας, καθώς και τα φάρμακα που τους συνοδεύουν. Θα έβαζα επίσης τους προαναφερθέντες δολοφόνους των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων σε αυτή την ομάδα, και ίσως ακόμη και μερικούς από τους ρύπους που επιτίθενται στο μυαλό μας και όχι στο σώμα μας -κανείς δεν δίνει μεγάλη προσοχή σε αυτό- σε λεπτές επιδράσεις στην προσωπικότητα, τη νόηση κ.λπ. Για παράδειγμα, το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης για τα εμβόλια Covid που μας βλάπτουν είναι το πώς μας βλάπτουν σωματικά. Ακούτε ελάχιστα για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν στον εγκέφαλο (εκτός από τις σωματικές), την προσωπικότητα ή το πνεύμα.

Τα ανθρώπινα όντα είναι αρκετά λεπτά βιολογικά συστήματα, και αυτό είναι μόνο το φυσικό μέρος μας. Το νοητικό/συναισθηματικό μέρος είναι επίσης αρκετά λεπτό, και το πνευματικό μέρος είναι τόσο λεπτό που αγνοείται εντελώς. Ακόμη και τα δύο πρώτα από αυτά, το σωματικό και το νοητικό, αγνοούνται σε μεγάλο βαθμό. Το μόνο μέρος τους στο οποίο δίνεται μεγάλη προσοχή είναι το μέρος της κορυφής του παγόβουνου. Η πλειονότητα αυτών των συστημάτων βρίσκεται κάτω από το επίπεδο της ακαθάριστης επίγνωσης, ωστόσο αυτό το κρυφό επίπεδο (ή αυτά τα κρυφά επίπεδα) έχει μεγαλύτερη επιρροή στην ευημερία του ατόμου από ό,τι το σχετικά μικρό τμήμα του παγόβουνου στο οποίο εστιάζεται όλη η προσοχή.

Ας γίνουμε όμως λίγο πιο σαφείς.

Η σύγχρονη ιατρική είναι ως επί το πλείστον μια επιστήμη της στατιστικής. Η πλειοψηφία κυριαρχεί εδώ, η μέση της καμπύλης είναι αυτό που λαμβάνεται υπόψη. Σχεδόν κάθε ιατρική “δήλωση” δίνεται ως ποσοστό. Ποιο ποσοστό θα επιβιώσει από έναν συγκεκριμένο καρκίνο, ασθένεια ή τρόπο θεραπείας, ποιο ποσοστό θα είναι ακόμα ζωντανό σε 5 χρόνια, ποιο ποσοστό θα υποστεί παρενέργειες – και πάει λέγοντας. Πολύ λίγη σκέψη δίνεται στις ακραίες τιμές. Στην πραγματικότητα, ορισμένες παρενέργειες πέφτουν τόσο πολύ έξω από μια σχετική στατιστική, ώστε αυτές οι παρενέργειες αγνοούνται εντελώς- ωστόσο, αυτές οι αγνοούμενες παρενέργειες θα μπορούσαν να έχουν τεράστιο αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής.

Ακολουθεί ένα παράδειγμα: Υπάρχουν δεκάδες πελάτες που επισκέπτονται γιατρούς με το κοινό χαρακτηριστικό της κατάθλιψης. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν τάσεις αυτοκτονίας- απλά έχουν αυτό που οι ίδιοι ορίζουν ως μια μίζερη ζωή. Η ζωή τους απλώς δεν είναι η ζωή που οραματίστηκαν. Ίσως δεν γνωρίζουν καν ότι έχουν κατάθλιψη, αλλά μετά από περαιτέρω αξιολόγηση, φαίνεται ξεκάθαρα ότι απλώς δεν είναι ικανοί να είναι πλήρως ευτυχισμένοι, να έχουν κίνητρα, να είναι περίεργοι για τη ζωή ή ακόμη και να ενδιαφέρονται για τη ζωή.

Αυτοί οι ασθενείς δεν διαθέτουν πραγματικά κανένα από τα τυπικά τραύματα στην ζωή τους που μπορεί να προκαλέσουν κατάθλιψη. Τι συμβαίνει τότε; Ποιος εξωτερικός παράγοντας τους επηρεάζει; Το περιβάλλον (δεν αναφερόμαστε φυσικά στην κλιματική αλλαγή); Ναι. Η κουλτούρα; Ναι. Η κοινωνική παρακμή και ανηθικότητα; Ναι. Το φαγητό που τρώνε; Ναι. Τα φάρμακα που παίρνουν; Ναι. Τα συνταγογραφούμενα φάρμακα που παίρνουν; Σίγουρα ναι. Όλα αυτά τα πράγματα τους σκοτώνουν – μερικά φανερά, αλλά οι πραγματικοί κίνδυνοι είναι τα πράγματα που τους σκοτώνουν απαλά – τα πράγματα που μας λένε ότι είναι ασήμαντα.

Κανένα από αυτά τα πράγματα δεν θεωρείται από την σύγχρονη ιατρική ότι έχει αρκετά σημαντική επίδραση στο σώμα, το μυαλό ή το πνεύμα (στα οποία φυσικά κανένας ιατρός δεν δίνει σημασία) ώστε να είναι επικίνδυνα. Αν εμείς, ως άνθρωποι, δεν ξεφεύγουμε από ένα φυσιολογικό όριο, το οποίο προκαλείται από τα παράπονα και τις παθήσεις μας, θεωρούμαστε “φυσιολογικοί” και τα παράπονα και οι παθήσεις που υπάρχουν δεν έχουν ιδιαίτερη στατιστική σημασία. Όμως αθροίζονται.

Τότε πεθαίνουμε σε νεότερη ηλικία απ’ όσο θα έπρεπε, γινόμαστε πιο αδύναμοι νωρίτερα απ’ ό,τι θα έπρεπε, και ακόμη κι αν το σώμα μας μπορεί να παραμείνει σωματικά λειτουργικό μέσω των σύγχρονων ιατρικών θαυμάτων, είμαστε νεκροί μέσα μας, με μια δηλητηριασμένη ψυχή καθώς και με ένα σώμα και έναν εγκέφαλο που μετά βίας λειτουργεί στο επίπεδο που πρέπει, αλλά λειτουργεί αρκετά ώστε οι περισσότεροι άνθρωποι να θεωρούν ότι είναι ικανοποιητικό.

Το να ζούμε μια ζωή που έχει νόημα και σκοπό είναι στην πραγματικότητα πιο σημαντικό από το να ζούμε μια ζωή με ένα πλήρως υγιές σώμα – και δεν έχουμε τίποτα από τα δύο στο σημερινό παγκόσμιο περιβάλλον. Οι ψυχές μας δολοφονούνται αργά από μια κουλτούρα χωρίς νόημα, με επίκεντρο την ύλη, όπου ο καταναλωτισμός είναι το όνομα του παιχνιδιού της ζωής. Δεν χρειάζεται να απαριθμήσουμε τα προβλήματα που υπάρχουν σε αυτή την κουλτούρα που σκοτώνει την ψυχή, αλλά επικεφαλής του αργού θανάτου είναι η κίνηση προς τον υπερανθρωπισμό και η σκόπιμη δημιουργία ενός κόσμου χωρίς ηθικά θεμέλια.

Το φυσικό σώμα σκοτώνεται επίσης γλυκά με όλους τους προαναφερθέντες τοξικούς δολοφόνους στους οποίους εκτίθεται καθημερινά. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αργοί και ήπιοι, και λειτουργούν ανεμπόδιστα κάτω από το ραντάρ των περισσότερων ανθρώπων -και σίγουρα κάτω από το ραντάρ εκείνων που θα έπρεπε να παρακολουθούν τέτοια πράγματα.

Είναι όμως όλο αυτό σκόπιμο; Υποβαλλόμαστε σε αυτή την αργή γενοκτονία ως μέρος της παγκόσμιας ευγονικής προσπάθειας να απαλλαγεί ο κόσμος από άχρηστους φαγάδες; -ή ακόμα πιο τρομακτικό, να απαλλαγεί ο κόσμος από όλους τους ανθρώπους που είναι φτιαγμένοι κατ’ εικόνα του ‘θεού’ μαζί με την ίδια την φύση; Μια ατζέντα που γίνεται ανατριχιαστικά ξεκάθαρη στον τόμο του C.S. Lewis “That Hideous Strength” (Αυτή η αποτρόπαια δύναμη), όπως φαίνεται και στα έργα πολλών άλλων, όπως ο George Orwell και ο Aldous Huxley.

Πιθανόν να μην έχουν συμβεί όλα όσα αναφέραμε εδώ ως μέρος αυτής της μοχθηρής πρόθεσης. Αλλά θα στοιχηματίζαμε ότι πολλά από αυτά έχουν συμβεί. Μπορεί απλώς να έχει γίνει πλέον φύση του κτήνους να δημιουργεί μια κουλτούρα μέσα στην ύβρη του που αγνοεί τις λεπτές αποχρώσεις της ζωής και του βίου.

Τα περισσότερα από αυτά τα τοξικά παραδείγματα που έχουμε παρουσιάσει εδώ έχουν προκύψει μέσω παράλειψης – π.χ. παραλείποντας κάθε είδους επιμέλεια για την αποφυγή των τοξικών τους επιπτώσεων, ή καταργώντας εντελώς πράγματα που εμπίπτουν στις χαμηλότερες υλικές αναλύσεις της εμπειρίας μας, καθιστώντας τα στατιστικά άσχετα – αν δεν μπορείτε να το δείτε καθαρά, τότε απλά αγνοήστε το. Προφανώς οτιδήποτε “αόρατο”, όπως η αγάπη, η ομορφιά, η τέχνη, η ενότητα και η ουσία της ζωής, αγνοείται πλήρως και σχεδόν άγρια.

Lévinas: το κάλεσμα από τον Άλλο

Emmanuel Lévinas: 1906-1995

Η θέση του Άλλου στον κόσμο

§1. Το ερώτημα για τον Άλλο, για την αναγνώρισή του, για την ευθύνη απέναντί του τίθεται από τον Lévinas σε ένα σχεδόν εντελώς διαφοροποιημένο υπόβαθρο, λαμβάνοντας υπόψη και τις πολιτικές, κοινωνικές, οικολογικές και οικονομικές συνθήκες διαβίωση. Όλη η σχετική φιλοσοφική του θεώρηση βασίζεται στην κεντρική θέση του απόλυτα Άλλου. Σύμφωνα με τον Lévinas, αυτός ο Άλλος έχει υποβαθμιστεί από την υποκειμενικά προσανατολισμένη γένεση της φιλοσοφίας και έχει ξεφύγει από την οπτική γωνία των φιλοσόφων, αν και είναι η θεμελιώδης βάση της ηθικής, την οποία ο Lévinas περιγράφει ως την «πρώτη φιλοσοφία». Περνώντας όλα μέσα από τις διαδικασίες υποκειμενοποίησης, ο Άλλος έχει χάσει τη σημασία του για τον φιλοσοφικό λόγο, τον ζωτικό του χώρο τον έχουν σφετεριστεί και ο ίδιος έχει γίνει ανέστιος λόγω της προσπάθειας του υποκειμένου για εξουσία. Με δεδομένα αυτά, ο Levinas στοχεύει στην ουσιώδη μεταβολή, στον καθαυτό μετασχηματισμό της ηθικής. Αυτός ο μετασχηματισμός έγκειται στο να συγκεντρώνεται το βλέμμα του νου ξανά και ξανά στον Άλλο· κάτι που συνεπάγεται την αντιστροφή της σχέσης εξουσίας μεταξύ του υποκειμένου και του Άλλου, μετατρέποντας τη συνάντηση, την αντιπαράθεση και τελικά την αναμενόμενη ανάληψη της ευθύνης για τη ζωή του άλλου σε στιγμές συγκρότησης του υποκειμένου. Κατ’ αυτό το πνεύμα, το υποκείμενο θέτει τον εαυτό του μπροστά σε υψηλές απαιτήσεις, εάν θέλει να τον κατανοεί ως ολότητα.

§2. Αυτές οι απαιτήσεις συνδέονται με τη συνάντηση του Άλλου, καθώς δεν μπορεί πλέον να αντλήσει την ύπαρξή του από τον εαυτό του, ευθύς ως έχει συναντήσει τον Άλλο. Στη φυσική συνάντηση των δύο, πραγματοποιείται η ηθική διεκδίκηση του υποκειμένου από τον Άλλον, ο οποίος στηρίζει τη θέση του σε μια ιστορία περιθωριοποίησης και καταπίεσης. Τη στιγμή της συνάντησης, η σχέση εξουσίας μεταξύ των δύο δρώντων αντιστρέφεται· το προηγουμένως ενεργό υποκείμενο καλείται σε παθητικότητα από τον Άλλο, ανοίγεται στις ηθικές απαιτήσεις του Άλλου. Το υποκείμενο που επικαλείται ο φιλόσοφος με αυτή τη μορφή συναινεί στην πρακτική του να είναι-για-τον-Άλλο τη στιγμή της συνάντησης με τον Άλλο. Για τον Lévinas, αυτή η είσοδος στο Είναι-για-τον-Άλλο δεν ισοδυναμεί με την αυτο-εγκατάλειψη του υποκειμένου· μάλλον, είναι το Είναι-για-τον-Άλλο και η ευθύνη που αναλαμβάνεται σε αυτό για τη ζωή του Άλλου, η οποία αποτελεί τη βάση της συγκρότησης και αναγνώρισης του υποκειμένου. Η σκέψη του Emmanuel Lévinas για την ετερότητα παρουσιάζει ένα νέο, θεμελιωδώς αλλαγμένο μονοπάτι ηθικής, καθώς δεν είναι πλέον το υποκείμενο που θέτει το ερώτημα «τι πρέπει να κάνω;», αλλά μάλλον η στροφή του προς τον Άλλο και η αναγνώριση στη γυμνότητα του προσώπου αυτού του Άλλου του ηθικού του έργου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιτακτική ανάληψη ευθύνης ισχύει για κάθε αντιπροσωπευτικό άνθρωπο της απόλυτης ετερότητας και, επομένως, ανεξάρτητα από την κοινή πολιτιστική, θρησκευτική ή εθνική πίστη.

§3. Η κεντρική στιγμή της ηθικής θεωρίας του Lévinas είναι η ευθύνη, η οποία μπορεί να θεωρηθεί θεμελιώδης για τη συγκρότηση του υποκειμένου αυτού καθαυτού. Αυτή η ευθύνη είναι αρχικά μια αντίδραση σε αυτό που εμφανίζεται στη συνάντηση και ταυτόχρονα το αποφεύγει: το πρόσωπο. Η απάντηση που απαιτεί ο άλλος μέσα από το πρόσωπό του στη συνάντηση αποτελεί την ηθική επιταγή του να είσαι-για-τον-Άλλο. Σε αυτό το πλαίσιο επιχειρείται να τονιστεί η σύνδεση μεταξύ του προσώπου, της απάντησης και της ευθύνης που προκύπτει για τον Άλλο. Η άπειρη ευθύνη που βρίσκεται στην απάντηση, σε μια αντίδραση στο πρόσωπο, είναι η βάση μιας σχέσης που ξεκινά με την εισβολή του Άλλου και ολοκληρώνεται στο Είναι-για-τον-Άλλο. Η αφετηρία του Lévinas προέρχεται από τη φιλοσοφική παράδοση της Φαινομενολογίας και σε ορισμένα σημεία συμπίπτει με τις δηλώσεις μιας εβραϊκής παράδοσης σκέψης, στην οποία η ευθύνη που απαιτείται από το υποκείμενο για το άλλο υπερβαίνει κατά πολύ τις πράξεις του καθενός και δεν μπορεί να επιλεγεί ελεύθερα. O καθορισμός της έκτασης και των ορίων αυτής της ευθύνης, δεν έγκειται επομένως στην εξουσία του υποκειμένου. Ο Λεβινάς αναπτύσσει περαιτέρω αυτή τη θεωρητική βάση, στη συνάφεια της εξέτασης της σημασίας, του νοήματος του Άλλου και των πιθανοτήτων να γίνει κανείς υποκείμενο. Η κριτική του στρέφεται ενάντια στην οπτική μιας Φαινομενολογίας που βασίζεται σε μια σκόπιμη σχέση με τον κόσμο στον οποίο συγκροτείται η υποκειμενικότητα.

§4. Το επίκεντρο λοιπόν της σχέσης με τον κόσμο είναι η συνάντηση με το πρόσωπο άλλων ανθρώπων. Αυτό δεν πρέπει να εντοπίζεται στο επίπεδο της αισθητηριακής αντίληψης, αλλά θα πρέπει να διαφοροποιείται από οποιοδήποτε πιθανό περιεχόμενο.Το πρόσωπο διακόπτει την τάξη του ιδίου μέσω της εμφάνισής του· αυτή η διακοπή οδηγεί σε αναφορά του Ίδιου στο Άλλο, γιατί το πρόσωπο μιλά με άμεση μορφή και απευθύνεται στον Άλλο. Η εισβολή και οι απαιτήσεις του Άλλου μας θυμίζουν ότι είμαστε και πρέπει να είμαστε για τον Άλλο. Αυτό το Είναι-για-τον-Άλλο αποτελείται από το «κάλεσμα» και η απάντηση σε αυτό συνιστά την ύπαρξη του υποκειμένου ως απάντηση στον Άλλο[1]. Αυτό το αναπόφευκτο της απάντησης, με το οποίο έρχεται αντιμέτωπο το άτομο αντιπροσωπεύει τον πυρήνα της ηθικής ευθύνης του Lévinas, κάτι που σημαίνει ότι όλες οι ανθρώπινες ενέργειες αναφέρονται και απευθύνονται σε έναν Άλλο με τη μορφή απάντησης. H συνάντηση επομένως με τους άλλους σημαίνει άνοιγμα σε μια ηθική κοινότητα που δεν συνδέεται με εθνοτικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις. Αυτή η μορφή κοινότητας πρέπει να γίνει κατανοητή ως μια κοινότητα πέρα ​​από τις διαχωριστικές κατασκευές ταυτότητας· η διαφάνεια που είναι εγγενής σε αυτή τη μορφή κοινότητας επιτρέπει, για πρώτη φορά, μια συνάντηση στο ύψος των ματιών και της αντίστοιχης αντιπροσώπευσης που πραγματοποιείται στη συνάντηση με τον Άλλο. Με βάση τις πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες της ηθικής του Lévinas, είναι κεντρικό ότι οι άνθρωποι δεν καθορίζονται από βιολογικά ή γενικά χαρακτηριστικά, αλλά από τη συνάντηση με τον Άλλο. Αυτό σημαίνει ότι ο Άλλος δεν είναι «άνθρωπος» από την αρχή, αλλά αναγνωρίζεται μόνο «ως άνθρωπος» μέσω της απάντησης. Η ανθρωπότητα εδώ είναι μια απόδοση υποδεέστερη της συνάντησης. Αυτή η μορφή αναφοράς μπορεί να εντοπιστεί εξετάζοντας τις θεωρητικές αναφορές του αποδέκτη και να επεκταθεί για να συμπεριλάβει την κοινωνική και πολιτική διάσταση που προτείνει ο Lévinas στην έννοια του τρίτου. Σύμφωνα συνεπώς με τον φιλόσοφο, αμφισβητείται η πιθανότητα να γίνει ένα σολιψιστικό υποκείμενο: ο άλλος είναι ήδη υφασμένος στην υποκειμενικότητα και επομένως το να είναι κανείς χωρίς ευθύνη είναι αδύνατον. Αυτή η ευθύνη για τον Άλλο προκύπτει από την έννοια της έκθεσης και τις μορφές της ηθικής αντίστασης ή πτώσης, που είναι εγγενείς σε αυτή την έννοια.
------------------------
[1] Lévinas, le temps et lautre , σ. 134.

ΟΙ ΣΟΦΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ

Πλησιάσαμε τώρα το δεύτερο μισό του 5ου αι. π.Χ. Ο Σω­κράτης είναι μεσήλικας, ο Πλάτων γεννιέται ή κοντεύει να γεννηθεί (Γεννήθηκε το 427). Είναι η εποχή που αρχίζει η αν­τίδραση κατά της φυσικής έρευνας και οι φιλόσοφοι άρχισαν να κατευθύνουν τις σκέψεις τους προς την ανθρώπινη ζωή, κι έτσι φτάνουμε στον δεύτερο από τους δύο κλάδους της φιλο­σοφίας που ανέφερα στην αρχή. Ένας λόγος για την αλλαγή αυτή δεν είναι δυσπρόσιτος. Ήταν η επανάσταση του κοινού νου κατά του απόμακρου και ακατανόητου κόσμου που πα­ρουσίαζαν οι φυσικοί φιλόσοφοι. Ο κοινός άνθρωπος αντιμε­τώπιζε το πρόβλημα: να πιστέψει μαζί με τον Παρμενίδη ότι κάθε κίνηση ήταν αυταπάτη και η πραγματικότητα ένα ακίνη­το και πλήρες ον ή αλλιώς «να σώσει τα φαινόμενα» (όπως οι άλλοι είχαν το θράσος να πουν)*1 με το να παραδεχτεί ως μό­νες πραγματικότητες τα άτομα -αόρατα, άχρωμα, άοσμα, άη­χα άτομα- και το κενό. Καμιά από τις δύο εικόνες δεν ήταν ούτε ενθαρρυντική, ούτε ιδιαίτερα πιστευτή. Όπως και να 'ναι, αν θα έπρεπε να πιστέψουμε τους φυσικούς φιλοσόφους, τότε ό,τι ονόμαζαν «φύσιν» ή πραγματική ουσία των πραγμά­των ήταν κάτι το απολύτως μακριά από τον κόσμο στον οποίο φαίνεται να ζούμε. Αν είχαν δίκιο, τότε η φύση του πραγματι­κού κόσμου αποδεικνυόταν να έχει πολύ λίγες συνέπειες για τον άνθρωπο, που έπρεπε να έχει δοσοληψίες καθημερινές με έναν κόσμο τελείως διαφορετικό.

Για να κατανοήσουμε αυτή τη στάση, θα πρέπει βέβαια να θυμίσουμε στον εαυτό μας ότι εντελώς απουσίαζε οποιαδήποτε πειραματική απόδειξη για τους ισχυρισμός τους, και επίσης κάθε μορφή εφαρμοσμένης επιστήμης.

Ο σημερινός φυσικός μου λέει εξίσου ότι το γραφείο το οποίο μοιάζει στερεό κάτω από τη γραφομηχανή μου είναι μια στροβιλιζόμενη λαίλαπα που περιλαμβάνει περισσότερο κενό παρά στερεά σώματα. Μπορώ να ανταπαντήσω πως η πείρα μου δεν συμφωνεί με αυτό, όμως δεν μπορώ να τον αγνοήσω ή να συμπεράνω ότι η άποψη που έχει για την πραγματικότητα δεν έχει συνέπειες για μένα. Όλοι μας έχουμε γνώση (δυστυ­χώς πολύ ζοφερή) του ποιες πρακτικές συνέπειες μπορεί να έχει η πυρηνική επιστήμη πάνω στη ζωή μας. Ο Έλληνας ήταν πιο τυχερός. Μπορούσε να γυρίσει την πλάτη και αυτό έκανε, και - εν μέρει τουλάχιστον - σε αυτή την περίσταση οφείλουμε μερικές από τις πιο βαθειές σκέψεις πάνω στη φύση και το σκοπό της ανθρώπινης ζωής.

