Κυρά Φροσύνη. Ο μύθος και η πραγματικότητα ή η κυρά Φροσύνη και η παραφροσύνη

Ένα πρώτο στοιχείο, το οποίο αν και δεν αποκρύπτεται, εν τούτοις αποσιωπάται επιμελώς, είναι ότι η Φροσύνη ήταν παντρεμένη. Είναι απορίας άξιον, το πως η Εκκλησία καταδέχτηκε να βάλει στον κατάλογο τών «καλλιμαρτύρων», μια μοιχαλίδα και ειδικά σε μια εποχή, όπου τα ηθικά πρότυπα και όρια ήταν ιδιαιτέρως αυστηρά -πολλώ μάλλον, μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Επιπλέον, η μοιχεία και γενικότερα η οικειοθελής σύναψη σχέσεως με τον αλλόθρησκο κι αλλογενή κατακτητή, θεωρούνταν κατά κάποιον τρόπον, σαν μια πράξη δωσιλογισμού και προδοσίας. Βεβαίως, όπως για όλα υπάρχει εξήγηση, έτσι υπάρχει και γι” αυτό, η οποία θα αναφερθεί παρακάτω.

Ο μύθος

Σύμφωνα με τον εθνικό μύθο (που διδάσκεται και στα σχολεία), η κυρά Φροσύνη ήταν ερωμένη τού γιου τού Αλί πασά, Μουχτάρ. Επειδή όμως ο Αλί πασάς, επιθυμούσε την Φροσύνη για τον εαυτό του, έστειλε τον γιο του σε εκστρατεία κι εκμεταλλευόμενος την απουσία του, προσπάθησε να κάνει την Φροσύνη δικιά του. Αυτή αρνήθηκε, μένοντας πιστή στον Μουχτάρ, κάτι που εξόργισε τον Αλί πασά, ο οποίος διέταξε τον πνιγμό της, μαζί με άλλες δεκαεπτά γυναίκες, στην λίμνη τών Ιωαννίνων.

Η εντολή του εκτελέστηκε στις 11 Ιανουαρίου 1801 κι έκτοτε η Φροσύνη καθιερώθηκε στην λαϊκή συνείδηση σαν ηρωίδα που αντιστάθηκε στον τύραννο, ενώ από την Εκκλησία ανακηρύχτηκε σε «καλλιμάρτυς» (όπως και οι υπόλοιπες δεκαεπτά γυναίκες που έπνιξαν μαζί της).

Ο μύθος περί έρωτος τού Αλί πασά για την κυρά Φροσύνη, πήρε σάρκα και οστά και μέσα από την ποίηση τής εποχής, με κυριότερο το ποιητικό έργο τού Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, «Κυρά Φροσύνη». Στα ακόλουθα αποσπάσματα, τα λόγια υποτίθεται ότι είναι τού Αλί Πασά…

«[...] Καθώς ανθίζει η μυγδαλιά με τα πολλά τα χιόνια,
άνθιζε μες στα Γιάννινα και η Κυρά Φροσύνη.
Χρυσή αχτίδα φεγγαριού στα σύννεφα κρυμμένη.
Μια μέρα την απάντησα. Εδιάβηκε σιμά μου.
Κι εθάμβωσαν τα μάτια μου. Κρυφή ανατριχίλα.
Μ” έσφαξε μες στα κόκκαλα…   [...] Επέρασε πολύς καιρός και πάντα στ” όνειρό μου,
την έβλεπα· τής άπλωνα τα χέρια να την πιάσω.
Και μώφευγε σαν τον αφρό στα δάχτυλα τού ναύτη…

[...] Είναι τρεις νύχταις που άγρυπνος, την βλέπω πάλι πάλι εμπρός μου.
Η σπίθα μου έγινε φωτιά, με καίει, με φλογίζει.
Δεν είμαι Αλής Τεμπελενλής, δεν είμαι υιός τής Χάμκως,
αν ίσως στο κρεββάτι μου δεν την ιδώ να πέση…».

Η πραγματικότητα

Παρ” ότι η κυρά Φροσύνη ήταν υπαρκτό πρόσωπο, όπως και η ερωτική της σχέση με τον Μουχτάρ, εν τούτοις, η δακρύβρεχτη, «ρομαντική» και «ηρωική» υπόθεση, που επικράτησε στην νεοελληνική ιστορία, απέχει κάπως από την πραγματικότητα.

Ένα πρώτο στοιχείο, το οποίο αν και δεν αποκρύπτεται, εν τούτοις αποσιωπάται επιμελώς, είναι ότι η Φροσύνη ήταν παντρεμένη. Είναι απορίας άξιον, το πως η Εκκλησία καταδέχτηκε να βάλει στον κατάλογο τών «καλλιμαρτύρων», μια μοιχαλίδα και ειδικά σε μια εποχή, όπου τα ηθικά πρότυπα και όρια ήταν ιδιαιτέρως αυστηρά -πολλώ μάλλον, μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Επιπλέον, η μοιχεία και γενικότερα η οικειοθελής σύναψη σχέσεως με τον αλλόθρησκο κι αλλογενή κατακτητή, θεωρούνταν κατά κάποιον τρόπον, σαν μια πράξη δωσιλογισμού και προδοσίας. Βεβαίως, όπως για όλα υπάρχει εξήγηση, έτσι υπάρχει και γι” αυτό, η οποία θα αναφερθεί παρακάτω.

Η, ομολογουμένως, όμορφη Φροσύνη ήταν γόνος εύπορης οικογένειας και παντρεμένη από μικρή ηλικία με τον έμπορο και πρόκριτο Ιωαννίνων, Δημήτριο Βασιλείου. Ο σύζυγός της, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, αναγκάζονταν να λείπει για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Βενετία, έως ότου εγκαταστάθηκε και μόνιμα εκεί. Η Φροσύνη, που δεν ήταν και τόσο…πιστή σύζυγος, αρέσκονταν στις προκλητικές, για τα ήθη τις εποχής, δημόσιες εμφανίσεις και στην αναζήτηση ερωτικών συντρόφων. Έτσι, ανάμεσα σ” αυτούς που «παρέλασαν» από το «φιλόξενο» σπίτι της, ήταν και ο Μουχτάρ, ο μεγαλύτερος γιος τού Αλί πασά.

Ο Γάλλος βιογράφος τού Αλί πασά, Αλφόνς ντε Μποσάμπ, αναφέρει όσο πιο «κομψά» γίνεται: «[...] Είχε δυστυχώς παραιτήση τον συνήθη κατά τε την Ήπειρον και την λοιπήν Τουρκίαν βίον τών γυναικών, αίτινες διάγουσιν αποκεκλεισμέναι και αθέαται εν τω οίκω· όθεν και είχεν αποβή η ψυχή και το ζώπυρον τής εν Ιωαννίνων κοινωνίας, όπου και οι σοβαρώτεροι άνδρες ελάλουν ενθουσιωδώς περί τής ευφυίας και τών θελγήτρων τής συναναστροφής της. Προς τοιούτον γόητρον δεν ηδυνήθη ν” αντισταθεί Μουχτάρ, ο πρεσβύτερος υιός τού βεζίρη, όστις και δεινώς αυτής ερασθείς απεφάσισε να την αποκτήση…» («Ο βίος τού Αλί πασά, βεζίρη Ιωαννίνων», Παρίσι, 1822).

Ο Βρετανός ιστορικός, Τζορτζ Φίνλεϊ, αναφέρει με τη σειρά του: «[...] Κατά την μακράν απουσίαν του συζύγου της, η οικεία της περικαλλούς Ευφροσύνης κατέστη το εντευκτήριον των ευπαιδεύτων και πλουσίων νέων των Ιωαννίνων, εδέχετο δε αυτή ιδιαιτέρας επισκέψεις και πλούσια δώρα του Μουχτάρ πασά, χωρίς πολλήν προσπάθειαν όπως αποκρύψη την επονείδιστον σχέσιν. Η διαγωγή αύτη προκάλεσε μέγα σκάνδαλον, κι ελέγετο ότι ύπανδροι κυρίαι, των οποίων οι σύζυγοι απουσίαζον τόσον μακράν όσον ο της Ευφροσύνης, εμιμούντο την συμπεριφοράν της. Θύελλα αγανακτήσεως ηγέρθη μεταξύ χριστιανών ανδρών και μουσουλμανίδων υπάνδρων…» («Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», τ. Α’, κεφ. Γ’).

Ο παράνομος ερωτικός δεσμός τής Φροσύνης με τον Μουχτάρ, φαίνεται ότι ήταν γνωστός στον στενό οικογενειακό της κύκλο, ο οποίος όχι μόνο τον ανέχονταν, αλλά τουναντίον τον ενθάρρυνε -για προφανείς ιδιοτελείς σκοπούς*. Ο Μουχτάρ όμως, διέπραξε ένα ολέθριο σφάλμα: Είτε γιατί ερωτεύθηκε την Φροσύνη, είτε γιατί εκτίμησε δεόντως τα ερωτικά της θέλγητρα, τής χάρισε το διαμαντένιο δαχτυλίδι τής συζύγου του.

---------
[* Γράφει χαρακτηριστικά, σε ανέκδοτο υπόμνημα («Memoires sur la Grece et l' Albanie pendant le gouvernement d' Ali-pasha, par Ibraim-Manzour efenti», Paris, 1827, σελ. 174), ο γραμματέας τού Αλί πασά, Αθανάσιος Ψαλίδας: «Παράξενο πράγμα ήταν στα Γιάννενα σε μερικούς, όπου ατιμάζονταν ή τα παιδιά τους ή τα αδέλφια τους ή αι αδελφαίς τους από τούς πασάδες, οι οποίοι, αν εις την αρχή ελυπούνταν και εφαίνονταν πως βάνουν το κεφάλι τους να αποθάνουν, ύστερον όμως την ατιμίαν εστοχάζονταν τιμήν, ετεντώνονταν και υπερηφανεύονταν εις την ατιμίαν τού ιδικού τους και εφοβέριζαν και τον κόσμον και ήθελαν να συμβουλεύσουν και τούς άλλους και να δείχνονται στον κόσμο φρόνιμοι και έμπειροι σε όλα, οι νήπιοι και ανόητοι, και αγωνίζονταν να πλουτίσουν με την ατιμίαν τών ιδικών τους οι τρελλοί· και οι τίμιοι βλέποντες τα παρόμοια, ή έπρεπε διά να μην κινδυνεύσουν, να δαμάσουν την γλώσσαν τους, ή να τούς λεν καν ότι έχουν δίκιο σ' εκείνα που λεν. Ταλαίπωρη ανθρωπότητα σε πόσα άτοπα κατανταίνεις από κάτω από μια τυραννική κυβέρνηση...».]

Η «λαΐκή μούσα», εβρισκόμενη προφανώς, πιο κοντά στην ιστορική αλήθεια, μνημονεύει αυτό το δαχτυλίδι, μέσα από το δημοτικό τραγούδι «Τής κυράς Φροσύνης»…

«Τ” ακούσατε τι γίνηκε “ς τα Γιάννενα, τη λίμνη,
που πνίξανε τοις δεκαφτά με την κυρά Φροσύνη;   Αχ, Φροσύνη παινεμένη, τι κακό “παθες, καϊμένη!

Άλλη καμιά δεν τό “βαλε το λιαχουρί φουστάνι,
πρώτ” η Φροσύνη τό “βαλε και βγήκε “ς το σιργιάνι
Αχ, Φροσύνη παινεμένη, και “ς τον κόσμο ξακουσμένη!
Δε σ” τό ‘λεγα, Φροσύνη μου, κρύψε το δαχτυλίδι,
γιατί αν το μάθη ο Αλήπασας θε να σε φάη το φίδι;»…

Η Φροσύνη, «εκτιμώντας» το πανάκριβο δώρο τού εραστή της, όχι μόνο δεν το έκρυψε, αλλά το πούλησε για να αποκομίσει χρήματα. Στο τέλος, το παιχνίδι τής τύχης, έφερε τον χρυσοχόο που το είχε στην κατοχή του, μέσα στο σαράι, όπου διαπραγματευόταν την πώλησή του στην…απατημένη σύζυγο τού Μουχτάρ! Έτσι, η σύζυγος τού Μουχτάρ πληροφορήθηκε έκπληκτη, μ” αυτόν τον τρόπο, το «κέρατο» που τής φορούσε ο Μουχτάρ με την Φροσύνη. Αυτή με την σειρά της, απαίτησε από τον πεθερό της, δραστικά μέτρα και λύσεις, έτσι ώστε να λάβει ηθική ικανοποίηση και να δημιουργηθεί αντίβαρο στον διασυρμό που υπέστη. Σε διαφορετική περίπτωση, απείλησε να εγκαταλείψει τον Μουχτάρ και το σαράι και να επιστρέψει στον πατέρα της -μαζί και η αδελφή της, η οποία φέρονταν να είχε ερωτικές σχέσεις με τον πεθερό της. Το όλο συμβάν, καταγράφεται και στο βιβλίο τού Τρύφωνα Ευαγγελίδη «Η ιστορία τού Αλί πασά» (1896). Παρομοίως, κι ο Φίνλεϊ, κάνει αναφορά στα παράπονα της συζύγου του Μουχτάρ, αναφέροντας ωστόσο και την φήμη, που έφερνε τον Αλί πασά, να είναι αυτός που ζητούσε την εκδίκηση, ως αποτυχημένος εραστής ο ίδιος.

Ο Αλί πασάς, είχε νυμφεύσει τούς δυο γιους του, Μουχτάρ και Βελή, με τις δυο κόρες τού πασά τού Βερατίου, Ιμπραΐμ. Ήταν δύο γάμοι, με σαφώς πολιτικοστρατιωτικά κριτήρια, όπου το συναίσθημα κι ο έρωτας, είχαν δευτερεύουσα σημασία. Αν λοιπόν, οι δυο αδελφές πραγματοποιούσαν την απειλή τους, θα επρόκειτο για ένα βαρύ πλήγμα για τον Αλί, καθώς θα έχανε έναν στρατηγικό και σημαντικό σύμμαχο, όπως επιβεβαιώνει κι ο γραμματέας του, Αθανάσιος Ψαλίδας.

