Η χριστιανική νόσος

Εάν οι Έλληνες δεν είχαν προσβληθεί από τη χριστιανική νόσο

Αν ανατρέξουμε στην αρχαία Ελλάδα, βλέπουμε ότι Ο Θαλής το 500 π.κ.ε. είχε ανακαλύψει τον στατικό ηλεκτρισμό. Ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος το 400 π.κ.ε διατυπώνουν την ατομική θεωρία, που είναι η πρώτη σοβαρή προσπάθεια υλιστικής εξήγησης του κόσμου, χωρίς παρέμβαση καμμιάς υπερφυσικής δύναμης.

Ο Αρίσταρχος το 300 π.κ.ε. διατύπωνε πρώτος την ηλιοκεντρική θεωρία, ο Ερατοσθένης το 250 π.κ.ε. αποδεικνύει την σφαιρικότητα της Γης και υπολογίζει τη περίμετρο της, με αρκετή ακρίβεια, σε 252.000 στάδια. 700 δε πλέον χρόνια αργότερα, αλλά ακόμη και σήμερα, η Εκκλησία μάς λέει ότι η Γη επιπλέει των υδάτων, όπως σαφώς ψέλνεται την Μεγάλη Πέμπτη «ο εν ύδασι την γην κρεμάσας». Χαίρε σκότος …

Ο Πυθαγόρας έβαζε τις βάσεις των Μαθηματικών, ο Ευκλείδης της Γεωμετρίας, ο Αρχιμήδης με ένα πλήθος μηχανικών επινοήσεων και ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς κατασκεύασε την πρώτη ατμομηχανή (ατμοστρόβιλος), το 150 π.κ.ε. Μια κατασκευή όπου είχαν εφαρμοσθεί δύο τρομερές εφευρέσεις. Η δύναμη του ατμού, που ακόμη και σήμερα κινεί πλοία και ατμοηλεκτρικά εργοστάσια, και η δύναμη των αερίων, που σήμερα είναι η τελευταία λέξη για την κίνηση των πυραύλων, των αεροπλάνων, και των διαστημοπλοίων.

Ο Ιπποκράτης, το 400 πκ.ε. αποφαίνεται αυτό που η σύγχρονη Ιατρική έχει αποδείξει, ότι ο δαιμονισμός είναι ασθένεια και συγκεκριμένα πάθηση του εγκεφάλου, ενώ ο Χριστός (καίτοι γιος Θεού, όπως έλεγε), δεν το γνώριζε, και διέταζε τα δαιμόνια να εξέλθουν από τους ασθενείς … που δεν ήταν ασθενείς, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ήταν αβανταδόροι, μέλη της 70μελούς ομάδας που προηγείτο του Χριστού (όρα «Κατά Λουκάν», κεφ. Ι΄ παρ. 1).

Ο πολύπλοκος μηχανισμός των Αντικυθήρων που ανασύρθηκε από τη θάλασσα τον περασμένο αιώνα, κατασκευασμένος το 150-100 π.κ.ε. πιθανόν από τον μαθηματικό, αστρονόμο, και γεωγράφο Ίππαρχο τον Ρόδιο, ή από μαθητή του Αρχιμήδη, αποτελεί το πρώιμο στάδιο των σύγχρονων ηλεκτρονικών υπολογιστών και μαρτυρεί το υψηλό επίπεδο επιστημονικής γνώσης και τεχνολογίας των αρχαίων Ελλήνων.

Μια γνώση που δεν θα αργούσε να δώσει τους καρπούς της που δεν ήταν άλλοι από την βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση, προσφέροντας τα πολύτιμα αγαθά της στην ανθρωπότητα. Δυστυχώς όμως για την ανθρωπότητα, η επανάσταση που βήμα-βήμα ετοιμάζονταν να πραγματοποιήσουν οι Έλληνες, δεν πραγματοποιήθηκε, διότι με την υποταγή τους στους Ρωμαίους, αλλά κυρίως στον Χριστιανισμό, εκατοντάδες χιλιάδες θανατώθηκαν, μαζί και οι σοφοί τους, και όσοι διέφυγαν τον θάνατο, ετέθησαν υπό διωγμό.

Οι επιστημονικές και τεχνολογικές τους γνώσεις οδηγήθηκαν σε διαπόμπευση, κατασυκοφάντηση, και τελικώς στον ενταφιασμό τους, από τους (άγιους) «πατέρες» της Εκκλησίας, για πάνω από 15 αιώνες, με τα γνωστά «πίστευε και μη ερεύνα» και «απαρνήσου τα υλικά αγαθά και σώσε την ψυχή σου».

Για 1000 και πλέον χρόνια βυζαντινοχριστιανικής κυριαρχίας στον ελλαδικό χώρο, εκεί που κατά τους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους, ένα πλήθος φιλοσόφων, φυσικών, αστρονόμων υπηρετούσαν τη γνώση και την ελεύθερη σκέψη, δεν κατέστη δυνατόν να αναδειχθεί ένας σημαντικός φιλόσοφος, ένας φυσικός. Ο μόνος σημαντικός φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων πήρε αποστάσεις από τον Χριστιανισμό.

Ο Πλάτωνας διατύπωσε τις φιλοσοφικές του θέσεις περί το 350 π.κ.ε. και το 1450 μ.κ.ε. ιδρύεται στην Ιταλία πανεπιστημιακή έδρα πλατωνικών σπουδών. Ο Πλάτωνας καλείται από το μακρινό παρελθόν, να ανάψει το σβησμένο φως της ελεύθερης σκέψης και γίνεται ταυτόχρονα ο στυλοβάτης της Αναγέννησης. Οι υγιώς σκεπτόμενοι άνθρωποι εξανίστανται, πως μετά από 1800 χρόνια ζητάνε τα φώτα του σοφού μας προγόνου. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι στα τόσα χρόνια που πέρασαν δεν παράχθηκε καμιά φιλοσοφική σκέψη παρά μόνο «Κύριε ελέησον».

Όλα αυτά τα ανωτέρω επιτεύγματα της διανόησης, της τότε επιστήμης και τεχνολογίας των Ελλήνων, τα σκέπασε το σκοτάδι της χριστιανικής θρησκοληψίας για 1500 χρόνια, μέχρι που η βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση έγινε τον 18ον αιώνα. Μια επανάσταση που έφερε όχι μόνο υλικά αγαθά, αλλά και αλματώδη πρόοδο στην Ιατρική και την Φαρμακευτική, εξαλείφοντας τις τρομερές ασθένειες, χολέρα, ευλογιά, τύφο, πανώλης, φυματίωση, που είχαν θερίσει εκατομμύρια ανθρώπους, εξαφανίζοντας πολλές φορές πόλεις ολόκληρες. Όπως η πνευμονική πανώλης που ενέσκηψε στην Ευρώπη το 1346, είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο 25.000.000 ανθρώπων.

Η χριστιανική θρησκοληψία είχε και έχει ρίξει τον κόσμο στην αναμονή ενός θαύματος, ενώ εκατομμύρια θαύματα έχει κάνει η επιστήμη και με αποδείξεις. Μήπως έχει αναλογισθεί κανείς ποιοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί των εκατομμυρίων ανθρώπων που χάθηκαν από τις τρομερές ασθένειες, λόγω μη υπάρξεως των σύγχρονων φαρμάκων; Καθ’ ότι η τεχνολογική και βιομηχανική επανάσταση εικάζεται ότι έπρεπε να είχε γίνει 1000 χρόνια νωρίτερα. Χωρίς καμία αμφιβολία οι ηθικοί αυτουργοί, γι’ αυτό το μεγάλο έγκλημα εις βάρος της ανθρωπότητας, είναι ο Χριστιανισμός, αλλά κυρίως οι (άγιοι) «πατέρες», για τον τρόπο που τον εφάρμοσαν.

Νόμισαν μέσα στη μικρότητά τους αυτοί οι διανοητικώς ανάπηροι νανίσκοι, ότι είναι οι εκλεκτοί που είδαν το φως το αληθινό, και μη δυνάμενοι να συγκριθούν με το εκθαμβωτικό φως που εξέπεμπαν οι γίγαντες της ελληνικής διανόησης, συνεπικουρούμενοι και από τα εξοντωτικά αυτοκρατορικά διατάγματα (κώδικες), επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου γκεμπελίστικη μέθοδο συκοφαντίας. Επί πλέον δε, οργάνωσαν ορδές καλογέρων ισοπεδώνοντας ναούς και καταστρέφοντας έργα τέχνης πραγματικά αριστουργήματα του ελληνικού πολιτισμού. Αλλά το χειρότερο ήταν ο ενταφιασμός της ελληνικής επιστημονικής γνώσης για 15 αιώνες, με τραγικές συνέπειες για την ανθρωπότητα.

Σήμερα με δέος παρακολουθούμε από ντοκιμαντέρ, από επιστημονικά βιβλία και περιοδικά, ή και από άμεση χρήση, τα επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας. Να κατασκευάζονται θεόρατα και υπερπολυτελή κρουαζιερόπλοια, με 2.500 καμπίνες. Πανίσχυρα αεροπλανοφόρα. Γιγαντιαία αεροσκάφη των 700 θέσεων. Αμαξοστοιχίες και οχήματα που μας εκπλήσσουν. Πυραύλους που η ισχύ τους μετράται σε εκατομμύρια ίππους ικανούς να μεταφέρουν διαστημόπλοια στη σελήνη, και στους διαστημικούς σταθμούς.

Αξονικούς τομογράφους και ένα πλήθος ακόμη μηχανημάτων που συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής του ανθρώπου. Με θλίψη όμως διαπιστώνουμε πως μας κατάντησαν οι (άγιοι) «πατέρες» και το παπαδαριό, η Ελλάδα να είναι απούσα από αυτά τα επιτεύγματα, παρ’ ότι οι πρόγονοί μας πρωτοστάτησαν στην τεχνολογία.

Σήμερα η τεχνολογία με την βοήθεια της μικροηλεκτρονικής καλπάζει με ιλιγγιώδης ρυθμούς, που δεν μπορούμε να προβλέψουμε την εξέλιξή της, ούτε τα αμέσως επόμενα 50 χρόνια. Ποια θα είναι τα επιτεύγματά της όμως μετά από 500 ή 1000 χρόνια είναι αδύνατον να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Το DΝΑ, η νανοτεχνολογία και η βιοτεχνολογία θα αλλάξουν ριζικά τη ζωή των επόμενων γενεών.

Σκεφθείτε ότι τα ασύλληπτα αυτά επιτεύγματα, θα τα απολαμβάναμε και εμείς σήμερα και το κέντρο των επιτευγμάτων θα ήταν η Ελλάδα, αν οι Έλληνες δεν είχαν προσβληθεί από την χριστιανική νόσο.

«Η τυραννία ενός ηγεμόνα σε μια ολιγαρχία δεν είναι τόσο επικίνδυνη για το κοινό καλό,
όσο η απάθεια των πολιτών σε μια δημοκρατία».
Σαρλ Λουί ντε Μοντεσκιέ

Το ψυχολογικό τρικ για να παίρνετε καλύτερες αποφάσεις

Αφ' υψηλού

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο υποστηρίζουν ότι υπάρχει ένας πολύ απλός αλλά αποτελεσματικός τρόπος να παίρνουμε καλύτερες αποφάσεις ...

για κάθε είδους ζήτημα.
Ένα απλό τρικ θα μας βοηθήσει να δίνουμε απαντήσεις τόσο σε αφηρημένα όσο και σε πρακτικά ερωτήματα.

Έπειτα από μια σειρά δοκιμών και πειραμάτων, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν στεκόμαστε όρθιοι ή βρισκόμαστε κάπου ψηλά – όπως στην οροφή ενός κτιρίου – εφαρμόζουμε μια πιο ολιστική προσέγγιση σε ένα ζήτημα που μας απασχολεί.

Με τον τρόπο αυτό, δεν κολλάμε σε λεπτομέρειες αλλά αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα πιο ολοκληρωμένα.

Αυτό οφείλεται σε ένα φαινόμενο που στην Κοινωνική Ψυχολογία ονομάζεται «πνευματικό πρίσμα». Μέσα από αυτό αντιλαμβανόμαστε, κατανοούμε και ερμηνεύουμε τον κόσμο γύρω μας.

Όταν βρισκόμαστε – σωματικά – σε ένα ανώτερο επίπεδο, αναζητούμε το «γιατί» των προβλημάτων μας, ενώ όταν βρισκόμαστε σε χαμηλότερο επίπεδο αναζητούμε το «πώς». Έτσι, λύνουμε πιο αποτελεσματικά θεωρητικά ή πρακτικά ζητήματα αντίστοιχα

Η αλήθεια για την ηλιοθεραπεία & το μαύρισμα

Το σοκολατούχο χρώμα που αποκτάμε θα πρέπει να δείξουμε προσοχή στις ακτίνες του Ηλίου που μπορούν να αποβούν εξαιρετικά επικίνδυνες.

 Ένα από τα θετικά της έκθεσης από τον ήλιο είναι η βιταμίνη D. Eιδικοί του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ ανέφεραν ότι η βιταμίνη D – αλλιώς αποκαλούμενη βιταμίνη του ήλιου, και όχι τυχαία, αφού η έκθεση του ανθρώπου στην ηλιακή ακτινοβολία αποτελεί την κύρια πηγή για τη σύνθεσή της – είναι άκρως σημαντική όχι μόνο για την υγεία των οστών, κάτι που ήταν γνωστό, αλλά ακόμη και για την πρόληψη καρκίνων.

Συγκεκριμένα, από μελέτη του καθηγητή Διατροφής και Επιδημιολογίας του Χάρβαρντ Εντουαρντ Τζιοβανούτσι προέκυψε ότι η βιταμίνη D μπορεί να προλάβει 30 περιπτώσεις καρκίνου για κάθε έναν καρκίνο του δέρματος που προκαλείται από την έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία.

Οι μορφές καρκίνου μάλιστα στις οποίες η βιταμίνη του ήλιου έδειξε να έχει τη μεγαλύτερη προληπτική δράση έχει φανεί από διαφορετικές μελέτες ότι είναι το λέμφωμα, ο καρκίνος του πνεύμονα, του προστάτη, του παγκρέατος, του μαστού και, κυρίως, του παχέος εντέρου.

Πώς νικά τον καρκίνο;

Πειράματα σε κυτταρικές καλλιέργειες αλλά και σε ζώα έχουν δείξει ότι σταματά τη μη φυσιολογική κυτταρική ανάπτυξη, βοηθά στην απόπτωση (τον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο) ενώ βάζει «φρένο» και στον σχηματισμό αιμοφόρων αγγείων που τροφοδοτούν τους όγκους.

Οι ερευνητές που «ψηφίζουν» D και κατά κύριο λόγο τη σημαντικότερη πηγή σύνθεσής της – η βιταμίνη μπορεί να ληφθεί επίσης μέσω συμπληρωμάτων, εμπλουτισμένων τροφών ή μέσω της κατανάλωσης κάποιων λιπαρών ψαριών – δεν ρίχνουν πάντως… δαγκωτό.

Όπως υποστηρίζουν, μια λελογισμένη έκθεση της τάξεως των 15 λεπτών δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα χωρίς αντηλιακό, μπορεί να βοηθήσει στην επαρκή σύνθεση της βιταμίνης από το δέρμα, ιδιαίτερα στα ηλικιωμένα άτομα, τα οποία εμφανίζουν και τη μεγαλύτερη έλλειψή της.

Προστασία και από εμφράγματα;

Μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Archives of Internal Medicine», έδειξε ότι τα άτομα με τα χαμηλότερα επίπεδά της αντιμετωπίζουν περισσότερο από διπλάσιο κίνδυνο θανάτου εξαιτίας καρδιακού ή εγκεφαλικού επεισοδίου σε σύγκριση με εκείνα που έχουν τα υψηλότερα επίπεδα της βιταμίνης.

Επίσης ερευνητικά στοιχεία έχουν δείξει αύξηση των εμφραγμάτων λόγω έλλειψης βιταμίνης D. Μάλιστα ερευνητές του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου ανέφεραν στο επιστημονικό έντυπο «Journal of Investigative Dermatology» ότι η καρδιοπροστατευτική δράση του ήλιου συνίσταται στο ότι οι ακτίνες UV οδηγούν σε έκλυση εντός των αγγείων μας μονοξειδίου του αζώτου, το οποίο χαλαρώνει τα αγγεία και μειώνει την αρτηριακή πίεση – σύμφωνα με τη μελέτη 20 λεπτά έκθεσης μείωναν την αρτηριακή πίεση επί περίπου μία ώρα. Μάλιστα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα επίπεδα της υπέρτασης και τα ποσοστά των καρδιαγγειακών νοσημάτων αυξάνονται τον χειμώνα και συνδέονται άμεσα με το γεωγραφικό πλάτος (είναι για παράδειγμα υψηλότερα στη Βόρεια Ευρώπη σε σχέση με τη Νότια Ευρώπη).

Όχι στον διαβήτη, ναι στη γονιμότητα

Μελέτες έχουν συνδέσει την έλλειψη βιταμίνης D ακόμη και με την εμφάνιση διαβήτη τύπου 1, ρευματοειδούς αρθρίτιδας, φυματίωσης και σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Immunology» από ερευνητές του Πανεπιστημίου Στάνφορντ στις ΗΠΑ πήγε ένα βήμα πιο πέρα αναφέροντας το αναπάντεχο: ότι σύντομες περίοδοι έκθεσης στον ήλιο χωρίς αντηλιακό μπορεί ακόμη και να κάνουν… καλό στο δέρμα επιδιορθώνοντας τις βλάβες του, όπως εκείνες που προκαλούνται από την πολύωρη έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία!

Οι διακοπές σε ένα ηλιόλουστο μέρος μπορούν να σώσουν ακόμη και από την επίσκεψη σε κλινική εξωσωματικής γονιμοποίησης τα ζευγάρια που δυσκολεύονται να αποκτήσουν παιδί.

Ειδικοί του Ιατρικού Πανεπιστημίου του Γκρατς στην Αυστρία ανέφεραν με δημοσίευσή τους στο επιστημονικό έντυπο «European Journal of Endocrinology» ότι το φως του ήλιου αυξάνει τη γονιμότητα τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες μέσω της αύξησης των επιπέδων της βιταμίνης D.

Στις γυναίκες η D βοηθά στην αύξηση των επιπέδων της προγεστερόνης και των οιστρογόνων κατά 13% και 21% αντιστοίχως, ρυθμίζοντας τον εμμηνορροϊκό κύκλο και καθιστώντας πιο εύκολη τη σύλληψη. Στους άνδρες η βιταμίνη ενισχύει την υγιή ανάπτυξη των σπερματοζωαρίων ενώ αυξάνει και τα επίπεδα της τεστοστερόνης χαρίζοντας έτσι καλύτερη λίμπιντο.



«Μας ανεβάζει»

Περισσότερο ηλιακό φως συνεπάγεται καλύτερη διάθεση. Επιστήμονες από το Ερευνητικό Ινστιτούτο για την Καρδιά Μπέικερ στη Μελβούρνη της Αυστραλίας ανακάλυψαν ότι τα επίπεδα σεροτονίνης – του νευροδιαβιβαστή που ρυθμίζει τη διάθεση αλλά και την όρεξη, τον ύπνο και τη μνήμη – είναι χαμηλότερα τον χειμώνα σε σύγκριση με το καλοκαίρι.

Όπως σημείωσαν, ο κυριότερος παράγοντας που φάνηκε να επηρεάζει τη διάθεση των εθελοντών που παρακολούθησαν ήταν η ποσότητα του ηλιακού φωτός στην οποία εκείνοι εξετίθεντο.

Όπως διαπιστώθηκε, άτομα που νοσηλεύονταν σε φωτεινά δωμάτια δήλωναν λιγότερο στρες και έπαιρναν λιγότερα φάρμακα σε σύγκριση με όσα βρίσκονταν σε σκοτεινά δωμάτια.

Μάλιστα η μελέτη αυτή θεωρήθηκε σημαντική, αφού έδειξε ότι και η έμμεση έκθεση στο φως του ήλιου (πίσω από ένα παράθυρο) μπορεί να ανεβάσει τη διάθεση.

Κίνδυνοι από την ακτινοβολία

Οι κίνδυνοι από την έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία του ήλιου είναι χιλιοειπωμένοι επί μακρόν. Η ακτινοβολία UVA (αφορά το 95%-97% της υπεριώδους ακτινοβολίας που φθάνει στην επιφάνεια της Γης) εισχωρεί βαθιά στο δέρμα και μπορεί να συμβάλει στην εμφάνιση καρκίνου μέσω της παραγωγής μορίων που προκαλούν βλάβες στο DNA, όπως οι ελεύθερες ρίζες.

Το ηλιακό έγκαυμα πάλι προκαλείται από υπερβολική έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία UVB. Και τα δύο είδη υπεριώδους ακτινοβολίας προκαλούν βλάβες στο κολλαγόνο του δέρματος, καταστρέφουν τη βιταμίνη Α στο δέρμα, επιταχύνουν τη γήρανσή του και αυξάνουν τον κίνδυνο δερματικών καρκίνων. Παράλληλα η υπερβολική έκθεση στον ήλιο μπορεί να προκαλέσει παθήσεις των οφθαλμών όπως ο καταρράκτης αλλά και να «αναστήσει» ιούς στον οργανισμό που βρίσκονται σε ύπνωση.

Ο ήλιος μπορεί να προκαλέσει και φωτοαλλεργίες – μία από τις πιο συχνές στον πληθυσμό και ιδιαίτερα στις γυναίκες είναι το πολύμορφο εξάνθημα εκ φωτός – αλλά και φαρμακευτικές αντιδράσεις, όπως εξηγεί μιλώντας στο «Βήμα» ο καθηγητής Δερματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών στο νοσοκομείο «Ανδρέας Συγγρός» κ.Αλέξανδρος Στρατηγός.

«Οι φαρμακευτικές φωτοδερματοπάθειες μπορούν να εκδηλωθούν σε άτομα που λαμβάνουν κάποιες κατηγορίες φαρμάκων και μετά εκτίθενται στον ήλιο όπως αντιβιοτικά – τετρακυκλίνες, σουλφοναμίδες -, διουρητικά όπως οι θειαζίδες, αλλά και αντιψυχωτικά φάρμακα όπως οι φαινοθειαζίνες».

Οι συγκεκριμένες είναι οξείες επιδράσεις του ήλιου στο δέρμα. Υπάρχουν όμως και οι χρόνιες και πολύ πιο βαριές, οι οποίες φέρουν κυρίως τον τίτλο του καρκίνου του δέρματος, με μεγαλύτερη απειλή το μελάνωμα.

Μελάνωμα, ο ύπουλος εχθρός

Το μελάνωμα είναι η πιο επιθετική μορφή καρκίνου του δέρματος σε σύγκριση με τις άλλες δύο μορφές του – το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα και το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα.

Η συγκεκριμένη κακοήθεια του δέρματος προέρχεται από τα μελανοκύτταρα, τα κύτταρα δηλαδή που παράγουν τη μελανίνη. Σύμφωνα με τον κ. Στρατηγό, «σε αντίθεση με τα καρκινώματα του δέρματος, τα οποία προέρχονται από τα κερατινοκύτταρα και έχουν βραδεία τάση ανάπτυξης και καλή πρόγνωση, το μελάνωμα έχει επιθετική βιολογική συμπεριφορά που μπορεί να αποβεί μοιραία για τη ζωή του ατόμου αν δεν διαγνωστεί εγκαίρως».

Ο καθηγητής αναφέρει ότι το μελάνωμα εμφανίζεται συχνότερα σε περιοχές του δέρματος όπως η ράχη των ανδρών και τα κάτω άκρα των γυναικών, σε περιοχές δηλαδή που προφυλάσσονται κατά τους χειμερινούς μήνες και εκτίθενται απότομα σε ηλιακή ακτινοβολία, όπως συμβαίνει στην αρχή του καλοκαιριού.

Ωστόσο μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο του δέρματος, ακόμη και σε εκείνα που είναι γενικώς προφυλαγμένα από τον ήλιο, όπως το τριχωτό της κεφαλής και οι γλουτοί.

Ευάλωτοι πληθυσμοί

Τα άτομα που κινδυνεύουν κυρίως να εκδηλώσουν μελάνωμα είναι όσα έχουν ιστορικό υπέρμετρης έκθεσης στον ήλιο, εκείνα που είχαν υποστεί έντονα ηλιακά εγκαύματα ή που είχαν εκτεθεί επί πολλά χρόνια στον ήλιο για επαγγελματικούς ή ψυχαγωγικούς λόγους, καθώς και όσα έχουν εκτεθεί σε πηγές τεχνητού μαυρίσματος (σολάριουμ).

Επίσης τα άτομα με ανοιχτόχρωμο δέρμα, μάτια και μαλλιά που καίγονται εύκολα στον ήλιο, αναπτύσσουν εύκολα φακίδες και μαυρίζουν δύσκολα.

Μια ιδιαίτερη κατηγορία υψηλού κινδύνου είναι εκείνοι που έχουν μεγάλο αριθμό σπίλων (άνω των 100) ή δυσπλαστικούς σπίλους (δηλαδή με μεγαλύτερο μέγεθος από τους κοινούς και σχετικά ανομοιόμορφο σχήμα ή χρώμα).

Επίσης άτομα που έχουν στο παρελθόν αναπτύξει μελάνωμα αντιμετωπίζουν μια μικρή αλλά σημαντική πιθανότητα – της τάξεως του 10%-15% – να αναπτύξουν και δεύτερο μελάνωμα στο μέλλον.

Σε ένα ποσοστό της τάξεως του 10% των περιπτώσεων μελανώματος φαίνεται να υπάρχει ισχυρό κληρονομικό υπόβαθρο, με τάση εκδήλωσης του συγκεκριμένου καρκίνου σε πολλά μέλη της ίδιας οικογένειας.

Όπως επισημαίνει ο κ. Στρατηγός, «αν και υπάρχει γενετικό τεστ για το μελάνωμα που ανιχνεύει μεταλλάξεις σε ένα γονίδιο που έχει συσχετιστεί ισχυρά με την οικογενή μορφή της νόσου – πρόκειται για το CDKN2A ή p16 -, η πρακτική εφαρμογή του σε σωστά επιλεγμένους ασθενείς βρίσκεται υπό διερεύνηση.

Νεότερες γονιδιακές μελέτες ενοχοποιούν για την εμφάνιση μελανώματος την ύπαρξη προδιαθεσιακών πολυμορφισμών σε γονίδια που ελέγχουν τη μελάγχρωση του δέρματος, την αντίδραση του δέρματος στον ήλιο και την εμφάνιση πολλών σπίλων».

Αύξηση των κρουσμάτων στην Ελλάδα

Σύμφωνα με τον Έλληνα καθηγητή, παρότι δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία επιδημιολογικής καταγραφής του μελανώματος στη χώρα μας – «το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων μέσω του Εθνικού Αρχείου Νεοπλασιών έχει ξεκινήσει τη συστηματική συλλογή κλινικών και στατιστικών στοιχείων από τα νοσοκομεία της χώρας τα οποία θα μπορέσουν να αποτυπώσουν την ακριβή επιδημιολογική εικόνα του μελανώματος αλλά και των άλλων κακοηθειών στον ελληνικό πληθυσμό» -, εκτιμάται ότι διαγιγνώσκονται ετησίως 300-400 νέες περιπτώσεις μελανώματος στην Ελλάδα.

Ωστόσο ο κ. Στρατηγός δηλώνει ανήσυχος καθώς, όπως λέει, «πιστεύω ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες περιπτώσεις από αυτές που διαγιγνώσκουμε, ενώ βλέπω, με βάση τα στοιχεία του νοσοκομείου “Συγγρός” το οποίο αποτελεί και κέντρο αναφοράς για τα δερματικά νοσήματα, σημαντική αυξητική τάση.

Παλαιότερα διαγιγνώσκαμε στο νοσοκομείο περί τις 50-60 νέες περιπτώσεις μελανώματος ετησίως ενώ τώρα διαγιγνώσκουμε περί τις 100 τον χρόνο, δηλαδή σχεδόν διπλάσιες. Χωρίς να μπορούμε να γενικεύσουμε με βάση τα στοιχεία ενός μόνο νοσοκομείου, νομίζω ότι αυτή η διαφαινόμενη τάση χρήζει περαιτέρω έρευνας».

Κόστος στην ομορφιά

Και μέσα στα κακά που σας έχουμε αναφέρει ως τώρα κρύβονται και τα άσχημα (κυριολεκτικώς αν κοιταχτούμε στον καθρέφτη και δούμε όλες εκείνες τις πανάδες, τις φακίδες, τα ηλιακά εγκαύματα, τις ρυτίδες, τις ευρυαγγείες, τις κηλίδες).

Μάλιστα σε ό,τι αφορά συγκεκριμένα το ηλιακό έγκαυμα, αυτό, εκτός από τη βραχυπρόθεσμη ταλαιπωρία και «ασχήμια», φαίνεται, όπως δείχνουν μελέτες, να αποτελεί ισχυρή «παρακαταθήκη» για καρκίνο του δέρματος, κυρίως όταν εμφανίζεται στην παιδική ηλικία, σημειώνει ο καθηγητής.

Προσθέτει δε ότι και σχετικά με τα αναφερόμενα «καλά» του ήλιου δεν πρέπει να υπερβάλλουμε.

«Είναι πράγματι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια η θεραπευτική δράση της ηλιακής ακτινοβολίας σε φλεγμονώδη νοσήματα του δέρματος όπως η ψωρίαση και η ατοπική δερματίτιδα, καθώς ο ήλιος αναστέλλει την παθολογική δράση των φλεγμονωδών κυττάρων, ωστόσο δεν πιστεύω ότι τα οφέλη της έκθεσης, και κυρίως της αλόγιστης έκθεσης, μπορεί να είναι μεγαλύτερα από τους κινδύνους, όπως ο καρκίνος του δέρματος που σκοτώνει.

Ακόμη και για περιπτώσεις όπως αυτή της ψωρίασης, έχουμε τη φωτοθεραπεία, η οποία μιμείται τις ευεργετικές δράσεις της υπεριώδους ακτινοβολίας του ήλιου αλλά σε ένα πλήρως ελεγχόμενο περιβάλλον το οποίο προσφέρει τις σωστές “δόσεις” ήλιου.

Δεν μπορούμε να σταθούμε απλώς σε ερευνητικά στοιχεία και να μη βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα που κρύβει μέσα της τους σοβαρούς κινδύνους για τον οργανισμό από την έκθεση στην υπεριώδη ηλιακή ακτινοβολία, ιδιαίτερα σε μια ηλιόλουστη χώρα όπως η Ελλάδα».

Αλλά και σε ό,τι αφορά τα ερευνητικά καλά σχετικά με τα οφέλη της έκθεσης στον ήλιο για την παραγωγή της βιταμίνης D υπάρχει αντίλογος. «Δεν γνωρίζω αν η βιταμίνη D αποτελεί πανάκεια για κάθε τύπο νοσήματος, όπως δείχνει η πρόσφατη βιβλιογραφία.

Αν είναι, τότε είναι πολύ προτιμότερο να λαμβάνει κανείς τις απαραίτητες ποσότητες της βιταμίνης D από τη διατροφή και τα συμπληρώματα παρά από μια ενδεχομένως επικίνδυνη έκθεση σε έναν γνωστό καρκινογόνο παράγοντα όπως είναι η υπεριώδης ακτινοβολία του ήλιου» υποστηρίζει ο κ. Στρατηγός.

Αντηλιακό, αλλά όχι μόνο!

Κατά τον ειδικό, απαιτείται «ασπίδα» προστασίας για όλους ενάντια στον ήλιο, η οποία όμως δεν περιορίζεται στο αντηλιακό αλλά περιλαμβάνει μια δέσμη μέτρων.

«Πρέπει να αποφεύγεται η υπερβολική έκθεση στον ήλιο, κυρίως όταν είναι πολύ δυνατός, δηλαδή μεταξύ 11 π.μ. και 4 μ.μ., αλλά παράλληλα η έκθεση πρέπει να γίνεται με τον σωστό “εξοπλισμό” – καπέλο, ελαφρύ ρουχισμό – και σε σκιά». Στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα της… ομπρέλας προστασίας κατέληξε μελέτη ειδικών του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ η οποία διεξήχθη σε ποντίκια και δημοσιεύθηκε τον περασμένο μήνα στην επιθεώρηση «Nature».

Οι ερευνητές μελέτησαν τις επιπτώσεις της ακτινοβολίας UV στο δέρμα ποντικών που αντιμετώπιζαν κίνδυνο εμφάνισης μελανώματος. Εφήρμοσαν στα πειραματόζωα αντηλιακό με στόχο να δουν πόσο θα τα προστάτευε από τα «κακά» της υπεριώδους ακτινοβολίας.

Είδαν ότι η ακτινοβολία UV προκαλούσε μεταλλάξεις στο γονίδιο p53, το οποίο προστατεύει τον οργανισμό από βλάβες που υφίσταται το DNA. Παρατήρησαν επίσης ότι η εφαρμογή αντηλιακού περιόριζε τις βλάβες στο DNA των τρωκτικών καθυστερώντας την εμφάνιση του καρκίνου, όχι όμως και βάζοντας οριστικό «φρένο» σε αυτόν.

Τα ζώα, αν και με καθυστέρηση, εμφάνιζαν μελάνωμα κάποια στιγμή. Έτσι λοιπόν αποδεικνύεται περίτρανα ότι το αντηλιακό δεν φθάνει!

Το παράδοξο του Θησέα

Το παράδοξο του Θησέα είναι ένα φιλοσοφικό ερώτημα που απασχόλησε τους ανθρώπους από τα αρχαία ακόμη χρόνια.

Βασίζεται στο ερώτημα: Αν σε ένα αντικείμενο αντικατασταθούν όλα του τα μέρη το αντικείμενο παραμένει το ίδιο;
Το φιλοσοφικό ερώτημα απασχόλησε τον Ηράκλειτο, το Σωκράτη, τον Πλάτωνα αλλά και σύγχρονους φιλοσόφους όπως ο Τόμας Χομπς και ο Τζον Λοκ. Αυτός όμως που το ανέδειξε περισσότερο είναι ο Πλούταρχος βασισμένος στον παρακάτω μύθο:

«Το πλοίο με το οποίο ο Θησέας και οι νέοι της Αθήνας επέστρεψαν από την Κρήτη (όπου αντιμετώπισαν το Μινώταυρο) είχε τριάντα κουπιά, και διατηρήθηκε από τους Αθηναίους μέχρι την εποχή του Δημητρίου του Φαληρέως (κυβέρνησε το διάστημα 317-307 π.Χ.), όταν και αντικαταστάθηκαν τα παλιά ξύλα που σάπισαν με καινούρια. Από τότε οι φιλόσοφοι άρχισαν να διαφωνούν σχετικά με την υπόσταση του αντικειμένου. Η μία πλευρά, υποστήριζε ότι το πλοίο παρέμενε το ίδιο ενώ η άλλη ότι δεν είναι το ίδιο.»

Αργότερα το θέμα επεκτάθηκε ακόμη περισσότερο από τον Τόμας Χομπς, που έθεσε ένα νέο προβληματισμό, αναρωτώμενος «Τί θα γινόταν αν μετά την αντικατάσταση όλα τα παλιά κομμάτι συγκεντρώνονταν και επανατοποθετούνταν ώστε να δημιουργήσουν ένα δεύτερο πλοίο; Ποιο από τα δύο πλοία θα ήταν αυτό του Θησέα;».

Όπως σε όλα τα φιλοσοφικά ερωτήματα αναπτύχθηκαν πολλές προσεγγίσεις για να απαντήσουν ωστόσο η απάντηση θα είναι πάντα υποκειμενική. Ο Ηράκλειτος εισήγαγε την έννοια της ποσοτικής και αριθμητικής ταύτισης. Ο Αριστοτέλης υποστήριξε ότι υπάρχουν 4 αιτίες που χαρακτηρίζουν ένα αντικείμενο η μορφή, το υλικό, η χρήση και ο τελικός σκοπός.

Μια άλλη προσέγγιση είναι η έννοια του κρίσιμου στοιχείου. Όσο αυτό δεν αντικαθίσταται το αντικείμενο παραμένει το ίδιο αν αντικατασταθεί τότε το αντικείμενο αλλάζει.

Οι αρχαίοι Έλληνες μεταλλουργοί!

Με ευρηματικές τεχνικές που δεν είχαμε φανταστεί και με αυστηρές προδιαγραφές, χαραγμένες σε «οδηγίες χρήσης», δούλευαν τα μέταλλα οι πρόγονοί μας

Βλέπεις σε Αρχαιολογικό Μουσείο όπως αυτό του Πειραιά το τεράστιο απομεινάρι από το έμβολο ενός αρχαίου πλοίου και το προσπερνάς μάλλον γρήγορα, γιατί προτιμάς ίσως να θαυμάσεις τα αγάλματα με τις υπέροχες σωματικές λεπτομέρειες που βρίσκονται εκτεθειμένα στον ίδιο χώρο. Δύσκολο να τα συνδέσεις αυτά τα δύο πράγματα. Και εγώ δεν είχα ιδέα για αυτό ώσπου παρακολούθησα μια διάλεξη του κ. Γιώργου Βαρουφάκη για την τεχνολογική εξέλιξη των εμβόλων στα πολεμικά πλοία της κλασικής εποχής και άνοιξαν κάπως τα μάτια μου.
Και όποιος άλλος παρακολούθησε τις διαλέξεις που διοργάνωσε η Ελληνική Εταιρεία Μελέτης της Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας αυτή τη χρονιά είχε άλλη μία ευκαιρία για να θαυμάσει όχι μόνο την επινοητικότητα των Αρχαίων Ελλήνων αλλά και το πώς οι ανακαλύψεις τους ενσωματώνονταν σε περισσότερες από μία πτυχές της ζωής τους. Δηλαδή ο προσεκτικός και υποψιασμένος αναγνώστης των αρχαίων κειμένων θα βρει τον απόηχο από τα επιτεύγματα της τεχνολογίας της αντίστοιχης εποχής και στους μύθους και στα έπη και στην καθημερινή ζωή, στο εμπόριο αλλά και στα πολεμικά πλοία. Ενώ ο επισκέπτης των μουσείων θα τα δει αυτά να έχουν εφαρμοστεί στα όσα έχουν σώσει ως σήμερα οι ανασκαφές.

Ο μεταλλουργός Γιώργος Βαρουφάκης
Ο κ. Βαρουφάκης ξεκίνησε ως χημικός για να μετεξελιχθεί σε μεταλλουργό. Γεννήθηκε το 1925 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και εργάστηκε από τη δεκαετία του '50 στη Χαλυβουργική. Εκεί κάποια στιγμή ο καθηγητής της Ανόργανης Χημείας Ε. Στάθης τού ανέθεσε να μελετήσει δύο οξειδωμένα χάλκινα θραύσματα από έναν αρχαϊκό Κούρο του 6ου αιώνα π.Χ. και από μιαν Αρτέμιδα του 5ου αιώνα π.Χ. Έπρεπε να αποφανθεί για το αν είχαν κάνει καλά που τα έπλυναν στο Αρχαιολογικό Μουσείο με αποσταγμένο νερό και γενικά αν συντηρήθηκαν σωστά.
Η έρευνα πήγε καλά, η συντήρηση ήταν αυτή που έπρεπε, τα αγάλματα τώρα βρίσκονται στο Μουσείο του Πειραιά και εκτός αυτού υπήρχε πλέον ένας... άνθρωπος αναφοράς, αφού αρκετοί αρχαιολόγοι ζητούσαν πλέον τη γνώμη του σχετικά με τα μεταλλικά ευρήματά τους.
Αλλά και εκείνος δεν έμεινε μόνο με τις θεωρητικές του γνώσεις της Χημείας και εκτός αυτού αν και παιδί είχε αποστραφεί τα Αρχαία, εξαιτίας του τρόπου διδασκαλίας τους, τώρα έγινε ένας παθιασμένος αναγνώστης του Ομήρου, του Ηροδότου, του Θουκυδίδη, του Ξενοφώντα. Κάνοντας ένα ακόμη βήμα στη συνέχεια, άρχισε να πειραματίζεται στον χώρο της δουλειάς για τους τρόπους που οι αρχαίοι μεταλλουργοί δημιουργούσαν τα κράματά τους. Έφτιαχνε πρωτόγονους φούρνους, προβληματιζόταν για τα εργαλεία που είχαν στη διάθεσή τους οι αρχαίοι τεχνίτες-καλλιτέχνες.
Εκτός από αρχισιδηρουργός λοιπόν έγινε και ερευνητής. Βοήθεια και κατανόηση έβρισκε από τους απλούς χαλυβουργούς του εργοστασίου. Μία ημέρα έδωσε έναν μεταλλικό δίσκο σε κάποιον από αυτούς τους προικισμένους τεχνίτες με την παράκληση από τον δίσκο, επινοώντας την κατάλληλη τεχνική, χωρίς να του αποκαλύψει τη σκέψη του, να δημιουργήσει έναν μικρό λέβητα. Έπειτα από δοκιμές και δοκιμές πραγματικά ο άνθρωπος σφυρηλατώντας από το κέντρο προς την περιφέρεια κατά μήκος των ακτίνων του κυκλικού δίσκου άρχισε να δημιουργεί τα τοιχώματα του λέβητα.
Αυτό ήταν αρκετό για τον κ. Βαρουφάκη ώστε να επαληθεύσει τη σκέψη του ότι και ο περίφημος κρατήρας του Δερβενίου με ύψος 1 μέτρο είχε φτιαχτεί με αυτόν τον τρόπο αλλά και με την άπειρη υπομονή του αρχαίου καλλιτέχνη. Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ο κρατήρας αυτός συνίστατο από σφυρήλατα και χυτά τεμάχια.
Συγκεκριμένα, το κύριο σώμα ήταν σφυρήλατο, ενώ η βάση τα μικρά αγαλμάτια που τον στόλιζαν  και το πάνω τμήμα του ήταν χυτά. Στη συνέχεια, για τη δημιουργία των ανάγλυφων παραστάσεων θα έπρεπε να σφυροκοπούσαν με μεγάλη προσοχή το εξωτερικό τμήμα σύμφωνα με το σχέδιο του επικεφαλής καλλιτέχνη. Ένας βοηθός θα κρατούσε κόντρα με ένα εργαλείο στο εσωτερικό του κρατήρα και ο καλλιτέχνης απ' έξω με άπειρη προσοχή και ελαφρότατο χέρι θα σφυρηλατούσε τα τοιχώματά του, ώστε οι ανάγλυφες μορφές να γίνονται πλέον τρισδιάστατες και τελικά να δημιουργήσουν ένα θαυμάσιο έργο τέχνης.

Στη στέγη του Παρθενώνα
Μια σπουδαία εμπειρία είναι βέβαια το να δεις τον Παρθενώνα όχι απλά από κοντά αλλά να ανέβεις ως την κορυφή με τη βοήθεια της σκαλωσιάς και να εξετάσεις επί τόπου τους συνδέσμους που συγκρατούν τους ογκόλιθους μεταξύ τους. Και τύχη καλή το έφερε, όταν του ζήτησαν να εξετάσει πώς συνδέονταν οι ογκόλιθοι, να φθάσει και ως εκεί.
Τότε κατάλαβε, όπως λέει, ότι «ο πολιτισμός υπάρχει μαζί με την τεχνολογία, πίσω από τον Παρθενώνα υπήρχαν μηχανικοί όπως ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης». Και η λεπτομερής εξέταση των συνδέσμων σε σχήμα διπλού Τ που έγινε έδειξε ότι οι άνθρωποι εκείνοι εκτός από τη σπουδαία αρχιτεκτονική τους ικανότητα ήξεραν και το πώς να εξασφαλίσουν την αιωνιότητα των έργων τους.
Για να ενώσουν και να συγκρατήσουν δύο ογκόλιθους, λάξευαν στον καθένα από ένα Τ. Οι μεταλλουργοί της εποχής του Παρθενώνα, στην περιοχή του Λαυρίου, γνώριζαν, σε αντίθεση με τους συναδέλφους τους της αρχαϊκής εποχής, τη διαδικασία της παραγωγής χωριστά μαλακού καθαρού σιδήρου και χωριστά σκληρού χάλυβα, δηλαδή με μικρές προσμείξεις άνθρακα.
Τα φύλλα των δύο αυτών ποιοτήτων τα συγκολλούσαν μεταξύ τους χτυπώντας εντατικά στο σημείο συνένωσης με το σφυρί και σε θερμοκρασία περίπου 1.200 βαθμών Κελσίου, διότι δεν μπορούσαν να φθάσουν με τα μέσα της εποχής πιο ψηλά.
Στη συνέχεια έφερναν κοντά τους δύο ογκόλιθους, έλιωναν μολύβι που έχει σημείο τήξης αρκετά χαμηλότερα από τον σίδηρο και γέμιζαν το αυλάκι. Είχε σχηματιστεί ένα διπλό Τ γεμάτο μολύβι. Στη συνέχεια θέρμαιναν όσο πιο πολύ μπορούσαν το σιδερένιο διπλό Τ και το τοποθετούσαν επάνω στο αυλάκι. Έλιωνε το μολύβι και ο σύνδεσμος βυθιζόταν ως κάτω στο αυλάκι και έμενε εκεί προστατευμένος ολόγυρα από τον μόλυβδο!

Τα έμβολα - τρίαινες στις τριήρεις

Στο αντίγραφο της αρχαίας αθηναϊκής τριήρους «Αργώ» φαίνεται καθαρά το μεταλλικό έμβολο με τις αύλακες που της δίνουν προφίλ τρίαινας και σχεδιάστηκε για να μπορεί να αποκολλάται εύκολα μετά τον εμβολισμό κάποιου πλοίου

Οι μεταλλουργικές γνώσεις των Ελλήνων κατάλληλες για ειρηνικές κατασκευές μπορούσαν, όταν ήταν μεγάλη ανάγκη και η πατρίδα κινδύνευε, να βοηθήσουν στην κατασκευή αποτελεσματικών όπλων. Ένα από αυτά, για το οποίο δεν γνωρίζουμε ακόμη πολλά, είναι τα μεταλλικά έμβολα των πολεμικών πλοίων. Έπρεπε να είναι και ανθεκτικά στη διάβρωση από το θαλασσινό νερό αλλά και αποτελεσματικά. Γιατί τα πρώτα είχαν το μειονέκτημα να τρυπούν το εχθρικό πλοίο αλλά μετά σφηνώνονταν έτσι ώστε ήταν δύσκολο να αποκολληθούν.
Γι' αυτό το σχήμα τους εξελίχθηκε και από το πλάι απέκτησαν αύλακες που τα έκαναν να φαίνονται σαν τρίαινες. Οι αύλακες ήταν απομίμηση αυτών που έφεραν τα ξίφη και αργότερα τα στιλέτα ώστε να ξεκαρφώνονται εύκολα από το σώμα του θύματος! Στη συνέχεια η τεχνολογία τους εξελίχθηκε τόσο ώστε έφθασαν στα έμβολα της Νικόπολης, με μάζα κοντά στον 1 τόνο (στην πραγματικότητα θραύσματα έχουν σωθεί), από τον 1ο αιώνα π.Χ., του στόλου του Μάρκου Αντωνίου, με αυξημένη περιεκτικότητα σε μόλυβδο (13%), μία ακόμη τεχνική βελτίωση για να χύνεται ευκολότερα το μέταλλο στο καλούπι του.
Ο κ. Βαρουφάκης, αφού έφθασε να γίνει και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στα 89 του χρόνια πλέον συνεχίζει να πηγαίνει κάθε πρωί στο γραφείο του, να σκέπτεται γύρω από τα μέταλλα, να διαβάζει τα αρχαία κείμενα, να δίνει διαλέξεις και να γράφει βιβλία με θέμα την αρχαία τεχνολογία. Έτσι συνεχίζει και να μας ανοίγει τα μάτια, να μας κάνει όταν πηγαίνουμε σε ένα μουσείο να δίνουμε προσοχή ακόμη και στα πιο μικρά ή στα πιο χονδροειδή αντικείμενα, στα ενθυμήματα (και όχι στα απομεινάρια) της εποχής που οι Έλληνες σκέπτονταν, κατασκεύαζαν και έλεγχαν με αυστηρότητα ό,τι θα ήταν γι' αυτούς χρήσιμο.
Δύο βιβλία του, αρκετά δυσεύρετα όμως, είναι: «Αρχαία Ελλάδα και Ποιότητα» (εκδόσεις Αίολος) και «Η ιστορία του σιδήρου από τον Όμηρο στον Ξενοφώντα» (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα).

Το κομψοτέχνημα από το Δερβένι

Στο Δερβένι της Θεσσαλονίκης βρέθηκε ο λεγόμενος «Κρατήρας του Δερβενίου». Πρόκειται, χωρίς υπερβολή, για ένα από τα πιο αξιόλογα έργα τέχνης σε παγκόσμια και διαχρονική κλίμακα, έστω και αν αυτό δεν το μάθαμε καν στο σχολείο. Έχει ύψος 1 μέτρο και βάρος 40 κιλά. Το χρυσίζον χρώμα του δεν περιέχει χρυσό αλλά χαλκό και 14,5% κασσίτερο. Έχει πάχος μόλις 0,4 mm και ο κίνδυνος να καταστραφεί την ώρα της δουλειάς επάνω σε αυτόν μεγάλος (δεν ξέρουμε κιόλας αν δεν καταστράφηκαν κάποιοι πριν). Προοριζόταν ίσως για την εναπόθεση της τέφρας κάποιου ηγεμόνα. Οι εξώγλυφες παραστάσεις έχουν γίνει με ειδικό εργαλείο που έβαζαν στο εσωτερικό και την ίδια στιγμή ο τεχνίτης απ’ έξω σφυρηλατούσε τα πρόσωπα και τα σώματα

Διαμάντια στα αρχαία κείμενα

Ο Ξενοφών και ο Χάλυβας
Ο Ξενοφών πολλές φορές αναφέρεται στη Χώρα των Χαλύβων. Σε μια μάλιστα μοναδική περίπτωση λέει ότι οι κάτοικοί της «ζούσαν από την επεξεργασία και εμπορία του σιδήρου...» («Κύρου Ανάβασις, Βιβλίο Πέμπτο»). Προφανώς από την απασχόλησή τους με τον σίδηρο και την επεξεργασία του ώστε να μετατρέπεται σε σκληρό υλικό πήρε το όνομά του και ο χάλυβας, ένα κράμα σιδήρου και άνθρακα.
Ο Ηρόδοτος και η γέφυρα με θέα
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο η βασίλισσα Νίτωκρη, μια πολύ έξυπνη γυναίκα, έβαλε να κατασκευάσουν μια γέφυρα μέσα στη Βαβυλώνα για να ενώσει τις όχθες του ποταμού Ευφράτη, που περνούσε μέσα από την πόλη. Χρησιμοποιήθηκαν γι' αυτό ογκόλιθοι που βγήκαν κατά την κατασκευή μιας τεχνητής λίμνης και τους συνέδεσαν με σίδηρο και μόλυβδο απ' έξω ώστε να μην οξειδωθεί ο σίδηρος (Ηρόδοτος 1.186)

Γιατί κάποιος είναι «άσημος»
Το 1970 βρέθηκε στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών μια μαρμάρινη στήλη από τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. που αναφέρεται στον έλεγχο ποιότητας των αργυρών αττικών νομισμάτων προκειμένου να διαπιστώνεται η γνησιότητά τους. Ο νόμος ανέφερε ρητά ότι ένας ειδικός δημόσιος λειτουργός θα έπρεπε να δοκιμάζει κάθε αττικό ή ξένο αργυρό νόμισμα που θα είχε χαραγμένη την ίδια μορφή με εκείνη του αττικού.
Εκεί εμφανίζονται και οι λέξεις: υπόχαλκο, υπομόλυβδο νόμισμα (εννοώντας ότι από επάνω υπήρχε μια στρώση αργύρου) και κίβδηλο νόμισμα (κίβδος ήταν η σκουριά, με την οποία νόθευαν τα χρυσά νομίσματα). Ο άσημος άργυρος και ο άσημος χρυσός παρέπεμπαν στο νόμισμα που δεν είχε χαραχθεί και νομιμοποιηθεί (από εκεί και ο άσημος, ο ακόμη ασήμαντος).

Η ελευσίνια επιγραφή με τις προδιαγραφές
Το 1893 ανακαλύφθηκε στην Ελευσίνα από τον Δ. Φίλιο μια μακροσκελής επιγραφή από τα τέλη του 4ου αιώνα. Σε αυτήν έχουμε μπροστά στα μάτια μας μια παραγγελία για την κατασκευή των μπρούντζινων συνδέσμων που θα έμπαιναν ανάμεσα στους σπονδύλους των κιόνων της Φιλώνειας Στοάς, με την επισήμανση ο μπρούντζος που θα χρησιμοποιηθεί να περιέχει 11 μέρη χαλκού και ένα μέρος κασσίτερο. Δηλαδή υπήρχαν αυστηρές προδιαγραφές στις παραγγελίες και, κατά συνέπεια, αυστηροί έλεγχοι για την τήρησή τους.

Ο Ησίοδος και η γενιά του σιδήρου
Ο Ησίοδος αναφέρει στα «Έργα και Ημέραι»: «Μακάρι να μη ζούσα ανάμεσα στους ανθρώπους της πέμπτης γενιάς αλλά να είχα πεθάνει πιο μπροστά ή να είχα γεννηθεί αργότερα, γιατί αυτή τώρα είναι μια γενιά του σίδερου και οι άνθρωποι ποτέ δεν σταματούν από τον κάματο και τη στενοχώρια...». Τα σιδερένια όπλα είχαν γίνει πλέον άθραυστα και αποτελεσματικά.

Ο Όμηρος, έμβολα και δαχτυλίδια

Σιδερένια κοσμήματα!
Ο Όμηρος αναφέρει σε πολλές περιπτώσεις τη χρήση σιδήρου κατά τη 2η προχριστιανική χιλιετία, και μάλιστα κατά τη μυκηναϊκή εποχή. Ήταν όμως ο σίδηρος γνωστός τότε και με ποια μορφή; Λοιπόν, όχι μόνο ήταν γνωστός αλλά και αποτελούσε πολύτιμο μέταλλο που το χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή κοσμημάτων.

Ομηρικός σίδηρος, ποιητική αδεία
Γιατί ο Όμηρος αναφέρει τη χρήση του σιδήρου αν και τα έπη του ανάγονται στην εποχή του χαλκού; Διότι ο ποιητής ζει στη γεωμετρική εποχή του 8ου αιώνα π.Χ. και είναι πολύ επηρεασμένος από τη μεγάλη ανάπτυξη της μεταλλουργίας του σιδήρου και από την ιδιότητά του να σκληραίνει με τη γνωστή διαδικασία της «βαφής».

Το μυστικό του δαχτυλιδιού
Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με τον αριθμό 5682 εκτίθεται μια σιδερένια σφενδόνη δαχτυλιδιού (εκεί που μπαίνει ο όποιος πολύτιμος λίθος, ακριβώς όπως η πέτρα στο πετσί της σφεντόνας) από την Πύλο, με χρονολόγηση γύρω στο 1500 π.Χ. Από τη χημική εξέταση βρέθηκε ότι περιέχει 4% νικέλιο και 2% κοβάλτιο. Η παρουσία αυτών των δύο μετάλλων αυξάνει την αντιδιαβρωτική αντοχή του κράματος και το καθιστά ανοξείδωτο.

Θείο και άνθρακας κατά της σκουριάς
Γιατί πολλοί αρχαίοι σύνδεσμοι και γόμφοι άντεξαν στη διάβρωση τόσων αιώνων και δεν οξειδώθηκαν ακόμη και όταν για κάποιον λόγο αποκαλύφθηκαν από την παρουσία μολύβδου και έμειναν γυμνοί; Η μεγάλη καθαρότητα του σιδήρου ως προς το θείο και τον άνθρακα έπαιξε ρόλο. Οι σύνδεσμοι είχαν κατασκευαστεί με τη συγκόλληση ενός σκληρού φύλλου χάλυβα ανάμεσα σε δύο μαλακά φύλλα καθαρού σιδήρου. Έτσι ο σύνδεσμος ήταν σκληρός αλλά και προστατευμένος, αφού το πιο ευαίσθητο στην οξείδωση τμήμα προστατεύθηκε από τον καθαρό σίδηρο.

Το αθάνατο έμβολο
Έπειτα από ανάλυση που έγινε στο έμβολο του Αρχαιολογικού Μουσείου Πειραιά (3ος-4ος αιώνας π.Χ.), βρέθηκε ότι ολόκληρο θα είχε μάζα 75-80 κιλά, μήκος 75 εκατοστά και σύνθεση 86,5% χαλκό, 11,72% κασσίτερο, 0,11% σίδηρο, 0,06% ψευδάργυρο, 0,03%νικέλιο και 0,04% μόλυβδο. Άρα υψηλή σκληρότητα και ικανοποιητική αντιδιαβρωτική ικανότητα

ΤΟ ΧΘΟΝΙΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΣΤΗΝ ΘΡΑΚΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Τὸ σπήλαιο,  εἶναι χθόνιο σύμβολο στὴ θρακικὴ θρησκεία

Οἱ λαξευτοὶ τάφοι τῆς Θράκης, ποὺ θυμίζουν καὶ συμβολίζουν σπήλαια, οἱ κόγχες στὰ βράχια τῶν βουνῶν καὶ οἱ μεγαλιθικοὶ τάφοι (Dolmens), εἶναι μνημεῖα ποὺ ἐκφράζουν τὴν πίστη τῶν Θρακῶν στὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ δηλώνουν συγχρόνως τὸν οὐράνιο – ἡλιακὸ καὶ χθόνιο χαρακτῆρα τῆς θρησκείας τους, ὅπως κορυφώνεται στὴ διδασκαλία καὶ στὰ μυστήρια τοῦ ὀρφισμοῦ.

     Στὴ μυθολογία ἀπεικονίζονται ἀληθινὰ συμβάντα αὐτῆς τῆς μεταβατικῆς περιόδου, ποὺ πιθανότατα συμπίπτει μὲ τὸ τέλος τῆς ὕστερης ἐποχῆς τοῦ Χαλκοῦ καὶ τὴν ἀρχὴ τῆς πρώιμης ἐποχῆς τοῦ Σιδήρου.

     Οἱ Ὀδρύσες ἀναφέρονται γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὸν Ἡρόδοτο(*), σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο κατοικοῦσαν στὴ νοτιοανατολικὴ Θράκη, περίπου στὸ τρίγωνο ποὺ σχηματιζόταν ἀπὸ τοὺς ποταμοὺς Τούντζα, Ἄρδα καὶ Ἔβρο, κοντὰ στὴν Ἀδριανούπολη. Πρόκειται χωρὶς ἀμφιβολία γιὰ τὴν καρδιὰ τοῦ μεγαλιθικοῦ πολιτισμοῦ, μαρτυρίες τοῦ ὁποίου ἀποτελοῦν τὰ Dolmens καὶ οἱ λαξευμένοι τάφοι στοὺς βράχους τῶν βουνῶν τῆς σημερινῆς Στράντζια τῆς ὀροσειρᾶς Ροδόπης.

     Ἡ ἐξάπλωση τοῦ ὀνόματος τῶν Ὀδρυσῶν σὲ ὅλο καὶ περισσότερες περιοχὲς τῆς Θράκης ἦταν ἀποτέλεσμα ἐπιβολῆς τῆς ἡγεμονικῆς πολιτικῆς τους στὴν περιοχὴ ποὺ βρισκόταν κάτω ἀπὸ τὸν στρατιωτικό τους ἔλεγχο. Θραύσματα κεραμικῆς ποὺ βρέθηκαν στὸ ἐσωτερικὸ καὶ στὴν κοντινὴ περιοχὴ μεγαλιθικῶν μνημείων – Dolmens, τάφων λαξευμένων στὸ βράχο ἢ κογχῶν, δίνουν μία χρονολόγηση μεταξὺ τοῦ 11ου καὶ τοῦ 6ου αἰ. π.Χ. Μερικοὶ τάφοι ἦταν λαξευμένοι στὰ βραχώδη πόδια τῆς Ροδόπης σὲ ἀρκετὰ μεγάλο ὕψος, προσανατολισμένοι στὴν Ἀνατολή, ἐκτεθειμένοι στὶς εὐεργετικὲς ἀκτίνες τοῦ ἡλίου ὅλη τὴν ἡμέρα.

     Τὰ ἐπτακόσια περίπου Dolmens τῆς ἀρχαίας Θράκης (σημερινὴ βουλγαρία) καὶ μερικὲς κοιλότητες ἢ δωμάτια λαξευμένα στοὺς βράχους τῆς Ροδόπης ἀποτελοῦσαν τὴν τελευταία κατοικία τῶν βασιλιάδων ἢ ἀρχηγῶν καὶ συμβόλιζαν τὴν ἔνωση τῶν δύο λατρειῶν, τῆς ἡλιακῆς καὶ τῆς χθόνιας, καὶ ἦταν παράλληλα κέντρα τελετουργικῶν προσφορῶν καὶ λατρείας.
---------------------
(*) [4.92.1] «Δαρεῖος δὲ ἐνθεῦτεν ὁρμηθεὶς ἀπίκετο ἐπ᾽ἄλλον ποταμὸν τῷ οὔνομα Ἀρτησκός ἐστι, ὃς διὰ Ὀδρυσέων ῥέει»

Δηλαδὴ: [4.92.1] «Κι ὁ Δαρεῖος ξεκινῶντας ἀπὸ ‘κεῖ ἔφτασε σ᾽ἄλλον ποταμό, ποὺ ὀνομάζεται Ἀρτησκὸς καὶ διασχίζει μὲ τὸ ρέμα του τὴ χώρα τῶν Ὀδρυσῶν».

Τι κάνει το φαγητό τόσο απολαυστικό;

Οι επιστήμονες μας βοηθούν να μάθουμε πώς ενισχύεται η απόλαυση του φαγητού μας, αναλύοντας πώς ακριβώς βιώνουμε κάθε μπουκιά από το πιάτο, την αισθητική παρουσία του και τα αρώματά του.

 

Δε χωρά αμφιβολία ότι η ανάλυση της πολυαισθητηριακής αλληλεπίδρασης που πυροδοτούν το φαγητό και το ποτό, έχει αποφέρει πληθώρα γαστρονομικών ερευνών. Δε χρειάζεστε τεχνάσματα για να θαυμάσετε την περίτεχνη αλληλουχία ερεθισμάτων που δημιουργεί μια σοκολάτα, από τον τρόπο που σπάει στη συσκευασία μέχρι τη στιγμή που αρχίζει να λιώνει στο στόμα. Αυτό παρουσιάζει σε σχετικό δημοσίευμά της η αγγλική Guardian.

Η πρώτη εντύπωση

Είναι αλήθεια ότι θα δοκιμάσουμε μόνο τα τρόφιμα και τα ποτά που τηρούν αυστηρά τις προδιαγραφές της αισθητικής μας. Όταν πρόκειται για κρασί, το στοιχείο της όρασης είναι πολύ σημαντικό. Δίνει ενδείξεις για την ηλικία του, ενώ αν είναι θολό, μπορεί να σημαίνει ότι δεν είναι καλό. Υπάρχει πάντως κάτι βαθύτερο από αυτό, αφού τα μάτια μεταφέρουν μεγαλύτερο βάρος στον εγκέφαλο απ’ ό,τι η αίσθηση της γεύσης, γι αυτό συχνά δοκιμάζουμε ό,τι βλέπουμε και όχι ό,τι γευόμαστε.
Η οσμή είναι άλλο ένα καλό στοιχείο για το αν κάτι θα είναι νόστιμο, αλλά όχι πάντα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μυρίζουμε το φαγητό και το ποτό δύο φορές, στο δρόμο προς τη μύτη και στο δρόμο μακριά από αυτή.
Με το κρασί, στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο στρώματα γεύσης κατά την όσφρηση. Τα πρώτα αρώματα που χτυπούν είναι αυτά όπως η μπανάνα και η καραμέλα από τα πιο ασταθή στοιχεία που έχουν προκύψει κατά τη ζύμωση. Στη συνέχεια, αφού το ποτήρι αναδεύεται, μια δεύτερη σειρά αρωμάτων απελευθερώνεται. Τότε παίρνετε το άρωμα φρούτων όπως το βατόμουρο, το αχλάδι και το πεπόνι.
Είναι εύκολο να συγχέουμε τις δύο ξεχωριστές οντότητες της γεύσης και της όσφρησης, με τη δεύτερη να έχει μεγάλη επιρροή για το τι γεύση θα έχει κάτι όταν φτάσει στο στόμα σας.

Γεύση

Όταν η τροφή εισέρχεται στο στόμα, η όσφρηση και η υφή ενώνουν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν τη μοναδική εμπειρία της γεύσης. Ο παλιός χάρτης της γλώσσας, ο οποίος έχει γλυκό στην άκρη, ξινό κατά μήκος των πλευρών και πικρό στο πίσω μέρος, έχει απερίφραστα καταργηθεί. Η σημερινή συναίνεση είναι ότι υπάρχουν υποδοχές στο στόμα για όλες τις βασικές γεύσεις και απλά υπάρχουν υψηλότερες συγκεντρώσεις αυτών των τεσσάρων γεύσεων σε αυτές τις συγκεκριμένες περιοχές.
Μέχρι στιγμής η επιστήμη δεν έχει βρει αποδείξεις για κάποιο σημείο της γλώσσας που κυριαρχεί το ουμάμι, δηλαδή η πέμπτη γεύση.
Ο τρόπος που μας χτυπάει το αλκοόλ και η εκρηκτική αίσθηση της μουστάρδας δεν είναι γεύσεις ή μυρωδιές, αλλά ερεθίσματα. Το τρίδυμο νεύρο είναι το κύριο νεύρο του προσώπου και λειτουργεί στη μύτη, το σαγόνι και τα μάτια. Όταν οι νευρικές απολήξεις στη μύτη ενεργοποιηθούν, θα νιώσετε ένα κάψιμο και τα μάτια σας θα δακρύσουν. Το τσίλι από την άλλη πλευρά, ενεργοποιεί τους υποδοχείς του πόνου στο στόμα, μια εντελώς διαφορετική αίσθηση.

Ανάλυση υφής

Η υφή είναι συνήθως, η πιο απλή συνιστώσα στην εμπειρία της απόλαυσης. Τα κρεμώδη, λιπαρά, κοκκώδη ή τραγανά τρόφιμα είναι προφανή, αλλά ο ρόλος τους στην αντίληψη της γεύσης όχι και τόσο. Η κρεμώδης υφή για παράδειγμα, τείνει να βιώνεται ως γλυκιά, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ζάχαρη. Και παραδόξως, η οσμή μπορεί να επηρεάσει το πόσο κρεμώδες πιστεύουμε ότι είναι ένα τρόφιμο. Αυτό συμβαίνει γιατί το τμήμα του εγκεφάλου που ασχολείται με το άρωμα, ο οσφρητικός φλοιός, συνδέεται με το σωματοαισθητικό φλοιό για την αφή και αυτό ενισχύει τη δραστηριότητα σε αυτές τις περιοχές.

Ο ήχος

Το 2008 ο καθηγητής της Οξφόρδης Charles Spence κέρδισε το Νόμπελ αποδεικνύοντας τη σημασία του θορύβου κατά την κατανάλωση τραγανών σνακ. Η έρευνα έδειξε ότι οι άνθρωποι νομίζουν ότι τα πατατάκια έχουν μπαγιάτικη γεύση όταν είναι λιγότερο τραγανά, παρόλο που η γεύση και η μυρωδιά παραμένουν φυσιολογικές. Μετά έβαλε ακουστικά στους συμμετέχοντες, ενισχύοντας τους ήχους του τραγανίσματός τους. Όσο πιο δυνατό το τραγάνισμα, τόσο πιο φρέσκα χαρακτήρισαν τα πατατάκια. Αυτός είναι και ο λόγος που κάνουν τις σακούλες με τα πατατάκια τόσο θορυβώδεις, ώστε το μυαλό να σκεφτεί ότι είναι φρέσκα…

Η επίγευση

Τεχνικά μιλώντας, η επίγευση είναι στην πραγματικότητα μια επι-όσφρηση. Όταν καταπίνετε, τα αρώματα πάλλονται από τον οισοφάγο μέχρι τη μύτη, αλλά ο εγκέφαλος παρερμηνεύει αυτό σαν να ερχόταν από το στόμα, γιατί όλες οι αμέσως προηγούμενες διεγέρσεις βρίσκονταν στο στόμα. Η εμπειρία της γεύσης είναι συνήθως πιο έντονη κατά την κατάποση, για αυτό και τα κρασιά με μακριά επίγευση συνήθως επιβραβεύονται.

Ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος μόνο όταν είναι συνάνθρωπος

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες, ενώ οι επαφές είναι εύκολες. Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, γεννιέται η έννοια του συνανθρώπου. Ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος μόνο όταν είναι συνάνθρωπος. Γιατί αλλιώς μόνος του δεν μπορεί να ξεκολλήσει και να πάει πιο πέρα. Άρα έχει φτάσει στο όριό του.

Με τον συνάνθρωπο, ο άνθρωπος δεν είναι πια ο ένας, οι άνθρωποι δεν είναι πια οι εμείς. Άρα ξαφνικά γίνονται οι άλλοι και οι άλλοι άλλοι. Τεράστιο θέμα. Τεράστιο θέμα να μην λες από την αρχή ότι είμαι «εγώ». Αυτοί που είναι συνάνθρωποι καταλαβαίνουν πολύ γρήγορα ότι είμαι ο άλλος. Και για τον άλλον, είμαι ο άλλος άλλος.

Το αρχικό σύστημα αναφοράς στο εγωιστικό είναι: είμαι εγώ και οι άλλοι. Έχει ενδιαφέρον γιατί είναι εγώ, μοναδικό και οι άλλοι πληθυντικό. Πολύ συχνά όταν έχουμε ανθρώπους που είναι σε μια παρέα στην πραγματικότητα αναζητούν την αναπαραγωγή του εγώ τους.

Γι’ αυτό πολύ συχνά οι άνθρωποι που είναι σε μια παρέα μοιάζουν. Άρα η άλλη έννοια έχει σχέση με την έννοια της ομάδας. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, μπορείτε να φανταστείτε ας πούμε την παρέα από έντεκα τερματοφύλακες, αλλά έντεκα τερματοφύλακες δεν είναι μια ομάδα.

Θα πείτε, γιατί δεν είναι μια ομάδα, αφού είναι έντεκα. Γιατί όταν θα μπουν στο γήπεδο ένας θα είναι τερματοφύλακας. Δεν μπορεί να είναι ούτε καν δύο. Άρα φανταστείτε έντεκα. Σημαίνει πρακτικά ότι σε μια ομάδα δεν αναζητούμε το ίδιο, αλλά αναζητούμε τον άλλον.

Σε αυτήν τη διαδικασία καταλαβαίνουμε ότι μερικά πράγματα δεν μπορούμε να τα κάνουμε χωρίς τον άλλον, γιατί ο άλλος ξέρει να τα κάνει, ενώ εμείς μόνοι μας δεν μπορούμε. Αυτό είναι μια αποδοχή που φαίνεται αρχικά ότι είναι μια αποδοχή ανικανότητας. Ξέρετε ποια είναι η πιο μεγάλη ανικανότητα; Είναι να θεωρείς τον εαυτό σου ικανό για τα πάντα.

Μια ικανότητα είναι να ξέρεις μέχρι που φτάνουν οι ικανότητές σου και αυτό ονομάζεται στρατηγική. Γιατί σκέφτεσαι από πριν αυτό που είσαι. Και έτσι μπορείς να προβλέψεις αν θα ανταπεξέλθεις ή όχι. Αυτή η ικανότητα όταν γίνεται πιο φιλοσοφική μετατρέπεται σε κενότητα.

Η ιδέα είναι ότι όταν νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα, συνήθως είσαι κενός, ενώ όταν ξέρεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα, ανήκεις στην κενότητα και ποντάρεις στους άλλους ότι μαζί θα κάνουμε κάτι.

Να γιατί κανείς δεν πρέπει να κλαίει μόνος του

Μια βόλτα στη θάλασσα ήταν αρκετή. Μακριά απ’ όλους κι απ’ όλα. Είχα την ανάγκη να μείνω μόνος με τις τόσες άτακτες σκέψεις μου. Να πετάξω ότι ασήμαντο και να κρατήσω ότι σημαντικό. Ο παφλασμός των κυμάτων άδειαζε το κεφάλι μου. Παντού σιωπή. Μόνο αυτή ακουγότανε.
Η ζωή κάποιες φορές ξεπερνάει τη φαντασία. Και συνεχώς δοκιμάζουμε τα όρια μας. Ίσως τελικά αυτό και να έχει αξία. Για κάποιους ανθρώπους θυσιάζεις τα πάντα και αυτοί με τόση ευκολία σε θυσιάζουν για το τίποτα. Αυτές είναι οι συνέπειες άλλωστε του δεδομένου. Ας μην κρυβόμαστε, ότι ανήκει στον κόσμο της καθημερινότητας μας θεωρείται και δεδομένο.
Η έλλειψη διάκρισης βοηθάει στο να μαζεύουμε ότι τοξικό υπάρχει, που αυτή τη στιγμή μπορεί να μην το βλέπουμε, μα θα το δούμε σύντομα (ανθρώπους, εμπειρίες) και να βάζουμε στην άκρη ή να παραπετάμε ανθρώπους που αποδείχτηκαν και είναι για μας πολύτιμοι. Μερικές φορές το προλαβαίνουμε μα άλλες πάλι είναι αργά ξυπνάς αντί για διαμάντια βρίσκεις τις πέτρες που άθελα ή θελημένα μάζεψες.

Τα λάθη είναι αυτά που αποδεικνύουν την ανθρώπινη πλευρά μας. Οι άνθρωποι που αγαπάμε αλλά μας πλήγωσαν δε σημαίνει ότι έγιναν άλλοι απλά ίσως να έκαναν μία κακή επιλογή. Η συγχώρεση γεννάει συγχώρεση, όπως «η θετικότητα γεννάει θετικότητα. Γι’ αυτό είναι θαυμάσιο να απλώνεις το χέρι σου, γιατί, όταν απλώνεις το χέρι σου και δείχνεις την αγάπη σου, παίρνεις ένα θετικό
αντικαθρέφτισμα του εαυτού σου. Είναι ο μοναδικός τρόπος που μπορείς να δεις τον εαυτό σου και να αναπτυχτείς. Όταν γινόμαστε δυο και μετά τρεις και τέσσερις καταλαβαίνεις πόσοι πολλοί γινόμαστε . Όταν σε βάλω μέσα στη ζωή μου, έχω τέσσερα χέρια αντί για δύο. Δύο κεφάλια. Τέσσερα πόδια. Δύο δυνατότητες χαράς. Και δύο πιθανότητες δακρύων βέβαια, αλλά θα είμαι κοντά σου όταν θα κλαις κι εσύ θα είσαι κοντά μου όταν θα κλαίω, γιατί κανείς δεν πρέπει να κλαίει μόνος του.» γι’ αυτό και εγώ αυτή τη στιγμή «κλαίω μπροστά στον καθρέφτη μου, γιατί είναι ο μοναδικός που όταν κλαίω δε χαίρεται.»

H αποκάλυψη...

Κάθε σώμα, κάθε αντικείμενο, κάθε γεγονός, οτιδήποτε πάνω στον πλανήτη, για να μπορέσει να σχετιστεί και να αλληλεπιδράσει με κάποιο άλλο σώμα η αντικείμενο στο φυσικό κόσμο , ή για να μπορεί να είναι ορατό ή αντιληπτό από τα αισθητήρια όργανα από κάποιο οργανισμό θα πρέπει να έχει μια εσωτερική δομή που του δίνει την δυνατότητα να υπάρχει.

Διαφορετικά δεν μπορεί να υπάρχει στο φυσικό κόσμο.

Η εσωτερική δομή [οι εσωτερικοί κόσμοι] είναι που δίνουν την δυνατότητα της εκδήλωσης και της έκφρασης [υλοποίησης] σε όλα τα αντικείμενα και οργανισμούς που υπάρχουν στη φύση .
Έτσι λειτουργεί η ακτίνα της δημιουργίας …

Ο άνθρωπος μπορεί να αντιληφτεί και να επεξεργαστεί μόνο αυτό που αντιλαμβάνεται με τις φυσικές του αισθήσεις, και καταλαβαίνει σύμφωνα με το επίπεδο αντίληψης που έχει την κάθε στιγμή , και τίποτε περισσότερο.

<<Η σκέψη μπορεί να αντιληφτεί μόνον την δική της προβολή ,και η αναγνώριση αυτής της προβολής …είναι το σύνορο της ……>> Krisnamurti

Κατά συνέπεια οι εσωτερικοί κόσμοι και οι διαστάσεις , είναι αντιληπτές και απτές από εμάς μονάχα στο επίπεδο που εμείς μπορούμε να αντιληφτούμε, ανάλογα την συνειδησιακή μας κατάσταση, και όχι την λογική μας κατάσταση, ή την διανοητική μας ικανοτητα ή πληροφόρηση .

 Οι φυσικές μας αισθήσεις έχουν σαν αποστολή να αντιλαμβάνονται τον φυσικό κόσμο και την τρίτη διάσταση και μόνο, και αυτό κάνουν.!

Είναι παράλογο και άτοπο ενώ είμαστε βουτηγμένοι στον υλισμό, στο καθημερινό δράμα, να ελπίζουμε μόνο σε υλικές απολαβές για την ευτυχία μας, ή να στηριζόμαστε σε άλλους είτε υλικά είτε ψυχολογικά , και να έχουμε ποτέ την δυνατότητα συνειδητής αντίληψης άλλων διαστάσεων .

Μονάχα σαν βοήθεια μπορεί να προσφερθεί μια τέτοια εμπειρία από το ίδιο το <<είναι >> μας, με σκοπό, μήπως και επανεκτιμήσουμε τις πεποιθήσεις μας και προκαλέσουμε έτσι μια εσωτερική αλλαγή στον εαυτό μας.

Αυτοί που δηλώνουν ότι οι διαστάσεις μπορούν να είναι αντιληπτές και ότι αυτό μπορεί να συμβεί από μόνο του χωρίς την συνειδησιακή συμμετοχή και προσπάθεια του ενδιαφερομένου, μάλλον είναι υπερβολικά αισιόδοξοι και απλά παραποιούν την αλήθεια .

Η φύση δεν έχει άγχος, κάνει την κίνηση της, και δεν την ενδιαφέρει για το αν θα ξυπνήσει ο άνθρωπος για να γίνει συνειδητός .

Αλλά ούτε και το πνεύμα επεμβαίνει για την ξαφνική αφύπνιση ενός ανθρώπου χωρίς να προϋπάρχει η βούληση του, και η κατανόηση από τον ίδιο .

Αν συνέβαινε και ξαφνικά και απότομα ξυπνούσαμε συνειδησιακά χωρίς να προϋπάρχει η ανάλογη κατανόηση μέσα από την βιωμένη εμπειρία στην φυσική διάσταση , τότε μπορεί και να τρελαινόμασταν διότι απλά δεν θα άντεχε το μυαλό μας και η λογική μας την ενέργεια της συνείδησης …

 Ενώ γύρω μας φαίνονται τα πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, οικονομικά , συστήματα να καταρρέουν, κάποιοι μπορεί να αισθανόμαστε κάποια θετική αλλαγή στην ενέργεια μας που πραγματικά είναι γεγονός ότι συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό, κάποιοι είναι σίγουροι ότι τα πράγματα θα αλλάξουν τελικά προς το καλύτερο , άλλοι αισθανόμαστε επίσης μια έντονη όρεξη και τάση για αυτοβελτίωση και αλλαγή..

Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν ευκαιρίες...

ή αλλιώς δίνετε η δυνατότητα σε όλους για ψυχολογική ανάπτυξη, ή αν θέλετε είναι πιο κοντά σε εμάς το πνευματικό μας στοιχείο, όλο το σύμπαν συμμετέχει σε αυτό, ακόμη και οι φυσικές συνθήκες αλλάζουν και τροποποιούνται ανάλογα ώστε να εξυπηρετήσουν ως προς αυτό.

Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι εντελώς ξαφνικά κατέχουμε την δυνατότητα , ότι ξυπνήσαμε, ή ότι θα βρεθούμε κάποια στιγμή σε μια άλλη διάσταση ή σε ένα καλύτερο κόσμο.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι τα πράγματα τώρα γίνονται πιο εύκολα για αυτούς που πραγματικά ενδιαφέρονται και είναι πρακτικοί , και υπάρχουν και ανάλογες ευκαιρίες μέσα από τις καθημερινές μας εμπειρίες .

Oμως υπάρχουν πάντα δυνάμεις που θέλουν να μπερδεύουν και να σταματούν την πνευματική εξέλιξη , ενώ συγχρόνως μιλούν για την... κοινωνική και πνευματική εξέλιξη.
Οι δυνάμεις αυτές, προτιμούν το παιχνίδι να γίνετε στο δικό τους χωράφι , στο επίπεδο που κινούνται και καταλαβαίνουν, δηλαδή μέσα μόνο από την σχετική και υποκειμενική λογική , που δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο σε μια προσωρινή γοητεία , έτσι προκαλούν μια σχετική σύγχυση , και εμείς μέσα στην άγνοια μας το στηρίζουμε.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι απαραίτητος ένας δάσκαλος ,
νομιζω οτι απλά αποφεύγουν την πρακτική εφαρμογή, και θέλουν ένα σοφό συνεχώς να τους χαϊδεύει τα αυτιά .

Υπάρχουν εκατοντάδες βιβλία δασκάλων από τα οποία ο καθένας μπορεί να πάρει το διανοητικό σώμα μιας διδασκαλίας,

 Όπως του Κρισναμούρτη ,του Οσο , του Ουσπενσκι, εμπνευσμένων συγγραφέων οπως του Στεφανο Ε.Ανα , έλληνες και ξένους φιλοσόφους και μυστικιστες οπως του Λαο τσε , μέχρι και η μελέτη της κβαντικής φυσικής. …και να ξεκινήσει να εφαρμόζει στη ζωή του αυτά που κατάλαβε , ότι κατάλαβε, ακόμα και αν το κατάλαβε λάθος .

Η δράση πάντα μας οδηγεί σε αποτελέσματα, και δεν υπάρχει καλύτερος δάσκαλος από τον ίδιο μας τον εαυτό,

Και αυτό το έχουν πει όλοι οι αληθινοί δάσκαλοι.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, ότι χρειάζεται συνειδητή δράση και συμετοχη από μέρους μας , και δεν ολοκληρώνετε καμία διαδικασία επειδή απλά είμαστε <<καλά παιδιά>> , ή επειδή έχουμε μια σχετική εσωτερική αλλά διανοητική πληροφόρηση, ή επειδή τυχαίνει να βρισκόμαστε σε μια ομάδα που ασχολείται με τον εσωτερισμό.

Παρατηρήστε ότι όλες οι σχολές , οι οργανώσεις , οι ομάδες, άλλες περισσότερο άλλες λιγότερο έχουν την αίσθηση ότι κατέχουν την <<αληθινή γνώση>>, ότι αυτοί είναι ποιο επίλεκτοι , και επειδή είναι αυτό που είναι, όλοι τους τελικά έχουν την πεποίθηση ότι οδεύουν κιόλας ακάθεκτοι προς την ευημερία και την ολοκλήρωση …

Το να αναζητάμε την γνώση την ευτυχία την ολοκλήρωση είναι το πιο κατάλληλο, Το οτιδήποτε μέσα στο σύμπαν από το απείρως μικρό έως το πιο μεγάλο αυτό αναζητά .

Από τα άτομα και τα ηλεκτρόνια μέχρι την ανθρώπινη ύπαρξη , τους πλανήτες και τους γαλαξίες όλα βρίσκονται σε μια συνεχή αιώνια κίνηση ώστε να βρουν την θέσηστην οποία πραγματικά ανήκουν, ή ……να συνειδητοποιήσουν την θέση που είναι !!!.
Οι γεωλογικές μεταβολές , οι μεγάλες αναταραχές , οι πόλεμοι και οι επαναστάσεις σε όλο το κόσμο , οι διαιρέσεις μεταξύ των ανθρώπων , η κρίση , όλα αυτά προκαλούνται από τα μέρη του συνόλου που προσπαθούν να παραμείνουν αμετακίνητα σε μια θέσηπου όμως δεν τους ανήκει δεν είναι πραγματικά δική τους .

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί να βρει την δική του θέση είναι να συντονιστεί με τον ίδιο του τον εαυτό μέσα από την επίγνωση διότι μόνο έτσι μπορεί να μετακινηθεί ψυχολογικά σε ένα ανώτερο επίπεδο ύπαρξης .

   Γνώση είναι να γνωρίζουμε την αλήθεια μας , και κατανόηση είναι να την κάνουμε πράξη και να την εκφράζουμε .

Για να ξυπνήσει η συνείδηση χρειάζεται συνειδητή προσπάθεια , Στο βαθμό που έχουμε επίγνωση κατά την διάρκεια της ημέρας , ανάλογη είναι και η συνειδητότητά μας κατά την διάρκεια της ημέρας ..

Η πέμπτη διάσταση όπως και όλες οι διαστάσεις δεν βρίσκονται κάπου αλλού για να φτάσουμε κάποια στιγμή , δεν βρίσκονται κάπου στο μέλλον δεν ανήκουν στο χρόνο .
Οι άνθρωποι …….Είμαστε όλες αυτές οι διαστάσεις μαζί …εδώ και τώρα ,
Το γεγονός είναι ότι δεν το γνωρίζουμε ….Και αυτό συμβαίνει διότι δεν έχουμε επίγνωση του εαυτού μας ….δεν κατέχουμε ακόμα την δική μας θέση .
Αυτό λοιπόν που χρειάζεται είναι να ξυπνήσουμε συνείδηση εδώ και τώρα , στη τρίτη
διάσταση …!!!!

Η διάσταση αποκαλύπτετε….. όταν εμείς είμαστε έτυμοι ψυχολογικά.

Το τρισδιάστατο σώμα μας είναι φορέας συνειδητότητας , έχει την εσωτερική δομή όλου του σύμπαντος .
Να έχουμε επίγνωση του εαυτού μας … στο δρόμο, στο γραφείο ,στο σπίτι, όσο μπορούμε να κάνουμε πράξη και γεγονός στη ζωή μας. …την επίγνωση .

Αν κάποιος ψάχνει για κάποιον <<εσωτερικό δρόμο >>…δεν υπάρχει άλλος εκτός από αυτόν .

Η επίγνωση είναι ο αυθεντικός διαλογισμός, ο εσωτερικός δρόμος, είναι η θεραπεία, η προσευχή, είναι επιστήμη , η αρμονία , είναι ελευθερία .
Ότι και αν κάνουμε, αν δεν έχουμε σαν βάση και αρχή την επίγνωση δεν κατανοούμε ποτέ αυτό που κάνουμε…..


Μπορούμε να κάνουμε γιόγκα , ασκήσεις χαλάρωσης , τάι -τσι , ασκήσεις συγκέντρωσης ,ή
ασκήσεις για την αφύπνιση των τσάκρας κλπ, μπορεί μέσα από αυτά να έχουμε καλά και ευεργετικά αποτελέσματα για την υγεία μας και την διάθεση μας.

Όμως αν δεν εξασκούμε την επίγνωση, δεν θα ξυπνάμε συνείδηση, δεν θα έχουμε κατανόηση , έτσι πιθανόν να είμαστε σχετικά υγιείς και ίσως με σχετικά καλή διάθεση….. αλλά θα είμαστε και καλά κοιμισμένοι.

Περπατάμε στην τρίτη διάσταση όλη μέρα με την συνείδηση σε ύπνο, μιλάμε , τρώμε , δουλεύουμε, μιλαμε για τον εσωτερισμό και κανουμε διαλέξεις, και ενώ συνειδησιακά κοιμόμαστε έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε και ξύπνιοι .
Δυστυχώς συγχέουμε την κατάσταση της εγρήγορσης που είναι όταν το φυσικό σώμα δεν κοιμάται, με την ξύπνια συνείδηση που είναι η εσωτερική επίγνωση του εαυτού μας….. αυτά όμως είναι τελείως διαφορετικά πράγματα.

Πως είναι δυνατόν λοιπόν να ξυπνήσουμε σε μια άλλη διάσταση …ενώ στη βάση μας ….που είναι η τρίτη διάσταση είμαστε κοιμισμένοι ? …
Αυτό είναι ΦΥΣΙΚΑ αδύνατον ….
επίγνωση

Στη προσπάθεια να έχουμε επίγνωση αρχικά υπάρχει μεγάλη εναλλαγή μεταξύ της συνειδητότητας και της ασυνειδησίας , με την πλάστιγγα φυσικά να γέρνει προς την πλευρά της ασυνειδησίας.
Όταν ο Ουσπένσκι δοκίμασε για πρώτη φορά να εξασκήσει την επίγνωση δήλωσε ότι ξεχάστηκε στα πρώτα 3 ή 5 λεπτά και ξαναθυμήθηκε αυτό που ξεκίνησε να κάνει μετά από… ώρες.
Αυτό συμβαίνει σε όλους !
Όμως καθώς το εφαρμόζουμε σιγά – σιγά η δράση αυτή περνά στο ένστικτο κέντρο και το κέντρο αυτό την εγκαθιδρύει σαν βασική λειτουργία με αποτέλεσμα να το θυμόμαστε όλο και συχνότερα .

Έτσι αυτό το κέντρο γίνετε ο πρώτος σύμμαχος της συνείδησης μας και μαζί με το πάθος μας για αλλαγή που βρίσκετε στο συγκινησιακό κέντρο, έλκουν και την διανόηση .
Με αποτέλεσμα τελικά και τα τρία βασικά κέντρα κέντρα να λειτουργούν αρμονικά και με κοινό τόπο.

Η επίγνωση είναι να μάθουμε να συγκεντρώνουμε όλα τα μέρη της προσοχής μας πίσω από τις αισθήσεις μας , πιο απλά <<μέσα >> στο σώμα μας .
Να αισθανόμαστε δηλαδή το φυσικό μας σώμα σαν ένα όχημα το οποίο μας μεταφέρει , και δια μέσω αυτού βλέπουμε, ακούμε, μιλάμε , γευόμαστε , μυρίζουμε, αισθανόμαστε , συναναστρεφόμαστε, επικοινωνούμε, δημιουργούμε.

Το να βιώσουμε ότι το φυσικό σώμα μας είναι ένα όχημα που χρησιμοποιούμε για την εμπειρία μας στην τρίτη διάσταση , είναι η πρώτη κατανόηση, και αυτό είναι αληθινή γνώση.

Με τον χρόνο θα αντιληφτούμε και θα έχουμε επίγνωση , ότι εκτός από όλα τα παραπάνω μέσα στο φυσικό μας σώμα υπάρχουν και κάποια ψυχολογικά κέντρα από τα οποία επίσης αναβλύζουν σκέψεις , εικόνες , και συναισθήματα, και με έκπληξη θα αντιληφτούμε ότι αυτά τα κέντρα τις περισσότερες φορές, ενεργούν με ένα μηχανικό τρόπο χωρίς την δική μας συμμετοχή.

Έτσι συνειδητοποιούμε ότι μέσα στο σώμα μας βρίσκετε ένας κόσμος που πριν γνωρίζαμε μόνο μέσα από βιβλία, διαλέξεις, φαντασιώσεις , και συζητήσεις .

Αυτό θα είναι ένα δυνατό σοκ για την συνείδηση μας , η μεγάλη έκπληξη, όλη η θεωρεία, οι φαντασίες, και τα όμορφα λόγια καταρρέουν μπροστά στο μεγαλείο της βιωμένης εμπειρίας .

 Η συνείδηση ξεκινά τον δρόμο της αφύπνισης , από εκεί και μετά η συνείδηση ξέρει τι πρέπει να κάνει και πως ….
Αρκεί να την εμπιστευτούμε και να αφεθούμε σε αυτήν ….δίνοντας ΠΑΝΤΑ την προσοχή μας σε αυτήν….. εξασκώντας την επίγνωση …και τίποτε άλλο …
τα άλλα όλα έρχονται και εμφανίζονται μόνα τους σαν συμπλήρωμα σαν μια αποκάλυψη που ήταν όμως πάντα εκεί.
Και δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για το τι θα συναντήσουμε μπροστά μας…
Ποτέ δεν συναντάμε κάτι που δεν το έχουμε μέσα μας .

Έχουμε διαμορφώσει μια αντίληψη για τις άλλες διαστάσεις με βάση την λογική, νοητικούς συνειρμούς , φυσικές εικόνες και γοητευτικούς συνδυασμούς και δεν είναι κακό αυτό αφού δεν έχουμε άλλο τρόπο στη διάσταση που βρισκόμαστε να επικοινωνήσουμε και να μεταφέρουμε την πληροφορία.
Μόνο οι καλλιτέχνες και οι αληθινοί μυστικιστές μπόρεσαν μέσα από την έμπνευση και την φαντασία ,να μεταφέρουν μια πιο αντικειμενική και υπερβατική
αίσθηση , κρυμμένη όμως μέσα στην εικόνα, ή στην λέξη , ή στον ήχο του άχρονου και υπερβατικού, και αντιληπτή μόνο σε αυτούς που έχουν μια εσωτερική κατάσταση προετοιμασμένη για να δεχτεί τέτοια μηνύματα, και να τα αξιοποιήσει.

Μπορούμε να πούμε ότι στο βαθμό που έχουμε αντίληψη και επίγνωση της εσωτερικής μας δομής ..αντίστοιχος και ανάλογος είναι και ο βαθμός αντίληψης και κατανόησης ενός προσώπου , ή ενός αντικειμένου , ή γεγονότος με το οποίο σχετιζόμαστε .

Κατά το ίδιο τρόπο συμβαίνει και με τις διαστάσεις .

Όταν ο άνθρωπος ξυπνά πέφτει το πέπλο που του στερούσε την δυνατότητα να δει… και εκεί υπάρχει αποκάλυψη .

 Αντιλαμβάνεται ότι ο ίδιος είναι οι διαστάσεις που ψάχνει , και ότι όλα βρίσκονται και περνούν από μέσα του.
Όλος ο κόσμος είναι η αντανάκλαση του εαυτού του …..
Αν αλλάξει μέσα του ..θα αλλάξει και η εικόνα του κόσμου.

Και ενώ δια μέσω των αισθήσεων του θα αντιλαμβάνεται τον φυσικό κόσμο στον οποίο κινείται και ζει με ένα φυσικό όχημα , με την συνείδηση του θα βιώνει το πολυδιαστασιακό εαυτό του στον οποίο σταδιακά και ανάλογα με το επίπεδο αντίληψης θα αποκαλύπτονται οι διαστάσεις και τα υποτιθέμενα μυστικά της ζωής

Η επίγνωση είναι η βάση για αυτή την εργασία …μόνο αν μάθουμε να την εξασκούμε, μόνο αν μάθουμε να είμαστε εδώ και τώρα στη θέση μας , έλκουμε αυτή την πολυδιαστασιακή αντίληψη και η αποκάλυψη του <<κόσμου>> μας είναι γεγονός .

Αξίζω...! Γιατί;

Τα πάντα γύρω μας έχουν μια αξία. Η εκδρομή μας στη θάλασσα, η εργατοώρα, ο καφές, εμείς. Εύκολα αποδίδουμε μια αξία στα υλικά αγαθα: την αγοραστική τους δύναμη. Σε εμάς, όμως, τί αξία αποδίδουμε και γιατί; Μήπως, μας αντιμετωπίζουμε ως προϊόν προς πώληση;

Γιατί αξίζω; Ας βουτήξουμε μέσα στην ίδια τη λέξη, καθώς ο αρχαίος κυνικός φιλόσοφος Αντισθένης μας έχει συμβουλέψει πως “αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις”. Το ρήμα “αξίζω” προέρχεται από το μέλλοντα χρόνο του ρήματος “άγω”, που σημαίνει οδηγώ. Δηλαδή, σύμφωνα με την ετυμολογία, αξίζω γιατί θα οδηγήσω. Σε ελεύθερη μετάφραση:

Από τη φύση μου αξίζω γιατί μπορώ να εξελίξω ένα μέρος του πολιτισμού,
να άγω το δικό μου κομμάτι από την εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Στην ουσία, λοιπόν, όλοι οι άνθρωποι αξίζουν από τη φύση τους. Η συμβολή όλων είναι σημαντική για να αλλάξει αυτός ο κόσμος. Τα εμπόδια είναι αρκετά, με πρώτο και κύριο τον εγωισμό και τη λαθεμένη αντίληψη της έννοιας “αξία”.

Φανταστείτε μια κοινωνία ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τη σημαντικότητα των υπολοίπων γύρω τους. Που καταλαβαίνουν ότι δε χρειάζεται να παραγκωνίσουν ή να φανούν καλύτεροι, αφού έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατον να μειώσουν την αξία των διπλανών τους. Ό,τι φανταζόμαστε δεν είναι μακριά, αρκεί να μη το φοβόμαστε!

Η αξία μας και πώς θα την ανακαλύψουμε είναι προσωπική υπόθεση. Είναι ένας δρόμος που αξίζει να μπει ο καθένας μας, καθώς θα διαπιστώσουμε το μεγαλείο της ύπαρξής μας. Και όχι μόνο! Όπως είπε ο Αριστοτέλης, η ψυχή του ανθρώπου είναι διφυής. Η μισή σαν όλο τον κόσμο και η άλλη μισή όλος ο κόσμος.

Επομένως, ανακαλύπτοντας την αξία μας,
θ’ ανακαλύψουμε και την αληθινή αξία του κόσμου όλου.

Τελέσιλλα: Η ασθενική ποιήτρια του Άργους που έγινε στρατηγός και νίκησε τις ορδές των Σπαρτιατών

Η Τελέσιλλα γεννήθηκε στο Άργος το 520-515 π.Χ. και καταγόταν από επιφανή οικογένεια, αλλά ήταν λεπτοκαμωμένη και φιλάσθενη.

Με την ποίηση ασχολήθηκε ύστερα από υπόδειξη του μαντείου των Δελφών («τας Μούσας θεραπεύειν»), όταν θέλησε να το συμβουλευτεί για την υγεία της. Στη συνέχεια αφοσιώθηκε με πάθος στην ποίηση και με το ποιητικό της ταλέντο κατόρθωσε και νόημα να δώσει στη ζωή της και να αναδειχθεί σε πνευματική προσωπικότητα.

Αντίσταση κατά των Σπαρτιατών
Εντούτοις, η Αργεία ποιήτρια έμεινε περισσότερο γνωστή από την ηρωική άμυνα που αντέταξε κατά του Σπαρτιάτη Κλεομένη το 494 π.Χ. Μετά την καταστροφή που υπέστη ο στρατός των Αργείων στο ιερό άλσος της Σηπείας μεταξύ Ναυπλίου και Τίρυνθας, όπου ο Κλεομένης με δόλο και ύστερα με εμπρησμό προκάλεσε το θάνατο 8.000 Αργείων μαχητών, την άμυνα της πόλης οργάνωσε η κοντόσωμη και μαχητική Τελέσιλλα. Όπλισε γυναίκες, γέρους και παιδιά με όπλα και κάθε λογής αντικείμενα και τους παρέταξε στις επάλξεις.
Στην κρίσιμη στιγμή για την πατρίδα της, η ποιήτρια Τελέσιλλα δημηγόρησε με θερμά λόγια πατριωτισμού στις γυναίκες της πόλης, καλώντας αυτές να πολεμήσουν και να θυσιαστούν για την ελευθερία των παιδιών τους και της πόλης τους. Ο λόγος της είχε θαυμαστό αποτέλεσμα. Όλες οι γυναίκες της πόλης φόρεσαν πανοπλίες και έζωσαν τα τείχη της πόλης σαν στεφάνι, έτοιμες να την υπερασπιστούν έναντι των οπλιτών του Κλεομένη.

Ο Παυσανίας αναφέρει πως ο Κλεομένης αντικρίζοντας τις γυναίκες του Άργους, θεώρησε (ορθά) πως η εύκολη νίκη που θα ερχόταν δεν θα πρόσθετε δάφνες δόξας αλλά θα ατίμαζε τα Σπαρτιατικά όπλα. Ο Κλεομένης ρώτησε τους άντρες του, και αυτοί του απάντησαν ότι προτιμάνε να πέσουν από το βουνό παρά να επιτεθούν σε γυναίκες και παιδιά.
Έτσι αποφάσισε διακριτική πολιορκία χωρίς μάχες μέχρι να παραδοθούν από την πείνα. Αλλά μετά από τρεις μέρες άλλαξε άποψη γιατί οι δωρική ηθική δεν επέτρεπε να αφήσει παιδιά να πεθάνουν.

Έτσι πήρε την ευθύνη και διάταξε υποχώρηση στην Σπάρτη, όπου παρουσιάστηκε μπροστά στους Έφορους και δήλωσε ντροπιασμένος αλλά υπάκουος στον νόμο γιατί δε πολέμησε γυναικόπαιδα και ζήτησε να τον σκοτώσουν γιατί επίσης παραβίασε τον νόμο της Σπάρτης και δείλιασε μπροστά στον εχθρό.
Τώρα το δίλλημα ήταν στους Εφόρους. Αποφάσισαν ότι ο Κλεομένης δεν θα αναλάβει άλλη εκστρατεία μέχρι νεωτέρας ενώ και οι άντρες του θα δουλεύουν στα χωράφια γιατί είχαν επίορκο αρχηγό. Από βασιλιά κ στρατιώτη αι δεν μπορούσαν να τον καθαιρέσουν γιατί το απαγόρευε ο νόμος. Για δύο χρόνια δεν του ανατέθηκε άλλη εκστρατεία αλλά μόνο όταν θεώρησαν ότι είχε ντροπιαστεί αρκετά και επειδή ήταν ο καλύτερος στρατηγός της Σπάρτης επανήλθε αυτός και οι άντρες του ενεργά στο στράτευμα. Πάντα όμως θα ήταν δακτυλοδεικτούμενοι λόγω δειλίας. Αυτά είναι τα απίστευτα του Σπαρτιατικού Κώδικα!
Ο Πλούταρχος από την άλλη υποστηρίζει ότι έγινε κανονικά μάχη, όπου οι Σπαρτιάτες ηττήθηκαν και υποχώρησαν, κάτι που είναι εντελώς απίθανο.Όπως και να έχει η Τελέσιλλα και οι γυναίκες του Άργους έσωσαν την πόλη τους από σίγουρη καταστροφή επιδεικνύοντας
θάρρος και ευψυχία σε μια εποχή που η θέση της γυναίκας ήταν υποτιμημένη και πάντως εντελώς ασύμβατη με τον πόλεμο.
Εις ανάμνησιν της θαυμαστής σωτηρίας της πόλης τους, οι Αργίτες καθιέρωσαν τη γιορτή των “Υβριστικών”. Στην γιορτή αυτή, οι γυναίκες του Άργους ντύνονταν με ανδρικά χιτώνια και χλαμύδες, ενώ οι άνδρες με γυναικεία πέπλα και ενδύματα.
Οι Αργείτισσες τότε, λόγω της λειψανδρίας, πoλιτoγράφησαν περιοίκους και τους παντρεύτηκαν· αλλά με νόμο καθιέρωσαν να βάζουν προσθετά γένια, όταν πλάγιαζαν μαζί τους, για να τους θυμίζουν την ταπεινή τους καταγωγή.
Οι Αργείοι σε ένδειξη ευγνωμοσύνης ανήγειραν προς τιμή της Τελέσιλλας μεγάλη στήλη στην οποία παριστάνονταν αυτή όρθια έχοντας στα πόδια της βιβλία και κρατώντας στα χέρια κράνος που παρατηρούσε έτοιμη να το φορέσει στο κεφάλι της.

Η στήλη αυτή ήταν τοποθετημένη πάνω από το θέατρο του Άργους και μπροστά από το ιερό άγαλμα της θεάς Αφροδίτης. Η στήλη αυτή σώζονταν μέχρι το 170 μ.Χ. που την είδε ο Παυσανίας.
Ο Παυσανίας αναφέρει ( ΙΙ, 20, 8 ) ότι στο ιερό της Αφροδίτης, νότια του θεάτρου, είχε δει στήλη με ανάγλυφη παράσταση της Τελέσιλλας, η οποία ετοιμαζόταν να φορέσει το κράνος της, ενώ στα πόδια της ήταν σκορπισμένα τα βιβλία της. Για την Τελέσιλλα έχουν γράψει πολλοί αρχαίοι συγγραφείς μέχρι και τον 2ο μ.Χ. αιώνα και στη συνέχεια έχουν δημοσιευτεί αρκετές μελέτες. Οι πληροφορίες από τις αρχαίες πηγές είναι ίδιες και μόνο στις λεπτομέρειες διαφέρουν.
Εντύπωση μας προξενεί το γεγονός ότι ο Ηρόδοτος, ο οποίος είναι σχεδόν σύγχρονος των γεγονότων και αναφέρεται διεξοδικά στην επίθεση του Κλεομένη και στον αποδεκατισμό των Αργείων (VI 76-85) δεν τη μνημονεύει καν. Το ίδιο κι ο μεταγενέστερος Αριστοτέλης, ο οποίος αναφέρεται στην πολιτογράφηση των περιοίκων στα «πολιτικά» του (1303 α, β). Η «ποιητική» του Αριστοτέλη δυστυχώς δε μας παρέχει καμία πληροφορία, γιατί ο πρώτος τόμος, που σώθηκε, αναφέρεται μόνο στο έπος και στην τραγωδία. Άλλοι συγγραφείς, αλλά πολύ μεταγενέστεροι, όπως ο Παυσανίας, ο Πλούταρχος, ο Πολύαινος, της πλέκουν το εγκώμιο, τονίζοντας την ηρωική της αντίσταση κατά των Σπαρτιατών.
Επισημαίνουμε, όμως, ότι ο Κλεομένης τότε δεν είχε πρόθεση να καταλάβει το Άργος, αλλά μόνο να το εξασθενήσει και να το ταπεινώσει, ώστε να μην αποτελεί πια υπολογίσιμη δύναμη στην Πελοπόννησο, πράγμα που είχε επιτύχει ήδη με την εξόντωση του ανδρικού πληθυσμού.Δεν μπόρεσε τότε να προβλέψει ότι το Άργος σύντομα θα παρουσίαζε και πάλι μεγάλη ακμή και ότι η Σπάρτη θα είχε τα ίδια και χειρότερα προβλήματα.
Εξάλλου, ο Κλεομένης ήθελε ν’ αποφύγει τυχόν απώλειες από τον αμυνόμενο άμαχο πληθυσμό, που ήταν αποφασισμένος, ιδιαίτερα λόγω της λειψανδρίας που αντιμετώπιζε ανέκαθεν η πατρίδα του, και θεώρησε φρόνιμο να μην επιτεθεί στην πόλη. Η Τελέσιλλα πάντως έγινε θρύλος και μυθοποιήθηκε στη συνείδηση του Αργειακού λαού.

Το μοναδικό ποίημα της Τελέσιλλας που σώθηκε ολόκληρο και μάλιστα όχι σε πάπυρο, αλλά ως επιγραφή χαραγμένη σε λίθο του 3ου ή 4ου μ.Χ. αιώνος, που βρέθηκε στο ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο, είναι ένας ύμνος στη «μητέρα των θεών», που αξίζει να τον παραθέσουμε, όπως μας παραδόθηκε στο αρχαίο κείμενο, και σε μετάφραση:

• [Ματρί Θεών]                                        [Στη Μητέρα των Θεών]
• Ω Μνημόσυνας κόραι                                   Κόρες της Μνημοσύνης
• Δευρ’ έλθετε απ’ ωρανώ                               ελάτε εδώ απ’ τον ουρανό
• και μοι συναείσατε                                   και τραγουδήστε μαζί μου
• ταν ματέρα των θεών,                                 τη μητέρα των θεών,
• ως ήλε πλανωμένα                                     που ήρθα, αφού περιπλανήθηκα
• κατ’ ώρεα και νάπας                                  στα όρη και στις πηγές
• σύρουσα αβρόταν κόμαν,                               με ανεμοπαρμένα τα μαλλιά
• κατωρημένα φρένας.                                   ξετρελαμένη στα βουνά.
• Ο Ζεύς δ’ εσιδών άναξ                                Και ο βασιλιάς ο Δίας σαν είδε
• ταν Ματέρα των θεών,                                 τη μητέρα των θεών
• κεραυνόν έβαλλε και                                  έριξε κεραυνό και
• τα τύμπαν’ ελάμβανε,                                 πήρε τα τύμπανα,
• πέτρας διέρρησε και                                  έσπασε τα βράχια
• τα τύμπαν’ ελάμβανε                                  και πήρε τα τύμπανα.
• Μάτηρ, άπιθ’ εις θεούς,                              -Μητέρα, φύγε στους θεούς
• και μη κατ’ όρη πλανώ,                               και μη γυρνάς στα όρη,
• μη σε χαροποί λέον-                                  γιατί τ’ άγρια λιοντάρια
• τες ή πολιοί λύκοι                                   και οι γκρίζοι οι λύκοι
• [έδωσι πλανωμέναν.]                                  [θα σε φάνε κυνηγημένη.]
• και ουκ άπειμι εις θεούς,                            -Δε θα φύγω στους θεούς
• αν μη τα μέρη λάβω,                                   αν δεν πάρω μερίδια,
• το μεν ήμισυ ουρανώ,                                 το μισό απ’ τον ουρανό,
• το δε ήμισυ Γαίας,                                    τ’ άλλο μισό απ’ τη γη
• πόντω το τρίτον μέρος˙                                το τρίτο μέρος απ’ τη θάλασσα,
• χούτως απελεύσομαι,                                   κι έτσι θ’ αποχωρήσω.
• χαιρ’ ω μεγάλα άνα                                    -Χαίρε, μεγάλη βασίλισσα,
• σα Μάτερ Ολύμπω.                                      Μητέρα του Ολύμπου.

Δείτε την εκτόξευση του πρώτου ελληνικού δορυφόρου

Με απόλυτη επιτυχία στέφθηκε η εκτόξευση του Λ-sat, του πρώτου δορυφόρου που κατασκευάστηκε από έλληνες επιστήμονες.    

Η εκτόξευση έλαβε χώρα στις 19:52 ώρα Ελλάδος από τις εγκαταστάσεις της NASA στη Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Ήταν αρχικά προγραμματισμένη για τα μεσάνυχτα (ώρα Ελλάδας) της Παρασκευής, όμως αναβλήθηκε λόγω κακοκαιρίας.
Ο ελληνικός μίνι-δορυφόρος, βάρους περίπου 2 κιλών, «πετάει» με τον πύραυλο Antares της NASA, ο οποίος «κουβαλάει» το σκάφος Cygnus, που μεταφέρει επιστημονικό και υποστηρικτικό υλικό 1.657 τόνων στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS).
Το σκάφος Cygnus αναμένεται να φθάσει στον Σταθμό στις 16 Ιουλίου.
Οι αστροναύτες του Σταθμού θα θέσουν τον δορυφόρο σε τροχιά γύρω από τη Γη.
Χάρη στον Λ-sat θα γίνονται πειράματα του υλικού γραφένιου, και το πώς επιδρά με την ακτινοβολία.
Επίσης, με τη βοήθεια του δορυφόρου θα γίνεται παρακολούθηση και ελληνικών εμπορικών πλοίων, για προστασία απέναντι σε επιθέσεις πειρατών.

Η ηχητική "ψευδαίσθηση"

Ο τρόπος που λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι αξιοθαύμαστος.

Ομάδα επιστημόνων από το Ινστιτούτο Franklin στην Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ δημιούργησε ένα μοναδικό ηχητικό πείραμα, για να δείξει τον τρόπο που ο εγκέφαλός μας χρησιμοποιεί παλαιότερες πληροφορίες για να επεξεργαστεί και να εξηγήσει νέες εμπειρίες.

Το συγκεκριμένο ηχητικό δείγμα παρουσιάστηκε προ μερικών εβδομάδων στην σύνοδο/έκθεση "Your Brain".
Θα ακούσετε την μαγνητοφώνηση της παρουσίασης που έγινε κατά τη διάρκεια αυτής της έκθεσης. Η παρουσιάστρια λέει στο κοινό να ακούσει ένα ηχητικό απόσπασμα. Ο ήχος είναι περίεργος και σίγουρα σε πρώτη ακρόαση κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι λέει, αν προφέρονται λέξεις ή/και τι σημαίνουν.
Αυτό ακριβώς άλλωστε απαντούν και οι παρευρισκόμενοι. Στη συνέχεια η παρουσιάστρια βάζει να ακουστεί ένα άλλο ηχητικό απόσπασμα. Αυτήν τη φορά ακούγεται με καθαρή αγγλική προφορά μια γυναικεία φωνή να προφέρει μια πρόταση. Είναι η ίδια πρόταση που ακουγόταν και στην προηγούμενη μαγνητοφώνηση, αλλά τώρα βέβαια όλοι την καταλαβαίνουν, αφού δεν έχει καμία παραμόρφωση στον ήχο.
Αμέσως μετά η παρουσιάστρια ξαναβάζει την πρώτη μαγνητοφώνηση, εκείνη που αρχικά κανείς δεν κατάλαβε περί τίνος επρόκειτο. Αυτήν τη φορά, όμως τα πράγματα είναι αλλιώς: επειδή ο εγκέφαλός μας κατέγραψε μια πληροφορία (την καθαρή προφορά της πρότασης) την χρησιμοποιεί αυτόματα για να "αποκωδικοποιήσει" τον... ακαταλαβίστικο ήχο.
Και το πετυχαίνει! Πλέον το αρχικό ηχητικό είναι πιο ξεκάθαρο και οι περισσότεροι μπορούν αν καταλάβουν τι λέει.
Πατήστε "Play" και δοκιμάστε και εσείς!

Του καρφώθηκε το αλυσοπρίονο στο λαιμό!

Ένα απίστευτο ατύχημα που είχε ευτυχή κατάληξη για τον 21χρονο ξυλοκόπο

Η λάμα ενός αλυσοπρίονου καρφώθηκε στο λαιμό ενός εργάτη - ένας τραυματισμός, τον οποίο το μόνο που δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις είναι «συνηθισμένο». Ευτυχώς για έναν άντρα από το Πίστμπουργκ δεν αποδείχθηκε και μοιραίος, καθώς οι χειρουργοί ενός νοσοκομείου κατόρθωσαν να τον σώσουν.

Ο 21χρονος James Valentine εργαζόταν ως ξυλοκόπος, όταν συνέβη το ατύχημα: Η λάμα από το αλυσοπρίονο που κρατούσε και δούλευε του καρφώθηκε κυριολεκτικά στο λαιμό.

Οι γιατροί που τον περιποιήθηκαν δεν είχαν συναντήσει ποτέ κάτι τέτοιο. Δέκα λεπτά αφότου ειδοποιήθηκαν παρέλαβαν τον ασθενή. Ευτυχώς είδαν ότι δεν έχει χτυπηθεί η καρωτίδα του αλλά ούτε και ο οισοφάγος, καθώς ο Valentine ήταν ικανός ακόμα και να μιλήσει με το πριόνι στο λαιμό!

Πολύ σημαντικό για την ευτυχή κατάληξη του περιστατικού ήταν και ότι ο ασθενής δεν πανικοβλήθηκε, καθώς θα μπορούσε να προσπαθήσει να τραβήξει τη λάμα μόνος του και να αιμορραγήσει ανεξέλεγκτα ή να πάθει ασφυξία.

Αφού η ομάδα χειρουργών του νοσοκομείου όπου μεταφέρθηκε τον νάρκωσε κατόρθωσε να αφαιρέσει το αλυσοπρίονο, χωρίς να προκληθεί περαιτέρω βλάβη στον ασθενή. Την επόμενη ημέρα, ο Valentine ξεκίνησε φυσιοθεραπείες και λίγες μέρες μετά βγήκε από το νοσοκομείο «σαν καινούριος»!