Οι λόγοι αυτής της μεταβολής ήταν κατ’ ανάγκην σύνθετοι. Η Αθήνα είχε γίνει στον πνευματικό τομέα και σε άλλους ο αδιαμφισβήτητο; ηγέτης του ελληνικού κόσμου, έτσι που και οι διανοητέ; από άλλες περιοχές του ελληνισμού, όπως ο Ανα­ξαγόρας και ο Πρωταγόρας, έτειναν vex προσελκυστούν στην τροχιά της Αθήνας και να ζήσουν εκεί. Αλλ' η Αθήνα, από το 431 και μετά, είχε εμπλακεί στον μακρό και φοβερό πόλεμο που θα οδηγούσε στην πτώση της τριάντα χρόνια αργότερα, και αμέσως μετά την έκρηξη του δοκίμασε όλη τη φρίκη του λοιμού. Αν η αμερόληπτη επιστημονική έρευνα απαιτεί, όπως σωστά λέει ο Αριστοτέλης, τουλάχιστον ένα ελάχιστο άνεσης και άνετων υλικών συνθηκών, τότε η Αθήνα δεν ήταν πια τό­πος άνετη; διαβίωσης, αλλά μάλλον μια πόλη στην οποία οι προβληματισμοί για την ανθρώπινη ζωή και πράξη όλο και επεκτείνονταν. Επιπλέον η Αθήνα ήταν δημοκρατία, δημο­κρατία αρκετά μικρή ώστε να εξασφαλίζει πραγματικά τη συμμετοχή όλων των ελεύθερων πολιτών στην πολιτική ζωή και όχι απλώς την εκλογή πολιτικών αντιπροσώπων κάθε τό­σα χρόνια. Ορισμένα αξιώματα δίνονταν με κλήρο και ο κάθε πολίτης μπορούσε να νιώθει ότι είχε αρκετή πιθανότητα να παίξει ενεργό ρόλο στην πορεία των κρατικών υποθέσεων. Τούτο με τη σειρά του τροφοδοτούσε τη φιλοδοξία τους να μάθουν περισσότερα για τις αρχές που πάνω τους στηρίζεται η πολιτική ζωή και για τις τέχνες που θα τους εξασφάλιζαν την επιτυχία στην πολιτική.

Εδώ όμως δεν υπάρχει δυνατότητα άλλη παρά να φανούμε αυστηρά εκλεκτικοί, γι' αυτό -μετά από αυτή τη σύντομη μνεία του ότι και σπουδαίοι κοινωνικοί και πολιτικοί παρά­γοντες επιδρούσαν σχετικά - προτείνω να συγκεντρωθούμε στους κυρίως φιλοσοφικούς λόγους αυτής της μεταβολής, εξα­σφαλίζοντας έτσι τουλάχιστον το πλεονέκτημα του να ακολου­θήσουμε ένα συνεπέστερο ειρμό επιχειρημάτων. Η αντίδραση και απομάκρυνση από την έρευνα της "φύσεως" αποδίδεται πότε πότε (μεταξύ άλλων) σε ό,τι χαρακτηρίστηκε χρεωκοπία της φυσικής επιστήμης και πήραμε κιόλας μια ιδέα του τι ση­μαίνει η φράση αυτή. Η βάση της φυσικής επιστήμης στην Ελ­λάδα, όπως είπαμε στην αρχή, ήταν η έρευνα για μια μονιμό­τητα ή σταθερότητα και για μια υποκρυπτόμενη ενότητα σε έναν κόσμο επιφανειακά μεταβλητό και ασταθή, συναποτελούμενο απλώς από μια πολλαπλότητα που πολύ μας μπερ­δεύει. Ο κοινός άνθρωπος θα πρέπει να πίστευε ότι οι φυσι­κοί φιλόσοφοι είχαν σαφώς αποτύχει. Του πρόσφεραν τη δυ­νατότητα της εκλογής ανάμεσα στον Παρμενίδη και τους ατο­μικούς. Ή θα δεχόταν την ενότητα του κόσμου, με τίμημα να αρνηθεί να πιστεύει σε ό,τι του φαινόταν πραγματικό και να παραδεχτεί ότι όλες του οι αισθήσεις ήταν απατηλές· ή θα ακολουθούσε όσους είχαν εγκαταλείψει κάθε άποψη για το ενιαίο του κόσμου πίσω από την πολλότητα, και δημιουργού­σαν έναν κόσμο συνιστάμενο από άπειρη και μόνο πολλότητα· και ούτε καν δέχονταν το χαρακτηρισμό της πραγματικότητας για τις δευτερεύουσες ιδιότητες που συνιστούσαν μέγα μέρος του κόσμου της εμπειρίας του, του κόσμου τον οποίο θα μπο­ρούσαν να δουν και ακροαστούν και οσφρανθούν και γευ­θούν.

Η αντίδραση και η στροφή προς τον ανθρωποκεντρισμό συνδυάζεται με την άνοδο μιας νέας τάξης, των Σοφιστών. Συχνά τονίζεται ότι οι Σοφιστές δεν αποτελούσαν χωριστή φι­λοσοφική σχολή, αλλά μάλλον επαγγελματική τάξη. Ήταν πε­ριφερόμενοι δάσκαλοι που κέρδιζαν το ψωμί τους χάρη στην πείνα για καθοδήγηση σε πρακτικά θέματα, πείνα που παρου­σιάστηκε εκείνη την εποχή από τις αιτίες που ανέφερα: τις αυξανόμενες ευκαιρίες να πάρει κάποιος μέρος στην πολιτική δράση, την αναπτυσσόμενη δυσαρέσκεια προς τους φυσικούς φιλοσόφους και (θα μπορούσε να προσθέσει κανείς) έναν αυ­ξανόμενο σκεπτικισμό απέναντι στο κύρος της παραδοσιακής θρησκευτικής διδασκαλίας με τις ωμά ανθρωπομορφικές πα­ραστάσεις των θεών. Η λέξη «σοφιστής» (= «πρακτικός δά­σκαλος της σοφίας») δεν είχε ως τότε καθόλου προσβλητική σημασία. Ήταν πράγματι η λέξη που χρησιμοποιούσαν για τους επτά σοφούς της παράδοσης. Η αντιδημοτικότητα των Σοφιστών του 5ου αι. έδωσε στη λέξη την απόχρωση που έχει έκτοτε.

Αν και δεν μπορεί κανείς να θεωρήσει τους Σοφιστές χωρι­στή φιλοσοφική σχολή, είχαν κάποια συγκεκριμένα κοινά ση­μεία. Ένα ήταν η ουσιαστικά πρακτική φύση της διδασκαλίας τους· ως τέτοια παρουσίαζαν την εναποτύπωση στο νου των νέων της "αρετής". Συζητήσαμε κιόλας για το νόημα αυτής της λέξης, που η πρακτική της σημασία φαίνεται καθαρά στην ιστορία του Σοφιστή Ιππία που, για να διαφημίσει κατά κά­ποιο τρόπο ζωντανό τις δυνατότητες του, παρουσιάστηκε στους Ολυμπιακούς αγώνες να φορεί μόνο ό,τι είχε ο ίδιος κατασκευάσει, μέχρι και το δαχτυλίδι του.

Κατά δεύτερο λόγο, οι Σοφιστές συμμερίζονταν κάτι που μπορεί επιτυχέστερα να ονομαστεί φιλοσοφική στάση, συγκε­κριμένα έναν κοινό σκεπτικισμό, μια έλλειψη εμπιστοσύνης στη δυνατότητα της απόλυτης γνώσης. Αυτό ήταν φυσική συ­νέπεια του αδιεξόδου στο οποίο, ως φαίνεται, είχε φτάσει η φυσική φιλοσοφία. Η γνώση εξαρτάται από δύο πράγματα: την κατοχή ικανοτήτων, που μπορούν να μας φέρουν σε επα­φή με την πραγματικότητα, και την ύπαρξη μιας σταθερής πραγματικότητας που θέλουμε να γνωρίσουμε. Ως όργανα της γνώσης οι αισθήσεις είχαν αντιμετωπίσει τώρα πια αυστηρή μεταχείριση, και τίποτε άλλο δεν είχε ως τώρα μπει στη θέση τους. Και η πίστη στην ενότητα και τη σταθερότητα του Σύμπαντος είχε υπονομευτεί, χωρίς ακόμα να έχει αναδυθεί η άποψη ότι μπορεί να υφίσταται μια μόνιμη και προσιτή στη γνώση πραγματικότητα έξω και πέρα από τον φυσικό κόσμο.

Αίμα της φιλοσοφίας είναι η αμφισβήτηση. Άπαξ και τα πρώτα της ξεκινήματα έγιναν παρελθόν, κάθε καινούρια εξέ­λιξη αντιπροσωπεύει συνήθως μια αντίδραση στην προηγού­μενη διανόηση. Αυτό αληθεύει για τους μεγαλύτερους Έλλη­νες - τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Γι' αυ­τό αξίζει τον κόπο να ξοδέψουμε κάποιο χρόνο, όπως και ξο­δέψαμε, για τους άμεσους προδρόμους των, για να εννοήσου­με τις πηγές και της δικής τους σκέψης· και για τον ίδιο λόγο έχει ιδιαίτερη σημασία να συλλάβουμε το σημείο, στο οποίο φτάσαμε τώρα, ότι δηλ. η ηθική και πολιτική φιλοσοφία πρω­τοπαρουσιάστηκαν στην Ελλάδα (και αυτό σημαίνει: πρωτο­παρουσιάστηκαν στην Ευρώπη) μέσα σε μια ατμόσφαιρα σκε­πτικισμού. Αυτόν τον σκεπτικισμό έκαμαν έργο της ζωής τους να καταπολεμήσουν ο Σωκράτης και οι διάδοχοι του. Στο φυ­σικό πεδίο ο Δημόκριτος είχε πει ότι τα αισθήματα του γλυ­κού και του πικρού, του θερμού και του ψυχρού δεν ήταν πα­ρά συμβατικοί όροι. Δεν ανταποκρίνονταν σε κάτι πραγματι­κό. Γι’ αυτόν το λόγο ό,τι σ' εμένα φαινόταν γλυκό, ίσως φαι­νόταν σ' εσένα πικρό, ή και σ’ εμένα, αν δεν ήμουν καλά, και το ίδιο νερό ίσως το νιώσω θερμό στο ένα μου χέρι και ψυχρό στο άλλο. Το κάθε τι εξαρτάται από το πώς συμβαίνει να είναι τακτοποιημένα τα άτομα στο σώμα μας και από το πώς αυτά αντιδρούν στον εξίσου πρόσκαιρο συνδυασμό των ατόμων στο λεγόμενο αισθητό αντικείμενο. Η μεταφορά της αντίληψης αυ­τής στο πεδίο της ηθικής ήταν πολύ εύκολη και την πραγματο­ποίησε τότε περίπου, αληθινά, αν πρέπει να πιστέψουμε τη μεταγενέστερη παράδοση, ένας Αθηναίος με το όνομα Αρχέ­λαος, μαθητής του Αναξαγόρα. Αν το θερμό και το ψυχρό, το γλυκό και το πικρό, δεν υπάρχουν στη φύση, αλλ’ είναι απλώς θέμα του πώς τα αισθανόμαστε κατά περίπτωση, τότε - υπο­στήριξε - δεν θα πρέπει να υποθέσουμε ότι το δίκαιο και το άδικο, το σωστό και το λάθος έχουν ύπαρξη εξίσου υποκειμε­νική και μη-πραγματική; Δεν μπορεί να υπάρχουν στη φύση απόλυτες αρχές που να κυβερνούν τις σχέσεις μεταξύ ανθρώ­πων. Το παν εξαρτάται από το πώς βλέπει κανείς κάτι.

Μπορούμε να διασαφηνίσουμε τη σκεπτικιστική άποψη των Σοφιστών, αν μνημονεύσουμε χωρία δύο από τους πιο γνω­στούς Σοφιστές, που άσκησαν και τη μεγαλύτερη επιρροή, το Γοργία και τον Πρωταγόρα. Ο τίτλος που προτιμούσε να δώ­σει ένας φυσικός φιλόσοφος στο έργο του ήταν «Περί φύσεως ή περί του όντος». Συνειδητά παρωδώντας τα πολλά έργα με τον ίδιο τίτλο ο Γοργίας έγραψε ένα έργο στο οποίο έδωσε τον τίτλο «Περί φύσεως είτε περί του μη οντος», και σε αυτό προσπάθησε να αποδείξει τρία πράγματα: α) ότι τίποτε δεν υπάρχει· β) ότι κι αν υπήρχε κάτι, δεν θα μπορούσαμε να το γνωρίσουμε· γ) κι αν ακόμη μπορούσαμε να γνωρίσουμε κάτι, δε θα μπορούσαμε να το μεταδώσουμε στο γείτονα μας.

Ο Πρωταγόρας εξέφρασε ως εξής τις απόψεις του για τη θρησκεία: «Για τους θεούς, δεν μπορώ να ξέρω αν υπάρχουν ή όχι ούτε πώς είναι· γιατί πολλά με εμποδίζουν να το μάθω. μεταξύ των οποίων και το σκοτεινό του πράγματος και η συν­τομία της ανθρώπινης ζωής»*2 Ο ίδιος ήταν που είπε το περί­φημο απόφθεγμα «Ο άνθρωπος είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων»*3, που σήμαινε - αν πρέπει να εμπιστευθούμε την ερμηνεία του Πλάτωνα - ότι ο τρόπος με τον οποίο βλέπει ο α΄ τα πράγματα, αποτελεί γι' αυτόν την αλήθεια, και ο τρό­πος που τα βλέπει ο β΄, αποτελεί γι’ αυτόν την αλήθεια. Δεν μπορεί ο ένας να πείσει τον άλλο ότι έχει λάθος, γιατί αν ο ένας βλέπει τα πράγματα με τον α΄ τρόπο, τότε αυτά υπάρ­χουν γι’ αυτόν όπως τα αντιλαμβάνεται, κι ας τα βλέπει δια­φορετικά ο γείτονας του. Η αλήθεια είναι απολύτως σχετική. Ο Πρωταγόρας όμως άφηνε χώρο για τις παραδοσιακές από­ψεις περί αλήθειας και ηθικής προσθέτοντας ότι, μολονότι κα­μιά γνώμη δεν είναι αληθέστερη από τις άλλες, μπορεί η μια γνώμη να είναι καλύτερη από την άλλη. Αν στα μάτια ενός που υποφέρει από ίκτερο όλα τα πράγματα φαίνονται κίτρι­να, είναι γι' αυτόν πράγματι κίτρινα και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του πει πως δεν είναι. Αξίζει όμως τον κόπο ένας γιατρός να μεταβάλει τον κόσμο αυτού του ανθρώπου βελτιώνοντας τη σωματική του κατάσταση, ώστε τα πράγματα να πάψουν να είναι γι’ αυτόν κίτρινα. Παρόμοια αν ένας άν­θρωπος ειλικρινά πιστεύει ότι είναι σωστό να κλέβει, τότε η γνώμη του αυτή είναι γι' αυτόν σωστή όσο την πιστεύει. Αλλ' η μεγάλη πλειονότητα, για την οποία η κλοπή και φαίνεται και είναι κακό, θα πρέπει να προσπαθήσει να αλλάξει την κα­τάσταση του πνεύματος του και να το οδηγήσει να δεχτεί από­ψεις που δεν είναι αληθινά ορθότερες, αλλά καλύτερες. Εγκα­ταλείπεται ο έλεγχος της αλήθειας ή του ψεύδους για ένα πράγμα, και αντικαθίσταται από τον έλεγχο της χρησιμότητας του.

Ο ανευλαβής σκεπτικισμός των Σοφιστών επηρέασε το ως τώρα αναμφισβήτητο κύρος του νόμου, που βασιζόταν στην πίστη ότι ο νόμος είχε θεία καταγωγή. Τους πρωιμότερους νο­μοθέτες, όπως ο Λυκούργος, ο παραδοσιακός θεμελιωτής της Σπάρτης, θεωρούσαν ότι τους είχε φωτίσει ο Απόλλων και αποτελούσε ακόμα έθιμο οι νομοθέτες να προσφεύγουν στα μαντείο του στους Δελφούς και να εξασφαλίζουν αν όχι τη συμβουλή του, τουλάχιστον την επικύρωση εκ μέρους του των σχεδίων τους. Αυτή τη θρησκευτική θεμελίωση του νόμου υπονόμευε τώρα όχι μόνο η αθεϊστική ροπή της φυσικής φιλο­σοφίας - την οποία ροπή οι Σοφιστές ανέλαβαν να συνεχίσουν με τόσο πολύ ζήλο - αλλά και οι εξωτερικές περιστάσεις, όπως ήταν η αυξανόμενη επαφή των Ελλήνων με τις ξένες χώ­ρες και το μέγα σώμα της σύγχρονης νομοθεσίας της συνδεό­μενης με την ίδρυση των αποικιών. Οι Σοφιστές ήταν τέκνα της εποχής τους. Η επαφή τους δίδαξε τις θεμελιώδεις διαφο­ρές που μπορούσαν να υπάρχουν μεταξύ νομοθεσιών και λαών που ζούσαν σε διαφορετικά κλίματα. Όσο για τις νέες νομοθεσίες, ήταν δύσκολο να πιστέψουν ότι κατέβαιναν από τον ουρανό, όταν οι φίλοι κάποιου (ή, ακόμη χειρότερα, οι εχθροί του) είχαν λάβει εντολή να νομοθετήσουν. Ο ίδιος ο Πρωταγόρας είχε λάβει εντολή το 443 π.Χ. να συντάξει νό­μους για τη νέα αθηναϊκή αποικία, τους Θούριους στην Κάτω Ιταλία. Δεν είναι εκπληκτικό ότι ήταν ο πρώτος που διέδωσε τη θεωρία της καταγωγής του δικαίου, την οποία σήμερα γνω­ρίζουμε με τον τίτλο «κοινωνικό συμβόλαιο». Είτε ότι οι άν­θρωποι, για να προστατευτούν από τα άγρια ζώα και να βελ­τιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο, αναγκάστηκαν σε ένα πρώι­μο στάδιο να ενωθούν σε κοινότητες. Ως τότε δεν είχαν ούτε ηθικούς κανόνες ούτε νόμους, αλλ' η ζωή στις κοινωνίες απο­δείχτηκε πως θα ήταν αδύνατη, αν ίσχυαν οι νόμοι της ζούγ­κλας και έτσι, με αργά και κοπιαστικά βήματα, έμαθαν την αναγκαιότητα των νόμων και των συμβάσεων με τα οποία οι ισχυρότεροι δεσμεύτηκαν να μην επιτίθενται και ληστεύουν τους αδύνατους για μόνο το λόγο ότι αυτοί είναι οι ισχυρότε­ροι.1

Με δεδομένη αυτή την αρχική υπόθεση, ότι οι νόμοι και οι ηθικοί κώδικες δεν είχαν θεία καταγωγή αλλά ανθρώπινη και ατελή, ήταν δυνατόν να καταλήξει κάποιος σε πρακτικά συμ­περάσματα πολύ διαφορετικά. Ο ίδιος ο Πρωταγόρας είπε ότι οι νόμοι δημιουργήθηκαν, γιατί ήταν απαραίτητοι. Προασπίσθηκε λοιπόν το κοινωνικό συμβόλαιο και ζήτησε υποταγή στους νόμους. Άλλοι ριζοσπαστικότεροι Σοφιστές απέκρου­σαν τη θεωρία και υποστήριξαν το φυσικό δικαίωμα του ισχυρότερου να επικρατήσει. Ποικίλα συμπεράσματα θα μπο­ρούσαν να αντληθούν σχετικά, αλλά η μείζων πρόταση ήταν η ίδια για όλα. Όλα παρόμοια ξεκινούσαν από την πλήρη απουσία απόλυτων αξιών και προτύπων, είτε στηρίζονταν σε θεολογικές ιδέες είτε όχι. Κάθε ανθρώπινη ενέργεια την αντι­μετώπιζαν οι Σοφιστές ως στηριζόμενη στην πείρα και μόνο, και επιβαλλόμενη μόνο και μόνο από το κοινό συμφέρον. Ορ­θό και λάθος, σοφία, δικαιοσύνη και καλοσύνη δεν ήταν παρά λέξεις, έστω και αν θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν φρόνιμο να συμπεριφερθούμε σαν να ήταν κάτι περισσότερο από λέξεις.

Σε έναν τέτοιο κόσμο ιδεών εμφανίστηκε ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ. Αυτή η σοφιστική άποψη του φάνηκε ταυτόχρονα και λανθα­σμένη και ηθικά επικίνδυνη και θεώρησε έργο ζωής γι' αυτόν να την πολεμήσει2

Ο Σωκράτης πιθανόν είναι κυρίως γνωστός από το περίφη­μο ρητό του ότι «η αρετή είναι γνώση»*5, και το να ανακαλύ­ψουμε τι σημαίνει αυτό αποτελεί προσέγγιση στον πυρήνα της φιλοσοφίας του εξ ίσου καλή όσο και οποιαδήποτε άλλη. Κα­τανοούμε το ρητό τοποθετώντας το ιστορικά, δηλαδή συσχετί­ζοντας το με τα προβλήματα, με τα οποία η προγενέστερη και σύγχρονη σκέψη και οι περιστάσεις του καιρού του τον ανάγκασαν να ασχοληθεί, και τα οποία προσπαθούσε, όσο μπορούσε, να λύσει.

Ξέρουμε τώρα ότι η αγγλική λέξη «virtue» δεν ανταποκρίνε­ται απόλυτα στην ελληνική «αρετή», που σήμαινε αρχικά επάρκεια σε κάποιο ειδικό έργο. Είδαμε επίσης ότι οι αντίπα­λοι εναντίον των οποίων στρεφόταν η σωκρατική διδασκαλία υποστήριζαν δύο πράγματα: α) ότι οι ίδιοι μπορούσαν να δι­δάξουν ή μεταδώσουν την «αρετή», β) ότι η γνώση, τουλάχι­στον αυτή που μπορούσε να διδαχτεί, ήταν μια χίμαιρα. Δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα. Εξισώνοντας λοιπόν «αρετή» και γνώ­ση ο Σωκράτης με το ρητό του εμφανίζεται να τους προκαλεί σκόπιμα, και την πρόκληση αυτή μπορούμε να συλλάβουμε μόνο, αν μεταφερθούμε με τη σκέψη μας στους καιρούς στους οποίους έζησε.

