Τον έχασες τη στιγμή που είπες «μέχρι εδώ». Όχι από ωριμότητα. Από φόβο. Τη στιγμή που κράτησες πίσω λέξεις για να μη φανείς ευάλωτος. Που μάζεψες το άγγιγμα για να μη δεθείς παραπάνω. Που έκοψες το συναίσθημα σε δόσεις, σαν να φοβόσουν μην σου τελειώσει ή μην σε πονέσει.
Ο έρωτας δεν είναι οικονομία. Είναι σπατάλη. Σπατάλη χρόνου, ενέργειας, εγωισμού. Είναι να δίνεις χωρίς απόδειξη και χωρίς εγγύηση επιστροφής. Είναι να μπαίνεις ολόκληρος, όχι με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έτοιμο να φύγει. Όποιος κρατάει πισινή, δεν ερωτεύεται. Διαπραγματεύεται.
Κι εγώ, όσο κι αν έμαθα να σκέφτομαι, στον έρωτα δεν έβαλα ποτέ φρένο. Γιατί ήξερα πως αν το κάνω, δεν θα είναι πια έρωτας. Θα είναι σχέση ασφαλείας. Θα είναι συνύπαρξη. Θα είναι κάτι που μοιάζει σωστό αλλά δεν καίει. Κι αν δεν καίει, δεν με αφορά.
Ο έρωτας θέλει υπερβολή. Θέλει ρίσκο. Θέλει να εκτεθείς, να γίνεις ευάλωτος, να φανείς. Θέλει να πεις «σε θέλω» χωρίς να σκέφτεσαι αν πρέπει. Θέλει να μείνεις όταν όλα σου λένε να φύγεις και να φύγεις μόνο όταν δεν αντέχεις άλλο να μικραίνεις.
Μόλις βάλεις μέτρο στον έρωτα, τον έχασες. Όχι γιατί σε πρόδωσε, αλλά γιατί τον πρόδωσες εσύ πρώτος. Του φόρεσες όρια για να νιώσεις ασφαλής και εκείνος δεν γεννήθηκε για ασφάλεια. Γεννήθηκε για αλήθεια.
Κι η αλήθεια είναι μία.
Ο έρωτας ή είναι ολόκληρος ή δεν είναι καθόλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου