Ο Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης ήταν πρώιμος Έλληνας ιατρικός συγγραφέας και φιλόσοφος-επιστήμονας. Η ακριβής ημερομηνία του, η σχέση του με άλλους νωρίς Έλληνες φιλόσοφοι-επιστήμονες, και αν ήταν πρωτίστως ιατρός συγγραφέας/γιατρός ή ένας προσωκρατικός κοσμολόγος, είναι όλα θέματα αμφισβήτηση. Είναι πιθανό να έχει γράψει το βιβλίο του κάποια στιγμή μεταξύ 500 και 450 π.Χ. Τα σωζόμενα θραύσματα και οι μαρτυρίες εστιάζουν κυρίως σε θέματα φυσιολογίας, ψυχολογίας και επιστημολογίας και αποκαλύπτουν ότι ο Αλκμαίων είναι ένας στοχαστής σημαντικής πρωτοτυπίας. Ήταν Οι πρώτοι που αναγνώρισαν τον εγκέφαλο ως την έδρα της κατανόησης και Διακρίνετε την κατανόηση από την αντίληψη. Ο Αλκμαίων πίστευε ότι η τα αισθητήρια όργανα συνδέονταν με τον εγκέφαλο μέσω καναλιών (πόροι) και μπορεί να έχουν ανακαλύψει τους πόρους που συνδέουν τα μάτια στον εγκέφαλο (δηλαδή το οπτικό νεύρο) με αποκοπή του βολβού του ματιού ενός ζώου, αν και είναι αμφίβολο ότι χρησιμοποίησε ανατομή ως πρότυπη μέθοδος. Ανέπτυξε το πρώτο επιχείρημα που έχει καταγραφεί στο Ελληνική παράδοση για την αθανασία της ψυχής. Χρησιμοποίησε ένα πολιτικό μεταφορά για τον ορισμό της υγείας και της ασθένειας: Η ισότητα (ισονομία) των αντιτιθέμενων δυνάμεων που απαρτίζουν το σώμα (π.χ. το υγρό, το ξηρό, το ζεστό, το κρύο, το γλυκό, το πικρό κ.λπ.) διατηρεί την υγεία, ενώ η μοναρχία οποιουδήποτε από αυτούς παράγει ασθένεια. Ο Αλκμαίων συζήτησε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων στο φυσιολογία συμπεριλαμβανομένου του ύπνου, του θανάτου και της ανάπτυξης του εμβρύου. Δεν είναι σαφές αν παρουσίασε επίσης μια κοσμολογία όσον αφορά αντιτιθέμενες δυνάμεις, αλλά έχουμε κάποιες μαρτυρίες σχετικά με τις απόψεις του στην αστρονομία. Ο Αλκμαίων είχε σημαντική επίδραση στους διαδόχους του την Ελληνική φιλοσοφική παράδοση. Ο Αριστοτέλης έγραψε μια πραγματεία απαντώντας σε αυτόν, ο Πλάτων μπορεί να επηρεάστηκε από το επιχείρημά του για την αθανασία της ψυχής, και τόσο ο Πλάτωνας όσο και ο Φιλόλαος δέχτηκαν τη δική του Άποψη ότι ο εγκέφαλος είναι η έδρα της νοημοσύνης.
1. Ζωή και έργα
1.1 Ιατρικός συγγραφέας ή φιλόσοφος;
1.2 Ήταν ο Αλκμαίων Πυθαγόρειος;
1.3 Ημερομηνία
1.4 Το βιβλίο του Αλκμαίων και τα αποδεικτικά στοιχεία για το περιεχόμενό του
2. Επιστημολογία και Ψυχολογία
2.1 Τα όρια της γνώσης
2.2 Κατανόηση και εμπειρισμός
2.3 Ο Αλκμαίων εξασκήθηκε στην ανατομή;
2.4 Αντίληψη αισθήσεων
2.5 Η αθανασία της ψυχής
3. Ιατρικά δόγματα
3.1 Υγεία και ασθένεια
3.2 Ύπνος, εμβρυολογία και χρήση αναλογίας
4. Κοσμολογία
4.1 Αστρονομία
4.2 Αντίθετα
5. Σημασία και επιρροή
Ζωή και Έργα
1.1 Γιατρός φιλόσοφος;
Ο Αλκμαίων, γιος του Πειρίθους (αλλιώς άγνωστος), έζησε στη Ελληνική πόλη του Κρότωνα στο σκαλοπάτι της μπότας της Ιταλίας. Διογένης Λαέρτιος, στη σύντομη ζωή του Αλκμαίων (VIII. 83), ισχυρίζεται ότι έγραψε κυρίως σε ιατρικά θέματα. Υπάρχουν, ωστόσο, λίγα άμεσα στοιχεία για την εργάζονται ως ασκούμενοι ιατροί. Μεταγενέστεροι συγγραφείς στην ιατρική Η παράδοση, όπως ο Γαληνός (DK A2), τον αντιμετωπίζουν ως φιλόσοφο-επιστήμονα παρά ως γιατρός, έτσι ώστε ορισμένοι μελετητές (Mansfeld 1975; πρβλ. Perilli 2001 για μια κριτική) κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν γιατρός καθόλου, αλλά μάλλον ένας Προσωκρατικός φυσιολόγος (συγγραφέας στο φύση). Σε ανέκδοτες σημειώσεις, ωστόσο, ο Γρηγόρης Βλαστός υποστηρίζει ότι Η αποτυχία του Αριστοτέλη να συμπεριλάβει τον Αλκμαίωνα στην έρευνά του για την Οι απόψεις των Προσωκρατικών φυσιολόγων στη Μεταφυσική και τη Φυσική του δείχνουν καθαρά ότι γνώριζε χωρίς κοσμολογία που διατύπωσε ο Αλκμαίων (Vassallo 2021: 173). Πράγματι η πλειοψηφία των μελετητών, λόγω της παρατήρησης του Διογένη και λόγω της εστίασης στη λειτουργία του ανθρώπινου σώματος στο μαρτυρίες και θραύσματα, αναφέρονται στον Αλκμαίων ως γιατρός-φιλόσοφος. Ο ιστορικός Ηρόδοτος μας λέει ότι, στο δεύτερο μισό του έκτου αιώνα, οι γιατροί του Κρότωνα ήταν οι καλύτερο στον ελληνικό κόσμο (III. 131) και εξιστορεί με κάποια λεπτομέρεια το δραστηριότητες του διαπρεπέστερου Κροτωνιάτη ιατρού της εποχής, Δημοκήδης (III. 125-138). Έτσι, αν ένας ασκούμενος ιατρός ή όχι, ο Αλκμαίων οφείλει αναμφίβολα ένα μέρος του ενδιαφέροντός του για τον άνθρωπο φυσιολογία και ψυχολογία στην ιατρική παράδοση στον Κρότωνα. Στο πέμπτο αιώνα, είναι δύσκολο να χαράξουμε σαφείς γραμμές μεταξύ του έργου του Ένας ιατρικός συγγραφέας / γιατρός και ένας φιλόσοφος / επιστήμονας. Προσωκρατικός Οι κοσμολογίες αυτής της περιόδου αφιέρωσαν κάποια προσοχή σε ζητήματα ανθρώπινη φυσιολογία και ιατρική, και αντιστρόφως οι πρώτες πραγματείες στο Το ιπποκρατικό σώμα συχνά έδινε κάποια προσοχή στην κοσμολογία (βλ. Αριστοτέλης, Αντιστ. 480B23 κ.ε.). Ο αρχαιότερος Προσωκρατικός κοσμολογίες στην Ιωνία (π.χ. αυτές του Αναξίμανδρου και του Αναξιμένη) έκαναν δεν ασχολούνται με τη φυσιολογία, και είναι πιθανό ότι το νέο ενδιαφέρον για φυσιολογία στις κοσμολογίες του πέμπτου αιώνα (π.χ. εκείνες του Εμπεδοκλής και Αναξαγόρας) οφειλόταν στην επιρροή του Αλκμαίου (Zhmud 2012α, 366· 2014, 100). Η Année υποστηρίζει ότι ρωτώντας αν ήταν Ένας «ιατρικός συγγραφέας ή φιλόσοφος» είναι η λάθος ερώτηση και αντ' αυτού ρωτά αν ο Αλκμαίων έγραψε μια «επιστημονική πραγματεία» σε πεζό λόγο ή ιατρικό ποίημα» (2019: 15).
1.2 Ήταν ο Αλκμαίων Πυθαγόρειος;
Ο Κρότων είναι επίσης γνωστός ως το κέντρο της δραστηριότητας του Πυθαγόρα από περίπου το 530, όταν έφυγε από τη Σάμο. Ο Αλκμαίων απηύθυνε το βιβλίο του σε τρεις άνδρες που μπορεί να ήταν Πυθαγόρειοι:
Ο Αλκμαίων ο Κρότων, γιος του Πειρίθους, είπε τα εξής στον Βρωτίνο: Ο Λέων και ο Βαθύλλος... (ΔΚ 12Β1)
Δεν γνωρίζουμε τίποτα για τον Λέοντα και τον Βαθύλλο, εκτός από το ότι ο Ιάμβλιχος, στο έργο του Περί του Πυθαγόρειου Τρόπου Ζωής (=VP), απαριθμεί ένα Πυθαγόρειος με το όνομα Λέων από το Metapontum και ένας Πυθαγόρειος Bathylaus από την Ποσειδωνία (Paestum), και οι δύο ελληνικές πόλεις της νότιας Ιταλίας (ΑΠ 267). Ο Bro(n)tinus αναγνωρίζεται ως Πυθαγόρειος από Croton σε ορισμένα μέρη (D.L. VIII. 42; Ιάμβ. VP 132) και από Metapontum σε άλλους (VP 194, 267). Είναι είτε ο πατέρας ή ο σύζυγος της Θεανώς, ο οποίος με τη σειρά του είναι είτε σύζυγος είτε μαθητής της Πυθαγόρας. Μήπως αυτή η «αφιέρωση» του βιβλίου του σε Οι Πυθαγόρειοι αναφέρουν ότι ο ίδιος ο Αλκμαίων ήταν Πυθαγόρειος; Ακόμα κι αν αυτό είναι μια αφιέρωση, δεν συνεπάγεται ότι ο Αλκμαίων συμφώνησε με το απόψεις των αποδεκτών του. Σύγκριση με την ομιλία του Εμπεδοκλή στο Ο Παυσανίας υπονοεί, επιπλέον, ότι αυτό που έχουμε δεν είναι αφιέρωση αλλά μια προτροπή ή μια προσπάθεια διδασκαλίας (Vlastos 1953, 344, n. 25). Σύγκριση με άλλους πρώιμους Έλληνες πεζογράφους όπως ο Εκαταίος και ο Ηράκλειτος δείχνει ότι τα βιβλία θα μπορούσαν να ξεκινήσουν με κριτική του απόψεις άλλων, ώστε η προσφώνηση του Αλκμαίων προς αυτούς τους Πυθαγόρειους μπορεί να είναι πολεμική (Κουλουμέντας 2018).
Ο Διογένης Λαέρτιος, στους Βίους των Φιλοσόφων (3λδ αιώνα μ.Χ.), περιλαμβάνει τον Αλκμαίων μεταξύ των Πυθαγορείων και λέει ότι μαθήτευσε κοντά στον Πυθαγόρα (VIII. 83). Μεταγενέστεροι συγγραφείς όπως ο Ιάμβλιχος (VP 104, 267), ο Φιλόπονος (De An. σελ. 88) και ο σχολιαστής στον Πλάτωνα (Alc. 121e) καλούν επίσης Αλκμαίων, ένας Πυθαγόρειος. Η πλειοψηφία των μελετητών μέχρι τα μέσα του Ο εικοστός αιώνας ακολούθησε αυτή την παράδοση. Ωστόσο, δεν είναι αλήθεια ότι η αρχαία «παράδοση είναι ομόφωνη στην παρουσίασή του ως Πυθαγόρειο» (Zhmud 2012a, 123). Στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία των Οι αρχαίες πηγές δεν τον περιγράφουν ως Πυθαγόρειο (π.χ. Κλήμης [DK 24A2], Γαληνός [DK24A2], Αέτιος [DK 24A4, 6, 8–10, 13, 17–18], Censorinus [DK 24A13–14], και Χαλκίδιος [DK] Α10]). Το καλύτερο επιχείρημα για να τον θεωρήσουμε Πυθαγόρειο θα ήταν το δικό του συμπερίληψη στον κατάλογο των Πυθαγορείων του Ιάμβλιχου στο τέλος του Περί της Πυθαγόρειας Ζωής, αν μπορούσαμε να είμαστε σίγουροι ότι όλα τμήματα αυτού του καταλόγου ανάγονται στον Αριστόξενο τον τέταρτο αιώνα, δεδομένου ότι ο Αριστόξενος είναι μια πολύ ενημερωμένη πηγή για τον Πυθαγόρειο (Zhmud 2012a, 122; 2012b, 241–43). Ωστόσο, ορισμένα τμήματα του κατάλογος είναι πολύ απίθανο να πάει πίσω στον Αριστόξενο και δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιος ότι η συμπερίληψη του Alcmaeon οφειλόταν σε αυτόν (Huffman 2005, 297–99). Εκτός από αυτή την πιθανότητα σχετικά με τον Αριστόξενο, όχι ένας προγενέστερος από τον Διογένη Λαέρτιο (περ. 200 μ.Χ.) αποκαλεί τον Αλκμαίων α Πυθαγόρειο. Ο Αριστοτέλης έγραψε δύο βιβλία για τους Πυθαγόρειους, αλλά έγραψε ένα ξεχωριστό βιβλίο για τον Αλκμαίωνα. Ο Αριστοτέλης και ο Θεόφραστος αναφέρονται σε αυτόν πολλές φορές, αλλά ποτέ δεν τον προσδιορίζουν ως Πυθαγόρειο, και αυτό είναι την άσκηση της δοξογραφικής παράδοσης (βλ. Α4, 6, 8–10, 13–14, 17–18, στο DK 24). Simplicius (6ου AD) αναφέρει ότι ορισμένοι έχουν διατυπώσει την άποψη ότι Ο Αλκμαίων είναι Πυθαγόρειος, αλλά σημειώνει ότι ο Αριστοτέλης το αρνείται (De Ένας. 32.3). Πιο αποκαλυπτική είναι η συζήτηση του Αριστοτέλη για Αλκμαίων στη Μεταφυσική βιβλίο Ι (986a22 κ.ε.). Σημειώνει ένα ομοιότητα μεταξύ του Αλκμαίων και μιας ομάδας Πυθαγορείων στην πόζα αντίθετα ως αρχές των πραγμάτων, αλλά εκφράζει αβεβαιότητα ως προς ποιος επηρέασε ποιον. Οι παλαιότεροι μελετητές έκαναν αυτή τη σύγκριση του Αλκμαίου στους Πυθαγόρειους ως επιβεβαίωση ότι ήταν Πυθαγόρειος. Περισσότερος Οι μελετητές των τελευταίων πενήντα ετών, ωστόσο, έχουν αναγνωρίσει ότι Η αντιμετώπιση του Αλκμαίων από τον Αριστοτέλη εδώ υποδηλώνει το ακριβές απέναντι; έχει νόημα μόνο να τον συγκρίνουμε με τους Πυθαγόρειους και αναρωτιέστε ποιος επηρέασε ποιον, αν δεν είναι Πυθαγόρειος (π.χ. Guthrie 1962, 341: «Αριστοτέλης... τον διακρίνει ρητά από οι Πυθαγόρειοι»). Σίγουρα τα περισσότερα από τα αντίθετα που είναι αναφέρονται ως ζωτικής σημασίας για τον Αλκμαίων δεν εμφανίζονται στο Πυθαγόρειο πίνακα των αντιθέτων, και δεν υπάρχει ίχνος του κρίσιμου Πυθαγόρειου αντίθεση μεταξύ ορίου και απεριόριστου στον Αλκμαίωνα. Η συντριπτική Κατά συνέπεια, η πλειοψηφία των μελετητών από το 1950 θεωρεί τον Αλκμαίων ως μια μορφή ανεξάρτητη από τους Πυθαγόρειους (π.χ., Guthrie 1962, 341; Burkert 1972, 289; KRS 1983, 339· Lloyd 1991, 167· Kahn 2001; Ρίντβεγκ 2005, 115; Primavesi 2012, 447; Année 2019: 99–100. Ζμούντ [2012a, 121–124· 2014, 97–102] είναι η αξιοσημείωτη εξαίρεση), αν και, ως συμπολίτης του Κρότωνα, θα ήταν εξοικειωμένος με τη σκέψη τους.
1.3 Ημερομηνία
Κανένα θέμα σχετικά με τον Αλκμαίων δεν ήταν πιο αμφιλεγόμενο από το δικό του ημερομηνία. Κάποιοι προσπάθησαν να τον γνωρίσουν με βάση τη διεύθυνσή του στο Brotinus (π.χ., Zhmud 2012a, 122). Οι ημερομηνίες του Brotinus είναι επίσης Ωστόσο, είναι αβέβαιο ότι θα βοηθήσει πολύ. Αν είναι ο πατέρας της Θεανώς και η Θεανώ ήταν σύζυγος του Πυθαγόρα, θα μπορούσε να είναι σύγχρονος του Πυθαγόρας (570-490) ή και παλαιότερος. Αν είναι της Θεανώς σύζυγος και ήταν μαθητής του Πυθαγόρα στα γηρατειά του και έτσι είκοσι το 490, ο Brotinus θα μπορούσε να είχε γεννηθεί μέχρι το 520. Αυτό υπαινίσσεται ότι ο Brotinus θα μπορούσε να είναι ο παραλήπτης του βιβλίου χρόνο μεταξύ 550 και 450 π.Χ. Το κέντρο της διαμάχης, ωστόσο, έχει ήταν μια πρόταση στο απόσπασμα των Μεταφυσικών του Αριστοτέλη που συζητήθηκε παραπάνω:
Ο Αλκμαίων ο Κρότωνας φαίνεται επίσης να σκέφτηκε με παρόμοιο τρόπο, και είτε πήρε αυτή τη θεωρία από αυτούς [δηλαδή τους Πυθαγόρειους] είτε Αυτοί από αυτόν. Γιατί σε ηλικία ο Αλκμαίων ήταν στα γηρατειά του Πυθαγόρα, και οι απόψεις του ήταν παρόμοιες με τις δικές τους (986a27–31).
