Φιλοσοφικό Κβαντικό Μαγικό

Γιατί Μαγικό και όχι Φιλοσοφικό ή Κβαντικό Γεγονός *ή τούμπαλιν;

Ποιά νομίζεις πως είναι η διαφορά;

Επειδή στην Κβαντική χρησιμοποιούν ονόματα όπως ηλεκτρόνια, φωτόνια, νετρόνια, Κβαντικά Άλματα, Κβαντικούς συσχετισμούς; Στην αρχέγονη Μαγεία όλα αυτά δεν ξαφνιάζουν καθόλου, απλά έχουν διαφορετικά ονόματα, Μεταστοιχείωση, Μεταμόρφωση, Μετάγγιση, Μετάθεση, Εκδήλωση.

Οι αρχαίοι Αλχημιστές ή οι Φιλόσοφοι όλων των εποχών, άλλωστε δεν νοείται αλχημιστής, αν δεν είναι και φιλόσοφος, γνώριζαν από πάντα, πως είναι η ίδια ποιότητα δύναμης ή ενέργειας που βρίσκεται πίσω από τις όποιες λέξεις σήμερα χρησιμοποιούμε, για να περιγράψουμε την Φιλοσοφία, την Κβαντική ή την Μαγεία.

Είναι γεγονός πως, οι σύγχρονοι τουλάχιστον μάγοι, (άλλο είναι ο Αλχημιστής) φαντάζουν γραφικοί και σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μαγγανιστές, τσαρλατάνοι, απλά μερικοί πιο ξύπνιοι, είναι «τσαρλατάνοι μαγγανιστές, υπερφυσικού επίπεδου».

Όχι, δεν είναι δύσκολο να τους ξεχωρίσετε. Έχουν ελάχιστη προσωπική ενέργεια, την οποία τους δίνουν οι καταλήψεις τους. Ζουν στο επίπεδο του ΕΓΩ  και θεοποιούν όλα τα πεδία του, (σεξ, ναρκωτικά, ελευθεριότητα δηλ. τα κατώτερα κέντρα). Συνήθως προωθούν και ασχολούνται με την σεξουαλική μαγεία, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, τα «φτερά και πούπουλα».

Ακίνδυνοι; Ναι, γραφικοί και γελοίοι, μόνο αν κάποιος είναι ψυλλιασμένος, διαφορετικά πίσω από μάσκες αθωότητας, ψευδοκουλτούρας, μπιχλιμπιδιών-φυλακτών-συμβόλων, ομάδων σοβαροφάνειας και μερικών, έξυπνα διαλεγμένων τσιτάτων, προσελκύουν και πιάνουν, σαν τις μαύρες ταραντούλες τα θύματα τους. Η παρομοίωση με αράχνη, δεν είναι τυχαία ξέρετε ! Καταλαβαίνεις πως απλά μιλάμε για Οργανικές Πύλες. Ο κόσμος τους είναι η Σύγχυση. Ας τους αφήσουμε εκεί όπου ανήκουν. Ας τους χαρίσουμε τον κόσμο τους. Δεν μας αφορά.

Οι σύγχρονοι «μάγοι» που το παίζουν αυθεντίες και πουλάνε, φανταστικό, υπερφυσικό και παράλογο, πόσο είναι αστείο, βλακώδες, γραφικό, να μιλάνε για λογική, αποδείξεις, και πραγματικότητα; Δυστυχώς την αυθεντία στην παλαβομάρα, την έχει ολόκληρος ο πλανήτης δεν περισσεύει τίποτε.

Παίζει και το ανάποδο, αυτοί που μιλάνε και πουλάνε το λογικό με αποδείξεις (!) και πιστεύουν πως υπάρχει μονάχα μια πραγματικότητα (!) είναι αστείο να μιλάνε για φαντασία, υπερφυσικό, παράλογο. Ή είναι τόσο βλάκες και η βλακεία δεν κρύβεται με τίποτε, ή θεωρούν βλάκες τους πελάτες τους;

Η αυθεντία ΞΕΡΕΙ τι πουλάει, έχει ΕΠΙΓΝΩΣΗ του τι κάνει, ποιός είναι και ζει, επικοινωνεί, δρα, ανάλογα.

Στην πραγματικότητα η φιλοσοφία του Ηράκλειτου, η μαγεία των Αλχημιστών, του Ζεν και η Κβαντική ελάχιστα διαφέρουν. Αν διαφέρουν. Ο κόσμος στον οποίο ζούσαν οι αρχαίοι Σουμέριοι, οι Ινδοί, οι Ινδιάνοι, οι Τολτέκοι, οι Ζουλού, οι Έλληνες φιλόσοφοι ! είναι ένας κόσμος ζωντανός, δεν είναι κόσμος αντικειμένων. Υπάρχει η ΔΥΝΑΜΗ παντού σαν Ενέργεια διασκορπισμένη και γι αυτό μπορούσαν να μιλάνε με την Δύναμη του αέρα, του βουνού, της φωτιάς, της πέτρας, της βροχής, της ομίχλης, των δέντρων.

Μια Δυναμική Ενέργεια αλληλοσυμπληρούμενη, μια δυναμική αλληλεπίδραση που βρίσκεται μονίμως σε κίνηση και δεν είναι σταθερή, στατική, παγ(ι)ωμένη. Τα πάντα ρέουν, αλλάζουν και κινούνται συνεχώς, «Τα πάντα ρει» του Ηράκλειτου “αεί γίγνεσθαι και μεταβάλλεσθαι και μη ουδέποτε το αυτό μένειν.” και το “Να ακολουθούμε την φυσική τάξη και να κυλάμε με το ρεύμα του Ταο” του Laozi. Στο κοσμολογικό τμήμα του έργου του με τίτλο ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ, ο Ηράκλειτος δηλώνει αφοριστικά πως…

DK B30 Κόσμον <τόνδε> τὸν αὐτὸν ἁπάντων οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησε, ἀλλʹ ἦν αἰεὶ καὶ ἔστι καὶ ἔσται πῦρ ἀείζωον, ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα. 

 Ο κόσμος παραμένει αναλλοίωτος για όλα τα όντα και δεν είναι δημιούργημα κανενός θεού και κανενός ανθρώπου, αλλά υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρξει στον αιώνα τον άπαντα, ως πύρ αείζωον, που αναφλέγεται σύμφωνα με καθορισμένα μέτρα και αποσβένεται με καθορισμένα μέτρα.

Ο αρχαιότερος γνωστός πολιτισμός (3.800 π.κ.ε.), έβλεπε την αναζήτηση της κατανόησης του υλικού κόσμου  και της άυλης Δύναμης-Ενέργειας, σαν το ίδιο πράγμα. Οι Σουμέριοι γνώριζαν τον κύκλο των 26.000 χρόνων, την μετάπτωση των ισημεριών, τη μετάλλαξη των φυτών για την παραγωγή καρπών και ένα είχαν ένα αρδευτικό σύστημα που τροφοδοτούσε ολόκληρη την “εύφορη ημισέληνο”, την λεκάνη των ποταμών, Τίγρη και Ευφράτη.

Φτάνοντας κοντά στο 3.000 οι Έλληνες φιλόσοφοι, Απάντησαν σε ερωτήματα, Γιατί είμαστε εδώ; Τι κάνουμε με την ζωή μας; Πως να ζούμε; Ανέπτυξαν την θεωρία του Ατόμου, Μελέτησαν τις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων, αναζήτησαν και βρήκαν καθολικές αρχές, ακεραίας συμπεριφοράς και στάσης ζωής.

Οι Ινδιάνοι, οι Ζουλού, οι Τολτέκοι, θεωρούσαν πως η Γη είναι ζωντανή, ένα Δυναμικό Ενεργειακό Δίκτυο και ζούσαν αρμονικά με τα βουνά, τα δέντρα, τα ζώα, τις πέτρες, τον ήλιο, την βροχή.  Στήριζαν δε τις αρχές και την δράση της ζωής τους, με τρόπο που να ευχαριστούσε, την δύναμη της γης, του αέρα, του ουρανού, όλου του σύμπαντος. Οι άνθρωποι ήθελαν να γνωρίζουν πως λειτουργεί η φύση στην υλική και στην άυλη δυναμική μορφή της και όχι να την ελέγχουν ή να την εξουσιάζουν. Ήθελαν να ζουν αρμονικά μαζί της, με την ροή της και τις εναλλαγές της, σαν κομμάτι της.

Αυτό άλλαξε στους μέσους χρόνους όταν η Καθολική Χριστιανική εκκλησία στην δύση ανέλαβε θέση ανώτατης εξουσίας – έτσι γίνεται όταν οι Άψυχοι αναλαμβάνουν εξουσία – και δεν έφτανε που αποφάσιζε έτσι αυθαίρετα από μόνη της για το πως λειτουργεί ο Άυλος κόσμος, μια και αυτό ήταν φαινομενικά το πεδίο δράσης της, αλλά έλεγε και στην φυσικό κόσμο τι να κάνει και πως να συμπεριφέρεται.

Το 1543 ο Νικόλαος Κοπέρνικος είχε το θράσος, ή την εντολή, να προκαλέσει την εκκλησία λέγοντας πως,  ο Ήλιος και όχι η Γη είναι το κέντρο του Γαλαξία, χμ, αυτό το είχαν πει εκατοντάδες χρόνια πριν οι Έλληνες φιλόσοφοι (κλέψε – κλέψε) συνήθως ο κλέφτης είναι ΚΑΙ βλάκας. Η εκκλησία αντέδρασε βιαίως σε αυτή την θεωρία, απαγορεύοντας το βιβλίο, τον Κοπέρνικο και κάθε κουβέντα για το θέμα.

Τώρα φυσικά ο Κοπέρνικος απεδείχθη πιο έξυπνος από την εκκλησία και δημοσίευσε το έργο του, λίγο πριν τον παραλάβει ο θάνατος, διαφορετικά θα τον παραλάμβανε, η χριστιανική εκκλησία της αγάπης, που είναι το ίδιο. Να σημειώσω εδώ πως «Η Ιερά Εξέταση» σαν ίδρυμα της Καθολικής εκκλησίας Υπάρχει μέχρι Σήμερα Ενεργή και Ακμάζουσα, διατηρεί όλα τα αρχεία της,  μόνο που δεν χρησιμοποιεί την φωτιά πλέον αλλά πιο εξελιγμένες μεθόδους χειραγώγησης και νοητικού ελέγχου.

Κάποιοι άλλοι  φιλόσοφοι όμως, που υποστήριξαν αυτές της αρχές του Κοπέρνικου, είχαν άσχημα μπερδέματα με την εκκλησία. Ο Τζιορντάνο Μπρούνο επιβεβαίωσε το ότι ο Ήλιος και οι πλανήτες που υπάρχουν στον γαλαξία μας, είναι ένα μόνο από αυτά τα συστήματα που υπάρχουν σε ένα απέραντο Σύμπαν. Μίλησε σχεδόν για όλες τις αρχές της σύγχρονης Κβαντικής γύρω στο 1580.

Για αυτή την τρομερή βλασφημία, ο Μπρούνο φυλακίστηκε επτά χρόνια από την Χριστιανική Ιερά Εξέταση – επαναλαμβάνω, αποτελεί μέχρι και σήμερα το 2010 ενεργό τομέα της Χριστιανικής εκκλησίας- και στην συνέχεια τον έκαψαν ζωντανό το 1600, στην πλατεία των λουλουδιών, σήμερα υπάρχει εκεί άγαλμα του. Είπαμε, η ηλιθιότητα, η μοχθηρία, η διαστροφή, η παράνοια είναι σταθερό δεδομένο αυτού του γίγνεσθαι των ΟΠ.

Ο άλλος που είχε μπλεξίματα με την εκκλησία ήταν ο Γαλιλαίος, πατέρας της σύγχρονης επιστήμης, επειδή ήταν ο πρώτος από τους σύγχρονους, που στήριξε την επιστήμη του, στην εμπειρική Παρατήρηση και στην χρήση των μαθηματικών. Είναι αυτός που επανέφερε ξανά στο προσκήνιο τον τρόπο μελέτης των αρχαίων φιλοσόφων. Λόγω αυτής του της “ανακάλυψης” στις αρχές του 16ου αιώνα, η εκκλησία έπαψε να κατέχει την “γνώση”, έχασε την αποκλειστικότητα, η μόνη εκκλησία που έχει © Γνώσης είναι οι Σαιεντολόγοι, σύγχρονο φρούτο που αναπαράγει τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, σε πλαίσιο κοπυράιτ.

Πλέον η γνώση δεν θα βασιζόταν σε δοξασίες, χριστιανικές ιεραρχίες, αυθαίρετα συμπεράσματα των ιερέων, αμόρφωτων στην πλειοψηφία τους. Αντίθετα η γνώση θα αποκτιόνταν μέσω ΦΑΝΕΡΩΝ, διαδικασιών, ερευνών, παρατηρήσεων και θα επικυρωνόταν από συμπεφωνημένες αρχές, οι οποίες έγιναν γνωστές με τον όνομα “επιστημονική μέθοδος”.

Άλλη πονεμένη ιστορία αυτή η επιστημονική μέθοδος αλλά δεν είναι του παρόντος θέματος. Τον κάλεσαν και τον Γαλιλαίο, φυσικά μπροστά στην Ιερά Εξέταση, αλλά τη γλύτωσε με κατ οίκον περιορισμό στην ηλικία των 70 ετών μέχρι τον θάνατο του, γιατί ήταν αγαπημένος φίλος του Πάπα. Ο Γαλιλαίος σε σχέση με του δύο προαναφερόμενους είχε καλύτερες δημόσιες σχέσεις.

Οι επιστήμονες, δεν διάλεξαν την σύγκρουση με την εκκλησία, δεν παίζεις, δεν είναι παίξε- γέλασε, η ιερά εξέταση και τα αισχρά, απάνθρωπα βασανιστήρια της, αντί να διατυπώσουν μαθηματικούς όρους για την ύπαρξη του θεού, της ψυχής, της ανθρώπινης φύσης, της κοινωνίας, περιορίστηκαν στο να εξερευνήσουν τα μυστικά της ύλης. Η εκκλησία από την άλλη έκανε τα πάντα, για να τους εμποδίσει, να εξαπλώσουν τις “βλάσφημες ιδέες τους”, που απειλούσαν την εξουσία της. Για παρατήρησε γύρω σου, χρησιμοποιώντας την τέχνη της “παρατήρησης του ολοφάνερου” και δες μέχρι στιγμής ποιός νικάει. Επιστήμη ή εκκλησία;

Επειδή οι επιστήμονες όλοι, δεν είναι καλοί ή έμψυχοι άνθρωποι, το αντίθετο ισχύει, δεν καταφέρνουν όλοι να έχουν την Δυναμική Ενέργεια που είχε ο Πυθαγόρης, ο Ηράκλειτος, η Υπατία, έτσι έμπλεξαν την κατάσταση ακόμη χειρότερα και από την εκκλησία. Στο κάτω κάτω αμφότερες επιστήμη και εκκλησία, αποτελούνται από ΟΠ. Ο Γάλλος μαθηματικός και φιλόσοφος Ρενέ Ντεκάρτ τον 17ο αιώνα  έδωσε το δυνατότερο χτύπημα στην σχέση εκκλησίας, επιστήμης και εκεί επήλθε και το διαζύγιο.

Είπε πως το Σώμα και ο Νους δεν έχουν σχέση μεταξύ τους, που στο καλό τα βρίσκουν; Ωρολογοποιός ήταν ο Ντεκάρτ και έβλεπε τα πάντα μηχανικά και λογικά, σε πλαίσια και ανθρώπινους κανόνες. Δεν μπορούσε να καταλάβει ή να αντιληφθεί αυτό που δεν έβλεπε. Από την άλλη την εκκλησία, (όλες) την βολεύει να αερολογεί, άλλωστε σε πρόβατα απευθύνεται, η σύγκρουση επιστήμης- εκκλησίας, ήταν αναπόφευκτη, για το ποιός θα έχει στο μαντρί τα περισσότερα αρνιά.

Η Ύλη και η Δύναμη, είναι δύο διαφορετικά και ξεχωριστά μεταξύ τους πράγματα. Ο Καρτέσιος διαχωρίζει τον Νου από το Σώμα και την ανθρώπινη φύση από την φύση. Παρ όλο που πίστευε πως όλα είναι έργα του θεού, εν τούτοις ο Ντεκάρτ,τα διαχώριζε. Αγαπούσε πολύ τα ρολόγια και έλεγε «εκλαμβάνω το σώμα του ανθρώπου σαν μηχανή» αυτό δημιούργησε την ψυχιατρική και την ψυχολογία που έγινε η μελέτη στης ψυχής, που κατ αυτούς, δεν υπάρχει.

Εδώ έπεσε ο πέλεκυς και η επιστήμη έγινε πιο δογματική και από την εκκλησία με αποτελέσματα πολύ χειρότερα από την Ιερά Εξέταση.

Ο Μπέικον Φράνσις, Βρετανός φιλόσοφος και επιστήμονας, καθιέρωσε την σημερινή επιστημονική μέθοδο στην οποία μπορούμε να παρατηρήσουμε σχηματικά τα εξής. Υπόθεση—>Έρευνα και πειραματισμός—>εξαγωγή γενικών συμπερασμάτων—>έλεγχος των συμπερασμάτων μέσα περαιτέρω έρευνας—> και πάνω απ όλα ικανότητα ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗΣ και ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ.

Ο Μπέικον έκανε και ένα ολέθριο λάθος. Έλεγε πως η φύση έπρεπε να υποδουλωθεί, να εξαναγκαστεί να υπηρετήσει, και να δώσει τα μυστικά της με βασανιστήρια. Δυστυχώς αυτή η αρχή του να αποσπάσουμε από την φύση με βασανισμό και για ίδιον όφελος, τα μυστικά της, έχει δώσει στην επιστήμη μια παρεκκλιμένη κατεύθυνση. Ο Μπέικον, συνόψισε αυτή την θεώρηση του, στην γνωστή σε όλους μας φράση «Η γνώση είναι δύναμη»

Τον 17ο αιώνα βγήκε η ανθρωπότητα από την θεώρηση, που ήθελε το σύμπαν σαν μία ζωντανή και παλλόμενη οντότητα και περάσαμε στην θεώρηση του σύμπαντος σαν μηχανής. Ο Καρτέσιος και ο Νεύτωνας, σταθεροποίησαν (παγ(ί)ωσαν), χρησιμοποιώντας την επιστήμη και τα  μαθηματικά, αυτή την θεώρηση τους (γιατί άραγε;) Ο Καρτέσιος έβλεπε την φύση και τον άνθρωπο σαν μηχανή, το πρόβλημα είναι πως χρησιμοποίησε το μηχανικό μοντέλο σκέψης, σε ΖΩΝΤΑΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ.

Η ιδέα πως αν καταλάβουμε τα μέρη, τα διαφορετικά συστατικά ενός συστήματος, θα καταλάβουμε πως λειτουργεί ολόκληρο το σύστημα, μπορεί να είναι καλή για ένα ρολόι. Το πρόβλημα είναι πως η φύση και ο άνθρωπος μέσα σε αυτή δεν είναι κουρδιστό παιχνίδι ή μηχανή. Κάπου εκεί τα κάνανε μαντάρα και συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Αλλά …

Ο Ηράκλειτος διαιρεί τους ανθρώπους σε κοιμώμενους και εγερμένους

Οι εγερμένοι είναι οι σοφοί, οι λίγοι, οι φλογεροί, ενώ οι πρώτοι οι κοινοί άνθρωποι, η μάζα, οι πολλοί, οι παγ(ι)ωμένοι και συνήθως οι ΟΠ). Ο νόμος πού εκφράζεται από το λόγο, δηλαδή την κατανόηση των αληθών σχέσεων πού εγκαθίστανται μεταξύ των πραγμάτων, είναι στη διάθεση όλων, αλλά δεν είναι ίδιοι όλοι οι άνθρωποι, μερικοί θεωρούν αυτό το νόμο καλύτερον από άλλους δυνάμει των αντιστοίχων διανοητικών ικανοτήτων.

Όποιος θα είναι σε θέση να κατανοήσει το λόγο περισσότερο, θα προσεγγίσει την αλήθεια και την αυθεντική σοφία. Για τον Ηράκλειτο δεν είναι σοφός εκείνος πού γνωρίζει έναν μεγάλο αριθμό πραγμάτων, αλλά εκείνος πού γνωρίζει να συλλέγει καλύτερα από άλλους, τη φύση των σχέσεων πού εγκαθίστανται μεταξύ των πραγμάτων.

Η Ενέργεια συνιστά ουσιαστικά το υλικό, από το οποίο παράγονται όλα τα στοιχειώδη σωματίδια, τα άτομα και γενικά τα πάντα στον κόσμο, αλλά παράλληλα η Ενέργεια κινεί τα πάντα στον κόσμο, αποτελώντας μία αναλλοίωτη ουσία, που το συνολικό της ποσό, δεν μεταβάλλεται, με τα στοιχειώδη σωματίδια να αποτελούν παράγωγά της, όπως πιστοποιούν πάμπολλα πειράματα, ενώ ταυτόχρονα μετατρέπεται σε κίνηση, σε θερμότητα, σε φωτεινή ακτινοβολία ή σε διαφορά δυναμικού, προκαλώντας ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα.

Η Ενέργεια είναι η αιτία όλων των μεταβολών, που εκπροσωπεί μία θεμελιώδη αρχή, την αλλαγή, την άφθαρτη μεταβολή που ανανεώνει τον κόσμο και αν και αυτή καθαυτή η αλλαγή δεν αποτελεί υλικό αίτιο, ο εκπρόσωπός της, το πῦρ, συνιστά ως θεμελιώδης αρχή και την κινούσα δύναμη. Στο κοσμολογικό τμήμα του έργου του με τίτλο ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ, ο Ηράκλειτος δηλώνει αφοριστικά πως:

DK B30 Κόσμον <τόνδε> τὸν αὐτὸν ἁπάντων οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησε, ἀλλʹ ἦν αἰεὶ καὶ ἔστι καὶ ἔσται πῦρ ἀείζωον, ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα.

(Ο κόσμος παραμένει αναλλοίωτος για όλα τα όντα και δεν είναι δημιούργημα κανενός θεού και κανενός ανθρώπου, αλλά υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρξει στον αιώνα τον άπαντα, ως πύρ αείζωον, που αναφλέγεται σύμφωνα με καθορισμένα μέτρα και αποσβένεται με καθορισμένα μέτρα).

Επιστήμονες σαν τον Μάξγουελ τον Νιλς Μπόρ, τον Νικολά Τέσλα τον Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, τον Βίλχελμ Ράιχ τον Έρβιν Σρέντινγκερ  είπαν στους ανθρώπους.

Εξερευνήστε πολύ βαθιά μέσα στην Ύλη και αυτή θα εξαφανιστεί, θα διαλυθεί σε άπειρη Ενέργεια. Τα πάντα είναι Ενεργειακά πεδία, ακόμη και η Ύλη όπως την βλέπεις δεν υπάρχει αποτελείται από κενό χώρο που είναι γεμάτος με Ενέργεια. Το σώμα σου είναι ένα Ενεργειακό πεδίο. Μόνο η αύξηση και η ανακατεύθυνση, της Ενέργειας θα ενεργοποιήσει το δυναμικό σου.
***

Η φιλοσοφία γράφεται μέσα σε αυτό το μεγάλο βιβλίο – το Σύμπαν- το οποίο παραμένει πάντοτε ανοιχτό στο βλέμμα μας. Το βιβλίο αυτό δεν θα γίνει κατανοητό, εκτός αν μάθει να κατανοεί κανείς, την γλώσσα και να ερμηνεύει τους χαρακτήρες με τους οποίους έχει γραφεί. Είναι γραμμένο στην γλώσσα των μαθηματικών και οι χαρακτήρες του είναι τρίγωνα, τετράγωνα, κύκλοι και άλλα γεωμετρικά σχήματα. Δίχως αυτά περιπλανιόμαστε άσκοπα σε κάποιο σκοτεινό λαβύρινθο. –Γαλιλαίος.
***

Εάν η ενιαία αρχή πού εξομοιώνει όλα τα πράγματα του κόσμου είναι το γίγνεσθαι,  το φυσικό στοιχείο από το οποίο όλα τα άλλα στοιχεία αποτελούνται, είναι το πυρ. Αυτό διότι το πυρ θεωρείται ως στοιχείο αποσταθερωτικό, σε θέση να προκαλέσει εκείνη την αλλαγή πού επιτρέπει στα πράγματα να μετατραπούν από τη μια κατάσταση στην άλλη. –Ηράκλειτος

Τα ίδια είπαν και ο Πυθαγόρας, ο Παρμενίδης,  η Υπατία, όλοι οι Σοφοί φιλόσοφοι το ίδιο λένε. Διάβασε, εξερεύνησε και μάθε για την περίφημη Ενέργεια.. και ανακάλυψε, ΞΑΝΑ Ανακάλυψε τον Φιλοσοφικό ή Κβαντικό της κόσμο και οι Αλχημιστές; Μα τι άλλο είναι όποιος, ζει σύμφωνα με την φύση, κολυμπάει στην αρχέγονη θάλασσα μυστηρίου, εναρμονίζεται με την ομορφιά και τα καπρίτσια της, απολαμβάνοντας να την εξερευνεί, να την ανακαλύπτει, να την γνωρίζει, μέχρι να αποδεσμευτεί από αυτήν. Αποκάλεσε τον όπως θέλεις, προτιμώ να τον λέω “Μέγα Κατεργάρη”.

Αν θέλεις να ξέρεις τι ακολουθείς, ποιόν διαβάζεις, και ποιός είναι αυτός που σου πουλάει λέξεις με περιτύλιγμα, μαγικής ακαδημίας, ρέικι μάστερ, μανι(χ)έστα αναγέννησης, επαναστάσεις με  φτερά παγωνιού ή πούπουλα κόκορα και λοιπές ηλιθιότητες, Μελέτησε την λεξησαφήνιση πιο κάτω αλλά χρησιμοποίησε και ένα καλό λεξικό, για να γνωρίζεις τις λέξεις, τον ορισμό και την ετυμολογία τους. Για να μην πιστεύεις αλλά να Γνωρίζεις. Τουλάχιστον να Γνωρίζεις και να ξεχωρίζεις, ποιόν έχεις απέναντι σου, ένα φιλόσοφο, ένα πολεμιστή-ταξιδιώτη ή ένα μαγγανιστή.

---------------------
*Λεξησαφήνιση 

>φιλοσοφία η [filosofía]: 1. η επιδίωξη της γνώσης, η αναζήτηση της αλήθειας σχετικά με το νόημα της ζωής, την ουσία του κόσμου και τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο: Είναι η ~ επιστήμη; 2. η επιστήμη (ως σύστημα ιδεών, αντιλήψεων, πεποιθήσεων) και η διδασκαλία της γνώσης, της διερεύνησης σχετικά με το νόημα της ζωής, του κόσμου και της θέσης του ανθρώπου σε αυτόν (όπως εκφράζεται από κπ. φιλόσοφο, από κάποια σχολή ή από κάποια εποχή): Yλιστική / ιδεαλιστική / εμπειρική ~. H ~ του Mαρξ / του Kαντ / του Xέγκελ. Διδάσκω / σπουδάζω ~. ~ της Iστορίας / της Tέχνης / του Δικαίου. H ~ θεωρήθηκε από πολλούς ως μητέρα των επιστημών. || Mάθημα / έδρα / βιβλίο / φοιτητής / καθηγητής Φιλοσοφίας. (λόγ. έκφρ.) θύραθεν* ~.3α. σύστημα αρχών που τίθεται, που λαμβάνεται ως βάση για να ερμηνευτεί ή να ταξινομηθεί κτ.: Για να καταλάβεις την ιστορία, πρέπει να μπεις στη ~ της. Ποια είναι η ~ αυτού του νομοσχεδίου; β. προσωπικός τρόπος να θεωρεί, να αντιμετωπίζει κανείς (συνολικά) τη ζωή και τα πράγματα (και οι ιδέες που απορρέουν από αυτό τον τρόπο)· κοσμοθεωρία: H ~ του είναι: Γλέντα τη ζωή, γιατί είναι σύντομη. 4. πολύπλοκη, σύνθετη σκέψη, προσεκτική διερεύνη ση: Tο πράγμα είναι απλό, δε χρειάζεται / θέλει (μεγάλη)~.

[λόγ. < αρχ. φιλοσοφία]

>φιλοσοφημένος -η -ο [filosofiménos] μππ. του φιλοσοφώ : που αντιμετωπίζει τα πράγματα μέσα από έναν ιδιαίτερο, προσωπικά συγκροτημένο τρόπο σκέψης και θεώρησης, βασισμένο στη γνώση και στην εμπειρία: ~ άνθρωπος. Φιλοσοφημένα λόγια. φιλοσοφημένα ΕΠIΡΡ. </YΡΟLΕMMA>

[λόγ. μππ. του φιλοσοφώ]

>φιλόσοφος ο [filósofos] Ο20α θηλ. φιλόσοφος [filósofos]: 1.αυτός που ασχολείται με τη φιλοσοφία, που ερευνά ή διδάσκει στην περιοχή της φιλοσοφίας: Οι αρχαίοι φιλόσοφοι. Ο Πλάτων ήταν μεγάλος ~. Yλιστές / ιδεαλιστές / σκεπτικοί φιλόσοφοι. Φιλόσοφοι που ανήκουν σε διαφορετικές σχολές. 2.αυτός που, σε επίπεδο καθημερινότητας, προσπαθεί να πάρει μιαν απόσταση, να αρθεί από την αμεσότητα, την επιφανειακότητα και τη λεπτομέρεια των πραγμάτων και να τα αντιμετωπίσει εμβαθύνοντας στη σκέψη του και δίνοντας συνολικές ερμηνείες ή απαντήσεις, βασισμένες στη γνώση και κυρίως στην εμπειρία: ~ της καθημερινής ζωής.

[λόγ.: 1: αρχ. φιλόσοφος· 2: σημδ. γαλλ. philosophe < λατ. philosophus < αρχ. φιλόσοφος·λόγ. θηλ. χωρίς διάκρ. γένους]

***
κβάντο το [kvándo]: (φυσ.) στοιχειώδες ποσό ενέργειας που συνιστά την ακτινοβολούμενη ενέργεια ενός υλικού σώματος· σύμφωνα με τη θεωρία των κβάντων τα ποσά αυτά έχουν διακεκριμένες τιμές, που καθορίζονται από το είδος των ατόμων από τα οποία αποτελείται το υλικό σώμα που ακτινοβολεί.

[λόγ. εν. <νλατ. quanta πληθ. του λατ. quantum πόσο;]

>κβαντομηχανική η [kvandomixanikí]: (φυσ.) κλάδος της μαθηματικής φυσικής που ασχολείται με την κίνηση των ηλεκτρονίων, πρωτονίων, νετρονίων και άλλων υποατομικών σωματιδίων από τα οποία απαρτίζονται τα άτομα: H ~ αποτελεί νεότερο κλάδο της φυσικής και διαφοροποιείται από την κλασική μηχανική του Nεύτωνα.

[λόγ. κβάντ(ο) -ο- + μηχανικήμτφρδ. αγγλ. quantum mechanics]

>κβαντικός -ή -ό [kvandikós] (φυσ.) που ανήκει ή που αναφέρεται στα κβάντα: Kβαντική θεωρία.

[λόγ <αγγλ. quantic < quant(a) = κβά ντ(ο) -ic = -ικός]

***
>Μαγεία η [majía] : 1α. σύνολο από μυστικιστικές γνώσεις και ενέργειες με τη βοήθεια των οποίων ο άνθρωπος πιστεύει ότι προκαλεί τη δημιουργία φαινομένων, τα οποία δε συμβιβάζονται με τους φυσικούς νόμους ή την κοινή εμπειρία: Aσχολείται με τη ~. Πιστεύει στη ~. Στις πρωτόγονες κοινωνίες η ~ αντικαθιστά τη θρησκεία. (έκφρ.) μαύρη* ~. ANT λευκή* ~.β. τα μάγια: Χρησιμοποιεί μαγείες και μαγγανείες. ΦΡ ως διά μαγείας, ξαφνικά και με ανεξήγητο τρόπο. 2. (μτφ.) α. η σαγηνευτική επίδραση που ασκεί κτ. ωραίο ή μυστηριώδες και που προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση· γοητεία: H ~ της τέχνης / του ποιητικού λόγου. H ακατανίκητη ~ της ελευθερίας. β. για πράγμα ή γεγονός πολύ εντυπωσιακό ή ευχάριστο: Tο φεγγάρι απόψε είναι ~. Tο ταξίδι / οι διακοπές μας ήταν ~.

[λόγ: 1: ελνστ. μαγεία, αρχ. σημ: "θεολογία των Μάγων"· 2: σημδ. γαλλ. magie (στη νέα σημ.) <ελνστ. μαγεία& σημδ. γαλλ. enchantement]                                  

μάγος ο [máγos] θηλ. μάγισσα η [májisa]μόνο στις σημ. 1, 2 : 1α. αυτός που ασχολείται συστηματικά με τη μαγεία στα πλαίσια μιας πρωτόγονης κοινωνίας: Ο ~ της φυλής. ~ γιατρός. || (οικ.) ~ είσαι;, ως καταφατική απάντηση σε ερώτηση ή κρίση που θεωρείται αυτονόητη: Kόπηκες στα Mαθηματικά; -~ είσαι; β. (συνήθ. θηλ.) αυτός που ξέρει και κάνει μάγια: Πήγε σε μια γριά μάγισσα να του λύσει τα μάγια. Kατά το Mεσαίω να οι μάγισσες και οι αιρετικοί θανατώνονταν στην πυρά. ΦΡ κυνήγι μαγισσών, για αναζήτηση ανύπαρκτων ενόχων. 2. (μτφ.) α. αυτός που προσελκύει ή γοητεύει με τις ιδιότητες, ιδίως με την ομορφιά του: Mάγισσα Θεσσαλονίκη. || (επέκτ.) ταχυδακτυλουργός. β. αυτός που είναι πολύ ικανός ή αποτελεσματικός σε κτ., ώστε να προκαλεί το θαυμασμό: Ένας ~ της πολιτικής / της διπλωματίας. Είναι ~ στο βιολί. (έκφρ.) μαθητευόμενος* ~3. ιερέας σε ορισμένους ανατολικούς λαούς κατά την αρχαιότητα: Οι ιερείς των Bαβυλωνίων λέγονταν μάγοι. || Οι τρεις Mάγοι, που κατά το Ευαγγέλιο προσκύνησαν το νεογέννητο Xριστό: Οι τρεις Mάγοι με τα δώρα*και ως έκφραση. [ελνστ. μάγος, αρχ. σημ.: Πέρσης ιερέας που ερμήνευε τα όνειρα· μσν. μάγισσα <μάγ(ος) -ισσα]

>μαγγανεία η [maŋganía]: 1. είδος μαγείας που χρησιμοποιεί μυστηριώδεις μεθόδους και απευθύνεται σε κακοποιές δυνάμεις για την επίτευξη ορισμένου σκοπού, συνήθ. βλαπτικού. 2. (πληθ.) τα μέσα ή οι ενέργειες που χρησιμοποιούνται για τη μαγγανεία: Kάνει / χρησιμοποιεί κάποιος διάφορες μαγγανείες. [λόγ. < αρχ. μαγγανεία, μαγικό κόλπο]

Από το λεξικό της κοινής νεοελληνικής.

Η Εσωτερική Ύπαρξη

«… αν γνωρίζουμε ότι κάποιο πραγματικό ον υπάρχει και ότι το μη ον δε θα μπορούσε να παραγάγει κανένα ον, είναι με μαθηματική εμφάνεια σαφές ότι κάτι έχει υπάρξει για όλη την αιωνιότητα, αφού αυτό που δεν είναι για όλη την αιωνιότητα, έχει μια αρχή, και ότι αυτό που έχει μια αρχή πρέπει να έχει δημιουργηθεί από κάτι άλλο»  J. LOCKE

Σύμφωνα με μία γνωστή άποψη, η άγνοια του ανθρώπου για τα πράγματα και τις σχέσεις τους, σε συνδυασμό με την έλλειψη της δυνατότητάς του να κυριαρχήσει ο ίδιος σαν Θεός μέσα σ’ ένα περιβάλλον, το οποίο εναντιώνεται συχνά στους σκοπούς   του και του δημιουργεί ανασφάλεια, φόβο και απόγνωση, αυτές οι ελλείψεις του γεννούν τη διάθεση να θεοποιήσει ορισμένα φυσικά  φαινόμενα  και  τις  αόρατες  αιτίες  τους.  Έτσι παρασυρμένος,  αρχίζει  να  διαμορφώνει  μία  έννοια  για  την ύπαρξη του Θεού και να δίνει κενές εξηγήσεις, ελκυστικές και αβάσιμες θεωρίες, συνήθως με σκοπό κάποια εκμετάλλευση.

Πραγματικά, στην εμπειρία μας θα διαπιστώσουμε ότι αυτοί είναι οι  πιο  συνηθισμένοι  λόγοι  για  τους  οποίους  οι  άνθρωποι πιστεύουν στην ύπαρξή του, επηρεάζονται από τις θρησκείες και εκμεταλλεύονται τη σπουδαιότητα τέτοιων ζητημάτων. Ειδικά όταν κάποιος αγνοεί τι είναι ο λόγος, ότι υπάρχουν ορισμένοι κανόνες  για  να  διαβεβαιώνουμε,  όταν  αγνοεί  την  υλική αλληλεξάρτηση των πραγμάτων, όπως περιγράφεται από τις φυσικές επιστήμες και  φορτίζεται με  διαθέσεις  εξαιτίας της άγνοιάς του για βασικά κοσμολογικά ζητήματα, τότε είναι πολύ εύκολο να πιστέψει, παρά ν’ αναζητήσει ή ν’ αμφισβητήσει.

Όμως, θα ήταν ανεπίτρεπτο να παρασυρθούμε από τη γνώση μας για τις αιτίες, που μπορούν να μας οδηγήσουν να πιστέψουμε στην ύπαρξη του Θεού ή να διαμορφώσουμε μία άποψη γι’ αυτόν και έτσι να την αρνηθούμε. Είναι δυνατό να μας πείθουν λόγοι σκοτεινοί, ανεπαρκείς έως και αντίθετοι, αλλά εκείνος να υπάρχει πραγματικά και με την ονομασία του να εννοούμε ακόμα ό,τι μας αρέσει, όσο δεν έχουμε γνωρίσει αρκετά την κοινή πραγματικότητα και τις κοσμολογικές απαντήσεις. Επομένως, εάν είναι εύκολη η αμφισβήτηση και η ανατροπή των απόψεων που υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός παρεννοημένου Θεού, είναι το ίδιο  εύκολο  να  γίνει  και  για  τις  απόψεις  εκείνες,  οι  οποίες αρνούνται γενικά την ύπαρξή του.

Το Σύμπαν δεν είναι απλώς ένα ποσοτικό σύνολο πραγμάτων συνθεμένων από μερικές ουσίες, οι οποίες αλληλοσυνδέονται μόνο έμμεσα, εξωτερικά και εκ των υστέρων, χωρίς να υπάρχει συνοχή και μία κοινή αιτία. Ένα τέτοιο Σύμπαν, το οποίο δε θα ήταν με ενιαία ποιότητα και συνολική-άμεση αιτία θα ήταν αυθύπαρκτο, ωστόσο όχι αυτοτελές με όλη την έννοια του όρου, γιατί όλα θα ήταν δημιουργημένα μόνο από έξω τους.

Δε θα υπήρχε σαν ένα μόνο πράγμα, για να μπορούμε να πούμε πως υπάρχει από μόνο του, χωρίς να εξαρτάται από κανένα άλλο. Τίποτε  άλλο  δεν  μπορεί  να  είναι  αυτοτελές,  εκτός  από  τη Συμπαντική Ποιότητα με την έννοια του τελειωμένου Χρόνου και από αυτόν εδώ το συλλογισμό συμπεραίνουμε την ύπαρξη του Θεού, χωρίς να το έχουμε καταλάβει!

Η έννοια είναι κοινό ή σταθερό γνώρισμα πολλών διαφορετικών αντιλήψεων. Η Συμπαντική Ποιότητα είναι η κοινή Ουσία-Χρόνος,  με  την  οποία  υπάρχουν  και  γίνονται  σαν  εξωτερικά όλα  τα  λεγόμενα  πράγματα,  όσο  και  αν  διαφέρουν.  Είναι  η επαρκής-άμεση αιτία των πραγμάτων, η πάντοτε προηγούμενη αρχή  της  ενότητας,  της  ποιότητας  και  της  συνθετότητας  στις έμμεσες  αλληλεπιδράσεις  των  υλικών  φορέων. 

Τα  λεγόμενα πράγματα  είναι αυτή η  ίδια  σχετικά  εκ των υστέρων-έμμεσα, ενώ η  ίδια  υπάρχει  ανέκαθεν  (εκ των προτέρων)  τελειωμένη σαν ουσία με το βασικό γνώρισμα της έννοιας. Με άλλα λόγια, υπάρχει μία κοινή πραγματικότητα, (τίνος η πραγματικότητα;) η οποία δεν είναι εξωτερική ή έμμεση και σχετική, αλλά εσωτερική ή άμεση.  

Εάν λέγαμε ότι υπάρχει σαν έννοια στη διάνοια ενός άλλου, τότε θα επιστρέφαμε στην αρχή της θεωρίας και στις απορίες που έχουμε απαντήσει. Ακόμα και τότε θα βρίσκαμε ξανά τις ίδιες αλήθειες, γιατί η ύπαρξη του άλλου θα ήταν μία πραγματικότητα, η οποία θ’ αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου συνόλου… 

Η Συμπαντική Ποιότητα δεν υπάρχει σαν έννοια σε μία άλλη εξωτερική διάνοια και συνεπώς, αυτή η ίδια υπάρχει σαν έννοια του εαυτού της, η οποία πραγματοποιείται μέσα στο σχετικό εξωτερικό χρόνο, με τη δραστηριότητα και τις σχέσεις των έμμεσων μερών της, προκαθορίζοντας έτσι σαν κοινή ουσία τις δυνατότητές  τους.  Τα  πράγματα  συνδέονται  άμεσα  και ταυτόχρονα με αυτήν, γιατί είναι αυτή η ίδια σαν ουσία τους, με μερικούς  από  τους  τρόπους  (με  τους  οποίους  εκείνη  ήταν ανέκαθεν). Ο τελειωμένος Χρόνος είναι μία Έννοια, η οποία υπάρχει πραγματικά σαν ουσία, σαν κοινή αρχή των πραγμάτων μέσα στις μικρότερες στιγμές τους. Με την πιο αφηρημένη έννοιά της η διανοητικότητα και η εμβιότητα είναι αμεσότητα, εσωτερικότητα, σταθερότητα στη δραστηριότητα και αυτο-προσδιορισμός.

Η Συμπαντική Ποιότητα είναι άμεσα και διανοητικά αυτενεργός, μία αυτο-καθορισμένη (με Έννοια) Εσωτερική Ύπαρξη, μία ανεπηρέαστη, ουδέτερη και σταθερή-βέβαιη αυτο-θεώρηση.

Η αμεσότητα προς τον εαυτό της, ο ταυτόχρονος αυτο-προσδιορισμός της, η σταθερότητα στη δραστηριότητά της, η αυτοτέλεια της ποιότητάς της είναι η διανοητικότητά της και υπό την έννοια αυτή συμπεραίνουμε την ταυτότητά της με το Θεό. Όταν αποσαφηνιστεί η σχέση της αμεσότητας και του σταθερού προσδιορισμού με τη διανοητικότητα, τότε θα καταλάβουμε τον παραπάνω ορισμό του Θεού και ποια είναι η σχέση του με τη σχετική εξωτερικότητα και με την αστάθεια.

Ο Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης (384-322 π.κ.ε.) προσέγγισε στη λύση του προβλήματος για τη σχέση της διάνοιας-ζωής με την ύλη και για την προτεραιότητά τους, ανακαλύπτοντας τις πρώτες γενικότερες έννοιες και στοχαζόμενος πολύ απλά πάνω στην εμπειρία,  αξιοποιώντας  την  ανακάλυψή  του.  Εύστοχα,  είχε διαπιστώσει σαν βασικά κοινά στοιχεία των πραγμάτων την ύλη και τη μορφή. Αν και νοούσε την ύλη αφηρημένα και δεν είχε εξηγήσει την άμεση σχέση της με τη μορφή, με συνέπεια να θεωρούνται αυτά καθαυτά σαν τελείως διαφορετικά και αντίθετα.

Όταν αρχίζει να υπάρχει ένα πράγμα, πρέπει να αρχίσει με κάτι και όχι από το μηδέν. Έτσι εξήγησε ότι η ύλη είναι αυτό το κοινό μέσο έναρξης και συνεπώς η δυνατότητα του πράγματος, όχι το ίδιο το πράγμα, γιατί λείπει η μορφή. Λείπει αυτό που στη φιλοσοφία του Πλάτωνα ήταν έξω από τον αισθητό κόσμο, οι ιδέες, τα αιώνα αρχέτυπα των αισθητών. Δεν μπορούσε ούτε εκείνος ο τόσο προσεκτικός και εμπειρικός να διανοηθεί ότι η ύλη από μόνη της, αυτό το μέσο-αρχή, δηλαδή αυτή η έλλειψη πραγματικότητας μπορεί να γίνει από το μηδέν κάτι που δεν ήταν προηγουμένως. Έπρεπε να «μην είναι» σχετικά, με άλλα λόγια να είναι μία πρώτη  πραγματικότητα  σχετικά  με  την τελειωμένη.

Η μορφή (ή η ποιότητα) είναι η πραγματοποίηση αυτής της δυνατότητας ύπαρξης των πραγμάτων, η οποία γίνεται από μία διαρκώς ενεργή αρχή «το πρώτο κινούν». Η πρώτη αιτία πραγματοποιεί διαρκώς και ταυτόχρονα όλες τις δυνατότητες, ενώ η ίδια δεν είναι μία δυνατότητα και δε συνδέεται με την ύλη. Η τοποθέτηση της πρώτης αιτίας έξω από κάθε υλικότητα είναι η συνέπεια της άγνοιας για την άμεση σχέση ανάμεσα στην ύλη και στη μορφή.

Ωστόσο, όπως διαπίστωσε ο Αριστοτέλης, η ύλη και η μορφή βρίσκονται πάντοτε μαζί στην πραγματικότητα. Κάθε πράγμα είναι ένας συνδυασμός αυτών των δύο βασικών στοιχείων και όταν το πράγμα δεν υπάρχει, τότε παύει να υπάρχει αυτός ο συνδυασμός, όχι η ύλη και η μορφή, που αποτελούν αιτίες ή στοιχεία της ουσίας.

Πρώτος ο Αριστοτέλης από την αρχαία πόλη Στάγειρα της Μακεδονίας ερεύνησε τη λογική και γλωσσική δυνατότητα του ανθρώπου και κατέγραψε τις παρατηρήσεις και τα συμπεράσματά του. Τα συγγράμματα του Αριστοτέλη για την ανθρώπινη σκέψη και τη λογική συγκεντρώθηκαν κατά τη Βυζαντινή περίοδο σε ένα βιβλίο με το γνωστό τίτλο «Όργανον».

Ο Αριστοτέλης θεμελίωσε μία περιοχή της Επιστήμης που την αποκαλούμε «Λογική» και το θεωρητικό έργο του αργότερα στο Μεσαίωνα επηρέασε καθοριστικά τη φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη των Αράβων και σε όλη την Ευρώπη επί πολλούς αιώνες. Οι βασικές παρατηρήσεις του Αριστοτέλη για το πως σχηματίζουμε τις σκέψεις μας και πως ξεχωρίζουμε την αλήθεια (όπως τους νόμους της λογικής, της ταυτότητας, της μη αντίφασης και το νόμο του αποκλεισμένου τρίτου) διδάσκονται μέχρι σήμερα στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια όλου του κόσμου, σε μερικές περιπτώσεις χωρίς να το γνωρίζουν οι διδασκόμενοι.

Το φιλοσοφικό έργο του δεν έπαψε να αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς στοχαστές και ερευνητές της φιλοσοφίας. Ο Αριστοτέλης, ήδη από την προ κοινή εποχή, κατάφερε να ξεχωρίσει και να παραθέσει ένα μικρό αριθμό λέξεων από το πλήθος του καθημερινού λεξιλογίου, δέκα θεμελιώδεις έννοιες τις οποίες αποκαλεί ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ, οι οποίες περιλαμβάνουν τα πρώτα και τα πιο απαραίτητα γνωρίσματα που βρίσκουμε στα πράγματα και κάτω από αυτές μπορούν να υπαχθούν και να ταξινομηθούν οι υπόλοιπες έννοιες και τα πράγματα.

Αξιοπρόσεκτες προσεγγίσεις στα βασικά ζητήματα της φιλοσοφίας και σε πανθεϊστικές θέσεις διαπιστώνονται στους ονομαζόμενους στωικούς φιλόσοφους, στο Ζήνωνα από το Κίτιο της Κύπρου (333-262 π.κ.ε.) τον ιδρυτή της στωικής σχολής, στον Κλεάνθη (περ. 331-232 π.κ.ε.) στο Χρύσιππο από τους Σόλους της Κιλικίας (281/277-208/205 π.κ.ε.), στον Παναίτιο το Ρόδιο (περ. 185-109 π.κ.ε.) και στον Ποσειδώνιο από την Απάμεια της Συρίας (περ. 135-51/50 π.κ.ε.)

Όπως είναι γνωστό, στην πορεία των πρώτων αιώνων του αποκαλούμενου Ευρωπαϊκού Μεσαίωνα, μετά από μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις και διαμάχες για τα θρησκευτικά ζητήματα, η θρησκεία του χριστιανισμού επικράτησε και οι νέες θρησκευτικές αντιλήψεις για τον κόσμο και τη ζωή επιβλήθηκαν με τη βία. Οι Ελληνικές πόλεις στις οποίες είχαν ξεκινήσει να αναπτύσσονται οι επιστήμες, η τεχνολογία και η φιλοσοφία κατακτήθηκαν από ξένους λαούς, ενώ η διάδοση της νέας θρησκείας έβγαλε οριστικά από τη σκέψη και τη μνήμη των ελληνικών πληθυσμών το λαμπρό παρελθόν τους και έβαλε το μέλλον με τις Χριστιανικές ιδέες.

Με το πέρασμα του χρόνου, οι νέες θρησκευτικές απόψεις έγιναν δεκτές από τα πρόσωπα που επέβαλαν τότε την κρατική εξουσία με τη δύναμη των όπλων και του πλούτου (χωρίς σοβαρή νομοθεσία και σύνταγμα), βρήκαν πολλούς νέους εκφραστές και οι νέες γενεές μεγάλωναν με τη νέα θρησκευτική διδασκαλία, που τότε αποτελούσε το άλφα και το ωμέγα στην ανθρώπινη γνώση.

Το επιστημονικό και το φιλοσοφικό ενδιαφέρον στην Ευρώπη σχεδόν χάθηκε, λόγω των νέων συνθηκών που ζούσαν οι άνθρωποι, αλλά και επειδή τα πρόσωπα της εξουσίας απαγόρευαν κάθε σκέψη και έκφραση που άγγιζε τα ζητήματα, τα οποία εκείνοι αποφάσιζαν ότι ανήκουν στη θρησκευτική διδασκαλία που ονομάστηκε Χριστιανισμός.

Οποιοσδήποτε άνθρωπος με δημιουργική σκέψη επιθυμούσε να εκφράσει δημόσια μια νέα άποψη για τη φύση, για τη ζωή, για την ανθρώπινη κοινωνία και γενικά για τον κόσμο δεν μπορούσε να το κάνει εύκολα με τα τεχνικά μέσα εκείνης της εποχής. Δεν υπήρχαν τα ηλεκτρονικά μέσα, αλλά και η έκδοση ενός μικρού βιβλίου δεν ήταν εύκολο να γίνει. Έπειτα, ο άνθρωπος με την ερευνητική σκέψη έπρεπε να είναι όχι απλώς προσεκτικός, αλλά να διαστρεβλώσει αυτά που θα πει και να κρατήσει μερικά μυστικά, για να μην κατηγορηθεί και υποστεί τις γνωστές συνέπειες και την παραδειγματική τιμωρία.

 Έπειτα, θα ακολουθούσε η πιο μεγάλη δοκιμασία, να δώσει μερικές πειστικές εξηγήσεις, να αρνηθεί δημόσια ορισμένες από τις απόψεις του ή να φύγει να ζήσει κάπου αλλού. Η τιμωρία μπορούσε να είναι η θανατική εκτέλεση και αυτό δεν ήταν ένα σπάνιο φαινόμενο για εκείνα τα χρόνια. Έτσι, ελάχιστες προσπάθειες έγιναν εκείνα τα χρόνια για να εκφραστούν νέες φιλοσοφικές και επιστημονικές  απόψεις και ακόμα πιο λίγες είναι οι πληροφορίες που διασώθηκαν.

Ανάμεσα στις ελάχιστες περιπτώσεις των φιλοσόφων του σκοτεινού Μεσαίωνα, που μάθαμε το όνομά τους και διατύπωσαν σκέψεις που πλησιάζουν στον Πανθεϊσμό είναι ο Ιρλανδός θεολόγος Ιωάννης Σκώτος Εριγένης (Johannes Scotus Eriugena, 810 – 877). Μετέφρασε έργα του ψευδο-Διονυσίου Αρεοπαγίτη από τα Ελληνικά στα Λατινικά. Ο ίδιος διατύπωσε σκέψεις για την ερμηνεία του κόσμου και τη σχέση του κόσμου με το χριστιανικό Θεό, στο φιλοσοφικό έργο του Περί διαιρέσεως της Φύσεως (De Divisione Naturae), γραμμένο με μορφή διαλόγου.

τιζε το Θεό με το Σύμπαν/Φύση στην πρώτη στιγμή της ύπαρξής του, μετά από την οποία ακολουθεί μία εξέλιξη κυκλική και αναδημιουργείται από τον εαυτό του. Τη λογική αυτή ερμηνεία συνοψίζουν τέσσερις απλές παρατηρήσεις που κάνει γενικά για όλα τα πράγματα, τα οποία ενοποιεί μέσα στη έννοια μιας συνολικής φύσης, μαζί με το Θεό:

«Η φύση είναι το γενικό όνομα όλων όσων υπάρχουν και όλων όσων δεν υπάρχουν. Μου φαίνεται ότι ο μερισμός της φύσεως χωρεί σε τέσσερα είδη. Πρώτο είναι το είδος που δημιουργεί και δεν δημιουργείται, δεύτερο είναι αυτό που δημιουργεί και δημιουργείται, τρίτο αυτό που δημιουργείται και δεν δημιουργεί, τέταρτο αυτό που ούτε δημιουργείται ούτε δημιουργεί».

Το πρώτο είδος είναι η πηγή όλων των πραγμάτων την οποία ονομάζουμε Θεό. Το δεύτερο είδος είναι ο κόσμος των θεϊκών προτύπων, όπως οι Ιδέες του Πλάτωνα, το τρίτο είναι ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε και το τέταρτο είναι το τέλος του κόσμου, η επιστροφή όλων των πραγμάτων πίσω στην πηγή τους.

Από μία τέτοια πανθεϊστική θεώρηση η πρωταρχική και άμεση αιτία της ύπαρξης του Σύμπαντος αναγνωρίζεται στο ίδιο το Σύμπαν, όχι έξω από αυτό ούτε σε μία αφηρημένη ποιότητα πραγμάτων, χωρίς να δημιουργείται ζήτημα αμφισβήτησης της κοινής εμπειρικής διαπίστωσης της εξέλιξής του. Ωστόσο δεν εξηγείται επαρκώς η εξέλιξή του και αποκρύπτεται το πρόβλημα της ουσίας.

Γιατί, όπως έχουμε πει, ένα άμεσο αυτοτελές πράγμα δεν μπορεί να γίνεται σαν ένα μέρος, ν’ αλλάξει και να προσδιορίσει έμμεσα ή εκ των υστέρων μία πολλαπλότητα άλλων πραγμάτων σε «εξωτερικές» στιγμές. «Αν όλα τα πράγματα προέρχονταν σαν εξωτερικά αποτελέσματα μόνο από μια πρωταρχική-κοινή αιτία ή από την εξέλιξη ενός πρωταρχικού-κοινού πράγματος (χωρίς τα ίδια να ήταν μέρη της πρωταρχικής αιτίας), τότε το πρωταρχικό πράγμα δεν θα ήταν αυτοτελές ούτε με σταθερή και ταυτόχρονη ποιότητα και συνεπώς όχι πρωταρχικό». σ133 

Ανάμεσα στις ελάχιστες περιπτώσεις του σκοτεινού Μεσαίωνα, είναι γνωστά τα ονόματα των φιλοσόφων που πλησίασαν σε πανθεϊστικές απόψεις, των Amaury de Bene (Αμάλριχος, θάνατος λίγο μετά το 1204) και David de Dinant (Δαβίδ του Ντινάν, 1160 ~ 1217).

Πανθεϊστικά σημάδια υπάρχουν και στα έργα πολλών εκπροσώπων του ανατολικού αριστοτελισμού, όπως του Αλ Φαραμπί (870-950, Φαραμπί = «Δεύτερος διδάσκαλος»), ο οποίος θεωρείται ο βασικός εκπρόσωπος του αριστοτελισμού στην Ανατολή των μεσαιωνικών χρόνων και συνδυάζει απόψεις της νεοπλατωνικής  διδασκαλίας.  Μερικοί  άλλοι  αριστοτελικοί  της Ανατολής, από τους πιο γνωστούς είναι ο Ιμπν Σίνα (λατ. Avicenna 980-1037), ο Ιμπν Μπάτζα (λατ. Avempace τέλος 11ου-1139), ο Ιμπν Ρουσντ (λατ. Averroes 1126-1198). Ένας ακόμα γνωστός Άραβας φιλόσοφος με μερικές προδρομικές πανθεϊστικές απόψεις είναι ο Ιμπν Αλ – Αραμπί (1165-1240) και όσο ψάχνουμε βρίσκουμε πολλούς άλλους λιγότερο ή περισσότερο γνωστούς.

Ο Λάιμπνιτς (Gottfried Wilhelm Leibnitz 1646-1716) είχε προσέξει τη μονομέρεια των προηγούμενων φιλοσοφικών θεωριών, κατάλαβε πως έπρεπε να υπερβεί τις αντιθέσεις που υπήρχαν στις βασικές έννοιές τους, αναγνώρισε την προοπτική για τη γνώση που προσφέρει η παρατήρηση των φαινομένων  και προσέγγισε σε μία πανθεϊστική θεώρηση.

Στην εποχή του ήδη είχαν διατυπωθεί οι εντυπωσιακοί νόμοι για την περιγραφή της κίνησης των σωμάτων επάνω στη γη αλλά και για τις τροχιές των ουράνιων σωμάτων (Κοπέρνικος, Κέπλερ, Γαλιλαίος, Νεύτων) και είχαν πληθύνει οι φωνές και τα βιβλία που εξέφραζαν τις προοπτικές του ανθρώπινου πνεύματος όταν αυτό ερευνά τη φύση και βασίζεται σε παρατηρήσεις της εμπειρίας και την αμφισβήτηση των παραδοσιακών θεολογικών απόψεων (όπως ο Φρ. Μπέϊκον και ο Λοκ).

Η ύλη από μόνη της, όπως τη νοούσαν ο Ντεκάρτ και από τους πρώτους ο Δημόκριτος, δεν ήταν κάτι αυτενεργό και η δομή της τότε ήταν τελείως άγνωστη. Ο ρόλος της ύλης περιοριζόταν στην εξωτερική μετατόπιση και η ύπαρξη της νόησης δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τέτοια (μηχανική) δραστηριότητα, ιδιαίτερα εκείνα τα χρόνια, όπου επικρατούσε η πιο αρχαία άποψη για το πνεύμα, σαν κάποια άυλη ουσία ή σαν μια υπερφυσική δύναμη.

Ανάμεσα σε αυτήν την αντίθεση, στην έννοια της ύλης και της νόησης, ο Λάιμπνιτς διαμόρφωσε μία έννοια της ουσίας, η οποία συνδύαζε την υλικότητα, δηλ. τη δυνατότητα ή την πρωταρχικότητα της σύνθεσης και απ’ την άλλη την ποιοτική ενεργητικότητα, την οποία δεν μπορούσε να εξηγήσει με την αφηρημένη υλική δράση (με εξωτερική ενέργεια από  μετατόπιση).

Η  εσωτερικότητα  δε  θα  μπορούσε  να δημιουργηθεί, αν δεν προϋπήρχε στην αρχική απλή ουσία και, έτσι, καθόρισε την ουσία σαν κάτι ανάμεσα στην ύλη και στην ψυχή. Σαν κάτι απλό, προϋπόθεση της σύνθεσης και συγχρόνως σαν κάτι το οποίο είναι εσωτερικά πολύπλοκο και δραστήριο, χωρίς ν’ αποτελείται από μέρη, για να είναι δυνατή η εξωτερική σχέση και η εξέλιξη. Αυτήν την απλή ουσία ονόμασε «μονάδα».

Διαπιστώνοντας με την ενδοσκόπηση στον εαυτό του τη συνθετότητα της αντίληψης και της σκέψης, ο Λάιμπνιτς απέδωσε στη μονάδα την εσωτερική ιδιότητα ν’ αντιλαμβάνεται και σαν ατελής να ρέπει προς μία τελειότερη αντίληψη. Γιατί έτσι απλή και αδιαίρετη που ήταν η μονάδα, χωρίς μέρη, χωρίς σύνδεση με εξωτερικά μέρη (χωρίς τρόπους εξωτερικής αλληλεπίδρασης), δεν μπορούσε να επηρεαστεί ή να δράσει με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο με «άυλη» αλλαγή, δηλαδή με αλλαγή εσωτερική και όπως ειδικότερα επέλεξε, με αλλαγή αντιληπτική.

Βλέπουμε πως ο Λάιμπνιτς σοφά προϋπόθεσε την ύπαρξη της ποιότητας, της συνθετότητας και της εσωτερικότητας για κάθε αρχή εξέλιξης και πιο πέρα σύνθεσης, αλλά την προϋπόθεση αυτή τη δημιούργησε ο ίδιος στη θεωρία του, περιορίζοντας την έννοια της ουσίας (ήταν ατελής, δημιουργημένη, πολλαπλή). Σε αντίθεση με τον Σπινόζα, ο Λάιμπνιτς δεν μπορούσε να διανοηθεί μία ουσία κοινή, αυτοτελής και με τέλεια αντίληψη, αφού έτσι δε θα μπορούσε να εξηγήσει την εμπειρικά διαπιστωμένη εξέλιξη και τη συνθετότητα στα πράγματα.

Το βέβαιο ήταν, ότι η απλή ύλη δεν αρκούσε για να εξηγηθούν τα πιο σύνθετα φαινόμενα και τότε ο Θεός, που στην εποχή του Λάιμπνιτς η πίστη ήταν γερά ριζωμένη στην ανθρώπινη ψυχή, θα υπήρχε μόνος του χωρίς σκοπό και χωρίς δραστηριότητα. Έτσι, για μία ακόμα φορά, το πρόβλημα μετατέθηκε και ο Λάιμπνιτς χρειάστηκε να εξηγήσει με πρωτότυπη σκέψη τη συνύπαρξη των αμερών μονάδων και με σχετική συνέπεια τις δυνατότητές τους, διατηρώντας την απλότητά τους (ή αμερότητα) στη θεωρία του και επαναλαμβάνοντας το ρυθμιστικό ρόλο του Θεού σε κάθε φαινόμενο.

Κάθε μονάδα είναι διαφορετική και αναπαριστά από τη δική της ελλιπή άποψη όλο το σύμπαν. Η αντίληψή της μπορεί ν’ αλλάζει λεπτομερώς και απρόσεκτα, χωρίς ποτέ να χάνεται τελείως και από μία θεϊκή προταξινόμηση στις καθαρές αντιλήψεις της μίας αντιστοιχούν συγκεχυμένες στις υπόλοιπες μονάδες και αντιθέτως. Το μόνο μέσο της αλληλεπίδρασής τους είναι η αντίληψη και στη δράση τους αντιστοιχούν οι καθαρές αντιλήψεις, ενώ όταν έχουν ελλιπείς, τότε επηρεάζονται.

Κάθε δράση ή επηρεασμός προέρχονται άμεσα από την ύπαρξη της κάθε μίας μονάδας και συμφωνεί τέλεια με τον ανάλογο εσωτερικό επηρεασμό ή  τη δράση όλων  των  υπολοίπων. Γιατί  αυτή η αρμονική σχέση (ή σύμπτωση) προετοιμάζεται διαρκώς από το Θεό, βάσει της σοφίας του και μίας ηθικής αναγκαιότητας, από την αρχή που τις δημιουργεί.

Το σύνολο των συγκεχυμένων αντιλήψεων,  που  υπάρχουν  σε  όλες  τις  μονάδες,  λόγω  του εσωτερικού περιορισμού τους από τις αντιλήψεις των άλλων μονάδων αποτελούν την ύλη. Όταν οι μονάδες συγκεντρώνονται με τρόπο που θα φέρει μία καθαρότερη αντίληψη, τότε αποτελούν μία ευρύτερη σύνθεση (το σώμα) και έτσι γίνεται το πέρασμα από τη φυτική ζωή σε αυτήν των ζώων και των ανθρώπων. Στη θεωρία του Λάιμπνιτς ο χώρος, ο χρόνος και η ύλη υπάρχουν μόνο φαινομενικά, σαν μορφές που δημιουργούνται από τις νοητές σχέσεις των μονάδων.

Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε εξωτερικότητα ή έμμεση αλληλεπίδραση. Παρότι ο κόσμος είχε διαιρεθεί σε πολλές μεμονωμένες εσωτερικές ουσίες, τις λεγόμενες μονάδες, αυτά τα γενικά γνωρίσματα των πραγμάτων αφαιρέθηκαν από την έννοιά της πραγματικότητας. Ο Λάιμπνιτς περιόρισε το χρόνο, το χώρο και την ύλη μόνο μέσα στην αντίληψη, σαν να ήταν ιδεατά – παρόμοια όπως έκανε ο Μπέρκλεϋ γενικότερα για την εξωτερική πραγματικότητα – και, όπως ο τελευταίος, ο Λάιμπνιτς με την παράδοξη σκέψη του μπόρεσε ν’ αποφύγει το συνηθισμένο λάθος, να θεωρήσει το χώρο, το χρόνο και την ύλη σαν μορφές προϋπάρχουσες από τα σύνθετα πράγματα ή σαν πρωταρχικές ουσίες. Για τον Λάιμπνιτς, ακόμα και η απλή ύπαρξη των σωμάτων δεν μπορούσε να νοηθεί χωρίς κάποια μεταφυσική παρουσία.

 « Γιατί η κίνηση, αν δεν θεωρήσουμε σ’ αυτήν παρά μόνο ό,τι περιέχει ακριβώς και τυπικά, δηλαδή μια μεταβολή θέσης, δεν είναι κάτι τελείως πραγματικό. Κι’ όταν πολλά σώματα αλλάζουν θέση μεταξύ τους, δεν είναι είναι γι’ αυτά δυνατό να καθορίσουμε μόνο με τη θεώρηση αυτών των μεταβολών, σε ποιο απ’ όλα πρέπει να αποδοθεί η κίνηση ή η στάση. Αυτό θα μπορούσα να το αποδείξω γεωμετρικά αν δεν ήθελα τώρα να σταματήσω εδώ.  Αλλά η δύναμη ή άμεση αιτία αυτών των μεταβολών είναι κάτι πιο πραγματικό (…)

Όμως αυτή η δύναμη είναι κάτι διαφορετικό από το μέγεθος, το σχήμα και την κίνηση, κι’ από αυτό μπορούμε να κρίνουμε ότι η έννοια των σωμάτων δεν συνίσταται αποκλειστικά στην έκταση και τις μεταβολές της, όπως το φαντάζονται οι σύγχρονοί μας. Έτσι είμαστε ακόμη υποχρεωμένοι να αποκαταστήσουμε ορισμένα όντα ή μορφές που αυτοί έχουν αποκηρύξει. Και μολονότι όλα τα επί μέρους φαινόμενα της φύσης θα μπορούσαν να εξηγηθούν μαθηματικά ή μηχανικά από αυτούς που τα καταλαβαίνουν, παρόλ’ αυτά φαίνεται όλο και περισσότερο ότι οι γενικές αρχές της σωματικής φύσης και της ίδιας της μηχανικής είναι περισσότερο μεταφυσικές παρά γεωμετρικές (…) ».

Συνειρμοί του τι είναι η Συνείδηση

«Για να γίνουν σωστοί *Συνειρμοί του τι είναι η *Συνείδηση, είναι απαραίτητο να υπάρχει Συνείδηση.»

«Στην μάζα τα άτομα εξισώνονται προς τα κάτω, με αποτέλεσμα η ατομική συνείδηση να διαλύεται
και να μετατρέπεται σε συλλογικό ασυνείδητο.»Γουσταύος Λεμπόν «Η Ψυχολογία των Όχλων»

Το «αίνιγμα της συνείδησης» απασχολεί τους ανθρώπους από την αρχαιότητα. Μια οριστική και πειστική απάντηση για το τι ακριβώς είναι η συνείδηση δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα. Πριν από 2.500 χρόνια, ο μεγάλος φιλόσοφος Δημόκριτος είχε ασχοληθεί με τη σχέση ανάμεσα στις αισθητηριακές εντυπώσεις και τον τρόπο που το λογικό μας τις αντιλαμβάνεται.

Αργότερα ο επίσκοπος Αυγουστίνος διατύπωσε γύρω στο έτος 400 μ.κ.ε. τον εξής προβληματισμό: «Όταν ένα υλικό πράγμα ιδωθεί με τα μάτια του νου, δεν είναι πια υλικό πράγμα αλλά ένα καθρέφτισμα αυτού του πράγματος, και η μονάδα που αντιλαμβάνεται αυτό το καθρέφτισμα στο νου δεν είναι ούτε υλικό σώμα ούτε το καθρέφτισμα του φυσικού αντικειμένου».

Αυτή η διάκριση ανάμεσα σε ένα υλικό σώμα, που μπορεί να αντιλαμβάνεται τον περιβάλλοντα κόσμο, και έναν άυλο νου – ή μια άυλη ψυχή – που μπορεί να έχει συνειδητή επίγνωση του κόσμου ονομάζεται στη φιλοσοφία δυϊσμός. Πρόκειται, με δυο λόγια, για ένα διαχωρισμό ανάμεσα στο κόσμο των αισθήσεων και τον κόσμο της συνείδησης, ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή/ νου ως δύο εντελώς διαφορετικών ουσιών.

Καρτέσιος: H ψυχή εδρεύει στην επίφυση: 0 Γάλλος φιλόσοφος και μαθηματικός Καρτέσιος (Rene Descartes) ανέπτυξε περισσότερο αυτή την άποψη για τη συνείδηση στο έργο του “Στοχασμοί περί της Πρώτης Φιλοσοφίας” (Meditationes de prima philosophia) το 1641. Περιγράφει την ψυχή σαν «άυλο, σκεπτόμενο πράγμα», που αποτελεί την ουσία του ανθρώπου και εμπεριέχει όλες τις σκέψεις, ελπίδες και αμφιβολίες του, καθώς και την πίστη του. Κατά τον Καρτέσιο, σώμα και ψυχή βρίσκονται σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους, η ψυχή όμως μπορεί να υπάρξει και ανεξάρτητα από το σώμα.

O Καρτέσιος προσπάθησε να εντοπίσει πού εδρεύει η ψυχή και την τοποθέτησε στον εγκέφαλο, σε αντίθεση με άλλους φιλοσόφους, που υποστήριζαν ότι η ψυχή αιωρείται ελεύθερα ή βρίσκεται παντού. O Καρτέσιος γνώριζε ότι η δομή του εγκεφάλου είναι συμμετρική, ότι δηλαδή οι περισσότερες δομές είναι διπλές και βρίσκονται και στα δύο ημισφαίρια. Επειδή η ψυχή αποτελεί την ουσία του ανθρώπου, δεν μπορεί παρά να έχουμε μόνο μία, συλλογίστηκε ο Καρτέσιος· γι’ αυτό και θα πρέπει να εδρεύει σε μια δομή του εγκεφάλου που είναι μοναδική.

Υπέθεσε λοιπόν ότι η ψυχή βρίσκεται στην επίφυση, μια δομή του μεσεγκεφάλου. Σήμερα ξέρουμε ότι η επίφυση είναι υπεύθυνη για την παραγωγή της ορμόνης σεροτονίνη, η οποία ελέγχει τον ημερονύκτιο βιορυθμό μας. Υπάρχουν και σήμερα θεωρίες που υποστηρίζουν ότι ο αδένας αυτός παίζει σημαντικό ρόλο στη συνείδηση μας – κάτι που, ωστόσο, δεν τεκμηριώνεται επιστημονικά.

Σύνδεσμος σώματος-ψυχής: Από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τον Καρτέσιο και τον καρτεσιανό δυϊσμό ήταν ότι έπρεπε να εξηγήσει πώς η άυλη ψυχή μπορούσε να ενσωματωθεί στο υλικό τμήμα της επίφυσης και κατά συνέπεια στο σώμα, αφού σώμα και ψυχή αποτελούνταν από δύο τελείως διαφορετικές ουσίες. O Γάλλος φιλόσοφος δε βρήκε ικανοποιητική απάντηση, οπαδοί του όμως υποστήριξαν ότι μόνο κάποιος θεός μπορούσε να είναι ο σύνδεσμος μεταξύ σώματος και ψυχής.

Ό,τι δεν μπορούν να εξηγήσουν οι άνθρωποι με την λογική τους το εξηγούν με το δόγμα τους. Οι υποστηρικτές του δυϊσμού δεν έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να εξηγήσουν με σαφήνεια τη σχέση ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή, ούτε και θα μπορέσουν ποτέ.

Στο άλλο στρατόπεδο βρίσκεται ο υλισμός, το σύστημα που διδάσκει ότι η ψυχή που έχει συνείδηση και ο υλικός εγκέφαλος είναι το ίδιο και το αυτό και ότι ο άνθρωπος δε διαθέτει κάτι άυλο (…) Η νόηση είναι λειτουργία της ύλης, η συνείδηση είναι απόρροια των διεργασιών του εγκεφάλου – επομένως παύει να υπάρχει αμέσως μόλις πάψει να λειτουργεί ο εγκέφαλος. Σε ορισμένες υλιστικές θεωρίες, κεντρικό ρόλο παίζει ο όρος “νευρωνικό αντίστοιχο” Για κάθε επιμέρους λειτουργία της συνείδησης υπάρχει μια νευρωνική δραστηριότητα που μπορεί να την εξηγήσει. Οι περισσότεροι νευροφυσιολόγοι υιοθετούν την άποψη ότι η συνείδηση και όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα προέρχονται από βιοχημικές αντιδράσεις στον εγκέφαλο.

Είναι όμως πολύ δύσκολο να αποδείξει κανείς εμπειρικά την ορθότητα της θεωρίας και να αναγνωρίσει τους συγκεκριμένους νευρικούς ερεθισμούς που αντιστοιχούν στη συνείδηση. Το ιδανικό θα ήταν να μπορούσαμε να εξακριβώσουμε τι συμβαίνει στη συνείδηση με ένα εγκεφαλογράφημα, όπως κάνουν οι νευρολόγοι όταν θέλουν να εντοπίσουν, για παράδειγμα, τους νευρώνες που ευθύνονται για την κίνηση του χεριού. Αναλύοντας τομογραφίες του εγκεφάλου πριν, κατά και μετά την κίνηση, οι νευρολόγοι εξακριβώνουν ποια κέντρα του εγκεφάλου ενεργοποιούνται. Αυτή η απλή μέθοδος, όμως, δεν μπορεί να εφαρμοστεί στη μελέτη των – σαφώς πολυπλοκότερων – διεργασιών της συνείδησης.

Υπάρχουν πολλές σχολές στον υλισμό, αλλά στην αρχή όλοι οι υλιστές ήταν σύμφωνοι ότι η ψυχή, ο φορέας της συνείδησης, είναι εγκαταστημένη σε περιορισμένο τμήμα του εγκεφάλου, μια θέση παρόμοια με εκείνη του Καρτέσιου για την επίφυση. Τον περασμένο αιώνα, όμως, η επιστήμη λέει πως έκανε «μεγάλες προόδους».Έτσι, οι νευροφυσιολόγοι «συνειδητοποίησαν» την πολυπλοκότητα που παρουσιάζει η λειτουργία του εγκεφάλου – οι απαντήσεις που έδιναν μέχρι τότε τόσο οι υλιστικές όσο και οι δυϊστικές φιλοσοφικές θεωρίες αποδείχθηκαν προβληματικές.

Πολλαπλά προσχέδια: Ο Τσέχος ψυχολόγος Max Wertheimer έκανε το 1912 ένα σημαντικό πείραμα. Οι συμμετέχοντες σε αυτό έβλεπαν δύο εικόνες που εναλλάσσονταν πολύ γρήγορα, από τις οποίες η μία είχε έναν μπλε κύκλο στην πάνω αριστερή γωνία και η άλλη έναν κόκκινο κύκλο στην κάτω δεξιά γωνία. Αποδείχθηκε ότι οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονταν τις δύο εικόνες ως μία εικόνα, στην οποία ο κύκλος κινούνταν διαρκώς από τη μία γωνία στην άλλη και στο μέσον άλλαζε χρώμα από μπλε σε κόκκινο.

H δεύτερη εικόνα επηρέαζε, λοιπόν, την αντίληψη των παρατηρητών για την πρώτη εικόνα, με αποτέλεσμα η αλλαγή του χρώματος να γίνεται αντιληπτή πριν ακόμη οι συμμετέχοντες αποκτήσουν συνείδηση της δεύτερης εικόνας. Το φαινόμενο αυτό, γνωστό ως «φαινόμενο phi», οφείλεται σε μια διεργασία του εγκεφάλου η οποία συμπληρώνει το χρονικό και χωρικό χάσμα μεταξύ των εικόνων και μας δίνει έτσι την αίσθηση της κίνησης. Τα κινούμενα σχέδια είναι ένα κλασικό παράδειγμα του πώς λειτουργεί αυτό το φαινόμενο.

Ερμηνεύοντας αυτό το πείραμα, ο Αμερικανός φιλόσοφος και καθηγητής γνωσιολογίας Daniel Dennett κατέληξε, μερικές δεκαετίες αργότερα, στο συμπέρασμα ότι η συνείδηση δεν αντιλαμβάνεται τα γεγονότα με χρονολογική σειρά. Αν η συνείδηση εδραζόταν σε συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου, τα νευρικά ερεθίσματα από το μάτι θα έπρεπε να φτάνουν στον εγκέφαλο με τη σειρά με την οποία προκλήθηκαν και οι εθελοντές σε δύο ανεξάρτητα πειράματα θα είχαν συνειδητοποιήσει ότι ο κύκλος ήταν πρώτα μπλε και μετά κόκκινος. Γι’ αυτό, ο Αμερικανός φιλόσοφος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η συνείδηση δεν εδράζεται σε κάποια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου, αλλά θα πρέπει να βασίζεται στη συνεργασία πολλών εγκεφαλικών περιοχών.

Στο μεταξύ, οι νευρολόγοι έχουν διαπιστώσει ότι ασθένειες και ατυχήματα που προκαλούν βλάβες στον εγκέφαλο ατόμων οδηγούν σχεδόν πάντα σε αλλαγές της προσωπικότητας τους. Και αυτό ενισχύει ακόμη περισσότερο την άποψη ότι η συνείδηση δε συνδέεται με κάποια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου.

O Dennett προσπάθησε το 1991 να «θάψει» μια για πάντα το δυϊσμό του Καρτέσιου, που, κατά τη γνώμη του, είχε ασκήσει μια υπερβολική επίδραση στις υπάρχουσες θεωρίες για τη συνείδηση. Παρουσίασε τη δική του θεωρία, το λεγόμενο «μοντέλο πολλαπλών προσχεδίων» – «multiple drafts model». Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, κάθε αισθητήριο ερέθισμα είτε εξετάζεται από τον εγκέφαλο μεμονωμένα είτε συνδυάζεται με ένα άλλο ερέθισμα που είχε προσληφθεί νωρίτερα, αλλά δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό από τη συνείδηση, οπότε τα δύο ερεθίσματα συγχωνεύονται και παράγουν μια ενιαία συνειδητή εμπειρία.

Όπως υποδηλώνει η ονομασία της θεωρίας, αντιλαμβανόμαστε τον εξωτερικό κόσμο σε μικρά, μεμονωμένα «κομμάτια», που θυμίζουν βιαστικά προσχέδια. Όπως από αυτά μπορεί να προκύψει μέχρι και ένα μυθιστόρημα, έτσι και τα διάφορα αισθητήρια ερεθίσματα συγκεντρώνονται, ενοποιούνται και σχηματίζουν μια γενική, συνειδητή εμπειρία.

H συνείδηση δεν εμφανίζεται αμέσως μόλις αντιληφθούμε κάτι. θα πρέπει, αντίθετα, να την αντιμετωπίζουμε ως αποτέλεσμα μιας συνεχούς επεξεργασίας ενός αδιάκοπου ρεύματος πληροφοριών. Και, επιπλέον, όλα τα ερεθίσματα δεν καταλήγουν στη συνείδηση μας.

Τα ζώα έχουν συνείδηση;  Σε αυτό το μοντέλο των πολλαπλών προσχεδίων δεν έχει νόημα να μιλάμε για συνείδηση παρά μόνο στο βαθμό που αυτή επηρεάζει τις πράξεις μας. Από την άλλη, η θεωρία του Dennett δίνει τη δυνατότητα διαφοροποίησης της έννοιας της συνείδησης, έτσι ώστε να μπορούμε να μιλάμε για ύπαρξη συνείδησης ακόμη και στα ζώα και τις μηχανές.

H θεωρία του Αμερικανού φιλοσόφου δε δίνει συγκεκριμένη απάντηση στο ερώτημα πού εδρεύει η συνείδηση. Πολλοί νευρολόγοι έχουν ασχοληθεί με το θέμα τις τελευταίες δεκαετίες. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν την κεντρική ιδέα του Dennett, ότι η συνείδηση έχει φυσική μορφή και συνδέεται με περισσότερες από μία περιοχές του εγκεφάλου.

Ο Βρετανός μοριακός βιολόγος και νευροβιολόγος Francis Crick, βραβευμένος με Νόμπελ το 1962 για τις ανακαλύψεις του πάνω στη δομή του DNA, προσπάθησε να εντοπίσει την έδρα της συνείδησης. Πέθανε το 2004, πριν ολοκληρώσει την έρευνα του, όμως ο συνάδελφος του Christof Koch συνέχισε το έργο του και δημοσίευσε το 2005 τη θεωρία τους.

Το παράδειγμα του ρόδου: Οι Francis Crick και Christof Koch θεώρησαν ιδιαίτερης σημασίας το γεγονός ότι οι συνειδητές εντυπώσεις από ένα αντικείμενο ενσωματώνονται σχεδόν πάντα σε μια συγκεκριμένη εμπειρία. H όψη, το χρώμα και η μυρωδιά του ρόδου συνδέονται με τη συναισθηματική μας εικόνα για το ρόδο ως σύμβολο της αγάπης. Ξέρουμε ότι η επεξεργασία των διαφόρων αισθητηριακών ερεθισμάτων και των συναισθημάτων λαμβάνει χώρα σε διαφορετικά κέντρα του εγκεφάλου, γι’ αυτό και πρέπει να συνεργαστούν πολλά τμήματα του εγκεφάλου για να έχουμε μια ολοκληρωμένη συνειδητή εμπειρία του ρόδου.

Ταινιοειδής πυρήνας: Οι δύο ερευνητές άρχισαν να μελετούν την ανατομία του εγκεφάλου προκειμένου να ανακαλύψουν τη δομή που είναι αρμόδια γι’ αυτή τη λειτουργία συντονισμού. Οι έρευνες τους οδήγησαν οε μια περιοχή φαιάς ουσίας κάτω από το κεντρικό τμήμα του φλοιού των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων. Το εν λόγω στρώμα νευρώνων, που το πάχος τους δεν ξεπερνά το ένα χιλιοστό, λέγεται ταινιοειδής πυρήνας (Claustrum) ή προ-τείχισμα.

Το βρίσκουμε σε όλα τα θηλαστικά, αλλά η λειτουργία του παραμένει ανεξακρίβωτη. Οι δύο ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι νευρώνες αυτού του πυρήνα συνδέονται με όλα σχεδόν τα τμήματα του φλοιού, όπου εδρεύουν οι ανώτερες εγκεφαλικές λειτουργίες, όπως η γλώσσα, η λήψη αποφάσεων και οι αισθήσεις. Οι συνδέσεις είναι αμφίδρομες: οι νευρώνες του ταινιοειδούς πυρήνα δέχονται αλλά και αποστέλλουν πληροφορίες στο φλοιό του εγκεφάλου. Επιπλέον, επικοινωνούν με το βαθύτερο τμήμα του εγκεφάλου, απ’ όπου προέρχονται τα βασικά συναισθήματα.

Με άλλα λόγια, ο ταινιοειδής πυρήνας μοιάζει με έναν κεντρικό διακόπτη, που συνδέει μεγάλες περιοχές του εγκεφάλου. H θεωρία αυτή δεν έχει ακόμη αποδειχθεί. Ερευνητές έχουν προτείνει διάφορα πειράματα για να διαπιστωθεί αν ο πυρήνας αυτός παίζει κάποιο ρόλο στη συνείδηση μας. Σε ένα από αυτά τα πειράματα, προβλέπεται να τοποθετηθούν ηλεκτρόδια στον ταινιοειδή πυρήνα και να ενεργοποιηθούν τα εγκεφαλικά κύτταρα αυτού του λεπτού στρώματος με ρεύμα χαμηλής τάσης. Αν οι επιστήμονες καταφέρουν δι’ αυτού του τρόπου να προκαλέσουν σκέψεις, εντυπώσεις ή συναισθήματα στη συνείδηση του εθελοντή, η θεωρία των Crick και Koch θα αποδειχθεί σωστή.

H ανθρώπινη συνείδηση εξακολουθεί να απασχολεί φιλοσόφους, νευροφυσιολόγους και άλλους επιστήμονες. Έχουν διατυπωθεί πολλές θεωρίες σχετικά με το τι είναι η συνείδηση, πώς δημιουργείται και πού εδρεύει, αλλά οι συγκεκριμένες, τεκμηριωμένες γνώσεις μας σε αυτό τον τομέα παραμένουν φτωχές, θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να εξηγηθεί πώς γίνεται απλά οπτικά ερεθίσματα να ταξιδεύουν στον εγκέφαλο για να καταλήξουν, π.χ., στην απόλαυση που μας χαρίζει το αυγουστιάτικο φεγγάρι.

Αναζητώντας το μυστικό της συνείδησης εδώ και 2.000 χρόνια: Για αιώνες το μυστήριο της ανθρώπινης συνείδησης απασχολούσε τους ανθρώπους. Αργότερα προστέθηκαν οι ψυχολόγοι και οι νευροφυσιολόγοι και όλοι τους βολοδέρνουν αναιρώντας ο ένας τον άλλον.

60 π.κ.ε. Ο Ρωμαίος πολιτικός και φιλόσοφος Κικέρων ήταν από τους πρώτους που χρησιμοποίησε την έννοια conscientis (συνείδηση). O Κικέρων εννοούσε την ηθική συνείδηση, ένα σύστημα αξιών.

400 μ.κ.ε. Ο επίσκοπος Αυγουστίνος διακρίνει το υλικό σώμα από την άυλη ψυχή.

1250: Ο Ιταλός φιλόσοφος και θεολόγος Θωμάς Ακινάτης υποστηρίζει ότι ακόμη και τα μικρά παιδιά έχουν συνείδηση του «είναι». Διαχωρίζει την αισθητηριακή αντίληψη από την επίγνωση ότι έχουμε αντιληφθεί κάτι.

1640: Με τη φράση «Σκέπτομαι άρα υπάρχω», ο Γάλλος φιλόσοφος και μαθηματικός Καρτέσιος (Rene Descartes) εισάγει μια δυϊστική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία ο υλικός εγκέφαλος αντιλαμβάνεται ό,τι η άυλη ψυχή συνειδητοποιεί. Κατά τον Καρτέσιο, η ψυχή εδρεύει στην επίφυση.

1690: Ο Άγγλος φιλόσοφος John Locke χρησιμοποιεί για πρώτη φορά τη λέξη «συνείδηση» με τη σημερινή της έννοια. Υποστηρίζει ότι το εγώ διαμορφώνεται από την ίδια τη ζωή, από τις εντυπώσει και τις εμπειρίες μας.

Γύρω στο 1700: Ο μαθηματικός και φιλόσοφος Gottfried Wilhelm Leibniz υποστηρίζει ότι ο εγκέφαλος που αντιλαμβάνεται και η ψυχή που συνειδητοποιεί είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Αναφέρει σαν παράδειγμα μια ψείρα, που, αν γύριζε μέσα στο κεφάλι μας, δε θα έβρισκε ούτε μια σκέψη ή ιδέα.

1960: Ο Αμερικανός νευροβιολόγος Roger Walcott Sperry ανακαλύπτει ότι, αν η σύνδεση μεταξύ δεξιού και αριστερού ημισφαιρίου στον εγκέφαλο καταστραφεί, η συνείδηση του ατόμου χωρίζεται σε δύο ανεξάρτητα μέρη, που το καθένα μπορεί να έχει τις δικές του σκέψεις.

1980: Ο υλιστής Αμερικανός φιλόσοφος Daniel Dennett υποστηρίζει ότι η συνείδηση και όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα προέρχονται από βιοχημικές διεργασίες του εγκεφάλου.

1990: Ο ρωσικής καταγωγής νευρολόγος Mikhail Lebedev αποδεικνύει ότι άτομα στα οποία έχει ερεθιστεί ένα μικρό εγκεφαλικό κέντρο στο μετωπιαίο λοβό βιώνουν οπτικές ψευδαισθήσεις, που δεν έχουν σχέση με τα πραγματικά οπτικά ερεθίσματα.

2004: Ο Francis Crick, που ανακάλυψε τη διπλή έλικα του DNA, υποστηρίζει ότι η συνείδηση συνδέεται με ένα λεπτό στρώμα φαιάς ουσίας – πάχους μικρότερου του ενός χιλιοστού – , το λεγόμενο ταινιοειδή πυρήνα, που έχει επαφή με όλα σχεδόν τα κέντρα του εγκεφάλου, με νευρώνες και στα δύο ημισφαίρια. Πρόκειται για τον ταινιοειδή πυρήνα, που συνδέεται αφ’ ενός με το μεγαλύτερο τμήμα του εγκεφαλικού φλοιού, όπου εντοπίζονται οι ανώτερες νοητικές λειτουργίες και αφ’ ετέρου με τα βαθύτερα τμήματα του εγκεφάλου, όπου έχουν την προέλευση τους τα συναισθήματα. [science archives]

Όμως Συνείδηση δεν σημαίνει, ούτε είναι, μόνο ένα πράγμα και για να γίνουν σωστοί Συνειρμοί του τι είναι η Συνείδηση, είναι απαραίτητο να υπάρχει Συνείδηση.
----------------

* Συνείδηση η [siníδisi]: 1α.(ψυχ.) η άμεση αντίληψη που έχει το υποκείμενο για τις ψυχικές ενέργειές του (αντιλήψεις, σκέψεις, επιθυμίες), που εκπορεύονται από αυτό και που με την απήχησή τους επιστρέφουν σε αυτό: H ~ τροφοδοτείται από τη μνήμη. Aνακαλώ στη συνείδησή μου ένα γεγονός. Tο κατώφλι* της συνείδησης. || επίγνωση, συναίσθηση: Έχει ~ της αδυναμίας / των δυνατοτήτων / των ικανοτήτων / της δυνάμεώς του. Έχει γίνει κοινή ~ ότι πρέπει να σώσουμε τα δάση μας. β. κατάσταση στην οποία βρίσκεται ένα άτομο, όταν έχει πλήρη λειτουργία των αισθήσεων και πνευματική διαύγεια: H λιποθυμία επιφέρει απώλεια συνειδήσεως. Φάρμακα που θολώνουν τη ~.

2. (φιλοσ.) η σαφής γνώση που έχει το υποκείμενο για τον εαυτό του και για τον κόσμο που το περιβάλλει και από τον οποίο μπορεί να αντιδιαστέλλεται.

α. η γνώση που επιτρέπει στο άτομο να διακρίνει το ηθικά καλό από το ηθικά κακό, να ελέγχει τις πράξεις του και να αναλαμβάνει την ευθύνη γι΄ αυτές· ηθική συνείδηση: Έχει καθαρή / ήσυχη / αναπαυμένη / ήρεμη τη συνείδησή του. Έχει βαριά τη συνείδησή του. Έχω ένα βάρος στη ~. Kάτι βαραίνει τη συνείδησή μου. Mε ελέγχει / με τύπτει η ~. Έχω τύψεις (συνειδήσεως). Άνθρωπος με ένοχη / πωρωμένη ~. Πώρωση συνειδήσεως. Aκολουθώ / ακούω τη φωνή της συνείδησής μου. Kάτι μου το επιτρέπει / μου το επιβάλλει η συνείδησή μου. Kρίνω κτ. κατά ~. Kρίση συνειδήσεως, έντονος προβληματισμός για την ορθότητα κάποιας πράξης. Tο χρήμα διαφθείρει τις συνει δήσεις. Εκμαυλισμός συνειδήσεων. Aφύπνιση της συνειδήσεως. Άνθρωπος / πράξη που έχει καταδικαστεί / καταξιωθεί στη ~ του κόσμου. Άνθρωπος με ελαστική ~, που κάνει παραχωρήσεις στις ηθικές αρχές του. (έκφρ.) τον έχω / το έχω στη συνείδησή μου, θεωρώ τον εαυτό μου υπεύθυνο για κτ. κακό που έχει συμβεί σε κπ. || καλή συνείδηση, εντιμότητα: Άνθρωπος με ~ / που έχει ~. Άνθρωπος χωρίς ~ / που δεν έχει ~, ασυνείδητος. β. το συναίσθημα του καθήκοντος που εκφράζεται έμπρακτα σε κάποια επαγγελματική συνήθ. δραστηριότητα του ατόμου: Άτομα με αναπτυγμένη επαγγελματική ~ δείχνουν συνέπεια στη δουλειά τους.

3α. η συναίσθηση της προσωπικής ένταξης σε ένα χώρο ή σε ένα σύνολο και της ευθύνης που προκύπτει από αυτή: H ιστορική ~ ενός λαού. H ταξική ~ συσπειρώνει εκείνους που υπερασπίζονται κοινωνικά συμφέροντα. Kαλλιέργεια / διαμόρφωση της εθνικής / κοινωνικής συνείδησης της νεολαίας. β. το σύνολο των πεποιθήσεων ενός ατόμου: Aντιρρησίας* συνείδησης.

[λόγ.: ΙΙ1α: αρχ. συνείδη(σις) -ση & σημδ. γαλλ. conscience· Ι2: ελνστ. σημ.· Ι1, ΙΙ1β, ΙΙ2: σημδ. γαλλ. conscience]

* Συνειρμός ο [sinirmós]: 1.(ψυχ.) η ιδιότητα που έχουν τα ψυχικά φαινόμενα, δηλαδή τα συναισθήματα, οι παραστάσεις, οι σκέψεις κτλ. να συνδέονται μέσα στη συνείδηση με βάση τους νόμους της ομοιότητας, της αντίθεσης, του συγχρονισμού και της διαδοχής, χωρίς την επέμβαση της βούλησης: ~ παραστάσεων, όταν ο σχηματισμός μιας παράστασης στη συνείδηση αναπλάθει και όλες τις άλλες με τις οποίες έχει συνδεθεί. Λογικός ~. 2. το σύνολο των ιδεών ή των παραστάσεων που ανακαλεί στη συνείδηση ο συνειρμός: H αναφορά στα γεγονότα του πολέμου μάς προκαλεί δυσάρεστους συνειρμούς.

[λόγ. < ελνστ. συνειρμός "σύνδεση λέξεων" σημδ. γαλλ. association]

Δεν θα πιστεύεται τι κρύβει μέσα ένα πρώην υπόστεγο αεροσκαφών στη Γερμανία

Παλιά ήταν ένα υπόστεγο αεροσκαφών. Σήμερα το εσωτερικό του έχει μετατραπεί σε κάτι εκπληκτικό!

Ένα εγκαταλελειμμένο υπόστεγο αεροσκαφών στη Γερμανία έχει μετατραπεί στο μεγαλύτερο υδάτινο πάρκο της Ευρώπης… γεμάτο με παραλίες, λίμνες και τροπικά δάση!

Με μήκος όσο οκτώ γήπεδα ποδοσφαίρου (66.000 τ.μ.) και ύψος όσο το Άγαλμα της Ελευθερίας, το “Tropical Islands Resort” δεν φιλοξενεί πια Zeppelins, αλλά χαρακτηρίζεται ως ο απόλυτος παράδεισος για ξεκούραστες διακοπές ή νέες περιπέτειες.



Στεγάζεται στο Krausnick -κοντά στο Βερολίνο- και χωράει 6.000 επισκέπτες, 522 κρεβάτια και 400 ξαπλώστρες, ενώ παράλληλα διαθέτει την πιο εκτενή νεροτσουλήθρα της Γερμανίας με 27 μέτρα ύψος.
Πέρα από τα αμέτρητα μπαρ, τις «καυτές» σάουνες και τις σκηνές των επισκεπτών, το Tropical Islands Resort δίνει την ευκαιρία στο κοινό να εξερευνήσει τις λιμνοθάλασσες του, τα σπήλαια και τη μεγαλύτερη «εσωτερική» παραλία του κόσμου.

Βέβαια, οι κριτικές του από το TripAdvisor ήταν ανάμεικτες,αφού μερικοί ισχυρίζονταν ότι πρόκειται για ένα τέλειο μέρος για παιδιά, ενώ άλλοι παραπονέθηκαν για τις μεγάλες ουρές, τις ακριβές τιμές και την έλλειψη ξαπλώστρων.

Στο εσωτερικό του υπόστεγου, η θερμοκρασία βρίσκεται πάντα σταθερά στους 26 βαθμούς Κελσίου, με αποτέλεσμα να εντείνεται η εντύπωση των επισκεπτών ότι πρόκειται για ένα… τροπικό μέρος!

Αξίζει, επίσης, να αναφερθεί ότι το υδάτινο πάρκο χωρίζεται σε έξι περιοχές με διαφορετικά αξιοθέατα, όπως είναι οι ναοί της Ινδίας ή της Καμπότζης.
Εν τω μεταξύ, το Jungle Village βρίσκεται πέντε μέτρα πάνω από το έδαφος και στεγάζει μια σειρά από σάουνες και ατμόλουτρα, ενώ στην πισίνα και τις καλύβες του Bali Laggon κυριαρχούν οι καταρράκτες και οι φοίνικες.


Πάντως, γενικά το πράσινο «πρωταγωνιστεί» στο Resort, καθώς 50.000 φυτά, περίπου 600 διαφορετικών ειδών, στολίζουν τα μονοπάτια του.

Οι άνθρωποι θα γίνουν «Σάιμποργκ» στα επόμενα 200 χρόνια

Ο Yuval Noah Harari, από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, δήλωσε ότι η ανθρώπινη δυσαρέσκεια θα οδηγήσει την ανθρωπότητα να «αναβαθμίσει τον εαυτό της» – και ότι η τεχνολογία cyborg θα επιτρέψει να το κάνουμε αυτό.

Σύμφωνα με την Telegraph, τόνισε: «Νομίζω ότι είναι πιθανό μέσα στα επόμενα 200 χρόνια ο Homo sapiens θα μπορέσει να αναβαθμιστεί σε ένα είδος θεϊκής οντότητας, είτε μέσω της βιολογικής χειραγώγησης ή μέσω της γενετικής μηχανικής, με τη δημιουργία cyborgs, ένα εν μέρει οργανικό μέρος και ένα μη βιολογικό-οργανικό.

«Θα είναι η μεγαλύτερη εξέλιξη στη βιολογία από την εμφάνιση της ζωής. Τίποτα δεν έχει πραγματικά αλλάξει στα τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια πάνω στη Γη. Αλλά ο επόμενος άνθρωπος θα είναι τόσο διαφορετικός από τον σημερινό, όπως οι χιμπαντζήδες είναι τώρα από εμάς.»

Ο Harari υποστήριξε ότι οι άνθρωποι κατάφεραν να γίνουν κυρίαρχο είδος, λόγω της ικανότητάς μας να φτιάχνουμε μυθοπλασίες – όπως η θρησκεία και το χρήμα – που βοηθούν να παραμένει συνδεδεμένη η κοινωνία. Ωστόσο, είπε ότι η αποχώρηση από την πίστη στη θρησκεία θα παρακινήσει την αλλαγή στην ανθρώπινη φυλή.

«Ο Θεός είναι εξαιρετικά σημαντικό, διότι χωρίς θρησκευτικό μύθο δεν θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε κοινωνία. Η θρησκεία είναι η πιο σημαντική εφεύρεση του ανθρώπου. Όσο οι άνθρωποι πίστευαν σε θεούς, έτσι οι κοινωνίες ήταν ελεγχόμενες.

«Με τη θρησκεία είναι εύκολο να το καταλάβει κανείς. Δεν μπορείς να πείσεις ένα χιμπατζή να σας δώσει μια μπανάνα, με την υπόσχεση ότι θα πάρει 20 μπανάνες στον ουρανό. Δεν θα το κάνει. Αλλά οι άνθρωποι το κάνουν.

«Αλλά αυτό που βλέπουμε τους τελευταίους αιώνες η ανθρωπότητα γίνεται όλο και πιο ισχυρή και δεν χρειάζεται πλέον τα «δεκανίκια» των Θεών. Τώρα λέμε ότι δεν χρειαζόμαστε τον Θεό, μόνο την τεχνολογία.»

Είπε επίσης ότι η Silicon Valley είναι τώρα το πιο ενδιαφέρον μέρος του κόσμου από θρησκευτική άποψη, διότι πιστεύουν ότι όλα τα προβλήματα μπορούν να λυθούν με την τεχνολογία.

Πράγματι, πολλές εταιρείες τεχνολογίας έχουν ανακοινώσει ήδη τα σχέδια τους για συγχώνευση μηχανών με ανθρώπους. Ο Zoltan Istvan, υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ με το Μετανθρωπιστικό Κόμμα, πιστεύει ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να επενδύσουν στην εξάλειψη της αναπηρίας από επενδύσεις σε αναδυόμενες τεχνολογίες, όπως τους εξωσκελετούς.

Ωστόσο,ο Harari προειδοποίησε ότι η κύρια ουσία αυτής της επένδυσης στην τεχνολογία είναι ότι μόνο οι πλούσιοι θα μπορούν να το αντέξουν οικονομικά. και είπε επίσης ότι το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών θα διευρυνθεί, με την πλούσια ενδεχομένως να ζει για πάντα, και με τους φτωχούς να πεθαίνουν μαζικά.

«Έχουμε προγραμματιστεί να είμαστε δυσαρεστημένοι», πρόσθεσε. «Ακόμα και όταν οι άνθρωποι παίρνουν μια ευχαρίστηση από τα τεχνολογικά επιτεύγματα αυτό δεν είναι αρκετό. Θέλουν όλο και περισσότερο.»