Περιβαλλοντική ρύπανση

Η ρύπανση του περιβάλλοντος είναι μια ευρεία έννοια, η οποία περιλαμβάνει τη ρύπανση των διαφόρων βιολογικών συστατικών των φυσικών στοιχείων του πλανήτη, ως αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Δεν είναι δηλαδή τίποτε άλλο, παρά η αλλοίωση της μορφής του περιβάλλοντος και της ισορροπίας του ανθρώπου με τη φύση.
Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος γι’ αυτή την καταστροφή, ο οποίος από τα παλιά χρόνια μέχρι και σήμερα εκμεταλλεύεται αλόγιστα τη γη. Η ρύπανση του περιβάλλοντος συνήθως ταξινομείται σε διάφορες γνωστές κατηγορίες όπως η ρύπανση του αέρα, των υδάτων και του εδάφους. Η έννοια αυτή όμως εμπερικλείει επίσης την ηχορύπανση, θερμική ρύπανση, ρύπανση από ακτινοβολία, μικροβιακή ρύπανση, ρύπανση από τοξικές ουσίες, οργανική ρύπανση, ρύπανση από πετρελαιοειδή κ.α.

Τικ τακ – τικ τακ!
Το Ρολόι της Αποκάλυψης δείχνει πλέον 3 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα, δηλαδή πριν το τέλος του κόσμου!
Το Συμβούλιο Πυρηνικών Επιστημόνων, ένας οργανισμός στον οποίο μετέχουν 18 Νομπελίστες, είναι αυτό που προσδιορίζει το ρολόι και μετακίνησαν το λεπτοδείκτη του κατά 2 λεπτά μπροστά, δηλαδή λίγο πριν την μοιραία ώρα.
Το Συμβούλιο βλέπει “πολύ αυξημένη την πιθανότητα μιας παγκόσμιας καταστροφής εάν δεν ληφθούν γρήγορα μέτρα” για την αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη και αν δεν σταματήσει η κούρσα των πυρηνικών όπλων.
“Η ώρα είναι πλέον είναι 23:57″, τόνισε η Κένετ Μπένεντικτ, η πρόεδρος του Συμβουλίου το οποίο το 1947 δημιούργησε αυτό το ρολόι που τότε συμβόλιζε την επικείμενη καταστροφή του κόσμου από τα πυρηνικά όπλα.
Ο λεπτοδείκτης του ρολογιού είχε μετακινηθεί για τελευταία φορά στις 10 Ιανουαρίου 2012, όταν προχώρησε κατά ένα λεπτό. Τόσο κοντά στα “μεσάνυχτα” είχε βρεθεί ξανά μόνο το 1984, όταν οι σχέσεις των ΗΠΑ με την τότε ΕΣΣΔ ήταν ιδιαίτερα τεταμένες.
“Σήμερα η ανεξέλεγκτη υπερθέρμανση του πλανήτη και η κούρσα των πυρηνικών όπλων, ως αποτέλεσμα του εκσυγχρονισμού των τεράστιων οπλοστασίων, αποτελούν την υπέρτατη και αδιαμφισβήτητη απειλή για την επιβίωση της ανθρωπότητας”, τόνισε η Μπένεντικτ. “Οι ηγέτες του κόσμου δεν έδρασαν με την ταχύτητα που χρειαζόταν για να προστατεύσουν τους πολίτες από μια πιθανή καταστροφή”, πρόσθεσε, εξηγώντας την απόφαση του Συμβουλίου να μετακινήσει προς τα εμπρός τους δείκτες του ρολογιού.

Πόσο σοβαρά έχουμε πάρει την περιβαλλοντική ρύπανση; Οι παρακάτω φωτογραφίες αποτελούν τρανταχτή απόδειξη του μεγέθους της και προκαλούν σοκ.
Επιβαρύνουμε το περιβάλλον και οι επιστήμονες μας το επισημαίνουν συνεχώς. Επειδή όμως οι επικίνδυνες συνέπειες της μόλυνσης δεν είναι άμεσα ορατές, δεν δίνουμε την βαρύτητα που χρειάζεται. Οι παρακάτω φωτογραφίες όμως, αποδεικτικά στοιχεία της βαριάς μόλυνσης στην Κίνα, σίγουρα δεν θα σας αφήσουν ασυγκίνητους. Πρόκειται για μια μόλυνση που μπορεί να είναι ορατή χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από εδώ, αλλά θα μας επηρεάσει σύντομα.
*Μια δημοσιογράφος παίρνει δείγμα από τον μολυσμένο ποταμό Jianhe, του οποίου το κόκκινο χρώμα προέρχεται από χημικά φυτά, που δημιουργήθηκαν λόγω της παράνομης ρίψης ακατέργαστων σκουπιδιών σε τοπικά ρυάκια που καταλήγουν στον ποταμό.

* Οι επιστήμονες προειδοποίησαν ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση στην Κίνα είναι τόσο σοβαρή που σε λίγο καιρό θα αντιστοιχεί με εκείνη της πυρηνικής.

*Αυτή είναι η εικόνα της μολυσμένης λίμνης Hefei, στην επιφάνεια της οποίας είναι εμφανείς οι ρυπαντικές ουσίες αναμεμειγμένες με τα φύκια.



* Το 2010, 400 εκατομμύρια γαλόνια πετρελαίου κατέληξαν στην θάλασσα, ύστερα από έκρηξη σε εργοστάσιο αποθήκευσης πετρελαίου. Πρόκειται για 4πλάσια ποσότητα, από εκείνη της BP, που είχε μολύνει τα νερά την ίδια χρονιά.






* Κάτοικοι κοιτούν τα μολυσμένα νερά του ποταμού που διασχίζει την πόλη Zhugao

* Στην Κίνα ανήκει περίπου το μισό ποσοστό, από την συνολική παγκόσμια καύση άνθρακα, φτάνοντας το 2011 τους 3.8 δισεκατομμύρια τόνους.


* Σύμφωνα με στοιχεία της Greenpeace, στο Πεκίνο προκλήθηκαν 2.589 θάνατοι και απώλεια 328 εκατομμύρια δολάρια, το 2012 λόγω της ατμοσφαιρικής μόλυνσης.

* Μέχρι το 2030 η εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα προερχόμενη μόνο από την Κίνα, θα ισούται με την παγκόσμια εκπομπή του CO2 σήμερα, άμα η χώρα συνεχίσει την παραγωγή με αυτούς τους ρυθμούς.

* Εκατοντάδες νεκρά ψάρια από τα μολυσμένα νερά

Σάτυρα Ορθολογικής Άγνοιας

Μετά την απελευθέρωση από του Τούρκους και την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους, ο νόμος της «ήσσονος προσπάθειας» εκφράζεται άριστα από την επιθυμία των Ελλήνων να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι ή τραπεζικοί. Ας μην ξαφνιαζόμαστε λοιπόν για την σημερινή κατάντια γιατί ο εν λόγω νόμος ακόμη βρίσκεται εν λειτουργία.

Ο ρόλος της πληροφορίας στο επίπεδο αυτών που αποφασίζουν είναι, χωρίς αμφισβήτηση, πιο σημαντικός, πιο σταθερός και πιο γενικός όσο ποτέ άλλοτε. Έτσι, οι άνθρωποι της δράσεως έχουν τα καλύτερα δυνατά μέσα ώστε να γνωρίζουν σε ποια δεδομένα μπορούν να στηρίζουν τις δράσεις τους και όσοι υφίστανται έχουν κάθε δυνατότητα να πληροφορηθούν πώς ενεργούν αυτοί που αποφασίζουν.

Είναι λοιπόν εξαιρετικά ενδιαφέρον να αναζητήσουμε αν αυτή η κυριαρχία, ο πλούτος, η ακρίβεια κα η διάχυση της γνώσεως οδηγούν, όπως θα ήταν αναμενόμενο, σε καλύτερη διαχείριση της ανθρωπότητας εν γένει και των κοινών ειδικότερα.

Ωστόσο, η αναζήτηση αυτή καταλήγει σε πολλά παράδοξα που εντυπωσιάζουν τον ερευνητή, όχι βέβαια χωρίς να προκαλούν και βαθιές ανησυχίες. Το πρώτο φαινόμενο που μπορεί να καταγράψει κανείς παρατηρώντας την διοργάνωση της ροής πληροφοριών και την επιτάχυνση των διαδόσεών τους είναι η παράλληλη αύξηση της κατά Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ «άχρηστης γνώσεως».

Στην εποχή μας παρατηρείται ένα μοναδικό φαινόμενο, που πρέπει να υπογραμμισθεί ιδιαιτέρως: όσο αυξάνεται ο όγκος των πληροφοριών τόσο αυτοί που τις συλλέγουν προσπαθούν να τις παραχαράξουν, ενώ την ίδια στιγμή οι αποδέκτες τους τις αποφεύγουν με περισσή αδιαφορία. Ακόμα χειρότερα, σημαντικές μετρήσεις σε διεθνές επίπεδο αποδεικνύουν ότι μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης στον αναπτυγμένο κόσμο είναι εντελώς αδιάφορο στην γνώση και θεωρεί ότι αυτή είναι επικίνδυνη όταν διαψεύδει τις πεποιθήσεις του.

Αναπτύσσεται έτσι όλο και περισσότερο στις δημοκρατικές χώρες το φαινόμενο της «ορθολογικής άγνοιας», που πρώτος περιέγραψε ο Άντονυ Ντόουνς το 1957 στο βιβλίο του «Μια οικονομική θεωρία για την δημοκρατία». Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, αναφερόμενος στον νόμο της «ήσσονος προσπάθειας» όταν ένας πολίτης αναζητεί πληροφορίες, τονίζει ότι συχνά το κόστος της αναζητήσεως αυτής φαντάζει υψηλό, γι αυτό και οι πολίτες υποκαθιστούν την γνώση με την ιδεολογία –που είναι ετοιμοπαράδοτη και εύπεπτη.

Γελάμε τον πόνο μας:
Πως βλέπουν τις Ελληνικές εκλογές Έλληνες και ξένοι γελοιογράφοι

Νόμος της «ήσσονος προσπάθειας»

Στην βάση αυτής της πρακτικής, όπως έγραψε και ο Μανκιούρ Όλσον, ο πολίτης απαλλάσσεται από τον κόπο της αναζητήσεως γνώσεων η απόκτηση των οποίων θα μπορούσε, αφ’ ενός, να ανατρέψει «κεκτημένες αντιλήψεις» και, αφ’ ετέρου, να έλθει σε σύγκρουση και με συγκεκριμένα συμφέροντα. Με άλλα λόγια, η ιδεολογία επιτρέπει την απαλλαγή από την σκέψη, παράλληλα δε βοηθά και την παραχάραξη της πραγματικότητος.

Είναι έτσι εύκολο για την ιδεολογία να υποστηρίξει κανείς ότι το νερό δεν ευθύνεται για την υγρασία επειδή για την ύπαρξη νερού είναι υπεύθυνη η υπερθέρμανση του πλανήτη! Με την ίδια λογική, το καπνίζειν δεν έχει καμία ευθύνη για τον καρκίνο γιατί αυτή επιρρίπτεται στις καπνοβιομηχανίες που παράγουν τσιγάρα και στα περίπτερα που τα πωλούν. Κατ’ επέκτασιν, ο καπνιστής δεν πρέπει να χάνει χρόνο για να αντλήσει πληροφορίες περί του καρκίνου, καθ’ όσον αυτές τού παρέχονται από την κυρίαρχη ιδεολογία.

Έτσι, για την υπερχρέωση μιας χώρας δεν ευθύνονται οι κυβερνήσεις και οι πολίτες της, αλλά οι «κερδοσκόποι δανειστές».

Υπό αυτές τις συνθήκες, η ιδεολογία, αν και είναι πλήρως αναποτελεσματική ως προς την επίλυση πραγματικών προβλημάτων, εφόσον δεν προκύπτει από ανάλυση δεδομένων, εντούτοις χρησιμεύει στον μετασχηματισμό της πραγματικότητας προκειμένου να δικαιολογηθούν συγκεκριμένες δράσεις. Υπερέχει έτσι σαφώς της ακριβούς γνώσεως, η οποία εκ των πραγμάτων καθίσταται άχρηστη.

