Μετά, αυτός ο θεός, έφτιαξε τους ανθρώπους διαφορετικούς, έτσι για να υπάρχει ποικιλία και να έχουν έναν παραπάνω λόγο να σκοτώνονται μεταξύ τους. Άλλους τους έκανε λευκούς, άλλους πιο λευκούς, άλλους λιγότερο λευκούς, άλλους σκουρόχρωμους, άλλους πιο σκουρόχρωμους, άλλους μαύρους και άλλους κατάμαυρους. Αλλά δεν ήταν ευχαριστημένος. Κάποιους λευκούς τους έκανε σχιστομάτηδες άλλους πιο σχιστομάτηδες, άλλους τους έκανε «ερυθρόδερμους». Δεν μπορούσε αυτός ο θεός να τους φτιάξει όλους ίδιους, αλλά καθόταν και σκεφτότανε να δώσει ποικιλία στην Γη με ανθρωπάκια που του έμοιαζαν αλλά και δεν του έμοιαζαν. Γιατί αν ήταν κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν θα ήταν όλοι ίδιοι.
Έπειτα, ο θεός δεν αποκαλύφθηκε φυσικά σε όλους όσους έπλασε. Άφησε τους Έλληνες να έχουν εκατοντάδες θεούς, άφησε τους Ίνκας, τους Αζτέκους, τους Μάγια, τους Ολμέκους, τους Κινέζους, τους Μογγόλους, τους Ιάπωνες, τους Ινδούς, τους Ταϊλανδούς, τους αποκομμένους Αβορίγινες της Αυστραλίας, τους Αιθίοπες, τους Κογγολέζους, τους Ζουλού, τους Αιγύπτιους, τους Ασσύριους, τους Πέρσες, τους Κέλτες, τους Σκανδιναβούς, όλους τους άφησε να έχουν την δική τους θρησκεία και δικούς τους θεούς. Έτσι, για να έχουν ακόμη έναν λόγο να σκοτώνονται μεταξύ τους. Στον Αμαζόνιο ακόμη και σήμερα ζουν κάποιες πρωτόγονες φυλές, αποκομμένες από τον υπόλοιπο κόσμο. Πόση σοφία έχει αυτός ο θεός. Ανυπέρβλητη!
Και ο σερνικός αυτός θεός αυτός φανερώθηκε μόνο στους Εβραίους, στον Αδάμ, στον Νώε, στον Αβραάμ, στον Μωυσή. Ο θεός αυτός διάλεξε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ τον εβραϊκό λαό ως εκλεκτό, κανέναν άλλο, και μίλησε μέσα από προφήτες του εβραϊκού λαού. Και εν τέλει μέσα από τον εβραϊκό λαό τι έστειλε; Δεν έστειλε φυσικά κόρη σε μια πατριαρχική κοινωνία, αλλά έναν γιο, γεννημένο από μια παρθένα 14χρονη εβραιοπούλα! Μάλιστα.
Και στην συνέχεια έκανε «απόστολους» κάτι αγράμματους, τους «φώτισε» ώστε να έχουν πνευματική χάρη και να κηρύξουν τον εβραϊκό μεσσία στον εβραϊκό λαό. Τι ωραίο παραμύθι! Τελικά όμως ο εβραϊκός λαός γύρισε την πλάτη σε αυτό το παραμύθι και διατήρησε το μέχρι τότε παραμύθι, για τον μεσσία που ακόμη δεν ήρθε. Γιατί ο μεσσίας των Εβραίων θα έκανε μεγάλο το έθνος του Ισραήλ. Ενώ ο μεσσίας που στα ελληνικά μεταφράστηκε «Χριστός», δεν έκανε μεγάλο το Ισραήλ, δεν το ελευθέρωσε. Ήταν απλά ένα μεταφυσικό παραμύθι που έδινε ελπίδα για τον άλλο κόσμο, ενώ ο Εβραίος χριστός (μεσσίας) θα έδινε λύση ήδη εδώ σε αυτόν.
Ο εκλεκτός λαός, οι Εβραίοι, δεν ήταν πια ο εκλεκτός λαός, γιατί οι χριστιανοί είπαν ότι ο νέος εκλεκτός λαός, ο νέος Ισραήλ, είναι οι χριστιανοί. Ο αρσενικός θεούλης που είχε στείλει Εβραίους άντρες προφήτες και τελικά το Εβραίο υιό του, «έπρεπε» πλέον να είναι διεθνής μεσσίας και όχι μόνο για Εβραίους, άσχετα αν ο ίδιος έλεγε ότι ήρθε μόνο για τα χαμένα πρόβατα του Ισραήλ (Ματθαίος 15:24). Άλλαξε το παραμύθι. Δηλαδή το άλλαξαν στην πορεία όπως πάλι βόλευε την απάτη και την αυταπάτη.
Κανένας θεός δεν έφτιαξε κανέναν άνθρωπο, όπως κανένας δεν έφτιαξε κανέναν θεό που έφτιαξε τον άνθρωπο κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν. Ο συγκεκριμένος θεός είναι το παραμύθι που έπλασε μια συγκεκριμένη κοινωνία ανθρώπων που φανταζόταν κάποιον θεό στο δικό της πολιτισμικό πλαίσιο. Η πίστη όμως σε έναν φανταστικό θεό - πατέρα που καρφώνεται στα ανθρώπινα μυαλά είναι μια παγίδα από την οποία συνήθως δεν μπορεί κανείς να ελευθερωθεί. Γιατί το θρησκευτικό παραμύθι είναι ένα ισχυρό πνευματικό ναρκωτικό.
Ναι, όλα αυτά είναι ένα παραμύθι που δημιουργήθηκε μέσα σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό και πολιτισμικό πλαίσιο, μέσα από τον θρησκευτικό συγκρητισμό. Όποιος δεν το βλέπει απλά δεν έχει βγάλει τις παρωπίδες και βαυκαλίζεται. Η δύναμη της συνήθειας και της ανάγκης για πίστη «σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς» και κυρίως ο φόβος του θανάτου είναι εκείνα που κάνουν τον άνθρωπο ως θνητό πλάσμα επιρρεπή σε τέτοια παραμυθάκια που υπό τον μανδύα της θρησκείας αποκτούν σοβαροφανή υπόσταση, αλλά δεν παύουν να είναι απλά παραμυθάκια που ο αδύναμος άνθρωπος χρειάζεται για να παρηγοριέται.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου