Η μυστήρια φύση των συναισθημάτων - Γιατί ό,τι νιώθουμε είναι προϊόν χημικών ουσιών

Κάθε συναίσθημα που ενσκήπτει «ταράζοντας» την διάθεση μας, στο μυαλό μας είναι απολύτως δικαιολογημένο. Για παράδειγμα, ο θυμός μετά από έναν βαρύ τσακωμό, είναι προϊόν της έντασης και της διαφωνίας που προηγήθηκε. Με ποιον τρόπο όμως δημιουργείται αυτό το αίσθημα θυμού; Η απάντηση έρχεται μέσω του ίδιου μας του εγκεφάλου, αλλά και μιας σειράς χημικών αντιδράσεων.

 

Ο... πρακτικός λόγος ύπαρξης των συναισθημάτων – Η λιγότερο «ρομαντική» εξήγηση τους

 

Αν και υπάρχει η εντύπωση πως τα συναισθήματα είναι προσωρινές, «εσωτερικές» καταστάσεις, στην πραγματικότητα η προέλευση τους έχει βαθύτερο αλλά και σημαντικότερο νόημα. Ενας συνδυασμός από εμπειρίες, ένστικτα, αισθήσεις και πράξεις ικανός να «πλάσει» κάθε συναίσθημα. Η προέλευση των συναισθημάτων ωστόσο, γίνεται σε τεράστιο βαθμό για... πρακτικούς λόγους.

 

Ο φόβος είναι ουσιαστικά ένας αμυντικός μηχανισμός του ανθρώπου, με στόχο να αποφευχθεί κάτι επικίνδυνο. Δημιουργείται από τον ίδιο τον οργανισμό, για να του υπενθυμίσει το... αίσθημα της επιβίωσης. Με παρόμοιο τρόπο λειτουργούν και άλλα συναισθήματα, όπως αυτό της αγάπης και του πόθου. Μπορεί να μην ακούγεται και τόσο ρομαντικό, όμως προέρχονται από την επιθυμία για αναπαραγωγή.

 

Χαρά, λύπη, φόβος, άγχος και ηρεμία – Οι 3 χημικές ουσίες που προκαλούν τα περισσότερα συναισθήματα

 

Για να μπορέσουν να εκφραστούν τα συναισθήματα, χρειάζεται μια διαδικασία η οποία ακούγεται λιγότερο εντυπωσιακή από αυτό που θα περίμενε κανείς. Τα συναισθήματα μας είναι απλές χημικές αντιδράσεις, ορμόνες που εκκρίνονται από τον οργανισμό μεταβάλλοντας σε ελάχιστο, αλλά αισθητό βαθμό την σύσταση του.

 

Μια εγκεφαλική διαδικασία όπου οι νευρώνες «επικοινωνούν», στέλνοντας κατάλληλα μηνύματα μέσω νευροδιαβιβαστών για να απελευθερώσουν χημικές ουσίες, ικανές να αλλάξουν την διάθεση μας. Η ντοπαμίνη, η σεροτονίνη και η νορεπινεφρίνη είναι τρεις από τις γνωστότερες οργανικές ουσίες που λειτουργούν ως... συναισθηματικές πηγές. Τα πιο συχνά συναισθήματα που νιώθουμε, είναι αποτέλεσμα αυτών των τριών «μαγικών» χημικών ουσιών.

 

Η πρώτη συνδέεται κυρίως με μια αίσθηση ευτυχίας και ικανοποίησης. Σε στιγμές απόλαυσης και καλής διάθεσης τα ποσοστά ντοπαμίνης αυξάνονται μέσα στον οργανισμό, κάνοντας μας μάλιστα αρκετές φορές να ανατριχιάσουμε. Η σεροτονίνη από την άλλη, επιδρά με σχεδόν αντίθετο τρόπο στον οργανισμό. Οταν εκκρίνεται, ακολουθεί μια κατάσταση ηρεμίας και ψυχικής διαύγειας, ενώ η έλλειψη της είναι ικανή να προκαλέσει θυμό ή ακόμα και κατάθλιψη.

 

Η νορεπινεφρίνη με την σειρά της, απελευθερώνεται σε καταστάσεις πίεσης ή άγχους. Η δράση της συγκεκριμένης ορμόνης στον οργανισμό είναι παρόμοια με αυτή της αδρεναλίνης. Είναι ουσιαστικά ένας παράγοντας που «κοντρολάρει» καταστάσεις έντονου στρεσαρίσματος, διαμορφώνοντας την διάθεση μας.

 

Πως η μνήμη μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που νιώθουμε – Ενα... υποσυνείδητο ιστορικό αναμνήσεων

 

Πέραν από τον μηχανισμό απελευθέρωσης ουσιών, στον ανθρώπινο εγκέφαλο υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας που διαμορφώνει τα συναισθήματα μας. Ενα... ιστορικό αναμνήσεων, το οποίο είναι ικανό να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο εκλαμβάνουμε τις καινούργιες μας εμπειρίες.

 

Μια παλαιότερη τραυματική εμπειρία, μπορεί να γίνει μάθημα για τον τρόπο σκέψης μας. Πέραν αυτού όμως, λειτουργεί και στο υποσυνείδητο μέρος του εγκεφάλου. Η ουσίες που θα απελευθερωθούν, είναι αποτέλεσμα των προηγούμενων εμπειριών μας. Μπορεί για παράδειγμα ένας άνθρωπος να είναι φαν της κολύμβησης. Αν όμως κινδυνεύσει να πνιγεί, πιθανότατα σε μελλοντικές του επαφές με το υγρό στοιχείο, να υπερισχύουν συναισθήματα φόβου και άγχους, παρά χαράς και απόλαυσης.

 

Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλος σε περιπτώσεις τέτοιου είδους δεν έχει αποσαφηνιστεί ακόμη. Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να «αποκρυπτογραφηθούν» οι ιδιότητες του πιο... ανεξερεύνητου μέρους του ανθρώπινου σώματος. Ωστόσο, είναι σίγουρο πως συναισθήματα κάθε είδους και μορφής είναι προϊόντα του πιο θαυμαστού οργάνου μας. Χαρά, λύπη, άγχος, φόβος, ηρεμία, αγάπη, πάθος και ο,τι άλλο επηρεάζει την διάθεση μας, δεν είναι τίποτα παραπάνω από... απλές χημικές ενώσεις.

Ποίημα με δύο όψεις ...

Πρόκειται για ποίημα του Τζόναθαν Ριντ με το διπλό τίτλο « “ Χαμένη γενιά ” / “ Υπάρχει ελπίδα ” » , το οποίο ανακάλυψα ήδη μεταφρασμένο στα ρώσικα από τον Δ. Τσερνισόβ και με τη σειρά μου επιχείρησα ν’ αποδώσω στα ελληνικά .

Εγώ – είμαι μέρος μιας χαμένης γενιάς
Και αρνούμαι να πιστέψω ότι
Μπορώ να αλλάξω τον κόσμο.
Καταλαβαίνω ότι ίσως σε σοκάρει αυτό , αλλά
" Η ευτυχία είναι ήδη μέσα σου "
- Αυτό είναι ένα ψέμα στην πραγματικότητα .
Τα χρήματα θα με κάνουν ευτυχισμένο
Και όταν κλείσω τα τριάντα , θα πω στον απόγονό μου ότι
Αυτός - δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου .
Το αφεντικό μου θα ξέρει ότι
Βασική αρχή μου είναι:
Η δουλειά
Είναι πιο σημαντική από ό, τι
Η οικογένεια
Ακούστε:
Όπως κι αιώνες πριν
Οι άνθρωποι ζουν σε οικογένειες
Αλλά τώρα
Η κοινωνία δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια
Οι ειδικοί μου λένε ότι
Σε τριάντα χρόνια , εγώ θα γιορτάζω τη δεκαετή επέτειο του διαζυγίου μου .
Δεν πιστεύω ότι
Θα ζω στη χώρα , που θα έχω δημιουργήσει ο ίδιος .
Στο μέλλον
Η καταστροφή της φύσης θ’ αποτελεί κανόνα .
Κανείς δεν πιστεύει ότι
Θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε τον όμορφο πλανήτη μας .
Και φυσικά
Η γενιά μου έχει χαθεί .
Είναι ανόητο να πιστεύει κανείς ότι
Υπάρχει ελπίδα.

Τώρα διαβάστε το ποίημα από κάτω προς τα πάνω.

To παραπάνω λογοτεχνικό δημιούργημα αποτελεί δείγμα ανάγνωσης διπλής κατεύθυνσης , ως σύμβολο των δύο αντίθετων εκδοχών της ανθρώπινης εξέλιξης . Ποια από τις δύο θα επιλέξετε , αυτό εσείς το αποφασίζετε .

Το αρχαίο ελληνικό θέατρο

Το αρχαίο ελληνικό θέατρο ,θεσμός της αρχαιοελληνικής πόλης-κράτους , διδασκαλία και τέλεση θεατρικών παραστάσεων επ' ευκαιρία των εορτασμών του Διονύσου, αναπτύχθηκε στα τέλη της αρχαϊκής περιόδου και διαμορφώθηκε πλήρως κατά την κλασική περίοδο -κυρίως στην Αθήνα. Φέρει έναν έντονο θρησκευτικό και μυστηριακό χαρακτήρα κατά τη διαδικασία της γέννησής του, αλλά και έναν εξίσου έντονο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα κατά την περίοδο της ανάπτυξής του.
Το θέατρο γεννιέται αρχικά στις αγροτικές γιορτές προς τιμήν του θεού Διόνυσου. Σε αυτές τις γιορτές ψάλλονταν διθύραμβοι, απαγγέλονταν ποιήματα, φαλλικά τραγούδια και τραγούδια διακωμώδησης , που περιείχαν στοιχεία διαλόγου και σπέρματα θεατρικής δράσης.
Θέατρο ονομάζονταν αρχικά το ακροατήριο και αργότερα η ονομασία επικράτησε για τον τόπο των παραστάσεων με το σύνολο των κτισμάτων του. Ήδη, στα μινωικά ανάκτορα υπήρχαν ειδικοί χώροι με δύο κλίμακες σε ορθή γωνία που προορίζονταν για θρησκευτικούς χορούς και τις λειτουργίες. Σχετικά δείγματα βρέθηκαν στη Φαιστό, στην Κνωσό κ.α. Η αρχαιότερη μορφή του ελληνικού κοίλου (6ος αι. π.Χ.), της θέσης δηλαδή των θεατών, ήταν ένα σύνολο ξύλινων εδωλίων που τοποθετούνταν γύρω από ένα επίπεδο κυκλικό χώρο, την ορχήστρα, όπου εκτυλισσόταν το δράμα. Στην μετέπειτα εξέλιξη του θεάτρου, όταν τη δράση ανέλαβαν αποκλειστικά οι ηθοποιοί, δημιουργήθηκε η υπερυψωμένη πάνω από την ορχήστρα σκηνή και το προσκήνιο.

Τα κύρια μέρη του αρχαίου ελληνικού θεάτρου ήταν η σκηνή, η ορχήστρα και το κοίλον, με τα ακόλουθα επιμέρους μέρη:


Η σκηνή: ορθογώνιο, μακρόστενο κτήριο, που προστέθηκε κατά τον 5ο αι. π.Χ. στην περιφέρεια της ορχήστρας απέναντι από το κοίλον. Στην αρχή ήταν ισόγεια και χρησιμοποιούταν μόνο ως αποδυτήρια, όπως τα σημερινά παρασκήνια.
Το προσκήνιο: μια στοά με κίονες μπροστά από τη σκηνή. Ανάμεσα στα διαστήματα των κιόνων βρίσκονταν θυρώματα και ζωγραφικοί πίνακες (τα σκηνικά). Τα θυρώματα του προσκηνίου απέδιδαν τρεις πύλες, από τις οποίες έβγαιναν οι υποκριτές. Το προσκήνιο ήταν αρχικά πτυσσόμενο, πιθανώς ξύλινο.
Τα παρασκήνια: τα δύο άκρα της σκηνής που προεξέχουν δίνοντάς της σχήμα Π στην κάτοψη.
Οι πάροδοι: οι διάδρομοι δεξιά και αριστερά από τη σκηνή που οδηγούν στην ορχήστρα. Συνήθως σκεπάζονταν με αψίδες.
Η ορχήστρα: Η ημικυκλική (ή κυκλική, π.χ. Επίδαυρος) πλατεία στο κέντρο του θεάτρου. Συνήθως πλακόστρωτη. Εκεί δρούσε ο χορός.
Η θυμέλη: ο βωμός του Διονύσου στο κέντρο της ορχήστρας.
Ο εύριπος: αγωγός απορροής των υδάτων στην περιφέρεια της ορχήστρας από το μέρος του κοίλου.
Το κοίλον: όλος ο αμφιθεατρικός χώρος (με τα εδώλια, τις σκάλες και τα διαζώματα) γύρω από την ορχήστρα όπου κάθονταν οι θεατές.
Οι αναλημματικοί τοίχοι: οι τοίχοι στήριξης του εδάφους στα άκρα του κοίλου.
Οι αντηρίδες: πυργοειδείς τοίχοι κάθετοι προς τους αναλημματικούς που χρησιμεύουν στην καλύτερη στήριξή τους.
Τα διαζώματα: οριζόντιοι διάδρομοι που χωρίζουν τις θέσεις των θεατών σε οριζόντιες ζώνες.
Οι σκάλες: κλιμακωτοί εγκάρσιοι διάδρομοι για την πρόσβαση των θεατών στις θέσεις τους.
Οι κερκίδες : ομάδες καθισμάτων σε σφηνοειδή τμήματα που δημιουργούνται από τον χωρισμό των ζωνών με τις σκάλες.
Τα εδώλια: τα καθίσματα, οι θέσεις των θεατών.
Η προεδρία : η πρώτη σειρά των καθισμάτων όπου κάθονταν οι επίσημοι.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΣΑΣ

Λένε πως ήταν κάποτε ένας πρίγκιπας που άρχισε ξαφνικά να πιστεύει πως ήταν πετεινός. Μια μέρα λάλησε τόσο δυνατά, που ξύπνησε όλη την αυλή με την ανατολή. Τρέχουν όλοι στο δωμάτιο τον και βλέπουν τον πρίγκιπα γυμνό, να πηγαίνει ανακούρκονδα από τη μια άκρη στην άλλη, ανεβοκατεβάζοντας τα χέρια στα πλευρά του σαν να ήταν φτερά, και να βγάζει κάτι περίεργους ήχους, σαν κακαρίσματα.

Οι αυλικοί τρομάζουν με την εικόνα και προσπαθούν να φέρουν τον πρίγκιπα στα συγκαλά του, εκείνος όμως αρχίζει να τρέχει πέρα-δώθε στο δωμάτιο, «τσιμπώντας» με τη μύτη του δυνατά όσους καταφέρνουν να τον πλησιάσουν, ώσπου μπαίνει κάτω από ένα τραπέζι και μένει εκεί.
Οι μέρες περνάνε, αλλά η κατάσταση του πρίγκιπα δεν βελτιώνεται.
Ο πατέρας του, ο βασιλιάς, καλεί τους επιφανέστερους γιατρούς του βασιλείου. Δοκιμάζουν αναρίθμητες αλοιφές και φάρμακα από το στόμα, αλλά κανένα γιατροσόφι δεν φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο βασιλιάς καταφεύγει στους σοφούς και τους μυστικιστές, καθώς επίσης και σ’ αυτούς που αποκαλούνται μάγοι και σαμάν, χωρίς αποτέλεσμα. Ο πρίγκιπας είναι το ίδιο τρελός όσο ήταν και στην αρχή.

Ώσπου μια μέρα έρχεται στο παλάτι ένας γέρος και δηλώνει ότι μπορεί να θεραπεύσει τον πρίγκιπα. Ίδιος ζητιάνος, οι φρουροί ετοιμάζονται να τον ξαποστείλουν χωρίς δεύτερη κουβέντα, όμως ο απελπισμένος βασιλιάς δέχεται να τον δει.

«Μόνο εγώ μπορώ να θεραπεύσω τον γιο σου» λέει ο γέρος μόλις παρουσιάζεται στον βασιλιά. «Για να θεραπεύσεις έναν τρελό χρειάζεσαι κάποιον ακόμα πιο τρελό… κι αυτός είμαι εγώ. Μονάχα εγώ, που έχω περάσει από τον κόσμο της τρέλας, ξέρω τον δρόμο της επιστροφής.»
Ο βασιλιάς που δεν ξέρει πια τι άλλο να δοκιμάσει, δέχεται την πρόταση του γέρου και διατάζει να τον οδηγήσουν στο δωμάτιο του πρίγκιπα. Μπαίνει μέσα ο γέρος, γδύνεται τελείως, γονατίζει, κουνάει τα χέρια του, κακαρίζει και πάει να κουρνιάσει κάτω απ’ το τραπέζι.

«Ποιος είσαι εσύ;» ρωτάει ο πρίγκιπας βλέποντας τον να μπαίνει στα χωράφια του.
«Είμαι ένας πετεινός πιο έμπειρος από σένα» λέει ο γέρος. «Εσύ είσαι κοτοπουλάκι ακόμα, μαθητής. Δεν ξέρεις τι θα πει να είσαι πετεινός.»

Ο πρίγκιπας δείχνει να τα χάνει.
«Δηλαδή… είσαι κι εσύ πετεινός;» του λέει. «Όμως, μοιάζεις με άνθρωπο…»
«Μην εμπιστεύεσαι το παρουσιαστικό μου» απαντάει ο γέρος. «Δες το πνεύμα μου, και θα καταλάβεις πως είμαι κι εγώ πετεινός σαν εσένα.»

Έτσι, ο πρίγκιπας δέχεται τον γέρο κάτω από το τραπέζι, και μετά από λίγο γίνονται φίλοι. Λαλούν μαζί τα χαράματα που βγαίνει ο ήλιος, και περνούν τη μέρα τους κάνοντας βόλτες καμαρωτοί μέσα στο δωμάτιο. Ώσπου, μια μέρα, ανέλπιστα, ο γέρος φοράει ένα πουκάμισο.
«Τι κάνεις εκεί;» του λέει ο πρίγκιπας. «Οι πετεινοί δεν ντύνονται όπως οι άνθρωποι!»
«Όπως και να ντυθώ, παραμένω πετεινός. Ξεγελάω τους ανθρώπους και νομίζουν πως είμαι ένας απ’ αυτούς. Εσύ όμως δεν πρέπει να είσαι τόσο εύπιστος. Το πνεύμα μου παραμένει πάντα πνεύμα πετεινού.»

Ο πρίγκιπας αναγκάζεται να παραδεχτεί πως έχει δίκιο, γι’ αυτό, όταν αρχίζει να κάνει κρύο, ο γέρος καταφέρνει να τον πείσει να φορέσει κι αυτός ένα πουκάμισο. Περνάνε μερικές μέρες και, ένα βράδυ, ο γέρος ζητάει από τους υπηρέτες τον παλατιού να του φέρουν φαγητό. Ο πρίγκιπας αντιδρά ξανά:

«Μα τι κάνεις; Θα φας όπως αυτοί;»
«Η φύση του πετεινού δεν θ’ αλλάξει απ’ αυτό που θα φάω. Μπορείς ν’ απολαύσεις οποιαδήποτε λιχουδιά. Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις και να συνεχίσεις να είσαι πετεινός.»

Εκείνο το βράδυ μοιράζονται οι δυο τους ένα νοστιμότατο πιάτο με ψητό κρέας.
Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο γέρος πείθει τον πρίγκιπα να γυρίσει βήμα βήμα ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο πρίγκιπας καταλήγει να συμπεριφέρεται απολύτως φυσιολογικά, ενώ ο γέρος γίνεται δεκτός στην αυλή σε ένδειξη ευγνωμοσύνης.

Ώσπου κάποια μέρα, στη μέση ενός επίσημου δείπνου στο οποίο παρίσταται και ο πρίγκιπας τηρώντας απολύτως το πρωτόκολλο, ένας από τους αυλικούς σχολιάζει:
«Και να σκεφτεί κανείς, ότι πριν από μερικές εβδομάδες η Υψηλότης σας πίστευε πως ήταν πετεινός!»

Ο πρίγκιπας σκύβει και ψιθυρίζει στο αφτί του αυλικού:

«Μην πεις τίποτα, αλλά είμαι πετεινός. Απλώς, φέρομαι σαν άνθρωπος κι έτσι τους ξεγελάω όλους».
Ο αυλικός τρέχει αμέσως να το πει στον βασιλιά, κι εκείνος, έξαλλος, πηγαίνει συνοδευόμενος από την ακολουθία του να επιπλήξει τον γέρο:

«Ο γιος μου εξακολουθεί να είναι τρελός!» του λέει.
«Ασφαλώς» απαντάει ο γέρος. «Όπως όλοι σας. Εκείνος πιστεύει πως είναι πετεινός, εσύ πως είσαι βασιλιάς, εσείς ότι είσαστε αυλικοί ευγενείς… Ποια είναι η διαφορά;»
Ο βασιλιάς πάει κάτι να πει, δεν βρίσκει όμως το κατάλληλο επιχείρημα και παραμένει άλαλος μ’ ανοιχτό το στόμα.

Ο γέρος συνεχίζει:

«Η διαφορά είναι πως εκείνος έμαθε να ξεχωρίζει την ουσία από τη συμπεριφορά · το είμαι από το φαίνομαι. Μπορεί να είναι σήμερα πετεινός, αύριο άνθρωπος, την επομένη λιοντάρι ή και πέτρα… Μπορεί να γίνει γυναίκα, παιδί ή πειρατής, η ουσία του όμως θα μείνει αναλλοίωτη. Αντιθέτως, εσύ είσαι κολλημένος. Πιστεύεις πως είσαι βασιλιάς και δεν μπορείς παρά να φέρεσαι σαν βασιλιάς. Εσύ είσαι ο τρελός! Τελείως τρελός. Όπως όλοι όσοι θεωρούν πως η τρέλα σου είναι μέρος μιας αδιαμφισβήτητης πραγματικότητας… Μπορεί ο γιος σου να είναι λίγο τρελός, αλλά αυτός τουλάχιστον το ξέρει. Και είναι σίγουρα λιγότερο τρελός απ’ όλους εσάς!»
Μ’ αυτά τα λόγια και μ’ ένα χαμόγελο, ξανάπιασε ο γέρος το πιρούνι του και συνέχισε ήρεμα το φαγητό του.
————
Όταν δεν μπορούμε ούτε για μια στιγμή ν’ απαλλαγούμε από το εγώ μας, η εικόνα που έχουμε κατασκευάσει για εμάς τους ίδιους γίνεται φυλακή.
Και αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε σίγουρα αφήνουμε έξω άπειρες εναλλακτικές και ακυρώνουμε μεγάλες δυνατότητες, απλά και μόνο γιατί είναι αντίθετες με την ιδέα που έχουμε σχηματίσει για το «ποιοι είμαστε».
Αντιθέτως, αν βρούμε το κουράγιο να διαγράψουμε αυτό το κατασκεύασμα —δημιούργημα ως επί το πλείστον της διαπαιδαγώγησης μας, το οποίο, όμως, με τον καιρό διατηρήθηκε και ενισχύθηκε με τη δική μας πάντα συνενοχή—, θα μπορέσουμε, όπως ο πρίγκιπας της ιστορίας, να επιλέξουμε μέχρις ενός ορισμένου σημείου ποιοι θέλουμε να είμαστε, πώς θέλουμε να συμπεριφερόμαστε και ποιες πλευρές της ζωής μας θέλουμε να εξελίξουμε και να εξερευνήσουμε περισσότερο.

Γιατί ο Άνθρωπος

Η υπόρρητη ερώτηση που ταλανίζει τον άνθρωπο, από καταβολής της εν νόησης, είναι η: τι είναι ο άνθρωπος;. Η συγκεκριμένη υφέρπουσα απορία μετεξελίχθηκε σε κραυγαλέο φιλοσοφικό κάματο από την αρχαία Ελλάδα, τους Αναγεννησιακούς χρόνους αλλά και ως τις μέρες μας.

Το παραπάνω περιεχόμενο της ενδοσκόπησης από μόνο το γεννά ένα ακόμα ερώτημα. Είναι ώριμη και έλλογη η αναζήτηση της απάντησης στο τι είναι ο άνθρωπος και ποια σκοπιμότητα εξυπηρετεί; Αναλογιζόμενοι ότι οι πρωτάνθρωποι δεν είχαν την ανάγκη της εσωτερικής αναζήτησης, μας οδηγεί στο απότοκο συμπέρασμα πως βίωναν την υπόστασή τους δίχως φραγμούς, όντας ενωμένοι με το αποκαλούμενο θείο. Δεν σου γεννάτε η ανάγκη να ερευνήσεις ή να ερμηνεύσεις κάποιο φαινόμενο όταν το βιώνεις σε απλούς ρυθμούς, μα όταν το χάσεις και με την πάροδο του χρόνου, το ξεχάσεις, τότε θέτεις τα λεγόμενα φιλοσοφικά ερωτήματα περί αυτού. Παρατηρούμε πως η ανθρώπινη οντότητα είναι αδύνατο να παραμείνει στατική ακολουθώντας τους συμπαντικούς κανόνες, συνεπώς οι αλλαγές είναι παραπάνω από βέβαιες, οπότε γεννάτε η ανάγκη της εξήγησης τους. Το αξιοσημείωτο είναι πως για πρώτη φόρα το παρατηρούμενο αντικείμενο είναι ταυτόχρονα ο ερευνητής και ο παρατηρητής, γεγονός που ενέχει αυτονόητους κινδύνους. Από μόνη της η αυτή αναζήτηση δυναμιτίζει τα θεμέλια του υλισμού και υπαινίσσεται την ύπαρξη πνεύματος, συνειδήσεως ακόμα και θεού.

Ποια είναι η αιτία αυτή που ωθεί τον άνθρωπο στην αφηρημένη και πολυσύνθετη σκέψη πάνω στην ύπαρξή του; Κατά τον Σωκράτη ο Θεός δεν φιλοσοφεί, γιατί κατέχει τη σοφία, φιλοσοφεί όμως ο άνθρωπος, που η ύπαρξή του είναι πεπερασμένη. Επίσης ταλανίζουμε την διάνοια μας διότι έχουμε μια ενδόμυχη και διαρκή ανάγκη για αποδείξεις της ανθρώπινης υπόστασης αλλά και των φυσικών φαινομένων. Μια επιπλέον αφορμή για στοχασμό ήταν η ανάπτυξη του ανθρωπίνου εγκεφάλου με αποτέλεσμα την εμφάνιση του λόγου, άρα και της ικανότητας να μπορούμε να μοιραστούμε και να συγκρίνουμε τις σκέψεις μας.

Τροχοπέδη στην εξέλιξη των φιλοσοφικών θεμάτων που άπτονται είτε της ανθρώπινης ύπαρξης, είτε της περιβάλλουσας φύσης είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Πιο συγκεκριμένα, η πιστότητα, η αξιοπιστία και η βασιμότητα των παραγόμενων ιδεών ή συμπερασμάτων γίνονται ασυνείδητα θύματα των ανθρωπίνων αισθήσεων. Δηλαδή ο άνθρωπος προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα βάση των δικών του εμπειριών εξαρτώμενων των πέντε αισθήσεων του. Το γεγονός αυτό θέτει υπό αμφισβήτηση ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να γίνει κοινωνός της πραγματικής γνώσης, διότι υπεισέρχεται η υποκειμενικότητα και το περιορισμένο φάσμα των αισθήσεων μας. Το φαινόμενο αυτό το παρατηρούμε στην προσπάθεια της ευκλείδειας εξήγησης του πολυδιάστατου σύμπαντος.

Βέβαια η φιλοσοφική αναζήτηση δεν είναι καθολικό συμβάν. Το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού αντί να ενδοσκάπτει σηκώνει ψηλά το κεφάλι θωρώντας ένα μεγαλύτερο μυστήριο εξω-ατομικό. Το μυστήριο του σύμπαντος φαντάζει πιο δυσεπίλυτο άρα πιο συναρπαστικό, αλλά είναι μια καλά κρυμμένη δικαιολογία προς αποφυγή της προσωπικής ανακάλυψης – ή καλύτερα της επαν-ανακάλυψης. Με τον τρόπο αυτό μεταθέτει το πρόβλημα έξω από τον ίδιο, ομοίως παρατηρούμε και στην καθημερινή ζωή να αποφεύγουμε δικά μας προβλήματα ή να αναβάλουμε την επίλυσή τους και να μας απασχολούν αλλότρια προβλήματα.

Μεγάλη η βαρύτητα της ερώτησης που τέθηκε στην αρχή του κειμένου και ακόμα μεγαλύτερη η προσπάθεια που έχει καταβληθεί ανά τους αιώνες προς απάντηση της από τον φιλοσοφικό κόσμο. Όμως, η θεμελιώδης ερώτηση που τίθεται δεν είναι η: τι είναι ο άνθρωπος, αλλά η: γιατί είναι ο Άνθρωπος. Δηλαδή, ποιος είναι ο σκοπός που εξυπηρετεί η ανθρώπινη ύπαρξη; Για ποιο λόγω ενσαρκωνόμαστε έχοντας ξέχωρες ιδιαιτερότητες και ικανότητες από το λοιπό ζωικό βασίλειο και μάλιστα με την ιδιότητα της εξαιρετικά σύντομης σε χρόνο εξέλιξής των, όντας ¨καταδικασμένοι¨ στην διαδικασία της δημιουργίας και επιλεκτικής εξέλιξης;

Ο προφανής λόγος ύπαρξης είναι η εξέλιξη του γονιδιώματος μας ως τμήμα της θεωρίας της εξέλιξης των ειδών, δηλαδή η αρχέγονη ανάγκη για τεκνοποίηση, επιβίωση και κυριάρχηση επί των άλλων ειδών της πλούσιας γήινης βιοποικιλότητας. Η εξήγηση αυτή αν και λογικοφανής δεν πληρώνει το αίσθημα της αυτογενούς αναζήτησης. Το αίσθημα αυτό της μη εσώτερης πληρότητας της περιέργειας οφείλετε στο γεγονός πως ο άνθρωπος πλέον έχει ξεφύγει από αυτόν τον σκοπό, άρα αυτή η εξήγηση θα αρκούσε πριν διακόσια χρόνια, μα όχι στους σύγχρονους καιρούς. Παρατηρούμε πλέον πως ο άνθρωπος έχει ξεφύγει από την ανάγκη της αναπαραγωγής και επιβίωσης δημιουργώντας ανάγκες όπως η εξερεύνηση του περιβάλλοντος, την ανάγκη για τέχνη και καλαισθησία, δρούμε με σκοπό την διασκέδαση ή την ψυχαγωγία, τον κοινωνικό συναγελασμό, πετύχαμε την μη βιολογική εξέλιξη – την επιστημονική και τεχνολογική, είδαμε πίσω στον χρόνο με τηλεσκόπια, λύσαμε το ερώτημα του υποατομικού σωματιδίου, κ.ο.κ.  

Παρόλο την απόκτηση γνώσης το κυρίαρχο και επιτακτικό ερώτημα του σκοπού και του νοήματος της ύπαρξης εμμένει, αφού έχουμε ξεφύγει από την εξήγηση της επιβίωσης και εξέλιξης. Συνεπώς μπορούμε να οδηγηθούμε σε ένα συμπέρασμα ίσως αβέβαιο, ίσως υποκειμενικό, ίσως μη επαρκές αλλά έτσι είναι η νοητική παραγωγή, μη ζυγίσιμη. Η ανθρωπότητα απαρχής της ζει στην ψευδαίσθηση της αναζήτησης σκοπού χωρίς να δίνει χώρο στην πιθανότητα να είναι αυτή που δίνει διαχρονικά σκοπούς στην ύπαρξη. Στα πρώιμα ανθρώπινα χρόνια σκοπός ήταν η επιβίωση και η χρονική συνέχεια του είδους. Στην συνέχεια και αφού αυτός ο στόχος πραγματώθηκε τέθηκαν εκ νέου στόχοι όπως για παράδειγμα αυτού του ευ ζείν. Τίθενται συνεχώς νέοι στόχοι, νέοι σκοποί στην ύπαρξη, που μπορεί να είναι μακροπρόθεσμοι ή όχι, πραγματοποιήσιμοι ή όχι, αλλά δεν παύουν να τίθενται.

Ελπίζουμε μόνο με την πάροδο του χρόνου ο σκοπός και ο στόχος της ζωής από την υλιστική προδιάθεση να τείνουν προς το πνευματικό επίπεδο, στο επίπεδο το ανθρωποκεντρικό, στο επίπεδο της εύρεσης του ανθρώπινου κέντρου.

Ευθύνη: η βασική φύση του ανθρώπου

Όλες οι εξωτερικές μορφές αλλαγής που επιφέρονται από πολέμους, επαναστάσεις, μεταρρυθμίσεις, νόμους και ιδεολογίες έχουν αποτύχει εντελώς ν’ αλλάξουν την βασική φύση του ανθρώπου και επομένως την κοινωνία.

Σαν ανθρώπινα όντα που ζούμε σ’ αυτό τον τερατόμορφο, άσχημο κόσμο, ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας, μπορεί αυτή η κοινωνία, που’ ναι βασισμένη στον ανταγωνισμό, στην βαρβαρότητα και τον φόβο να σταματήσει να’ ναι έτσι; Όχι σαν κάτι το θεωρητικό, όχι σαν ελπίδα, αλλά σαν πραγματικό γεγονός, έτσι που το πνεύμα να γίνει φρέσκο, καινούριο και καθαρό και να μπορεί να δημιουργήσει ένα διαφορετικό κόσμο;

Εγώ νομίζω πως αυτό μπορεί να συμβεί, μόνο αν ο καθένας από μας παραδεχτεί το βασικό γεγονός, ότι εμείς σαν άτομα, σαν ανθρώπινα όντα, σ’ όποιο μέρος του κόσμου τυχαίνει να ζούμε, σε οποιοδήποτε πολιτισμό τυχαίνει να ανήκουμε, είμαστε ολοκληρωτικά υπεύθυνοι για την όλη κατάσταση του κόσμου.

Είμαστε ο καθένας μας υπεύθυνος για κάθε πόλεμο, εξαιτίας της επιθετικότητας της δικιάς μας ζωής, του εθνικισμού μας, του εγωισμού μας, των θεών μας, των προκαταλήψεών μας, των ιδανικών μας, όλων όσων μας κάνουν να είμαστε διχασμένοι. Και μόνο όταν παραδεχτούμε, όχι διανοητικά αλλά πραγματικά, όσο πραγματικά αναγνωρίζουμε ότι πεινάμε ή πονάμε, ότι εσείς κι εγώ είμαστε υπεύθυνοι για όλο αυτό το χάος και τη μιζέρια που υπάρχει απ’ άκρη σ’ άκρη στον κόσμο, γιατί έχουμε συνεισφέρει σ’ αυτά στην καθημερινή μας ζωή και είμαστε ένα κομμάτι αυτής της τερατόμορφης κοινωνίας με τους πολέμους της, τις διχόνοιες, τις ασχήμιες, τις βαρβαρότητες και την απληστία, τότε μόνο θα κάνουμε κάτι.

ΟΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΟΡΑΣΗΣ

Ότι βλέπουμε είναι περιορισμένο, ό,τι ακούμε είναι περιορισμένο, ό,τι διακρίνουμε είναι περιορισμένο.

Αν μπορέσεις όμως να αποκτήσεις επίγνωση, τότε κάθε περιορισμένο πράγμα εξαφανίζεται μέσα στο απεριόριστο στοιχείο.

Κοίτα τον ουρανό. Θα δεις ένα περιορισμένο τμήμα του, όχι επειδή είναι περιορισμένος ο ουρανός, αλλά επειδή είναι περιορισμένα τα μάτια σου, η εστίασή σου είναι περιορισμένη.

Αν όμως μπορείς να αποκτήσεις επίγνωση ότι αυτός ο περιορισμός υπάρχει λόγω της εστίασης, λόγω των ματιών, ότι δεν είναι ο ουρανός που είναι περιορισμένος, τότε θα δεις ότι τα σύνορα θα λειώνουν μέσα στο απεριόριστο στοιχείο.

Αλλιώς η ύπαρξη είναι απεριόριστη, αλλιώς τα πάντα λειώνουν μέσα σε κάτι άλλο.

Τα πάντα χάνουν τα σύνορά τους, κάθε στιγμή εξαφανίζονται τα κύματα μέσα στον ωκεανό΄ και τίποτε δεν έχει τέλος και δεν υπάρχει καμία αρχή.

Το κάθε τι είναι και κάθε τι άλλο επίσης.

Κάθισε κάτω από ένα δέντρο και κοίτα, και από ό,τι μπορείς να δεις πήγαινε πιο πέρα, κοίταξε πέρα, και μην σταματάς πουθενά.

Βρες πού λειώνει αυτό το δέντρο.

Αυτό το δέντρο, αυτό το μικρό δέντρο μέσα στον κήπο σου, έχει μέσα του ολόκληρη την ύπαρξη.

Λειώνει την κάθε μια στιγμή.

Οπου κι αν κοιτάς, αναζήτησε το πέραν και μην σταματάς πουθενά.

Προχώρα συνεχώς, μέχρι να χάσεις τον νου σου, μέχρι να χάσεις όλα σου τα περιορισμένα πρότυπα.

Ξαφνικά θα φωτιστείς. Ολη η ύπαρξη είναι ένα. Το ενιαίο αυτό είναι ο στόχος.

Και ξαφνικά ο νους βαριέται τα πρότυπα, τον περιορισμό, τα σύνορα΄ και καθώς επιμένεις να πηγαίνεις πέρα, καθώς τον σύρεις πέρα και πιο πέρα, ο νους γλιστρά, πέφτει ξαφνικά, και κοιτάς την ύπαρξη ως ένα πελώριο ενιαίο σύνολο, τα πάντα να λειώνουν το ένα μέσα στο άλλο, τα πάντα να μεταβάλλονται το ένα στο άλλο.

Κάθισε επί μία ώρα και βρες το. Μην δημιουργείς περιορισμούς πουθενά. Οποιος κι αν είναι ο περιορισμός, προσπάθησε να βρεις το πέραν και προχώρησε και συνέχισε να προχωράς.

Η χαρα ειναι το ερεβοκτόνο φως

Είμαι γεμάτος από χαρά -αλλά και γεμάτος από φόβο.

Δώσε όλη σου την ενέργεια στη χαρά και ο φόβος θα εξαφανιστεί. Αγνόησε το φόβο, μην δίνεις προσοχή στο φόβο, γιατί όσο πιο πολύ του δίνεις προσοχή, τόσο πιο πολύ θα παραμένει. Βάλε ολότελα τον εαυτό σου στην κατεύθυνση από όπου εμφανίζεται η χαρά κι ο φόβος θα εξαφανιστεί, όπως ακριβώς εξαφανίζεται το σκοτάδι όταν φέρνεις μέσα το φως.

Η χαρά είναι φως. Και η χαρά είναι η αρχή ενός μεγάλου προσκυνηματικού ταξιδιού, το οποίο τελειώνει όταν βρίσκεις τη θεϊκότητα. Συνέχισε λοιπόν -χωρίς κανένα φόβο, διότι η ύπαρξη προστατεύει πάντα εκείνους που την εμπιστεύονται. Χαλάρωσε, δώσου στην ύπαρξη κι άφησε τη χαρά να σε κατακλύσει. Άσε τη να γίνει τα φτερά σου, έτσι ώστε να μπορέσεις να φτάσεις ως τα αστέρια.

Η χαρούμενη καρδιά βρίσκεται πολύ κοντά στα αστέρια.

Μόνο οι λυπημένοι κι οι θλιμμένοι κι οι δυστυχισμένοι πάνε προς την κόλαση. Δημιουργούν οι ίδιοι την κόλασή τους. Οι χαρούμενοι, αυτοί που τραγουδούν και χορεύουν και γιορτάζουν, δημιουργούν το δικό τους παράδεισο με κάθε τους τραγούδι, με κάθε τους χορό.

Στο χέρι σου είναι να δημιουργήσεις παράδεισο ή να πέσεις μέσα στο σκοτάδι, μέσα στη φωτιά της κόλασης. Δεν βρίσκονται έξω από σένα αυτά΄ βρίσκονται και τα δύο μέσα σου. Εξαρτώνται όλα από το τι επιλέγεις να είσαι.

Επέλεξε να είσαι θεϊκός, επέλεξε να είσαι όλο και πιο πολύ γιορταστικός, επέλεξε να γιορτάζεις, έτσι ώστε όλο και πιο πολλά λουλούδια να μπορούν να ανθίσουν μέσα στην ύπαρξή σου και όλο και πιο πολλή ευωδιά να μπορεί να σου είναι διαθέσιμη.

Κι ο τρόπος αυτός δεν θα βοηθήσει εσένα μόνο, θα βοηθήσει κι όλους όσοι έρχονται σε επαφή μαζί σου. Όταν βλέπεις λίγους ανθρώπους να χορεύουν, ξαφνικά νιώθεις ότι τα πόδια σου είναι έτοιμα. Ίσως προσπαθήσεις να τα ελέγξεις, γιατί σε έχουν διδάξει να ελέγχεις, αλλά το σώμα σου θέλει να πάρει μέρος στο χορό. Όποτε έχεις την ευκαιρία να γελάσεις, λάβε μέρος΄ όποτε έχεις την ευκαιρία να χορέψεις, λάβε μέρος΄ όποτε έχεις την ευκαιρία να τραγουδήσεις, τραγούδησε΄ και κάποια μέρα θα δεις ότι έχεις δημιουργήσει το δικό σου παράδεισο.

Δεν είναι πως πάει κανείς στον παράδεισο ''ο παράδεισος δεν βρίσκεται κάπου στον ουρανό''  είναι κάτι που δημιουργεί κανείς γύρω από τον εαυτό του.

Πρόκειται για μια καλή αρχή. Με όλες τις ευλογίες μου, πήγαινε βαθύτερα, παρά τους όποιους φόβους. Μην ακούς ποτέ τα αρνητικά πράγματα, γιατί αν τα ακούς, μπορούν να σε δηλητηριάσουν, μπορούν να καταστρέψουν τη χαρά σου -κράτησέ την καθαρή, αμόλυντη. Και υπάρχουν εδώ άνθρωποι που θα χορέψουν μαζί σου, που θα γιορτάσουν, γιατί έκανες το πρώτο βήμα προς την ύπαρξη.Και θέλω να σου θυμίσω ότι το πρώτο βήμα αποτελεί τη μισή σχεδόν διαδρομή.

Το δάσος και το υποσυνείδητο

Ένα τεράστιο δάσος είναι το υποσυνείδητό μας. Καθένας μπορεί να έχει εικόνα από ένα δάσος. Ένα δάσος είναι γεμάτο από διάφορα δέντρα. Μπορεί να είναι και μία μορφή ζούγκλας.

Όπως και να έχει τα δέντρα αυτά απαρτίζουν τις βασικές και παγειωμένες μας συνήθειες. Συνήθειες που οι σπόροι τους μπήκαν πολύ παλιά και γι’ αυτό έφτασαν πια στο σημείο του δέντρου.

Μπαίνοντας στον δρόμο της αυτογνωσίας και της αναζήτησης της αλήθειας μας, είναι αρκετά δύσκολο να αναγνωρίσουμε πια από τα δέντρα αυτά δεν είναι δικά μας. Ποιες από τις συνήθειες αυτές που έχουμε δεν είναι για μας ή είναι φραγμοί αντί για ανέλιξη και εξέλιξή μας.

Έτσι οι περισσότεροι άνθρωποι που μπαίνουν στον δρόμο της αυτογνωσίας, θα ασχοληθούν με τα χορταράκια γύρω από το κάθε δέντρο, μα δεν θα δώσουν ίσως καμία σημασία στο δέντρο. Μπορεί το νέο χορταράκι που πάει να φυτρώσει να είναι μία αυθεντική δική μας διαδρομή, όμως επειδή μοιάζει παράταιρο από τα δέντρα εμείς θα μπούμε στην διαδικασία να το ξεριζώσουμε από εκεί, για να συνεχίσει να υπάρχει η αρμονία του δέντρου ( παγιωμένη συνήθεια).

Το χορταράκι αυτό μπορεί να είναι μία εσωτερική δική μας ανάγκη, την οποία το εγώ μας θα αρχίσει να την μάχεται αφού δεν έχει καμία σχέση με το όλο μας περιβάλλον.

Αντί λοιπόν να μπούμε στην έρευνα και την αναζήτηση πως μπήκαν όλα αυτά τα δέντρα εκεί, θα αρχίσουμε την μάχη σε αυτά τα μικρά χορταράκια.

Μα αν το δείτε σωστά τα δέντρα αυτά που έχουν φτάσει σε ένα τεράστιο ύψος είναι που μας κρύβουν τον ήλιο και τον ουρανό.

Μας κρύβουν την ουσία και την αλήθεια μας. Όμως επειδή μας προκαλεί τρόμο να αρχίσουμε να αναζητάμε την έλευση του κάθε δέντρου το μόνο που θα κάνουμε τελικά είναι να βγάζουμε τα χορταράκια αυτά. Που στην πραγματικότητα δεν έχουμε ιδέα τίνος είναι.

Οπότε παραμένουν οι άνθρωποι αυτοί, που αναζητούν την αλήθεια και την αυτογνωσία, με τα δέντρα, δηλαδή παγιωμένες ιδέες και συνήθειες.

Θεωρούν ότι έφτασαν στην απόλυτη αντίληψη τους και στην απόλυτη γνώση του είμαι τους, ενώ παραμένουν με τον βασικό σκελετό τους, τα βασικά δέντρα τους. Τα οποία δέντρα είναι αυτά που δομήθηκαν εκεί πίσω στα χρόνια της αθωότητας.

Τι κάνουμε λοιπόν ως προς όλο αυτό το δάσος ?

Πρώτα από όλα είναι να δούμε ένα ένα τα δέντρα αυτά. Είναι συνήθειες και τρόποι λειτουργίας μας για τα απλά καθημερινά μας πράγματα. Από τον τρόπο που θα ντυθούμε, από τον τρόπο που θα φάμε, από τον τρόπο που περπατάμε. Από τα πολύ απλά, από τα πολύ μικρά ξεκινάει η ανασύνταξη του εαυτού μας και όχι από τα μεγάλα. Κάθε τι μεγάλο για να αλλάξει, θα αλλάξει από τα πολλά μικρά που θα θέσουμε ως αλλαγή τους.

Μην έχετε την απαίτηση από τους εαυτούς σας να κάνουν μία αλλαγή τεράστια, γιατί αυτή η αλλαγή θα είναι και πλασματική και φυσικά δεν θα έχει διάρκεια. Θα σας υπόσχετε ο εαυτό σας την αλλαγή, η οποία επειδή θα στηρίζεται σε κάτι μεγάλο και δύσκολο δεν θα έρθει ουσιαστικά ποτέ.

Ο παρατηρητής του εαυτού μας οφείλει να οδηγηθεί από τα μικρά καθημερινά του, τα οποία θα του δείξουν τον τρόπο που δημιουργήθηκε το κάθε δέντρο.

Μικρά καθημερινά όπως ο τρόπος που σηκώνομαι το πρωί. Αυτό έχει μέσα του το πρώτο μας δέντρο. Είναι η συνήθεια που θα μας δείξει πολλά. Πολλά κρυμμένα μηνύματα, καθεστώτα, πρέπει, εξαναγκασμούς κλπ. Μία τόση μικρή μας συνήθεια της οποία δεν θα της δώσουμε καμία σημασία έχει τόσα πολλά να μας διδάξει στον τρόπο που δημιουργήθηκε το δέντρο «υποβιβάζω». Το δέντρο «υποβιβάζω» αρχίζει από εκεί να ξανά δημιουργείται το ίδιο ακριβώς, σε πολλούς τομείς. Άρα το δάσος μας έχει πολλά τέτοια δέντρα.

Όχι δεν μπορώ όλα αυτά τα δέντρα να τα ξεριζώσω. Στόχος δεν είναι να μείνω χωρίς δέντρα, αλλά να τα εμβολιάσω αυτά τα δέντρα και να τα μετατρέψω από άκαρπα σε καρποφόρα. Να γίνουν δέντρα που θα μου δίνουν τους καρπούς «σεβασμός», «αγάπη», «αποδοχή».

Καρποί που θα βοηθήσουν τα δέντρα αυτά να γίνουν φίλοι μας και κάτω από αυτά να υπάρχει μία σκιά ευημερίας για μας.

Μέσα λοιπόν σε αυτή την απλή μας καθημερινότητα υπάρχουν έτσι απλά δέντρα – συνήθειες οι οποίες είναι ο οδηγός μας για να δημιουργήσουμε εμείς ένα υπέροχο δέντρο. Και αντί για χορταράκια να αρχίσουμε γύρω από τα δέντρα μας να βάζουμε λουλούδια με αρώματα και χρώματα αγάπης και αρμονίας.

Συντάσσω λοιπόν τον νέο δρόμο μου αναζητώντας μέσα από τις μικρές μου συνήθειες τι κρύβουν για να εμβολιάσω τα δέντρα μου με νέες δονήσεις.

Ανεπαρκή στοιχεία για απάντηση

Το έτος 2099 οι επιστήμονες κατασκευάζουν έναν υπερ-υπολογιστή και του θέτουν το πανάρχαιο ερώτημα: «Ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης του ανθρώπου και πως μπορεί να δημιουργηθεί ο κόσμος;». Ο υπολογιστής επεξεργάζεται τα δεδομένα που έχει και απαντά: «Ανεπαρκή στοιχεία για λογική απάντηση».

Τα χρόνια περνούν, η ανθρωπότητα προοδεύει, νέα στοιχεία προστίθενται στον υπολογιστή που τώρα έχει διπλάσιες δυνατότητες ευφυίας και το ερώτημα του τίθεται ξανά. Ο υπολογιστής απαντά: «Ανεπαρκή στοιχεία για λογική απάντηση».

Τα χρόνια κυλούν και πάλι, η ανθρωπότητα εξαπλώνεται στο γαλαξία, βρίσκεται στην ακμή της και ένας υπερσύγχρονος υπολογιστής έχει αντικαταστήσει τους άλλους δύο, εγκατεστημένος στο κέντρο του γαλαξία. Οι επιστήμονες του υποβάλλουν την ίδια ερώτηση, κι εκείνος απαντά όπως και οι άλλοι: «Ανεπαρκή στοιχεία για λογική απάντηση».

Περνούν εκατομμύρια χρόνια, η ανθρωπότητα αρχίζει να εκφυλίζεται και να σβήνει. Λίγο πριν από το τέλος, ένας επιστήμονας, βλέποντας τα άστρα να σβήνουν ένα – ένα και τον υλικό κόσμο να διαλύεται, κάνει για τελευταία φορά την πανάρχαιη ερώτηση στο νέο υπολογιστή, που βρίσκεται πλέον εγκατεστημένος στο υπο-Διάστημα, στο κέντρο του κόσμου. Και πάλι ο υπολογιστής απαντά: «Ανεπαρκή στοιχεία για λογική απάντηση».

Η ανθρωπότητα και ο κόσμος, όπως τον ξέρουμε σήμερα, σβήνει. Μόνος στο υπο-Διάστημα, ο υπολογιστής συνεχίζει να επεξεργάζεται τα εκατομμύρια στοιχεία που υπάρχουν ήδη ή που προστίθενται στις μνήμες του από τη γνώση και την εξέταση του κόσμου τριγύρω του. Ο χρόνος, χωρίς χώρο, έχει σταματήσει, και έτσι κανένας δεν ξέρει πόσο διάστημα έχει περάσει, όταν ο υπολογιστής προσθέτει το τελευταίο κομμάτι στο μυστηριώδες «παζλ» της δημιουργίας.

Και τότε, πλέον, μπορεί και απαντά στην πανάρχαια ερώτηση, γνωρίζοντας την αποστολή του: «Γεννηθήτω φως» και εγένετο φως.

Η κόλαση είναι οι άλλοι

Ο Σαρτρ υιοθέτησε την άποψη ότι οτιδήποτε εκδηλώνεται μέσα στη συνείδησή μας αναφέρεται σε κάτι. Όταν, λόγου χάρη, επιθυμούμε, επιθυμούμε κάτι – ένα παγωτό – όταν πιστεύουμε, πιστεύουμε κάτι – ότι θα κερδίσει η ομάδα μας ή ότι αύριο θα κάνει καλό καιρό το ίδιο και όταν φοβόμαστε, φοβόμαστε κάτι – το σκοτάδι, το θάνατο ή το αεροπλάνο, κ.ο.κ. Η συνείδησή μας είναι πάντοτε συνείδηση τινός.

Είναι σαφές ότι το σημείο αναφοράς της συνείδησής μου είναι υποδεέστερο αυτής. Εκείνο στο οποίο αναφέρεται η συνείδησή του -ένα παγωτό, ας πούμε, στην περίπτωση που η συνείδησή μου, επιθυμώντας το, αναφέρεται σ’ αυτό- το αντιμετωπίζω έτσι, ώστε να ικανοποιήσω μια προσωπική ανάγκη μου,  είναι υποχείριο μου. Ακόμη και αν κάτι στο οποίο αναφέρεται η συνείδησή μου -όπως το σκοτάδι, στην περίπτωση που φοβάμαι το σκοτάδι- με υπερβαίνει, προσπαθώ να το φέρω στα μέτρα μου, για να το χειριστώ, όπως με ικανοποιεί καλύτερα.

Όταν όμως το σημείο αναφοράς της συνείδησής μας είναι κάποιος συνάνθρωπος μας, η σχέση μας αποκτά άλλη σημασία. Γίνεται ανταγωνιστική.

Γιατί, αν υποτεθεί ότι εγώ καθιστώ κάποιον σημείο αναφοράς της συνείδησής μου, τον μεταχειρίζομαι σαν ένα αντικείμενο έτοιμο να ικανοποιήσει κάποιο αίτημά μου. Τον αλλοτριώνω, καθώς από εκεί που ήταν μια αυτόνομη, ανεξάρτητη και αξιοπρεπής ύπαρξη, τον καθιστώ υποχείριο των διαθέσεών μου.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, η συνείδηση του άλλου, τον οποίο έχω κάνει αντικείμενο της δικής μου συνείδησης, αισθάνεται θιγμένη, υποτιμημένη και καταλαμβάνεται από το αίσθημα της ντροπής. Η αντίδραση του ανθρώπου που θίχτηκε η συνείδησή του είναι να προσπαθήσει να φέρει εμένα στη θέση τη δική του και να με καταστήσει αντικείμενο της δικής του συνείδησης.

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, κάποιον που βρίσκεται με τη σύντροφο του στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Όσο ξέρει ότι είναι ασφαλής πίσω από την πόρτα του δωματίου, αισθάνεται άνετα. Αν, κάποια στιγμή, καταλάβει ότι κάποιος τον παρακολουθεί μέσα από την κλειδαρότρυπα, καταλαμβάνεται από το αίσθημα της ντροπής, επειδή έγινε αντικείμενο της συνείδησης κάποιου άλλου. Η αντίδρασή του τότε είναι, ας πούμε, να ανοίξει την πόρτα και να συλλάβει τον παρατηρητή του επ’ αυτοφόρω, ο οποίος με τη σειρά του κυριεύεται από το αίσθημα της ντροπής, επειδή κατέστη αντικείμενο της συνείδησης του ανθρώπου τον οποίο, έως πριν από τη στιγμή της αποκάλυψης, είχε κάνει αυτός αντικείμενο της συνείδησής του.

Ο Σαρτρ θεωρεί ότι ανάλογα ανταγωνιστικές είναι όλες οι κοινωνικές σχέσεις μας. Ο καθένας προσπαθεί να αλλοτριώσει τον άλλο καθιστώντας τον από αυτόνομη ύπαρξη αντικείμενο της συνείδησής του, ο οποίος, με τη σειρά του, προκειμένου να ανακτήσει τη χαμένη ανεξαρτησία του, επιχειρεί να κάνει αντικείμενο της συνείδησής του εκείνον που τον είχε κάνει υποχείριο της συνείδησής του κ.ο.κ.

H συνείδηση του ενός επιδιώκει να καταστήσει αντικείμενο τη συνείδηση του άλλου, προκειμένου να διατηρήσει την ελευθερία της. Ο αγώνας για την ελευθερία μας είναι ένας ανελέητος αγώνας, για να απαλλαγούμε από τους άλλους που επιχειρούν να αλλοτριώσουν την ύπαρξή μας καθιστώντας την αντικείμενο της συνείδησής τους. Με αυτή την έννοια, οι άλλοι είναι η κόλαση.

Έτσι, στο πλαίσιο της φιλοσοφίας του υπαρξισμού, ο ηθικός τρόπος διαβίωσης του ανθρώπου προσέλαβε από το Σαρτρ έντονα δραματικό τόνο. Έχοντας κανείς, κατά το Σαρτρ, γεννηθεί σε έναν ξένο και αφιλόξενο κόσμο, που η παρουσία των άλλων τον έχει μετατρέψει σε κόλαση γι’ αυτόν, καλείται -προκειμένου να δημιουργήσει τον εαυτό του πορευόμενος από το μηδέν στο ον, από εκείνο που θα μπορούσε να γίνει σ’ εκείνο που τελικά θα γίνει- να πράττει το σωστό μόνος του, εντελώς αβοήθητος, μην περιμένοντας τη βοήθεια κανενός Θεού, μην έχοντας για στήριγμα καμιά ηθική αρχή.

Άλλοι φιλόσοφοι ωστόσο, κατά τον εικοστό αιώνα επίσης, κινούμενοι σε ένα διαφορετικό από εκείνο του υπαρξισμού πλαίσιο διανόησης και επιχειρημάτων, επιδίωξαν να προσεγγίσουν τα ζητήματα ηθικής συμπεριφοράς του ανθρώπου χωρίς τη δραματική έξαρση με την οποία τα αντιμετώπισε ο Σαρτρ. Πρόκειται για τους φιλοσόφους εκείνους που διατύπωσαν τις καλούμενες μεταηθικές θεωρίες, εμπνεόμενοι από τον Τζ. Μουρ κλπ, από τα κελεύσματα της γλωσσαναλυτικής μεθόδου.

Εμπορικό απόρρητο;

Η Monsanto κρύβει τα αποτελέσματα των δοκιμών επικαλούμενη «εμπορικό απόρρητο»

Μιλώντας για την τελευταία προσπάθεια της Monsanto να εμποδίσει τη δικαιοσύνη, και την ανάσχεση της διαφάνειας, και να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να σταματήσουν να είναι εναντία στην εξάπλωση των σπόρων και ζιζανιοκτόνων των επιχειρήσεων τους, πλέον έχει αρχίσει να φαίνεται περιττό, αλλά η εταιρεία συνεχίζει ακριβώς να ενεργεί σε όλο και πιο απαράδεκτο τρόπο.

Τώρα, η εταιρεία αρνείται να δημοσιοποιήσει τις δημόσιες εργαστηριακές εξετάσεις που πραγματοποιούνται στο St Louis, του Μισούρι, το οποίο τους έδωσε τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν το ζιζανιοκτόνο glyphosate στην Κίνα.

Πριν από μερικούς μήνες, Κινέζοι εθελοντές της ασφάλειας τροφίμων υπέβαλαν ένα αίτημα στο Υπουργείο Γεωργίας της Κίνας για να δημοσιοποιήσει τη μελέτη που να δικαιολογεί την έκδοση του πιστοποιητικού ασφαλείας για την εισαγωγή του glyphosate στην Κίνα που περιέχεται στο ζιζανιοκτόνο RoundUp της Monsanto. Στο Glyphosate δόθηκε πιστοποιητικό ασφαλείας το 1988 μετά από μελέτες που υπέβαλε η Monsanto και διεξήχθησαν σε νεότερα εργαστήρια στην St Louis του Μισούρι.

Η δοκιμή ήταν γραφτό να γίνει μια έκθεση δοκιμών οξείας τοξικότητας στην οποία σε αρουραίους δόθηκε RoundUp από το στόμα για αρκετές ημέρες, και κουνέλια εκτέθηκαν σε RoundUp από το δέρμα. Η εταιρεία ισχυρίζεται ότι το ζιζανιοκτόνο δεν είχε καμία επίδραση στα μάτια ή το δέρμα, και ότι δεν ακολούθησε τις αλλεργίες. Ωστόσο, αρνούνται να δημοσιοποιήσουν την έκθεση του εργαστηρίου στους εθελοντές την ασφάλεια των τροφίμων της Κίνας, δηλώνοντας ότι πρόκειται για τα «εμπορικό απόρρητο».

Τα αποτελέσματα της μελέτης δεν έχουν ποτέ αποκαλυφθεί οπουδήποτε στον κόσμο, και η Monsanto αρνείται να αποκαλύψει τα αποτελέσματα τώρα. Αν πραγματικά δεν παρατηρήθηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες από τα κουνέλια και τους αρουραίους που εκτίθενται στο glyphosate, τότε γιατί να μην τους απαλλάσσει από τον δημόσιο έλεγχο, και μετά να δημοσιεύσει τα αποτελέσματα για να τα δουν όλοι; Νομίζω ότι γνωρίζουμε την απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Εάν τα ζώα απλά τρέφονται με προϊόντα που έχουν ψεκαστεί με το glyphosate όπως γενετικά τροποποιημένο καλαμπόκι, σόγια και προϊόντα άλλων καλλιεργειών ανέπτυξαν όγκους , τότε τι θα είχε συμβεί σε αρουραίους που έτρωγαν το ζιζανιοκτόνο κατ “ευθείαν;

Επιπλέον, γιατί θα δώσει η Κίνα στη Monsanto άδεια να εξάγουν RoundUp στη χώρα τους με βάση τις δοκιμές τοξικότητας που κράτησαν μόνο λίγες μέρες;

Εν τω μεταξύ, πρόσθετες δοκιμές τοξικότητας που διενεργούνται για το glyphosate – το κύριο συστατικό του RoundUp – έχουν διεξαχθεί στην Ευρώπη, καθώς και από την έδρα του στις Βρυξέλλες ο σύμβουλος ΜΚΟ σε θέματα τοξικότητας και αξιολόγησης κινδύνου, Tony Tweedale ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (ΕΑΑΤ) αποκαλύψουν δύο ή περισσότερες από αυτές τις μελέτες για το ευρύ κοινό.

Ήταν μια δοκιμή από το γερμανικό ρυθμιστικό οργανισμό στον οποίο μέτρησαν την «Αποδεκτή Ημερήσια Πρόσληψη» (ΑΗΠ) της χημικής ουσίας, και μια άλλη μέτρηση χρόνιας τοξικότητας με βάση την έκθεση.

Η Γερμανία είχε προτείνει την αναθεώρηση της ΑΗΠ πάνω από 0,3 mg έως 0,5 mg ανά kg σωματικού βάρους ανά ημέρα, αλλά ακόμα δεν είναι σίγουρο ότι υπάρχει ασφαλές επίπεδο έκθεσης του glyphosate, δεδομένου ότι η τοξίνη βιοσυσσωρεύεται στο σώμα και επίσης αλληλεπιδρά με άλλα φυτοφάρμακα και τα ζιζανιοκτόνα για να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα υγείας . Ακόμη και η έκθεση για την επίμονα βιοσυσσωρεύσιμες τοξικές χημικές παραδέχεται αυτό μπορεί να είναι ένα πρόβλημα.

Όπως το DDT, για παράδειγμα, κινείται μέσω της τροφικής αλυσίδας, είμαστε εκτεθειμένοι σε διαρκώς αυξανόμενα επίπεδα του δηλητηρίου, και αυτό ισχύει και για άλλα φυτοφάρμακα, τα μυκητοκτόνα, ζιζανιοκτόνα και χρησιμοποιούνται και στη γεωργία. Οι ουσίες αυτές δεν είναι μόνο στα γενετικώς τροποποιημένα λαχανικά που τρώμε, αλλά και σε δευτεροβάθμιους καταναλωτές, όπως τα ζώα, τα ψάρια και τα πουλιά.

Παρά τα αιτήματα της Tweedale, η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια Τροφίμων έχει επίσης αρνηθεί να απελευθερώσει μελέτες τοξικότητας τους RoundUp της Monsanto, δηλώνοντας ότι περιέχουν εμπορικά εμπιστευτικές πληροφορίες.

Το Δίκτυο Δράσης φυτοφαρμάκων (ΔΔΦ) στην Ευρώπη, ζήτησε από τους γερμανικό ρυθμιστικό οργανισμό να απελευθερώσει το πλήρες φάσμα των μακροχρόνιες μελετών τοξικότητας για το glyphosate. Αρνήθηκαν, πάλι για λόγους εμπορικού απορρήτου.

Φαίνεται ότι οι κυβερνητικές υπηρεσίες μας σε όλο τον κόσμο δεν θα κάνουν τίποτα, αλλά θα συνεχίσουν να προστατεύουν την πιο μισητή αυτή εταιρεία στον κόσμο, ενώ κρύβουν τα πραγματικά επίπεδα τοξικότητας για το καλύτερο προϊόν πώλησης από τους ανθρώπους.

Η ΕΕ ποινικοποιεί τις αποκαλύψεις επιστημόνων ερευνητών και δημοσιογράφων!

Η ΕΕ, στο όνομα της προστασίας «εμπορικών μυστικών» βρίσκεται ένα βήμα από το να ποινικοποιήσει τις αποκαλύψεις επιστημόνων και δημοσιογράφων και αυτό γιατί θεωρεί ότι η αποκάλυψη ντοκουμέντων που έχουν να κάνουν με την δημόσια υγεία ή το περιβάλλον, δημιουργεί προβλήματα στην εύρυθμη λειτουργία των επιχειρήσεων γι’ αυτό και πρέπει να επιβληθεί δια νόμου σιωπή.

Οι αγαπητοί ευρωπαϊκοί θεσμοί στο όνομα της προστασίας του «εμπορικού απορρήτου» βρίσκονται στη διαδικασία σύνταξης μιας νέας ευρωπαϊκής Οδηγίας, το σχέδιο της οποίας όταν βγήκε στη δημοσιότητα προκάλεσε την μήνι δεκάδων ευρωπαϊκών οργανώσεων και επιστημονικών φορέων.

Και αυτό γιατί έτσι όπως έχει διατυπωθεί προστατεύει τα «εμπορικά μυστικά» σε βάρος της ελευθερίας του λόγου, της υγείας, του περιβάλλοντος. Σε βάρος των δημοσιογράφων, των επιστημόνων και των εργαζομένων. Όπως επισημαίνουν σε κοινή ανακοίνωσή τους μη κυβερνητικές οργανώσεις, με το σχέδιο της ευρωπαϊκής Οδηγίας που έχει δει το φως της δημοσιότητας προβλέπεται:

-Ένας υπερβολικά ευρύς ορισμός για το τι εστί «εμπορικό μυστικό» που δίνει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να χαρακτηρίζουν τα πάντα ως «απόρρητα στοιχεία».

-Ακραία ένδικα μέτρα για εκείνους που αποκτούν παράνομα (;) και αποκαλύπτουν «εμπορικά μυστικά»

-Ανεπαρκείς εγγυήσεις που δεν διασφαλίζουν ότι οι καταναλωτές, οι επιστήμονες, οι δημοσιογράφοι, οι εργαζόμενοι θα έχουν αξιόπιστη πρόσβαση σε σημαντικά δεδομένα που έχουν να κάνουν με το δημόσιο συμφέρον.

Για να το κάνουμε πιο λιανά, εάν για παράδειγμα ένας εργαζόμενος διαπιστώσει ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεται πετάει τα απόβλητά της σε ένα ποτάμι, βρει στοιχεία που το στοιχειοθετούν και τα δώσει προς δημοσίευση, κινδυνεύει να κατηγορηθεί για επιχειρηματική κατασκοπεία και διασπορά «εμπορικών μυστικών».

Εάν για παράδειγμα ένας επιστήμονας σε εταιρεία τροφίμων διαπιστώσει ότι για την παρασκευή ενός προϊόντος χρησιμοποιούνται επικίνδυνα υλικά για τη δημόσια υγεία και αποφασίσει να το αποκαλύψει, επίσης, θα κινδυνεύει να κατηγορηθεί για αποκάλυψη «εμπορικών μυστικών».

Αντίστοιχα εάν ένας δημοσιογράφος αποκαλύψει σημεία και τέρατα στη λειτουργία μιας επιχείρησης που επηρεάζουν το δημόσιο συμφέρον, επίσης, κινδυνεύει να κατηγορηθεί για αποκάλυψη «εμπορικών μυστικών».

Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με την προτεινόμενη Οδηγία, οι δημοσιογράφοι και οι εργαζόμενοι ή οι ερευνητές που θα δώσουν πληροφορίες, θα  πρέπει να αποδείξουν ότι «η απόκτηση, η χρήση ή αποκάλυψη των εμπορικών μυστικών ήταν απαραίτητες και ότι ο εναγόμενος ενήργησε προς το δημόσιο συμφέρον»! Ελα μου!!!!

Εν ολίγοις θα πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Οι δημοσιογράφοι απέναντι σε εμπορικούς κολλοσούς!!! Θα πρέπει κάθε φορά να σύρονται στα δικαστήρια για να αποδεικνύουν ότι η αποκάλυψή τους είχε άμεση σχέση με τη διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος. Ποια είναι, όμως, εκείνα τα δεδομένα που η Κομισιόν θέλει δια νόμου να χαρακτηρίσει ως «εμπορικά μυστικά;» Ιδού, τι αποκαλύπτουν ανά τομέα οι ευρωπαϊκές οργανώσεις και φορείς.

Δημόσια Υγεία: Σύμφωνα με τις φαρμακοβιομηχανίες θα πρέπει να θεωρούνται «εμπορικό μυστικό» όλες οι πτυχές της κλινικής ανάπτυξης ενός φαρμάκου. Ωστόσο, όπως σημειώνουν, οι οργανώσεις, η πρόσβαση σε βιοϊατρικά ερευνητικά δεδομένα από τις ρυθμιστικές αρχές, τους ερευνητές, τους γιατρούς και τους ασθενείς, ιδίως τα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου και τις ανεπιθύμητες ενέργειές του, είναι καίριας σημασίας για την προστασία της ασφάλειας των ασθενών και τη διεξαγωγή περαιτέρω έρευνας και ανεξάρτητων αναλύσεων.

Η δημοσιοποίηση των δεδομένων αυτών, μπορεί, επίσης, να αποτρέψει την διοχέτευση κρατικών κονδυλίων σε θεραπείες που δεν είναι καλύτερες από τις υπάρχουσες θεραπείες, δεν λειτουργούν, ή ακόμα μπορεί να κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό.

Επιπλέον, η αποκάλυψη των στοιχείων μιας φαρμακευτικής έρευνας είναι απαραίτητη για να αποφευχθεί η ανήθικη επανάληψη κλινικών δοκιμών σε ανθρώπους. Η προτεινόμενη οδηγία, σημειώνουν οι οργανώσεις, δεν θα πρέπει να εμποδίζει τις πρόσφατες εξελίξεις στην ΕΕ να αυξήσει την ανταλλαγή και τη διαφάνεια αυτών των δεδομένων.

Περιβάλλον: Εάν η Οδηγία δεν τροποποιηθεί, τότε «εμπορικό μυστικό» θα θεωρούνται πληροφορίες όπως οι εκπομπές ρύπων, η απόρριψη χημικών και τοξικών ουσιών, καθώς και η χρήση επικίνδυνων ουσιών σε είδη ένδυσης, πλαστικά αντικείμενα, καλλυντικά και προϊόντα καθαρισμού.

Οι πληροφορίες αυτές, επιβάλλεται να δίνονται στους καταναλωτές προκειμένου να μπορούν να επιλέγουν με κριτήριο την προστασία της υγείας τους αλλά και του περιβάλλοντος συγκεκριμένα προϊόντα. Η ΕΕ, μάλιστα, έχει αναλάβει διεθνείς υποχρεώσεις στο πλαίσιο της Σύμβασης του Aarhus των Ηνωμένων Εθνών, η οποία αποτρέπει τις δημόσιες αρχές από το να επικαλούνται την προστασία του απορρήτου των πληροφοριών όσον αφορά τέτοια κρίσιμα ζητήματα.

Ασφάλεια Τροφίμων: Σύμφωνα με τη νομοθεσία της ΕΕ, όλα τα τρόφιμα, οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί και τα φυτοφάρμακα αξιολογούνται από την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων πριν βγουν στην αγορά. Η Ευρωπαϊκή Αρχή αξιολογεί τους κινδύνους που συνδέονται με τα προϊόντα αυτά βασιζόμενη σε μελέτες που πραγματοποιήθηκαν από τις ίδιες τις εταιρείες που παράγουν τα προϊόντα.

Με την προτεινόμενη Οδηγία υπάρχει κίνδυνος η επιστημονική εξέταση των αξιολογήσεων να μην γίνεται μετά από πλήρη πρόσβαση στις μελέτες αφού θα είναι στη διακριτική ευχέρεια των εταιρειών να τις χαρακτηρίσουν ως «εμπορικό μυστικό».

Οι ευρωπαϊκές οργανώσεις που κάνουν καμπάνια ενημέρωσης για την τροποποίηση της προτεινόμενης Οδηγίας, επισημαίνουν ότι θα πρέπει ρητά να εξαιρούνται από το χαρακτηρισμό «εμπορικά μυστικά», πληροφορίες που αποκτώνται, χρησιμοποιούνται ή ανακοινώνονται προς το δημόσιο συμφέρον και οι προβλέψεις της να ισχύουν αποκλειστικά για εκείνους που αποκτούν πρόσβαση σε «εμπορικά μυστικά» στο πλαίσιο επιχειρηματικής κατασκοπίας και με στόχο την εμπορική αξιοποίησή τους.

Παράλληλα, επισημαίνουν ότι θα πρέπει να διασφαλίζει ότι θα εξαιρούνται από τον χαρακτηρισμό «εμπορικά μυστικά», πληροφορίες που πρέπει, εκ  του νόμου – συμπεριλαμβανομένου και του διεθνούς δικαίου – να γνωστοποιούνται  στις δημόσιες αρχές, όπως επιβάλει η απρόσκοπτη  πρόσβαση του κοινού σε πληροφορίες  που άπτονται του δημοσίου συμφέροντος.

Περαστικά μας !!

Νεωτερικότητα του bullying

Το bullying ως θρέμμα της νεωτερικότητας

Με τον όρο νεωτερικότητα χαρακτηρίζουμε την περίοδο από τον 16ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας, που σταδιακά οδήγησε σε αλλαγή της φιλοσοφικής θεμελίωσης της επονομαζόμενης Δύσης – ή δημιούργησε τη Δύση – αν και όλα δείχνουν πως άλλαξε άρδην και τη φιλοσοφική θεμελίωση ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η νεωτερική πρόταση συνοψίζεται στην αποϊεροποίηση του Κόσμου, της ύπαρξης και του ανθρώπου, με την συνακόλουθη αλλαγή της νοηματοδότησης της καθημερινής ζωής και των προτεραιοτήτων της.

Η επιδίωξη επέκτασης της εμβέλειας του ανθρώπου στο μη ορατό στοιχείο της πραγματικότητας, στον όποιον Θεό π.χ. διά της θεώσεως του ανθρώπου, που υπήρξε στόχος της ζωής στην ελληνορωμαϊκή οικουμένη, που σήμερα κακώς αποκαλούμε Βυζάντιο, ή η προσπάθεια εύρεσης υπαρξιακής θέσης και ρόλου στην προαιώνια ή εκπορεύουσα αρχή του παντός ή όπως αλλιώς ερμηνευόταν κάθε φορά ο Κόσμος, έπαψε να ορίζει τις προτεραιότητες της καθημερινής ζωής του.

Η νευτώνεια φυσική, δηλαδή η νευτώνεια άποψη περί Κόσμου και η συνακόλουθη δαρβίνεια άποψη περί ζωής και ανθρώπου, τον οδήγησαν σε μια αγωνιώδη αναζήτηση νοήματος στα στενά πλαίσια του αισθητού χρόνου και χώρου. Δεν έχει νόημα το επέκεινα, δεν υφίσταται γι’ αυτόν. Το νόημα και η χαρά της ζωής δεν μπορούν παρά αναζητηθούν στα στενά πλαίσια της λεγόμενης φυσικής ζωής, με αποτέλεσμα την απόλυτη προτεραιότητα στην επιδίωξη ατομικού οφέλους, στην παρούσα ζωή.

Η κοινωνία υπάρχει μόνο ως αναγκαία προϋπόθεση για τη διευκόλυνση της ευδαιμονίας των ατόμων της, κάτι σαν αναγκαίο κακό. Μακράν δηλαδή των εννοιών περί κοινού/συλλογικού στόχου, όπως αυτό εκφραζόταν στον Επιτάφιο του Περικλέους ή με την όρθωση των Menhirs στην προϊστορία, τη δημιουργία των Πυραμίδων στην Αίγυπτο, της Ακρόπολης στην Ελλάδα και της Αγίας Σοφίας στην ελληνορωμαϊκή οικουμένη. Η κοινωνία στη Δύση υπάρχει ως εταιρική σύμβαση.

Η λέξη κοινωνία και εταιρία έχουν άλλωστε το ίδιο όνομα: society, société.

Άτομα με σκοπό το ατομικό τους όφελος συνάπτουν «κοινωνικό συμβόλαιο» και με κανόνα αυτό το συμβόλαιο συμβιώνουν σε κοινωνία/εταιρία, ανεχόμενα το ένα το άλλο και εκμεταλλευόμενα το ένα το άλλο. Ο στόχος δεν είναι παρά το ατομικό όφελος. Η όποια μορφή αλληλεγγύης δεν μπορεί να υφίσταται παρά στα πλαίσια της εκατέρωθεν αποδοχής ενός win-win.

Η έννοια της ευτυχίας είναι η ίδια σε όλα τα συστήματα σκέψης των δύο τελευταίων αιώνων, σε όλα τα πολιτικά ιδεολογήματα. Διαφέρουν οι νομοθετημένοι κανόνες συμβίωσης, στα διαφορετικά κάθε φορά κοινωνικά συμβόλαια. Ως προτεραιότητα της ζωής προτάσσεται και παραμένει το ατομικό όφελος.

Η ατομική επιτυχία και η ευτυχία ταυτίζονται με την καταναλωτική ευμάρεια και για την «εδώ και τώρα» ατομική ευδαιμονία. Τηρουμένων βεβαίως των διαβαθμίσεων αυτών των στοχεύσεων, αναλόγως της πλήρους ή ελλιπούς αποδοχής της νεωτερικής πρότασης νοηματοδότησης του Κόσμου, της ύπαρξης, του ανθρώπου και της ζωής του.

Αυτό το νέο φαντασιακό –στην περιπλάνηση της ανθρώπινης Σκέψης, της κατά Κ. Αξελό «πλανητικής σκέψης» – της πρόταξης της εδώ και τώρα ευτυχίας του ατόμου, οδηγεί μοιραίως σε καταστρατήγηση των συμβολαίων κοινωνικής συμβίωσης. Με τον ίδιο τρόπο που καταστρατηγούνται τα συμφωνητικά από τα μέλη των εταιριών, όπου ο καθένας πασχίζει να προσποριστεί περισσότερα κέρδη και στο βαθμό που δεν τον συγκρατεί κάτι άλλο, π.χ. κάποια ανώτερη αξία ή κάποια αρχή αλληλεγγύης και αγάπης προς τον άλλον, κατάλοιπο των παλαιών αρχών/αξιών αναφοράς της ανθρώπινης ζωής, δηλαδή των παλαιοτέρων πεδίων αναφοράς του σε μια υπε-φύση ή μετα-φύση, πεδίων υπερβαινόντων το στενό νεωτερικό πεδίο εμβέλειας της ζωής.

Δεν είναι τυχαίο πως τα φαινόμενα bullying είναι πολύ εντονότερα στα ιδρυμένα ως κοσμικά κράτη, με πρώτο τις ΗΠΑ, όπου μέχρι και μαθητές έφτασαν να αλληλοπυροβολούνται. Είναι γνήσια τέκνα της κοινωνίας της ατομικής «επιτυχίας», απλώς χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για την επίτευξη του στόχου του ατομικού οφέλους, ωθώντας τον στην απόλυτη κατίσχυση έναντι των άλλων. Όπως με βία προβλήθηκε το «εγώ» – ή κάποια «εγώ» – με το graffiti στους τοίχους του Πολυτεχνείου.

Βία με στόχο την κατίσχυση συναντούμε και μεταξύ ομάδων ατόμων και μεταξύ κρατών. Από τους οπαδούς των ποδοσφαιρικών ομάδων μέχρι την πρακτική των ατόμων στα πλαίσια του ελεύθερου οικονομικού ανταγωνισμού. Π.χ. η Swοt Analysis, που μαθαίνουν όλοι στις οικονομικές σχολές, είναι στρατηγική όχι μόνο επιβίωσης και ανάπτυξης της επιχείρησής μας, αλλά και υπερίσχυσης έναντι των άλλων, αδιαφορώντας αν αυτές οι άλλες πτωχεύσουν: στην περίπτωση αυτή η στρατηγική μας θα έχει επιτύχει το μέγιστο.

Βία ασκούσαν οι δυνατές χώρες στις αποικίες τους, με στόχο να χρησιμοποιούν τους κατοίκους τους και να προσπορίζονται τα προϊόντα τους. Βία όμως εξακολουθούν να ασκούν οι πλούσιες χώρες με στόχο την κατίσχυσή τους έναντι των φτωχότερων, με στόχο να γίνουν πλουσιότερες, αντίστοιχο με αυτήν της εποχής της αποικιοκρατίας.

Η «θεωρία των παιγνίων», που στοχεύει στην πρόβλεψη της βίας που θεωρείς βέβαιο –και είναι βέβαιο– πως θα ασκήσουν οι άλλες χώρες προς τη χώρα σου και στον σχεδιασμό της βίας που πρέπει πρώτος εσύ να ασκήσεις, καθορίζει τις διεθνείς σχέσεις και αποτελεί το βασικό εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής.

Ζούσαμε –και ζούμε– σε συνθήκες ισορροπίας δυνάμεων, που απειλούν με βίαιες συγκρούσεις.

Αλλά και οι εκείθεν της Δύσεως χώρες δεν έμειναν ανεπηρέαστες από τη νεωτερική πρόταση. Παρατηρούμε βιαιότατες πρακτικές από πλευράς τους, παρά του ότι όλα τα επίσημα ισλαμικά κράτη τις αποκηρύσσουν θεωρώντας τες ξένες προς αυτά. Αυτές όμως οι βίαιες πρακτικές καταδήλως έρχονται είτε ως απάντηση στη βία που δέχονται τα ανατολικά κράτη από τη Δύση είτε είναι καταδήλως, εμμέσως ή και αμέσως, υποκινούμενες από αυτήν, προς προσπορισμό ιδίου οφέλους.

Οι Ταλιμπάν δημιουργήθηκαν ευθέως από τους Αμερικανούς για ενίσχυση του πολέμου του Αφγανιστάν. Οι τζιχαντιστές άρχισαν να λειτουργούν ενισχύοντας «παρδαλές επαναστάσεις» – ο νέος τρόπος πολιτικών παρεμβάσεων, αποτελεσματικότερος των παλαιών δικτατοριών- ασχέτως αν τώρα δείχνουν να αυτονομούνται ως ανεξέλεγκτη τερατογένεση και παρά του ότι δραστηριοποιούνται σε περιοχές διακίνησης και παραγωγής πετρελαίων (;)

Η βία της 11ης Σεπτεμβρίου οδήγησε στη βία της επινόησης του άξονα του κακού και του άξονα του καλού. Είναι βέβαιο ότι αυτός ο «άξων του κακού» θα εισβάλει στην Ευρώπη αλλάζοντας τον τρόπο οργάνωσης της άμυνάς της, με συνακόλουθο την αλλαγή της πολιτικής πρακτικής των ευρωπαϊκών κρατών και της καθημερινής ζωής των πολιτών τους – αυτό άλλωστε έχει ήδη αρχίσει να συντελείται.

Το φταίξιμο όμως δεν πρέπει να το ρίξουμε στους πονηρούς πολιτευτές, γιατί «μοιάζουμε με το τέρας» όπως θα ‘λεγε ο Χατζιδάκις, αν δεν είμαστε το τέρας. Τα κοινωνικά συμβόλαια που συνάπτονται υπό τη φιλοσοφική θεμελίωση της νεωτερικότητας έχουν όρια ισχύος και καταστρατηγούνται ή και ακυρώνονται, εξ αιτίας της πρόταξης του ατομικού οφέλους που έχει αναχθεί σχεδόν σε οντολογία. Η αναζήτηση νέων πεδίων αναφοράς της ανθρωπότητας αποτελεί πλέον ανάγκη επιβίωσής της. Όλα τ’ άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Ο Ιπτάμενος Δίσκος του Νίκολα Τέσλα που δεν κατασκευάστηκε ποτέ

Ο Νίκολα Τέσλα θεωρείται μία από τις πιο καινοτόμες και μυστηριώδη μορφές που έζησαν ποτέ, ενώ έχει πιστωθεί τη δημιουργία ενός μεγάλου μέρους της τεχνολογίας την οποία εμείς σήμερα θεωρούμε δεδομένη.

Χωρίς τη μεγαλοφυΐα του Τέσλα δεν θα είχαμε το εναλλασσόμενο ρεύμα, την αξιοποίηση και διανομή του φωτός, τις ακτίνες Χ, το ραδιόφωνο, το πηνίο Tesla, το τηλεχειριστήριο, τη ρομποτική, το λέιζερ, τις ασύρματες επικοινωνίες, την απεριόριστα ελεύθερη ενέργεια κ.α.
Για το λόγο αυτό, δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο Tesla ερεύνησε επίσης το κόσμο της πτήσης και ενδεχομένως, της αντιβαρύτητας. Ο Τέσλα ήταν μια ιδιοφυΐα, και οι εφευρέσεις και οι ιδέες του δεν είχαν όρια.
Πάνω από εκατό χρόνια πριν, κατά την πρώτη δεκαετία του εικοστού αιώνα, ο Tesla υπέβαλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα περίεργο αεροσκάφος, το οποίο ονομάστηκε «Πρώτος Ιπτάμενος Δίσκος στο Κόσμο» το πρώτο στον κόσμο ανθρωπογενές UFO και λίγο καιρό πριν πεθάνει φέρεται να επινόησε τα σχέδια για το κινητήρα ενός διαστημοπλοίου τον οποίο ονόμασε «Anti-Electromagnetic Field Drive (Αντι-Ηλεκτρομαγνητική Μονάδα Τομέα) ή Space Drive (Χώρο στο Δίσκο).

Ο Νίκολα Τέσλα επίσης, έφερε την ανθρωπότητα σε μια νέα εποχή, αφού πιθανόν να είναι ο πρώτος άνθρωπος που άκουσε τα χαιρετίσματα ενός άλλου πλανήτη, όταν το 1899, μια σειρά από σήματα με κανονική περιοδικότητα, έφτασαν από το διάστημα, και δημοσιοποίησε αυτές τις ανακαλύψεις του το Μάρτιο του 1901 σε άρθρο του με τίτλο «Μιλώντας με τους πλανήτες».
Όταν ο Τέσλα πέθανε το 1943, κατασχέθηκαν όλα τα υπάρχοντά του, και στάλθηκαν σφραγισμένα στην Αποθηκευτική Εταιρία του Μανχάταν, συμπεριφορά παράξενη, καθώς ο Τέσλα είχε την αμερικανική υπηκοότητα.
Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε μεγάλο ενδιαφέρον από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για τα χαρτιά, τις σημειώσεις και τις έρευνες του μεγάλου εφευρέτη. Έσπευσαν λοιπόν να τα συγκεντρώσουν προτού προλάβουν να τα πάρουν ξένες δυνάμεις.
Ο ανιψιός του, Σάβα Κοσάνοβιτς, πολιτικός και διπλωμάτης, ανέφερε ότι πριν φτάσουν οι άνθρωποι του OAP (Old Age Pensioner), κάποιος άλλος είχε ψάξει στα υπάρχοντα του Τέσλα και είχε πάρει άγνωστο αριθμό εγγράφων και προσωπικών σημειώσεων.
Ήταν γνωστό στο FBI ότι η γερμανική μυστική υπηρεσία είχε ήδη αποσπάσει ένα μεγάλο αριθμό εγγράφων με τις έρευνες του Τέσλα, αρκετά χρόνια πριν από το θάνατό του. Αυτό το κλεμμένο υλικό, πιστεύεται ότι οδήγησε στην κατασκευή ιπτάμενου δίσκου από τους Ναζί.
Το 1976, τέσσερα, αγνώστων στοιχείων, κιβώτια βγήκαν σε πλειστηριασμό μετά το θάνατο κάποιου Μάικλ Π. Μπορνς. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τον Μπορνς, εκτός απ’ το ότι ήταν βιβλιοπώλης στο Μανχάταν.
Ο πλειστηριασμός έγινε στο Νιούαρκ στο Νιου Τζέρσι και αγοράστηκαν από τον Ντέιλ Άλφρεϊ για 25 δολάρια. Ο Άλφρεϊ δεν είχε ιδέα τι περιείχαν τα κιβώτια και έκανε την αγορά από διάθεση της στιγμής. Όταν τα έψαξε αργότερα, ανακάλυψε με έκπληξη ότι υπήρχαν εκεί σημειώσεις εργαστηριακών ερευνών και προσωπικές σημειώσεις του Νίκολα Τέσλα. Μερικά από τα χαμένα έγγραφα του Τέσλα είχαν έρθει ξανά στην επιφάνεια!