Έτσι, ο Αλί πασάς, αν και διστακτικός αρχικά, διέταξε τον πνιγμό τής Φροσύνης στην λίμνη Παμβώτιδα τών Ιωαννίνων. Ίσως για να ρίξει στάχτη στα μάτια τού γιου του Μουχτάρ, αλλά και στις όποιες τυχούσες αντιδράσεις, διέταξε και τον ταυτόχρονο πνιγμό άλλων δεκαεπτά μοιχαλίδων και γυναικών «ελευθέρων ηθών» τών Ιωαννίνων (μεταξύ αυτών και μουσουλμάνων). Παράλληλα, διέταξε και την δήμευση τών περιουσιών τους, ενώ τα δυο μικρά παιδιά τής Φροσύνης έμειναν στον δρόμο, χωρίς κανένας να τολμάει να αναλάβει την προστασία τους. Αξίζει να σημειωθεί, πως την Φροσύνη, την συνέλαβε προσωπικά ο ίδιος ο Αλί πασάς. Σύμφωνα με τον Τρύφωνα Ευαγγελίδη, ο Αλί πασάς φερόταν να ήταν εξοργισμένος κι από το γεγονός ότι είχαν ανακαλυφθεί κάποιες επιστολές τής Φροσύνης, στις οποίες τον εξύβριζε (η γνησιότητά τους πάντως, ήταν αμφισβητήσιμη).

Πώς όμως η Φροσύνη έφτασε να θεωρείται σήμερα «ηρωίδα» κι ο θάνατός της, πράξη «αντίστασης» στον κατακτητή κι όχι συνέπεια ηθικής παρεκτροπής; Πώς έφτασε να αναγορευτεί από την Εκκλησία, «καλλιμάρτυς»; Κι από κι ως που αναγόρεψε σε «καλλιμάρτυρες» τις αλλόθρησκες μουσουλμάνες;

Το πράγμα έχει εξήγηση και η εξήγηση έχει όνομα: Ο «από Λαρίσης» μητροπολίτης Ιωαννίνων, Γαβριήλ Γκάγκας.

Ο συγκεκριμένος μητροπολίτης, όλως τυχαίως ήταν…θείος τής Φροσύνης. Ο Γαβριήλ, παρ” ότι τού ζητήθηκε από προκρίτους τής πόλης να μεσαλοβήσει στον Αλί πασά, με τον οποίον είχε πολύ καλές σχέσεις (διόλου παράξενο αυτό…), εν τούτοις δείλιασε, αν και μεταξύ τών μελλοθανάτων, υπήρχε και η ανηψιά του. Μάζεψε όλο του το κουράγιο, καιρό αργότερα, όταν τα παιδιά τής Φροσύνης περιφέρονταν πια εξαθλιωμένα στους δρόμους κι αφού επισκέφθηκε τον Αλί πασά στο σαράι, τού πρόσφερε χρυσό και πλούσια δώρα (προφανώς από το «φιλόπτωχο ταμείο» τής μητρόπολης…), έτσι ώστε να τού επιτραπεί η επιμέλεια τών δυο μικρών παιδιών τής Φροσύνης, όπως κι έγινε.

Παρ” όλη την λιποψυχία τού μητροπολίτη Γαβριήλ, με πρωτοβουλίες τού ιδίου (λόγω τύψεων ίσως;), η Φροσύνη και οι υπόλοιπες δεκαεπτά γυναίκες «ελαφρών ηθών» (ήτοι πουτάνες), που την ακολούθησαν στην λίμνη, μνημονεύονταν στις επιμνημόσυνες δεήσεις ως «καλλιμάρτυρες» (κοντά στις χριστιανές και οι μουσουλμάνες!), ενώ ο ίδιος πάλι, όταν αργότερα δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος, ενέργησε ώστε η Φροσύνη, να αναδειχθεί κι ως «ηρωίδα» τού έθνους και τής Επαναστάσεως.

Μιλάμε δηλαδή, για την Φροσύνη και την…παραφροσύνη…

Λουκιανός ο Σαμοσατεύς: Περί πένθους

«Μέσα από αυτό το ύφος καυτηρίασε, κάθε δεισιδαιμονία, τον παρασιτισμό, την υποκρισία των φιλοσόφων, την απειροκαλία των γραμματικών, πράγματα που τα στιγμάτισε με γελαστούς χαριεντισμούς και δηκτικά σκώμματα. Φωτογράφος των ανθρωπίνων αδυναμιών, σκώπτει και χλευάζει, όχι μόνο για να προκαλέσει γέλιο, αλλά για να διδάξει, επιδεικνύοντας τη φωτεινή διαύγεια της ελληνικής διάνοιας, μπροστά στην μωρία των άλλων συγκαιρινών ή συγχρόνων του». Μιχάλης Μανιάτης
Ο Λουκιανός γεννήθηκε στα Σαμόσατα, της Συρίας το 120 μ.Χ. και έζησε μέχρι το 192 μ.Χ. Από μικρός που ήταν, έδειξε μεγάλο ζήλο για την μελέτη των ελληνικών, με αποτέλεσμα αργότερα να ξεκινήσει να μάθει τη ρητορική τέχνη στις σχολές της Ιωνίας, όπου εκεί σπούδασε τη σοφιστική -το έκανε αρχικά αυτό, κυρίως ως μέσον βιοπορισμού. Ύστερα άρχισε να ταξιδεύει, επιδεικνύοντας την ρητορική του δεινότητα, σε πόλεις της Ασίας, Ελλάδας, και της Ιταλίας.
Ήταν εξαιρετικά ανήσυχο πνεύμα, εντρύφησε σε πολλές φιλοσοφικές σχολές, ώσπου τελικά τον προσέλκυσαν τα φιλοσοφικά ρεύματα των Επικούρειων και των Κυνικών και σε αυτά έδειξε την μεγάλη συμπάθειά του.
Υπήρξε δεινός σατυρικός συγγραφέας, με κριτικό ύφος, και οξύτατο βλέμμα, που με αυτό διέβλεψε τα πλημμελήματα πολλών εκ των διανοουμένων ή φιλοσόφων της εποχής του.
Μέσα από αυτό το ύφος καυτηρίασε, κάθε δεισιδαιμονία, τον παρασιτισμό, την υποκρισία των φιλοσόφων, την απειροκαλία των γραμματικών, πράγματα που τα στιγμάτισε με γελαστούς χαριεντισμούς και δηκτικά σκώμματα. Φωτογράφος των ανθρωπίνων αδυναμιών, σκώπτει και χλευάζει, όχι μόνο για να προκαλέσει γέλιο, αλλά για να διδάξει, επιδεικνύοντας τη φωτεινή διαύγεια της ελληνικής διάνοιας, μπροστά στην μωρία των άλλων συγκαιρινών ή συγχρόνων του.
Έγραψε πάνω από ογδόντα βιβλία, εκ των οποίων μερικά από αυτά θεωρούνται πλαστά. Ένα από τα βιβλία του είναι και το «Περί πένθους». Μέσα από αυτό, διακωμωδεί τους πενθούντες πάνω από τον νεκρό, περιφρονεί τις υπερβολικές τους συνήθειες, και τους κρίνει ως απαίδευτους. Λοιδορεί τους μύθους του κάτω κόσμου που τους θεωρούν ως αληθινούς, μαζί και όλες τις παράλογες δεισιδαιμονίες των ανθρώπων. Τέλος, απορρίπτει την μεταθανάτια ζωή, την πρόνοια και τον φόβο του θανάτου.

ΠΕΡΙ ΠΕΝΘΟΥΣ

1. Πραγματικά αξίζει τον κόπο να παρατηρεί κανείς όσα κάνουνε και λένε οι περισσότεροι άνθρωποι σε καταστάσεις πένθους, καθώς και όσα επαναλαμβάνουν κάθε τόσο όσοι προσπαθούνε τάχα να πούνε λόγια παρηγοριάς: Ότι θεωρούν αβάσταχτα όσα συμβαίνουν και στους ίδιους τους πενθούντες και σ’ εκείνους για τους οποίους πενθούν, ενώ, μα τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη, Δεν έχουν καμιά απολύτως σαφή γνώση ούτε αν αυτά είναι δυσάρεστα και αξιοθρήνητα ούτε, αντίθετα, αν είναι ευχάριστα και προτιμότερα για τους εκλιπόντες• παραδίδονται όμως στη λύπη σύμφωνα με το έθιμο και τη συνήθεια. Όταν λοιπόν κάποιος πεθάνει, κάνουν τα εξής —αλλά θα προτιμούσα να πω προηγουμένως ποιες αντιλήψεις έχουν για τον ίδιο τον θάνατο’ έτσι θα γίνει φανερό για ποιο λόγο ακολουθούν όλες εκείνες τις περιττές συνήθειες.
2. Ο πολύς κόσμος λοιπόν, εκείνοι δηλαδή που οι σοφοί τους ονομάζουν απαίδευτους, βασισμένοι για τα ζητήματα αυτά και στον Όμηρο και στον Ησίοδο και στους άλλους μυθοποιούς, και δίνοντας κύρος νόμου στην ποίηση τους, έχουν την πεποίθηση ότι υπάρχει κάτω από τη γη ένας βαθύς τόπος, ο Άδης, που είναι μεγάλος και ευρύχωρος και κατασκότεινος και ανήλιος, και δεν ξέρω πώς νομίζουν ότι φωτίζεται, ώστε να μπορεί ο καθένας να βλέπει τους άλλους παρευρισκόμενους. Σ’ αυτό το χάσμα βασιλεύει ένας αδελφός του Δία, που ονομάζεται Πλούτωνας, και που τιμήθηκε με αυτή την προσφώνηση, όπως μου έλεγε κάποιος από τους ειδικούς σε τέτοιου είδους θέματα, εξαιτίας του πλούτου του σε νεκρούς. Αυτός λοιπόν ο Πλούτωνας, λένε, καθόρισε τη διακυβέρνηση και τη ζωή στον κάτω κόσμο με τον ακόλουθο τρόπο: Ο ίδιος έχει κληρωθεί να είναι άρχοντας των πεθαμένων, και όταν τους υποδεχτεί και τους παραλάβει, τους κρατά με δεσμά από τα οποία δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει, και δεν επιτρέπει σε κανέναν απολύτως να πάρει τον δρόμο για τον επάνω κόσμο, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις μέσα σε όλους τους αιώνες, και για εξαιρετικά σημαντικούς λόγους.
3. Γύρω από τη χώρα του κυλούν ποτάμια μεγάλα και τρομακτικά, και μόνο από τα ονόματα τους: Ονομάζονται Κωκυτοί και Πυριφλεγέθοντες και τα παρόμοια. Και το σημαντικότερο, η Αχερουσία λίμνη βρίσκεται στην αρχή και υποδέχεται πρώτη τους νεοφερμένους, και δεν μπορεί κανείς να τη διασχίσει ή να την παρακάμψει χωρίς τη βοήθεια του περαματάρη• γιατί είναι και πολύ βαθιά για να την περάσει κανείς περπατώντας, και πολύ μεγάλη για να τη διασχίσει κανείς κολυμπώντας, και γενικά δεν είναι δυνατό να την περάσουν πετώντας ούτε καν τα πεθαμένα πουλιά.
4. Κοντά στην κατωφέρεια και στην πύλη, που είναι από ατσάλι, έχει εγκατασταθεί ο ανεψιός του βασιλιά, ο Αιακός, στον οποίο έχει ανατεθεί η φρουρά, και δίπλα του ένα σκυλί τρικέφαλο με πολύ κοφτερά δόντια, που κοιτάζει φιλικά και ειρηνικά όσους καταφθάνουν, εκείνους όμως που προσπαθούν να δραπετεύσουν τους γαβγίζει και τους τρομάζει με ορθάνοιχτο το στόμα του.
5. Όταν λοιπόν περάσουν τη λίμνη, τους καλωσορίζει παραμέσα ένα μεγάλο λιβάδι, γεμάτο ασφοδέλους, και ένα ποτό που καταπολεμά τη μνήμη• γι’ αυτό άλλωστε ονομάζεται «της Λησμονιάς». Όλα αυτά ασφαλώς τα διηγήθηκαν στους παλαιούς, όταν επέστρεψαν από κει, η Άλκηστη και ο Πρωτεσίλαος, οι Θεσσαλοί, και ο Θησέας, ο γιος του Αιγέα, και ο ομηρικός Οδυσσέας, πολύ σοβαροί και αξιόπιστοι μάρτυρες, που, κατά τη γνώμη μου, δεν θα ήπιαν από την πηγή, γιατί αλλιώς δεν θα τα θυμούνταν.
6. Ο Πλούτωνας λοιπόν και η Περσεφόνη, όπως είπαν εκείνοι, διαφεντεύουν και έχουν την εξουσία πάνω στα πάντα, τους υπηρετούν όμως και συνεργάζονται στη διακυβέρνηση πολύς κόσμος, Ερινύες, Ποινές, Φόβοι, και ο Ερμής, αλλά αυτός δεν είναι πάντοτε μαζί τους.
7. Υπαρχηγοί πάντως και σατράπες και δικαστές είναι διορισμένοι δύο, ο Μίνωας και ο Ραδάμανθης από την Κρήτη, που είναι γιοι του Δία. Αυτοί τους καλούς και δίκαιους ανθρώπους και όσους έζησαν ενάρετα, όταν συγκεντρωθούν πολλοί, τους στέλνουνε, σαν σε αποικία, στα Ηλύσια Πεδία, για να συμμετάσχουν στην πιο υπέροχη ζωή.
8. Αν όμως εντοπίσουν κάποιους κακόψυχους, τους παραδίνουν στις Ερινύες και τους στέλνουν στον χώρο των ασεβών, για να τιμωρηθούν ανάλογα με τις αδικίες τους. Εκεί λοιπόν και τι δεν παθαίνουνε, καθώς τους συστρέφουνε τα μέλη τους και τους καίνε και τους τρώνε οι γύπες και περιστρέφονται δεμένοι σε τροχό και κυλάνε πέτρες σε ανηφόρα. Όσο για τον Τάνταλο, στέκεται αφυδατωμένος ακριβώς στην άκρη της λίμνης, κινδυνεύοντας ο κακόμοιρος να πεθάνει από τη δίψα.
9. Όσοι πάλι έζησαν μέτρια, κι αυτοί είναι πολλοί, τριγυρνούν μέσα στο λιβάδι χωρίς τα σώματα τους, έχοντας γίνει σκιές, και εξαφανίζονται σαν καπνός, μόλις κάποιος τους αγγίξει. Τρέφονται βέβαια με τις προσφορές υγρών και τα αφιερώματα τροφίμων που κάνουμε εμείς πάνω στους τάφους τους. Αν λοιπόν κάποιου δεν του έμεινε πάνω στη γη κάποιος φίλος ή συγγενής, αυτός τριγυρνάει ανάμεσα στους άλλους νηστικός και πεινασμένος νεκρός.
10. Όλα αυτά οι περισσότεροι τα έχουν ενστερνιστεί με τέτοια βεβαιότητα, ώστε όταν πεθάνει κάποιος από τους δικούς τους, πρώτα απ’ όλα φέρνουν έναν οβολό και τον τοποθετούν στο στόμα του, για να αποτελέσει την αμοιβή του περαματάρη για το ταξίδι, χωρίς να εξετάσουν προηγουμένως ποιο νόμισμα ισχύει και κυκλοφορεί στους κάτω, κι αν περνάει σ’ εκείνους ο αττικός ή ο μακεδονικός ή ο αιγινήτικος οβολός, ούτε ότι θα ήταν πολύ καλύτερο να μην έχουν να πληρώσουν τα ναύλα γιατί έτσι, αν δεν τους παραλάμβανε ο περαματάρης, θα στέλνονταν πάλι πίσω και θα ξαναγύριζαν στη ζωή.
11. Έπειτα τους λούζουν, σαν να μη φτάνει η λίμνη του κάτω κόσμου για το λουτρό των κατοίκων του, και αλείφουν με το καλύτερο άρωμα το σώμα τους, που ήδη αρχίζει να αποσυντίθεται με δυσοσμία, τους στεφανώνουν με όμορφα λουλούδια και τους εκθέτουν αφού πρώτα τους ντύσουν με ρούχα εντυπωσιακά, προφανώς για να μην κρυώνουν στον δρόμο και για να μην τους βλέπει γυμνούς ο Κέρβερος.
12. Ακολουθούν θρηνωδίες και στριγγλίσματα από τις γυναίκες και δάκρυα από όλους, και στήθη που χτυπιούνται, και μαλλιά που ξεριζώνονται, και μάγουλα που γδέρνονται και ματώνουν• σε κάποιες περιπτώσεις και ρούχα ξεσχίζονται και το κεφάλι πασπαλίζεται με σκόνη, και οι ζωντανοί είναι πιο αξιολύπητοι από τον νεκρό: Κυλιούνται κάτω ξανά και ξανά, και χτυπούνε το κεφάλι τους στο έδαφος, ενώ εκείνος, ευπαρουσίαστος και όμορφος και στεφανωμένος με το παραπάνω, είναι εκτεθειμένος σε υπερυψωμένο σημείο και επιβλητικός, σαν να έχει στολιστεί για παρέλαση.
13. Έπειτα η μητέρα ή και, μα τον Δία, ο πατέρας προβάλλει ανάμεσα από τους συγγενείς, τον αγκαλιάζει —ας πούμε ότι είναι εκτεθειμένος κάποιος νέος και ωραίος, για να είναι εντονότερο το σχετικό δράμα— και αρχίζει να βγάζει παράξενες και ανώφελες κραυγές, στις οποίες ο ίδιος ο νεκρός θα μπορούσε να απαντήσει, αν αποκτούσε φωνή. Θα έλεγε δηλαδή ο πατέρας, μιλώντας με αναφιλητά και με μακρόσυρτη την κάθε του έξη: «Πολυαγαπημένο μου παιδί, μου έφυγες και πέθανες και σ’ άρπαξε πρόωρα ο Χάρος, κι εμένα τον δύστυχο με άφησες μονάχο, χωρίς να παντρευτείς, χωρίς να κάνεις παιδιά, χωρίς να πας στρατιώτης, χωρίς να καλλιεργήσεις τη γη, χωρίς να φτάσεις στα γεράματα. Δεν θα γλεντοκοπήσεις άλλο, ούτε θα ερωτευτείς, παιδί μου, ούτε θα ξαναμεθύσεις στα συμπόσια με τους συνομηλίκους σου».
14. Αυτά θα έλεγε και άλλα παρόμοια, νομίζοντας ότι ο γιος του τα χρειάζεται ακόμη όλα αυτά και τα λαχταράει μετά τον θάνατο του, αλλά δεν μπορεί να τα χαρεί. Αλλά τι λέω; Πόσοι και πόσοι δεν έσφαξαν πάνω στους νεκρούς άλογα και παλλακίδες, μερικοί ακόμη και οινοχόους, και έκαψαν μαζί τους τα ρούχα και τα άλλα στολίδια τους ή τα έθαψαν μαζί με τους νεκρούς, σαν να μπορούσαν εκείνοι να τα χρησιμοποιήσουν και να τα ευχαριστηθούν εκεί κάτω;
15. Ο γέροντας λοιπόν, που θρηνεί με αυτόν τον τρόπο, δεν φαίνεται να διεκτραγωδεί όλα όσα είπα προηγουμένως, και ακόμη περισσότερα, ούτε για χάρη του παιδιού του —γιατί ξέρει ότι δεν πρόκειται να τον ακούσει ούτε κι αν φωνάξει δυνατότερα κι από τον Στέντορα— ούτε βέβαια για τον εαυτό του αυτή τη σκέψη και τη γνώμη θα μπορούσε να την έχει και χωρίς τις κραυγές, μια και κανείς φυσικά δεν χρειάζεται να κραυγάζει στον εαυτό του. Το μόνο που μένει, λοιπόν, είναι ότι λέει αυτές τις ανοησίες για χάρη των παρευρισκομένων, χωρίς να γνωρίζει ούτε τι έχει πάθει το παιδί του ούτε πού έχει πάει, κι ακόμη περισσότερο, χωρίς να εξετάσει καθόλου τι είναι η ίδια η ζωή• αλλιώς δεν θα δυσφορούσε για την απομάκρυνση απ’ αυτήν, σαν να πρόκειται για κάτι το φοβερό.
16. Θα του έλεγε λοιπόν το παιδί του, έχοντας πρώτα ζητήσει από τον Αιακό και τον Αϊδωνέα την άδεια να προβάλει για λίγο το κεφάλι του από την είσοδο του Άδη και να κάνει τον πατέρα του να πάψει να λέει ανοησίες: «Κακόμοιρε άνθρωπε, για τι φωνάζεις; Γιατί μου δημιουργείς προβλήματα; Σταμάτα να ξεριζώνεις τα μαλλιά σου και να κάνεις γρατσουνιές στο δέρμα του προσώπου σου. Γιατί με κακολογείς και με αποκαλείς καημένο και κακότυχο, ενώ είμαι πολύ καλύτερα από σένα και σε πολύ μεγαλύτερη ευδαιμονία; Τι φοβερό έχεις την εντύπωση ότι περνάω; Ή μήπως επειδή δεν έγινα τέτοιος δα γέρος σαν κι εσένα, με φαλακρό το κεφάλι, με ρυτίδες στο πρόσωπο, καμπούρης και αδύναμος στα γόνατα, και γενικά φθαρμένος από τον χρόνο, έχοντας συμπληρώσει πολλά τριαντάμερα μηνών και ολυμπιακές τετραετίες, και μάλιστα στα τελευταία με σαλεμένο το μυαλό μπροστά σε τόσο κόσμο; Ανόητε, τι αξιόλογο νομίζεις πως υπάρχει στη ζωή, που δεν θα το απολαμβάνω άλλο πια; Ή μήπως θα μου πεις, όπως φαίνεται, για τα συμπόσια και τα δείπνα και τα ρούχα και τις ερωτικές απολαύσεις, και φοβάσαι μη μου λείψουν αυτά και αφανιστώ; Δεν καταλαβαίνεις ότι το να μη διψάς είναι καλύτερο από το να πίνεις, και το να μην πεινάς από το να τρως, και το να μην κρυώνεις από το να διαθέτεις πλήθος ρούχα;».
17. Έλα λοιπόν, μια και φαίνεται να βρίσκεσαι σε άγνοια, θα σε διδάξω να θρηνείς πιο αληθινά. Ξεκίνα λοιπόν πάλι από την αρχή και φώναζε: «Καημένο μου παιδί, δεν θα διψάσεις άλλο πια, δεν θα πεινάσεις άλλο πια, δεν θα κρυώσεις. Μου έφυγες ο κακότυχος και γλίτωσες τις αρρώστιες, δεν φοβάσαι πια τον πυρετό, ούτε εχθρό ούτε τύραννο• δεν θα σε λυπήσει έρωτας, δεν θα σε παραπλανήσει συντροφιά, δεν θα ξοδευτείς γι’ αυτό δυο και τρεις φορές τη μέρα, τι συμφορά! Δεν θα σε περιφρονήσουν στα γηρατειά σου ούτε θα σε θεωρήσουν ενοχλητικό οι νέοι βλέποντάς σε».
18. Αν τα πεις αυτά, πατέρα, δεν νομίζεις ότι τα λόγια σου θα είναι πολύ πιο αληθινά και πιο αξιοπρεπή από τα προηγούμενα; Δες όμως μήπως σε στενοχωρεί το εξής, και συλλογίζεσαι το βαθύ και πυκνό σκοτάδι που έχουμε εδώ, κι έπειτα φοβάσαι μήπως πάθω ασφυξία κλεισμένος μέσα στο μνήμα. Για το ζήτημα αυτό θα πρέπει να σκεφτείς ότι, όταν τα μάτια μου σαπίσουν ή, μα τον Δία, καούν, αν έχετε αποφασίσει να με κάψετε, δεν θα χρειαστεί να βλέπουμε ούτε φως ούτε σκοτάδι.
19. Και αυτά βέβαια ίσως να μην είναι υπερβολικά. Αλλά σε τι με ωφελούνε τα στριγγλίσματά σας και τα χτυπήματα στο στήθος με συνοδεία αυλού, και η υπερβολή των γυναικών στο θρηνολόγημα; Σε τι με ωφελεί να είναι στεφανωμένη η πέτρα πάνω από τον τάφο μου; Ή τι νόημα έχει για σας να χύνετε από πάνω ανέρωτο κρασί; Ή μήπως πιστεύετε ότι θα φτάσουν οι σταγόνες του ως εμάς και θα διεισδύσουν ως τον Άδη; Όσο για τα αφιερώματα τροφίμων το βλέπετε κι εσείς οι ίδιοι, φαντάζομαι, ότι το πιο νόστιμο απ’ όσα ετοιμάστηκαν το παίρνει ο καπνός και φεύγει ανεβαίνοντας στον ουρανό, χωρίς να ωφελήσει καθόλου εμάς εδώ κάτω, ενώ το υπόλοιπο που μένει, η τέφρα, είναι άχρηστο, εκτός αν πιστεύετε ότι εμείς εδώ τρώμε στάχτη. Δεν είναι όμως τόσο άγονο και άκαρπο το βασίλειο του Πλούτωνα, ούτε μας τέλειωσε ο ασφόδελος ώστε να ζητήσουμε από σας να μας στέλνετε τρόφιμα. Ώστε εδώ και ώρα, μα την Τισιφόνη, μου ερχόταν να ξεκαρδιστώ στα γέλια με όσα κάνατε και λέγατε, αλλά με εμπόδισε το ύφασμα και το μαλλί με το οποίο μου δέσατε σφιχτά τα σαγόνια. Έτσι είχε, και τον σκέπασε το τέλος του θανάτου.
20. Για όνομα του Δία, αν ο νεκρός γυρνούσε προς το μέρος μας, ανασηκωνόταν στηριγμένος στον αγκώνα του και μας τα έλεγε αυτά, δεν θα θεωρούσαμε ότι τα λέει πάρα πολύ σωστά; Κι όμως οι ανόητοι όχι μόνο κραυγάζουν, αλλά και στέλνουνε και καλούνε κάποιον ειδικό στα θρηνολογήματα, που έχει συγκεντρώσει στο μυαλό του πολλές παλιές συμφορές, και τον χρησιμοποιούν ως σύμμαχο και καθοδηγητή της ανοησίας τους, μοιρολογώντας ανάλογα με το πώς εκείνος διευθύνει το θρηνητικό τραγούδι.
21. Και όσο ο λόγος είναι για τους θρήνους, ισχύει για όλους ο ίδιος κανόνας της ανοησίας. Από κει και πέρα, έχοντας μοιράσει ανάλογα με την εθνικότητα τον τρόπο ταφής, ο Έλληνας καίει τον νεκρό του, ο Πέρσης τον θάβει, ο Ινδός τον περιβάλλει με γυαλί, ο Σκύθης τον καταβροχθίζει, ενώ ο Αιγύπτιος τον ταριχεύει. Αυτός μάλιστα ο τελευταίος —και το λέω επειδή το είδα— αποξηραίνει τον νεκρό και τον στήνει στο τραπέζι για να τρώνε και να πίνουνε μαζί. Πολλές φορές μάλιστα κάποιον Αιγύπτιο, που είχε απόλυτη ανάγκη από χρήματα, τον έβγαλε από το αδιέξοδο ή ο αδελφός ή ο πατέρας του, που δόθηκε ενέχυρο την κατάλληλη στιγμή.
22. Όσο για τους χωμάτινους τύμβους και τις πυραμίδες και τις επιτύμβιες στήλες και τα επιγράμματα, που δεν έχουν και μεγάλη αντοχή, πώς να μην πει κανείς ότι είναι περιττά και ότι μοιάζουν με παιχνίδια;
23. Παρόλα αυτά, και αγώνες οργανώνουν κάποιοι, και επιτάφιους λόγους απαγγέλλουν πάνω στα μνήματα, σαν να είναι συνήγοροι ή μάρτυρες υπεράσπισης του νεκρού μπροστά στους δικαστές του κάτω κόσμου.
24. Στο τέλος όλων αυτών έρχεται το νεκρόδειπνο, όπου είναι παρόντες οι συγγενείς και προσπαθούν να παρηγορήσουν τους γονείς του νεκρού και να τους πείσουν να φάνε κάτι, πράγμα που εκείνοι το κάνουν ευχαρίστως, μα τον Δία, και όχι αναγκαστικά, μια και ήδη έχουν εξαντληθεί από την πείνα τριών συνεχόμενων ημερών. Και μέχρι πότε, φίλε μου, θα θρηνούμε; Άσε να αναπαυτεί η ψυχή του μακαρίτη. Ακόμη κι αν αποφάσισες να κλαις παντοτινά, ακριβώς γι’ αυτό και μόνο πρέπει να μη μένεις χωρίς τρόφιμα, για να αντέξεις στο μέγεθος του πένθους. Τότε ακριβώς είναι που όλοι απαγγέλλουν δύο ομηρικούς στίχους: «κι η Νιόβη η ομορφόμαλλη θυμήθηκε να φάει• και οι Αχαιοί με την κοιλιά νεκρό δεν τον πενθάνε. Κι αυτοί αρχίζουνε να τρώνε, στην αρχή με ντροπή και με φόβο, μήπως φανεί πως μετά τον θάνατο των πολυαγαπημένων τους εξακολουθούν να παρασύρονται από τις ανθρώπινες αδυναμίες.

Αυτά, και άλλα πολύ γελοιότερα απ’ αυτά, θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς εξετάζοντας όσα γίνονται σε καταστάσεις πένθους, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την εντύπωση ότι ο θάνατος αποτελεί τη μεγαλύτερη συμφορά τους».

Οι Διόσκουροι, Κάστωρ και Πολυδεύκης – Τα παιδιά τού Ταΰγετου

 

«Όταν οι μαύρες θύελλες σηκώνουν μαυρισμένα κύματα, οι άνθρωποι στέκουν όρθιοι στην πλώρη και προσεύχονται στα θεϊκά παιδιά του Δία και σφάζουν άσπρα αρνιά. Τότε αμέσως γαληνεύουν τα κύματα της αφρισμένης θάλασσας και ο διάπλους γίνεται εύκολος και ακίνδυνος». Ομηρικός ύμνος



Ο ΜΥΘΟΣ
Σύμφωνα με τον μύθο, οι δίδυμοι ήρωες Διόσκουροι, Κάστορας και Πολυδεύκης, γεννηθήκαν στον Ταΰγετο, το μεγάλο βουνό της Σπάρτης και του Ταινάρου, έτσι είναι κατεξοχήν ήρωες δωρικής καταγωγής.
Στην Σπάρτη, ο βασιλιάς Τυνδάρεως, είχε για γυναίκα του την πανέμορφη Λήδα, κόρη του βασιλιά τής Αιτωλίας, Θέστιου. Η Λήδα έσμιξε με τον Δία κι απέκτησε μαζί του δύο παιδιά, την Ελένη, πού ήταν ωραία σαν θεά και τον Πολυδεύκη τον τρανό ήρωα. Με τον βασιλιά Τυνδάρεω η Λήδα είχε άλλα δύο παιδιά, την Κλυταιμνήστρα, και τον Κάστορα. Ο Πολυδεύκης πήρε απ’ τον πατέρα του θεό Δία την αθανασία, μα ο αδελφός του, ο Κάστορας, παρέμεινε θνητός, επειδή ήταν γιος του θνητού βασιλιά. Έγιναν και οι δύο τους μεγάλοι και τρανοί, κανένας δε μπορούσε να παραβγεί με τον Κάστορα, στη μαστοριά του να οδηγάει το άρμα, όπου κατάφερνε να δαμάσει και τα πιο ατίθασα άλογα. Ο δε Πολυδεύκης ήτανε γενναίος πρωταθλητής στην πυγμαχία. Οι δυο τους δεν αποχωρίστηκαν ποτέ μεταξύ τους γιατί τους ένωνε φλογερή αγάπη.