Η παραπάνω πρόταση με έντονους χαρακτήρες λείπει σε ένα από τα σημαντικότερα χειρόγραφα και ο Αλέξανδρος δεν κάνει καμία αναφορά σε αυτό στο σχόλιό του για τη Μεταφυσική. Εμφανίζεται στις άλλες δύο μείζονες χειρόγραφα και στα σχόλια του Ασκληπιού. Ένας αριθμός μελετητών το θεώρησαν ως παρατήρηση μεταγενέστερου σχολιαστή, η οποία παρεισέφρησε στο κείμενο (π.χ., Ross 1924, 152; Burkert 1972, 29, n.60) και αυτό είναι η άποψη του πιο πρόσφατου συντάκτη (Primavesi 2012, 447–8). Είναι μια εκπληκτική παρατήρηση για τον Αριστοτέλη, αφού αναφέρεται μόνο στον Πυθαγόρα μια φορά αλλού σε όλα τα σωζόμενα γραπτά του και σε όλη την αυτό το χωρίο της Μεταφυσικής αναφέρεται στους Πυθαγόρειους ή Ιταλοί στον πληθυντικό. Άλλοι μελετητές θεωρούν την παρατήρηση γνήσια (π.χ., Wachtler 1896; Guthrie 1962, 341–3. Zhmud 2012α, 122). Ακόμη και αν δεχτούμε την παρατήρηση ως γνήσια, ο ισχυρισμός ότι ο Αλκμαίων "ήταν" (egeneto) στα γηρατειά του Πυθαγόρα είναι διφορούμενος. Σημαίνει ότι ο Αλκμαίων γεννήθηκε στα γηρατειά του Πυθαγόρας, ή ότι έζησε (άκμασε;) στα γηρατειά του Πυθαγόρας? Ο Diels τροποποίησε την πρόταση για να πει ότι ο Αλκμαίων ήταν "νέος" στα γηρατειά του Πυθαγόρα και αυτή η διόρθωση υποστηρίζεται από μια παρόμοια παρατήρηση που βρίσκεται στον Ιάμβλιχο (VP 104). Αν και ο Diels δέχτηκε το κείμενο ως αριστοτελικό, άλλοι το δέχτηκαν θεώρησε τον παραλληλισμό με τον Ιάμβλιχο ως απόδειξη ότι πρόκειται για παρατήρηση ενός αργότερα σχολιαστής και επεσήμαναν ότι η έκθεση στον Ιάμβλιχο περιλαμβάνει αρκετές χρονολογικές απιθανότητες (π.χ., ότι ο Φιλόλαος ήταν νέος στα γηρατειά του Πυθαγόρα). Επιπλέον, το κείμενο του Diels υποδηλώνει ότι ο σκοπός της παρατήρησης ήταν να δείξει τον Αλκμαίων εξάρτηση από τον Πυθαγόρα, πράγμα που θα έδειχνε ότι η παρατήρηση δεν μπορεί να είναι λόγω του Αριστοτέλη, ο οποίος μόλις διέκρινε τον Αλκμαίωνα από τον Πυθαγόρειοι και εξέφρασαν αμφιβολίες ως προς το ποιος επηρέασε ποιον (Primavesi 2012, 447–8). Ακόμη και αν η παρατήρηση είναι απίθανο να επιστρέψει στο Ο Αριστοτέλης, οι αμφιβολίες του για το ποιος επηρέασε ποιον υποδηλώνουν ότι ο Αλκμαίων ανήκε στα τέλη του έκτου ή στις αρχές του πέμπτου αιώνα (Schofield 2012, 156), η οποία θα μπορούσε να αντιταχθεί στην καθυστερημένη ημερομηνία του 440 που εγκρίθηκε από Mansfeld (2013, 78, n. 1). Έτσι, μια ομάδα μελετητών χρονολογεί το δημοσίευση του βιβλίου του Αλκμαίων σε περίπου 500 (Burkert 1972, 292; Kirk, Raven, Schofield 1983, 339 [αρχές 5ου]; Zhmud 2012α, 122 [όχι αργότερα από το 490]) έτσι ώστε να είχε γεννηθεί γύρω στο 540. Μια άλλη ομάδα τον έχει γεννήσει γύρω στο 510, έτσι ώστε το βιβλίο του θα ήταν δημοσιεύθηκε το 470 ή αργότερα (Guthrie 1962, 358 [480–440 π.Χ.]; Lloyd 1991, 168 [490–430 π.Χ.]). Και στις δύο περιπτώσεις ο Αλκμαίων πιθανώς έγραψε πριν από τον Εμπεδοκλή, τον Αναξαγόρα και τον Φιλόλαο. Είναι είτε ο σύγχρονος ή ο προκάτοχος του Παρμενίδη. Προσπαθεί να τον χρονολογήσει Η βάση των εσωτερικών αποδείξεων και μόνο, δηλαδή η σύγκριση των δογμάτων του με εκείνες άλλων στοχαστών, έχουν οδηγήσει στην ευρύτερη απόκλιση Ημερομηνίες. Ο Edelstein λέει ότι μπορεί να έζησε στα τέλη του πέμπτου αιώνα (1942, 372), ενώ ο Λεμπέντεφ τον κάνει ενεργό στα τέλη του 6ου (1993). Η Année πρότεινε την παλαιότερη χρονολόγηση για τον Αλκμαίωνα, υποδηλώνοντας ότι ήταν ενεργός στα μέσα του έκτου αιώνα και σύγχρονος του Πυθαγόρα (2019: 101).
1.4 Το βιβλίο του Αλκμαίων και τα αποδεικτικά στοιχεία για το περιεχόμενό του
Η αρχαία παράδοση αποδίδει ένα βιβλίο στον Αλκμαίωνα, το οποίο προέκυψε ο παραδοσιακός τίτλος των Προσωκρατικών πραγματειών, Περί Φύσεως (DK, A2), αν και αυτός ο τίτλος μάλλον δεν ανάγεται στον Αλκμαίωνα, αυτός ο ίδιος. Η αναφορά του Favorinus ότι ο Αλκμαίων ήταν ο πρώτος που έγραψε μια τέτοια πραγματεία (DK, A1) είναι σχεδόν σίγουρα λάθος, αφού ο Αναξίμανδρος έγραψε πριν από τον Αλκμαίωνα. Λεπτομερής αναφορά του Θεόφραστου Η περιγραφή των αισθήσεων από τον Αλκμαίων (DK, A5) και το γεγονός ότι Ο Αριστοτέλης έγραψε μια πραγματεία ως απάντηση στον Αλκμαίων (D.L. V. 25) υποδηλώνουν ότι το βιβλίο ήταν διαθέσιμο τον τέταρτο αιώνα π.Χ. Είναι Δεν είναι σαφές αν ο Αλκμαίων έγραψε στη δωρική διάλεκτο του Κρότωνα ή στο ο ιωνικός Έλληνας των πρώτων Προσωκρατικών (Burkert, 1972, 222, n. 21). Η αναφορά ότι ένας Άλκημονας του Κρότωνα ήταν ο πρώτος που έγραψε ζώο Οι μύθοι μπορεί να είναι μια αναφορά σε έναν ποιητή με παρόμοιο όνομα. Τμήμα 5 σε DK ("Είναι ευκολότερο να είσαι σε επιφυλακή ενάντια σε έναν εχθρό από έναν φίλο.") Ακούγεται πολύ σαν το ηθικό δίδαγμα ενός τέτοιου μύθου (Gomperz 1953, 64-5). Οι Diels και Kranz (=DK) προσδιορίζουν πέντε άλλους θραύσματα του Αλκμαίων (Frs. 1, 1a, 2, 3, 4) και τακτοποιούν τη μαρτυρία κάτω από 18 τίτλους. Τα θραύσματα 1α, 3 και 4, ωστόσο, είναι πραγματικά μαρτυρίες που χρησιμοποιούν γλώσσα μεταγενέστερης ημερομηνίας, αν και μερικές από τις Η ορολογία του Αλκμαίων είναι ενσωματωμένη σε αυτά. Οι τρεις γραμμές του Το απόσπασμα 1, το οποίο πιθανότατα άρχιζε το βιβλίο, και η μισή γραμμή στο Το απόσπασμα 2 είναι τα μόνα συνεχή κείμενα του Αλκμαίωνα. Μια άλλη σύντομη θραύσμα/μαρτυρία θα πρέπει να προστεθεί στο υλικό της Δανίας: "το Η γη είναι η μητέρα των φυτών και ο ήλιος ο πατέρας τους» (Nicolaus Damascenus, De plantis I 2.44· βλ. Kirk 1956 και Lebedev 1993). Υπάρχει επίσης η πιθανότητα ότι ο Fr. 125 του Σπαρτιάτης ποιητής Αλκμάν («Η εμπειρία είναι η αρχή του μάθηση.") θα έπρεπε, στην πραγματικότητα, να ανατεθεί στον Αλκμαίων (Lanza) 1965; Barnes 1982, 610; Année 2019, βλ. 2.1 κατωτέρω).
2. Επιστημολογία και Ψυχολογία
2.1 Τα όρια της γνώσης
Ο Αλκμαίων ξεκίνησε το βιβλίο του ορίζοντας τα όρια της ανθρώπινης γνώσης:
Σχετικά με πράγματα που δεν είναι αντιληπτά [σχετικά με θνητά πράγματα] Οι θεοί έχουν διαύγεια, αλλά στο βαθμό που είναι δυνατόν για τα ανθρώπινα όντα να κρίνει (tekmairesthai) ... (DK, Β1)
Αυτός ο προφανής σκεπτικισμός σχετικά με την ανθρώπινη γνώση είναι χαρακτηριστικός ένα σκέλος της πρώιμης ελληνικής σκέψης. Και οι δύο προκάτοχοι του Αλκμαίων (π.χ. Ξενοφάνης Β34) και οι διάδοχοί του (π.χ. Φιλόλαος Β6) έκαναν παρόμοιες αντιθέσεις μεταξύ θείας και ανθρώπινης γνώσης, αλλά στο Η περίπτωση του Αλκμαίωνα, όπως και σε αυτές τις άλλες περιπτώσεις, δεν έχουμε αρκετά αποδεικτικά στοιχεία για να είναι σίγουρος τι σκόπευε. Τα περισσότερα από τα θέματα που Ο Αλκμαίων συνέχισε να συζητά στο βιβλίο του ότι δεν θα μπορούσε να διευθετηθεί από ένα άμεση προσφυγή στην αντίληψη των αισθήσεων (π.χ. η λειτουργία του αισθήσεις, η ισορροπία των αντιθέτων στο υγιές σώμα, η αθανασία της ψυχής). Με αυτή την έννοια ασχολήθηκε σε μεγάλο βαθμό με αυτό που είναι "Δεν γίνεται αντιληπτό" (aphanes). Το Alcmaeon είναι Σίγουρα δεν είναι ακραίος σκεπτικιστής, ωστόσο, στο ότι είναι πρόθυμος να το κάνει Αναθέστε σαφή κατανόηση για τέτοια πράγματα στους θεούς και με Ο υπαινιγμός παραδέχεται ότι ακόμη και οι άνθρωποι έχουν σαφή κατανόηση του τι είναι άμεσα αντιληπτή. Επιπλέον, ενώ οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιτύχουν σαφήνεια για το τι δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό, ο Αλκμαίων πιστεύει ότι μπορούν να κάνουν εύλογες κρίσεις από τα σημεία που τους παρουσιάζονται από αίσθηση (tekmairesthai). Παίρνει έτσι τη στάση του επιστήμονας που αντλεί συμπεράσματα από αυτό που μπορεί να γίνει αντιληπτό, και αυτός απορρίπτει εμμέσως τους ισχυρισμούς εκείνων που βασίζουν την εκτίμησή τους στο κόσμο με τη βεβαιότητα μιας θείας αποκάλυψης. Η επιστημική αισιοδοξία της εμπειρικής προσέγγισης του Αλκμαίων τονίστηκε από τον Fausti (1973) και πιο πρόσφατα από την Année (2019: 47–49, βλ. παρακάτω).
Υπάρχουν δυσκολίες με το κείμενο του Fr. 1, οι οποίες το καθιστούν Ερμηνεία προβληματική. Μερικοί μελετητές αποκλείουν το υλικό στο αγκύλες παραπάνω επειδή είναι δύσκολο να δούμε πώς να το συνδέσουμε με τι προηγείται (π.χ., Wachtler 1896), ενώ άλλοι διατηρούν το υλικό και Ας υποθέσουμε ότι πρέπει να κατανοήσουμε ένα συντονισμό "και" η φράση σε παρένθεση με ό,τι προηγείται (π.χ., DK 1952). Άλλος Οι μελετητές θα τοποθετούσαν ένα ερωτηματικό ή άνω και κάτω τελεία μετά από "πράγματα που είναι δεν γίνεται αντιληπτό», έτσι ώστε μέχρι το παχύ έντερο ο Αλκμαίων ταυτίζεται το θέμα του ή τον τομέα διαφωνίας με αυτούς τους παραλήπτες, ενώ μετά την άνω και κάτω τελεία ξεκινά τον δικό του λογαριασμό (Κουλουμέντας 2018 μετά Γκόμπερζ; Wöhrle 2022). Εδώ είναι η πρόταση του Wöhrle μεταφρασμένο στα αγγλικά:
Ο Αλκμαίων ο Κρότων, γιος του Πειρίθους, είπε τα εξής στον Βρωτίνο: Λέων, και Βαθύλλος σχετικά με πράγματα που δεν είναι αντιληπτά: Όσον αφορά τα θνητά πράγματα, οι θεοί έχουν βεβαιότητα, ως άνθρωποι [μπορούμε] μόνο εξαγωγή συμπερασμάτων.
Ο Gemelli Marciano (2007, 18-22), από την άλλη πλευρά, πρότεινε ότι το υλικό εντός παρενθέσεων πρέπει να διατηρηθεί, αλλά να εξαρτηθεί στην αμέσως προηγούμενη φράση αντί να συντονίζεται με αυτήν, έτσι ώστε το απόσπασμα να διαβάσει:
Σχετικά με πράγματα που δεν γίνονται αντιληπτά, σχετικά με τους θνητούς, τους θεούς. έχουν σαφήνεια, αλλά στο βαθμό που είναι δυνατόν για τα ανθρώπινα όντα να κρίνουν … (DK, Β1)
Αν θεωρήσουμε τον Αλκμαίων πρωτίστως γιατρό ή ιατρικό στοχαστή, μάλλον Από ό, τι ως κοσμολόγος, «πράγματα που δεν είναι αντιληπτά σχετικά με τους θνητούς» είναι πιθανό να αναφέρεται στο εσωτερικό του σώμα και κρυφές ασθένειες. Αποσπάσματα από τα ελληνικά ιατρικά συγγράμματα του Ο πέμπτος αιώνας παρέχει σαφείς παραλληλισμούς για τη δυσκολία της γνωρίζοντας το εσωτερικό του σώματος και τις αόρατες ασθένειες (Gemelli Marciano 2007, 20–21). Σε αυτή την ανάγνωση το Fr.1 απευθύνεται φοιτητές ιατρικής. Παραλληλισμοί με ιατρικές πραγματείες υποδηλώνουν ότι, μετά πρώτα εγείροντας δυσκολίες σχετικά με τις ιατρικές γνώσεις σε αυτά τα θέματα, Ο Αλκμαίων μπορεί να συνέχισε να ισχυρίζεται ότι αυτές οι δυσκολίες μπορεί να είναι Ξεπεράστε με την κατάλληλη διδασκαλία, τη διδασκαλία που ακολούθησε στο δικό του βιβλίο. Εάν αυτό είναι το σωστό πλαίσιο στο οποίο μπορείτε να διαβάσετε το απόσπασμα, δεν έχει να κάνει τόσο με τα όρια της κατανόησης όσο με την επιτυχία της ιατρική διδασκαλία για την υπέρβαση των προφανών ορίων.
Μια άλλη προσέγγιση που διατηρεί επίσης το υλικό σε παρένθεση είναι αυτή της Année (2019). Σχετικά με την εισαγωγή της, ο Αλκμαίων έγραψε ένα ιατρικό εργάζονται σε μεγάλο βαθμό σε στίχους και το υλικό σε παρένθεση είναι κρίσιμο, σε μέρος, για τη διατήρηση της μετρικής δομής. Η Année σκέφτεται επίσης ότι ο Αλκμαίων ολοκλήρωσε μια αρχή τεσσάρων γραμμών ίσως «παραθέτοντας» έναν στίχο του Σπαρτιάτη ποιητή Αλκμάν που ταιριάζει στο μέτρο του περάσματος του Αλκμαίου (Scholia vetera in Pindari Isthmionicas, I, 56 = Alcman, fr. 63 Bergk; 125 σελ. 293 Καλαμέ). Κατά την άποψή της, ο Κρότωνας του Αλκμαίωνα επηρεάστηκε έντονα από Σπαρτιατικός πολιτισμός. Μεταφράζει το προκύπτον θραύσμα ως εξής:
Για αόρατα πράγματα, για τα οποία –όντας θνητοί– οι θεοί Διατηρήστε τη βεβαιότητα, εξαρτάται από εμάς τους άνδρες να κάνουμε εικασίες! Η εμπειρία είναι Πράγματι, η αρχή της γνώσης.
Η μετάφρασή της τονίζει τον καταφατικό και παρενητικό χαρακτήρα του η αρχή του έργου του Αλκμαίων σε αντίθεση με το παραδοσιακό ανάγνωση που αντιλαμβάνεται ότι ο Αλκμαίων τονίζει τα όρια του ανθρώπου γνώση.
2.2 Κατανόηση και εμπειρισμός
Σύμφωνα με τον Θεόφραστο, ο Αλκμαίων ήταν ο πρώτος Έλληνας στοχαστής που να διακρίνουν μεταξύ αίσθησης, αντίληψης και κατανόησης και να το χρησιμοποιούν διάκριση σε ξεχωριστά ζώα, τα οποία έχουν μόνο αισθητηριακή αντίληψη, από ανθρώπους, οι οποίοι έχουν τόσο αντίληψη αίσθησης όσο και κατανόηση (DK, Β1α, Α5). Ο Αλκμαίων είναι επίσης ο πρώτος που υποστήριξε ότι ο εγκέφαλος είναι ο κεντρικό όργανο αίσθησης και σκέψης (DK, A5, A8, A10). Δεν υπάρχει σαφείς αποδείξεις, ωστόσο, ως προς το τι εννοούσε ο Αλκμαίων με τον όρο κατανόηση. Η λέξη που μεταφράζεται ως κατανόηση εδώ είναι suniêmi, η οποία στις πρώτες χρήσεις της σημαίνει "να συγκεντρώστε», έτσι ώστε να είναι δυνατόν ο Αλκμαίων απλά σήμαινε ότι οι άνθρωποι είναι σε θέση να φέρουν τις πληροφορίες που παρέχονται από το αισθήσεις μαζί με τρόπο που τα ζώα δεν μπορούν (Solmsen 1961, 151). Ωστόσο, τα ζώα έχουν επίσης εγκέφαλο και έτσι μπορεί να φαίνεται ότι είναι σε θέση να να πραγματοποιήσει την απλή συσχέτιση των αποδεικτικών στοιχείων από τα διάφορα αισθήσεις, ενώ η ανθρώπινη ικανότητα να βγάζει συμπεράσματα και κρίσεις (DK, B1) φαίνεται να είναι ένας πιο πιθανός υποψήφιος για το διακριτικό δραστηριότητα της ανθρώπινης νοημοσύνης. Είναι πιθανό ότι θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ένα χωρίο στον Φαίδωνα του Πλάτωνα (96a–b = A11) προς να εξηγήσει περαιτέρω την επιστημολογία του Αλκμαίωνα. Το απόσπασμα είναι μέρος της έκθεσης του Σωκράτη για τον πρώιμο ενθουσιασμό του για το φυσικό επιστήμη και με ερωτήματα όπως αν είναι το αίμα, ή ο αέρας, ή φωτιά με την οποία σκεφτόμαστε. Αναφέρει επίσης την άποψη ότι είναι το εγκέφαλος που παρέχει τις αισθήσεις της ακοής, της όρασης και της όσφρησης. Αυτό αντιστοιχεί πολύ καλά με την άποψη του Αλκμαίων για τον εγκέφαλο ως κεντρικό αισθητήριο όργανο και, μολονότι ο Αλκμαίων δεν αναφέρεται ονομαστικά, πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Πλάτων πρέπει να αναφέρεται σε αυτόν εδώ. Σωκράτης συνδέει αυτή την άποψη του εγκεφάλου με μια εμπειριστική επιστημολογία, η οποία Ο Αριστοτέλης θα υιοθετήσει αργότερα (Posterior Analytics 100a3 ff.). Αυτή η επιστημολογία περιλαμβάνει τρία βήματα: πρώτον, ο εγκέφαλος παρέχει το αισθήσεις ακοής, όρασης και όσφρησης, τότε, μνήμη και γνώμη προκύπτουν από αυτά, και τέλος, όταν η μνήμη και η γνώμη επιτύχουν σταθεροποίηση, Η γνώση προκύπτει. Μερικοί μελετητές υποθέτουν ότι ολόκληρη αυτή η επιστημολογία είναι του Alcmaeon (π.χ., Barnes 1982, 149 κ.ε.), ενώ άλλοι περισσότερο Σημειώστε προσεκτικά ότι έχουμε μόνο σαφείς αποδείξεις ότι ο Αλκμαίων πήρε το πρώτο βήμα (π.χ., Βλαστός 1970, 47, αρ.8).
2.3 Ο Αλκμαίων εξασκήθηκε στην ανατομή;
Ο εμπειρισμός του Αλκμαίων έχει μερικές φορές θεωρηθεί ότι έχει προκύψει από την εμπειρία του ως ασκούμενος ιατρός (Guthrie 1962). Έχει Επίσης, χαιρετίστηκε ως ο πρώτος που χρησιμοποίησε ανατομή, αλλά αυτό βασίζεται σε μια βιαστική ανάγνωση των αποδεικτικών στοιχείων. Calcidius, στο λατινικό σχόλιό του για Ο Τίμαιος του Πλάτωνα, υμνεί τον Αλκμαίωνα, μαζί με Ο Καλλισθένης και ο Ηρόφιλος, επειδή έφεραν πολλά πράγματα στο φως σχετικά με τη φύση του οφθαλμού (DK, A10). Τα περισσότερα από αυτά που συνεχίζει ο Calcidius για να περιγράψουμε, ωστόσο, τις ανακαλύψεις του Ηρόφιλου περίπου δύο αιώνες μετά την Αλκμαίων (Lloyd 1975, Mansfeld 1975, Solmsen 1961). Τα μόνα συμπεράσματα που μπορούμε λογικά να βγάλουμε για τον Αλκμαίων από το Απόσπασμα είναι ότι έκοψε το βολβό του ματιού ενός ζώου και παρατήρησε πόρους (κανάλια, δηλαδή το οπτικό νεύρο) που οδηγούσαν από το μάτι προς την κατεύθυνση του εγκεφάλου (Lloyd 1975). Θεόφραστος» Η περιγραφή της θεωρίας των αισθήσεων του Αλκμαίων υπονοεί ότι νόμιζε ότι υπήρχαν τέτοια κανάλια που οδηγούσαν από κάθε μία από τις αισθήσεις στον εγκέφαλο:
Όλες οι αισθήσεις συνδέονται με κάποιο τρόπο με τον εγκέφαλο. Ως αποτέλεσμα, είναι ανίκανοι όταν διαταράσσεται ή αλλάζει θέση, για Στη συνέχεια σταματά τα κανάλια, μέσω των οποίων λειτουργούν οι αισθήσεις. (DK, A5)
Δεν υπάρχουν στοιχεία, ωστόσο, ότι ο Αλκμαίων τεμάχισε το ίδιο το μάτι ή ότι τεμάχισε το κρανίο για να εντοπίσει όλο το οπτικό νεύρο ο δρόμος προς τον εγκέφαλο. Η αφήγηση του Αλκμαίωνα για τις άλλες αισθήσεις, μακριά από το να υπονοεί ότι πραγματοποίησε ανατομές για να εξηγήσει τη λειτουργία τους, υπονοεί ότι δεν το έκανε (Lloyd 1975; για ένα μερική κριτική του Lloyd βλέπε Perilli 2001). Αλκμαίων Συμπέρασμα ότι όλες οι αισθήσεις συνδέονται με τον εγκέφαλο μπορεί να έχει δεν αντλήθηκαν από τίποτα περισσότερο από την εκτομή του οφθαλμού και του γενική παρατήρηση ότι τα αισθητήρια όργανα για την όραση, την ακοή, την όσφρηση, και η γεύση βρίσκεται στο κεφάλι και φαίνεται να συνδέεται με περάσματα που οδηγούν προς τα μέσα προς τον εγκέφαλο (Gomperz 1953, 69). Είναι εντυπωσιακό σχετικά με το θέμα αυτό, ότι ο Αλκμαίων δεν έδωσε καμία αναφορά στην αφή (DK, A5), η οποία είναι η μόνη αίσθηση που δεν συνδέεται ειδικά με το κεφάλι. Θα ήταν ένα σοβαρό λάθος τότε να πούμε ότι ο Αλκμαίων ανακάλυψε ανατομή ή ότι ήταν ο πατέρας της ανατομίας, αφού δεν υπάρχουν στοιχεία ότι χρησιμοποίησε συστηματικά ανατομή ή ακόμη και ότι έκανε περισσότερα από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης α μονό βολβό ματιού.
2.4 Αντίληψη αισθήσεων
Ο Θεόφραστος λέει ότι ο Αλκμαίων δεν εξήγησε την αίσθηση από το αρχή του like to like (δηλ. από την ομοιότητα μεταξύ της αίσθησης όργανο και τι γίνεται αντιληπτό), μια αρχή που χρησιμοποιήθηκε από πολλούς νωρίς Έλληνες στοχαστές (π.χ. Εμπεδοκλής). Δυστυχώς δεν δίνει καμία γενική περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ο Αλκμαίων πίστευε ότι λειτουργούσε η αίσθηση (DK, A5). Αλκμαίων εξήγησε κάθε μία από τις μεμονωμένες αισθήσεις με εξαίρεση την αφή, Αλλά αυτοί οι λογαριασμοί είναι αρκετά στοιχειώδεις. Θεωρούσε το μάτι ως που αποτελείται από νερό και φωτιά και όραση όπως λαμβάνει χώρα όταν αυτό που είναι φαίνεται αντανακλάται στο λαμπερό και ημιδιαφανές τμήμα του ματιού. Η ακοή προκύπτει όταν ένας εξωτερικός ήχος μεταδίδεται για πρώτη φορά στο εξωτερικό αυτί και στη συνέχεια λαμβάνεται από τον κενό χώρο (kenon) στο το εσωτερικό αυτί, το οποίο το μεταδίδει στον εγκέφαλο. Η γεύση εμφανίζεται μέσω η γλώσσα, η οποία είναι ζεστή και μαλακή διαλύει τα πράγματα με τη θερμότητα της και, λόγω της χαλαρής υφής του, λαμβάνει και μεταδίδει το αίσθηση. Η μυρωδιά είναι η απλούστερη από όλες. Εμφανίζεται "ταυτόχρονα χρόνο καθώς εισπνέουμε, φέρνοντας έτσι την αναπνοή στον εγκέφαλο» (DK, A5).
2.5 Η αθανασία της ψυχής
Ο Αλκμαίων ανέπτυξε το πρώτο επιχείρημα που έχει καταγραφεί για την αθανασία του την ψυχή, αλλά η μαρτυρία σχετικά με αυτήν διαφέρει ελαφρώς από μία ένα άλλο, και φαίνεται να έχει αναληφθεί και αναπτυχθεί από Πλάτωνα, έτσι ώστε να είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί ακριβώς πώς να ανακατασκευαστεί Το επιχείρημα του ίδιου του Αλκμαίωνα. Barnes (1982, 116–120) και Ο Hankinson (1998, 30-3) παρέχει την πιο διορατική ανάλυση. Ο Αλκμαίων φαίνεται να ξεκίνησε από την υπόθεση ότι η ψυχή είναι πάντα σε κίνηση. Στο ένα άκρο θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι μόνο ο Αλκμαίων ανέπτυξε το απλό επιχείρημα από την αναλογία, το οποίο ο Αριστοτέλης αποδίδει αυτόν (De An. 405a29). Η ψυχή είναι σαν τα ουράνια σώματα, την οποία ο Αλκμαίων θεωρούσε θεϊκή και αθάνατη (DK, A1, A12), στην ύπαρξη Πάντα σε κίνηση, έτσι είναι επίσης σαν αυτούς να είναι αθάνατοι. Αυτό είναι σαφώς παραπλανητική, δεδομένου ότι υποθέτει ότι τα πράγματα που είναι όμοια σε ένα Ο σεβασμός θα είναι όμοιος σε όλους τους άλλους. Η έκδοση στο δοξογραφικό Η παράδοση είναι πιο εξελιγμένη (DK, A12). Ο Αλκμαίων πίστευε ότι η η ψυχή κινούνταν σε συνεχή κίνηση και γι' αυτό ήταν αθάνατη και όπως στο θεϊκό. Η ομοιότητα με το θείο δεν είναι μέρος του συμπέρασμα εδώ, αλλά απλώς μια ενδεικτική σύγκριση. Όμως Ο Mansfeld επεσήμανε πρόσφατα ότι η δοξογραφική έκθεση στο Ο Αέτιος είναι απλώς μια παράφραση της προηγούμενης αναφοράς του Αριστοτέλη με Η σημαντική προσθήκη ότι η ψυχή είναι αυτοκινούμενη. Εξέταση τα συμφραζόμενα στον Αέτιο δείχνουν ότι η αυτοκίνηση της ψυχής, η οποία είναι πιστοποιείται ανεξάρτητα για τον Πλάτωνα και τον Ξενοκράτη, προβλήθηκε ξανά Ο Πυθαγόρας και ο Θαλής, οι οποίοι είναι πολύ απίθανο να είχαν μια τέτοια άποψη. Αυτό το πλαίσιο και η αποτυχία του Αριστοτέλη να αποδώσει την αυτοκίνηση Ο Αλκμαίων καθιστά πιθανό ότι η ίδια προβολή συνέβη στην περίπτωση του Αλκμαίωνα, ο οποίος έτσι είναι πιθανό να έχει ορίσει συνεχή κίνηση αλλά όχι αυτοκίνηση στην ψυχή (Mansfeld 2014b, δείτε επίσης Laks 2018). Ο Πυρήνας του απλούστερου επιχειρήματος είναι η αναγκαία αλήθεια ότι αυτό που είναι Πάντα σε κίνηση πρέπει να είναι αθάνατη. Αυτή είναι η υπόθεση από την οποία Ο Πλάτων ξεκινά το επιχείρημά του για την αθανασία της ψυχής στον Φαίδρο 245c, αλλά πόση από την ανάλυση του Πλάτωνα για τι είναι πάντα σε κίνηση μπορεί να ανατεθεί στον Αλκμαίωνα; Ο Πλάτων δεν κάνει τίποτα αναφορά του Αλκμαίων στο απόσπασμα. Εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για τον Αλκμαίωνα, ακόμη και στην πιο εξελιγμένη εκδοχή του επιχειρήματος. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να αναγνωρίσουμε ότι τα πράγματα με ψυχές, δηλαδή τα πράγματα που είναι ζωντανοί, είναι σε θέση να κινηθούν οι ίδιοι, και συμπεραίνουν ότι είναι οι ψυχές που Υλοποιήστε αυτήν την πρόταση. Θα μπορούσαμε επίσης να συμπεράνουμε ότι η ψυχή, όπως τι κινεί κάτι άλλο, πρέπει να είναι σε κίνηση η ίδια (η αρχή της συνωνυμίας αιτιώδους συνάφειας — Βλέπε Αριστοτέλης De Anima 1 για μια κριτική αυτής της συλλογιστικής και αρχής). Αλλά γιατί ο Αλκμαίων υπέθεσε ότι Η ψυχή πρέπει να είναι πάντα σε κίνηση; (Hankinson [1998, 32] παρέχει δύο πιθανές απαντήσεις και συζητά τις δυσκολίες μαζί τους.) Κέρατο υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει προφανές νόημα στην ιδέα ότι ο άνθρωπος η ψυχή βρίσκεται σε συνεχή κίνηση, έτσι ώστε ο Αλκμαίων πρέπει να μιλάει για ένα Παγκόσμια ψυχή, η οποία έχει τη συνεχή κίνηση των ουρανών (2005, 157–8). Ωστόσο, ο Mansfeld σωστά υποστηρίζει ότι ο Αριστοτέλης Η έκθεση σχετικά με την άποψη του Αλκμαίων για την ψυχή αφορά σαφώς τον άνθρωπο ψυχή; δεδομένου ότι η ψυχή που συζητείται λέγεται ότι είναι παρόμοια με την Ουράνιες κινήσεις πρέπει να είναι διακριτές από αυτές (2014a). Τελικά Τι είδους κίνηση αποδίδεται στις ψυχές; Η φυσική υπόθεση μπορεί να είναι ότι η κίνηση της ψυχής σκέφτεται, αλλά, σε αυτό το πρώιμο σημείο της ελληνικής σκέψης, ο Αλκμαίων ήταν πιο πιθανό να είχε σκεφτεί ότι, Αν η ψυχή πρόκειται να προκαλέσει κίνηση στο διάστημα, πρέπει και αυτή να είναι μέσα μετακίνηση. Ο Πλάτωνας περιγράφει την ψυχή ως αποτελούμενη από δύο κύκλους με αντίθετες κινήσεις, οι οποίες μιμούνται τις αντίθετες κινήσεις των σταθερών αστέρια και πλανήτες, έτσι ώστε η ψυχή να γίνει ένα είδος orrery στο το κεφάλι (Τίμαιος 44d). Έχει προταθεί ότι αυτή η εικόνα δανείζεται από το Alcmaeon (Barnes 1982, 118; Skemp 1942, 36 κ.ε.).
Στο Απόσπασμα 2, ο Αλκμαίων αναφέρεται ότι είπε ότι:
Τα ανθρώπινα όντα χάνονται επειδή δεν είναι σε θέση να ενταχθούν στην αρχή τους μέχρι το τέλος τους.
Εκ πρώτης όψεως, ο ισχυρισμός αυτός μπορεί να φαίνεται ότι έρχεται σε σύγκρουση με Η πεποίθηση του Αλκμαίων ότι η ψυχή είναι αθάνατη. Φαίνεται πιθανό, ωστόσο, ότι ο Αλκμαίων διέκρινε μεταξύ των ανθρώπων ως ατομικά σύνθετα σώματος-ψυχής, τα οποία χάνονται, και ως ψυχές, τα οποία δεν το κάνουν (Barnes 1982, 115). Δεν υπάρχουν στοιχεία για το τι Alcmaeon Η σκέψη συνέβη στην ψυχή, όταν όμως χάθηκε το σώμα. Μήπως αυτός πιστεύετε στη μετενσάρκωση όπως έκαναν οι Πυθαγόρειοι; Δεν υπάρχει αρχαία πηγή συνδέει τον Αλκμαίων με τη μετενσάρκωση. Η έντονη διάκρισή του μεταξύ Τα ζώα και οι άνθρωποι μπορεί να υποδηλώνουν ότι δεν πίστευε σε αυτό (Guthrie 1962: 354), αλλά θα μπορούσε να το περιορίσει στους ανθρώπους. Αυτός μπορεί να νόμιζε ότι η ψυχή ενώθηκε με άλλα θεϊκά όντα στο ουρανός. Το σημείο του Τμήματος 2 μπορεί να είναι ότι, ενώ το ουράνιο τα σώματα ενώνουν τις αρχές τους με τα άκρα τους σε κυκλική κίνηση, Οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να ενώσουν το τέλος τους στα γηρατειά με την αρχή τους στο Η παιδική ηλικία, δηλαδή η ανθρώπινη ζωή, δεν έχει κυκλική δομή. Εμείς Θα μπορούσε ακόμη και να υποθέσει ότι η ψυχή προσπαθεί να επιβάλει μια τέτοια δομή το σώμα από τη δική του κυκλική κίνηση, αλλά τελικά αποτυγχάνει (Guthrie 1962, 353). Έχει μάλλον υποθετικά προταθεί ότι, δεδομένου ότι Ο Αλκμαίων εξηγεί τον ύπνο και το ξύπνημα από το αίμα που υποχωρεί στο εσωτερικά αγγεία και στη συνέχεια επεκτείνεται εκ νέου στα εξωτερικά αγγεία (βλέπε σημείο 3.2 παρακάτω), μπορεί να είναι ότι αυτή η "κυκλική κίνηση" του αίματος που αποτυγχάνει στο θάνατο (Κουλουμέντας 2018β).
3. Ιατρικά δόγματα
3.1 Υγεία και ασθένεια
Το Απόσπασμα 4 (DK 12B4) παρουσιάζει την αφήγηση του Αλκμαίων για την υγεία και αρρώστια:
Ο Αλκμαίων είπε ότι η ισότητα (ισονομία) των δυνάμεων (υγρό, ξηρό, κρύο, ζεστό, πικρό, γλυκό κ.λπ.) διατηρεί την υγεία, αλλά ότι Η μοναρχία μεταξύ τους παράγει ασθένειες.
Αυτό, στην πραγματικότητα, δεν είναι ένα θραύσμα, αλλά μια μαρτυρία και μεγάλο μέρος του Η γλώσσα προέρχεται από τη δοξογραφική παράδοση και όχι από τον Αλκμαίωνα. Η έκθεση συνεχίζει λέγοντας ότι ο Αλκμαίων πίστευε ότι προέκυψε ασθένεια λόγω υπερβολικής θερμότητας ή κρύου, η οποία με τη σειρά της προέκυψε λόγω περίσσεια ή ανεπάρκεια στη διατροφή. Η ασθένεια λέγεται ότι προκύπτει στο αίμα, το μυελό ή τον εγκέφαλο. Μπορεί επίσης να προκληθεί από εξωτερική παράγοντες όπως το νερό, η τοποθεσία, ο μόχθος ή η βία. Η ιδέα ότι η υγεία εξαρτάται από την ισορροπία των αντίθετων παραγόντων στο σώμα είναι ένα κοινός τόπος στους Έλληνες ιατρικούς συγγραφείς. Αν και ο Αλκμαίων είναι ο Η παλαιότερη φιγούρα στην οποία αποδίδεται μια τέτοια αντίληψη της υγείας, είναι μπορεί κάλλιστα να μην παρουσιάζει μια πρωτότυπη διατριβή, αλλά μάλλον αντλώντας από την προηγούμενη ιατρική παράδοση στον Κρότωνα. Ίσως τι είναι Χαρακτηριστικό του Αλκμαίων είναι η χρήση της συγκεκριμένης πολιτικής μεταφοράς και οι περισσότεροι μελετητές (π.χ., Sassi 2007, 198; Jouanna 1999, 327· Κουλουμέντας 2014, 871) συμφωνούν ότι η πολιτική ορολογία (ισονομία, μοναρχία) επιστρέφει σε αυτόν. Πράγματι Οι όροι αυτοί δεν απαντώνται αλλού στην ελληνική ιατρική παράδοση. Ακριβώς όπως ο Αναξίμανδρος εξήγησε την τάξη του κόσμου με όρους δικαιοσύνη στην πόλη-κράτος, οπότε ο Αλκμαίων χρησιμοποίησε μια πολιτική μεταφορά για να εξηγήστε τη σειρά του ανθρώπινου σώματος. Ο Πλάτωνας θα το κάνει αργότερα (Τίμαιος 82a) εξηγούν επίσης τη σωματική υγεία ως ισορροπία τα στοιχεία και χρησιμοποιούν μια πολιτική μεταφορά για να εξηγήσουν την ασθένεια ως που προκύπτουν από την «απληστία» ή την «υπέρβαση» (pleonexia) των στοιχείων. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η ισονομία (ισότητα) δεν είναι μια συγκεκριμένη μορφή διακυβέρνησης, αλλά μάλλον μια έννοια της πολιτικής ισότητας από την άποψη των οποίων μορφές η κυβέρνηση αξιολογείται (Ostwald 1969, 108; Meier 1990, 162 το ονομάζει ένα «μέτρο σύγκρισης», Βλαστός 1981, 173–74 α "banner"). Η κύρια εφαρμογή του είναι στις δημοκρατίες (Ηρόδοτος III.80) αλλά εφαρμόζεται και σε μετριοπαθείς ολιγαρχίες που έχουν δημοκρατικά χαρακτηριστικά (Θουκυδίδης Γ ́ 62.3-4). Αν και ένα Σημαντικός αριθμός μελετητών υποστηρίζει ότι υπάρχει καθαρά αριστοκρατική εφαρμογή για την ισονομία ως ισότητα αριστοκρατικοί συνομήλικοι σε αντίθεση με έναν τύραννο (π.χ., Raaflaub 2004: 95; Zhmud 2012a: 358), ένας από τους πιο γνωστούς πρώιμους υποστηρικτές αυτής της άποψης αργότερα το εγκατέλειψε (Ehrenberg 1956: 67) και φαίνεται πιο πιθανό ότι ο όρος ισονομία προέρχεται από τη ριζοσπαστική δημοκρατία που εμφανίστηκε στην Αθήνα στα τέλη του έκτου αιώνα και εφαρμόστηκε μόνο με δευτερεύουσα έννοια στις μετριοπαθείς ολιγαρχίες (Βλαστός 1973, 175–7; Όστβαλντ 1969, 99–106). Χρησιμοποιεί ο Αλκμαίων ο όρος απλώς περιγραφικός της ισότητας των εξουσιών, δηλαδή: απαραίτητο για το υγιές σώμα, ή μήπως η χρήση του όρου για να περιγράψτε την υγεία υποδηλώνοντας ότι ήταν σε συμπάθεια για τη ριζοσπαστική δημοκρατία (Βλαστός 1953, 363); Απλώς δεν έχουμε άμεσες αποδείξεις για Οι πολιτικές απόψεις του Αλκμαίωνα. Ωστόσο, ο Αριστοτέλης τονίζει ότι Ο Αλκμαίων έθεσε έναν αόριστο αριθμό αντιθέτων ως ενεργών στο ανθρώπινο σώμα σε αντίθεση με τους Πυθαγόρειους που προσδιόριζαν δέκα ζεύγη (βλ. 4.2 κατωτέρω), γεγονός που υποδηλώνει ότι ο Αλκμαίων Το «σώμα» της πολιτικής δεν ήταν μια ολιγαρχία με αριθμητικά καθορισμένη ομάδα συνομηλίκων, αλλά μάλλον μια δημοκρατία που έδωσε ισότητα σε το πλήρες φάσμα των αντιθέτων. Ο Mansfeld υποστήριξε πρόσφατα ότι Οι μελετητές κάνουν λάθος να αποδίδουν τους βασικούς όρους ισονομία και μοναρχία στον Αλκμαίων (Mansfeld 2014a). Μια τέτοια μεταφορική Η χρήση της ισονομίας είναι απαράμιλλη σε αυτό το πρώιμο στάδιο ημερομηνία και είναι Πολύ πιο πιθανό να έχει εισαχθεί αργότερα στο δοξογραφικό παράδοση. Επιπλέον, η μοναρχία μπορεί να εισήχθη από έναν δοξογράφος εξοικειωμένος με τη χρήση του στην περίφημη συζήτηση με θέμα συντάγματα στον Ηρόδοτο (III 80-3), όπου εμφανίζεται και η ισονομία (III 80). Ο Mansfeld καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτή η προέλευση του Οι όροι από τη δοξογραφία είναι πιο πιθανοί από το να υποθέσουμε ότι επηρεάζουν Αλκμαίων από τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη. Η δυσκολία με Η προσέγγιση του Mansfeld είναι ότι το εντυπωσιακό στην έκθεση σχετικά με τον Αλκμαίων είναι ακριβώς η πολιτική μεταφορά και φαίνεται περισσότερο Πιθανολογείται ότι οι απόψεις του εισήχθησαν στη δοξογραφία επειδή αυτής της μεταφοράς από το ότι οι απόψεις του ήταν τυπικές ελληνικές απόψεις για Η ασθένεια και η μεταφορά προέκυψαν μόνο ως τεχνούργημα του Δοξογραφική παράδοση. Αν εισήγαγε την πολιτική μεταφορά τότε είναι τόσο πιθανό όσο όχι ότι χρησιμοποίησε τους όρους που του αποδίδονται, ειδικά επειδή και οι δύο εμφανίζονται λίγο αργότερα στον Ηρόδοτο, αν και όχι με μεταφορική έννοια.
3.2 Ύπνος, εμβρυολογία και χρήση αναλογίας
Ο Αλκμαίων είναι ο πρώτος που έθεσε μια σειρά ερωτημάτων στον άνθρωπο και φυσιολογία των ζώων που αργότερα γίνονται προβλήματα αποθεμάτων, τα οποία κάθε Ο στοχαστής προσπαθεί να απευθυνθεί. Θέτει έτσι την αρχική ατζέντα για τα ελληνικά φυσιολογία (Longrigg 1993, 54–7; Lloyd 1966, 322 κ.ε.). Είπε ότι ο ύπνος παράγεται από την απόσυρση του αίματος μακριά από το επιφάνεια του σώματος στο μεγαλύτερο ("ροή αίματος") αγγεία και ότι ξυπνάμε όταν το αίμα διαχέεται σε όλο το σώμα πάλι (DK, A18). Ο θάνατος συμβαίνει όταν το αίμα αποσύρεται εντελώς. Ιπποκράτες συγγραφείς (Epid. VI 5.15) και Αριστοτέλης (H.A. 521a15) και οι δύο φαίνεται να υιοθέτησαν τον Αλκμαίωνα. λογαριασμό του ύπνου. Είναι πολύ απίθανο, ωστόσο, ότι ο Αλκμαίων διακρίνεται μεταξύ των φλεβών (τα "αιμοφόρα αγγεία") και αρτηρίες, όπως ισχυρίστηκαν ορισμένοι. Είναι πιο πιθανό ότι απλά διακρίνεται μεταξύ μεγαλύτερων, πιο εσωτερικών αιμοφόρων αγγείων σε αντίθεση με μικρότερα κοντά στην επιφάνεια (Lloyd 1991, 177). Μάλλον υποστήριξε ότι ο ανθρώπινος σπόρος προέρχεται από τον εγκέφαλο (DK, A13). Διαθέτει πρόσφατα προτάθηκε (König 2019), ωστόσο, ότι αντ 'αυτού σκέφτηκε 1) ότι το σπέρμα προήλθε από ολόκληρο το σώμα, 2) ότι ο εγκέφαλος ήταν το λιμάνι διέλευσης και 3) ότι ήταν τελικά προϊόν πέψης. Αλλά καμία αρχαία πηγή δεν αποδίδει άμεσα κανένα από αυτά τα δόγματα σε Ο Αλκμαίων και τα επιχειρήματα υπέρ τους είναι πολύ έμμεσα. Σε αντίθεση με μια δημοφιλή ελληνική άποψη, η οποία θεωρούσε μόνο τον πατέρα ως παρέχοντας σπόρο, μια άποψη που θα ακολουθούσε ο Αριστοτέλης (Lloyd 1983, 86 κ.ε.), ο Αλκμαίων μπορεί να υποστήριξε ότι και οι δύο γονείς συμβάλλουν σπόρους (DK, A13) και ότι το παιδί παίρνει το φύλο του γονέα που συνεισφέρει τους περισσότερους σπόρους (DK, A14). Πρόσφατα προτάθηκε, ωστόσο, ότι η μοναδική πηγή μας για αυτές τις απόψεις (Censorinus) είναι λανθασμένη και αυτό, ενώ ο Αλκμαίων πίστευε ότι τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό συνέβαλε στο παιδί, μόνο ο αρσενικός συνεισφέρων σπόρος (Leitao 2012: 278–79), η γυναίκα που συνέβαλε στην έμμηνο ρύση. Σύμφωνα με έναν έκθεση, ο Αλκμαίων σκέφτηκε ότι το κεφάλι ήταν το πρώτο μέρος του έμβρυο να αναπτυχθεί, αν και μια άλλη έκθεση τον έχει ομολογήσει ότι δεν είχε σαφή γνώση σε αυτόν τον τομέα, επειδή κανείς δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τι σχηματίζεται πρώτα στο βρέφος (DK, A13). Αυτοί Οι αναφορές δεν είναι ασυνεπείς και συμμορφώνονται με την επιστημολογία με που ο Αλκμαίων ξεκίνησε το βιβλίο του. Είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι θεωρούσε την ανάπτυξη του εμβρύου ως ένα από τα ανεπαίσθητα για την οποία δεν μπορούμε να έχουμε σίγουρη γνώση. Από την άλλη, αυτός μπορεί να θεώρησε ως εύλογο συμπέρασμα ότι το μέρος του σώμα που το ελέγχει στη ζωή, δηλαδή ο εγκέφαλος, που αναπτύχθηκε πρώτα σε τη μήτρα. Η ανατομή έχει προφανή σημασία για τη συζήτηση σχετικά με το ανάπτυξη του εμβρύου και αποτυχία του Αλκμαίων να απευθυνθεί Η ανατομή των ζώων στην περίπτωση αυτή αποτελεί περαιτέρω απόδειξη ότι δεν το έκανε Χρησιμοποιήστε το ως κανονική μέθοδο (Lloyd 1979, 163). Ο Αλκμαίων δεν μελέτησε μόνο άνθρωποι αλλά και ζώα και φυτά. Έδωσε μια εξήγηση για το στειρότητα των μουλαριών (DK, B3) και, αν μπορούμε να πιστέψουμε τον Αριστοτέλη, σκέψη ότι οι κατσίκες ανέπνευσαν από τα αυτιά τους (DK, A7). Πιο σημαντικό, Χρησιμοποίησε αναλογίες με ζώα και φυτά για να αναπτύξει τις αφηγήσεις του της ανθρώπινης φυσιολογίας. Έτσι, η ηβική τρίχα που αναπτύσσεται όταν ο άνθρωπος Τα αρσενικά πρόκειται να παράγουν σπόρους για πρώτη φορά στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών ανάλογη με την ανθοφορία των φυτών πριν από την παραγωγή σπόρων (DK, Α15); το γάλα στα θηλαστικά είναι ανάλογο με το ασπράδι αυγού στα πτηνά (DK, A16). Το βρέφος στη μήτρα απορροφά θρεπτικά συστατικά σε ολόκληρο το σώμα του, όπως ένα σφουγγάρι, αν και μια άλλη έκθεση δείχνει ότι το έμβρυο ήδη τροφοδοτείται από το στόμα του (DK, A17). Ωστόσο, το κείμενο του τελευταίου Η έκθεση θα έπρεπε ίσως να τροποποιηθεί από stomati [στόμα] σε sômati [σώμα], εξαλείφοντας έτσι την αντίφαση (Olivieri 1919, 34). Αναλογίες όπως αυτές θα γίνουν βασικό στοιχείο σε μεταγενέστερες ελληνικές βιολογικές πραγματείες, αλλά ο Αλκμαίων είναι ένας από τους Οι πρώτες μορφές αυτής της παράδοσης.