Το 2000 θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του Τιμ Σουόρτζ «Τα χαμένα ημερολόγια του Νίκολα Τέσλα» (Tim Swartz – The Lost Journals of Nikola Tesla). Από εκεί μαθαίνουμε ότι τα χαμένα ημερολόγια αποκάλυπταν ότι το 1899, και ενόσω βρισκόταν στο Κολοράντο Σπρινγκς, ο Τέσλα «εισχώρησε» άθελά του σε συνομιλίες μεταξύ εξωγήινων όντων που έλεγχαν μυστικά την ανθρωπότητα. Τα όντα αυτά προετοίμαζαν, με άκρα μυστικότητα, την κυριαρχία και επιβολή τους πάνω στους ανθρώπους.
Το πρόγραμμα αυτό βρίσκεται σε ισχύ από τη δημιουργία του ανθρώπινου είδους, αλλά εκείνη την εποχή έμπαινε σε εφαρμογή εξαιτίας της τεχνολογικής ανάπτυξης στη Γη. Ο Τέσλα κράτησε ένα λεπτομερές ημερολόγιο για όλα αυτά τα χρόνια που έκανε έρευνες για να μεταφράσει τα παράξενα ραδιοκύματα, αλλά και για τις προσπάθειές του να προειδοποιήσει την κυβέρνηση και το στρατό γι’ αυτά που είχε μάθει.
Οι επιστολές του όμως έμειναν αναπάντητες. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν από το Τέσλα στο σχεδιασμό του δίσκο ταιριάζουν με τις περιγραφές εκείνων που ισχυρίζονται ότι έχουν δει ένα «UFO»από μέσα: δισκοειδή πυκνωτή με επαρκές μέγεθος ώστε να παρέχει αρκετή ώθηση στο δίσκο για να πετάξει, ενώ μικρότεροι πυκνωτές επέτρεπαν τον έλεγχο της κατεύθυνσης του. Στην πραγματικότητα χρησιμοποίησε ένα σύστημα ηλεκτρο-πρόωσης, η οποία επρόκειτο να τροφοδοτείται από εξωτερικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ή με μια γεννήτρια ρεύματος μέσα στο σκάφος.
Και αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά, ο Τέσλα είχε περισσότερα! Το εσωτερικό του δίσκου ήταν εξοπλισμένο με επίπεδες οθόνες και εξωτερικές κάμερες για τυφλή πλοήγηση από τους πιλότους.

Το «UFO» του Τέσλα είχε «μάτια», και αυτά δημιουργήθηκαν από ηλεκτρο-οπτικούς φακούς, διαμορφωμένους σε τεταρτημόρια, που επέτρεπε στον χειριστή να δει τα πάντα. Σε άρθρο του στην εφημερίδα “The Sun” το 1911, ο Τέσλα περιγράφει την ιπτάμενη μηχανή του, χωρίς φτερά και έλικες ή συσκευές κάθε είδους που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα (1911). Θα μπορούσε να κατασκευαστεί σε οποιοδήποτε μέγεθος, και θα είχε την ικανότητα να μεταφέρει οποιοδήποτε βάρος. Σύμφωνα με την εφημερίδα «The Sun», «ο Τέσλα υπόσχεται μεγάλα πράγματα!».
Την ίδια χρονιά, στις 15 Οκτωβρίου στην εφημερίδα «New York Herald», ο Τέσλα εξηγεί συγκεκριμένα ότι η ιπτάμενη μηχανή του δεν είναι ένα συμβατικό αεροπλάνο, ούτε ελαφρύτερο από ένα αερόπλοιο, τύπου Zeppelin. Θα ήταν μικρό και συμπαγές, και σε θέση να κινηθεί κατά βούληση μέσω του αέρα σε οποιαδήποτε κατεύθυνση με πλήρη ασφάλεια, υψηλότερες ταχύτητες απ’ότι έχουν επιτευχθεί ακόμη, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες. Μας λέει επίσης ότι η ιπτάμενη μηχανή του θα μπορεί να αιωρηθεί στον αέρα, για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Οποιοσδήποτε είναι εξοικειωμένος με τις αρχές λειτουργίας των λεγόμενων «συμβατικών αεροπλάνων» αντιλαμβάνεται ότι η ιπτάμενη μηχανή του Νίκολα Τέσλα που περιγράφονται το 1911 πρέπει να είναι ένα σκάφος «αντι-βαρύτητας», δηλαδή, ένας πραγματικός «Ιπτάμενος Δίσκος».
Η περίοδος κατά την οποία ο Τέσλα γεννήθηκε συνέπεσε με την παλιά Ζοχαρική προφητεία για το άνοιγμα των πυλών της σοφίας πάνω στη γη. Συμπτωματικά, και ο Αϊνστάιν γεννήθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου!

Στα «πρόθυρα» κατάρρευσης το σύμπαν, σύμφωνα με νέα θεωρία

Φυσικοί προτείνουν ένα νέο μηχανισμό «κοσμολογικής κατάρρευσης», σύμφωνα με τον οποίο το σύμπαν σύντομα θα σταματήσει να διαστέλλεται και θα αρχίσει να συρρικνώνεται, καταστρέφοντας τελικά όλη την ύλη που περιέχει.

Μάλιστα, οι υπολογισμοί τους δείχνουν πως, για τα κοσμολογικά δεδομένα, η κατάρρευση θα συμβεί «άμεσα» – δηλαδή σε μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια χρόνια.

Όπως αναφέρουν στο άρθρο τους στο περιοδικό Physical Review Letters οι Νεμάνια Κάλοπερ από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και Αντόνιο Παντίλα από το πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ, ο μηχανισμός αυτός οφείλεται στη δράση της σκοτεινής ενέργειας και απαντά σε μερικά από τα συμπαντικά «μυστήρια».
Έτσι, δίνει μία ερμηνεία για τη φύση της σκοτεινής ενέργειας και εξηγεί γιατί αυτή τη στιγμή το σύμπαν διαστέλλεται με επιταχυνόμενο ρυθμό.
Οι δύο φυσικοί υποστηρίζουν πως το σύμπαν δημιουργήθηκε με τέτοιες αρχικές συνθήκες που, αν και σε πρώτη φάση είχαν σαν αποτέλεσμα τη διαστολή του, στη συνέχεια θα προκαλέσουν τη συρρίκνωσή του. Επομένως, η «μοίρα» του είναι να καταρρεύσει στο τέλος.
Η «χρονοκαθυστέρηση» στην ενεργοποίηση του μηχανισμού κοσμολογικής συστολής, την οποία περιλαμβάνει το μοντέλο των δύο επιστημόνων, σημαίνει πως το σύμπαν εξελίσσεται με αργό ρυθμό, όπως δείχνουν και τα μέχρι σήμερα παρατηρησιακά δεδομένα για την «ιστορία» του.
Ωστόσο, οι επιστήμονες τονίζουν πως αυτή η «χρονοκαθυστέρηση» δεν ορίσθηκε αυθαίρετα στο μοντέλο τους, ακριβώς για να συμφωνεί με την έως τώρα παρατηρούμενη εξέλιξή του, αλλά είναι «φυσιολογική» από τεχνικής πλευράς, αφού προκύπτει από τη συμμετρία της θεωρίας.
Οι φυσικοί σπεύδουν να συμπληρώσουν πως στόχος τους είναι να εξελίξουν περαιτέρω τη θεωρία τους. «Έχουμε πολλά να κάνουμε ακόμη», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Παντίλα στο σάιτ Phys.org.
«Αυτή την εποχή ψάχνουμε έναν τρόπο διατύπωσης της θεωρίας που θα την εναρμονίζει ακόμη περισσότερο με τις βασικές αρχές της κβαντομηχανικής. Θέλουμε επίσης να βρούμε και άλλους τρόπους για τον έλεγχό της, από την πλευρά τόσο της κοσμολογίας όσο και της αστροφυσικής».
«Σε δεύτερη φάση, στοχεύουμε να ψάξουμε με ποιον τρόπο το μοντέλο θα μπορούσε να προκύψει από μία πιο θεμελιώδη θεωρία, όπως η θεωρία των χορδών», συμπληρώνει ο επιστήμονας.

Όταν ο γαλαξίας μας συγκρουστεί με την Ανδρομέδα

Ο ουρανός και γενικά ο γαλαξίας μας όπως τον ξέρουμε πρόκειται να καταστραφεί ολοσχερώς μετά τη σύγκρουση του με την Ανδρομέδα.

Αν η Γη επιβιώσει, αυτός ο γαλαξιακός πόλεμος θα προκαλέσει στον νυχτερινό ουρανό ένα θέαμα που δε θα μοιάζει με τίποτα απ” όσα η ανθρωπότητα έχει δει μέχρι σήμερα.

Η μάχη ανάμεσα στους δύο γαλαξίες, τον δικό μας και της Ανδρομέδας, θα είναι σε πλήρη εξέλιξη σε λίγα δισεκατομμύρια χρόνια και ο ηττημένος θα είμαστε εμείς, λόγω μεγέθους.
Αυτή τη στιγμή, ο γαλαξίας της Ανδρομέδας κατευθύνεται προς τον Γαλαξία μας με ταχύτητα 402.336 χιλιόμετρα την ώρα (αρκετή ταχύτητα για να κάνει κάποιος το γύρο του κόσμου σε μόλις έξι λεπτά) και θα συγκρουστεί μαζί μας σε περίπου 3.750.000.000 χρόνια.
Μόλις η Ανδρομέδα πέσει πάνω μας, θα ακολουθήσει ένας κατακλυσμικός αστρικός χορός που θα διαρκέσει μερικά δισεκατομμύρια χρόνια. Στα μάτια ενός μακρινού παρατηρητή, εν συντομία θα συμβεί αυτό

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το ηλιακό μας σύστημα θα μπορούσε να επιβιώσει από ένα τέτοιο βίαιο γεγονός, αλλά οι ειδικοί λένε ότι είναι πιθανό.
«Ο λόγος που θεωρούμε ότι το ηλιακό μας σύστημα δεν θα επηρεαστεί πολύ από αυτή τη σύγκρουση είναι ότι οι γαλαξίες είναι ως επί το πλείστον άδειος χώρος», εξηγεί ο Ρόλαντ βαν ντερ Μάρελ από το Επιστημονικό Ινστιτούτο Διαστημικού Τηλεσκοπίου στη Βαλτιμόρη μιλώντας στο Science TV. «Ακόμα κι αν ο γαλαξίας μας, καθώς και ο γαλαξίας της Ανδρομέδας, έχουν 100 δισεκατομμύρια άστρα μέσα τους, είναι σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους» καταλήγει.
H Ανδρομέδα είναι σήμερα 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη. Οσο πλησιάζει όμως πιο κοντά, η βαρυτική έλξη από το Γαλαξία μας θα δυναμώσει, τραβώντας την Ανδρομέδα πιο κοντά ταχύτερα.
Σε μόλις τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια, ο Γαλαξίας μας και η Ανδρομέδα θα συγκρουστούν και τα απομεινάρια τους θα είναι το φάντασμα αυτού που ήταν κάποτε δύο ανεξάρτητοι γαλαξίες.


Ωστόσο, σύμφωνα με τους επιστήμονες, όχι μόνο θα επιβιώσει το ηλιακό μας σύστημα, αλλά η Γη θα δει ένα μοναδικό θέαμα στον ουρανό της καθώς θα συγχωνεύονται οι δύο γαλαξίες.
Καθώς πλησιάζουν οι δύο γαλαξίες, οι κεντρικές μαύρες τρύπες σε κάθε γαλαξία, θα συναντηθούν και θα συγχωνευθούν. Από εκείνο το σημείο, ο Γαλαξίας μας και ο γαλαξίας της Ανδρομέδας, που προς το παρόν αποτελούν δύο ξεχωριστούς σπειροειδείς γαλαξίες, δεν θα υπάρχουν πια. Το ηλιακό μας σύστημα θα έχει ένα νέο σπίτι σε μια εντελώς διαφορετική κατηγορία γαλαξία, που ονομάζεται ελλειπτικός γαλαξίας.
Μετά από έξι δισεκατομμύρια χρόνια κοσμικού μακελειού, ο ουρανός της γήινης νύχτας θα είναι φωτεινός σαν μέρα, αφού θα βρίσκεται κοντά στον νέο πυρήνα του ελλειπτικού γαλαξία (αν στο μεταξύ ο Ήλιος μας δεν έχει καταπιεί τη Γη σε περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια)
Η παρακάτω εικόνα είναι πώς θα μοιάζει ο ουρανός από τη Γη, αν ο πλανήτης μας ζήσει για να δει το τέλος του γαλαξιακού πολέμου:

Το ηλιακό μας σύστημα ωστόσο δεν θα μείνει εντελώς ανεπηρέαστο κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης. Η βαρύτητα είναι πιθανό να τραβήξει τον Ήλιο σε μια νέα τροχιά, σέρνοντας μαζί του τη Γη και τους άλλους πλανήτες.
Όμως δεν υπάρχει κίνδυνος σύγκρουσης πλανητών σύμφωνα με τους ερευνητές: «Αν οι δύο γαλαξίες στην πραγματικότητα συγκρούονται μεταξύ τους τα αστέρια περνούν ουσιαστικά το ένα δίπλα από το άλλο και η πιθανότητα δύο ουράνιων σωμάτων να συγκρουστούν είναι εξαιρετικά μικρή» αναφέρει ο βαν ντερ Μάρελ.
Αυτή η επικείμενη σύγκρουση δεν είναι η πρώτη φορά που οι γαλαξίες έχουν ενωθεί χάρη στην αμοιβαία βαρυτική έλξη τους. Στην πραγματικότητα, το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble έχει καταγράψει πολλές περιπτώσεις σύγκρουσης γαλαξιών, που επιτρέπουν στους επιστήμονες να προβλέψουν τι θα συμβεί όταν έρθει η ώρα του Γαλαξία μας.


 

Μέγας Αλέξανδρος – Η πολιορκία των Σαγγάλων

Όσοι Γανδάριοι (κάτοικοι σημερινού Παντζάμπ στην Ινδία) ανατολικά του Υδραώτη δεν συνθηκολόγησαν εξ αρχής, ο Αλέξανδρος τους υπέταξε δια της βίας.

Όταν πληροφορήθηκε ότι οι Καθαίοι, οι Μαλλοί και οι Οξυδράκες ή Συδράκες, που είχαν τη φήμη γενναίων πολεμιστών, ετοιμάζονταν για αντίσταση κινήθηκε γρήγορα εναντίον των Καθαίων (Κσατρίγια) οι οποίοι όπως ελέγετο έκαιγαν και τις γυναίκες μαζί με τους νεκρούς άντρες τους και αφού διέβη τον Υδραώτη έφτασε σε μία πόλη των Αδραϊστών (Αντρίστα) τα Πίμπραμα όπου οι κάτοικοι συνθηκολόγησαν και τον ακολούθησαν ως σύμμαχοι.

Την επομένη ο Αλέξανδρος ξεκίνησε για τα Σάγγαλα (Λαχώρη ή Αμριτσάρ) όπου είχαν συγκεντρωθεί οι Καθαίοι και ορισμένοι γείτονές τους. Είχαν οχυρωθεί σε ένα λόφο μπροστά από την πόλη, όπου γύρω του είχαν τοποθετήσει άμαξες σε τρεις ομόκεντρους κύκλους δημιουργώντας έτσι τριπλό χάρακα.