Όμως, η αχρήστευση αυτή επιτρέπει στην ιδεολογία να παραχαράσσει με εκπληκτικό τρόπο την πραγματικότητα και να μετατρέπει την φαντασίωση σε αλήθεια. Διότι, εν τέλει, η ιδεολογία και κυρίως αυτή που έχει τελεολογικό χαρακτήρα, είναι ένα μείγμα δυνατών συγκινήσεων και απλοποιημένων ιδεών το οποίο μεταφράζεται σε συμπεριφορά.

Μέσα από τις γραμμές που προηγούνται, ξεπηδά ανάγλυφη και η νεοελληνική δραματική πραγματικότητα. Αυτή μιας χώρας η οποία, σε κρίσιμες περιόδους της ιστορίας της, έλαβε ολέθριες για το μέλλον της αποφάσεις, αρνούμενη να δει την πραγματικότητα και την προέκτασή της στο μέλλον.

Άρνηση που υπαγορευόταν κάθε φορά από απατηλές και πλήρως απολιθωμένες ιδεολογίες, οι οποίες, όμως, με κύριο όπλο τους το ψεύδος, είχαν την στήριξη ανομολόγητων συμφερόντων –αυτών που ακόμα και σήμερα εξυπηρετούν οι πραιτοριανοί των μέσων μαζικής επικοινωνίας και οι ισχυροί χρηματοδότες τους.

Γι αυτό και το αύριο των νέων τούτης της χώρας είναι, στην καλύτερη περίπτωση, άδηλον…

Aν κοιτάξεις δίπλα σου, αν πετάξεις τις παρωπίδες, βλέπεις πως υπάρχουν άνθρωποι που ζουν αξιοπρεπώς, χωρίς να χρωστάνε την ζωή τους ή την περί-ουσία τους σε κανέναν. Αλλωστε η Περί-Ουσία ούτε πωλείται ούτε αγοράζεται, γιατί δεν είναι προιόν.

Τα σκουλήκια που εισβάλλουν στον ανθρώπινο εγκέφαλο

Όταν εισέλθουν στο ανθρώπινο σώμα, μπορούν να μετακινηθούν οπουδήποτε θελήσουν: στα μάτια, στους ιστούς αλλά και στον εγκέφαλο. Αποτελούν μυστήριο για τους γιατρούς, καθώς ελίσσονται περίτεχνα και καθιστούν βορά τον ξενιστή τους.

«Το παράσιτο κατάφερε να μετακινηθεί από τη μία πλευρά του εγκεφάλου στην άλλη –λίγα πράγματα μπορούν να κινηθούν εντός του εγκεφάλου», σχολιάζει η Δρ Ευφροσύνη Γκρανιά-Κλώτσα, με αφορμή ένα παράδοξο περιστατικό που καταγράφηκε το 2013 στη Βρετανία.

Στον εγκέφαλο του Κινέζου ασθενούς είχε εισβάλει ένα σπάνιο είδος σκώληκα (Spirometra erinaceieuropaei), προκαλώντας, μεταξύ άλλων, επιληπτικές κρίσεις και αδυναμία στα κάτω άκρα του. Η επίσημη διάγνωση των γιατρών υπέδειξε σπαργάνωση.
Δεν υπάρχει επί του παρόντος κάποια διαθέσιμη φαρμακευτική αγωγή προς άμεση αντιμετώπιση της συγκεκριμένης λοίμωξης κι έτσι ο θεράπων ιατρός έπρεπε να προχωρήσει άμεσα σε χειρουργική αφαίρεση του σκώληκα.
Σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα του CNΝ, τα καταγεγραμμένα κρούσματα λοίμωξης από Spirometra ήταν μόλις 300 μεταξύ 1953 και 2013, κυρίως σε χώρες της Ασίας.
Ερευνητές από το βρετανικό ίδρυμα Wellcome Trust Sanger Institute κατάφεραν προσφάτως να καταγράψουν την ακριβή αλληλουχία του γονιδιώματος του σπάνιου σκώληκα και ανακάλυψαν ότι ο κύκλος ζωής του είναι εξαιρετικά περίπλοκος.
Το ενήλικο σκουλήκι εντοπίζεται αποκλειστικά και μόνο στα εντόσθια της γάτας και του σκύλου, όμως τα ζώα αυτά μπορεί να απορρίψουν αυγά με τα περιττώματά τους και τα αυγά να μολύνουν υδάτινους πόρους.
Στη συνέχεια, οι προνύμφες μπορεί να προσβάλλουν μαλακά όστρακα, βατράχια ή φίδια. Ο άνθρωπος μπορεί να μολυνθεί είτε με την άμεση είτε με την έμμεση επαφή με μολυσμένα ζώα.
Ο Κινέζος που προσβλήθηκε από το σκώληκα θεωρείται πως ήπιε κατά λάθος νερό καθώς κολυμπούσε σε μολυσμένη λίμνη, δηλώνει η Γκρανιά-Κλώτσα.
Οι προνύμφες μπορεί να εγκατασταθούν στον εγκέφαλο ή οπουδήποτε αλλού, προκαλώντας βλάβες στους ιστούς, τύφλωση, παράλυση, ακόμη και πρόωρο θάνατο.
Μελετώντας τον ακριβή γενετικό κώδικα του σκώληκα, οι ερευνητές ευελπιστούν ότι θα κατανοήσουν καλύτερα τους μηχανισμούς δράσης του και κατ” επέκταση θα επινοήσουν αποτελεσματικότερες μεθόδους για την αντιμετώπισή του.
Φυσικά υπάρχουν και τα πνευματικά σκουλήκια, Προσοχή!

Αποικίες στην αθέατη πλευρά της Σελήνης θέλει η ESA

Ενα νέο φιλόδοξο σχέδιο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) αποκαλύπτεται μέσα από ένα εντυπωσιακό βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Το βίντεο που τιτλοφορείται «Προορισμός: Σελήνη» και σε αυτό περιγράφεται ένα σχέδιο δημιουργίας αποικιών στη Σελήνη.

Η ESA θεωρεί ότι παράγοντας κλειδί για να φτάσει όσο το δυνατόν πιο ο άνθρωπος στο Διάστημα είναι να κατακτήσει τη Σελήνη.
Η δημιουργία βάσεων και αποικιών στο φυσικό μας δορυφόρο αποτελεί σύμφωνα με τους ειδικούς ένα πρώτο αλλά πολύ σημαντικό βήμα για την εξάπλωση μας αρχικά στο ηλιακό σύστημα και αργότερα ακόμη πιο μακριά.
Οι εμπνευστές του συγκεκριμένου σχεδίου μιλάνε για τη δημιουργία αποικιών στην αθέατη πλευρά της Σελήνης. Εχουν μάλιστα εντοπίσει και την περιοχή που θα δημιουργηθούν αυτές οι αποικίες.
Πρόκειται για το λεκανοπέδιο Aitken στον Νότιο Πόλο της Σελήνης που έχει διάμετρο περίπου 2,5 χιλιάδες χλμ και μεγάλα υψώματα κάποια εκ των οποίων εκτείνονται πολλά χλμ πάνω από το δάπεδο του.
Αυτά τα υψώματα τα λούζει μόνιμα το ηλιακό φως άρα αποτελούν ιδανικό τόπο δημιουργίας αποικιών που θα χρησιμοποιούν την άφθονη ηλιακή ενέργεια για να λειτουργούν.

Η Πολιτεία του Πλάτωνα και η Πολιτεία του Σήμερα

Διδάσκω Φιλοσοφία μεταξύ άλλων και αισθάνομαι απέραντα τυχερός διότι μαθαίνω κάθε μέρα! Προσπαθώ να δείξω στα παιδιά πόσο τυχερά είναι που διδάσκονται την φιλοσοφία του Σωκράτη και του Πλάτωνα στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών πάνω σε θέματα εξαιρετικά σημαντικά, όπως η αρετή, ή η ιδανική πολιτεία (πολίτευμα), έννοιες που ενώ μας δόθηκαν από το 400 π.χ., δεν χαρακτηρίζουν ακόμα την ιδιωτική και πολιτική συμπεριφορά μας…
 

”Η ιδανική Πολιτεία (δανείζομαι από το βιβλίο της Γ’ Λυκείου) είναι ένα μεγαλειώδες και πολυσύνθετο πνευματικό έργο, που εξετάζει τα θέματα της δικαιοσύνης, της ηθικής φιλοσοφίας, της αισθητικής, της παιδαγωγικής, της παθολογίας των πολιτειών, της ψυχολογίας του πλήθους, της μεταφυσικής”.

Αφορά στην πολιτεία που διασφαλίζει στον πολίτη τον άριστο βίο, μιλάει για μια πόλη-κράτος που έχει φτάσει σε υψηλό επίπεδο πολιτισμού και ευημερίας, όπου όλοι ζουν εν ευδαιμονία και αρμονία, και θεμέλιος λίθος για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι η ορθή παιδεία των πολιτών.
Η παιδεία έχει στόχο να καλλιεργήσει τις φύσεις και να τις καταστήσει ”βέλτιστες”, ώστε να οδηγήσει στην ηθική και πολιτική αναγέννηση του κοινωνικού συνόλου, δηλαδή στο να στραφούν οι ψυχές προς το ΕΡΕΒΟΚΤΟΝΟ φως και τον αληθινό προορισμό τους.

Υπεύθυνοι για την παιδεία είναι οι φιλόσοφοι που, αφού με την γνώση, την καλλιέργεια των αρετών και την φιλοσοφία έχουν φτάσει στο ΕΡΕΒΟΚΤΟΝΟ Φως, στην Γνώση, στην Ελευθερία, στην θέαση του Αγαθού, είναι και οι μόνοι κατάλληλοι να εκπαιδεύσουν τους άλλους, αλλά και, το μέγα παράδοξο, να τους φροντίσουν και να τους κυβερνήσουν.

Οι φύλακες-επίκουροι, μια από τις τρεις τάξεις της Πολιτείας, έχουν προσεκτικά εκπαιδευθεί επί μακρόν στον υγιεινό τρόπο ζωής και στις καλές τέχνες και επί δέκα χρόνια, από τα 20 ως τα 30, στις επιστήμες, μαθηματικά, αστρονομία, αρμονική και αργότερα, από τα 30 ως τα 35, στην φιλοσοφία που οδηγεί στην υψηλότερη μορφή γνώσης, στην αναζήτηση της ουσίας όλων των πραγμάτων.
Οι φύλακες επιπλέον ζουν με λιτότητα, ενώ απαγορεύεται η πολυτέλεια, ο πλούτος και τα υπερβολικά πολλά αγαθά, διότι είναι γνωστά τα αποτελέσματα της τρυφηλότητας και του πλουτισμού…

Αυτοί οι εκπαιδευμένοι, μετά τα 50 τους και εφόσον έχουν προχωρήσει στην πορεία αυτή της γνώσης, προάγονται σε φύλακες-άρχοντες, οι οποίοι θα κυβερνήσουν την Πολιτεία, αλλά και θα συνεχίζουν την ενασχόληση τους με την επιστήμη και την φιλοσοφία.

Οι άρχοντες-φιλόσοφοι είναι ιδιαίτερες προσωπικότητες με πολλές αρετές, που διαθέτουν γνώσεις και συνθετική σκέψη, αλλά και πείρα ζωής, διοικητικές ικανότητες και αδαμάντινο χαρακτήρα, αναλαμβάνουν δε την εξουσία από αίσθηση καθήκοντος, ώστε να υπηρετήσουν την πολιτεία και μέσα από την νομοθεσία να διοχετεύσουν την σοφία τους και την ακεραιότητα τους. Δεν διαθέτουν περιουσία και οικογένεια, ώστε να είναι αδέκαστοι, ανεπηρέαστοι και ολόψυχα αφοσιωμένοι στο λειτούργημα τους, ζουν πειθαρχημένη και λιτή ζωή (πάλι από το βιβλίο της Γ’ Λυκείου).

Οι αληθινοί ηγέτες κατά τον Πλάτωνα, δεν υπηρετούν το προσωπικό τους συμφέρον αλλά το συμφέρον των αρχομένων. Η πόλη ευημερεί και οι πολίτες της είναι ευδαίμονες όταν όλοι και όλα λειτουργούν ως σύνολο και ακμάζουν. Οχι αλλιώς…Οι τυχαίοι και αφιλοσόφητοι πολιτικοί δεν έχουν θέση εδώ…

Η ιδεώδης πολιτεία λοιπόν ενσαρκώνει τέσσερις θεμελιώδεις αρετές:
Είναι σοφή, επειδή οι άρχοντες της είναι σοφοί και την καθοδηγούν προς το Αγαθό.
Είναι ανδρεία, επειδή οι φύλακες είναι ανδρείοι και υπερασπίζονται και την ίδια αλλά και τις αξίες του εκπαιδευτικού της συστήματος.
Είναι σώφρων (με αυτοκυριαρχία και νομιμοφροσύνη).
Είναι και δίκαιη, επειδή σε αυτή την πολιτεία βασιλεύει η αρμονία και το κάθε άτομο πράττει το έργο που του έχει ανατεθεί κατά το μέγιστο των δυνατοτήτων του χωρίς να παρακωλύει την λειτουργία των άλλων.

Σοφία, ανδρεία, σωφροσύνη, δικαιοσύνη, πολιτική συνταιριασμένη με την φιλοσοφία….
Σαφώς δεν υπάρχει καμία σχέση με την δική μας σημερινή πολιτεία…Ομως μας δόθηκαν οι λύσεις από τότε…Τι πολύτιμο θα ήταν αν αρχίζαμε να τις υλοποιούσαμε!

Υ.Γ. Φυσικά οδηγήθηκα σε αυτές τις σκέψεις λόγω του ρυπαρού προεκλογικού κλίματος και της έλλειψης αρετής και ηθικής των πολιτικών ανδρών της εποχής μας…

Όταν το κράτος δεν είναι εδώ…

Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για το πώς είναι μια κοινωνία το φέρουν αυτοί που έχουν τη διοίκησή της στα χέρια τους.

Αλλά τα πράγματα εξαρτώνται κατά ένα μεγάλο μέρος και από τους παγιωμένους θεσμούς και τους νόμους που αποτελούν τη βάση της ίδιας της πολιτείας και που όταν αυτοί λειτουργούν, όσο και αν οι εκάστοτε κυβερνώντες ξεφεύγουν από την ορθή πορεία, η κατάσταση δε γίνεται ποτέ πραγματικά ανεξέλεγκτη.

Πρώτα κι απ’ τους κυβερνήτες, λοιπόν, θα πρέπει να λειτουργεί -επ’ ωφελεία των πολιτών, φυσικά- το ίδιο το κράτος. “Ψυχή της πόλης είναι το κράτος και διαθέτει τόση δύναμη όση διαθέτει ο νους επί του σώματος”, μας λέει ο Ισοκράτης.
Το κράτος είναι όντως, όχι μόνο η ψυχή, αλλά και η καρδιά της πολιτείας και θα πρέπει γι’ αυτό να λειτουργεί σωστά, για να είναι υγιής και ζωντανός όλος ο οργανισμός.
Όταν η κρατική μηχανή καρκινοβατεί και πάσχει από σοβαρές ασθένειες, όπως η υπερφορολόγηση, η άμετρη γραφειοκρατία, η πολλαπλή -βλ. ελαστική- ερμηνεία και μεθερμηνεία των νόμων, τα νομοσχέδια επί νομοσχεδίων, η αδιαφορία των φορέων, η ανικανότητα και η άγνοια (βλ. ανοησία) των κρατικών λειτουργών κ.λ.π… -φευ!- γνωστά, τότε όλη η κοινωνία νοσεί και οι πολίτες καθίστανται υπήκοοι ή και… ραγιάδες, όπως συνέβη σ’ εμάς τα τελευταία χρόνια.
Έχει αποδειχθεί ότι δεν έχει και μεγάλη σημασία τι σόι… ταμπέλα έχει ένα πολίτευμα -και το έχουμε βιώσει αυτό στις μέρες μας- η πρακτική της εξουσίας είναι εκείνη που έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Διαβάζουμε στον Αριστοτέλη:
“Η ανώτερη εξουσία αναγκαστικά βρίσκεται στα χέρια ή ενός ή ορισμένων ή και των πολλών. Όταν όλοι αυτοί κατευθύνουν τις προσπάθειές τους προς το γενικό καλό, τότε το κράτος διοικείται καλά, αλλά όταν ο ένας ή οι λίγοι ή οι πολλοί αποβλέπουν μόνο στο ίδιον συμφέρον, πρέπει να αναμένουμε μία εξέλιξη επί το χείρον.”
Αυτήν ακριβώς την εξέλιξη επί το χείρον (ή μάλλον… χείριστον) βιώνουμε σήμερα ως κράτος, όπως τη βιώνουν λίγο πολύ και τα υπόλοιπα κράτη της γης, καθώς ίσως, για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλη έκταση, τα κράτη δεν έχουν αυτοδιάθεση, ούτε λειτουργούν για δικό τους λογαριασμό και για λογαριασμό των πολιτών τους, αλλά εργάζονται αποκλειστικά για κάποια αδιαμφισβήτητα μεν πλην σκοτεινά διεθνή συμφέροντα.
Και είναι όντως παράδοξο, μα και εξωφρενικό, οι κυβερνήτες να ψηφίζονται από τους λαούς τους για να εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα, διακρατικά και μεγαλοοικονομικά. Τι τους χρειάζονται, αλήθεια, τους “περιφερειακούς” πολιτικούς οι “πλανητάρχες”; Ας μας πουν ότι έχουμε δικτατορία, να τελειώνουμε και να μην παιδευόμαστε με “κυρίαρχες” επιλογές και εκλογές, ως “κυρίαρχος” λαός που είμαστε!
Αλλά τους χρειάζονται, βέβαια, αυτούς τους τοπικούς «βιγλάτορες», για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια των λαών, να τους απομυζούν μέχρι και τις τελευταίες ρανίδες του ιδρώτα τους, αλλά και να τους κρατούν ήσυχους, καθώς οι “πολίτες” θεωρούν ότι έχουν… δημοκρατία, οπότε είναι… υποχρεωτικό να γίνονται κάποιες θυσίες για τη διατήρησή της!
Και ίσως σήμερα, τα κράτη να μοιάζουν όσο ποτέ με την περιγραφή που κάνει γι’ αυτά ο Ελβετός ποιητής Καρλ Σπίτελερ: “Tα κράτη δεν είναι ούτε συναισθηματικές, ούτε και ηθικές δυνάμεις, είναι βίαιες δυνάμεις, γι’ αυτό πολύ σωστά έχουν κάποιο αρπακτικό ζώο ως σύμβολό τους.
Ολόκληρη η σοφία της παγκόσμιας Ιστορίας μπορεί πράγματι να συνοψισθεί στην εξής πρόταση: Κάθε κράτος αρπάζει ό,τι και όσο μπορεί. Τα διαλείμματα της χώνεψης ή της αδυναμίας ονομάζονται κατ’ ευφημισμόν ειρήνη.”
Και αυτή η… χωνευτική ειρήνη φαίνεται ότι πέρασε πια για μας. Αφού έφαγαν σχεδόν τα… πάντα από την εκρηκτική ανάπτυξη που ακολούθησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι παγκόσμιοι πλέον εξουσιαστές έχουν ξαμοληθεί τώρα να μαζέψουν και τα ελάχιστα εναπομείναντα, εξαντλώντας επικίνδυνα τους πόρους του πλανήτη και είναι αποφασισμένοι να τα συγκεντρώσουν όλα, με οποιοδήποτε τίμημα, με πόλεμο ή με… μη πόλεμο. Αλλά αν δεν είναι πόλεμος εναντίον των λαών η αφαίμαξη της ίδιας της ζωής τους, τότε τι είναι πόλεμος;
Πώς φτάσαμε, όμως, μέχρι εδώ… Από κάτι αμφίσημες και επικίνδυνες θεωρίες, όπως αυτή που μας παρουσιάζει εδώ ο Σπινόζα: “Τα φυσικά θεμέλια ενός κράτους δεν πρέπει να απορρέουν από τις διδαχές του ορθού λόγου, αλλά από τη γενική φύση και τις ιδιότητες του ανθρώπου.” Δε μας διευκρινίζεται, όμως, ποια είναι αυτή η “γενική φύση”, ποιες είναι αυτές οι «ιδιότητες». Και τι σόι “άνθρωπο” αντιπροσωπεύουν; Τον φιλόδοξο, τον φιλόσοφο, τον ιδιοτελή, τον καθημερινό μεροκαματιάρη, τον ηλίθιο, ποιον; Και υποκλινόμενοι στη «φύση και τις ιδιότητες» κάποιων, θα πετάξουμε, λοιπόν, τον ορθό λόγο εις τον κάλαθον των αχρήστων; Όχι, βέβαια!
Οι θεωρίες αυτές ένα μόνο εξυπηρετούν: την επιβολή της βούλησης των φαύλων κέντρων εξουσίας. Και μπορεί επιφανειακά οι έχοντες και οι κρατούντες να “διαφωνούν” με την άποψη του Σπινόζα και να προκρίνουν δήθεν τον ορθό λόγο, αλλά στην ουσία βασίζονται αποκλειστικά στη “γενική φύση και τις ιδιότητες” των φαύλων αρπακτικών που είναι οι… ίδιοι!
Αλλά ποιος είναι εκείνος που δεν… ανέχεται τον ορθό λόγο; Μα ο διαχρονικός, ο αιώνιος γιαχβισμός και οι θιασώτες του! Αυτός υποδαυλίζει μονίμως τα κακά -τις ιδιότητες, βλ. “ιδιαιτερότητες”- του ανθρώπου για να κυβερνά ανενόχλητη και να διογκούται η κακότης, τόσο στο αιθερικό, όσο και στο φυσικό… Έτσι, ορθώς το εντοπίζει εδώ ο Αϊνστάιν: “Το ψέμα υψώθηκε και έγινε ευγένεια στα χέρια της πολιτικής”.
Αλλά πώς κακομαθαίνουν οι εξουσιαστές τον πολίτη, πώς τον χαϊδεύουν και τον νανουρίζουν ώστε να τον… παχύνουν και να τον σφάξουν στη συνέχεια; Τον κάνουν… α-πολιτικό! “Όταν η υπηρεσία του πολίτη προς το κράτος παύει να είναι πρωταρχικής σημασίας και ο πολίτης μπορεί να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του πληρώνοντας, τότε το κράτος βαδίζει προς την καταστροφή”, μας λέει ο Ζαν Ζακ Ρουσό. Κοινώς, ο πολίτης γίνεται ο καρπαζοεισπράκτορας της παρέας, που νομίζει μάλιστα ότι πληρώνοντας, εκπληρώνει και τις… υποχρεώσεις του -τρομάρα του! Αλλά είναι παντελώς έξω απ’ το χορό αυτός ο πολίτης, γι’ αυτό και οι κρατούντες πίνουν ανενόχλητοι εις υγείαν του κορόιδου!
Είναι όμως ο σύγχρονος “πολίτης” ο μόνος ανόητος της μεγάλης μας… παρέας, της παγκόσμιας κοινωνίας, του “μεγάλου χωριού”, όπως αρέσκονται να παρουσιάζουν τον κόσμο μας τα ΜΜΕ; Όχι… Τελικά, ανόητοι είναι, πάνω απ’ όλα, αυτοί που σέρνουν το χορό (του Ζαλόγγου, όπως αποδεικνύεται ήδη από τα τεκταινόμενα στο παγκόσμιο σκηνικό) και καλά θα κάνουν να διαβάσουν με περίσκεψη και προσοχή τα παρακάτω λόγια του Σοφοκλή: “Μπορείς να είσαι σίγουρος πως ένα κράτος στο οποίο η αυθάδεια και η ασυδοσία μένουν ατιμώρητες, ύστερα από ένα βραχύχρονο και ευδαιμονικό ταξίδι, καταλήγει να καταποντιστεί στην άβυσσο.”

Η ανοησία της εξουσίας οδηγεί στην κοινωνική έκρηξη
“Είμαι εκπρόσωπος ενός κόμματος που δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί, του κόμματος της επανάστασης, του Πολιτισμού. Αυτό το κόμμα θα ιδρυθεί τον 20ο αιώνα. Θα αρχίσει από τα ενωμένα κράτη της Ευρώπης και θα καταλήξει στην ένωση όλων των κρατών του κόσμου.” Έτσι ρόδινα τα έβλεπαν τα επερχόμενα οι αγνοί ιδεολόγοι και διανοητές του 19ου αιώνα -όπως εδώ ο Β. Ουγκό- και θεωρούσαν ότι η ένωση των κρατών -και δη της Ευρώπης- θα οδηγούσε σε μία ιδανική και ευτυχή κοινωνία. Μια άποψη που θα μπορούσε ίσως να έχει κάποια αλήθεια, αν οι άνθρωποι δεν ήταν αυτοί που είναι, χθες, σήμερα, αύριο. Αλλά ακόμη και οι μεγαλύτεροι διανοητές, επειδή ακριβώς είναι άνθρωποι, έχουν κι αυτοί το μερτικό τους στην πλάνη. Αλλά η ευχή που εκπέμπεται πάντα από τους αγνούς ιδεολόγους, όσο κι αν μέσα της κρυφοκαίει η πλάνη -επειδή το πράγμα προσκρούει εσσαεί στην ανθρώπινη αρνητικότητα- έχει μια ομορφιά, ένα εσωτερικό φως, μια γλύκα πολύ ανθρώπινη, ίσως θεϊκή τελικά…
Αντίθετα, η πλάνη που δεσπόζει στους… δεσπότες και εξουσιαστές του κόσμου δεν έχει καμιά σχέση με οτιδήποτε θετικό και αγαθό. Είναι υφασμένη στην πιο μαύρη και πρόστυχη στόφα της γης και την έχει υφάνει ο αργαλειός της απόλυτης διαφθοράς, της απόλυτης ανοησίας…
Και επειδή η εξουσία ήταν πάντα διεφθαρμένη -ίσως όχι όσο σήμερα, που μιλάμε πια για τον ολοκληρωτισμό, τον απόλυτο συγκεντρωτισμό της διαφθοράς- ορθώς παρατηρεί ο ίδιος εκείνος Ουγκώ ότι η κατάχρηση ξεσηκώνει μοιραία την αγανάκτηση, καθώς: “Η μανία των στοιχείων της φύσης ξεσπά πάντα στις ψηλότερες κορφές. Κι ο λαός είναι κι αυτός ένα από τα στοιχεία της φύσης.” Έτσι, μοιραία, η ολοένα αυξανόμενη και ενορχηστρωμένη πλέον επίθεση κατά των λαών και των δικαιωμάτων τους εκ μέρους των εξουσιαστών, η ολοένα και πιο αλαζονική συμπεριφορά τους, η αδιαφορία τους κατ’ ουσίαν για οτιδήποτε έξω από τα δικά τους άνομα συμφέροντα, σ’ ένα συμπέρασμα απαρέγκλιτα οδηγεί, ότι η σημερινή παγκόσμια πολιτική κατάσταση δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια στυγνή και ωμή ΤΥΡΑΝΝΙΑ! Γι’ αυτό δε θα πρέπει να εκπλήσσεται κανείς που δε μας δίνουν λογαριασμό για τα όποια πεπραγμένα τους, ούτε και μας ρωτάνε για τίποτα απ’ όσα αποφασίζουν. “Είναι ένα από τα προνόμια της τυραννίας να κάνει και να λέει ό,τι θέλει”, μας λέει ο Σοφοκλής. Και αυτό ακριβώς κάνουν…
Μόνο που το κάνουν εντέχνως (ακόμα), επιβάλλουν την απόλυτη και τρομοκρατική εξουσία τους με τρόπο, παίρνουν μέτρα και μειώνουν ολοένα τις ατομικές ελευθερίες επικαλούμενοι δήθεν το διεθνές δίκαιο και το συμφέρον των λαών, επαναφέροντας δραματικά στις μνήμες τα εύγλωττα λόγια του Μοντεσκιέ, που είxε πει πως “Δεν υπάρχει σκληρότερη τυραννία από κείνη που διενεργείται υπό τη σκιά των νόμων και το πρόσχημα του δικαίου.” Αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα και μάλιστα καθ’ υπερβολήν!
Από την άλλη, αυτοί που φαίνονται “περιφερειακώς”, οι “εκλεγμένοι” με τα γνωστά μαγειρέματα των εκλογικών “νόμων”, δεν είναι οι πραγματικοί ηγεμόνες του κόσμου. Πραγματικοί ηγεμόνες είναι οι κορυφαίοι μεγιστάνες του σιωνιστικού υπερκεφαλαίου, που εκ του παρασκηνίου διοικούν και τυραννούν την ανθρωπότητα. Κι αν είναι παράνομοι αυτοί! Που κλέβουν τον παγκόσμιο πλούτο αιώνες τώρα, και διαλύουν ανθρώπους, και γενιές ολόκληρες και κοινωνίες αποσαθρώνουν!
Αυτοί μας διοικούν πραγματικά, αυτοί οι μικρόψυχοι. Και “Άνθρωποι με μικρές ψυχές, γενικά προξενούν μεγάλα κακά”, όπως μας λέει ο Γκαίτε και έχει δίκιο! Πολλά και μεγάλα κακά στην ανθρωπότητα και στην εξέλιξή της έχουν προξενήσει αυτοί οι μικρόψυχοι. Και είναι μαθηματικώς, δηλαδή φυσικώς αποδεδειγμένο ότι κάτι… μικρό δεν μπορεί να χωρέσει κάτι μεγάλο! Μια μικρή ψυχή δεν μπορεί να χωρέσει το νου, που είναι το απείρως μεγάλο, το απόλυτον Θείον εντός της ψυχής!
Όσο για τους εκλεγμένους ανόητους… λακέδες τους, ας το ξεκαθαρίσουμε, επιτέλους! Ο μη ανόητος πολιτικός είναι μόνο ο αδιάφθορος, ο έντιμος πολιτικός, ο φιλολαϊκός ηγέτης! Είναι αυτός που σέβεται τη συμβουλή του Ισοκράτη: “Από την εξουσία να αποχωρείς όχι πιο πλούσιος, αλλά πιο ένδοξος, γιατί ο έπαινος του λαού είναι πολύ καλύτερος από το χρήμα.”
Υπάρχουν σήμερα τέτοιοι πολιτικοί; Αν απαντήσουμε καταφατικά, μάλλον θα είμαστε εμείς οι ανόητοι τελικά… Είπαμε, η φαυλότης και η διαφθορά, στις μέρες μας έχει αναδειχθεί σε… μαγκιά! Παρ’ όλ’ αυτά, δεν παύει να παραμένει η μέγιστη ανοησία. Γιατί; Πρώτον, γιατί οι άνθρωποι αυτοί –εγχώριοι και μη- είναι αδαείς στην πραγματικότητα οι περισσότεροι και βάρβαροι, εφόσον δε διαθέτουν ευγενή ψυχικά χαρίσματα στην πλειονότητά τους.
Κι όμως, κυβερνάνε, και η τύχη των λαών βρίσκεται στα ανίκανα και επικίνδυνα χέρια τους, οπότε οι πιθανότητες της γενικής καταστροφής αυξάνουν πλέον σε βαθμό… κακουργήματος! Επιπλέον, όσο κι αν το παίζουν μεγαλοσχήμονες, δεν παύουν να είναι ανόητοι, αφού η αχαρακτήριστη αυτή δράση τους θα φέρει μοιραία την αντίδραση και την καταστροφή του ίδιου του συστήματος που εκείνοι υπηρετούν. Είτε το καταλαβαίνουν αυτό οι παραφουσκωμένοι από το φαΐ και την αλαζονία δυνάστες του κόσμου μας, είτε δεν το καταλαβαίνουν, λοιπόν, η κοινωνική έκρηξη είναι απλά ζήτημα χρόνου.
Είναι δύσκολο να διανοηθεί κανείς ότι η ανοησία των εξουσιαστών έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο αθλιότητας ώστε να μην το καταλαβαίνουν, αλλά θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι ο δυνατός, βλέποντας τους πάντες να είναι στα πόδια του, θεωρεί τα πάντα σταθερά και παγιωμένα και ξεχνά ότι υπάρχουν και οι απρόβλεπτοι παράγοντες στον κόσμο τούτο του μεταβλητού.
Αλλά εκείνο που σίγουρα τους τυφλώνει είναι ένα. Η πεποίθηση ότι είναι προφυλαγμένοι, επειδή ακριβώς έχουν πάρει τα “μέτρα” τους απέναντι στον “εχθρό” λαό και επειδή ελέγχουν τα πάντα με τεχνοκρατική, οικονομική και στρατιωτική δύναμη. Και μπορεί φαινομενικά (και περιστασιακά) να έχουν δίκιο. Ξεχνούν όμως ότι…
“Κάθε πολιτισμός φτάνει κάποια στιγμή σ’ ένα σημείο που καταντά σαν μια λεπτή κρούστα πάνω από το ηφαίστειο της επανάστασης”, όπως είχε πει και ο Ξ. Έλις. Και σ’ αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Δεν πάει άλλο! Το έχουν παρατραβήξει το σκοινάκι -ποιο σκοινάκι;- την τριχιά! Γιατί νομίζετε ότι κόπτονται τόσο για την ανεργία; Λυπούνται τους πολίτες που δεν τα βγάζουν πέρα οι… καημένοι;… Μηδαμώς!
Γνωρίζουν καλά ότι “Η επανάσταση ξεσπά όταν οι καμινάδες των εργοστασίων σταματούν να καπνίζουν”, όπως είχε επισημάνει και ο Ας Κράφτον. Κι αν κλείνουν, λέει, τα εργοστάσια και οι επιχειρήσεις, με ρυθμό χιονοστιβάδας!
Οπότε, μας απασχολούν με τα μέτρα που παίρνουν δήθεν κατά της ανεργίας, ενώ στην ουσία δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να χρυσώνουν το χάπι της Παγκοσμιοποίησης, που δε θέλει πολίτες, αλλά δούλους ψυχή τε και σώματι. Μα πόσο ανόητοι είναι τελικά, που νομίζουν ότι το σύστημα θα “αντέξει” και δε θα σαρωθεί κάποια στιγμή από την αγανάκτηση των νεόπτωχων και των απελπισμένων!
Γιατί οι λαοί σήμερα είναι περισσότερο από ποτέ δυστυχείς. Και δεν είναι δυστυχείς μόνο επειδή τους κατακλέβουν ανελέητα και άμετρα και παράλογα -βάλανε φόρο ακόμα και στα μπαλκόνια! Ναι, ρε, γιατί να έχετε μπαλκόνια; Για να ανασαίνετε; Να μην ανασαίνετε!- αλλά επειδή επιπλέον αισθάνονται ότι δεν μπορούν να κάνουν και τίποτα για να σταματήσουν αυτή την εναντίον τους λαίλαπα, αφού είναι εκτός εξουσίας και αποφάσεων και κανείς δεν τους λογαριάζει. Γι’ αυτό έρχεται -είναι κοντά και θα το δείτε!- αυτό που λέει ο μέγας Αριστοτέλης:
“Η δυστυχία δημιουργεί στάσεις και επαναστάσεις.Οι πολίτες δεν επαναστατούν μόνο εξαιτίας της ανισότητας του πλούτου, αλλά και εξαιτίας της ανισότητας των τιμών.”
Των τιμών, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Γιατί όσο ανεβαίνουν οι τιμές των ηγεμόνων, αλλά και των … προϊόντων, όσο βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα στους ελάχιστους πληθυσμιακά έχοντες και στο μέγα πλήθος των φυτοζωούντων, τόσο πιο κοντά είναι η ηφαιστειακή της έκρηξης λάβα…