Ένα από τα πράγματα τα σχετικά με τον Σωκράτη που ερέ­θιζε τον ευαίσθητο, πρακτικό Αθηναίο ήταν ότι επέμενε να στρέφει τη συζήτηση σε τέτοιους ταπεινούς και φαινομενικά άσχετους ανθρώπους, όπως οι τσαγγάρηδες και οι ξυλουργοί, τη στιγμή που ό,τι ζητούσαν εκείνοι να μάθουν ήταν τι σήμαι­νε πολιτική ικανότητα ή αν υπήρχε ένα τέτοιο πράγμα σαν την ηθική υποχρέωση. Αν θέλεις να γίνεις καλός τσαγγάρης, έλεγε ο Σωκράτης, το πρώτο πράγμα που είναι απαραίτητο να μά­θεις είναι τι είναι παπούτσι και ποιος ο σκοπός του. Δεν έχει αξία να προσπαθείς να αποφασίσεις για το καλύτερο είδος εργαλείων ή υλικού και για την καλύτερη μέθοδο χρησιμο­ποιήσεως τους, αν δεν έχεις σχηματίσει πριν στο νου σου μια σαφή και λεπτομερειακή έννοια για το τι ξεκίνησες να παρα­γάγεις και ποια λειτουργία θα έχει να εκτελέσει. Για να χρησι­μοποιήσουμε την ελληνική λέξη, η «αρετή» του υποδηματοποι­ού εξαρτάται πρώτα και πρώτιστα από την κατοχή αυτής της γνώσης. Έπρεπε να μπορεί να περιγράψει με καθαρούς όρους τη φύση του πράγματος που σκόπευε να κατασκευάσει και ο ορισμός αυτός θα όφειλε να περικλείει καθορισμό της χρησι­μότητας που θα είχε το προϊόν. Ήταν πολύ φυσικό να μιλού­με για την «αρετή» ενός υποδηματοποιού, όπως ακριβώς θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την «αρετή» ενός στρατηγού ή πολιτικού. Σε τέτοια περίπτωση η λέξη αυτή δεν είχε αναγκαία οποιαδήποτε σχέση με την ηθική πλευρά των δρα­στηριοτήτων τους, όπως θα υπονοούσε η αντίστοιχη αγγλική λέξη «virtue». Η λέξη «αρετή» σήμαινε αυτό που τους καθιστούσε καλούς στο συγκεκριμένο τους επάγγελμα και, ξεκι­νώντας από τα ταπεινά παραδείγματα των πρακτικών τεχνών, μπορούσε εύκολα ο Σωκράτης να δείξει ότι σε κάθε περίπτω­ση η απόκτηση αυτής της ικανότητας είχε να κάμει με τη γνώ­ση, και πως η πρώτη και αναγκαιότερη γνώση ήταν η γνώση σε κάθε περίπτωση του σκοπού - τι ξεκινούσε να δημιουργή­σει ο άνθρωπος. Αν μας δοθεί να κατανοήσουμε σωστά το σκοπό, μπορεί στη συνέχεια να κατανοήσουμε τα μέσα που πρέπει να χρησιμοποιηθούν, αλλ' όχι αντίστροφα. Επομένως, σε οποιαδήποτε περίπτωση, η «αρετή» εξαρτάται πρώτα από το να έχουμε ένα συγκεκριμένο έργο να εκτελέσουμε, και κατά δεύτερο λόγο από το να ξέρουμε απόλυτα ποιο είναι το έργο και σε τι στοχεύει. Αν λοιπόν (συνέχιζε ο Σωκράτης) υπάρχει αποδεκτή σημασία βάσει της οποίας μπορούμε να μιλούμε για «αρετή» απόλυτη, όπως επαγγέλλονταν ότι διδάσκουν οι Σοφιστές - εννοώντας ότι με την «αρετή» μπορούσε ο κάθε άν­θρωπος να τα βγάλει πέρα ικανοποιητικά στη ζωή - έπεται ότι πρέπει να υπάρχει σκοπός ή λειτούργημα που όλοι μας, ως ανθρώπινα όντα, πρέπει να επιτελέσουμε. Η πρώτη λοιπόν προσπάθεια, αν είναι να αποκτήσουμε αυτή τη γενική ανθρώ­πινη αρετή, είναι να ανακαλύψουμε ποιος είναι ο σκοπός του ανθρώπου.

Δεν θα υποστήριζα τώρα ότι στις καταγραφές της σωκρατι­κής διδασκαλίας, που έχουμε στα γραπτά κείμενα των μαθη­τών του (γιατί ο ίδιος δεν έγραψε τίποτα, πιστεύοντας ότι το μόνο που αξίζει είναι η ζωντανή ανταλλαγή ιδεών με ερωταποκρίσεις μεταξύ δύο προσώπων που βρίσκονται σε προσωπι­κή επαφή), βρίσκουμε την απάντηση σε αυτό το πρωταρχικό ερώτημα για τον γενικό σκοπό ή στόχο της ανθρώπινης ζωής. Η έλλειψη αυτή στη σωκρατική διδασκαλία ήταν, θα έλεγα, ένας λόγος που έκανε τον θετικότερο Πλάτωνα να θεωρήσει καθήκον του όχι μόνο να παρουσιάσει τη διδασκαλία του δα­σκάλου του, αλλά και να την μεταφέρει ένα στάδιο πιο εκεί. Είναι σύμφωνο με το χαρακτήρα του Σωκράτη να μην έχει δώσει την απάντηση. Είχε συνηθίσει να λέει πως ο ίδιος δεν εγνώριζε τίποτα, και πως το μόνο στο οποίο ήταν σοφότερος από τους άλλους ήταν πως είχε συνείδηση της άγνοιας του, ενώ αυτοί δεν είχαν της δικής τους. Η ουσία της σωκρατικής μεθόδου ήταν να πείθει το συνομιλητή του ότι, ενώ πίστευε πως ήξερε κάτι, στην πραγματικότητα δεν ήξερε. Η πεποίθηση της άγνοιας είναι το απαραίτητο πρώτο βήμα για την απόκτη­ση της γνώσης, γιατί κανείς δεν αναζητεί τη γνώση σχετικά με οτιδήποτε, αν κατέχεται από την αυταπάτη ότι την κατέχει ήδη. Ο κόσμος παραπονιόταν ότι η συζήτηση με το Σωκράτη τους νάρκωνε, όπως μια ηλεκτρική εκκένωση3. Εφ όσον ο Σωκράτης θεωρούσε αποστολή του στη ζωή να περιφέρεται και να πείθει τους ανθρώπους για την άγνοια τους, δεν είναι εκ­πληκτικό το πως έγινε αντιδημοκρατικός, ούτε μπορούμε να κατηγορήσουμε εξ ολοκλήρου τους Αθηναίους - όσο κι αν ήταν τραγικό το σφάλμα τους - γιατί τον μπέρδεψαν με τους Σοφιστές και ξέχυσαν πάνω του το μίσος που οι Σοφιστές τους προκαλούσαν. Αυτοί πίστευαν πως η γνώση δεν ήταν δυ­νατή· αυτός έδειχνε στον καθένα ότι δεν ξέρει τίποτε. Η δια­φορά πραγματικά ήταν βαθειά γιατί η δράση του Σωκράτη βασιζόταν στην παθιασμένη πίστη ότι η γνώση ήταν δυνατή, αλλ' ότι τα ερείπια των μισομαθημένων και παραπλανηνητικών ιδεών, που γέμιζαν τα κεφάλια των περισσότερων ανθρώ­πων, πρέπει να παραμεριστούν, πριν καταστεί δυνατό να αρ­χίσει οποιαδήποτε έρευνα για τη γνώση. Αυτό που πρόβαλλε εμπρός στους ανθρώπους, σε γερή αντίθεση προς τον σοφιστι­κό σκεπτικισμό, ήταν «ένα ιδεώδες για γνώση που δεν έχει ακόμη κατακτηθεί».4 Άπαξ και αντιλαμβάνονταν ποιος ήταν ο δρόμος για το στόχο, ήταν πρόθυμος να τον αναζητήσει μαζί τους και η όλη φιλοσοφία για τον Σωκράτη συνίστατο σε αυτή την ιδέα της «κοινής έρευνας». Ούτε ο συνομιλητής του ούτε ο ίδιος ήξερε ακόμα την αλήθεια, αλλά αρκεί να πειθόταν ο άλ­λος ότι αυτό ήταν έτσι, θα μπορούσαν και οι δύο να ξεκινή­σουν μαζί, με την ελπίδα πάντοτε να βρουν την αλήθεια. Ο γνήσιος σωκρατισμός αντιπροσωπεύει πρώτα και πρώτιστα μια στάση του πνεύματος, μια πνευματική ταπεινοφροσύνη που εύκολα την συγχέει κανείς με την αλαζονία, εφ όσον ο αληθινά σωκρατικός φιλόσοφος είναι πεπεισμένος για την άγνοια όχι μόνο του εαυτού του, αλλά και όλης της ανθρωπό­τητας. Αυτή περισσότερο απ' οποιοδήποτε σώμα θετικής φι­λοσοφικής θεωρίας είναι η συμβολή του Σωκράτη.

Επιστρέφουμε τώρα στην επιμονή του ότι, αν επιθυμούμε να αποκτήσουμε την «αρετή», ουσιώδη προϋπόθεση αποτελεί το να ανακαλύψουμε και να καθορίσουμε το σκοπό ή τη λει­τουργία του ανθρώπου: δεν θα περιμένουμε βέβαια να βρούμε αυτόν το σκοπό να ορίζεται σαφώς και ξεκάθαρα από τον ίδιο τον Σωκράτη. Αποστολή του ήταν να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι την ανάγκη αυτή, και να προτείνει μια μέθοδο με την οποία να αναζητήσουν τον απαιτούμενο ορισμό, ώστε και ο ίδιος και οι συν-ερευνητές του να μπορούν να ξεκινήσουν για να τον βρουν.

Στη σύγχυση της ηθικής διανόησης που χαρακτήριζε την εποχή του, ένα γεγονός ξεχώριζε ως κατ' εξοχήν επιζήμιο. Η συζήτηση των ανθρώπων είχε αναμειχθεί με μια μεγάλη ποικι­λία γενικών όρων, ιδιαίτερα αυτών που χρησίμευαν να πει-γράψουν ηθικές έννοιες - δικαιοσύνη, σωφροσύνη, ανδρεία, κ.ο.κ. Ξεκίνησα, λέει ο Σωκράτης, πιστεύοντας μες στην αθωότητα μου πως ήξεραν τι σήμαιναν αυτοί οι όροι, εφ' όσον τους χρησιμοποιούσαν τόσο άνετα, και ήμουν γεμάτος ελπίδες ότι θα το έλεγαν και σ' εμένα, που δεν ήξερα. Όταν τους ρω­τούσε όμως, ανακάλυπτε ότι κανείς τους δεν μπορούσε να του δώσει μια σωστή ερμηνεία. Ίσως υπό το φως της σοφιστικής διδασκαλίας θα έπρεπε να υποτεθεί ότι αυτοί οι όροι δεν εί­χαν πράγματι σημασία· αλλ' εάν έτσι έχει το πράγμα, οι άν­θρωποι θα έπρεπε να σταματήσουν να τους χρησιμοποιούν. Εάν εξ άλλου είχαν κάποια σταθερή σημασία, τότε όσοι τις χρησιμοποιούν θα έπρεπε να είναι σε θέση να πουν τι σημαί­νουν. Δεν μπορείς να συζητάς για ενέργειες σοφές, δίκαιες ή χρηστές, παρά μόνο αν ξέρεις τι είναι σοφία, δικαιοσύνη ή χρηστότητα. Αν, όπως υποψιαζόταν ο Σωκράτης, οι διάφοροι άνθρωποι χρησιμοποιώντας τις ίδιες λέξεις εννοούν διαφορε­τικά πράγματα, συζητούν χωρίς να συνενοούνται και το μόνο αποτέλεσμα θα είναι η σύγχυση. Η σύγχυση θα είναι ταυτό­χρονα και εννοιολογική (γνωστική) και ηθική. Από γνωστική άποψη το να συζητάς με κάποιον που χρησιμοποιεί τους όρους του με σημασία διαφορετική από τη δική σου δεν μπο­ρεί να οδηγήσει πουθενά - εκτός ίσως από τη φιλονικία· και από ηθική άποψη, όταν οι αμφισβητούμενοι όροι παίρνουν τη θέση ηθικών εννοιών, μόνο αναρχία μπορεί να προκύψει. Αυ­τή τη διπλή όψη του προβλήματος, γνωστική (= intellectual) και ηθική, ήθελε να εκφράσει ο Σωκράτης με το ρητό του ότι η αρετή είναι γνώση. Τόσο καθαρό εξ άλλου ήταν το μυαλό του και σταθερός ο χαρακτήρας του, ώστε του φαινόταν αυταπό­δεικτο ότι, αν οι άνθρωποι μπορούσαν να φτάσουν στο σημείο να δουν αυτή την αλήθεια, θα διάλεγαν αυτόματα το σωστό. Ό,τι χρειαζόταν ήταν να τους καταφέρει κάποιος να κάνουν τον κόπο να βρουν ποιο είναι το σωστό. Από εδώ προκύπτει το δεύτερο περίφημο του ρητό, ότι κανείς δεν κάνει με τη θέ­ληση του το κακό. Αν η αρετή είναι γνώση, η κακία οφείλεται στην άγνοια και μόνο*7.

Πώς λοιπόν θα ξεκινήσουμε για να κατακτήσουμε τη γνώση του τι είναι αρετή, δικαιοσύνη, κλπ; Ο Σωκράτης, όπως είπα, ήταν έτοιμος να προτείνει μια μέθοδο, και για τους άλλους και για τον εαυτό του. Η γνώση κατακτάται σε δύο στάδια, στα οποία αναφέρεται ο Αριστοτέλης, όταν λέει ότι ο Σωκρά­της μπορεί δικαιολογημένα να προβάλει ως δικά του δύο πράγματα, την επαγωγή και τον γενικό ορισμό*8. Αυτοί οι κάπως ξηροί λογικοί όροι, που ασφαλώς θα εξέπλητταν τον ίδιο το Σωκράτη, δεν φαίνονται να έχουν και πολλή σχέση με την ηθική, αλλά για το Σωκράτη η σχέση ήταν ζωτική. Το πρώτο στάδιο ήταν να συγκεντρωθούν παραδείγματα, για τα οποία - συμφωνούν και οι δύο συζητητές - μπορεί να ισχύσει ο όρος «δικαιοσύνη» (αν η δικαιοσύνη είναι το ζητούμενο). Τότε τα συγκεντρωμένα παραδείγματα των δίκαιων πράξεων εξετάζονται για να ανακαλυφτεί σε αυτά κάποια κοινή ιδιότη­τα, χάρη στην οποία οι πράξεις φέρουν αυτόν το χαρακτηρι­σμό. Η κοινή ιδιότητα, ή - το πιθανότερο - μια ομάδα ή μια δέσμη από κοινές ιδιότητες, συνιστά την ουσία τους ως δί­καιων πράξεων. Συνιστά πράγματι αυτή (αν αφαιρεθούν οι τυχαίες ιδιότητες, που οφείλονται στο χρονικό σημείο ή στην περίσταση και που ανήκουν σε κάθε μια από τις δίκαιες πρά­ξεις μεμονωμένα) τον ορισμό της δικαιοσύνης. Έτσι η επαγω­γή αποτελεί, όπως το λέει και η ελληνική λέξη (επί + άγω) μια «πορεία» του νου από τις ειδικές περιπτώσεις, αν τις συγκεντρώσουμε και τις δούμε συνολικά, προς την κατανόηση του κοινού των όρου.

Το σφάλμα που εύρισκε ο Σωκράτης στα θύματα αυτού του ακούραστου ερωτηματολογίου ήταν ότι θεωρούσαν επαρκές να επιτελούν το πρώτο στάδιο μόνο, δηλ. να αναφέρουν μερι­κά σκόρπια παραδείγματα και να λένε «Αυτό κι εκείνο είναι δικαιοσύνη». Τον τύπο αυτόν αντιπροσωπεύει ο Ευθύφρων, ο οποίος στον ομώνυμο πλατωνικό διάλογο παρουσιάζεται να συζητεί με το Σωκράτη για το νόημα της ευσέβειας· το θέμα προέκυψε σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Ευθύφρων είχε παρακινηθεί απ’ ό,τι θεώρησε καθήκον του, να διώξει δηλ. δικαστικά τον πατέρα του για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας». Ερωτώμενος ο Ευθύφρων ποιο νόημα δίνει στη λέξη «ευσέ­βεια» απαντά «ευσέβεια είναι αυτό που κάνω τώρα εγώ»*9. Σε έναν άλλο διάλογο ο Σωκράτης λέει στο συνομιλητή του «Σε ρώτησα για ένα μόνο πράγμα, την αρετή, κι εσύ μου έδωσες ένα ολόκληρο σμήνος αρετών»*10. Προσπαθούσε να τους κά­νει να δουν ότι, έστω και αν υπάρχουν πολλά και ποικίλα παραδείγματα ορθής ενέργειας, πρέπει όμως όλα αυτά να έχουν μια κοινή ιδιότητα ή έναν χαρακτήρα κοινό, βάσει του οποίου και χαρακτηρίζονται ορθά. Διαφορετικά, η λέξη «ορ­θός» δεν έχει νόημα.

Αυτός ήταν ο στόχος των ενοχλητικών ερωτήσεων που κατέ­στησαν το Σωκράτη τόσο αντιδημοτικό - να φτάσει από το σμήνος των αρετών στον ορισμό του ενός, της αρετής. Μοιάζει με άσκηση λογικής, αλλ' ήταν στην πράξη ο μόνος τρόπος με τον οποίο πίστευε ο Σωκράτης ότι θα καταπολεμούσε τις ανα­τρεπτικές ηθικές συνέπειες της σοφιστικής διδασκαλίας. Αυ­τοί οι άνθρωποι, που σε απάντηση σε παρόμοια ερωτήματα, όπως «τι είναι ευσέβεια;»*11 απαντούσαν «Αυτό που κάνω τώ­ρα» είναι ακριβώς οι άνθρωποι που θα υποστήριζαν ότι ο μό­νος κανόνας για την πράξη είναι να αποφασίζεις αυθόρμητα ποιο είναι το πλεονεκτικότερο. Κανόνες με την παραδεγμένη έννοια δεν υπάρχουν. Το λογικό σόφισμα οδηγούσε κατ' ευ­θείαν σε ηθική αναρχία.

Ο Σωκράτης πλήρωσε το τίμημα του να προπορεύεται της εποχής του. Η σαφής και ευθεία σκέψη του ταξινομήθηκε μαζί με τη σκέψη των ίδιων των Σοφιστών, εναντίον των οποίων έστρεψε την ειρωνεία του, και δυο αντιδραστικοί πολίτες τον κατηγόρησαν ότι διαφθείρει τους νέους και δεν πιστεύει στους θεούς της πόλης. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι διασημότε­ροι από τους μαθητές και εταίρους του δεν βοήθησαν την υπό­ληψη του. Ο ένας ήταν ο Αλκιβιάδης, για τον οποίο δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Ο άλλος ήταν ο Κριτίας, ο οξύς και εκδικητικός ολιγαρχικός, που γύρισε από την εξορία μετά την ήττα των Αθηνών το 404 και υπήρξε κατά μέγα μέρος υπεύθυνος για τις αιματηρές εκκαθαρίσεις που συνέβησαν υπό την εξουσία των λεγόμενων «Τριάκοντα Τυράννων», από τους οποίους υπήρξε ο βιαιότερος και πιο ακραίος. Κατά την αθηναϊκή συνήθεια είχε τη δυνατότητα ο Σωκράτης να προτεί­νει για τον εαυτό του μια ηπιότερη ποινή και οι δικαστές απέ­μενε να αποφασίσουν μια από τις δυο. Η πρόταση του όμως ήταν να τον ελευθερώσει η πόλη ως δημόσιο ευεργέτη. Όπως και να 'ναι, είπε, δεν είχε χρήματα για να πληρώσει ένα επαρ­κές πρόστιμο. Με την ένθερμη προτροπή του Πλάτωνα και άλ­λων φίλων του πρότεινε ένα πρόστιμο που αυτοί θα πλήρω­ναν, αλλά δεν ανελάμβανε την υποχρέωση να σταματήσει να «διαφθείρει» τους νέους, με βάση το ότι γι' αυτόν οι δραστη­ριότητες αυτές ήταν σπουδαιότερες από την ίδια τη ζωή. Το τελευταίο δεν άφηνε πολλά περιθώρια εκλογής στους δικαστές και τον έστειλαν στη φυλακή, να περιμένει την εκτέλεση. Άλ­λη μια φορά ακόμα εμφανίζονται οι φίλοι του, αυτή τη φορά με ένα σχέδιο που θα διευκόλυνε την απόδραση του. Είναι πιθανό πολλοί, αν όχι οι πλείστοι, από όσους τον αποδοκίμα­ζαν να μην επιθυμούσαν να τον δουν να πεθαίνει και θα ήταν κάτι πάρα πάνω από ευχαριστημένοι, αν ο Σωκράτης πειθό­ταν να εγκαταλείψει την Αθήνα και να ζήσει ήρεμα κάπου αλλού. Εκείνος όμως απάντησε ότι σε όλη του τη ζωή είχε καρπωθεί τα ευεργετήματα που οι νόμοι της Αθήνας πρόσφε­ραν στους πολίτες της και τώρα, που οι ίδιοι αυτοί νόμοι θεώ­ρησαν σωστό να πεθάνει, θα ήταν και άδικο και αχάριστο εκ μέρους του να ξεφύγει από την εκτέλεση της αποφάσεως τους. Και εκτός αυτού, ποιος μπορούσε να πει αν δεν θα περνούσε έτσι σε μια πολύ καλύτερη ύπαρξη από αυτή που είχε γνωρί­σει ως τότε; Μέσα σε αυτή την ήρεμη πνευματική κατάσταση ήπιε το κώνειο το 399 π.Χ., σε ηλικία 70 ετών.

Το τέλος του Σωκράτη προκάλεσε τόσο βαθειά εντύπωση σε έναν από τους νεαρούς φίλους του, ώστε επεσφράγισε την απροθυμία του να ασχοληθεί με την πολιτική ζωή, για την οποία φαίνονταν να τον προορίζουν η καταγωγή του και η ιδιοφυΐα του. Απογοητευμένος - όπως και να 'χει το πράγμα -από την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η πόλη του και τις υπερβολές των τελευταίων τους αρχόντων, έκρινε ο Πλά­των ότι το κράτος που μπορούσε να καταδικάσει έναν τέτοιο άνθρωπο σε θάνατο δεν ήταν τέτοιο στο οποίο να μπορέσει ο ίδιος να παίζει ρόλο ενεργό. Αντί γι' αυτό αφοσιώθηκε στη συγγραφή αυτών των εκπληκτικών διαλόγων του και ανα­πτύσσει, επιβεβαιώνει και διευρύνει τη διδασκαλία του Σω­κράτη με λόγια που θέτει στο ίδιο το στόμα του μεγάλου αν­θρώπου. Πολύ περισσότερα θα μπορούσε να πει κανείς για το Σωκράτη, αλλ' η σκέψη του συνδέεται τόσο στενά με τον Πλά­τωνα και η διαχωριστική γραμμή μεταξύ τους είναι τόσο δυ­σδιάκριτη, που θα σταματήσω σε αυτό το σημείο να μιλώ για μόνον το Σωκράτη και για λογαριασμό του. Καθώς θα προχω­ρούμε στη συζήτηση για τον Πλάτωνα, είναι αναπόφευκτο από καιρό σε καιρό να ξαναγυρίζουμε πίσω σε διάφορες πλευρές του σωκρατικού μηνύματος· και πιστεύω ότι έτσι, σε συνδυασμό με τους κατοπινούς καρπούς της πλατωνικής σκέ­ψης, της σχετικής με τα σωκρατικά διδάγματα, μπορούμε να γνωριστούμε με τις πλευρές αυτές.
-----------------------
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

*1 Βλ. Αριστ. Μεταφ. 1073b 36 και, Θεόφραστο, Diels Vorsokr. II43

*2 "Περί μεν θεών ουκ έχω είδέναι οϋθ' ως εϊσίν, οϋθ ως ουκ είσίν, οΰθ' όποϊοί τίνες ιδέαν πολλά γαρ τα κωλύοντα είδέναι, ή τ' άδηλότης του πράγ­ματος καί βραχύς ων ό βίος του άνθρωπου" (απ. Β4). Η "άδηλότης του πράγ­ματος" μεταφράζεται από τον A. Lesky "το γεγονός ότι είναι αόρατοι" (Ιστ. Αρχ. Ελλ. Λογοτ., μετφρ. Α. Τσοπανάκη, σελ. 491)

*3 "Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος" (απ. Β1).

1. Δέχομαι ότι ο μύθος που λέει ο Πρωταγόρας στον ομώνυμο πλατωνικό διάλογο είναι πράγματι μυθικός με την έννοια ότι το θρησκευτικό ένδυμα μπορούμε να το αποβάλουμε, χωρίς το σοβαρό μήνυμα, που ο μύθος σκοπεύει να μας μεταφέρει, να πάθει τίποτα. Καμιά σημασία δεν πρέπει να δώσουμε στο γεγονός ότι εκεί λέγεται ότι με τη διαταγή του Δία εμφυτεύτηκε στους ανθρώπους η συνείδηση και ένα αίσθημα δικαιοσύνης. Ίσως αυτό δεν είναι γενικά αποδεκτό, αλλ’ ο Πρωταγόρας όχι μόνο επιμένει στη μυθική φύση της διηγήσεώς του (και αυτό φαίνεται από την παραμυθιακή αρχή: "Μια φορά κι έναν καιρό"*4), αλλά και κάθε άλλη ερμηνεία θα διαφωνούσε με τις περί θρη­σκείας απόψεις του, όπως τις βλέπουμε αλλού.

*4 "Ην γαρ ποτέ χρόνος...".

2. Συνιστούμε ειδικά το εξαίρετο άρθρο του καθηγητή R. Hackforth στο Phi­losophy, τομ. VIII (1933), για μια κατανόηση του Σωκράτη.

*5 Ξενοφ. Απομν. Γ, IX, 5: «εφη δε καί την δικαιοσύνην καί την αλλην, πα-σαν άρετήν σοφίαν είναι».

3. Για να μην εκπλαγεί οποιοσδήποτε αναγνώστης από την παρομοίωση, με 6άοη το επιχείρημα ότι οι Έλληνες δεν είχαν ιδέα από ηλεκτρισμό, προτιμώ να εξηγήσω ότι ο Σωκράτης παρομοιάζεται* προς τη «μουδιάστρα» (αρχ. ελλ. «νάρκη»), ένα ψάρι (σελάχι) που παραλύει τα θύματα του με μια ηλεκτρική εκκένωση. Η γνωστή πλακουτσομύτα μορφή του φιλοσόφου βοηθούσε την πα­ρομοίωση.

* Πλάτ. Μεν. 80α.

4. Hackforth, o.π.

*7 Βλ. Πλάτ. Πρωταγ. 351h. 358c.

*8 «τους τ' έπακτικούς λόγους καί το όρίζεσθοα καθόλου» (Μεταφ. 1078 b28).

*9 «οσιον εστίν όπερ εγώ νυν ποιώ» (Πλάτ. Εϋθύφρ. 5d).

**10 «μίαν ζητών άρετήν σμήνος τι άνηΰρηκα αρετών παρά σοί κείμενον» (Πλάτ. Μεν. 72α).

*11 Πλάτ. Εύθύφ.: «τί φης είναι το οσιον» (5d).

Ανθολόγιο Αττικής Πεζογραφίας

ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΠΛ Πολ 346e–348b

Κίνητρα των άξιων αρχόντων – Συμφωνία με τον Γλαύκωνα για χρήση της διαλεκτικής μεθόδου

Στη συζήτηση για τη φύση της δικαιοσύνης και της αδικίας, μετά τον Πολέμαρχο τον λόγο πήρε ο σοφιστής Θρασύμαχος, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι δίκαιο είναι το συμφέρον του ισχυροτέρου. Επέμεινε ότι ο δίκαιος βγαίνει πάντοτε χαμένος και θεώρησε αφελή τον Σωκράτη που πίστευε ότι οι άρχοντες κυβερνούν για χάρη των υπηκόων τους και όχι για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Ο Σωκράτης, που δεν πείστηκε από την επιχειρηματολογία του, αναφέρθηκε στις "τέχνες" και υποστήριξε ότι η καθεμιά από αυτές προσφέρει στους ανθρώπους διαφορετικά οφέλη, που είναι εντελώς ανεξάρτητα και διάφορα ως προς τη φύση τους από τις ωφέλειες που απολαμβάνουν όσοι τις ασκούν, δηλαδή τα χρήματα της αμοιβής τους.


Οὐκοῦν, ὦ Θρασύμαχε, τοῦτο ἤδη δῆλον, ὅτι οὐδεμία
τέχνη οὐδὲ ἀρχὴ τὸ αὑτῇ ὠφέλιμον παρασκευάζει, ἀλλ’,
ὅπερ πάλαι ἐλέγομεν, τὸ τῷ ἀρχομένῳ καὶ παρασκευάζει
καὶ ἐπιτάττει, τὸ ἐκείνου συμφέρον ἥττονος ὄντος σκο-
ποῦσα, ἀλλ’ οὐ τὸ τοῦ κρείττονος. διὰ δὴ ταῦτα ἔγωγε, ὦ
φίλε Θρασύμαχε, καὶ ἄρτι ἔλεγον μηδένα ἐθέλειν ἑκόντα
ἄρχειν καὶ τὰ ἀλλότρια κακὰ μεταχειρίζεσθαι ἀνορθοῦντα,
[347a] ἀλλὰ μισθὸν αἰτεῖν, ὅτι ὁ μέλλων καλῶς τῇ τέχνῃ πρά-
ξειν οὐδέποτε αὑτῷ τὸ βέλτιστον πράττει οὐδ’ ἐπιτάττει
κατὰ τὴν τέχνην ἐπιτάττων, ἀλλὰ τῷ ἀρχομένῳ· ὧν δὴ
ἕνεκα, ὡς ἔοικε, μισθὸν δεῖν ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν
ἐθελήσειν ἄρχειν, ἢ ἀργύριον ἢ τιμήν, ἢ ζημίαν ἐὰν μὴ
ἄρχῃ.

Πῶς τοῦτο λέγεις, ὦ Σώκρατες; ἔφη ὁ Γλαύκων· τοὺς
μὲν γὰρ δύο μισθοὺς γιγνώσκω, τὴν δὲ ζημίαν ἥντινα λέγεις
καὶ ὡς ἐν μισθοῦ μέρει εἴρηκας, οὐ συνῆκα.

Τὸν τῶν βελτίστων ἄρα μισθόν, ἔφην, οὐ συνιεῖς, δι’ ὃν
[347b] ἄρχουσιν οἱ ἐπιεικέστατοι, ὅταν ἐθέλωσιν ἄρχειν. ἢ οὐκ
οἶσθα ὅτι τὸ φιλότιμόν τε καὶ φιλάργυρον εἶναι ὄνειδος
λέγεταί τε καὶ ἔστιν;

Ἔγωγε, ἔφη.

Διὰ ταῦτα τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέ-
λουσιν ἄρχειν οἱ ἀγαθοὶ οὔτε τιμῆς· οὔτε γὰρ φανερῶς
πραττόμενοι τῆς ἀρχῆς ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται
κεκλῆσθαι, οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ τῆς ἀρχῆς λαμβάνοντες
κλέπται. οὐδ’ αὖ τιμῆς ἕνεκα· οὐ γάρ εἰσι φιλότιμοι. δεῖ δὴ
[347c] αὐτοῖς ἀνάγκην προσεῖναι καὶ ζημίαν, εἰ μέλλουσιν ἐθέ-
λειν ἄρχειν ―ὅθεν κινδυνεύει τὸ ἑκόντα ἐπὶ τὸ ἄρχειν ἰέναι
ἀλλὰ μὴ ἀνάγκην περιμένειν αἰσχρὸν νενομίσθαι― τῆς δὲ
ζημίας μεγίστη τὸ ὑπὸ πονηροτέρου ἄρχεσθαι, ἐὰν μὴ αὐτὸς
ἐθέλῃ ἄρχειν· ἣν δείσαντές μοι φαίνονται ἄρχειν, ὅταν
ἄρχωσιν, οἱ ἐπιεικεῖς, καὶ τότε ἔρχονται ἐπὶ τὸ ἄρχειν οὐχ
ὡς ἐπ’ ἀγαθόν τι ἰόντες οὐδ’ ὡς εὐπαθήσοντες ἐν αὐτῷ, ἀλλ’
[347d] ὡς ἐπ’ ἀναγκαῖον καὶ οὐκ ἔχοντες ἑαυτῶν βελτίοσιν ἐπι-
τρέψαι οὐδὲ ὁμοίοις. ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν ἀγα-
θῶν εἰ γένοιτο, περιμάχητον ἂν εἶναι τὸ μὴ ἄρχειν ὥσπερ
νυνὶ τὸ ἄρχειν, καὶ ἐνταῦθ’ ἂν καταφανὲς γενέσθαι ὅτι τῷ
ὄντι ἀληθινὸς ἄρχων οὐ πέφυκε τὸ αὑτῷ συμφέρον σκοπεῖ-
σθαι ἀλλὰ τὸ τῷ ἀρχομένῳ· ὥστε πᾶς ἂν ὁ γιγνώσκων τὸ
ὠφελεῖσθαι μᾶλλον ἕλοιτο ὑπ’ ἄλλου ἢ ἄλλον ὠφελῶν
πράγματα ἔχειν. τοῦτο μὲν οὖν ἔγωγε οὐδαμῇ συγχωρῶ
[347e] Θρασυμάχῳ, ὡς τὸ δίκαιόν ἐστιν τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον.
ἀλλὰ τοῦτο μὲν δὴ καὶ εἰς αὖθις σκεψόμεθα· πολὺ δέ μοι
δοκεῖ μεῖζον εἶναι ὃ νῦν λέγει Θρασύμαχος, τὸν τοῦ ἀδίκου
βίον φάσκων εἶναι κρείττω ἢ τὸν τοῦ δικαίου. σὺ οὖν
ποτέρως, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων, αἱρῇ; καὶ πότερον ἀλη-
θεστέρως δοκεῖ σοι λέγεσθαι;

Τὸν τοῦ δικαίου ἔγωγε λυσιτελέστερον βίον εἶναι.

[348a] Ἤκουσας, ἦν δ’ ἐγώ, ὅσα ἄρτι Θρασύμαχος ἀγαθὰ διῆλθεν
τῷ τοῦ ἀδίκου;

Ἤκουσα, ἔφη, ἀλλ’ οὐ πείθομαι.

Βούλει οὖν αὐτὸν πείθωμεν, ἂν δυνώμεθά πῃ ἐξευρεῖν, ὡς
οὐκ ἀληθῆ λέγει;

Πῶς γὰρ οὐ βούλομαι; ἦ δ’ ὅς.

Ἂν μὲν τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, ἀντικατατείναντες λέγωμεν
αὐτῷ λόγον παρὰ λόγον, ὅσα αὖ ἀγαθὰ ἔχει τὸ δίκαιον
εἶναι, καὶ αὖθις οὗτος, καὶ ἄλλον ἡμεῖς, ἀριθμεῖν δεήσει
[348b] τἀγαθὰ καὶ μετρεῖν ὅσα ἑκάτεροι ἐν ἑκατέρῳ λέγομεν, καὶ
ἤδη δικαστῶν τινων τῶν διακρινούντων δεησόμεθα· ἂν δὲ
ὥσπερ ἄρτι ἀνομολογούμενοι πρὸς ἀλλήλους σκοπῶμεν, ἅμα
αὐτοί τε δικασταὶ καὶ ῥήτορες ἐσόμεθα.

***
Έγινε λοιπόν φανερό, Θρασύμαχε, πως καμιά τέχνη και καμιά εξουσία δεν αποβλέπει σε κείνο, που της είναι ωφέλιμο της ιδίας, αλλά, καθώς ελέγαμε εξ αρχής, εκείνου που έχει στη δικαιοδοσία της, και του το επιβάλλει, γιατί το θεωρεί συμφέρον αυτού, αν και είναι ασθενέστερος, και όχι ότι αποβλέπει στο συμφέρον του ισχυρότερου. Γι' αυτό είναι λοιπόν που έλεγα και πριν, αγαπητέ Θρασύμαχε, πως κανείς δεν αναλαμβάνει μιαν αρχή με ευχαρίστησή του, ούτε παίρνει επάνω του ξένες έγνοιες στα καλά καθούμενα, αλλ' απαιτεί μισθό, επειδή ένας που πρόκειται να εξασκήση μια τέχνη καθώς πρέπει, δεν έχει να περιμένη τίποτα καλό για τον εαυτό του από κείνα που κάνει και προστάζει, αλλά όλα γίνονται για κείνον που έχει στην εξουσία του· γι' αυτό, καθώς φαίνεται, έγινε ανάγκη να οριστή αμοιβή για όσους θέλουν να αναλάβουν μιαν εξουσία, χρήματα και τιμές, ή ακόμα και τιμωρία για κείνους που αρνούνται να την αναλάβουν.

Πώς το εννοείς, Σωκράτη, αυτό; είπε ο Γλαύκων· γνωρίζω πραγματικώς αυτά τα δυο είδη τις αμοιβές που είπες· δεν εννοώ όμως και την τιμωρία, που λες σαν ένα τρίτο είδος αμοιβής.

Δε γνωρίζεις λοιπόν την αμοιβή των αρίστων, που τους κάνει και αποφασίζουν ν' αναλάβουν καμιάν αρχή, όταν την αναλαβαίνουν; ή δε γνωρίζεις πως το να αγαπά κανείς την αρχή, για τα κέρδη που μπορούν να βγουν απ' αυτή, θεωρείται και είναι τωόντι επονείδιστο πράγμα;

Το γνωρίζω, είπε.

Γι' αυτό λοιπόν και οι άριστοι δεν επιζητούν την τιμή της εξουσίας, ούτε τη θέλουν, για να ωφεληθούν χρήματα από αυτήν· γιατί δεν επιθυμούν ούτε φανερά να παίρνουν μισθό και να τους λένε μισθωτούς, ούτε κρυφά να σφετερίζωνται τα δημόσια και να λέγουνται κλέφτες· ούτε πάλι την επιζητούν για την τιμή, επειδή δεν είναι φιλόδοξοι. Πρέπει λοιπόν να υπάρχη καμιά επιτακτική ανάγκη, ή ο φόβος καμίας τιμωρίας, για να το αποφασίσουν να αναλάβουν εκουσίως μιαν αρχή· και γι' αυτό καταντά να θεωρήται επονείδιστο πράγμα το να αναδέχεται κανείς εκουσίως μιαν αρχή, χωρίς να του το επιβάλλη κάποια ανάγκη· και η μεγαλύτερη τιμωρία γι' αυτόν, όταν δεν θέλη να κυβέρνηση ο ίδιος, είναι να κυβερνάται από άλλους χειροτέρους του· και απ' αυτό το φόβο είναι που αναλαβαίνουν την αρχή οι άριστοι, όταν την αναλαβαίνουν, και όχι επειδή την επιζητούν σαν ένα πράγμα καλό για τον εαυτό τους, ούτε για να τα καλοπεράσουν από την εξουσία, άλλα επειδή από ανάγκη τη δέχονται, αφού δεν έχουν να την αναθέσουν σε άλλους καλυτέρους των και ομοίους των. Έτσι που, αν ήταν δυνατό να βρεθή μια πολιτεία όλο από τέλειους ανθρώπους, όλοι θα βάζαν τα δυνατά τους να 'μεναν έξω από την αρχή, όπως τώρα όλοι επιζητούν να είναι μέσα στα πράγματα· και τότε ήθελε αποδειχθή φως φανερό πως το φυσικό του πραγματικώς αληθινού άρχοντος είναι ν' αποβλέπη όχι στο συμφέρον το δικό του, αλλά των υπηκόων και κάθε άνθρωπος με γνώση θα προτιμούσε καλύτερα να ωφελήται ο ίδιος από έναν άλλον, παρά να κοπιάζη και να βασανίζεται για τους άλλους. Διόλου λοιπόν δεν συμφωνώ με τον Θρασύμαχο ότι δίκαιο είναι το συμφέρον του ισχυροτέρου· αλλ' αυτό θα το εξετάσωμε και άλλη φορά· πολύ όμως πιο σπουδαίο μου φαίνεται αυτό που λέγει τώρα ο Θρασύμαχος, ότι δηλαδή η ζωή του αδίκου είναι προτιμότερη από του δικαίου. Εσύ, Γλαύκων, ποιαν από τις δυο προτιμάς, και ποια σου φαίνεται η αλήθεια;

Το να είναι κανείς δίκαιος, μου φαίνεται πως είναι ωφελιμώτερο, αποκρίθηκε ο Γλαύκων.

Άκουσες όμως, πόσα αγαθά μας απαρίθμησε προλίγου ο Θρασύμαχος πως έχει ο άδικος;

Άκουσα, είπε, μα δε μένω σύμφωνος. Θέλεις λοιπόν να δοκιμάσωμε μήπως βρούμε κανένα τρόπο να τον πείσωμε πως δεν είναι αλήθεια αυτά που μας λέει;

Γιατί να μη θέλω;

Ναι, αν όμως στο λόγο που παρατέντωσε αυτός, αντιπαρατάξωμε και μεις κανένα άλλο όμοιο, για να απαριθμήσωμε τα καλά της δικαιοσύνης, και έπειτα άλλον αυτός, και μεις πάλι άλλον, θα γίνη ανάγκη να μετρήσωμε ένα προς ένα και να ζυγιάσωμε τα καλά και της δικαιοσύνης και της αδικίας και στο τέλος θα χρειαστούμε και δικαστάς, για να βγάλουν την απόφαση· ενώ αν, όπως το κάναμε ως τώρα, προχωρούμε στην εξέταση όσο συμφωνούμε σε κάτι ο ένας με τον άλλο, θα είμαστε δικασταί μαζί και δικηγόροι οι ίδιοι.

Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 2023

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης ή Πενταπόλεως

Η ανηθικότητα δεν πάει στα βουνά· υπάρχουν και τα μοναστήρια


Είναι στιγμές, που όσο νηφάλιος κι αν θες να παραμείνεις, εν τούτοις δεν σ' αφήνουν ν' «αγιάσεις». Όταν το θράσος, τεντώνει στα άκρα την μέση ανθρώπινη ανοχή, δεν μπορείς να παραμένεις απαθής. Όταν αυτοί που πουλάνε «αγάπη» στο «ποίμνιο», όπως οι ρασοφόροι ψυχοσώστες, είναι ικανοί να εκμεταλλευτούν την τυχόν ανθρώπινη αδυναμία, προϊόν θρησκευτικού ψυχαναγκασμού, με σκοπό να τούς χειραγωγήσουν, δεν μπορείς να προσποιείσαι πως δεν είδες ή δεν άκουσες, ή δεν «κατάλαβες».

Εν ολίγοις, είναι στιγμές, που θέλεις να βουτήξεις μερικά ρασοφόρα καθίκια και να τα κρεμάσεις ανάποδα απ' τ' ατροφικά αρχίδια τους στο πλησιέστερο καμπαναριό...

Αποκωδικοποίηση:

Ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης ή Πενταπόλεως (1846-1920), είναι ένας από τούς αναρίθμητους «αγίους» τής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που όχι μόνο ο βίος του δεν δικαιολογεί τέτοιον τίτλο, αλλά θα έπρεπε να αποτελεί και παράδειγμα προς αποφυγήν για το χριστεπώνυμο πλήρωμα. Αυτή η «άγια» λέρα (κατά κόσμον, Αναστάσιος Κεφαλάς), κατά την διάρκεια της επιστασίας του στην Ριζάριο σχολή εκδιώχτηκε ως παιδεραστής και συνέχισε στο πατριαρχείο Αλεξανδρείας τις «ιερές» δολοπλοκίες στις οποίες εμπλέκονταν, ήταν αναμεμειγμένος μεταξύ των άλλων και σε σκάνδαλα ηθικής και οικονομικής φύσεως, και ήταν σφετεριστής του πατριαρχικού θρόνου και δολοφόνος του Πατριάρχη! γι' αυτό και καθαιρέθηκε κι εκδιώχθηκε από το πατριαρχείο Αλεξανδρείας, στο οποίο «μεγαλουργούσε».

Εξορίστηκε στην Ερέτρια όπου οι πιστοί γνωρίζοντας τον βίο του και τις πομπές τον εχλεύασαν και τον εξεδίωξαν. Στην δεύτερη εξορία του στο νησί της Αίγινας πληρωμένος κλακαδόρος κατά την αποβίβασή του από το πλοίο, φώναζε: «καλώς ήλθες Άγιε, ευλογία στο νησί μας»!

Μετακομίζοντας στην Ελλάδα, ο «άγιος» δεν ξέχασε τις παλιές, «καλές» συνήθειες. Το 1918, σε ηλικία 72 ετών, οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη, με την κατηγορία τής ασέλγειας και τής ανηθικότητας, μετά από καταγγελία μητέρας νεαρής μοναχής, η οποία μόναζε στο μαναστήρι που είχε ιδρύσει ο «άγιος» στην Αίγινα. Ο ανακριτής Πειραιά, ο οποίος εξέταζε την υπόθεση, συμπτωματικά πέθανε λίγο αργότερα από καρκίνο.

Ο θάνατος τού δικαστή, ερμηνεύτηκε (όπως ήταν φυσικό) από τούς σαπιοκοιλιάδες κληρικούς, ως θεία τιμωρία για την «άδικη» κατηγορία και δίκη, τού διακορευτή «αγίου» (τού οποίου η «αγιοσύνη» επισημοποιήθηκε μόλις το 1999 και τιμάται πλέον στις 9 Νοεμβρίου). Βεβαίως, το ότι και ο ίδιος ο «άγιος», πέθανε δυο χρόνια αργότερα από καρκίνο τού προστάτη, δεν έτυχε ανάλογης «ερμηνείας» από τούς «αντιπροσώπους» τού Θεού επί γης. Απεναντίας, ο «άγιος» θεωρείται μάλιστα και «προστάτης» όσων πάσχουν από... ανίατες ασθένειες!

Εν κατακλείδι:

-Εκδιώχτηκε από την Ριζάριο σχολή ως παιδεραστής!

-Εκδιώχτηκε από το Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας ως καταχραστής, δολοπλόκος, σφετεριστής του πατριαρχικού θρόνου και δολοφόνου του Πατριάρχη!

-Εκδιώχτηκε από την Ερέτρια ως ανεπιθύμητος!

-Εκδιώχτηκε από την Δικαιοσύνη, με την κατηγορία τής ασέλγειας και τής ανηθικότητας νεαρής μοναχής!

Ο εν λόγω ρεμάλι ''Άγιος'' είναι ένας από τους πολλούς ''Αγίους'' που κατασκευάστηκαν από την Ιερή βιομηχανία παραγωγής αγίων με πλαστά αγιογραφικά συναξάρια και ''θαύματα''.