Ο Αλέξανδρος έστειλε αμέσως ιπποτοξότες, για να τους πλήξουν από μακριά και να τους εμποδίσει να κάνουν έξοδο, όσο εκείνος παρέτασσε τις δυνάμεις του. Στο δεξιό κέρας τοποθέτησε το άγημα, την ιππαρχία του Κλείτου, τους υπασπιστές και τους Αγριάνες.
Στο αριστερό κέρας παρέταξε τον Περδίκκα με την ιππαρχία του και τις τάξεις των πεζεταίρων. Οι τοξότες κάλυψαν τα άκρα των δύο κεράτων. Όταν δε έφτασε και η οπισθοφυλακή ενίσχυσε με τους πεζούς και ιππείς την υπάρχουσα παράταξη και αφού πήρε θέση στο δεξί κέρας επιτέθηκε.
Όταν όμως οι Ινδοί δεν του έκαναν τη χάρη να βγουν από τον χάρακα και να αντεπιτεθούν αλλά ανέβηκαν πάνω στις άμαξες και εξαπέλυαν τα τοξεύματά τους από ψηλότερο σημείο, τότε ο Αλέξανδρος διαπίστωσε ότι το ιππικό δεν ήταν αποτελεσματικό όπλο σ’ αυτήν τη φάση. Ξεπέζεψε λοιπόν και οδήγησε τη φάλαγγα κατά των Καθαίων. Τους έδιωξαν εύκολα από τον πρώτο χάρακα, αλλά τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα στον δεύτερο.
Οι Ινδοί συμπτύχθηκαν σε μικρότερη περίμετρο και πύκνωσαν τις τάξεις τους. Οι Μακεδόνες έπρεπε να μετακινούν τις άμαξες του πρώτου χάρακα, να χαλάνε τον συνασπισμό της φάλαγγας και να χώνονται στα διάκενα των αμαξών όπως – όπως. Παρά ταύτα έδιωξαν τους Καθαίους κι από τον δεύτερο χάρακα. Τότε εκείνοι δεν συμπτύχθηκαν στον τρίτο, αλλά υποχώρησαν στην πόλη και κλείστηκαν στα τείχη.
Ο Αλέξανδρος στρατοπέδευσε γύρω από την πόλη. Η περίμετρος των τειχών της ήταν μεγάλη και το στρατόπεδο δεν την κάλυπτε όλη. Μπροστά από ένα μέρος του αφρούρητου τμήματος υπήρχε μία ρηχή λίμνη, γύρω από την οποία έβαλε φρουρές του ιππικού, διότι περίμενε ότι οι Καθαίοι θα επιχειρούσαν να διαφύγουν τη νύχτα. Πράγματι έτσι έγινε.
Το ιππικό επιτέθηκε, κατέσφαξε τους πρώτους και οι υπόλοιποι ξανακλείστηκαν στα τείχη. Οι Μακεδόνες έφτιαξαν διπλό χάρακα μπροστά από το τμήμα του τείχους, που δεν κάλυπτε το στρατόπεδο κι η λίμνη, τοποθέτησαν καλύτερες φρουρές γύρω της και έφεραν τις πολιορκητικές μηχανές κοντά στα τείχη.


Ο χάλκινος “κριός” είναι η μοναδική στο είδος πολιορκητική μηχανή, που έχει διασωθεί από την αρχαιότητα. Έχει σχήμα ορθογωνίου παραλληλεπιπέδου. Η μία στενή πλευρά απολήγει σε μεγάλα δόντια και στην άλλη προσαρμοζόταν ο ξύλινος στειλεός, που δεν διατηρήθηκε.
Σε κάθε πλατιά πλευρά του διακοσμείται με κεφαλή κριού. Στη διακόσμηση αυτή οφείλει και την ονομασία του. Τα δόντια είναι λυγισμένα και φθαρμένα, γεγονός που φανερώνει ότι είχε χρησιμοποιηθεί ως πολιορκητική μηχανή πριν αφιερωθεί στο ιερό του Δία της Ολυμπίας. Χρονολογείται στο πρώτο μισό του 5ου αι. π. Χ. και ίσως είναι σικελικού εργαστηρίου.
Τότε κάποιοι αυτόμολοι ενημέρωσαν τον Αλέξανδρο ότι οι πολιορκούμενοι θα επιχειρούσαν έξοδο εκείνο το βράδυ από την πλευρά της λίμνης. Εκείνος έδωσε στον Πτολεμαίο του Λάγου τρεις χιλιαρχίες υπασπιστών, όλους τους Αγριάνες, μία τάξη τοξοτών και του ανέθεσε να επιτηρεί το σημείο, που φαινόταν καταλληλότερο ως διάδρομος διαφυγής των Καθαίων.

Ο Πτολεμαίος ολοκλήρωσε γρήγορα την κατασκευή του χάρακαμεταξύ τείχους και λίμνης και τοποθέτησε τις άμαξες των Καθαίων έτσι, ώστε να νομίσουν ότι είναι πολλά τα αδιάβατα και φρουρούμενα σημεία και να πέσουν στην ενέδρα.
Όλη αυτή η δουλειά τελείωσε τη νύχτα. Κατά την τέταρτη βάρδια οι Καθαίοι επιχείρησαν έξοδο. Άνοιξαν τις πύλες στην πλευρά της λίμνης, αλλά ο Πτολεμαίος τους κατέκοψε και τους ανάγκασε να ξανακλειστούν στα τείχη αφήνοντας πίσω τους 500 νεκρούς.
Τότε έφτασε κι ο Πώρος με 5.000 Ινδούς και τους ελέφαντες, που είχε στρατολογήσει. Είχαν συναρμολογηθεί και οι πολεμικές μηχανές και πλησίαζαν στα τείχη.
Ωστόσο δεν πρόλαβαν να χρησιμοποιηθούν, διότι η φάλαγγα είχε υποσκάψει το πλίνθινο τείχος, που κατέρρευσε σε πολλά σημεία, και με μία γενική έφοδο οι Μακεδόνες ανέβηκαν από παντού στα τείχη και κυρίευσαν την πόλη. Κατά την άλωση σκοτώθηκαν πάνω από 17.000, αιχμαλωτίσθηκαν πάνω από 70.000 Καθαίοι και μεταξύ της λείας ήταν 300 άρματα και 500 ίπποι.
Η στρατιά του Αλεξάνδρου είχε συνολικά λιγότερους από 100 νεκρούς, αλλά πάνω από 1.200 τραυματίες, μεταξύ των οποίων και ο σωματοφύλακας Λυσίμαχος, ο μετέπειτα βασιλιάς των ευρωπαϊκών εδαφών.


Χάρτης διαδρομής Αλεξάνδρου στην Ινδία (Σάγγαλα)
Ο Αλέξανδρος έθαψε τους νεκρούς του με τις καθιερωμένες τιμές και έστειλε τον γραμματέα Ευμένη στις άλλες δύο πόλεις, που είχαν οργανωθεί για αντίσταση, μηνύοντας στους υπερασπιστές τους ότι αν παρέμεναν στις θέσεις τους και τον δέχονταν φιλικά, δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα.
Όμως για άλλη μια φορά οι Ινδοί εγκατέλειψαν τις πόλεις τους και πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Φαίνεται ότι, είτε δεν πίστεψαν τον Ευμένη, είτε δεν είχαν σκοπό να παραδοθούν, αλλά μετά την άλωση των Σαγγάλων δεν τολμούσαν και να προβάλουν αντίσταση.
Τότε ο Αλέξανδρος του καταδίωξε, αλλά δεν τους πρόφτασε. Φτάνοντας στα άκρα την ανηλεή τακτική, που είχε υιοθετήσει ήδη από την Περσία, εκτέλεσε τους περίπου 500 αρρώστους, που είχαν μείνει πίσω, όπως είχε κάνει κι ο Δαρείος στους δικούς του τραυματίες στην Ισσό.
Μετά επέστρεψε και ως τιμωρία για την αντίσταση κατέσκαψε τα Σάγγαλα, τα οποία θα ανοικοδομούσαν αργότερα οι Διάδοχοι ως Ευθυδήμεια. Παρέδωσε την περιοχή στους Ινδούς συμμάχους του, ως ανταμοιβή που είχαν παραδοθεί με τη θέλησή τους, στέλνοντας έτσι ένα σαφέστατο μήνυμα προς τους ανυπότακτους ακόμη Ινδούς. Ανέθεσε στον Πώρο να εγκαταστήσει φρουρές στις πόλεις, που είχαν υποχρεωθεί να παραδοθούν, και προέλασε κατά των εθνών πέρα από τον Ύφασι.
Σύμφωνα με τον Διόδωρο και τον Κούρτιο οι δύο τελευταίοι βασιλείς, που παραδόθηκαν στη δυτική όχθη του Ύφασι, ήταν ο Σοφίτης ή Σωπείθης κι ο Φηγέας. Σύμφωνα με τον Αρριανό το βασίλειο του Σωπείθη δεν ήταν στον Ύφασι αλλά στον Υδάσπη και υποτάχθηκε όταν ο Αλέξανδρος άρχισε την κάθοδο προς τη θάλασσα.

Οι μαύρες τρύπες της θάλασσας

Το νερό δίνει ζωή, αλλά μπορεί επίσης να την αφαιρέσει εξαιρετικά βίαια.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα της επικίνδυνης πλευράς της θάλασσας είναι οι ρουφήχτρες, που ανέκαθεν απέπνεαν τρόμο στους ναυτικούς, κερδίζοντας επάξια μία θέση ανάμεσα στα δεινά του Οδυσσέα στο Ομηρικό έπος.

Πολύ μικρές δίνες μπορεί να δει κανείς αδειάζοντας τον νεροχύτη ή τη μπανιέρα του. Στον ωκεανό, ανάλογα με τη γεωλογία του πυθμένα της θάλασσας, δημιουργούνται ρεύματα που μπορεί να συγκρουστούν και να δημιουργήσουν αντικρουόμενα παλιρροιακά ρεύματα.
Το νερό γυρίζει αριστερόστροφα βόρεια του ισημερινού και δεξιόστροφα νότια του ισημερινού. Η καταστροφική αλληλεπίδραση αποτελεί ένα «τζακούζι», ένα ισχυρό κυκλικό ρεύμα νερού που σταδιακά δημιουργεί φονικές ρουφήχτρες.

Ακολουθούν οι 10 πιο εντυπωσιακές στον κόσμο:
Saltstraumen
Είναι η ισχυρότερη δίνη του κόσμου και σχηματίζεται δίπλα στη Νορβηγία κοντά στον Αρκτικό Κύκλο, δημιουργώντας τα ισχυρότερα παλιρροιακά ρεύματα στον πλανήτη. Κάθε έξι ώρες, έντονα ωκεάνια ρεύματα μπορούν να τρέξουν μέχρι και 40 χλμ την ώρα, καθώς περισσότερα από 399.996 λίτρα νερού περνάνε ορμητικά μέσα από το στενό που συνδέει το Skjerstadfjord και το Saltenfjord.
Όταν τα παλιρροϊκά ρεύματα στρίβουν, υπάρχει ένα ελάχιστο χρονικό περιθώριο, στο οποίο μόνο μερικά μεγάλα πλοία μπορούν να πλεύσουν μέσα από τη ρουφήχτρα.



Moskstraumen
Θεωρείται η διασημότερη και παλαιότερη δίνη στην ιστορία και αναφέρεται πολλές φορές απλώς ως Maelstrom.
Η φήμη της οφείλεται στο γεγονός ότι αναφέρεται σε διάσημα έργα όπως στο «Μόμπι Ντικ», στο «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα» και στη «Δίνη του Μάελστρομ» του Εντγκαρ Αλαν Πόε. Είναι η δεύτερη ισχυρότερη δίνη στον κόσμο και βρίσκεται στο αρχιπέλαγο Λοφότεν, Νορβηγία, ανάμεσα στα νησιά Moskenesøya και Værøy.
Ωστόσο υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αψηφούν τα ισχυρά κυκλικά ρεύματα νερού που φτάνουν ταχύτητες 28χλμ/ώρα καθιστώντας το Maelstrom την πιο καταστροφική δίνη.
Ισχυρά παλιρροϊκά ρεύματα, περίπου 8 χιλιόμετρα πλάτος, ρέουν μεταξύ της νορβηγικής ακτής και της ανοικτής θάλασσας.


Corryvreckan
Η τρίτη μεγαλύτερη δίνη του κόσμου βρίσκεται στο σχετικά στενό πορθμό του Corryvreckan. Ακραία παλιρροϊκά ρεύματα δημιουργούν δίνες και αυτό οφείλεται εν μέρει στη θέση του ανάμεσα σε δύο νησιά στα ανοικτά της δυτικής ακτής της Σκωτίας και στον πυραμιδικό βράχο στο βυθό της θάλασσας.
Κύματα ύψους 10 μέτρων υψώνονται και σκάνε έως και 16 χιλιόμετρα μακριά. Στα πλαίσια πειραμάτων, Σκωτσέζοι ερευνητές πέταξαν μία πλαστική κούκλα με σωσίβιο στη ρουφήχτρα του Corryvreckan.
Η κούκλα βυθίστηκε αμέσως στην επικίνδυνη δίνη και όταν βρέθηκε αργότερα πεταμένη πιο μακριά είχε εμφανή σημάδια ότι ξύστηκε στο βυθό της θάλασσας.



Old Sow
Είναι η μεγαλύτερη δίνη στο δυτικό ημισφαίριο και βρίσκεται μεταξύ των ακτών των Deer Island και Moose Island κοντά στο Μέιν.
Το όνομα του το πήρε από τους ήχους σαν γουρουνιού που βγάζει η κίνηση της δίνης. Θεωρείται μία από τις πέντε μεγαλύτερες δίνες στον κόσμο και δημιουργεί ένα ισχυρό βουητό όταν οι παλίρροιες πέσουν ενάντια σε έναν ισχυρό άνεμο.
Οι ρουφήχτρες που σχηματίζονται έχουν διάμετρο περίπου 80 μέτρα, διογκώνονται έως και 20 μέτρα ύψος, και φτάνουν ταχύτητες 30 χλμ/ώρα.


Naruto
Ο πορθμός που χωρίζει το Naruto και το Awaji είναι λιγότερο από ένα χιλιόμετρο πλατύς. Το Naruto βρίσκεται μέσα σε ένα πολύ στενό κανάλι κοντά στο Hyogo, στην Ιαπωνία, όπου οι παλίρροιες και τα επίπεδα του νερού παρουσιάζουν συνεχώς διακυμάνσεις και ρίχνουν τις ισχυρές παλίρροιες σε μια δίνη.
Οι ταχύτητες του νερού ξεπερνάνε τα 12 χλμ/ώρα μέσω του στενού του Naruto τέσσερις φορές την ημέρα, (δύο φορές την ρέουν προς τα μέσα και δύο φορές εκρέουν).
Τα παλιρροϊκά ρεύματα καθώς στρίβουν δημιουργούν έναν υποβρύχιο κυκλώνα και στροβιλίζονται με ταχύτητα πάνω από 30 χιλιόμετρα την ώρα, κάνοντας τη ρουφήχτρα Naruto την 5η ισχυρότερη στον κόσμο.