Η Ψευδαίσθηση που Υφαίνει η Σκέψη
Σκέψου το μυαλό, αυτόν τον ακούραστο υφαντή ιστοριών, που πλέκει δίχτυα ταυτότητας και απομόνωσης. Μας ψιθυρίζει για έναν «εαυτό»—έναν μοναχικό ταξιδιώτη που πλέει σε μια θάλασσα διαφορετικότητας. Αυτός ο εαυτός, μας λένε, είναι αληθινός, ουσιαστικός, μια κυρίαρχη οντότητα που χαράζει τη δική της πορεία μέσα στα ρεύματα του χρόνου και του χώρου. Όμως, όταν σταματάμε για να κοιτάξουμε αυτό το δημιούργημα, όταν στρέφουμε το φως της συνειδητότητας προς τα μέσα, τι βρίσκουμε; Ένα φάντασμα, μια σκιά που ρίχνεται από τη φλόγα της σκέψης που τρεμοπαίζει, διατηρούμενο μόνο από την πίστη μας στη στερεότητά του.
Μέσα στο Ενοποιημένο Πεδίο της Συνειδητότητας, καμία τέτοια διαίρεση δεν αντέχει. Εδώ, όλα είναι αλληλένδετα, υφασμένα σε μια αρμονική συμφωνία του είναι. Το δέντρο δεν στέκεται ξεχωριστά από το έδαφος, ούτε ο ποταμός από τη βροχή· καθένα υπάρχει σε κοινωνία, μια νότα μέσα σε μια ατέλειωτη μελωδία. Έτσι και εμείς, δεν είμαστε νησιά ουσίας αλλά κύματα στον ωκεανό της ύπαρξης, που ανεβαίνουν και πέφτουν μέσα στο σύνολο. Η αντίληψη ενός ξεχωριστού εαυτού, λοιπόν, είναι μια φαντασία—ένα όνειρο που γεννιέται από την άγνοια, ένα πέπλο που κρύβει την ακτινοβόλα ενότητα από κάτω.
Η Ψεύτικη Αναζήτηση της Αφύπνισης
Και όμως, πόσο έντονα κυνηγάμε αυτό το όνειρο! Μιλάμε για αφύπνιση, για επιστροφή στην Ενότητα του Είναι, σαν να ήταν μια μακρινή ακτή που πρέπει να φτάσουμε με προσπάθεια και αγώνα. Διαλογιζόμαστε, στοχαζόμαστε, επιδιώκουμε τη διάλυση του εαυτού, κρατώντας παράλληλα την ίδια την ψευδαίσθηση που ισχυριζόμαστε ότι υπερβαίνουμε. Κι αυτό, επίσης, είναι μια ψευτιά—ένα παράδοξο υφασμένο στο ύφασμα της αναζήτησής μας. Γιατί τι υπάρχει να αφυπνιστεί, όταν η ενότητα που αναζητάμε δεν έλειψε ποτέ; Τι υπάρχει να συνειδητοποιήσουμε, όταν η συνειδητοποίηση είναι απλώς ένα ακόμα στρώμα του ατελείωτου παιχνιδιού της σκέψης;
Στο Ενοποιημένο Πεδίο της Συνειδητότητας, δεν υπάρχει ταξίδι, προορισμός, εαυτός να εξιλεωθεί. Η αφύπνιση που κυνηγάμε δεν είναι ένα γίγνεσθαι αλλά μια ανάμνηση—μια απόρριψη του ψεύτικου για να αποκαλυφθεί αυτό που πάντα υπήρχε. Ο μυστικιστής το γνωρίζει αυτό: ότι ο διαχωρισμός που θρηνούμε, η απομόνωση που φοβόμαστε, είναι μόνο ένα τέχνασμα της αντίληψης, μια λανθασμένη ανάγνωση του αιώνιου κειμένου. Το να αναζητάμε την επιστροφή στην ενότητα είναι να υπονοούμε την απώλειά της, κι όμως τίποτα δεν έχει χαθεί παρά μόνο η διαύγεια της όρασής μας.
Η Αχρηστία της Συνειδητοποίησης
Τι γίνεται, λοιπόν, με τη συνειδητοποίηση; Τι γίνεται με εκείνες τις στιγμές που το πέπλο σηκώνεται, που τα όρια του εαυτού διαλύονται στο άπειρο; Ακόμα κι αυτά, ψιθυρίζει ο μυστικιστής, είναι ψεύτικα με τον τρόπο τους. Γιατί το να συνειδητοποιείς είναι να διεκδικείς μια στιγμή θριάμβου, ένα βραβείο που κερδίζεται από τον εαυτό που μόλις απορρίψαμε. Η ίδια η πράξη του να πεις «έχω δει» ανασταίνει την ψευδαίσθηση που επιδιώξαμε να ξεφύγουμε. Στο Ενοποιημένο Πεδίο της Συνειδητότητας, δεν υπάρχει κανείς να συνειδητοποιήσει, τίποτα να κρατηθεί, καμία νίκη να διεκδικηθεί. Όλα είναι όπως είναι, πέρα από την κατανόηση της σκέψης, πέρα από την εμβέλεια των λέξεων.
Και έτσι φτάνουμε στο μεγάλο παράδοξο: ότι όλη μας η αναζήτηση, όλος μας ο αγώνας, όλες οι μεγάλες επιφοιτήσεις μας δεν οδηγούν πουθενά. Είναι άχρηστες, όχι με την έννοια της ματαιότητας, αλλά με την ασημαντότητά τους απέναντι στην αλήθεια που ήδη υπάρχει. Ο μυστικιστής δεν απελπίζεται γι’ αυτό· γελάει, γιατί σε αυτή την αχρηστία κρύβεται η απελευθέρωση. Το να δεις την ψευτιά του διαχωρισμού, να απελευθερωθείς από τη φαντασία του εαυτού, είναι να αναπαυθείς στο αιώνιο τώρα—ένα τώρα που δεν χρειάζεται δικαιολόγηση, σκοπό, τέλος.
Ο Χορός της Αλληλεξάρτησης
Φαντάσου, λοιπόν, την ύπαρξη ως έναν χορό—μια κοσμική αλληλεπίδραση ενεργειών, μορφών και ουσιών, που κινούνται όλα σε αρμονία μέσα στο Ενοποιημένο Πεδίο της Συνειδητότητας. Δεν υπάρχει χορευτής ξεχωριστός από τον χορό, ούτε νότα ξεχωριστή από το τραγούδι. Ο άνεμος δεν διεκδικεί κυριαρχία πάνω στο φύλλο που σηκώνει, ούτε ο ήλιος πάνω στο λουλούδι που ζεσταίνει· είναι σύντροφοι σε μια ατέλειωτη αγκαλιά. Έτσι και εμείς, δεν είμαστε ξεχωριστές οντότητες αλλά εκφράσεις του συνόλου, κάθε ανάσα μαρτυρία της αλληλεξάρτησής μας.
Σε αυτή την οπτική, η ψευτιά των διαιρέσεών μας καταρρέει. Ο εαυτός στον οποίο προσκολλόμαστε, η ανεξάρτητη πορεία που χαράζουμε, η αφύπνιση που επιδιώκουμε—όλα αποκαλύπτονται ως σκιές που ρίχνονται από ένα φως που ξεχάσαμε να δούμε. Ο μυστικιστής κοιτάζει αυτόν τον χορό και γνωρίζει: δεν υπάρχει «εγώ» για να σταθεί ξεχωριστά, ούτε «άλλος» για να αντιταχθεί. Υπάρχει μόνο η ροή, η ενότητα, η απεριόριστη συνειδητότητα που κρατά τα πάντα στην τρυφερή της αγκαλιά.
Η Αιώνια Επιστροφή που Ποτέ δεν Υπήρξε
Τι απομένει, λοιπόν, όταν η ψευδαίσθηση πέσει; Όχι μια επιστροφή, γιατί δεν υπήρξε αποχώρηση. Όχι μια συνειδητοποίηση, γιατί δεν υπήρξε άγνοια να ξεπεραστεί. Αυτό που απομένει είναι το ίδιο το Ενοποιημένο Πεδίο της Συνειδητότητας—αμετάβλητο, αμόλυντο, πάντα παρόν. Δεν είναι μια κατάσταση που πρέπει να επιτευχθεί αλλά μια αλήθεια που πρέπει να βιωθεί, μια σιωπή που πρέπει να ακουστεί, μια ακινησία που πρέπει να γίνει αισθητή. Ο μυστικιστής δεν διακηρύσσει αυτή την αλήθεια· την ενσαρκώνει, γιατί το να μιλήσει γι’ αυτήν είναι να ρισκάρει τη διαστρέβλωσή της από την ίδια τη σκέψη που διαιρεί.
Και έτσι στεκόμαστε στην άκρη αυτού του μυστηρίου, προσκεκλημένοι όχι να το λύσουμε αλλά να διαλυθούμε μέσα του. Ο εαυτός που νομίζαμε ότι είμαστε, οι διαχωρισμοί που πιστεύαμε, οι αφυπνίσεις που αναζητήσαμε—όλα ξεθωριάζουν στην ενότητα που ποτέ δεν έπαψε. Στο τέλος, δεν πρόκειται για εύρεση, αλλά για απελευθέρωση· όχι για απόκτηση, αλλά για απώλεια αυτού που ποτέ δεν ήταν δικό μας. Μέσα στο Ενοποιημένο Πεδίο της Συνειδητότητας, όλες οι διαιρέσεις είναι ψεύτικες, όλες οι αναζητήσεις είναι φαντασίες, και το μόνο που απομένει είναι το άπειρο, το αιώνιο και το ολόκληρο.
Εδώ, σε αυτή την ιερή έκταση, ο μυστικιστής χαμογελά, γιατί γνωρίζει: δεν υπάρχει πουθενά να πάει, τίποτα να γίνει, και κανείς να είναι. Υπάρχει μόνο αυτό—ανώνυμο, αδιαίρετο και ελεύθερο.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου