Ζει μέσα σε αφηγήσεις.
Πεθαίνει σε μια ιστορία.
Θάβεται σε λέξεις.
Ανασταίνεται σε γραμμές.
Ανεβαίνει στον ουρανό μέσα από περιγραφές.
Και υπόσχεται να επιστρέψει, πάλι μέσα από ένα βιβλίο.
Τίποτα από αυτά δεν βγαίνει έξω από το χαρτί.
Καμία από αυτές τις στιγμές δεν υπάρχει ανεξάρτητα από την αφήγηση.
Καμία από αυτές τις στιγμές δεν υπάρχει ανεξάρτητα από την αφήγηση.
Όταν κάτι υπάρχει μόνο επειδή γράφτηκε, δεν είναι ιστορία ζωής.
Είναι προϊόν γραφής.
Είναι προϊόν γραφής.
Και η διαφορά είναι τεράστια.
Και όμως, πάνω σε αυτές τις σελίδες χτίστηκαν βεβαιότητες.
Άνθρωποι μεγάλωσαν, φοβήθηκαν, ενοχοποιήθηκαν και καθοδηγήθηκαν, όχι από κάτι που είδαν, αλλά από κάτι που διάβασαν.
Η αφήγηση έγινε αυθεντία.
Η γραφή έγινε νόμος.
Η πίστη έγινε βεβαιότητα χωρίς απόδειξη.
Η γραφή έγινε νόμος.
Η πίστη έγινε βεβαιότητα χωρίς απόδειξη.
Και όποιος τόλμησε να ρωτήσει, να αμφισβητήσει, να κοιτάξει έξω από το χαρτί, βρέθηκε απέναντι όχι σε επιχειρήματα, αλλά σε αντιδράσεις.
Γιατί όταν μια ιδέα δεν μπορεί να σταθεί μόνη της στην πραγματικότητα, προστατεύεται μέσα στο κείμενο.
Εκεί δεν αμφισβητείται.
Εκεί δεν ελέγχεται.
Εκεί απλώς επαναλαμβάνεται.
Και όσο επαναλαμβάνεται, μοιάζει αληθινή.
Αλλά η επανάληψη δεν κάνει κάτι πραγματικό.
Απλώς το κάνει γνώριμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου