Ποιος Σκότωσε Περισσότερους Ανθρώπους Στην Βίβλο; Ο Θεός Η Ο Σατανάς; Η Σοκαριστική Αλήθεια Αποκαλύπτεται!

Απάντηση: Ο ΘΕΟΣ
Μέτρησα τον αριθμό των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους από τον Θεό στην Αγία Γραφή.Και είναι 2.038.344. Αυτός ο αριθμός, βέβαια,υποτιμά σημαντικά τον συνολικό αριθμό των θανάτων που έχουν προκληθεί από τον Θεό. Περιλαμβάνονται μόνο τα εγκλήματα για τα οποία δίνονται συγκεκριμένοι αριθμοί. Υπάρχουν πολλές εκδηλώσεις στην Αγία Γραφή, όπου δεν αναφέρεται ο αριθμός των θανάτων.Ο Κατακλυσμός του Νώε, τα Σόδομα και τα Γόμορρα, ή οι πολλές πληγές, οι λιμοί, κλπ όλα είναι άγνωστες μεταβλητές, που ενδέχεται να ωθήσουν τον αριθμό αυτό και πάνω από τριάντα εκατομμύρια.

Ο Σατανάς από την άλλη είναι τεκμηριωμένο ότι προκάλεσε τον θάνατο μόνο 10 ατόμων στο γραπτό κείμενο της Βίβλου. Ακόμη και εκείνοι οι 10 σκοτωμοί είναι ύποπτοι, επειδή ο Θεός επιτρέπει ουσιαστικά στον Σατανά να κάνει τις δολοφονίες ως μέρος ενός «στοιχήματος» (οικογένεια του Ιώβ). Δεν με πιστεύετε; Εδώ είναι η γραφή:

Ιώβ. 1,1            Ἄνθρωπος τις ἦν ἐν χώρᾳ τῇ Αὐσίτιδι, ᾧ ὄνομα Ἰώβ, καὶ ἦν ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἀληθινός, ἄμεμπτος, δίκαιος, θεοσεβής, ἀπεχόμενος ἀπὸ παντὸς πονηροῦ πράγματος.

Ιώβ. 1,1                      Εις την Αυσίτιδα χώραν εζούσεν ένας άνθρωπος ο οποίος ωνομάζετο Ιώβ. Ητο ευθύς και έντιμος, άμεμπτος, δίκαιος απέναντι όλων, ευσεβής προς τον Θεόν, απέφευγε κάθε πονηρόν πράγμα, κάθε αμαρτωλήν πράξιν.

Ιώβ. 1,2            ἐγένοντο δὲ αὐτῷ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς.

Ιώβ. 1,2                     Αυτός είχεν αποκτήσει επτά υιούς και τρεις θυγατέρας.

Ιώβ. 1,3            καὶ ἦν τὰ κτήνη αὐτοῦ πρόβατα ἑπτακισχίλια, κάμηλοι τρισχίλιαι, ζεύγη βοῶν πεντακόσια, θήλειαι ὄνοι νομάδες πεντακόσιαι, καὶ ὑπηρεσία πολλὴ σφόδρα καὶ ἔργα μεγάλα ἦν αὐτῷ ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ ἦν ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος εὐγενὴς τῶν ἀφ᾿ ἡλίου ἀνατολῶν.

Ιώβ. 1,3                     Είχε δε πλήθος ζώα εις την ιδιοκτησίαν του· επτά χιλιάδας πρόβατα, τρεις χιλιάδας καμήλους, πεντακόσια ζεύγη βοών, αγέλην από πεντακοσίας θηλείας όνους. Δια την επιστασίαν και βοσκήν όλων αυτών είχε μεγάλον αριθμόν υπηρετών. Καλός δε και πλούσιος καθώς ήτο, είχε κάμει μεγάλα έργα εις την χώραν του. Και έτσι ο άνθρωπος εκείνος ήτο ενας από τους πολύ διακεκριμένους ανθρώπους των ανατολικών εκείνων χωρών.

Ιώβ. 1,4            συμπορευόμενοι δὲ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ πρὸς ἀλλήλους ἐποιοῦσαν πότον καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν, συμπαραλαμβάνοντες ἅμα καὶ τὰς τρεῖς ἀδελφὰς αὐτῶν ἐσθίειν καὶ πίνειν μετ᾿ αὐτῶν.

Ιώβ. 1,4                     Τα παιδιά του εσυνήθιζαν να μεταβαίνουν με την σειράν των στο σπίτι του καθ' ενός από αυτά και παρέθεταν συμπόσιον κάθε ημέραν. Παρελάμβαναν δε μαζή των και τας τρεις αδελφάς των να τρώγουν και να πίνουν μαζή των.

Ιώβ. 1,5            καὶ ὡς ἂν συνετελέσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ πότου, ἀπέστελλεν Ἰὼβ καὶ ἐκαθάριζεν αὐτοὺς ἀνιστάμενος τὸ πρωΐ καὶ προσέφερε περὶ αὐτῶν θυσίας κατὰ τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν καὶ μόσχον ἕνα περὶ ἁμαρτίας περὶ τῶν ψυχῶν αὐτῶν· ἔλεγε γὰρ Ἰώβ· μή ποτε οἱ υἱοί μου ἐν τῇ διανοίᾳ αὐτῶν κακὰ ἐνενόησαν πρὸς Θεόν. οὕτως οὖν ἐποίει Ἰὼβ πάσας τὰς ἡμέρας.

Ιώβ. 1,5                     Οταν δε ετελείωναν αι ημέραι των συμποσίων, έστελλεν ο Ιώβ άνθρωπον, και εκαλούσε όλα τα τέκνα του και τα εκαθάριζε δια θυσιών προς τον Θεόν. Εσηκώνετο, δηλαδή, ενωρίς το πρωϊ και προσέφερε δι' αυτά θυσίας, αναλόγους με τον αριθμόν των. Προσέφερε και ένα μόσχον ως θυσίαν προς εξιλέωσιν των αμαρτιών των δια τας ψυχάς των. Εκανε δε τούτο ο Ιώβ, διότι εσκέπτετο και έλεγε· “μήπως τυχόν τα παιδιά μου εσκέφθησαν κατά την ώραν των συμποσίων σκέψεις αμαρτωλάς και ημάρτησαν έτσι απέναντι του Θεού;” Ετσι εφέρετο και επορεύετο ο Ιώβ όλας τας ημέρας της ζωής του.

Ιώβ. 1,6            Καὶ ἐγένετο ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη, καὶ ἰδοὺ ἦλθον οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ παραστῆναι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ ὁ διάβολος ἦλθε μετ᾿ αὐτῶν.

Ιώβ. 1,6                     Καποιαν όμως ημέραν οι άγγελοι του Θεού παρουσιάσθησαν ενώπιον του Κυρίου. Μαζή δέ με αυτούς ήλθεν και ο διάβολος.

Ιώβ. 1,7            καὶ εἶπεν ὁ Κύριος τῷ διαβόλῳ· πόθεν παραγέγονας; καὶ ἀποκριθεὶς ὁ διάβολος τῷ Κυρίῳ εἶπε· περιελθὼν τὴν γῆν καὶ ἐμπεριπατήσας τὴν ὑπ᾿ οὐρανὸν πάρειμι.

Ιώβ. 1,7                     Ο Κυριος είπεν στον διάβολον· “από που έχεις έλθει;” Ο διάβολος απεκρίθη και είπεν· “αφού περιήλθαν όλην την γην και περιεπάτησα εις ολόκληρον την υπό τον ουρανόν, ήλθα εδώ”.

Ιώβ. 1,8            καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Κύριος· προσέσχες τῇ διανοίᾳ σου κατὰ τοῦ παιδός μου Ἰώβ, ὅτι οὐκ ἔστι κατ᾿ αὐτὸν ἐπὶ τῆς γῆς, ἄνθρωπος ἄμεμπτος, ἀληθινός, θεοσεβής, ἀπεχόμενος ἀπὸ παντὸς πονηροῦ πράγματος;

Ιώβ. 1,8                     Ο Κυριος τον ηρώτησεν· “έστρεψες τον νουν σου και έδωσες προσοχήν στον δούλον μου τον Ιώβ, δια να ίδης ότι δεν υπάρχει άλλος άνθρωπος αρετής όμοιος προς αυτόν επάνω εις την γην, άμεμπτος, ακέραιος, ευσεβής, ξένος και αμέτοχος προς κάθε πονηρόν και αμαρτωλόν έργον;”

Ιώβ. 1,9            ἀπεκρίθη δὲ ὁ διάβολος καὶ εἶπεν ἐναντίον τοῦ Κυρίου· μὴ δωρεὰν Ἰὼβ σέβεται τὸν Κύριον;

Ιώβ. 1,9                     Ο διάβολος απήντησε και ειπέ προς τον Κυριον· “μήπως δωρεάν και χωρίς αμοιβάς αυτός σέβεται σε τον Κυριον;

Ιώβ. 1,10           οὐ σὺ περιέφραξας τὰ ἔξω αὐτοῦ καὶ τὰ ἔσω τῆς οἰκίας αὐτοῦ καὶ τὰ ἔξω πάντων τῶν ὄντων αὐτοῦ κύκλῳ; τὰ δὲ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ εὐλόγησας καὶ τὰ κτήνη αὐτοῦ πολλὰ ἐποίησας ἐπὶ τῆς γῆς.

Ιώβ. 1,10                   Οχι βέβαια. Συ, με την παντοδύναμον προστασίαν σου, ως με ασφαλή και απαραβίαστον φραγμόν, δεν περιεφρούρησες και περιφρουρείς τα περί αυτόν και όσα υπάρχουν εις την οικίαν του και όλα τα εξωτερικά του πράγματα ολόγυρα; Και επί πλέον όλα τα έργα των χειρών του τα έχεις ευλογήσει και εις μεγάλον αριθμόν έχεις πληθύνει τα ζώα του εις την χώραν του.

Ιώβ. 1,11           ἀλλὰ ἀπόστειλον τὴν χεῖρά σου καὶ ἅψαι πάντων, ὧν ἔχει· ἦ μὴν εἰς πρόσωπόν σε εὐλογήσει.

Ιώβ. 1,11                    Αλλα άπλωσε το χέρι σου, έγγισε και αφαίρεσε όλα αυτά, που έχει, και τότε ασφαλώς θα δυσφορήση και θα σε βλασφημήση κατά πρόσωπον”.

Ιώβ. 1,12           τότε εἶπεν ὁ Κύριος τῷ διαβόλῳ· ἰδοὺ πάντα, ὅσα ἐστὶν αὐτῷ, δίδωμι ἐν τῇ χειρί σου, ἀλλ᾿ αὐτοῦ μὴ ἅψῃ. καὶ ἐξῆλθεν ὁ διάβολος ἀπὸ προσώπου Κυρίου. -

Ιώβ. 1,12                   Τοτε ο Κυριος είπεν στον διάβολον· “ιδού, όλα όσα έχει, τα παραδίδω εις την εξουσίαν σου. Αυτόν όμώς τον ίδιον δεν θα τον εγγίσης καθόλου”. Ο διάβολος έφυγεν από έμπροσθεν του Κυρίου.

Ιώβ. 1,13           Καὶ ἦν ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη, οἱ υἱοὶ Ἰὼβ καὶ αἱ θυγατέρες αὐτοῦ ἔπινον οἶνον ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῶν τοῦ πρεσβυτέρου.

Ιώβ. 1,13                   Μιαν, λοιπόν, ημέραν τα παιδιά και αι θυγατέρες του Ιώβ έτρωγαν εις κοινόν συμπόσιον εν τη οικία του μεγαλυτέρου αδελφού των.

Ιώβ. 1,14           καὶ ἰδοὺ ἄγγελος ἦλθε πρὸς Ἰὼβ καὶ εἶπεν αὐτῷ· τὰ ζεύγη τῶν βοῶν ἠροτρία, καὶ αἱ θήλειαι ὄνοι ἐβόσκοντο ἐχόμεναι αὐτῶν,

Ιώβ. 1,14                   Τοτε ένας αγγελιαφόρος ήλθεν στον Ιώβ και του είπε· “τα ζευγάρια των βοϊδιών σου αροτριούσαν και αι θήλειαι όνοι έβοσκαν αμέρινοι εκεί πλησίον των.

Ιώβ. 1,15           καὶ ἐλθόντες οἱ αἰχμαλωτεύοντες ᾐχμαλώτευσαν αὐτὰς καὶ τοὺς παῖδας ἀπέκτειναν ἐν μαχαίραις· σωθεὶς δὲ ἐγὼ μόνος ἦλθον τοῦ ἀπαγγεῖλαί σοι.

Ιώβ. 1,15                   Αίφνης επήλθον εναντίον αυτών λησταί και ήρπασαν τα βόϊδια και τας θηλυκάς όνους, αφού προηγουμένως έσφαξαν με τας μαχαίρας των τους δούλους σου. Εγώ μόνος διέφυγα την σφαγήν και σωθείς ήλθον εδώ, δια να σου αναγγείλω το θλιβερόν γεγονός”.

Ιώβ. 1,16           ἔτι τούτου λαλοῦντος, ἦλθεν ἕτερος ἄγγελος καὶ εἶπε πρὸς Ἰώβ· πῦρ ἔπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέκαυσε τὰ πρόβατα καὶ τοὺς ποιμένας κατέφαγεν ὁμοίως· σωθεὶς δὲ ἐγὼ μόνος ἦλθον τοῦ ἀπαγγεῖλαί σοι.

Ιώβ. 1,16                   Ενώ ακόμη αυτός ωμιλούσε, ήλθεν άλλος αγγελιαφόρος και είπε προς τον Ιώβ· “φωτιά έπεσεν από τον ουρανόν και έκαυσεν εξ ολοκλήρου τα πρόβατα, κατέφαγε δε και τους βοσκούς η φωτιά αυτή. Εγώ μόνος διεσώθην από την καταστροφήν και ήλθα να σου αναγγείλω το θλιβερόν γεγονός”.

Ιώβ. 1,17           ἔτι τούτου λαλοῦντος ἦλθεν ἕτερος ἄγγελος καὶ εἶπε πρὸς Ἰώβ· οἱ ἱππεῖς ἐποίησαν ἡμῖν κεφαλὰς τρεῖς καὶ ἐκύκλωσαν τὰς καμήλους καὶ ᾐχμαλώτευσαν αὐτὰς καὶ τοὺς παῖδας ἀπέκτειναν ἐν μαχαίραις· ἐσώθην δὲ ἐγὼ μόνος καὶ ἦλθον τοῦ ἀπαγγεῖλαί σοι.

Ιώβ. 1,17                   Ενῷ ακόμη αυτός ωμιλούσε, και παρείχε τας θλιβεράς πληροφορίας, ήλθεν άλλος αγγελιοφόρος και είπε προς τον Ιώβ· “έφιπποι λησταί χωρισμένοι εις τρία τμήματα, ήλθαν εναντίον μας και περικύκλωσαν τας καμήλους και τας ήρπασαν. Τους δούλους σου, που εφύλασσαν αυτάς, εφόνευσάν με τας μαχαίρας των. Εγώ μόνος διέφυγα την σφαγήν και σωθείς ήλθα να σου αναγγείλω το θλιβερόν γεγονός”.

Ιώβ. 1,18           ἔτι τούτου λαλοῦντος ἄλλος ἄγγελος ἔρχεται λέγων τῷ Ἰώβ· τῶν υἱῶν σου καὶ τῶν θυγατέρων σου ἐσθιόντων καὶ πινόντων παρὰ τῷ ἀδελφῷ αὐτῶν τῷ πρεσβυτέρῳ,

Ιώβ. 1,18                   Ενῷ και αυτός ακόμη ωμιλούσε, έρχεται άλλος αγγελιαφόρος αναγγέλλων προς τον Ιώβ· “καθ' ον χρόνον οι υιοί σου και αι θυγατέρες σου έτρωγαν και έπιναν εις την οικίαν του μεγαλυτέρου αυτών αδελφού,

Ιώβ. 1,19           ἐξαίφνης πνεῦμα μέγα ἐπῆλθεν ἐκ τῆς ἐρήμου καὶ ἥψατο τῶν τεσσάρων γωνιῶν τῆς οἰκίας, καὶ ἔπεσεν ἡ οἰκία ἐπὶ τὰ παιδία σου, καὶ ἐτελεύτησαν· ἐσώθην δὲ ἐγὼ μόνος καὶ ἦλθον τοῦ ἀπαγγεῖλαί σοι.

Ιώβ. 1,19                   αιφνιδίως ήλθε μέγας βίαιος άνεμος από την έρημον επέπεσεν ορμητικός εις τας τέσσαρας γωνίας της οικίας, η δε οικία εκρημνίσθη επάνω εις τα παιδιά σου και εκείνα ετάφησαν κάτω από τα ερείπια. Εγώ δε μόνος από τους υπηρέτας εσώθην και ήλθα να σου αναγγείλω το θλιβερόν γεγονός”.
Ιώβ 1:1-19

 Μπερδευτήκατε; Το ίδιο κι εγώ.
Τώρα ας κάνουμε ένα βήμα παραπέρα, ας αναφέρουμε κάποιους πραγματικούς αριθμούς στις δολοφονίες του Θεού.

''ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ''	Απόδειξη	Αριθμός νεκρών	Σύνολο
Ο Θεός πνίγει τους πάντες στη γη (εκτός από τον Νώε και την οικογένειά του)	Γένεση 7:23	30.000.000	30.000.000
Ο Θεός ρίχνει βροχή φωτιά και θειάφι στα Σόδομα και τα Γόμορρα, σκοτώνοντας τους όλους.	Gen.19: 24	1000	30001000
Η γυναίκα του Λωτ γιατί κοίταξε πίσω	Gen.19: 26	1	30001001
Ο Er ο οποίος ήταν "κακός στα μάτια του Κυρίου"	Gen.38: 7, 1 Chr.2: 3	1	30001002
Ο Αυνάν για να χυθεί το σπέρμα του	Gen.38: 10	1	30001003
Η 7η Αιγυπτιακή Πληγή: Χαλάζι	Exodus 9:25	30.000	30031003
Ο Θεός σκοτώνει κάθε αιγυπτιακό πρωτότοκο παιδί.	Ex.12 :29-30	500.000	30531003
Ο Θεός πνίγει τον αιγυπτιακό στρατό	Ex.14 28	1000	30532003
Ο Θεός και ο Μωυσής βοηθούν τον Ιησού του Ναυή να σκοτώσει τους Αμαληκίτες	Ex.17 13	1000	30533003
Όσους χορεύουν γυμνοί γύρω από τον  χρυσό μόσχο του Ααρών	Ex.32 :27-28, 35	3000	30536003
Οι γιοί του Ααρών επειδή πρόσφεραν παράξενη φωτιά στον Θεό	Lev.10:1-3, Num.3:4, 26:61	2	30536005
Ένας βλάσφημος	Lev.24 :10-23	1	30536006
Ο Θεός έκαψε μέχρι θανάτου έναν άγνωστο αριθμό διαμαρτυρόμενων	Αριθμοί 11:01	100	30536106
Ο Θεός έστειλε «μια πολύ μεγάλη πληγή" σε όσους διαμαρτυρήθηκαν για το φαγητό.	Num.11: 33	10.000	30546106
Ο Θεός σκότωσε όσους μουρμούρισαν, με μια μάστιγα.	Num.14 :35-36	100	30546206
Ένας άνθρωπος που μάζεψε τα μπαστούνια του Σαββάτου	Num.15 :32-36	1	30546207
Τους Κορέ, Δαθάν και Αβειρων (και τις οικογένειές τους)	Num.16: 27	12 +	30546219
Κάηκαν μέχρι θανάτου για να προσφέρουν θυμίαμα	Num.16: 35, 26:10	250	30546469
Για διαμαρτυρίες	Num.16: 49	14.700	30561169
Σφαγή των Αραδιτών	Num.21 :1-3	3000	30564169
Σε όσους διαμαρτυρήθηκαν για την έλλειψη τροφίμων και νερού, ο Θεός έστειλε φλογερά φίδια να δαγκώσουν τους ανθρώπους, και πολλοί από αυτούς έχασαν τη ζωή τους.	Num.21: 6	100	30564269
Ο Θεός παραδίδει τα Bashanites στα χέρια του Μωυσή και ο Μωυσής σκοτώνει όλους "έως ότου δεν έμεινε κανένας ζωντανός."	Num.21 :34-35	1000	30565269
Για «διάπραξη πορνείας με τις κόρες του Moab"	Num.25: 9	24.000	30589269
Σφαγή Μαδιανίτων (32.000 παρθένες διατηρήθηκαν στη ζωή)	:1-35 Num.31	90.000 +	30679269
Η σφαγή της Anakim, τα παιδιά του Ησαύ, και του Χορίμ	Δευτερονόμιο 2:21-22	5000	30684269
Ο Θεός σκλήρυνε την καρδιά του βασιλιάς της Εσεβών, έτσι ώστε οι Ισραηλίτες να μπορέσουν να σφάξουν τον λαό του. (Συμπεριλαμβάνονται αρκετές πόλεις)	Dt.2 :33-34	3000	30687269
Ο Θεός παρέδωσε τον βασιλιά της Βασάν, έτσι ώστε οι Ισραηλίτες να μπορέσουν να σφάξουν τον λαό του.	Dt.3 :3-6	60.000	30747269
Σφαγή της Ιεριχούς	Joshua 6:21	1000	30748269
Ο Θεός λέει στον Ιησού του Ναυή να σκοτώσει δια λιθοβολισμού τον Achan (και την οικογένειά του) για τη λήψη καταραμένου πράγματος.	Joshua 7:10-12, 24-26	5 +	30748274
Ο Θεός λέει στον Ιησού του Ναυή να επιτεθεί στο Ai και να κάνει ό, τι έκανε στην Ιεριχώ (να τους σκοτώσει όλους).	Ιησούς του Ναυή 8:1-25	12.000	30760274
Ο Θεός σφάζει τους Αμορραίους και κυνηγά ακόμη και αυτούς  που προσπαθούν να ξεφύγουν.	Joshua 10:10-11	1000	30761274
Ο Joshua σκοτώνει 5 βασιλιάδες και κρεμάει τα πτώματά τους σε δέντρα	Joshua 10:24-26	5	30761279
Σφαγή 7 πόλεων	Joshua 10:28-42	7000	30768279
Ο Θεός παραδίδει τα Hazorites.	Ιησούς του Ναυή 11:8-12	1000	30769279
Σφαγή του Anakim	Joshua 11:20-21	1000	30770279
Ο Θεός παραδίδει τους Χαναναίους και Φερεζαίους	Κριτές 1:04	10.000	30780279
Ο Ehud παραδίδει ένα μήνυμα από το Θεό: ένα μαχαίρι στην κοιλιά του βασιλιά	Jg.3 :15-22	1	30780280
Ο Θεός παραδίδει τους Μωαβίτες	Jg.3 :28-29	10.000	30790280
Σφαγή των Χαναναίων	Jg.4: 15	1000	30791280
Ο Θεός αναγκάζει τους στρατιώτες των Μαδιανίτων να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο.	Jg.7 :2-22, 8:10	120.000	30911280
Ο Θεός παρέδωσε τους Αμμωνίτες στον Ιεφθάε για να σφαγιασθούν.	Jg.11 :32-33	1000	30912280
Το Πνεύμα του Κυρίου έρχεται στον  Samson	Jg.14: 19	30	30912310
Το Πνεύμα του Κυρίου δεσπόζει τον Samson	Jg.15 :14-15	1000	30913310
Ο Θεός υποβοηθάει την τρομοκρατική πράξη του  Σαμψών	Jg.16 :27-30	3000	30916310
"Ο Κύριος πάταξε τον Benjamin"	Jg.20 :35-37	25.100	30941410
Περισσότεροι Βενιαμίτες	Jg.20 :44-46	25.000	30966410
Γιατί έψαχναν  μέσα στην κιβωτό του Κυρίου	1 Sam.6: 19	50070	31016480
Ο Θεός παρέδωσε τους Φιλισταίους	1 Sam.14: 12	20	31016500
Ο Θεός αναγκάζει τους Φιλισταίους στρατιώτες να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο.	1 Sam.14: 20	1000	31017500
Ο Θεός παραγγέλλει στον Σαούλ να σκοτώσει κάθε άνδρα Αμαληκίτη, γυναίκα, και παιδί.	1 Sam.15 :2-3	1000	31018500
Ο Samuel (κατ'εντολή του Θεού) οδηγεί τον Agag στο θάνατο	1 Sam.15 :32-33	1	31018501
Ο Θεός παραδίδει τους Φιλισταίους.	1 Sam.23 :2-5	1000	31019501
«Ο Κύριος πάταξε τον Nabal."	1 Sam.25: 38	1	31019502
Ο Θεός παραδίδει τους Φιλισταίους στο Δαβίδ (πάλι).	2 Sam.5: 19, 25	1000	31020502
Ο Ουζά για την προσπάθειά του να κρατήσει την κιβωτό από πτώση	2 Sam.6 :6-7, 1 Chr.13 :9-10	1	31020503
Το Αγοράκι του Δαβίδ και της  Bathsheba	2 Samuel 12:14-18	1	31020504
Ο Θεός στέλνει τριετές πείνα λόγω της πράξης του Σαούλ .	2 Sam.21: 1	5000	31025504
Οι Επτά γιοι του Σαούλ που κρεμάστηκαν στο ονομά του	2 Sam.21 :6-9	7	31025511
Από πανούκλα ως τιμωρία για την απογραφή του Δαβίδ (μόνο οι άνδρες. Πιθανότατα 200.000, αν και μεταξύ των θυμάτων υπήρξαν γυναίκες και παιδιά)	2 Sam.24: 13, 1 Chr.21: 7	70.000 +	31095511
Ένας προφήτης επειδή πίστεψε το ψέμα άλλου προφήτη	1 Kg.13 :1-24	1	31095512
Ο Βαασά σκότωσε τους πάντες στο σπίτι του Ιεροβοάμ ", σύμφωνα με τη ρήση του Κυρίου."	1 Kings 15:29	1000	31096512
Ο Zimri σκότωσε τους πάντες στο σπίτι του Βαασά "σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου."	1 Kg.16 :11-12	1000	31097512
Οι θρησκευτικοί ηγέτες σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια ενός διαγωνισμού προσευχής	1 Kg.18 :22-40	450	31097962
Ο Θεός παραδίδει τους Σύριους στα χέρια των Ισραηλιτών	1 Kg.20 :28-29	100.000	31197962
Ο Θεός ρίχνει ένα τοίχος πάνω σε στρατιώτες της Συρίας	1 Kg.20: 30	27.000	31224962
Ο Θεός έστειλε ένα λιοντάρι να φάει έναν άνθρωπο για να την δολοφονία ενός προφήτη	1 Kg.20 :35-36	1	31224963
Ο Οχοζίας σκοτώνεται επειδή μίλησε σε λάθος θεό.	2 Βασιλέων 1:2-4, 17, 2 Chr.22 :7-9	1	31224964
Κάηκαν μέχρι θανάτου από τον Θεό	2 Kg.1 :9-12	102	31225066
Ο Θεός στέλνει δύο αρκούδες για να σκοτώσουν τα παιδιά που κοροίδεψαν το φαλακρό κεφάλι του Ελισσαιέ	2 Kg.2 :23-24	42	31225108
Ποδοπατούνται μέχρι θανάτου επειδή αμφισβήτησαν τον Ηλία	2 Kg.7 :17-20	1	31225109
Ο Θεός προκαλεί πείνα για επτά χρόνια.	2 Kg.8: 1	10.000	31235109
Jezebel, έκφυλη γυναίκα	2 Kg.9 :33-37	1	31235110
Ο Jehu  σκότωσε "το μόνο που απέμεινε από τους Αχαάβ στη Σαμάρεια ... σύμφωνα με τη ρήση του Κυρίου"	2 Kg.10 :16-17	100	31235210
Ο Θεός έστειλε τα λιοντάρια για να σκοτώσουν "κάποιους" ξένους	2 Kg.17 :25-26	3 +	31235213
Αποκοιμίζοντας τους στρατιώτες των Ασσυρίων	2 Kg.19: 35, 2 Chr.32: 21, Is.37: 36	185.000	31420213
Σαούλ	1 Chronicles 10:14	1	31420214
Ο Θεός παραδίδει το Ισραήλ στα χέρια του Ιούδα	2 Chronicles 13:15-17	500.000	31920214
Jeroboam	2 Chr.13: 20	1	31920215
"Ο Κύριος πάταξε τους Αιθίοπες."	2 Chr.14 :9-14	1.000.000	32920215
Ο Θεός σκοτώνει τον Jehoram βγάζοντας τα έντερά του έξω	2 Chr.21 :14-19	1	32920216
Ιουδαίοι στρατιώτες επειδή εγκατέλειψαν τον Κύριο	2 Chr.28: 6	120.000	33040216
Ο Θεός παρέδωσε τους Ισραηλίτες στα χέρια των Χαλδαίων.	2 Chr.36 :16-17	1000	33041216
Σύζυγο του Ιεζεκιήλ	Ιεζεκιήλ 24:15-18	1	33041217
Ανανίας και Sapphira	Πράξεις 5:1-10	2	33041219
Ηρώδης	Πράξεις 12:23	1	33041220

Σίγουρα θα σας έχει γεννηθεί το ερώτημα... «Όλα αυτά για την αγάπη του ''Θεού"»;

Γιατί οι άνδρες δεν ικανοποιούν τις γυναίκες τους;

Τι είναι αυτό που οι γυναίκες θέλουν και οι άνδρες δεν μπορούν να καταλάβουν; Ασφάλεια, τρυφερότητα, αναγνώριση κόπων, σεξουαλικό ενδιαφέρον;;;; Ίσως…. Αλλά υπάρχει μία βασική απάντηση, που καλύπτει όλα τα παραπάνω:


Οι άνδρες δεν ικανοποιούν τις γυναίκες τους επειδή ΔΕΝ κάθονται να τις ακούσουν!

Σας φαίνεται παράξενο; Και όμως, είναι αληθινό! Πέρα από κάθε ανάγκη που μπορεί να έχει μία γυναίκα –και ίσως είναι διαφορετική για κάθε ξεχωριστή περίπτωση-, το βασικό πρόβλημα των περισσότερων γυναικών είναι ότι δεν συζητάνε με τον άντρα τους.

Πότε οι άντρες συζητάνε και ‘ακούνε’ τις γυναίκες τους;

Στην αρχή μιας σχέσης, άντρες και γυναίκες τείνουν να είναι πιο επικοινωνιακοί και να συζητάνε. Αυτό είναι μια φυσιολογική διαδικασία, επειδή σε αυτή τη φάση της γνωριμίας οι άνθρωποι χρειάζεται να μαζέψουν όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούν για το άλλο άτομο, από τα βασικά, όπως που γεννήθηκαν, που μεγάλωσαν, με τι ασχολούνται, ως πιο μικρά πράγματα, όπως το αγαπημένο τους φαγητό, η αγαπημένη τους μουσική ή ταινία, κλπ, που όμως και αυτά έχουν την αξία και τη σημασία τους στην παγίωση μιας σχέσης.

Άντρες και γυναίκες λοιπόν μπαίνουν με ενθουσιασμό στη διαδικασία να ανακαλύψουν ο ένας τον άλλον, και αυτό γίνεται τόσο σε λεκτικό επίπεδο, με ερωτήσεις και απαντήσεις, όσο και σε σεξουαλικό επίπεδο.

Η έλλειψη συζήτησης είναι κάτι το οποίο συνήθως εμφανίζεται μετά τον γάμο.

Γιατί τα περισσότερα παντρεμένα ζευγάρια δε συζητάνε;

Αφού εδραιωθεί η σχέση και οδηγήσει σε γάμο, ξαφνικά το ζευγάρι βρίσκεται απέναντι σε περισσότερες ευθύνες, δουλειές, υποχρεώσεις. Η ωραία περίοδος του φλερτ, της σχέσης και της ανεμελιάς έχει περάσει και μια νέα φάση ζωής αρχίζει. Πολλοί άνθρωποι, κυρίως άνδρες, δεν είναι προετοιμασμένοι να περάσουν σε αυτή τη διαφορετική φάση, όχι για άλλο λόγο, αλλά επειδή τα πρότυπα που έχουν από τη δική τους οικογένεια είναι διαφορετικά από αυτά που επικρατούν σήμερα και τα οποία διεκδικεί μια γυναίκα.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι σημερινοί άντρες δεν έχουν από τη δική τους πατρική οικογένεια το πρότυπο, ή την εικόνα, του πατέρα που συζητάει με τη σύζυγό του. Η εικόνα που έχουν οι περισσότεροι άντρες από τον δικό τους πατέρα είναι πιο ‘παλιομοδίτικη΄, με λιγότερη επικοινωνία, λιγότερη ανάμιξη στην ανατροφή των παιδιών και στις δουλειές του σπιτιού και μεγαλύτερη αποστασιοποίηση από την καθημερινή λειτουργία της οικογένειας. Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι οι παλαιότεροι δεν αγαπούσαν την οικογένειά τους, αλλά ότι είχαν έναν διαφορετικό τρόπο να εκφράζουν το νοιάξιμο και τη φροντίδα τους προς την οικογένεια, κυρίως μέσα από καθαρά πρακτικούς τρόπους και οικονομική υποστήριξη.

Ένας άλλος λόγος που οι άντρες δεν κουβεντιάζουν με τις γυναίκες τους –και αυτό προκύπτει από έρευνες ανά τον κόσμο- είναι το ότι δε θεωρούν ιδιαίτερα σημαντική τη συζήτηση, ειδικά όταν αυτή δεν οδηγεί σε κάτι συγκεκριμένο. Αν ξεκινήσει κανείς από τις διαφορές του ανδρικού και του γυναικείου εγκεφάλου, θα διαπιστώσει ότι ο ανδρικός εγκέφαλος επιθυμεί να λύσει ένα πρόβλημα που έχει αρχή-μέση-τέλος, ενώ ο γυναικείος εγκέφαλος έχει προτίμηση στην ανάλυση της λεπτομέρειας και του συναισθήματος, χωρίς απαραίτητα να φτάνει σε ένα τελικό αποτέλεσμα ή λύση. Έτσι, αν η γυναίκα συζητήσει με τον άντρα της για ένα χαλασμένο αντικείμενο που πρέπει να διορθωθεί, για τον άντρα αυτή είναι μια γόνιμη συζήτηση, αφού είτε θα το διορθώσει ο ίδιος είτε θα κανονίσει να το επιδιορθώσει κάποιος άλλος. Αντίθετα, οι γυναίκες επιθυμούν πιο ‘φιλοσοφικές’ ή υπαρξιακές συζητήσεις, όπως να συζητήσουν τα συναισθήματά τους, τις σκέψεις τους σχετικά με κάποιο κοινωνικό ή προσωπικό ζήτημα, να αναλύσουν τη σχέση τους κοκ.

Γιατί η έλλειψη συζήτησης αποτελεί σημαντικό πρόβλημα στις σχέσεις;

Η έλλειψη συζήτησης αποτελεί σημαντικό πρόβλημα σε μία σχέση επειδή δεν καλύπτει μία από τις πιο βασικές συναισθηματικές ανάγκες των γυναικών: την αίσθηση ότι ο άλλος πραγματικά νοιάζεται, μας σέβεται και είναι διατεθειμένος να μας ακούσει ώστε να μας συμπαρασταθεί ή να μας βοηθήσει. Αυτό όμως οδηγεί σε παρεξήγηση: δημιουργείται στη γυναίκα η εντύπωση ότι ο άντρας της δεν την καλύπτει, δεν ενδιαφέρεται και ότι είναι αποστασιοποιημένος.
Όταν η γυναίκα αισθάνεται συναισθηματική απομόνωση, συχνά καταφεύγει στην αρχαία ‘τιμωρία’ της Λυσσιστράτης: απέχει από τη σεξουαλική ζωή με τον άντρα της. Αυτό με τη σειρά του δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα στον άντρα της, με αποτέλεσμα να δημιουργείται τελικά ένας φαύλος κύκλος έλλειψης ικανοποίησης και των δύο μελών του ζευγαριού και ένα δυσάρεστο συναίσθημα στη σχέση.

Από την άλλη, αν ρωτήσει κανείς έναν άνδρα αν το κίνητρό του για να μη συζητάει είναι η έλλειψη νοιαξίματος ή συναισθήματος προς τη γυναίκα του, θα μείνει με ανοιχτό το στόμα! Θα απαντήσει ότι και φυσικά μιλάνε και επικοινωνούν και τακτοποιούν όλα τα –πρακτικά- θέματά τους, και ότι δεν καταλαβαίνει τι παραπάνω θέλει η γυναίκα του!  

Αυτό που θέλουν οι γυναίκες….

Τελικά, αυτό που θέλουν οι γυναίκες για να είναι ικανοποιημένες είναι το συναίσθημα ότι ο άντρας τους τις ακούει. Άρα, για να ικανοποιήσει ο άντρας τη γυναίκα του θα πρέπει να συζητήσει μαζί της και μέσα από την κουβέντα μπορεί να προσφέρει συναισθηματική κατανόηση αλλά και να καλύψει πολλές συναισθηματικές ανάγκες, όπως ασφάλεια, τρυφερότητα, αναγνώριση κόπων και να δείξει έτσι το συναισθηματικό και το σεξουαλικό ενδιαφέρον του για τη γυναίκα του.
Για να πετύχει ο άντρας να ικανοποιήσει τη γυναίκα του σε ένα βαθύτερο επίπεδο, χρειάζεται συζήτηση, κάτι που δεν είναι και τόσο δύσκολο! Το ζευγάρι μπορεί να προγραμματίσει το δικό του ‘ραντεβού’, εκτός σπιτιού, για έναν καφέ, με μοναδικό στόχο να μιλήσουν και να δώσουν ο ένας στον άλλον την αμέριστη προσοχή τους (αυτό σημαίνει όχι κινητά, tablets, ή ηλεκτρονικές διασπάσεις της προσοχής!).

Ας μην ξεχνάμε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στην επικοινωνία και σε ένα με την καλή έννοια ‘πάρε-δώσε’, όπου καθένας ρωτάει τον άλλον τι επιθυμεί και του το προσφέρει, αμοιβαία, ώστε και τα δύο μέλη του ζευγαριού να αισθάνονται ότι δίνουν και παίρνουν και ότι αυτό δημιουργεί ικανοποίηση, ψυχική σύνδεση και ωραία συναισθήματα μεταξύ τους.

Σέξτος ο Εμπειρικός

Σέξτος ο Εμπειρικός και Πυρώννεια φιλοσοφία

Ο Σέξτος ο Εμπειρικός  (β΄μισό 2ου – αρχές 3ου αι.μ. κ.ε.) ήταν φιλόσοφος και γιατρός, εκπρόσωπος του σκεπτικισμού στη φιλοσοφία και του εμπειρισμού στην ιατρική, γνωστός κυρίως από τα σωζόμενα συγγράμματά του, τα οποία έχουν συνταχθεί μεταξύ 180 και του 200 μ. κ.ε. Από δική του μαρτυρία προκύπτει ότι καταγόταν από την Ελλάδα και από τον Διογένη τον Λαέρτιο ότι ήταν μαθητής του γιατρού Ηροδότου του Ταρσέα και δάσκαλος του Σατουρίνου. Πιθανή θεωρείται η δραστηριότητά του στη Ρώμη.

Ονομάστηκε Εμπειρικός γιατί ακολουθούσε την εμπειρική (αντίθετη προς τη δογματική ή θεωρητική) ιατρική σχολή, που είχε στενές σχέσεις με τον φιλοσοφικό σκεπτικισμό. Αναφέρεται πως έζησε στην Αλεξάνδρεια, τη Ρώμη ή την Αθήνα και ήταν ο γνωστότερος εκπρόσωπος της διδασκαλίας του πυρρωνισμού. Το φιλοσοφικό του έργο θεωρείται η πληρέστερη αφήγηση του αρχαιοελληνικού και ρωμαϊκού σκεπτικισμού.

Από το συγγραφικό έργο του έχουν διασωθεί:

*Οι Πυρρώνειοι υποτυπώσεις ή υποθέσεις σε τρία βιβλία που περιέχουν επιτομή της διδασκαλίας του θεμελιωτή του σκεπτικισμού Πύρρωνα τον Ηλείο και της ιστορίας της σχολής του.

*Προς μαθηματικούς σε 6 βιβλία (απευθυνόμενα με διαδοχική σειρά «προς γραμματικούς», «προς ρητορικούς», «προς γεωμετρικούς», «προς αριθμητικούς», «προς αστρολόγους» και «προς μουσικούς»), όπου ο Σέξτος ελέγχει το δογματισμό που χαρακτηρίζει τα λεγόμενα «εγκύκλια» μαθήματα.

*Προς δογματικούς σε 5 βιβλία απευθυνόμενα «προς λογικούς» α’ και β’ «προς φυσικούς» α’ και β’ και «προς ηθικούς» τα θεωρούμενα ως βιβλία 7-11.

*Τα ιατρικά συγγράμματά του «Ιατρικά υπομνήματα και Περί ψυχής υπόμνημα» δεν έχουν διασωθεί.

Με τον όρο Πυρρωνισμός ή Πυρώνειος αίρεσις καθιερώθηκε να ονομάζεται η σκεπτικιστική φιλοσοφική Σχολή της οποία ιδρυτής ήταν ο Αινησίδημος (1ος αιώνας π.κ.ε.) προς τιμήν του αρχαίου Έλληνα σκεπτικιστή φιλοσόφου Πύρρωνα (360 – 270 π.κ.ε.) αν και η σχέση του ιστορικού προσώπου του Πύρρωνα με την σχολή που φέρει το όνομα του είναι θολή και αμφίβολη.

Γενικά κατά τον Πυρρωνισμό η αντικειμενική γνώση για τα πράγματα είναι αδύνατη. Συνεπώς στο κάθε σοφό είναι προτιμότερο να «επέχει» (εποχή και όχι αποχή) προκειμένου έτσι να εξασφαλίζει για τον εαυτόν του την αταραξία. Οι οπαδοί αυτής της Σχολής ονομάσθηκαν Σκεπτικοί φιλόσοφοι.

Ο Σέξτος Εμπειρικός και η ατέρμονη παλινδρόμηση της δικαιολόγησης. Δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα για τον Σέξτο Εμπειρικό. Δεν ξέρουμε πότε γεννήθηκε, ούτε πότε πέθανε αυτός ο κωδικοποιητής του Ελληνικού σκεπτικισμού. Δεν ξέρουμε που έζησε, ούτε που μαθήτευσε, ούτε καν αν ήταν Έλληνας ή βάρβαρος. Φαίνεται πως ήταν γιατρός, επικεφαλής κάποιας φιλοσοφικής σχολής. Οι περισσότεροι μελετητές τον τοποθετούν στο 2ο μ.κ.ε αιώνα. Πρόκειται μόνον για εικασίες.

Αυτό που ξέρουμε είναι ότι ο Σέξτος Εμπειρικός συνέγραψε τα έργα «πυρρώνειες  υποτυπώσεις» και «προς λογικούς». Τα βιβλία αυτά , μαζί με αρκετά ακόμα που του αποδίδονται συνήθως, συγκεντρώνουν διακοσίων χρόνων σκεπτικιστικά επιχειρήματα. Καθώς ο Σέξτος ήθελε να αντικρούσει τους δογματικούς της εποχής του, περιγράφει υπομονετικά τα δόγματα του Αριστοτέλη , του Διόδωρου Κρόνου, των στωικών και πολλών άλλων.

Ο Σέξτος καταγράφει φιλοσοφικές θέσεις με μοναδικό σκοπό να τις υπονομεύσει. Η ειρωνεία είναι ότι, τοπογραφώντας κτίσματα που προορίζονται για κατεδάφιση, ο Σέξτος είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για τη διατήρηση τους. Όπως γινόταν και με τον άλλο ακούσιο ιστορικό της αρχαίας φιλοσοφίας , τον Διογένη Λαέρτιο , τα έργα του Σέξτου κυκλοφορούσαν ευρέως και μονίμως, επειδή είχε μια κλίση στα παράδοξα.

Ο Σέξτος μας αφήνει στην αβεβαιότητα σχετικά με το συγκεκριμένο κλάδο σκεπτικισμού που ενστερνιζόταν. Ερμηνεύεται επί μακρόν ως υπέρμαχος της αναστολής της κρίσης σε όλα τα θέματα. Οι αρχαίοι γνώριζαν ότι οι  πυρρωνιστές εμπνέονταν από τον Πύρρωνα Τον Ηλείο. Ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει ότι ο Πύρρωνας διδάχτηκε τη φιλοσοφία του στην Ινδία. Ο Πύρρωνας θα μπορούσε να είχε επισκεφθεί την Ινδία ακολουθώντας την εκστρατεία του Μακεδόνα Αλέξανδρου.

Οι μελετητές έχουν επισημάνει αρκετά γνωρίσματα της πυρρώνειας φιλοσοφίας που μοιάζουν ξένα στην ελληνική φιλοσοφία και που ήταν εγγενή στην ινδική φιλοσοφία. Ο Διογένης αναφέρει επίσης ότι, εφόσον ο Πύρρωνας δεν εμπιστευόταν καμία πεποίθηση περισσότερο από κάποια άλλη, έβγαινε από το δρόμο του για το τίποτα χωρίς να παίρνει προφυλάξεις, αλλά αντιμετωπίζοντας όλους τους κινδύνους όπως έρχονταν, είτε ήταν κάρα, είτε γκρεμοί, σκυλιά ή οτιδήποτε άλλο» . Mολαταύτα, ο Πύρρωνας κατάφερε να φτάσει τα ενενήντα, χάρη στους πολλούς μαθητές και φίλους που «συνήθιζαν να τον ακολουθούν από κοντά»

Ο θεραπευτικός Πυρρωνισμός: Ο Σέξτος αντιμετωπίζει τη φιλοσοφία ως ένα είδος ψυχικής διαταραχής που μπορεί να την απαλύνει ο διάλογος. Όπως συνηθίζουν να κάνουν οι γιατροί, ο Σέξτος παρουσιάζει τη θεραπεία του ως τελείως τυχαία ανακάλυψη. Όπως κι άλλοι αναζητητές της αλήθειας, ο σκεπτικιστής ξεκίνησε ως δογματικός που απογοητεύτηκε από την αποτυχία του να επιλύσει τα παράδοξα. Αποκαμωμένος, περιέπεσε σε μια κατάσταση αναστολής της κρίσης.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτή η αμφιβολία τον απάλλαξε από την αγωνία που είχε ελπίσει να διώξει με την ανακάλυψη της αλήθειας. Ο Σέξτος θυμάται την ιστορία του Απελλή, ο οποίος προσπαθούσε να ζωγραφίσει τους αφρούς που βγάζει το άλογο από το στόμα του. Αυτός ο διάσημος ζωγράφος χρησιμοποιούσε ένα σπόγγο για να καθαρίζει το χρώμα που άφηναν στον πίνακα οι αποτυχημένες του προσπάθειες. Ο Απελλής ένιωσε τόσο απογοητευμένος ώστε εκσφενδόνισε το σπόγγο στον πίνακα. Προς μεγάλη του έκπληξη, το σημάδι που άφησε ο σπόγγος απεικόνιζε παραστατικά τους αφρούς του αλόγου.

Ομοίως, ο σκεπτικιστής σκόνταψε άθελά του σε μια λύση των προβλημάτων που τον στεναχωρούσαν. Ο πυρρωνισμός εδραιώνει αυτή την τυφλή τύχη.

Η βασική στρατηγική του Σέξτου είναι να αντιμετωπίζει την ασυνέπεια μάλλον ως καθησυχαστικό σύμμαχο παρά ως αντίπαλο. Όταν διαπιστώνετε ότι αρχίζετε να σχηματίζετε γνώμη για ένα θέμα, προσπαθήστε να σκεφτείτε αντίθετα επιχειρήματα. Καθώς τα υπέρ και τα κατά αντισταθμίζονται, επέρχεται η γαλήνη του νου.

Αυτή η μέθοδος της ισοδυναμίας πρέπει να κατανοηθεί ψυχολογικά. Θα ήταν δογματικό να θεωρήσει κανείς ότι ένα επιχείρημα είναι εξίσου αδιάσειστο με ένα άλλο. Ο σκοπός του Σέξτου είναι να εξισορροπήσει τη δύναμη πειθούς των επιχειρημάτων, όχι τα πραγματικά πλεονεκτήματα τους. Μετρά τη δύναμη της πειθούς παθητικά, παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο το επιχείρημα επενεργεί στο υπό συζήτηση θέμα.

Σε ατομικό επίπεδο, είναι δύσκολο να διαχωρίσετε τη γνώμη σας για το αδιάσειστο του επιχειρήματος, από την αντικειμενική λογική του δύναμη. Η αυτοθεραπεία δεν σας προσφέρει ψυχική απόσταση. Αλλά όταν ο Σέξτος θεραπεύει άλλους, μπορεί ελεύθερα να προσαρμόσει τη λογοθεραπεία του στο συγκεκριμένο ασθενή.

Ο σκεπτικιστής. Επιθυμεί να θεραπεύει με το λόγο, όσο καλύτερα μπορεί, την οίηση και την απερισκεψία των δογματικών. Έτσι όπως ακριβώς οι γιατροί που θεραπεύουν τις σωματικές αρρώστιες έχουν γιατρικά τα οποία διαφέρουν σε ισχύ και εφαρμόζουν τα βαριά σ εκείνους που οι αρρώστιες τους είναι βαριές και τα ηπιότερα σε όσους έχουν προσβληθεί ήπια, έτσι και ο σκεπτικιστής εκθέτει επιχειρήματα που διαφέρουν σε ισχύ και χρησιμοποιεί εκείνα που έχουν βαρύτητα και είναι ικανά με την αυστηρότητα του να απαλλάξουν τον δογματικό από την αρρώστια του, την οίηση, σε περιπτώσει όπου η βλάβη οφείλεται σε βαριά κρίση απερισκεψίας.

Eνώ χρησιμοποιεί τα ηπιότερα επιχειρήματα στην περίπτωση εκείνων στους οποίους η αρρώστια της οίησης είναι πολύ επιπόλαιη και εύκολο να θεραπευτεί, και τους οποίους είναι δυνατόν να επαναφέρει στην υγεία με ηπιότερες μεθόδους πειθούς. (πυρρώνειες υποτυπώσεις ΙΙΙ,280-81)

Ο Σέξτος ενδιαφέρεται μάλλον για το ποια είναι η επίδραση ενός επιχειρήματος παρά για το ποια οφείλει να είναι. Αφηγείται γαλήνια την εμπειρία του παραγωγικού συλλογισμού, όπως του διαιθυλαμιδίου του λυσεργικού οξέος (LSD) στις «εργαστηριακές σημειώσεις» του το 1943.

Η μέθοδος του Σέξτου να τιτλοδοτεί τα επιχειρήματα με αντεπιχειρήματα πρέπει να ασκείται επίπονα, περίπτωση, την περίπτωση. Εξυπηρετικά, ο Σέξτος προετοιμάζει επίσης υποδείγματα επιχειρημάτων για κάθε σκοπό, τα οποία βοηθούν τον άρρωστο να υποστηρίξει άλλες θέσεις ώσπου να επιτευχθεί η ισοπαλία. Καθώς ο άρρωστος μετατρέπεται σε καρδαμωμένο διαλεκτικό, αφομοιώνει το μάθημα ότι «η λογική είναι μεγάλη κατεργάρα» και παύει να παίρνει τα φιλοσοφικά επιχειρήματα στα σοβαρά.

Ο Σέξτος δεν μπορεί να ισχυριστεί την θεραπευτική φιλοσοφία που σκιαγραφήσαμε πιο πάνω. Όποιος ισχυρίζεται μια πρόταση υπαινίσσεται ότι γνωρίζει πως είναι αληθής. Επομένως ο Σέξτος περιορίζει αυστηρά τα φιλοσοφικά του σχόλια. Για να καλύψει τα περιστασιακά ολισθήματα, διανθίζει τα γραπτά του με καθολικές διαψεύσεις:

Γιατί, σε σχέση με όλες τις εκφράσεις των σκεπτικιστών, πρέπει να συλλάβουμε πρώτα το γεγονός ότι δεν διατυπώνουμε κανέναν θετικό ισχυρισμό που αφορά την απόλυτη αλήθεια τους , εφόσον λέμε ότι πιθανώς αντικρούουν οι ίδιες τον εαυτό τους, βλέποντας ότι οι ίδιες συμπεριλαμβάνονται στα πράγματα για τα οποία εκφράζουν την αμφιβολία τους, όπως ακριβώς τα καθαρτικά φάρμακα δεν εξαλείφουν απλώς τα υγρά από το σώμα, αλλά αποβάλλονται και τα ίδια με τα υγρά. (Πυρρώνειες υποτυπώσεις Ι.1206)

Ο Σέξτος συνιστά τον πυρρωνισμό μάλλον ως τρόπο ζωής παρά ως δόγμα.

Ο πυρρωνισμός διαφέρει από τον σκεπτικισμό που άκμασε αφότου  ο Αρκεσίλαος ανέλαβε τα ηνία της πλατωνικής Ακαδημίας. Ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος αυτής της νέας ακαδημίας, ο Καρνεάδης, διατεινόταν ότι η γνώση είναι αδύνατη. Οι στωικοί είχαν αντιτάξει ότι η αμφιβολία είναι παραλυτική. Δεν ξέρουμε τι κάνουμε στη συνέχεια. Οι σκεπτικιστές της νέας Ακαδημίας αποκρίθηκαν ότι οι αποφάσεις μπορούν να λαμβάνονται βάσει των πιθανοτήτων (ποιοτικού χαρακτήρα, όχι του αριθμητικού είδος που εισήγαγαν ο Πασκάλ και ο Φερμά τον 17ο αιώνα).

Μερικές προτάσεις είναι περισσότερο δικαιολογημένες από άλλες. Πολλοί σύγχρονοι επιστήμονες είναι μετριοπαθείς σκεπτικιστές αυτού του επιφυλακτικού είδους. Πιστεύουν στο αναπόφευκτο του ανθρώπινου σφάλματος και θεωρούν ότι μπορούμε να κάνουμε λάθος για τα πάντα. Με βάση ένα ελέγξιμο μείγμα παρατήρησης και θεωρίας, οι επιστήμονες αποδίδουν πιθανότητες στις υποθέσεις εργασίας. Καθώς εισέρχονται νέα στοιχεία , οι πιθανότητες αναθεωρούνται.

Η επιστήμη είναι μια σχεδία που επισκευάζεται διαρκώς. Κανένα μέρος δεν είναι ουσιώδες. Η σχεδία επιπλέει χάρη στη διεργασία της αναθεώρησης.

Ο Σέξτος δεν παραδέχεται ότι οι ακαδημαϊκοί σκεπτικιστές έχουν το δικαίωμα να ισχυρίζονται τη σαρωτική γενίκευση «η γνώση είναι αδύνατη». Μια απόδειξη ότι «δεν υπάρχει απόδειξη για το αν το χ είναι αληθές» τείνει να είναι πιο απαιτητική από την απόδειξη ενός τυπικού θεωρήματος. Για να αποδείξουμε ένα συμπέρασμα, χρειάζεται να βρούμε ένα και μόνο αδιάσειστο επιχείρημα υπέρ του.

Για να αποδείξουμε ότι το χ δεν μπορεί ούτε να αποδειχτεί, ούτε να ανταποδειχτεί, πρέπει να αποδείξουμε την καθολική πρόταση ότι δεν υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ του χ ούτε επιχειρήματα υπέρ του όχι χ. Οι καθολικές προτάσεις επιβάλλουν ένα βαρύτερο φορτίο απόδειξης απ΄ότι οι επιμέρους προτάσεις. Συνεπώς ο ισχυρισμός «η γνώση είναι αδύνατη» αντικαθιστά απλώς το θετικό δογματισμό με τον αρνητικό δογματισμό.

Πιο ριζοσπαστικά, ο Σέξτος θεωρεί ότι είναι δογματικό να υποστηρίζουμε πως η πιθανότητα είναι ο οδηγός της ζωής. Για να αλλάξετε γνώμη βάσει των πιθανοτήτων, χρειάζεται να αποδώσετε κάποιες πιθανότητες πριν από οποιαδήποτε έρευνα. Αυτές οι προκαταβολικές πιθανότητες αποδίδονται χωρίς κάποια λογική. Τότε όμως αποδίδετε σε κάποιες πιθανότητες μεγαλύτερο κύρος απ΄ότι σε άλλες, χωρίς καμία βάση.

Αυτή η μεροληψία είναι δογματική. Ο Σέξτος παρουσιάζεται ως ο ανοιχτόμυαλος ερευνητής που αρνείται να παραδεχτεί πως οποιαδήποτε πεποίθηση είναι πιθανότερη από οποιαδήποτε άλλη. Εφόσον δεν θέλει να δεσμευτεί σε καμία πρόταση, δεν θέλει να ισχυριστεί ότι στερούμαστε γνώσης.

Γιατί απ’ όσο ξέρουμε, ξέρουμε τόσα όσα μοιάζουμε να ξέρουμε.

Γενικά ο Σέξτος δεν αποζητά να μετατρέψει ένα αντίπαλο από πιστό σε άπιστο, εξάλλου αυτό είναι απλώς πίστη στην άρνηση. Απλά δεν θέλει ούτε να κερδίσει, ούτε να χάσει, θέλει μόνο να παίξει αρκετά καλά ώστε να δείξει την ματαιότητα του παιχνιδιού. Εναντιώνεται στις φιλοσοφικές πεποιθήσεις όχι στις συνηθισμένες πεποιθήσεις που έχουμε στην καθημερινή μας ζωή.

«Μια σύντομη ιστορία του παράδοξου» Η φιλοσοφία και οι λαβύρινθοι του νου Roy Sorensen

«Ας υποθέσουμε ότι ο Πλάτων είναι φύλακας μιας γέφυρας.

Ο Πλάτων λέει στον Σωκράτη: «Αν ό,τι πεις είναι αλήθεια, τότε θα σ’ αφήσω να περάσεις τη γέφυρα· και αν ό,τι πεις είναι ψέμα, τότε θα σε ρίξω στο νερό».

Ο Σωκράτης αποκρίνεται: «Θα με ρίξεις στο νερό». Αυτό που είπε ο Σωκράτης είναι αλήθεια αν και μόνο αν, είναι ψέμα»

Αν νομίζετε ότι τα παράδοξα είναι απλώς αθώα παιχνίδια του νου και της λογικής πλανάστε. Στην καλύτερη περίπτωση, τα παράδοξα προκαλούν τις λογικές μας ικανότητες, μας συναρπάζουν και μας διασκεδάζουν αλλά δεν είναι ακίνδυνα αφού πολλές φορές έχουν σπρώξει σπουδαίους στοχαστές πέρα από τα όρια της λογικής, στην πλευρά της παραφροσύνης.

Στο βιβλίο «Μια σύντομη ιστορία του παράδοξου» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια, ο καθηγητής Φιλοσοφίας Roy Sorensen γράφει μια ιστορία της φιλοσοφίας μέσα από τη δική του ματιά, μέσα από το πρίσμα του παράδοξου.

Κάθε εποχή αναπτύσσει τα δικά της παράδοξα ή προσεγγίζει με διαφορετικό τρόπο αυτά που εξακολουθούν να μένουν αναπάντητα. Κάποιοι από τους φιλοσοφικούς, επιστημονικούς, γνωστικούς ή αφηγηματικούς γρίφους έχουν βρει τη λύση τους, ενώ κάποιοι άλλοι παραμένουν ακόμα άλυτοι, αναλλοίωτοι μέσα στους αιώνες να χλευάζουν την πίστη μας στην ικανότητα της λογικής. Τι υπήρχε πριν από την αρχή του κόσμου και του σύμπαντος; Υπάρχει αρχή ή και τέλος, πριν ή και μετά; Είμαστε ελεύθεροι να πράττουμε όπως θέλουμε ή όχι; Οταν μπαίνω δυο φορές σ’ ένα ποτάμι μπαίνω στο ίδιο ποτάμι ή σε κάποιο άλλο, αφού το νερό κυλάει ασταμάτητα. Μπορώ να εμπιστευθώ τις λέξεις ή δεν έχουν νόημα; Είναι δυνατή η μετάφραση ή όχι; Πώς γίνεται να μιλάμε για άπειρους αριθμούς όταν κάθε αριθμός είναι πεπερασμένος;

Αυτά είναι τυχαία παραδείγματα μερικών ερωτημάτων που δύσκολα επιδέχονται σίγουρες απαντήσεις. Μας δίνουν όμως μια γεύση για την ελευθερία που προσφέρουν στη φιλοσοφία και τη σκέψη τέτοιοι συλλογισμοί. Κι αυτό, διότι τέτοια είναι η δύναμη της φιλοσοφίας και της νόησης που μπορεί να ανυψώνει τη σκέψη μας εξίσου σε λογικά και άλογα παραδείγματα, τέτοια είναι η δύναμη των παράδοξων -με την ευρεία έννοια που περιλαμβάνει και τα αινίγματα, τις αντιφάσεις, κι άλλους συλλογισμούς- που δίνουν στη φιλοσοφία την άνεση να υπερβαίνει τα όριά της, να κοιτά από ψηλά τα ανθρώπινα πράγματα και τον κόσμο, να αναρωτιέται για την ίδια την ορθότητα της λογικής και της αντίληψης. Ύστερα βέβαια, «από τη στιγμή που [ο φιλόσοφος] επιστρέφει στην παρέα των φίλων του και στην κοινωνία, η Φύση και το έθιμο υψώνουν ξανά το ανάστημά τους».

Κάθε ένα από τα κεφάλαια του βιβλίου είναι αφιερωμένο σε κάποιον κεντρικό στοχαστή και στα κύρια παράδοξα, αινίγματα, ψευδοερωτήματα, στις αντιφάσεις, τις αντινομίες και τις ψευδαισθήσεις είτε που έθεσε ευθέως ο ίδιος είτε που αντιμετώπισε κατά την ανάπτυξη των θεωριών του. Κάθε ένα από τα μεμονωμένα παραδείγματα μπλέκεται με την ιστορική πορεία κάποιου συγκεκριμένου παράδοξου αλλά και με την ιστορία των παράδοξων εν γένει. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η παράθεση των παράδοξων, η θεωρία για τη μορφή, το περιεχόμενο και την αντιμετώπισή τους βρίσκονται όλα μπλεγμένα σ’ αυτή την ασυνήθιστη, γλαφυρή και διασκεδαστική ιστορία των φιλοσοφικών παράδοξων.

«Η συγκινησιακή αντίδραση που ταιριάζει στο παράδοξο είναι η θυμηδία. Ενα συμπέρασμα που έρχεται σε αντίθεση με τον κοινό νου θα ήταν επικίνδυνο να το πάρουμε στα σοβαρά», γράφει ο Sorensen στο δέκατο ένατο κεφάλαιο και αυτή η πρόταση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως προειδοποίηση για ένα άλλο βιβλίο με την ίδια θεματική, «Το παράδοξο» της Doris Olin που κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις Οκτώ.

Το κείμενο αυτό μπορεί να θεωρηθεί συμπληρωματικό της «Σύντομης ιστορίας του παραδόξου» αν και έχει διαφορετικό χαρακτήρα, αφού περιορίζεται σε πιο εξειδικευμένα θεωρητικά ζητήματα. Ετσι, για την ανάγνωση και την κατανόηση αυτού του βιβλίου, ο αναγνώστης καλό είναι να νιώθει εξοικειωμένος με τους φιλοσοφικούς όρους, τους κανόνες και τα σύμβολα της Λογικής (για τα οποία μας κατατοπίζει ο επιμελητής κ. Πορτίδης στο Β’ παράρτημα του βιβλίου) ώστε να μπορέσει με ευκολία να ακολουθήσει την ανάλυση της συγγραφέως.

Στο βιβλίο της Doris Olin τα παράδοξα παύουν να έχουν νεφελώδες και αμφιλεγόμενο περιεχόμενο, δεν έχουν πια τον χαρακτήρα απολαυστικών αινιγμάτων ή λογικών αντιφάσεων που κατορθώνουν τελικά να διασκεδάσουν το νου μας. Εδώ, τα όριά τους περιγράφονται με σαφήνεια και σκοπός τώρα γίνεται η απομάγευση του παράλογου και η απογύμνωση της λογικής από τους παράδοξους συλλογισμούς, από την αναστάτωση και τα προβλήματα που προκαλούν στις αρχές και τις πεποιθήσεις μας οι «φαινομενικά έγκυροι συλλογισμοί με φαινομενικά αληθείς ή ψευδείς προκείμενες και φαινομενικά αληθή ή ψευδή συμπεράσματα». Έτσι, προκύπτει ένα διαφορετικό βιβλίο, ένα αμιγώς θεωρητικό δοκίμιο Λογικής που αναλύει μέχρι και την τελευταία λέξη μιας ευρείας ομάδας σύγχρονων, κυρίως, παράδοξων.

Με όποιο τρόπο κι αν προτιμήσει κανείς να προσεγγίσει το ζήτημα των παράδοξων, είναι σίγουρο λοιπόν πως υπάρχουν τουλάχιστον δύο δρόμοι: μπορεί να διασκεδάσει διαβάζοντας μια όχι και τόσο σύντομη ιστορία του παράδοξου που κάθε της κεφάλαιο κρύβει πολλούς θησαυρούς ή και να προσπαθήσει να αποδομήσει ακόμα και την πιο ανατριχιαστική λεπτομέρεια των σύγχρονων παράδοξων.

Παρόλο που μια προσεκτική μελέτη διδάσκει, για παράδειγμα, πότε πρέπει να αφήνουμε τα πράγματα στην τύχη ή πότε ένα παιχνίδι δεν είναι τόσο τυχερό όσο φαίνεται, σκεφτείτε με προσοχή τι θα αποκριθείτε αν κάποιος σας πει: «Αυτό που λέω είναι ψέμα».

Ανώτερη επιστήμη και τεχνολογία από την αρχαιότητα

Εσείς το είδατε; Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην εκπομπή του «Κώδικα Μυστηρίων» και από τότε μηνύματα αναγνωστών μας το ονόμασαν ως το πιο αποκαλυπτικό βίντεο για την αρχαία τεχνολογία, χάρις των αποκαλυπτικών φωτογραφιών αλλά και των εμπεριστατωμένων ιστοριών που εξιστορεί ο αφηγητής του…

Το υλικό στο βίντεο, περιέχει αυθεντικές φωτογραφίες αρχαίων αναπαραστάσεων, αντίγραφα σχεδίων και πρωτότυπα αρχαίων εγγράφων που εσωκλείουν αναφορές σε ανώτερη επιστήμη και τεχνολογία από την αρχαιότητα.

Το υλικό της αφήγησης είναι 100% αληθινό όσο απίστευτο και αν ακούγεται, περιέχει μόνο επιβεβαιωμένες ιστορικά αναφορές και παραπέμπει τον ακροατή στα εν λόγω αρχαία διασωθέντα κείμενα…
Δείτε το εντυπωσιακό Βίντεο:

 

Ο «ζωολογικός κήπος» του Διεθνή Διαστημικού Σταθμού

Δόθηκαν στη δημοσιότητα λεπτομέρειες για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πειράματα που διεξάγονται στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Το πείραμα Expose-R2 έχουν οργανώσει και παρακολουθούν οι Ρώσοι κοσμοναύτες του ISS. Το πείραμα αφορά την αντοχή της ζωής στις ακραίες διαστημικές συνθήκες.

Στο πλαίσιο αυτό οι Ρώσοι κοσμοναύτες έχουν τοποθετήσει έξω από την μονάδα Zvezda του Σταθμού μια σειρά από ειδικά σχεδιασμένα κλουβιά στα οποία έχουν τοποθετηθεί 46 είδη βακτηρίων, μυκήτων και αρθρόποδων που είναι η μεγαλύτερη συνομοταξία ζώων στο ζωικό βασίλειο.
Τα κλουβιά αυτά προσομοιώνουν στο εσωτερικό τους τις ατμοσφαιρικές συνθήκες που επικρατούν στον Άρη έτσι ώστε σε πρώτη φάση να διαπιστωθεί αν μπορεί να συντηρήσει κάποιες μορφές ζωής ο Κόκκινος Πλανήτης.
Τα κλουβιά αυτά θα βρίσκονται εκτός του Σταθμού για 18 μήνες κάτι που σημαίνει ότι οι… ένοικοι τους θα είναι όλο αυτό διάστημα εκτεθειμένοι εκτός των άλλων στη βλαβερή διαστημική ακτινοβολία.
Έτσι θα μελετηθεί η αντοχή αυτών των ειδών στην ακτινοβολία και οι πιθανές επιπτώσεις που θα τους προκαλέσει η έκθεση σε αυτή.

Αποδεχθείτε τη δύναμή σας

Αν αποδεχθείτε τη δύναμή σας, τη δύναμη να είστε αυτό που πραγματικά είστε και να ζείτε τη δική σας αλήθεια, θα αποδεχθείτε επίσης την ελευθερία να είστε ο εαυτός σας.

Από πολλές πλευρές, παραχωρείτε σε άλλους τη δύναμη και την ελευθερία σας μέσα από τους τρόπους που μιλάτε, σκέφτεστε και υπάρχετε, συνήθως για να νοιώσετε αγάπη και επιδοκιμασία. Με τα λόγια σας, επιτρέπετε στους άλλους να σας ελέγχουν, να ελέγχουν ακόμα και τις σκέψεις σας και τη συμπεριφορά σας.

Για παράδειγμα, όταν σκέφτεστε ή λέτε πράγματα όπως “Αυτός ο άνθρωπος με νευριάζει“, δίνετε σε αυτόν τον άνθρωπο την ελευθερία να αποφασίζει πότε εσείς θα νευριάζετε και πότε όχι. Αυτό σημαίνει ότι εσείς είστε ανήμποροι, ενώ ο άλλος έχει την εξουσία να αποφασίζει πότε θα θυμώσετε και πότε όχι. Μπορείτε να επιλέξετε να μη σκέφτεστε και να μη φέρεστε πλέον έτσι. Θα ήταν πιο σωστό να λέτε “Νευριάζω όταν αυτός ο άνθρωπος κάνει αυτό το πράγμα”. Έτσι, βλέπετε ότι εσείς είστε αυτός που αποφάσισε να θυμώσει και, επίσης, ότι μπορείτε να επιλέξετε να νοιώσετε κάτι άλλο.

Μόνο εσείς μπορείτε να “κάνετε τον εαυτό σας” να νοιώθει θυμωμένος, θλιμμένος, μελαγχολικός, ευτυχισμένος, ελκυστικός, βαριεστημένος ή οτιδήποτε άλλο. Προσέχετε τις λέξεις που χρησιμοποιείτε, γιατί αυτές αποτελούν τη βάση των μοτίβων της σκέψης σας. Ακούτε τις λέξεις σας (εσωτερικές και εξωτερικές) και προσέχετε αν αντικατοπτρίζουν την ελευθερία σας να αποφασίζετε μόνοι σας τι νοιώθετε και τι θα κάνετε.

Μήπως παραχωρείτε τη δύναμή σας σε άλλους; Μήπως συνηθίζετε να λέτε “Επιτρέψτε μου να κάνω αυτό“, ζητώντας άδεια, ή μήπως εκφράζετε τις επιθυμίες σας λέγοντας “Θα ήθελα να κάνω αυτό” ή ακόμη και “Σκοπεύω να κάνω αυτό”; Συνηθίζετε να λέτε “Αυτός ο άνθρωπος με παραπλάνησε” ή λέτε “Επέτρεψα να με παραπλανήσουν;”

Μήπως δεν αφήνετε τον εαυτό σας να εκφράζει αυτά που πραγματικά θέλει επειδή φοβάστε τι θα σκεφτούν οι άλλοι; Τότε έχετε παραχωρήσει τον έλεγχο της ομιλίας σας στους άλλους.

Μήπως δεν αφήνετε τον εαυτό σας να κοιτάζει κάτι ή κάποιον επειδή φοβάστε τι μπορεί να σκεφτεί αυτός ο άνθρωπος; Τότε έχετε παραχωρήσει σε αυτόν τον άνθρωπο την ελευθερία της επιλογής σας να βλέπετε αυτά που θέλετε, τη δύναμη της όρασής σας.

Μήπως δεν αφήνετε τον εαυτό σας να κάνει αυτό που θέλει επειδή φοβάστε τι μπορεί να σκεφτεί κάποιος άλλος; Τότε έχετε παραχωρήσει την ελευθερία της δράσης σας.

Κανείς δεν σας δίνει την ελευθερία σας, είναι ήδη δική σας. Από εσάς εξαρτάται να είστε ελεύθεροι. Με τον ίδιο τρόπο, δεν δίνετε εσείς στους άλλους την ελευθερία τους. Εσείς μπορείτε μόνο να αναγνωρίσετε ότι την έχουν.

Όταν κάνετε ή λέτε κάτι, οι άλλοι είναι ελεύθεροι να νοιώσουν ό,τι επιλέξουν. Εσείς, όμως, είστε αυθεντικοί και ενεργείτε με κίνητρα την αγάπη και την ελευθερία. Αν σας παρεξηγήσουν, τότε μπορείτε να επιλέξετε να ξεκαθαρίσετε τα πράγματα με την επικοινωνία. Δεν είναι απαραίτητο για εσάς να αλλάξετε τον τρόπο της Ύπαρξής σας λόγω των συναισθημάτων κάποιου άλλου. Αν επιλέξετε να αλλάξετε, η επιλογή σας θα πρέπει να βασίζεται στην επιθυμία σας να ενεργείται με έναν άλλο τρόπο.

Παρόμοια, αν κάποιος κάνει κάτι και επιλέξετε να μη νοιώθετε καλά, είναι κι αυτή δική σας επιλογή, αφού και ο άλλος είναι ελεύθερος. Αν το αρνητικό συναίσθημα οφείλεται σε παρανόηση, μπορείτε να το ξεκαθαρίσετε με την κατάλληλη επικοινωνία. Μην παίρνετε τίποτα ως δεδομένο. Ρωτάτε, και τότε θα ξέρετε. Αν περιμένετε από τον άλλο να αλλάξει επειδή εσείς νοιώθετε όπως νοιώθετε, τότε θέλετε να τον ελέγξετε. Εσείς θέλετε να σας ελέγχουν; Είστε διατεθιμένοι να πάψετε να ελέγχετε;

Ό,τι κι αν κάνετε και ό,τι κι αν πείτε, κάποιοι θα συμφωνούν και κάποιοι άλλοι όχι. Έχετε την ελευθερία να αποφασίσετε με ποιους θα είστε. Αν επιλέξετε να είστε με εκείν0υς που σας κρίνουν, τότε μπορεί να νοιώθετε σαν ζιζάνιο σε κήπο, να αισθάνεστε συνεχώς ότι πρέπει να υπερασπίζεστε τον εαυτό σας και τον τρόπο της Ύπαρξής σας. Αντί γι΄αυτό , μπορείτε να επιλέξετε να μην ενοχλείστε από τις κριτικές, γνωρίζοντας ότι εσείς είστε απλώς ο εαυτός σας και οι άλλοι είναι ελεύθεροι να νοιώθουν ό,τι θέλουν. Μπορεί οι άλλοι να σας κρίνουν με τα δικά τους κριτήρια, αλλά εσείς ζείτε με τα δικά σας. Φυσικά, μπορείτε να επιλέξετε να είστε με άτομα που δεν σας κρίνουν, ανθρώπους που σας εκτιμούν για αυτό που είστε. Τότε θα νοιώθετε καλύτερα, και θα μπορείτε με ηρεμία να είστε αυθεντικοί, να είστε αυτό που πραγματικά είστε. Έτσι θα δείτε ότι δεν ήσαστε ζιζάνιο, αλλά μάλλον ένα λουλούδι σε λάθος κήπο.

Μπορεί στο παρελθόν να είχατε την τάση να αλλάζετε τον εαυτό σας, μπορεί να προσπαθούσατε να γίνετε διαφορετικοί από αυτό που πραγματικά ήσαστε για να κερδίσετε την αγάπη των άλλων. Αν θέλετε να ξέρετε ότι σας αγαπούν γι΄αυτό που είστε, τότε πρέπει να είστε αυτό που πραγματικά είστε και να αφήσετε τους άλλους να αγαπούν αυτή την εικόνα, τον πραγματικό εαυτό σας.

Την αγάπη δεν μπορούμε να την ζητάμε. Πρέπει να ρέει ελεύθερα και να δίνεται ελεύθερα. Μόνο τότε ξέρουμε ότι είναι πραγματική. Αν ζητάτε εκδηλώσεις αγάπης, τότε δεν ξέρετε πραγματικά αν θα υπήρχαν σε περίπτωση που δεν τις ζητούσατε. Και πάλι δεν θα ήσαστε σίγουροι για την αγάπη των άλλων. Προσέξτε, πότε οι εκφράσεις αγάπης έρχονται ελεύθερα από τους άλλους, πότε είναι πραγματικές. Τότε θα ξέρετε ότι δέχεστε αγάπη επειδή οι άλλοι επιλέγουν να εκφράσουν την αγάπη τους και θα ξέρετε, επίσης, ότι αυτή η αγάπη είναι πραγματική. Όταν γνωρίζετε ότι υπάρχει αγάπη, μη φοβάστε να ανοιχτείτε σε αυτή και να την αισθανθείτε. Ο τρόπος με τον οποίο εκφράζουν κάποιοι την αγάπη τους παρεξηγείται μερικές φορές και θεωρείται αναίρεση της αγάπης. Οι παρανοήσεις μπορούν να επιλυθούν με την επικοινωνία, έτσι οι εκφράσεις αγάπης μπορούν να εμπλουτίσουν την εμπειρία του αποδέκτη και να τον κάνουν να νοιώσει καλά.

Να θυμάστε να εκφράζετε κι εσείς την αγάπη σας με αυτό τον τρόπο. Φροντίζετε να την εκφράζετε έτσι όπως θα θέλατε να εκφράζουν οι άλλοι την αγάπη τους προς εσάς: με έναν τρόπο που θα τους κάνει να νοιώθουν καλά, έναν τρόπο τον οποίο θα δεχόσαστε και εσείς ευχαρίστως αν ήσαστε αποδέκτης του.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ;

Αν κάποτε θες να μάθεις πραγματικά «ποιος είσαι», μην γυρίσεις να κοιτάξεις τι ήσουν στο παρελθόν, ούτε να καταδεχτείς να ρωτήσεις τι θα γίνεις στο μέλλον. Δεν σε αφόρα πλέον πόσο σημαντικός ή ασήμαντος, φτωχός ή ζητιάνος, βασιλιάς ή πολεμιστής «ήσουν», διότι πέρασες από όσα ¨σχολεία¨ εσύ επέλεξες να περάσεις για τους δικούς σου μοναδικούς λόγους. Μην συγκρίνεσαι με κανέναν, δεν μοιάζεις με κανέναν, είσαι ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ στο δικό σου ΜΟΝΑΔΙΚΟ μονοπάτι. Κάθε ζωή και μια αποστολή, κάθε αποστολή και ένα κομμάτι στο πάζλ, που όταν το συμπληρώσεις πλήρως τότε είσαι ο μεγάλος νικητής επί της ύλης. Αποστολή σου δεν είναι να σώσεις τον κόσμο, ούτε να γίνεις ο μοναδικός εκλεκτός στα
μάτια των άλλων, όχι όχι…..δεν έχεις τόσο μικρή αποστολή άνθρωπε μου, έχεις ακόμη μεγαλύτερη και δυσκολότερη, αποστολή σου είναι να σώσεις τον ΕΑΥΤΟ σου.
«Όποιος θέλει να αλλάξει τον κόσμο, ας αλλάξει πρώτα τον εαυτό του».
Σωκράτης
Ότι σαρκίο ένδυμα και αν φόρεσες στο παρελθόν, όποια επιτυχία και αν επιτέλεσες, όποιος ήρωας και αν νομίζεις ότι ήσουν στον Αρχαίο κόσμο, πάλι τώρα έχεις την δική σου ξεχωριστή βαρυσήμαντη αποστολή. Δεν υπάρχει ον επάνω στη γη που να μη έχει σημαντική αποστολή, ακόμη και τα σκαθάρια που καθαρίζουν το χώμα από τις ακαθαρσίες, προσφέρουν περισσότερο στην πλάση, από έναν άνθρωπο που συμπεριφέρεται σαν άχθος αρούρης (Άχθος αρούρης = "(περιττό) βάρος της γης", Ιλιάδα Σ 104).
«Είναι δυσκολότερο να νικάς τα πάθη και τις αδυναμίες σου, από το να νικάς στην μάχη τον μεγαλύτερο εχθρό».
Μ. Αλέξανδρος
Ποιος είσαι τελικά; μια μεγάλη προσωπικότητα του παρελθόντος; και αν ναι …τώρα ποιος είσαι; και ενδιάμεσα από τότε μέχρι τώρα τι ήσουν; πάλι δεν θα βρεις ικανοποιητική απάντηση για το ποιος είσαι, διότι περνάς από όλα, δοκιμάζεις τα πάντα και ζεις την διαφορετικότητα. Εσύ όμως εξακολουθείς να παραμένεις ίδιος, απλά αλλάζεις το όχημα σου (σάρκα) και μαζί με αυτό αλλάζει και το ζευγάρι των ματιών που βλέπεις τον κόσμο. Άραγε πως θα σου φαινόταν κάθε φορά που θα πήγαινες να αλλάξεις ρούχα να θεωρούσες ότι ¨αλλάζεις¨ και εσύ ο ίδιος και με κάθε αλλαγή ενδυμασίας να αναρωτιόσουν στον καθρέπτη…¨ποιος είμαι;¨ το ίδιο συμβαίνει όταν ψάχνουμε να βρούμε μέσα από το παρελθόν των προηγούμενων σάρκινων ενδυμάτων μας, ποιοι είμαστε!
Το μόνο σίγουρο είναι ότι είσαι πολύ παλιός, ο χρόνος δεν σε έχει αγγίξει, δεν έχεις φύλο, ούτε ημερομηνία γέννησης, δεν έχεις συγκεκριμένο όνομα ούτε προκαθορισμένο σχήμα. Κάποτε δεν είχες αυτή την απορία …«ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ», γιατί δεν σε απασχολούσε, ήσουν συνδεδεμένος με ΟΛΑ, και ήσουν τα ΠΑΝΤΑ, δεν είχες ¨ΕΓΩ¨, οπότε δεν προέκυπτε καν το ερώτημα, …¨ποιός είμαι;¨. Αφού διαχωρίστηκες (εν μέρει) από την σύνδεση (όχι γιατί έκανες κάτι κακό ή στο επέβαλε κάποιος, αλλά από δική σου βούληση και για θεϊκούς λόγους), τότε προέκυψε το ¨εγώ¨, και από τότε γεννήθηκε και το μεγαλύτερο ερώτημα, το…¨ποιος είμαι;¨ Την απάντηση δεν χρειάζεται να την πάρεις, δεν την έχεις ανάγκη, αφορά μόνο το ¨εγώ¨ σου και όχι εσένα, φεύγοντας από την υλη, ξέρεις πλέον ΤΙ ΕΙΣΑΙ και όλα τα υπόλοιπα ερωτήματα παύουν να υφίστανται.
Προς το παρόν είσαι ένας ήρωας, ακόμη και αν δεν το γνωρίζεις είσαι μια πολύ μεγάλη ηρωική ψυχή που παλεύεις με την σκληρή υλη κάθε μέρα, η ψυχή σου ταλαιπωρείται μα αντέχει, ελπίζεις και δημιουργείς την πραγματικότητα σου μέσα σε έναν εικονικό κόσμο. ΓΙΑΥΤΟ ΕΙΣΑΙ ΗΡΩΑΣ, γιατί κάνεις το ψεύτικο ΑΛΗΘΙΝΟ, γιατί ζωντανεύεις τα ΟΝΕΙΡΑ σου μέσα στο χάος, γιατί μπορείς να ΦΩΤΙΖΕΙΣ την ψυχή σου στο σκοτάδι. Μετουσιώνεις τα πάντα σε ότι θελήσεις, είσαι εδώ στην ¨βαριά υλη¨ που αποκαλείς ενσάρκωση, γιατί κάνεις άλλος δεν θα μπορούσε να είναι στην θέση σου έκτος από εσένα, κάνεις δεν αντέχει τόσο πολύ όσο εσύ, ακόμη και οι ¨θεοί¨ θα λύγιζαν. Είσαι ο καλύτερος αλχημιστής του σύμπαντος, γιαυτό είσαι εδώ, γιατί μόνο εσύ μπορεί ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.
«Δεν είναι ανάγκη να βγεις από το σπίτι. Μείνε στο τραπέζι σου και αφουγκράσου. Η μην αφουγκράζεσαι, περίμενε μόνο. Η μην περιμένεις, κάθισε εντελώς ήσυχος και μόνος. Ο κόσμος θα σου προσφερθεί για αποκάλυψη, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, εκστατικός θα κουλουριαστεί μπροστά σου».
Φ. Κάφκα
….τώρα κατάλαβες ΤΙ ΕΙΣΑΙ;
Υ.Γ.: Αφιερωμένο σε όλους εσάς τους απλούς ανθρώπους της καθημερινότητας, που αγωνιάτε για ότι αγαπάτε, που κοπιάζετε για το καλύτερο της οικογένειας σας μέσα από αντίξοες συνθήκες και όμως έχετε την δύναμη να γυρίσετε σπίτι σας με ένα μεγάλο χαμόγελο. Εσάς που το κουράγιο δεν στερεύει ποτέ μέσα σας, και όσες φόρες και αν πέσετε, άλλες τόσες θα σηκωθείτε. Εσείς είστε οι ανώνυμοι ΗΡΩΕΣ αυτού του κόσμου, εσείς κρατάτε την δάδα αναμμένη, και ποτέ μα ποτέ μην εγκαταλείψετε την προσπάθεια σας, για όποιο λόγο και αν την κάνετε... παρά μαζέψτε την δύναμη σας ξανά και ξανά και συνεχίστε ακόμη πιο παθιασμένα, μέχρι να έρθει η στιγμή που θα νικήσετε, γιατί τελικά ένα είναι βέβαιον… ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΤΕ!
«Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος - αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος - σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται».
Καζαντζάκης Ν.

Ένας Ήλιος στον Ουρανό

σε γέννηση μιας μουσικής αρμονίας
…ανοδικής αυτοσυνείδησης σε θεατρική σκηνή και μιας μελωδίας!

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

Ο λεπτολόγος, φιλοαμέριμνος φίλος των αινιγμάτων αποτραβήχτηκε σε κάποια γωνιά των Άλπεων με πνεύμα κορεσμένο από λεπτότητα και μυστήριο, συλλογισμένος και ξέγνοιαστος κατέγραψε στον πυρήνα αυτού του βιβλίου τους
στοχασμούς του για τους Έλληνες και πως η τραγωδία γεννήθηκε από το πνεύμα της μουσικής. Η προσδιοριστική αιτία αυτού του πολυσυζητημένου βιβλίου είναι ένα προσωπικό πρόβλημα και το μαρτυρά η εποχή που το συνέλαβα το 1870, λέει ο Φρείντρικ Νίτσε και συνεχίζει:

Οι Έλληνες και το πνεύμα της τραγωδίας. Απ όλες τις τέχνες συνεχίζει, η τελειότερη, η ωραιότερη, η πιο δικαιολογημένα αξιοζήλευτη, η γοητευτικότερη, εκείνη που σε συνεπαίρνει περισσότερο στην ζωή είναι η Ελληνική τέχνη. Είναι αδύνατο να κατανοήσουμε και να φανταστούμε τους Έλληνες όσο καιρό δεν μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα: Τι είναι το διονυσιακό πνεύμα; Θα έχουμε επιτελέσει αποφασιστικό βήμα σχετικά με την αισθητική επιστήμη όταν φθάσουμε όχι μόνο στο λογικό συμπέρασμα αλλά στην άμεση βεβαιότητα αυτής της ιδέας: Πως η προοδευτική εξέλιξη της τέχνης είναι το αποτέλεσμα του διπλού χαρακτήρα του Απολλώνειου και Διονυσιακού πνεύματος και πως ακριβώς γεννιέται η ζωή από την δυαδικότητα των δύο φύλων ανάμεσα στην αέναη πάλη με περιοδικές προσεγγίσεις. Τα ονόματα αυτά τα δανειζόμαστε από τους Έλληνες που έκαναν νοητή στον στοχαστή την απόκρυφη και βαθειά σημασία τους για την τέχνη όχι με αφηρημένες έννοιες αλλά με την βοήθεια των εκφραστικών μορφών των θεών τους. Με αυτές τις δύο θεότητες των τεχνών με τον Απόλλωνα και τον Διόνυσο συνδέεται η γνώση μας που εκδηλώθηκε στον Ελληνικό κόσμο.
Ο Απόλλων ωσάν θεοποιημένη μορφή της αρχής της εξατομίκευσης, που εντός της μόνο εκπληρώνονται οι αιώνιοι σκοποί ης πρωταρχικής μονάδας, απαιτεί μέτρο για να μπορεί να προάγεται η αυτογνωσία το γνώθι σαυτόν. Η Ελληνική τραγωδία στην αρχαιότερη μορφή της είχε μοναδικό αντικείμενο τα βάσανα του Διόνυσου και ήταν ο μοναδικός ήρωας επί σκηνής εμφανιζόμενος με πλειονότητα μορφών υπό το προσωπείο του αγωνιζόμενου ήρωα και ταυτόχρονα βρίσκεται περιπλεγμένος στα πλοκάμια της ατομικής βούλησης. Φανερώνεται ως άτομο εκτεθειμένο στην πλάνη, λεία του πόθου και της οδύνης. Και αν παρουσιάζεται με αυτήν την ακρίβεια και διαύγεια, οφείλεται στον Απόλλωνα, τον ονειροκρίτη, που αποκαλύπτει στον χορό την διονυσιακή του υπόσταση. Ο Διόνυσος διαμελίζεται από τους Τιτάνες και αυτός ο διαμελισμός μπορεί να παραβληθεί με μια μεταμόρφωση σε αέρα νερό γη και φωτιά. Από το χαμόγελο του παιδιού γεννήθηκαν οι θεοί και από τα δάκρυα του οι άνθρωποι. Ο Απόλλων ορθώνεται μπροστά μου ως το πνεύμα της αρχής της εξατομίκευσης που μόνο πραγματικά μπορεί να διεγείρει την λυτρωτική ευδαιμονία στην μεταμορφωμένη πραγματικότητα, ενώ στη μυστικοπαθή κραυγή αγαλλίασης του Διόνυσου θραύεται ο ζυγός της εξατομίκευσης και διάπλατα ξανοίγεται ο δρόμος προς τις γενεσιουργές αιτίες του Όντος προς τα μυστικά τρίσβαθα των πραγμάτων.
Η διονυσιακή τέχνη θέλει να μας πείσει για την αιώνια χαρά που είναι συνδεδεμένη με την ύπαρξη. Μόνο που δεν πρέπει να την αναζητούμε στις φαινομενικότητες αλλά πίσω από αυτές. Η ιστορία των αρχών της Ελληνικής τραγωδίας μας αποκαλύπτει με πάμφωτη ακρίβεια πως το έργο της τραγικής τέχνης των Ελλήνων γεννήθηκε από το πνεύμα τη μουσικής. Είναι σχεδόν αναγκαίο να ανασυγκροτήσουμε επισταμένως την προεξέχουσα δύναμη της μουσικής ενέργειας για να νιώσουμε κάτι από την υπέρτατη παρηγοριά που είναι το ιδιάζον κάθε αληθινής τραγωδίας. Η Ελληνική τραγωδία δεν τελειώνει όπως οι άλλες τέχνες της αρχαιότητας: Πεθαίνει αυτοκτονώντας και το τέλος της αυτό είναι συνέπεια αδιέξοδης σύγκρουσης και αυτό τα τέλος είναι τραγικό. Μαζί με την τραγωδία ο Έλληνας έχασε την πίστη του στην αθανασία και δεν απαρνήθηκε την πίστη τους σε ένα ιδεώδες παρελθόν αλλά επίσης την πίστη του σε ένα ιδεώδες μέλλον. Γέρος ξέγνοιαστος και ιδιότροπος ταιριάζει στον γηρασμένο Ελληνισμό. Η ιδιοτροπία η φαντασιοκοπία είναι τα είδωλα του και η τάξη των δούλων που κυριαρχεί. Αν μπορούμε ακόμη να μιλάμε για Ελληνική γαλήνη πρόκειται στο εξής για την γαλήνη του δούλου. Η εξαφάνιση του διονυσιακού πνεύματος διαπιστώνουμε ότι αποκαλύπτει την συνάφεια ανάμεσα στην εξαφάνιση τους στην παράδοξη τροποποίηση του και στον εκφυλισμό του Έλληνα που ίσαμε με τώρα παραμένει ανεξήγητος.Τι ελπίδες μπορούν να αναγεννηθούν από την προοδευτική αφύπνιση του διονυσιακού πνεύματος;Ποια θα ήταν η δύναμη της προστατευτικής γοητείας του Απόλλωνα αν δεν ήταν ικανός να διεγείρει εντός μας ως και αυτή την πλάνη και αν το διονυσιακό στοιχείο δεν ήταν αληθινά σε θέση να μεταρσιώσει τα αποτέλεσμα του και αν η μουσική δε ήταν ουσιαστικά η αντιπροσωπευτική τέχνη του απόλλωνειου θέματος;
Η μουσική και ο τραγικός μύθος είναι εξ ίσου η έκφραση της διονυσιακής ικανότητας ενός λαού και είναι αδιαχώριστα. Παντού βλέπουμε τις διονυσιακές δυνάμεις να ανορθώνονται βίαια, πρέπει και ο Απόλλωνας όμοια τυλιγμένος σε ένα σύννεφο νάχει κατέβει και να βρίσκεται ανάμεσα μας και μια προσεχής γενιά θα θωρήσει το δίχως άλλο τις λαμπρότερες εκδηλώσεις της περίκαλλης δύναμης του. Η αναγκαιότητα της δράσης αυτής της δύναμης θα επιβαλλόταν στον καθένα διαισθητικά αν θα μπορούσε να νιώσει τον εαυτό του μεταμορφωμένος έστω σαν όνειρο σε μια αρχαία Ελληνική ύπαρξη. Στο ίσκιο των ψηλών ιωνικών κολώνων απέναντι σε ένα ορίζοντα, με καθαρές γραμμές μεταμορφώνεται σε ένα ακτινοβόλο μάρμαρο κυκλωμένος από ανθρώπινα όντα με μεγαλόπρεπα αναστήματα με χαριτωμένες κινήσεις που μιλούν χειρονομώντας ρυθμικά μια αρμονική γλώσσα, δε θα αναγκαστεί στο θέαμα αυτού που ξεχειλίζει της αιώνιας ομορφιάς να υψώσει τους βραχίονες του προς τον Απόλλωνα και να κραυγάσει.
Τρισμακάριστε λαέ των Ελλήνων! Τι δύναμη θα είναι για σας η δύναμη του Διόνυσου αν ο θεός της Δήλου κρίνει αναγκαίο να μεταχειρίζεται τέτοιες γητειές για να γιάνει πάνω σας την διθυραμβική σας μέθη.Και ένας αθηναίος γέροντας θα απαντούσε στηλώνοντας πάνω του το υπέροχο βλέμμα του Αισχύλου: Πόσο θα υπέφερε αυτός ο λαός για να μπορέσει να γίνει τόσο ωραίος! Και τώρα συντρόφεψε με στην τραγωδία και έλα μαζί μου να θυσιάσουμε στο βωμό των δύο θεοτήτων.

Τάδε έφη Νίτσε

Ο Αργυρότοξος Θεός

Α πόλλων το τόξο και η λύρα του!

Όλο το τελευταίο μέρος της Οδύσσειας εκτυλίσσεται κάτω από τον αστερισμό του Απόλλωνα.Όταν ο Τηλέμαχος δέχεται στις ακτές της Πύλου τον Θεοκλύμενο ο Όμηρος αφηγείται δια μακρών την γενεαλογία του.Για κανένα άλλο ήρωα δεν μας φανερώνει τόσες πολλές λεπτομέρειες και το κάνει κατά τρόπο σκοτεινό
σχεδόν ακατανόητο παραλείποντας λεπτομέρειες και αφήνοντας στην σκιά κομβικά επεισόδια. Το γεγονός δεν είναι τυχαίο ούτε ακατανόητο. Ο Θεοκλύμενος έχει μια γενεαλογία τόσο μεγαλόπρεπη γιατί είναι ο μεγαλύτερος
προφήτης της Οδύσσειας. Ενώ ο Πρωτέας και ο Τειρεσίας ασκούν την τέχνη μέσα από την έμπνευση των θεών, ο Θεοκλύμενος βλέπει.
Είναι ο μόνος προφήτης που βλέπει στην Οδύσσεια και έχει το απολλώνιο χάρισμα.
Όταν φθάνουν στο παλάτι αποθέτουν οι Μνηστήρες τους χιτώνες τους στα θρονιά σφάζουν τραγιά και κατσίκες γουρούνια μια αγελάδα και μοιράζουν τα εντόσθια.
Ο Μελάνθιος βάζει κρασί ο Φιλοίτιος μοιράζει το ψωμί ο Κτήσιππος πετάει ένα βοδινό πόδι πάνω στον Οδυσσέα με χλευασμό και ο Τηλέμαχος μιλάει με αποφασιστικότητα. Αμέσως μετά η Αθηνά κυριεύει τους Μνηστήρες και αρχίζουν να γελούν ασυγκράτητα τα κορμιά τους αλλοιώνονται, το κρέας που τρώνε στάζει αίμα
Οι σιαγόνες παραμορφώνονται. Ποτέ στην ελληνική ποίηση ένας θεός δεν γίνεται η αιτία για αυτή την παραμόρφωση των ανθρώπινων χαρακτηριστικών
και ο Όμηρος το ζωγραφίζει με μια έντονη σκοτεινότητα.
Ποιος αντιλαμβάνεται αυτό που έχει συμβεί;Οπωσδήποτε η Αθηνά, ο Θεοκλύμενος που ποτέ δεν λέει το όνομα του, αλλά και η Πηνελόπη ο Οδυσσέας και ο Τηλέμαχος που παρευρίσκονται στην σκηνή.
Οι μνηστήρες ; Ακόμη δεν το κατάλαβαν έστω για μια στιγμή πως μεταμορφώθηκαν
Κι η τρέλα τους είναι προσωρινή.
Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.
Ο Θεοκλύμενος δεν προφητεύει βλέπει και αρχίζει να μιλάει. Βλέπει με λεπτομέρειες που συσσωρεύονται με υπέροχο τρόπο αταξινόμητες. Ο Ήλιος χάνεται από τον ουρανό η άχλη τυλίγει τα πάντα το αίθριο και η αυλή γεμίζουν φάσματα που κατευθύνονται στον Άδη ο τοίχος και τα δοκάρια σκεπάζονται με αίμα ενώ, οι μνηστήρες απομένουν καθηλωμένοι στην προηγούμενη εικόνα με τα πρόσωπα τυλιγμένα στην σκοτεινιά.
Η σκηνή προκαλεί έντονη εντύπωση και ο Όμηρος δεν μας λέει αν το όραμα το βλέπει μέσα στο μυαλό του ο μάντης ή αν είναι ένα εξωτερικό όραμα που γεμίζει το παλάτι.
Το βλέπουν οι υπόλοιποι; Ο Οδυσσέας με τον Τηλέμαχο το βλέπουν;
Βλέπουν την αποκάλυψη των εχθρών τους;
Το όραμα προοικονομεί τον θάνατο των μνηστήρων και αποκαλύπτει ότι το έγκλημα τους έχει παραβιάσει την τάξη του κόσμου.
Αν μετά από λίγο το τόξο του Οδυσσέα δεν τους σκότωνε μέσα στην αίθουσα ο ήλιος θα εγκατέλειπε τον κόσμο, η νύχτα θα τύλιγε τα αντικείμενα οι τοίχοι και τα δοκάρια θα έσταζαν αίμα τα φάσματα θα κατέβαιναν προς το Έρεβος.

Ενώ ο Απόλλων κυριαρχεί στην Ιλιάδα με την αδιάκοπη παρουσία του στην Οδύσσεια σπανίως τον συναντούμε. Σκοτώνει τον ηνίοχο του Μενέλαου, τον Ρηξήνορα τον αδελφό του Αλκίνοου τον Εύρυτο γιατί τολμά να παραβγεί μαζί του στον τόξο, αστειεύεται με τους έρωτες του Άρη και της Αφροδίτης, ένας δικός του ιερέας προσφέρει στον Οδυσσέα το κρασί που μεθά τον Πολύφημο .
Η Οδύσσεια δεν είναι ένα απολλώνιο ποίημα ζει στην σκιά του Ερμή και της Αθηνάς.
Και όμως προς το τέλος υπάρχει μια απρόβλεπτη μεταστροφή. Από όταν το μάτι του Θεοκλύμενου του προφήτη του που βλέπει το αιματοβαμμένο μέλλον ο θεός γίνεται κύριος της Οδύσσειας.
Δεν εμφανίζεται στέκει απόμακρα δεν μιλάει και δεν φανερώνεται ούτε στον Οδυσσέα ούτε στον Τηλέμαχο αλλά στο βάθος προσδιορίζει την πράξη προστατεύει την προσπάθεια του Οδυσσέα και επιβάλλει τις δικές του επιθυμίες την ματωμένη εκδίκηση και την φοβερή σφαγή,από τις οποίες θα αναδυθεί τάξη και η αρμονία της μουσικής.Ακολουθώντας τις συμβουλές της Αθηνάς η δοκιμασία του τόξου πραγματοποιείται το πρωινό μετά την συνάντηση της Πηνελόπης με τον Οδυσσέα.
Η Αθηνά τιμά τον κρυμμένο θεό γιατί η μέρα της δοκιμασίας και της σφαγής είναι η ημέρα της γιορτής του Απόλλωνα.
Η μηνιαία γιορτή του Νουμηνίου Απόλλωνος που πραγματοποιείται με την νέα σελήνη ίσως το χειμερινό ηλιοστάσιο.Ενώ ο Τηλέμαχος ο Αντίνοος και οι μνηστήρες μιλούν μέσα στο παλάτι οι κήρυκες της Ιθάκης οδηγούν την ιερή εκατόμβη και οι πολίτες συγκεντρώνονται στο άλσος του θεού..
Ο Απόλλων είναι ο θεός που φέρνει στον ώμο του το τόξο και την φαρέτρα γεμάτη βέλη.
Στην Ιλιάδα ο Οδυσσέας δεν πιάνει τόξο ούτε παίρνει μέρος στους αθλητικούς αγώνες. Στους Φαίακες διαβεβαιώνει πως μόνο ο Φιλοκτήτης τον νικούσε στην τέχνη της τοξοβολίας και στο νησί των Κυκλώπων κυνηγά χαρούμενος τα κατσίκια με ένα τόξο..
Όχι το σπαθί αλλά, το τόξο είναι το όπλο του το αληθινό.
Αν το τόξο σκοτώνει από μακριά ο Οδυσσέας έχει επίσης ένα νου απόμακρο απλησίαστο στην κοινή λογική.
Αν το τόξο είναι παραπλανητικό παραπλανητικός είναι επίσης και ο Οδυσσέας.
Αν στα χέρια του καλού τοξότη το όπλο αυτό έχει εξαιρετική ακρίβεια κανένας
παρά την ασάφεια των φαινομένων δεν είναι πιο ακριβής και πιο υπολογιστικός από τον Οδυσσέα.Στην Τροία και στο νησί των κατσικιών και των προβάτων ο Οδυσσέας δεν μας έχει φανερώσει ακόμη το αληθινό του τόξο που έχει αφήσει στην Ιθάκη στο δωμάτιο με τους θησαυρούς. ‘Όταν ήταν νεαρός του το είχε προσφέρει ως δώρο φιλοξενίας ο Ίφιτος ο γιος το Έύρυτου και έχει μια λαμπρή ιστορία αφού ανήκει στο Απόλλωνα.
Οι μνηστήρες σκοτώνονται με το τόξο του Απόλλωνα την ημέρα της γιορτής του.
Ο Τηλέμαχος τοποθετεί με τάξη τα τσεκούρια ευθυγραμμισμένα στο πάτωμα του μεγάρου και η Πηνελόπη υπόσχεται πως όποιος τεντώσει το τόξο του Οδυσσέα περνώντας το βέλος από τις τρύπες στην βάση των τσεκουριών θα την πάρει γυναίκα του.Οι μνηστήρες και ο ξένος πλησιάζουν όλο αγωνία. Ο Τηλέμαχος προσπαθεί να τεντώσει το τόξο και τρεις φορές αποτυγχάνει την τέταρτη είναι έτοιμος αλλά ο πατέρας του τον σταματά με ένα νεύμα.
Εκείνη την στιγμή κάτω από τον αστερισμό του Απόλλωνα που τον προστατεύει ο νεαρός γίνεται έμπειρος τεχνίτης.Η μακρά διαδικασία ταύτισης με τον πατέρα που άρχισε όταν η Αθηνά κατέβηκε στην Ιθάκη ολοκληρώνεται.
Στο μεταξύ οι μνηστήρες προσπαθούν να τεντώσουν το τόξο δεν μπορούν όσο και να το ζεσταίνουν στην φλόγα της φωτιάς και να το αλείφουν με λίπος.
Οι πόρτες της αίθουσας κλείνουν και δένονται με καραβόσκοινα.
Η αίθουσα που είχε δει τόσα γλέντια τόσες γιορτές και χορούς ετοιμάζεται να μετατραπεί σε ένα τρομερό σφαγείο σε ένα δίχτυ γεμάτο ψάρια. Οι μνηστήρες πίνουν κρασί για τελευταία φορά. Ο ζητιάνος ζητάει από τον Εύμαιο να προσπαθήσει και εκείνος. Ενώ ο Αντίνοος και ο Ευρύμαχος απειλούν να τον σκοτώσουν η Πηνελόπη διατάζει να πιάσει ο ξένος το όπλο του Οδυσσέα.
Ο Τηλέμαχος την απομακρύνει από την αίθουσα για να μη δει την σκηνή Ανεβαίνει πάνω και η Αθηνά τη σταλάζει τον ύπνο στα βλέφαρα μέσα στα δάκρυα.Θα κοιμηθεί βαθιά όση ώρα διαρκέσει η σφαγή των μνηστήρων.
Ο Οδυσσέας πιάνει το τόξο το γυρνά και το παρατηρεί από παντού.
Όπως σε όλη του την ζωή δοκιμάζει πειραματίζεται και ελέγχει ξύλινα άλογα, σχεδίες, υπηρέτες, την γυναίκα του τον πατέρα του.
Δοκιμάζει την χορδή του τόξου την χορδή της λύρας και η χορδή τραγουδάει γεμάτα με φωνή χελιδονιού. Παράξενο τούτο το σημάδι σε τούτο τον κόσμο του τρόμου και του αίματος.
Παίρνει ένα βέλος το βάζει στην χορδή την τεντώνει σημαδεύει και το βέλος τινάζεται διαπερνώντας τις τρύπες των12 τσεκουριών.
Ξάφνου πετάει τα κουρέλια του σβήνοντας όλα το παρελθόν της ζητιανιάς και της ηθοποιίας και σφίγγει το τόξο.
Με τα ίδια λόγια της Πηνελόπης επικαλείται τον Απόλλωνα τον θεό που επιβλέπει την σφαγή και την μελλούμενη αρμονία.Ο Αντίνοος φέρνει στο στόμα μια χρυσή κούπα ενώ ο Οδυσσέας τον σημαδεύει στο λαιμό και το βέλος τον διαπερνά. Λυγίζει η κούπα του πέφτει το αίμα βγαίνει από τα ρουθούνια του και σωριάζεται νεκρός σπρώχνοντας με μια κλωτσιά το τραπέζι φορτωμένο με κρέατα και ψωμιά. Οι μνηστήρες ουρλιάζουν πετάγονται από τα καθίσματα και ψάχνουν μάταια τα όπλα τους αλλά πιστεύουν πως ο ζητιάνος σκότωσε κατά λάθος τον Αντίνοο.
Δεν καταλαβαίνουν τίποτα ούτε την ενοχή τους ούτε ποιος είναι ο ζητιάνος ούτε τον θάνατο που τους παραστέκει.
Αρχίζει η πιο τρομακτική σφαγή της αρχαίας επικής ποίησης όπως μας υποβάλουν δυο παρομοιώσεις,
ο Οδυσσέας είναι το λιοντάρι και οι μνηστήρες οι οποίοι ενάντια σε κάθε νόμο είχαν σκοτώσει τόσα βόδια και γουρούνια του σπιτιού ήταν τα ζώα που έπρεπε να θυσιαστούν.
Ο πολυμήχανος Οδυσσέας αγαπά τους βρόχους και στα χέρια του οι βρόχοι του θανάτου πλέκονται ώσπου να γίνουν δίχτυ.
Στο τέλος κοιτάζει γύρω του. Οι μνηστήρες είναι νεκροί τα ψάρια σπαρταρούν. Οι τελευταίες σύντομες στιγμές της ζωής των ψαριών που σβήνουν από την βία του ήλιου, κάνουν ωμό τον θάνατο των μνηστήρων.
Το δίχτυ αφήνει λίγους από τους μνηστήρες ανέγγιχτους από τον ήλιο του Οδυσσέα.
Σώζει τον Φήμιο τον ποιητή τον Μέδονα τον κήρυκα αλλά θυσιάζει με αγριότητα ένα υπηρέτη του Απόλλωνα.
Στο μεταξύ ο Τηλέμαχος ο Εύμαιος και ο Φιλοίτιο δένουν ένα καραβόσχοινο γύρω από μια κολώνα και εκεί κρεμούν 12 άπιστες δούλες και ξεριζώνουν τα γεννητικά όργανα του Μελάνθιου την μύτη και τα αυτιά.
Αν και ο Οδυσσέας υπήρξε άσπλαχνος και ανελέητος η Οδύσσεια δεν τον κατηγορεί ότι στάθηκε ανόσιος. Ο Ζευς και η Αθηνά προστατεύουν το σχέδιο του το στηρίζουν.
Η Αθηνά με την μορφή χελιδονιού κάθεται στο δοκάρι και υψώνει την Αιγίδα. Ο Απόλλων δεν εκδικείται τον θάνατο του υπηρέτη του. Στο τέλος της σφαγής τυλιγμένος στα τελευταία κουρέλια του ζητιάνου καθαρίζει την σκηνή από τα ίχνη ης μεγάλης σφαγής και σκορπίζει θειάφι στην αίθουσα όχι όμως πάνω του γιατί δεν έκανε κανένα έγκλημα από το οποίο πρέπει να καθαριστεί.

Η Οδύσσεια μας επαναλαμβάνει ότι κατοικούμε στο βασίλειο του Απόλλωνα όπου το τόξο και η λύρα είναι το ίδιο όργανο. Το τόξο που πληγώνει χτυπάει το λαιμό στις ρώγες του στήθους σφάζει και σκοτώνει φέρνει στον κόσμο την ίδια μουσική αρμονία με την λύρα όταν την πιάνουν στα χέρια ο Απόλλωνας ο Δημόδοκος και η Φήμιος.Τώρα γνωρίζουμε το πρώτο πρόσωπο του τόξου
Το φονικό.
Μόλις ο Οδυσσέας εγκαινιάσει την μακρά ευτυχή βασιλεία του θα γνωρίσουμε το δεύτερο
Την τάξη και την ευτυχία της δημιουργίας.
Το όνομα του τόξου είναι βίος και βίος σημαίνει ζωή
έργο του είναι ο θάνατος... έλεγε ο Ηράκλειτος.Όταν η Ευρύκλεια μπαίνει στην καταματωμένη αίθουσα και βλέπει τον Οδυσσέα βουτηγμένο στο αίμα και τους μνηστήρες σωριασμένους κάτω θέλει να φωνάξει από χαρά
αλλά ο Οδυσσέας τη συγκρατεί.
Κράτησε την χαρά σου μέσα φυλάξου από τις κραυγές δεν είναι κιόλας σωστό μπροστά στους σκοτωμένους να καυχιέσαι.
Λέει και εκείνος δεν χαίρεται δεν κομπάζει ούτε το όνομα του φωνάζει αλλά σέβεται με ευγνώμονα ψυχή το πεπρωμένο που τον συνέτρεξε.

Ο Πόλεμος στην Ιλιάδα δεν είναι τίποτα άλλο από μια αναγκαιότητα μια σιδερένια αδήριτη αναγκαιότητα. Ο άνθρωποι πιάνουν το σπαθί το ακόντιο τις πέτρες και πολεμούν. Δεν υπάρχει τίποτα μέσα τους μόνο ο ορμητικός αυτοματισμός του πεπρωμένου. Πόλεμος μόνο πόλεμος η σκοτεινιά η πυρκαγιά ο πάταγος του σίδερου το αδυσώπητο ου ουρανού και του πεπρωμένου.
Ο πόλεμος δεν γνωρίζει όρια ούτε σταματημούς ούτε φρένο ούτε αντιπάλους.
Όταν οι Έλληνες και οι Τρώες έρχονται αντιμέτωποι η κραυγή τους κατανικά
το βουητό της θάλασσας και υψώνεται στο ακρογιάλι. Ο πόλεμος νικάει τα φυσικά φαινόμενα αλλά στην φύση υπάρχει η ίδια καταστροφική δύναμη η ίδια αναγκαιότητα που μανιάζει στην πεδιάδα της Τροίας.
Η παπαρούνα σκύβει το κεφάλι καθώς το βαραίνει η ανοιξιάτικη δροσιά.
Η λευκά με τα πυκνά κλαριά της πέφτει καταγής μέσα στην σκόνη και ξεραίνεται κοντά του στου ποταμού την όχθη. Η ελιά φορτωμένη άσπρά ανθάκια ξεριζώνεται από τον ξαφνικό ανεμοστρόβιλο.
Οι νέοι πολεμιστές που πέφτουν μπροστά στην θάλασσα είναι και αυτοί παπαρούνες
και λεύκες ξεριζωμένες από τον αέρα. Οι προηγούμενες ζωές τους οι γονιοί η γυναίκα τα παιδιά όλα σβήνονται.
Έτσι λοιπόν δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στην φύση και στον άνθρωπο και οι δυο εύθραυστοι και μπορούν να πληγωθούν και να χαθούν από τον πόλεμο και από την βία των πραγμάτων. Δεν μένει παρά να τους θρηνήσουμε.
Ο Όμηρος τους θρηνεί, η μοίρα των θυμάτων αποστάζει μια απαλή τρυφερότητα που γλυκαίνει την παγκόσμια αναγκαιότητα.Καμία φορά η φύση μένει ανέγγιχτη κανένα σπαθί κανένα ακόντιο πολεμιστή κανένας αέρας καμία φωτιά δεν την βιάζουν. Οι άνεμοι γαληνεμένοι το χειμωνιάτικο χιόνι πέφτει ασταμάτητα τα αστέρια διακρίνονται τριγύρω από το λαμπρό φεγγάρι καθώς βασιλεύει άπνοια και διαγράφονται τα φαράγγια οι κορφές των λόφων οι κοιλάδες και ένας απέραντος χώρος ανοίγεται κάτω από τον ουράνιο θόλο.
Συχνά ο Όμηρος εισάγει μια αντιθετική εικόνα κομμάτι και αυτή του εαυτού του
αντίθετη στο κομμάτι που έχει εγκλωβιστεί η μάχη,
την εικόνα του βοσκού.Ο βοσκός είναι ολότελα ξένος προς τον πόλεμο δεν τον βλέπει δεν τον γνωρίζει .
Στην Ιλιάδα ποτέ δεν λείπει τούτη η φωνή ή το μακρινό βλέμμα που υπάρχει στο βάθος των άλλων φωνών και έτσι η Ιλιάδα ανοίγει ην δυτική φιλολογία κάτω από τον αστερισμό της πιο απόλυτης δικαιοσύνης.
Νικητές και νικημένοι είναι εξίσου κοντά στην ψυχή μας όλοι τους είναι εικόνες της αναγκαιότητας που τους κλαίμε με τρυφερότητα και τους βλέπουμε με το μάτι του βοσκού.
Η Οδύσσεια δεν έχει αυτή την αμεροληψία και κάνει διάκριση μεταξύ καλών και κακών φίλων και εχθρών.
Το κλάμα που ανέβρυζε στην Ιλιάδα για τις λεύκες τις ελιές ή τις παπαρούνες θύματα της φύσης δεν αναβρύζει πια και ούτε ένα δάκρυ δεν σταλάζει πάνω στους μνηστήρες και στους συντρόφους του Οδυσσέα.
Ούτε για μια στιγμή δεν πρέπει να λησμονήσουμε ότι η Οδύσσεια γράφτηκες εν ονόματι
αλλά, και από την πλευρά του πεπρωμένου, για τα θύματα του πεπρωμένου δεν υπάρχει παρά μια περαστική στιγμή και σωριάζεται κατευθείαν όταν ο Οδυσσέας κλαίει για την μοίρα της Τρωαδίτισσας δούλας και για την δική του μοίρα στο παλάτι του Αλκίνοου.
Το βλέμμα του βοσκού χάνεται από την σκηνή.
Εκείνο το μακρινό μάτι, το ξένο σε κάθε μοίρα, σε κάθε νίκη ή ήττα το οποίο κοιτάζει τη σελήνη και τις καταιγίδες δεν διεισδύει ποτέ μέσα στα τόσα βλέμματα στην Οδύσσεια.
Έτσι καμιά φορά το ποίημα του Οδυσσέα μας μοιάζει ανυπόφορα απάνθρωπο
όπως κάθε κείμενο που το έχει υπαγορεύσει το πεπρωμένο.
---------------------------
ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ-ΠΑΤΡΑ έναρξη μαθημάτων-προπονήσεων ΔΩΡΕΑΝ!
Ο Α.Σ. ΓΛΑΥΚΟΣ ξεκινά πάλι για 14η χρονιά από Τετάρτη 7/1/2015 νέα σειρά μαθημάτων και προπονήσεων τόσο για τους παλιούς του αθλητές και αθλήτριες, όσο και για όσους νέους και νέες (από ...9-99 ετών) θέλουν να ασχοληθούν με το Ολυμπιακό άθλημα της ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ.
Η παρακολούθηση των μαθημάτων, οι προπονήσεις και ο εξοπλισμός στον σύλλογό μας είναι ΔΩΡΕΑΝ!
Τα μαθήματα-προπονήσεις γίνονται κάθε Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή 18:00-21:00 στό ΠΑΜΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΠΑΤΡΩΝ (ΣΟΥΤΣΟΥ 1)
Ελάτε να γνωρίσετε το άθλημα και την φιλοσοφία του!
Πληροφορίες: κο Γιώργο τηλ. 6983523256
Για περισσότερα δες και: https://www.facebook.com/pages/Glafkos-archery-and-shooting-teem/289142267854194?ref=hl