4. Κοσμολογία
4.1 Αστρονομία
Όπως αναφέρθηκε στην ενότητα 1 ανωτέρω, υπάρχει σημαντική διαμάχη ως για το αν και σε ποιο βαθμό ο Αλκμαίων ήταν Προσωκρατικός κοσμολόγος. Σίγουρα τα στοιχεία για την κοσμολογία του είναι πενιχρά. Υπάρχουν τρία αναφορές στην αστρονομική θεωρία του (DK, A4). Αναφέρεται ότι έχει αναγνώρισε ότι οι πλανήτες έχουν μια κίνηση από τη δύση προς την ανατολή απέναντι στην κίνηση των σταθερών αστεριών. Μερικοί αμφιβάλλουν ότι αυτή η γνώση ήταν διαθέσιμο στις αρχές του πέμπτου αιώνα (Dicks 1970, 75). Άλλοι προτείνουν ότι ο Αναξιμένης, στο δεύτερο μισό του έκτου αιώνα, είχε ήδη διακρίνει μεταξύ των σταθερών αστέρων, οι οποίοι είναι καρφωμένο στον παγωμένο θόλο του ουρανού και πλανήτες που επιπλέουν τα φύλλα που μοιάζουν με αέρα (DK13A7; Burkert 1972, 311). Αλκμαίων Η πεποίθηση ότι ο ήλιος είναι επίπεδος είναι μια άλλη πιθανή σύνδεση με Ο Αναξιμένης, ο οποίος είπε ότι ο ήλιος ήταν επίπεδος σαν φύλλο (DK13A15). Τέλος, μια άλλη ομοιότητα με την ιωνική αστρονομία βρίσκεται στο Η συμφωνία του Αλκμαίων με τον Ηράκλειτο ότι οι σεληνιακές εκλείψεις έπρεπε να εξηγείται από τη στροφή ενός φεγγαριού σε σχήμα μπολ. Κάποιος μπορεί να έχει αναμενόταν, ωστόσο, ότι το φεγγάρι θα ήταν επίπεδο όπως ο ήλιος (Δύση 1971, 175).
4.2 Αντίθετα
Παρουσίασε ο Αλκμαίων κοσμογονία ή κοσμολογία από την άποψη του αλληλεπίδραση ζευγών αντιθέτων; Μια τέτοια κοσμολογία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια ακόμη σύνδεση με παλαιότερες εικασίες στην Ιωνία, δεδομένου ότι Ο κόσμος του Αναξίμανδρου βασίζεται στη «δικαιοσύνη» μεταξύ αντικρουόμενων αντιθέτων (DK12B1). Ο Ηράκλειτος είναι επίσης μια πιθανή επιρροή στον Αλκμαίωνα, δεδομένου ότι φαίνεται να οραματίζεται μια ατελείωτη διαδικασία των αντιθέτων που μετατρέπονται το ένα στο άλλο, όπως είναι προτείνεται για τον Alcmaeon (Mansfeld 2014a, 91–2). Ο Αριστοτέλης παρέχει τα πρωταρχικά στοιχεία για μια τέτοια κοσμολογία στον Αλκμαίων (Metaph. 986a22 ff. = A3), αλλά συγκρίνει τον Αλκμαίων να μην οι Ίωνες αλλά σε μια ομάδα Πυθαγορείων που πρότειναν ένα τραπέζι των δέκα ζεύγη αντιθέτων. Ο Αλκμαίων συμφωνεί με αυτούς τους Πυθαγόρειους στο θεωρώντας τα αντίθετα ως αρχές των πραγμάτων. Ο Αριστοτέλης παραπονιέται, Ωστόσο, ότι ο Αλκμαίων δεν έφτασε σε ένα συγκεκριμένο σύνολο αντιθέτων αλλά μίλησε τυχαία για λευκό, μαύρο, γλυκό, πικρό, καλό, κακό, μεγάλο, και μικρό, και μόνο έριξε σε αόριστα σχόλια για τα υπόλοιπα Αντίθετα. Μπορεί κάλλιστα να είναι ότι η κύρια συζήτηση του Αλκμαίων για αντίθετα ήταν σε σχέση με την περιγραφή του ανθρώπινου σώματος (DK, B4; δείτε τη συζήτηση των ιατρικών θεωριών του παραπάνω). Του Αριστοτέλη Η γλώσσα υποστηρίζει αυτή την πρόταση σε κάποιο βαθμό, όταν συνοψίζει Η άποψη του Αλκμαίων είναι ότι «η πλειοψηφία των ανθρώπινων πραγμάτων (tôn anthrôpinôn) είναι σε ζεύγη» (Μεταφ. 986a31). Ο Ισοκράτης (DK, A3) λέει ότι Ο Αλκμαίων, σε αντίθεση με τον Εμπεδοκλή, ο οποίος διατύπωσε τέσσερα στοιχεία, είπε ότι υπήρχαν μόνο δύο, και, σύμφωνα με μια ετερόδοξη άποψη, Ο Αλκμαίων έθεσε τη φωτιά και τη γη ως βασικά στοιχεία (Lebedev 1993). Περισσότερος Οι μελετητές ακολουθούν τον Αριστοτέλη, ωστόσο, υποθέτοντας ότι ο Αλκμαίων σκέφτηκε ότι το ανθρώπινο σώμα και ίσως ο κόσμος αποτελείται από το ισορροπία ενός αόριστου αριθμού αντιθέτων. Μερικοί έχουν δει Η απροθυμία του Αλκμαίων να υιοθετήσει ένα σταθερό σύνολο αντιθέτων ως αρετή και ένα ακόμη σημάδι του εμπειρισμού του, ο οποίος είναι πρόθυμος να Αποδεχτείτε ότι ο κόσμος είναι λιγότερο τακτοποιημένος από τις θεωρητικές κατασκευές, όπως όπως υποδηλώνει ο Πυθαγόρειος πίνακας των αντιθέτων (Guthrie 1962, 346).
5. Σημασία και επιρροή
Ο Αλκμαίων είχε κάπως παραμεληθεί στην πρόσφατη μελέτη στις αρχές Ελληνική φιλοσοφία (π.χ., εμφανίζεται ελάχιστα στο Curd and Graham 2008, Long 1999 και Taylor 1997, οι πιο πρόσφατες έρευνες του θέματος), αλλά τόσο Guthrie 1962, Zhmud 2012a και 2014 και τώρα Année 2019 και ο Wöhrle 2022 δείχνουν τη σημασία του. Φαίνεται ότι υπάρχει διάφορους λόγους για την προηγούμενη παραμέλησή του. Πρώτον, τι απομένει από Το βιβλίο του Αλκμαίων έχει λίγα να πει για τα μεταφυσικά ερωτήματα σχετικά με τις πρώτες αρχές του κόσμου και για την ύπαρξη, οι οποίες έχουν κυριάρχησε στις πρόσφατες μελέτες για τους Προσωκρατικούς. Δεύτερον, αμφιβολίες σχετικά με Η ημερομηνία του και το επίκεντρο των ερευνών του το έχουν κάνει δύσκολο να τον τοποθετήσει κανείς στην ανάπτυξη της πρώιμης ελληνικής σκέψης. Τέλος, μια ακριβέστερη εκτίμηση της χρήσης της ανατομής έχει ξεφούσκωσε μερικούς από τους υπερβολικούς ισχυρισμούς σε προηγούμενες μελέτες σχετικά με την πρωτοτυπία του. Η έκταση της πρωτοτυπίας του και η σημασία του Η επιρροή του εξαρτάται σε κάποιο βαθμό από τη χρονολόγησή του. Μια εξαιρετικά αργά Η χρονολόγηση για τη δραστηριότητά του (μετά το 450 π.Χ.) τον κάνει να φαίνεται ότι ασπάζεται τις τυπικές απόψεις της εποχής και όχι να ανοίξουν νέους δρόμους. Αν αυτός ήταν ενεργός στις αρχές του πέμπτου αιώνα, οι απόψεις του είναι πολύ περισσότερο αρχικός. Ότι ο Αριστοτέλης έγραψε μια ξεχωριστή πραγματεία ως απάντηση Ο Αλκμαίων επιχειρηματολογεί υπέρ της πρωτοτυπίας του. Μάλλον θα έπρεπε να είναι θεωρείται πρωτοπόρος στην εφαρμογή μιας πολιτικής μεταφοράς στην ισορροπία των αντιθέτων που αποτελούν το υγιές ανθρώπινο σώμα. Το εύρος του Το έργο στη βιολογία είναι αξιοσημείωτο για τις αρχές του πέμπτου αιώνα και μπορεί έχουν ξεκινήσει μια φυσιολογική έμφαση στην ελληνική φιλοσοφία που ήταν δεν υπάρχουν σε Ίωνες φιλοσόφους, όπως ο Αναξίμανδρος και ο Αναξιμένη, και έθεσε την ημερήσια διάταξη σε αυτόν τον τομέα για τους μεταγενέστερους Προσωκρατικούς (Zhmud 2012a, 366). Μερικές φορές λέγεται ότι η αντίληψή του για τους πόρους (κανάλια), τα οποία συνδέουν τα αισθητήρια όργανα με το εγκέφαλος, επηρέασε τη θεωρία του Εμπεδοκλή για τους πόρους, αλλά η Οι θεωρίες δεν μπορούν να μοιράζονται τίποτα περισσότερο από το όνομα. Στον Εμπεδοκλή, όλα τα υλικά έχουν πόρους σε αυτά, τα οποία καθορίζουν αν αναμιγνύονται καλά με άλλα Αντικείμενα. Τα αισθητήρια όργανα έχουν επίσης πόρους, αλλά αυτοί δεν λειτουργούν για να συνδέουν το αισθητήριο όργανο με την έδρα της νοημοσύνης (η οποία για Εμπεδοκλής είναι η καρδιά), αλλά για να καθορίσει αν το αισθητήριο όργανο μπορεί λαμβάνουν τα λύματα που εκχέονται από εξωτερικά αντικείμενα (Solmsen 1961, 157; Wright 1981, 230). Η επιρροή του Αλκμαίων ήταν σημαντικό με τρεις τελικούς τρόπους: 1) Η ταύτιση του εγκεφάλου ως η έδρα της ανθρώπινης νοημοσύνης επηρέασε τον Φιλόλαο (DK, B13), τον Ιπποκρατική πραγματεία, Περί της ιερής νόσου, και Πλάτωνας (Τίμαιος 44d), αν και ένας αριθμός στοχαστών συμπεριλαμβανομένων Ο Εμπεδοκλής και ο Αριστοτέλης συνέχισαν να θεωρούν την καρδιά ως έδρα του αντίληψη και νοημοσύνη. 2) Η εμπειριστική επιστημολογία του μπορεί να ψεύδεται πίσω από σημαντικά χωρία του Πλάτωνα (Φαίδων 96b) και του Αριστοτέλη (Μεταγενέστερη ανάλυση 100a). 3) Ανέπτυξε το πρώτο Καταγεγραμμένο επιχείρημα για την αθανασία της ψυχής, η οποία μπορεί να έχει επηρέασε το επιχείρημα του Πλάτωνα στον Φαίδρο (245c κφ.).
