Ειλικρινά ποιος βλέπει τη ζωή μαγική μέσα στην καθημερινότητα;
Ποιος προλαβαίνει να δει την μαγεία; Να την ζήσει, να την Απολαύσει;
Κι όμως, η μαγεία υπάρχει ακόμη και τις μέρες που τα βλέπουμε όλα γκρίζα. Θα αναρωτιέστε το πού και δικαίως. Μαγεία λοιπόν υπάρχει εκεί που συμβαίνει το απροσδόκητο, η έκπληξη, η χαρά, το γέλιο, ο θαυμασμός. Από το πολύ απλό του να δούμε κάποιον γνωστό στον δρόμο που είχαμε να συναντήσουμε καιρό και να νιώσουμε χαρά, μέχρι το να ακούσουμε μια φράση από ένα ραδιόφωνο και να εμπνευστούμε για κάτι.
Το μόνο που χρειάζεται είναι ν’ αφεθείς σ΄αυτό για να νιώσεις την μαγεία. Να ανοίξεις την καρδιά σου, τα αισθήματα σου και το μυαλό σου. Να είσαι ανοιχτός σε νέες γνωριμίες και νέες σκέψεις. Είναι ωραίο να σπάς την ρουτίνα, την λίμναση, τις συνήθειες. Να νιώθεις πώς είσαι μέσα στο παιχνίδι της ζωής κι όχι μαριονέτες αυτής ή του Μεγάλου Παράσιτου. Να μην φοβάσαι να γελάσεις ή και να κλάψεις, να είσαι χαρούμενος ή και θλιμμένος, να είσαι μοναχός ή με παρέα, ν’ αγαπήσεις, να θαυμάσεις, να αισθανθείς. Να το πάρεις απόφαση ότι όλα είναι μες στο παιχνίδι και να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου και η Δύναμη θα σε ανταμείψει με λίγη από την μαγεία της.
Ας αρχίσεις να ονειρεύεσαι αυτό που θέλεις να κάνουμε, (κι όχι αυτό που επιθυμείς) η Δύναμη σου χαρίζει τόλμη, μαγεία και στρώνει το μονοπάτι για να το πραγματοποιήσεις. Όσο φιλοσοφικά, ουτοπικά ή θεωρητικά κι αν σου φαίνονται, όλα αυτά, είναι πραγματικότητα. Ναι, ακόμα κι όταν γυρνάς στο σπίτι σου από μια άσχημη μέρα, το να βρίσκεις την οικογένειά σου είναι μαγεία. Το να ακούς την κόρη σου να σου λέει «Ήρθες μαμά»; ή το να κοιμάσαι στον καναπέ απ΄την κούραση κι ο σύντροφος σου να σε κρατά αγκαλιά ή το να υποφέρεις από κάτι σοβαρό και οι φίλοι σου να προσπαθούν να σε κάνουν να γελάσεις κρύβοντας τον δικό τους φόβο κι αγωνία.
Σ΄όλα αυτά υπάρχει μαγεία. Η μαγεία της ζωής η μαγεία της Δύναμης. Αυτήν την μαγεία που την βλέπουν ολοκάθαρα κάποιοι ονειροπόλοι και προσπαθούν να σε κάνουν να την δεις κι εσύ. Γιατί ναι η ζωή είναι ωραία όταν την μοιράζεσαι αλλά κι όταν την ΖΕΙΣ. Πάντα υπάρχει κάτι στο οποίο μπορείς να στηριχθείς και να σηκωθείς για να συνεχίσεις να παίζεις το παιχνίδι της ζωής. Αρκεί να το δεις, με τα αιθερικά μάτια, αυτά που “βλέπουν” ότι δεν μπορούν να δουν τα μάτια του σώματος! Επιπλέον μην ξεχνάς πως είναι αδύνατον να δεις με τα μάτια σου, είναι αδύνατον να βιώσεις, αυτό που δεν υπάρχει μέσα σου. Α Δ Υ Ν Α Τ Ο Ν.-
Καταστροφικές αναβολές
Η αναβλητικότητα είναι συνώνυμο της τεμπελιάς και πηγάζει απ’ την φυγοπονία και την εγωπάθεια. Ο Δάντης σίγουρα κάτι τέτοιο είχε στο μυαλό του όταν όριζε την οκνηρία ως θανάσιμο αμάρτημα. Έχετε αναλογιστεί ποτέ, πόσες μέρες πήγαν χαμένες, πόσες ευκαιρίες χάθηκαν, πόση ευτυχία αφήσατε να γλιστρήσει από τα χέρια σας, επειδή δεν πήρατε μια μεγάλη απόφαση, επειδή πιστέψατε -λανθασμένα- πως υπήρχε αρκετός χρόνος κι αύριο, επειδή δειλιάσατε να κάνετε εκείνο το βήμα, εκείνη την κίνηση που έπρεπε – όταν έπρεπε;
Η οκνηρία σε αντίθεση με τα άλλα θανάσιμα αμαρτήματα, [φυσικά χωρίς την τιμωρία κάποιου Θεού – Μπαμπούλα] τα οποία σχετίζονται με την υπερβολή και την έλλειψη ελέγχου, έχει να κάνει με την υπερβολική στασιμότητα, με την έλλειψη κινήτρων, σκοπών, στόχων, εσωτερικά ή εξωτερικά. Τι σας κάνει όμως να μένετε αδρανείς; Τι είναι αυτό που σας κάνει να θέλετε ν’ αποφύγετε πράξεις, έργα και κατ’ επέκταση κάθε είδους εξέλιξη ή διαφορετικότητα; Ένας άνθρωπος φυγόπονος, δειλός, αναβλητικός είναι συνήθως ένας άνθρωπος φοβισμένος. Το να μην αρπάζει μια ευκαιρίας ζωής, είτε αυτή είναι επαγγελματικής φύσεως, είτε συναισθηματικής, έχει να κάνει με τον φόβο που ο ίδιος επέτρεψε να ριζώσει μέσα του με την βοήθεια και την επιβολή του ενεργειακού μεγάλου παράσιτου.
Αυτός ο φόβος, είναι συνήθως φόβος παρελθόντος, πληγωμένο κομμάτι του εγωισμού, αποτέλεσμα περασμένης αποτυχίας, η οποία σε αποθαρρύνει να οδηγήσεις τον εαυτό σε καινούργιες χαρές κι εμπειρίες. Έτσι προβάλλεις στο παρόν σου φόβους, λάθη κι αποτυχίες του παρελθόντος. Με απλά λόγια, αντί να ζεις στο ΠΑΡΟΝ, ΖΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ.
Αναβάλλεις κάθε εξέλιξη, τσιγκουνεύεσαι όλα αυτά που νιώθεις και δίνεις, αποφεύγοντας τελικά, την ουσιαστική συσχέτιση και τον έντονο συναισθηματικό εμπλεγμό σε οτιδήποτε κάνεις, με φόβο πως αν πράξεις διαφορετικά, αν δώσεις και δοθείς θα πληγωθείς ξανά, θα στερέψεις ξανά, θα βρεθείς στο τίποτα ξανά.
Αυτό είναι Συγκινησιακή Πανούκλα. Αυτό είναι φαύλος κύκλος. Αποφεύγοντας να αναλάβεις δράση, αποφεύγοντας την ζωή δηλαδή, δήθεν για να γλιτώσεις από πιθανό κι ενδεχόμενο πόνο ή επαναλαμβανόμενο λάθος, απογοητεύεσαι έτσι κι αλλιώς από την άνοστη, βαρετή, δίχως εκπλήξεις ζωή που ζεις. Ένας εγωπαθής δειλός είναι ανίκανος να δείξει και να νιώσει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων.
Η αναβλητικότητα σου δεν πηγάζει όμως μόνο από φόβους ξαναειδωμένους. Υπάρχουν και οι φόβοι δειλίας του άγνωστου πόνου. Προτιμάς να μένεις άπραγος, ζώντας σε μία αποστειρωμένη φούσκα, αποστειρώνοντας ο,τι νιώθεις, γεμίζοντας τα κενά της ζωής σου, με δήθεν ενδιαφέροντα, καταπιέζοντας τα πραγματικά θέλω σου, την πραγματική επιθυμία σου, που ναι ίσως να έχει ένα ρίσκο μέσα της, αλλά σε φέρνει πιο κοντά στην ευτυχία σου και την ανεξαρτησία σου. Μεγαλύτερο όμως είναι το ρίσκο όταν συνεχώς αναβάλλεις μια επιθυμία, ένα σχέδιο ψυχής. Κάθε καθυστέρηση του, το φέρνει πιο κοντά στην καταστροφή. Γιατί το να γνωρίζεις πιο είναι το σωστό για τον εαυτό -υλικό κι αιθερικό- και να μην το κάνεις είναι η μεγαλύτερη δειλία.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει χώρος για δειλία, αναβολές και καθυστερήσεις στη ζωή μας. Όχι γιατί έτσι απλώς ζούμε μισά, αλλά γιατί έτσι δεν ζούμε καν. Μια ευκαιρία ζωής μας έχει δοθεί από την ΔΥΝΑΜΗ και πρέπει να την αδράξουμε. Είμαστε πολύ πιο δυνατοί απ’ όσο νομίζουμε. Δεν έχει νόημα να κλειστούμε στην φούσκα, σε μια ζωή δίχως ρίσκα. Δεν αποφεύγεις τα απρόοπτα και τον πόνο έτσι. Αποφεύγεις να ζήσεις.
Η Δύναμη της Αυτογνωσίας
Μπορείς να κάνεις χρόνια κάποιο ψυχολογικό πρόγραμμα όμως αυτό δεν είναι αυτογνωσία. Η αυτογνωσία γεννιέται όταν έχεις επίγνωση του εαυτού σου μέσα στις σχέσεις, που σου δείχνουν αυτό που είσαι κάθε στιγμή. Οι σχέσεις σου είναι ένας καθρέφτης στον οποίο βλέπεις τον εαυτό σου όπως πραγματικά είσαι. Αλλά οι πιο πολλοί από μας δεν έχουμε την ικανότητα να κοιταζόμαστε έτσι όπως είμαστε στις σχέσεις, επειδή αμέσως αρχίζουμε να κατακρίνουμε ή να δικαιολογούμε αυτό που είμαστε. Κρίνουμε, αξιολογούμε, συγκρίνουμε, απορρίπτουμε ή αποδεχόμαστε, αλλά ποτέ δεν παρατηρούμε πραγματικά το ολοφάνερο δηλ. «αυτό που είναι, όπως είναι» και για τους περισσότερους ανθρώπους αυτό μοιάζει να είναι ό,τι πιο δύσκολο έχουν να κάνουν, αυτό και μόνο, όμως, είναι η αρχή της αυτογνωσίας.
Αν κανείς έχει τη δυνατότητα να βλέπει τον εαυτό του όπως είναι σ’ αυτό τον εκπληκτικό καθρέφτη των σχέσεων, που δεν παραμορφώνει, αν κανείς μπορεί απλώς να κοιτάζει μέσα σ’ αυτό τον καθρέφτη με πλήρη προσοχή και να βλέπει [με το βλέπειν κι όχι με τα μάτια] πραγματικά «αυτό που είναι», να έχει την επίγνωσή του χωρίς να επικρίνει, χωρίς να κάνει κριτική, χωρίς να αξιολογεί – κι αυτό το κάνεις όταν ενδιαφέρεσαι σοβαρά να το κάνεις- τότε θ’ ανακαλύψεις ότι ο νους είναι ικανός να απελευθερωθεί από κάθε διαμόρφωση.
“Οφείλουμε να ζούμε την κάθε μέρα μας σαν να είναι η τελευταία, να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που έχουμε στη ζωή μας με αυτό τον τρόπο. Έτσι τίποτα δε θα έχουμε ως δεδομένο στη ζωή μας. Τα πάντα θα εκτιμώνται την στιγμή που υπάρχουν και τα ζούμε. Δε θα αφήνουμε τίποτα για αύριο. Οι ευκαιρίες και οι στιγμές είναι μοναδικές. Οι αναβολές και οι δισταγμοί τις καταστρέφουν. Μια φορά ζούμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δύο φορές. Και μάλλον δε θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Και εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος”. Επίκουρος
Γεννιόμαστε Άθεοι
Κανείς δεν γνωρίζει κάποιον Θεό, μέχρι την στιγμή που θα του τον επιβάλλει κάποιος
Το θρησκευτικό μονοπάτι που ακολουθεί ο καθένας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ΘΕΜΑ ΤΥΧΗΣ κι ΕΠΙΒΟΛΛΗΣ, αφού εξαρτάται από το που θα γεννηθεί. Κάθε μέρος ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ τον δικό του Θεό και κάθε νεογέννητο στιγματίζεται και μαρκάρεται πριν ακόμα γεννηθεί με το πιο μονοπάτι θ’ακολουθήσει. Κοιτώντας όμως το θέμα σφαιρικά, προκύπτει το ερώτημα τι είναι αυτό που ώθησε το ανθρώπινο ζώο στην πίστη και στην υποδούλωση σε ένα δήθεν ανώτερο ον;
Τι καθιστά κάποιον Θεό απαραίτητο στο ανθρώπινο ζώο; Εμείς δημιουργήσαμε τον Θεό κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν ή αυτός εμάς; Μετά από τόσους αιώνες φιλοσοφικής ανάλυσης και περισυλλογής, οι απαντήσεις ούτε που αχνοφαίνονται. Ο μόνος σύμμαχος στην αναζήτηση της λύσης του γόρδιου δεσμού είναι η (προ)ιστορία του είδους μας.
Εκεί, συναντάμε αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία: Ανατρέχοντας στις απαρχές της -θεωρητικά γνωστής- ύπαρξής μας (10.500 π.κ.ε) και μελετώντας την πορεία μας μέχρι σήμερα, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει κανείς ότι πίσω από οποιαδήποτε θρησκευτική, δογματική και νεκρή αμφίεση, από τον πολυθεϊσμό της αρχαίας Βαβυλώνας, Αιγύπτου και της αρχαίας Ελλάδας, μέχρι και τις σημερινές διαφορετικές εκδοχές του μονοθεϊσμού, κάθε σκέψη η ενέργειά του ανθρώπινου ζώου κινείται γύρω από τους κύριους άξονες: Την καταπράυνση των φόβου, πόνου, ανασφάλειας, την ικανοποίηση των συναισθηματικών αναγκών και την ικανοποίηση του εγώ.
Ο Θεός του φόβου κι ο Θεός της παράνοιας: Στον πρωτόγονο άνθρωπο, το συναίσθημα του φόβου αποτέλεσε την αιτία δημιουργίας των θρησκευτικών ιδεών. Ο φόβος της πείνας, των άγριων θηρίων, της αρρώστιας και του θανάτου είναι μερικά είδη του εν λόγω συναισθήματος. Δημιουργώντας τον «Θεό του φόβου», ο σκοπός του ανθρώπου ήταν πλέον να εξασφαλίσει μέσω διάφορων ενεργειών (πχ. θυσίες) την εύνοιά τους. Δημιουργήθηκε μάλιστα και μια κάστα ιερέων, ως μεσολαβητές, οι οποίοι αποτέλεσαν τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των ανθρώπων και των πραγμάτων που φοβούνται, μέχρι σήμερα αυτή η πρωτόγονη και βάρβαρη κατάσταση δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο.
Η επιθυμία και η ανάγκη (;) των πιό αδύναμων του είδους μας για καθοδήγηση, αγάπη και υποστήριξη, δημιούργησε την νοητική σύλληψη ενός Θεού, ο οποίος αγαπά τους υπήκοους πιστούς του, τους προστατεύει, αλλά τους επιβραβεύει και τιμωρεί. Επίσης τιμωρεί όποιους δεν είναι δικοί του πιστοί αλλά ανήκουν σε κάποιον άλλον Θεό !!! Οι περισσότερες θρησκείες, μεταξύ των οποίων ο δωδεκαθεϊσμός κι ο χριστιανισμός είναι αυτού του τύπου.
Κοσμικό θρησκευτικό συναίσθημα: Σε σχέση με τα θρησκευτικά ανελεύθερα δογματικά ρεύματα, το «κοσμικό θρησκευτικό συναίσθημα» δεν συσχετίζεται τόσο με το πολιτισμικό επίπεδο ενός έθνους, όσο με την νοητική κατάσταση ενός εξελιγμένου ανθρώπου. Είναι δύσκολο να εξηγηθεί σε κάποιον που το στερείται εντελώς, κυρίως, γιατί συγκριτικά με τις δογματικές και νεκρές μορφές θρησκείας, δεν υπάρχει καμία ανθρωπομορφική σύλληψη κάποιου Θεού. Σύμφωνα μάλιστα με διαχρονικές έρευνες μόνο εξαιρετικά προικισμένα με υψηλή νοημοσύνη άτομα μπορούν να προχωρήσουν σε αυτό το επίπεδο.
Εδώ τα άτομα αντιλαμβάνονται την κενότητα των ανθρωπίνων επιθυμιών και σκοπών. Αντιμετωπίζουν την ύπαρξή τους σαν ένα είδος φυλακής και θέλουν να βιώσουν το σύμπαν σαν ένα αυτοτελές σύνολο. Για αυτούς είναι αδιανόητος ένας Θεός που τιμωρεί κι επιβραβεύει όπως και ένας άνθρωπος που ζει με τον φόβο της τιμωρίας ή με την ελπίδα της μεταθανάτιας αμοιβής. Παρόλο που μπορεί να θεωρηθούν άθεοι, στην πραγματικότητα, είναι οι μόνοι βαθύτατα θρησκευόμενοι άνθρωποι. Άνθρωποι που ο χρόνος κράτησε αγνώστους μεταξύ τους, άνθρωποι όπως ο Λάο Τσε, ο Ηράκλειτος (γενικά οι Ελληνες φιλόσοφοι αν κι όχι όλοι) οι Βούδες, ο Γαλιλαίος, ο Μπαρούχ Σπινόζα, ο Εβολα, ο Κρισναμούρτι, ο Νίτσε κι άλλοι έχουν υπάρξει μεταξύ τους τα πιο ένθερμα ένθεα αδέρφια.
Αρχαιοελληνικοί κανόνες στη καθημερινότητα
Αν συναντούσαμε σήμερα κάποιους σοφούς προγόνους μας, τι θα μας συμβούλευαν να κάνουμε ώστε να βιώνουμε το ευ ζην στην καθημερινότητά μας; Προφανώς θα μας προέτρεπαν να είμαστε: Αγαθοί, δηλαδή να ακτινοβολούμε από την εσωτερική φλόγα και ταυτόχρονα να είμαστε ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ γιατί αυτό σημαίνει η λέξη “Αγαθός”.
Θα συνιστούσαν το Γνώθι σαυτόν, που σημαίνει να βουτήξουμε στην εσωτερική φλόγα, ώστε να γνωρίσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, τι θέλουμε και πώς επιθυμούμε να πορευτούμε στη ζωή. Μόνο έτσι μπορούμε να βαδίσουμε με αποφασιστικότητα στο δικό μας μονοπάτι, χωρίς να μας επηρεάζουν άνθρωποι, γεγονότα ή καταστάσεις και χωρίς να καταπιεζόμαστε.
Οπωσδήποτε θα θεωρούσαν απαραίτητο το Νους υγιής εν σώματι υγιή, γιατί μόνο όταν υπάρχει ισορροπία διανόησης και σώματος μπορεί ο άνθρωπος να βρίσκεται σε αρμονία με τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του.
Χωρίς αμφιβολλία θα ανέφεραν και το ελεύθερον το εύψυχον –«Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον» [ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι] από τον Επιτάφιο του Περικλή – γιατί η Ευτυχία προϋποθέτει την Ελευθερία κι αυτή την Ευψυχία.
Τὸ εὔδαιμον: Ευδαιμονισμός, η υπέρτατη αρχή του βίου είναι η ευτυχία του ατόμου. Αυτή η αρχή χαρακτηρίζει την αρχαία εποχή. Ο Αριστοτέλης δίδασκε ότι η ευδαιμονία επιτυγχάνεται και θεμελιώνεται στον ενάρετο βίο. Ο μεγάλος Περικλής, στον Επιτάφιο θέτει τις προϋποθέσεις της. «τὸ εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ’ ἐλεύθερον τὸ εὔψυχον» Στην νεώτερη φιλοσοφία επανέρχεται με τη σημασία της κοινωνικής ευημερίας , της ωφέλειας και της ευτυχίας όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων. Ευτυχία!! Το χαμόγελο πριν κοιμηθείς μετά από μια δύσκολη μέρα. Η εσωτερική γαλήνη που σου δίνει η βεβαιότητα ότι το πάλεψες και σήμερα, άσχετα από το αποτέλεσμα, ότι έδωσες τη μάχη σου με φρόνημα γενναίο, σαν Ελεύθερος και συνειδητοποιημένος άνθρωπος, στα μικρά ή στα μεγάλα που προέκυψαν.
Τὸ ἐλεύθερον: Η Ελευθερία κάνει ευδαίμων τον άνθρωπο. Η Ελευθερία σε όλες τις μορφές της, μα κυρίως η διανοητική ελευθερία. Ελεύθερος από τα δεσμά του φόβου, των προκαταλήψεων, των δογμάτων, ελεύθερος από κάθε δυνάστη, κάθε σκέψη ωφελιμιστική, κάθε μικρότητα που περιορίζει τις βλέψεις σου στην απόκτηση υλικών μόνον πραγμάτων ή εφήμερης δόξας. Ελεύθερος από το Εγώ, είναι η μόνη ελευθερία που εχει αξία, όπως και η μόνη ελευθερία που είναι εφικτή για τον άνθρωπο μέσα στην φυλακή του Κύριου Δημιουργού – Θεού. Ελευθερία να επιλέγεις, να διατυπώνεις τις σκέψεις σου χωρίς φόβο και πάθος. Ελευθερία να μάχεσαι για το σωστό και το δίκαιο από θαυμασμό για ότι όμορφο δυναμώνει την Εσωτερική Φλόγα. Θαυμάζεις και είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις. Η ικανότητα σου να θαυμάζεις μέσα στην συμπαντική φυλακή είναι η μοναδική σου έξοδος απ’ αυτήν.
Δεν θα ένιωθαν όλοι άνετα -για την ακρίβεια δεν θα άντεχαν καν – αν τους πρόσφερες ξαφνικά ένα κύμα απεριόριστης εσωτερικής φλόγας π.χ. και θα αναρωτιούνταν αν μπορούν να εμπιστευτούν ένα τέτοιο νέο είδος Ενέργειας και μέσα τους θα ανησυχούσαν μήπως δεν αξίζουν μια τέτοια ευεργεσία. Η εσωτερική φλόγα είναι η γενναιότητα, ένα ανώτερο είδος Ενέργειας που μόνο ελάχιστοι μεταξύ ελάχιστων την αντέχουν, αλλώστε προορίζεται και για ελάχιστους.
Τὸ εὔψυχον: Το Γενναίο, το Πολεμικό, το έχων Ψυχή. Είναι το καθαρό βλέμμα, η καθαρή σκέψη. Είναι το θάρρος που σε κάνει να μάχεσαι για τον σκοπό σου. Είναι ο καθαρός σου λόγος, η ανδρεία και η αμετακίνητη στάση σου, είναι η αψογοσύνη του πολεμιστή. Όταν κατέχεις το Εύψυχον δεν υπάρχει κανένας λόγος να το διατυμπανίζεις γιατί χάνεται, αντίθετα ακτινοβολεί στο βλέμμα σου, διασκορπίζεται από κάθε κύτταρο του σώματος σου. Το διαβάζεις μέσα στα μάτια των δειλών, όσων πολύ θα επιθυμούσαν να κρατούν την ίδια με σένα στάση αλλά δεν μπορούν και ξέρουμε τι κάνουν οι παρασιτικοί όταν συναντούν έναν γνήσιο Πολεμιστή!!
Πως προκύπτει η αρνητικότητα και τα προβλήματα
Κάθε αρνητικότητα και η πληθώρα των προβλημάτων σου προκύπτουν από την άρνηση σου να ζεις στον παρόντα χρόνου. Κάθε αρνητικότητα προκαλείται από τη συσσώρευση του παρελθόντος εγωπαθούς χρόνου και την άρνηση του παρόντος. Η ταραχή, το άγχος, η ένταση, η ανησυχία -όλα μορφές φόβου- η ενοχή, οι τύψεις, η μεταμέλεια, η μνησικακία, τα παράπονα, η λύπη, η πικρία κι όλες οι μορφές της παθολογικής εγωπάθειας προκαλούνται από το ότι ζεις υπερβολικά πολύ στο παρελθόν κι όχι αρκετά στον παρόντα χρόνο.
Ο ικανός άνθρωπος ο εὔψυχος ζει στο μέλλον κι εκεί διαμορφώνει το παρόν του. Ένας σχετικά ικανός διανοητικά άνθρωπος ζει στον παρόντα χρόνο και διαμορφώνει εν μέρει το μέλλον του. Ο διανοητικά καθυστερημένος άνθρωπος ζει στο παρελθόν του κι μόλις και μετά βίας στο παρόν, έτσι το μέλλον του είναι μια αέναη επανάληψη του παρελθόντος του.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να αντιληφθούν ότι είναι δυνατόν να υπάρχει μια κατάσταση συνειδητότητας απόλυτα απαλλαγμένη από κάθε αρνητικότητα και με ελεγχόμενα προβλήματα κι όμως, αυτή είναι η απελευθερωμένη κατάσταση προς την οποία δείχνουν όλες οι φιλοσοφικές διδασκαλίες. Είναι η υπόσχεση της λύτρωσης, όχι σε ένα απατηλό μέλλον αλλά εδώ και τώρα. Μπορεί να σου φαίνεται δύσκολο να αναγνωρίσεις ότι ο χρόνος που ζεις είναι η αιτία του πόνου ή των προβλημάτων σου. Σε έμαθαν να πιστεύεις ότι προκαλούνται από συγκεκριμένες καταστάσεις στη ζωή σου. Αν όλα σου τα προβλήματα ή αυτά που εσύ αντιλαμβάνεσαι σαν αιτίες του πόνου ή της δυστυχίας του εξαφανίζονταν σαν από θαύμα από τη ζωή σου, αλλά εσύ δεν είχες την ικανότητα να ζεις στο παρόν, πιο συνειδητός και με επίγνωση, πολύ σύντομα θα έβρισκες τον εαυτό σου με ένα παρόμοιο σύνολο προβλημάτων ή αιτιών πόνου, σαν μια σκιά που σε ακολουθεί όπου κι αν πας. Τελικά υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: οι λέξεις κι ο εσωτερικός σου διάλογος που σε κρατούν αλυσοδεμένο με τον χρόνο.
Το Γέλιο: Ενα μαγικό ξόρκι που λύνει όλα τα προβλήματα
Το γέλιο συνιστά πηγή χαράς και υγείας αλλά και ένα δυνατό εργαλείο δύναμης για τον γενναίο άνθρωπο.
«Ευλογημένος νάσαι εάν τοποθετώντας τις πέτρες
μπορείς να τις στεριώνεις με το γέλιο» Μορύα
Το γέλιο αναβλύζει πηγαία από μέσα μας, εκφράζει συναισθήματα, μεταβιβάζει ολόγυρα την πληροφορία της ευδαιμονίας, της ευχαρίστησης, της χαράς, της χαλάρωσης, της έκπληξης και όλης της συναισθηματικής κατάστασης εκείνου που το βιώνει. Ξεκινώντας από το μικρό χαμόγελο και φτάνοντας έως το τρανταχτό ξεκάρδισμα, είναι ένα κομμάτι του συναισθηματικού μας κόσμου που μας χαρακτηρίζει, είναι δώρο της εξελικτικής διαδικασίας από την πρωτόγονη φύση έως σήμερα. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι στην πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης το γέλιο, πρωτοεμφανίστηκε πιθανότατα ως αντίδραση στον κίνδυνο και γενικότερα σε κάθε άγνωστη εμπειρία. Ίσως ήταν μία από τις εκφράσεις του φόβου που δημιούργησε η έκπληξη ή ακόμη και ένας τρόπος να ειδοποιηθούν οι γύρω για περίεργα συμβάντα και γεγονότα.
Στην αρχαία Ελλάδα και ειδικότερα στη Σπάρτη και στη Θεσσαλία υπήρχαν Ναοί του Γέλωτα. Λέγεται ότι τον Γέλωτα, τον χάρισε στους ανθρώπους η Θεά του έρωτα Αφροδίτη, μαζί με τον Πόθο και την Ηδονή. Στην αρχαιότητα το γέλιο κατείχε σημαντική θέση στη ζωή των ανθρώπων σαν ένα από τα μέσα που ενίσχυε την αιθερική, σωματική υγεία κι αρμονία.
Ο Αριστοτέλης θεωρούσε τον άνθρωπο ως το μόνο γελαστικό ζώο κι ότι το γέλιο επιφέρει κάθαρση με ανώδυνο τρόπο. Ο Ιπποκράτης πίστευε στη θεραπευτική αξία του γέλιου, ενώ ο Δημόκριτος ήταν γνωστός ως «ο φιλόσοφος που γελά» συνέδεε το γέλιο με το «κωμικό της ανθρώπινης φύσης και ζωής» παρομοίαζε τους ανθρώπους με κόκκους άμμου στην ακτή του Απείρου και γελούσε με την ιδέα που έχουν οι άνθρωποι για τον εαυτό τους και τις ασχολίες τους σε σχέση με την πραγματική τους θέση μέσα στο Σύμπαν. Ο Πυθαγόρας, έκρινε αν θα δεχτεί κάποιον για μαθητή του από τον τρόπο που γέλαγε. Ενώ οι λεγόμενοι Γελωτομάντεις στήριζαν τις μαντικές προβλέψεις τους για το μέλλον πάνω στο γέλιο. Ο Επίκουρος τόνιζε την σπουδαιότητα της ψυχικής διάθεσης, που αναγνωρίζει τα όρια που έχει θέσει η φύση, κύριοι της οποίας είμαστε εμείς οι ίδιοι, της αλυπίας, της ευδαιμονίας, της μακαριότητας και της πραότητας συναισθημάτων.
Σύμφωνα με τα έθιμά τους οι ινδιάνοι Ναβάχο ακόμη και τώρα οργανώνουν γιορτή για το πρώτο γέλιο ενός μωρού.
Αλλά και τις τελευταίες δεκαετίες έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο του «αγίου γέλιου». Η πρώτη καταγεγραμμένη εμφάνιση του «αγίου γέλιου» συνέβη το 1993 σε μια εκκλησία των Συνάξεων του Θεού της Φλόριντα, υπό την καθοδήγηση του ηγέτη της Κίνησης της Πίστης, Ρόντνευ Χάουαρντ-Μπράουν ο οποίος περπατούσε ανάμεσα στους παρευρισκόμενους, ακουμπώντας τα χέρια του πάνω τους και τους καλούσε να «γεμίσουν» με το ‘Aγιο Πνεύμα. Στη συνάντηση αυτή πολλοί έπεφταν στο πάτωμα σπαρταρώντας από τα γέλια μέχρι λιποθυμίας.
Το 1994, στην εκκλησία Airport Vineyard του Τορόντο, υπό την καθοδήγηση του πάστορα της «Αμπέλου» Ράντυ Κλαρκ, συνέβη η δεύτερη πολύ μεγαλύτερη εκδήλωση του φαινομένου, που ονομάστηκε από τα βρετανικά ΜΜΕ «η ευλογία του Τορόντο». Στην εκκλησία συμμετείχαν Χριστιανοί που δεν ήταν μόνο Πεντηκοστιανοί, αλλά και Μεννονίτες, Ναζαρηνοί, Αγγλικανοί, Μεθοδιστές, Ρωμαιοκαθολικοί, Βαπτιστές κ.α. Παρόμοια φαινόμενα έχουν ξεκινήσει από το 1995 και στο Μπράουνσβιλ, κοντά στην Πενσακόλα της Φλόριντα, υπό την καθοδήγηση του Στηβ Χιλ.
Ο άνθρωπος, όπως έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες είναι «ζώον γελαστικόν», προσδίδοντάς του μια ιδιότητα, τη δυνατότητά του να γελά, που τον ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα όντα, όπως ακριβώς η νόηση και η γλώσσα. Βέβαια, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες που γίνονται στις μέρες μας, εκτός από τον άνθρωπο, γελούν επίσης οι πίθηκοι, οι χιμπατζήδες και τα τρωκτικά.
Ιστορικά το γέλιο λένε πως προηγήθηκε της ομιλίας. Όλοι ξέρουμε ότι τα μωρά γελάνε πριν ακόμη μάθουν να μιλούν. Μάλιστα εικάζεται πως η προέλευσή του είναι η «παιχνιδιάρικη» επικοινωνία μεταξύ της μητέρας και του νεογνού. Επιστήμονες πιστεύουν ότι πρόκειται για κάτι τόσο βαθιά εγκατεστημένο στα δίκτυα του εγκεφάλου, που τα μωρά χρησιμοποιούν το γέλιο τους για να εκφράσουν το γεγονός ότι αναγνωρίζουν τα οικεία τους πρόσωπα ενισχύοντας το μεταξύ τους δέσιμο. Στα μωρά συνδέεται και με το γαργαλητό, που τους προκαλεί ένα αίσθημα αβεβαιότητας και φόβου. Στη συνέχεια, καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ψεύτικη απειλή και ανταποκρίνονται με γέλιο.
Το χαμόγελο, που διαφέρει από το γέλιο, είναι μέρος της κοινωνικής μας συμπεριφοράς. Χαμογελάμε, συνήθως πιο εύκολα, όχι γιατί εκείνη τη στιγμή νιώθουμε ευτυχισμένοι ή χαρούμενοι, αλλά για να εκφράσουμε ευγένεια ή αποδοχή. Ο Ντάχερ Κέλτνερ, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια, το αποκαλεί χαμόγελο «Pan American» γιατί, είναι χαρακτηριστικό στους αεροσυνοδούς και γενικότερα στους εργαζόμενους όταν συναντούν τους υφισταμένους τους.
Στο γέλιο, η έκφραση του προσώπου είναι γνωστή ως «Duchenne», όνομα που του έδωσε ο Γάλλος φυσιολόγος τον 18ο αιώνα. Το γέλιο φανερώνει αίσθηση ευτυχίας και συνδέεται με την ενεργοποίηση του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου που είναι συνυφασμένο με τα θετικά συναισθήματα. Γελάμε από χαρά και αυθόρμητα. Είναι η πιο αληθινή έκφραση του ανθρώπου. Γι’ αυτό όταν κάποιος προσποιείται το αποτέλεσμα είναι ολοφάνερα αντιαισθητικό.
Σύμφωνα με αμερικανούς ερευνητές, κάθε γέλιο έχει διαφορετική υποσυνείδητη σημασία. Όπως υπογραμμίζουν, υπάρχουν πολλοί τύποι γέλιου που δεν έχουν απαραιτήτως σχέση με κάτι αστείο. Αντίθετα, αποτελούν μια απλή κατάφαση ή αμηχανία, ένα επικοινωνιακό μέσο ή μια έκφραση χαράς.
Επιστήμονες, όπως ο Γιούνγκ υποστηρίζει ότι το γέλιο απελευθερώνει ένα μεγάλο πλεόνασμα ενέργειας που παραμένει φυλακισμένο στον οργανισμό. Ενώ ο Νίτσε θεωρούσε ότι ο άνθρωπος που γελά προστατεύει την πνευματική του υγεία, η οποία διαταράσσεται από δύο επικίνδυνα συναισθήματα, τον φόβο και την οργή. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι αρκετές επιστημονικές μελέτες υποστηρίζουν τις ευεργετικές ιδιότητες του γέλιου, κάτι που ο ποιητής Ε. Ε. Cummings συνοψίζει πολύ εύστοχα σε μια φράση: «Η πιο σπαταλημένη ημέρα είναι εκείνη που δεν γελάσαμε.
Το γέλιο είναι αντίδοτο στον πόνο, το γέλιο είναι θεραπευτικό
Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι την ικανότητα του γέλιου την έχουν και οι πίθηκοι, πράγμα που σημαίνει ότι αυτή η μορφή έκφρασης έχει ιστορία τουλάχιστον 10 εκατομμυρίων ετών. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το γέλιο έχει βαθιές ρίζες στην εξέλιξη των ειδών, καθώς συναντάται ως αντίδραση και σε άλλα θηλαστικά. Στο πρώτο Διεθνές Συμπόσιο για το Χιούμορ και το Γέλιο που διεξήχθη στη Γρανάδα της Ισπανίας ο Ελβετός καθηγητής Βίλιμπαλντ Ρουχ μίλησε για τη γελωτοφοβία, από την οποία πάσχουν όλοι όσοι νομίζουν ότι τα ανέκδοτα που λένε οι άλλοι γύρω τους στρέφονται εναντίον τους. Σύμφωνα με μια μελέτη που έγινε σε 74 χώρες, από το σύνδρομο αυτό πάσχει το 2% του πληθυσμού, κυρίως έφηβοι. Ανάμεσα στις συνέπειές του είναι η απομόνωση και η κατάθλιψη.
Ο λαός που έρχεται πρώτος σε γελωτοφοβία είναι οι Βρετανοί, γνωστοί και για τη φλεγματική τους ιδιοσυγκρασία. Ένα χαμόγελο, είναι μια εκδήλωση αγάπης για την ζωή, φέρνει φως, δημιουργεί λάμψη, σπέρνει χαρά, χτίζει επικοινωνία. Χαμογελάμε από την βρεφική ηλικία, από ένστικτο ακόμη και στον ύπνο μας. Στην παιδική ηλικία ξεσπάμε σε γέλια κατά μέσο όρο σαράντα φορές την ημέρα, ενώ μεγαλώνοντας μόνο δεκαέξι, δηλαδή γύρω στις έξι χιλιάδες φορές τον χρόνο.
Το γέλιο δραστηριοποιεί το αυτόνομο παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα, το οποίο ελέγχει μια πληθώρα λειτουργιών του οργανισμού, από την αναπνοή και την πέψη, ως την κυκλοφορία του αίματος και την αρτηριακή πίεση. Έτσι ενισχύει το ανοσοποιητικό, το καρδιαγγειακό (μειώνει την πίεση και διαστέλλει τις αρτηρίες διευκολύνοντας την κυκλοφορία του αίματος) και το πεπτικό σύστημα. Γυμνάζει το στομάχι, τους κοιλιακούς και τη λεκάνη και οξυγονώνει και τονώνει τον οργανισμό. Πέντε λεπτά γέλιου ισοδυναμούν με δέκα λεπτά κωπηλασίας ή τζόγκινγκ.
Απελευθερώνει τις παυσίπονες και ηρεμιστικές ορμόνες ενδορφίνες, καταπολεμά το στρες και διώχνει επώδυνα συναισθήματα (φόβο, θυμό, ανία, λύπη). Με το γέλιο τεντώνονται και χαλαρώνουν 400 διαφορετικοί μυώνες του σώματος, κάτι που επιτυγχάνεται και με ασκήσεις κατά του στρες Καθαρίζει τον οργανισμό από τις τοξίνες και χαλαρώνει τους σφιγμένους μυώνες του προσώπου, αλλά και γενικά όλου του σώματος. Ανοίγει την όρεξη ενώ με μία ώρα γέλιου καίμε 500 θερμίδες, καθώς ενεργοποιούνται όλες οι μυικές ομάδες του σώματος.
Γελάμε όταν κάποιο ερέθισμα φθάσει σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου
Σύμφωνα με πρόσφατα ευρήματα όταν γελάμε συμβαίνουν μια σειρά από γεγονότα. Αρχικά εκλύονται κατεχολαμίνες, νευροδιαβιβαστές, που συνήθως απελευθερώνονται προκειμένου να επιτρέψουν στον οργανισμό ν’ αντιδράσει άμεσα σ’ ένα πιθανό κίνδυνο. Οι κατεχολαμίνες αυξάνουν την παροχή οξυγόνου στον εγκέφαλο και στους μυς, μειώνουν το αίσθημα της κούρασης και δημιουργούν ένα αίσθημα ευφορίας. Το αίσθημα της ευφορίας μας προδιαθέτει να ξαναγελάσουμε και όταν γελάμε συχνά αυξάνεται η παραγωγή ενδορφινών, ορμόνες της χαράς – φυσικές μορφίνες, οι οποίες έχουν αναλγητική και χαλαρωτική δράση.
Το γέλιο μειώνει την έκκριση ορμονών του άγχους, αδρεναλίνη, κορτιζόνη, επινεφρίνη και ντοπαμίνη, χαλαρώνει τους μυς και εκτονώνει το θυμικό. Κινεί το διάφραγμα και έτσι γίνεται ένα εσωτερικό μασάζ σε όλη την σπλαχνική κοιλότητα, με αποτέλεσμα να λειτουργεί καλύτερα το πεπτικό σύστημα. Λειτουργεί σαν ένα είδος εσωτερικού τζόκινγκ, ανεβάζει την πίεση ώστε να αυξήσει την παροχή οξυγόνου και αίματος στους ιστούς, αλλάζει τον κύκλο της αναπνοής ώστε να γίνεται εισπνοή περισσότερου οξυγόνου και εκπνοή περισσότερου διοξειδίου του άνθρακα.
Έρευνες έχουν δείξει ότι ο ανθρώπινος οργανισμός έχει τις δικές του παυσίπονες και ευφορικές ουσίες. Γελώντας φέρνουμε στην επιφάνεια τα όμορφα, αρμονικά συναισθήματά μας, την θέληση, την ελπίδα, την χαρά και την εμπιστοσύνη, έτσι νιώθουμε χαλάρωση, ηρεμία και συναισθηματική ευεξία.
Το γέλιο από την φύση του εμποδίζει τον νου να γεννά λέξεις, έτσι πετυχαίνουμε να πάψει ο εσωτερικός διάλογος, αφήνοντας για λίγο έγνοιες κι αγωνίες. Απομακρύνει τα αρνητικά συναισθήματα και εγκαθιστά μια διανοητική χαλάρωση, μια αναζωογόνηση, ενισχύοντας τα δυναμικά συναισθήματά και την καλύτερη έκφρασή τους. Η έκφραση «λυθήκαμε από τα γέλια» έχει άμεση σχέση με τη χαλάρωση που προκαλεί το γέλιο. Το γέλιο συντελεί στην αισθαντική μας υγεία, γιατί μέσω αυτού εγκαθιδρύεται η χαρά κι η ευτυχία.
Η χαρά και η ευτυχία υπάρχουν μέσα στον κάθε ικανό άνθρωπο και το γέλιο τις βοηθάει να βγουν στην επιφάνεια. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα κοινωνικά συστήματα από την θρησκεία έως την πολιτική πολεμούν με δόλιους και προπαγανδιστικούς τρόπους το καθαρό γέλιο και το υποκαθιστούν με πορνογραφήματα και θορυβώδεις κακολογίες.
Μέσω του γέλιου εκφράζουμε την αισιόδοξη όψη μας, την αντίσταση μας ενάντια στον κόπο, τον πόνο και το φόβο που δημιουργεί η καθημερινότητα, είναι ένας φυσικός τρόπος άμυνας του οργανισμού, μια κάθαρση σε σωματικό, συναισθηματικό και νοητικό επίπεδο. Βοηθά στη γρηγορότερη ανάρρωση, γι’ αυτό και σε πολλά νοσοκομεία του εξωτερικού υπάρχουν «αίθουσες γέλιου» για να βοηθήσουν τους ασθενείς να αναρρώνουν πιο γρήγορα.
Το γέλιο είναι κοινωνικό και μεταδοτικό
Μπορούμε να γελάμε και μόνοι μας, έχει όμως διαπιστωθεί ότι εκτιμάμε περισσότερο το ίδιο αστείο αν το μοιραζόμαστε με παρέα. Το 1962 ξέσπασε στην Τανζανία επιδημία γέλιου που διήρκεσε δυόμισι χρόνια. Ολόκληρες περιοχές είχαν «μολυνθεί» και δεν σταματούσαν. Το πρόβλημα λύθηκε με καραντίνα των «γελαστών» χωριών.
Ο Γάλλος φιλόσοφος Henri Bergson στο βιβλίο του «Το Γέλιο», αναφέρει μεταξύ άλλων: «Για να καταλάβουμε το γέλιο, πρέπει να το τοποθετήσουμε στο φυσικό του περιβάλλον που είναι η κοινωνία, πρέπει προπάντων να καθορίσουμε τη χρήσιμη λειτουργία του που είναι μια κοινωνική λειτουργία. Το γέλιο οφείλει να ανταποκρίνεται σε ορισμένες απαιτήσεις της από κοινού ζωής. Το γέλιο οφείλει να έχει μια κοινωνική σημασία, η λειτουργία του γέλιου είναι να καταστέλλει τις χωριστικές τάσεις, ο ρόλος του είναι να διορθώνει την ακαμψία σε ευκαμψία, να αναπροσαρμόζει τον καθένα μας σε όλους, τέλος να στρογγυλεύει τις γωνίες».
Λέει ακόμα ότι, υπάρχει στο γέλιο μια κίνηση ύφεσης κι ότι λειτουργεί σαν μέσο διόρθωσης, ότι τιμωρεί ορισμένα ελαττώματα και ότι η λειτουργία του είναι να εκφοβίζει ταπεινώνοντας, αναφερόμενος στην κοινωνική σημασία του. Το κωμικό σχετίζεται συχνά με τα ήθη, με τις ιδέες, αλλά και με τις προκαταλήψεις μιας κοινωνίας. Το 1992 πενήντα χιλιάδες πολίτες ενός ινδικού κρατιδίου επινόησαν την πρώτη «γελαστή» διαμαρτυρία. Επί ένα εικοσιτετράωρο γελούσαν κάτω από το κτίριο της κυβέρνησης η οποία και παραιτήθηκε αμέσως μετά.
Χαμογελάτε κάνει τους Aλλους ν’ Ανησυχούν
Το γέλιο είναι ένα μυστήριο. Καλύτερα να το βιώσεις παρά να ακούς κάποιον να σου μιλά γι’ αυτό. Είναι η μόνη συνηθισμένη εμπειρία όταν δεν είσαι πια μες το μυαλό σου κι εγώ το χρησιμοποιώ για να σου δώσω φευγαλέες ματιές του μη νου, του διαλογισμού. Καθώς ο νους εξαφανίζεται κι αφήνει πίσω του μια σιωπή, έναν διαλογιστικό χώρο, αλλάζει τελείως ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα. Προέρχεται από τα βάθη της ύπαρξής μας και είναι δώρο της Δύναμης στον άνθρωπο. Είναι δυνατό όταν γελάσεις με την καρδιά σου να σταματήσει ο εσωτερικός σου διάλογος και να ανοίξουν οι πνεύμονες σου, γεμίζοντας ολόκληρο το σώμα με χαρά και δύναμη.
Το γέλιο δεν είναι μονοδιάστατο περικλείει και όλες τις διαστάσεις της ύπαρξης. Όταν γελάς, συμμετέχει το σώμα σου, το μυαλό σου και η ψυχή σου. Είναι απόλυτο, άγριο, πανέμορφο, μέσα στην αγριότητά του. Κάθε ίνα της ύπαρξής σου ζωντανεύει, κάθε κύτταρό σου αρχίζει να χορεύει. Είναι βασικό, συστατικό της ζωής και της υγείας σου. Ασφαλώς και αλλάζει την ίδια σου την χημεία. Αλλάζει τα εγκεφαλικά σου κύματα αλλάζει την νοημοσύνη σου. Σε κάνει πιο έξυπνο. Τα μέρη του μυαλού σου που ως τώρα κοιμόνταν ξαφνικά ξυπνούν. Το γέλιο φτάνει ως τον εσώτατο εγκέφαλό σου, ως την καρδιά σου.
Τα παιδιά μπορούν να γελάσουν γιατί βλέπουν καθαρά τα πράγματα. Δεν έχουν προσδοκίες να θαμπώνουν την όρασή τους. Κι ο κόσμος είναι γεμάτος με αστεία και παράλογα πράγματα! Ένα παιδί δεν μπορεί να μην το παρατηρήσει. Η ικανότητα της επιβίωσης υπάρχει μέσα σου από την στιγμή που γεννιέσαι, αλλά η τέχνη του να μετατρέπεις την ζωή σε γιορτή πρέπει να το μάθεις, να εκπαιδευτείς πάνω σε αυτό.
Τον ρόλο του γέλιου σαν μια παγκόσμια γλώσσα έκφρασης των βασικών ανθρώπινων συναισθημάτων αποδεικνύει έρευνα Βρετανών επιστημόνων, ενώ επίσης συνδέεται και με την εξέλιξη των ειδών. Οι ερευνητές διαπίστωσαν πως άνθρωποι προερχόμενοι από τη Βρετανία αλλά και από την αφρικανική φυλή Χίμπα, που ζει απομονωμένη βόρεια της Ναμίμπια, μπορούν να αναγνωρίζουν βασικά αισθήματα όπως η χαρά, ο εκνευρισμός, ο φόβος, η λύπη, μέσω απλών ήχων όπως αυτός του γέλιου, παρά την διαφορετική πολιτισμική ή φυλετική τους προέλευση. Σύμφωνα με τη Σόφι Σκοτ, ερευνήτρια στο University College of London, αυτό υποδεικνύει ότι αυτά τα αισθήματα και οι φωνητικές τους αρθρώσεις ή εκφράσεις, είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπινους πολιτισμούς. Σε αυτή την έρευνα, μέλη από τα δύο γκρουπ Βρετανοί και Χίμπα, άκουσαν μια ιστορία και στο τέλος της ακρόασης τους ζητήθηκε να συνδυάσουν τον ήχο που ταίριαζε καλύτερα στο ύφος της αφήγησης. Οι Βρετανοί άκουσαν ήχους από τους Χίμπα και τανάπαλιν: τα αποτελέσματα έδειξαν πως το γέλιο ήταν πολύ καλά διακριτό και από τις δύο ομάδες, καθώς και για τις δύο σήμαινε χαρά.
Η καθημερινότητά μας, η ανταγωνιστικότητα και η ρουτίνα της ζωής ισοπεδώνει τα συναισθήματα και καταδικάζει τον άνθρωπο σε μια περίοδο απαισιοδοξίας, στειρότητας κι έντασης, αλλά και υπερδιόγκωσης του εγώ. Μπορούμε να διώξουμε αυτή τη σκοτεινιά από πάνω μας, από μέσα μας, από γύρω μας. Μπορούμε να βρούμε τη λύση και να υπάρξει λύτρωση και υγεία. Το ξέσπασμα γέλιου με αναζήτηση της αστείας πλευράς και του ευχάριστου, της όμορφης όψης των πραγμάτων, του αυθόρμητου πειράγματος ίσως και της αφέλειας μας γεμίζουν με θάρρος και αισιοδοξία. Το πηγαίο γέλιο προσδίδει φωτεινές πινελιές στο σκοτάδι της όποιας απογοήτευσης που πιέζει την ψυχή μας. Το γέλιο αφυπνίζει την κατανόηση και την χαρά της ζωής, όπως ο χορός και το τραγούδι συνδέει τον άνθρωπο με τον Κοσμικό Αιθέρα.
Ας βάλουμε το γέλιο στη ζωή μας, ας το μοιραστούμε, ας νιώσουμε χαρά κι ανακούφιση. Με αυτό μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μικροατυχίες, προκλήσεις, απογοητεύσεις και να θωρακίσμουμε την υγεία μας. Μπορούμε να γελάμε με πράγματα που μας προβληματίζουν κάνοντάς τα πιο «μικρά».
Αυτό δεν σημαίνει πως παύουν να υπάρχουν, απλά ότι δεν μας κυριεύουν. Το γέλιο μπορεί να διώξει μακριά τα αρνητικά συναισθήματα, τις εντάσεις και τις πλάνες που μας κυκλώνουν και να μας απελευθερώσει. Ας μην αφήσουμε τον χρόνο να κυλά χωρίς γέλιο, δεν υπάρχουν πάντα οι κατάλληλες στιγμές, μπορούμε όμως εμείς να τις δημιουργούμε. Αφήνοντας το γέλιο ν’ αναβλύσει από «μέσα μας», να μας κατακλύσει, ενεργοποιούμε την αληθινή μας ύπαρξη, την μοναδικότητά μας, συντονιζόμαστε με την χαρά, αντλούμε τροφή για κατανόηση, γινόμαστε πιο δημιουργικοί και αποκτούμε σιγή για μια βαθύτερη επικοινωνία με την ανθρώπινη ουσία μας.
Το γέλιο αναδύει τα συναισθήματα της ευφορίας, της αισιοδοξίας, της ευδαιμονίας και της ικανοποίησης της ζωής. Ένα χαμόγελο, ακτινοβολεί την χαρά μας και εκπέμπει το μήνυμα της συμμετοχής μας στην εκπλήρωση του Ιερού Σκοπού της Ανύψωσης.
Ένα συναίσθημα που εξαπολύεται στο διάστημα γυρίζει σαν μπούμεραγκ στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε, φρόντισε να είναι θετικό συναίσθημα.
Μια απ’ τις πιο ελκυστικές μορφές που, παρά τις αντινομίες της, πάντα κεντρίζει το ενδιαφέρον μας και ερεθίζει τη φαντασία μας, που με την απίστευτη τύχη της (ή μήπως ικανότητα;) συνέπαιρνε τους συγκαιρινούς της αλλά και τους συγχρόνους μας, είναι η αυτοκράτειρα Θεοδώρα. Αν τα μισά αληθεύουν απ’ τη Μυστική Ιστορία του Προκοπίου, που σημειωτέον δεν τόλμησε να δημοσιοποιήσει όσο ζούσε ο σπουδαίος ιστορικός, θα μας έκαναν να κοκκινίσουμε από ντροπή. Προσωπικά της βγάζω το καπέλο όχι τόσο για τις δεξιότητες, που αναμφίβολα είχε, όσο γι’ αυτήν τη φλόγα της προσωπικότητάς της που κράτησε αναμμένη καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της και για το γεγονός πως κατόρθωσε από μια ασημαντότητα να κυβερνήσει de facto τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία της εποχής της.
Η Θεοδώρα στον Ιππόδρομο. Ελαιογραφία από τον Jean-Joseph Benjamin-Constant, 190ος αιώνας