Οι Διόσκουροι πήραν μέρος σε πολλά μεγάλα κατορθώματα των Ελλήνων ηρώων, πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία και διακρίθηκαν ιδιαίτερα εναντίον του βασιλιά των Βεβρύκων, Αμύκου, τον οποίο νίκησε ο Πολυδεύκης τρέποντας έτσι σε φυγή όλους τους Βέβρυκες. Όταν ο Θησέας και ο Πειρίθους κατέβηκαν στον Κάτω Κόσμο προκειμένου να αρπάξουν την Περσεφόνη, οι Διόσκουροι ξεκίνησαν εκστρατεία εναντίον της Αθήνας, διεκδικώντας την αδελφή τους Ελένη, την οποία ο Θησέας είχε απαγάγει και την είχε φυλακίσει στο οχυρό των Αφιδνών στην Λακωνία. Έτσι, ενώ έλειπε ο Θησέας ελευθέρωσαν την αδελφή τους και πήραν την μητέρα του Θησέα, Αίθρα, αιχμάλωτη στη Σπάρτη. Επιπλέον, απομάκρυναν από το θρόνο της Αθήνας, τους γιους του Θησέα και τους αντικατέστησαν με τον διεκδικητή της βασιλείας Μενεσθέα.
Οι Διόσκουροι είχαν δύο ξαδέλφια, το Λυγκέα και τον Ίδα, πού ήταν παιδιά του βασιλιά τής Μεσσηνίας, Αφαρέα. Ο Ίδας ήταν ατρόμητος πολεμιστής και ο αδελφός του, ο Λυγκέας, ήταν ονομαστός για τη δύναμη της ματιάς του· μπορούσε να δει ακόμα και κάτω απ’ τη γη. Οι Διόσκουροι μαζί με αυτά τα Μεσσήνια ξαδέλφια τους κάνανε πολλούς άθλους μαζί. Κάποτε, κι οι τέσσερις άρπαξαν, από την Αρκαδία, ένα κοπάδι βόδια κι αποφάσισαν να τα μοιράσουν συναμεταξύ τους. Τη μοιρασιά θα την έκανε ο Ιδας. Αυτός όμως θέλησε να βάλει στο χέρι ολάκερο το κοπάδι μαζί με τον αδελφό του και σοφίστηκε μια πονηριά: Έκοψε στα τέσσερα ένα βόδι. έδωκε στον καθέναν από ένα κομμάτι και πρότεινε να πάρει το μισό κοπάδι εκείνος πού θα καταβροχθίσει πρώτος το μεράδι του, και τ’ άλλο μισό να πέσει σε εκείνον που θα έρθει δεύτερος. Ο Ίδας έφαγε πρώτος το κομμάτι του και βόηθησε και τον Λυγκέα να φάει το δικό του. Ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης οργίστηκαν τρομερά σαν είδαν ότι τούς γέλασε ο Ίδας κι αποφασίσανε να εκδικηθούν τα ξαδέρφια τους, που ως τότε είχανε μαζί τους ακλόνητη φιλία. Έκαναν επιδρομή στη Μεσσηνία κι άρπαξαν, όχι μονάχα το κοπάδι που είχανε πάρει απ’ την Αρκαδία, αλλά και μερικά απ’ τα κοπάδια του Ίδα και του Λυγκέα. Δεν αρκεστήκαν όμως σ’ αυτά, αλλά τους κλέψανε και τις αρραβωνιαστικιές τους.
Οι Διόσκουροι ήξεραν ότι ο Ίδας και ο Λυγκέας δεν θα τους συχωρέσουν για αυτά που τους έκαναν, κι αποφασίσαμε να κρυφτούν στο κούφωμα ενός πελώριου δέντρου και να περιμένουν εκεί, ώσπου ν’ αρχίσουν τα ξαδέρφια τους να τους κυνηγούν. Θέλαν να τους ριχτούνε αναπάντεχα, γιατί σκιαζόντουσαν να πιάσουν μάχη με τον υπερ-δύναμο Ίδα που, κάποτε, τόλμησε να παλέψει για μια γυναίκα, ακόμα και με τον θεό Απόλλωνα. Δεν μπόρεσαν όμως να κρυφτούμε από τα διαπεραστικά μάτια Λυγκέα, που τους διέκρινε μέσα στην κουφάλα του δέντρου, πάνω από τις κορυφές του Ταΰγετου. Ο Ίδας και ο Λυγκέας όρμησαν πάνω στους Διόσκουρους. Προτού ακόμα καταφέρουν να βγουν απ’ τον κρυψώνα, ο Ίδας έριξε το κοντάρι του στο δέντρο και πλήγωσε κατάστηθα τον Κάστορα. Ο Πολυδεύκης χίμηξε επάνω τους. Οι Αφαρείδες δεν μπόρεσαν να τα βγάλουν μαζί του και το έβαλαν στα πόδια. Ο Πολυδεύκης τους έφτασε κάπου κοντά στον τάφο των γονιών τους. Σκότωσε τον Λυγκέα κι άρχισε να παλεύει, για ζωή ή για θάνατο, με τον Ίδα. Ο μέγιστος Δίας τότε παρενέβη για να σταματήσει την μάχη, ρίχνοντας ένα αστροπελέκι που έκανε στάχτη και τον Ίδα, και το κουφάρι του Λυγκέα.
Ο Πολυδεύκης γύρισε εκεί πού κείτονταν θανάσιμα λαβωμένος ο Κάστορας κι έκλαψε πικρά σαν είδε τον θάνατο να τους χωρίζει. Παρακάλεσε τον πατέρα του τον Δία, να τον αφήσει να πεθάνει μαζί με τον αγαπημένο αδελφό του. Ο Δίας φανερώθηκε τότε στο γιο του και τον έβαλε να διαλέξει: Ή να ζήσει παντοτινά νέος ανάμεσα στους φωτεινούς θεούς του Ολύμπου ή να ζήσει για πάντα με τον αδελφό του τη μια μέρα στο ζοφερό βασίλειο του Άδη, και την άλλη στον Όλυμπο. Ο Πολυδεύκης δεν θέλησε να χωριστεί από τον αδερφό του. Και έτσι μοιράστηκε την τύχη του.
Από τότε, τα δυο αυτά αδέλφια πλανιούνται εναλλάξ, την μια μέρα στους σκοτεινούς κάμπους του βασιλείου του Άδη και την άλλη, στους θεούς στα παλάτια του ηγέτη των θεών, Δία. (Θεών Διάλογοι-Λουκιανός)
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Οι Λάκωνες Διόσκουροι, τα δύο θρυλικά αδέλφια, λατρεύτηκαν από τους πολλούς Έλληνες ως θεοί. Ο αρχαίος ποιητής Πίνδαρος αναφέρει ότι οι δύο αδελφοί ζούσαν στη Θεράπνη, κάτω από τη γη. Τους είχαν σε περίοπτη θέση όσο αφορά τη λατρεία, όταν βαδίζανε να συναντήσουν τον εχθρό τραγουδούσαν έναν παιάνα προς τιμή των Διοσκούρων. Οι Έλληνες λάτρευαν τους αδελφούς Διόσκουρους σαν θεούς του φωτός, και τους τίμησαν για τη γενναιοψυχία, την τόλμη, την ευγένεια και την αρετή τους. Έγιναν προστάτες όλων των ανθρώπων, απ’ όλους τούς κινδύνους, ήταν οι σωτήρες τους, ενώ παράλληλα ήταν μαζί και προστάτες των καραβιών και των ναυτικών. Γενικά, η λατρεία των Διόσκουρων κυρίως γινόταν στην Πελοπόννησο, τα Κύθηρα, την Κέρκυρα, την Αθήνα την Μεγάλη Ελλάδα, την Κυρηναϊκή.
Οι λατρεία τους μεταφέρθηκε και στην Ιταλία. Οι Ρωμαίοι τους είχαν για προστάτες του στρατού, τα δύο αδέλφια, τους προστάτευαν κατά την διάρκεια των μαχών, ενώ είχε κτισθεί και ναός προς τιμήν τους (Tempio dei Dioscuri) στην περιοχή της Ρωμαϊκής Αγοράς, στην Ρώμη, μετά την νίκη των Ρωμαίων στην μάχη της λίμνης Ρηγίλλης κατά των Ετρούσκων, το 498 π.Χ.
Τέλος, το όνομα του αστερισμού των Διδύμων, το έδωσε η παράδοση από τα βάθη της αρχαιότητας, καθώς αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί σε κάποιο αστρονόμο ή συγγραφέα της αρχαιότητας. Για τους αρχαίους Έλληνες (και Ρωμαίους) ήταν οι Διόσκουροι, οι δίδυμοι γιοι του Διός και της Λήδας, που μεταφέρθηκαν στον ουρανό από τον πατέρα τους Δία σε ανταμοιβή της αδελφικής αγάπης που επέδειξαν επί της γης. Είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που έχει θεσπίσει η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι βόρειος αστερισμός του Ζωδιακού Κύκλου, Και συνορεύει με τους αστερισμούς Ηνίοχο, Ταύρο, Ωρίωνα, Μονόκερω, Μικρό Κύνα, Καρκίνο και Λύγκα.
ΕΠΙΜΥΘΙΟ
Ο θρυλικοί Διόσκουροι, Κάστορας και Πολυδεύκης θα συμβολίζουν για πάντα: Την αδελφική αγάπη, την αρετή, τη γενναιοψυχία, την τόλμη, την ευγένεια και την αρετή…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ο εγκέφαλος τής απάτης τού ελληνοχριστιανισμού

 

Στη σύγχρονη χριστιανική Ελλάδα, το έργο του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», αποτελεί το θεμέλιο λίθο και το «ευαγγέλιο» της επίσημης κρατικής ιδεολογίας του ελληνοχριστιανισμού.

 

Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος παρουσιάζει κάποιες περιόδους της Ιστορίας σχετικά αμερόληπτα. Όμως, όταν φθάνει στην χριστιανική ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία, την αποκαλούμενη ψευδώς «βυζαντινή» (όρος, που συντηρείται μέχρι και σήμερα), την παρουσιάζει ως ελληνική με τον όρο «μεσαιωνικός ελληνισμός», που διακόπηκε δήθεν λόγω της οθωμανικής κυριαρχίας το 1453 και κατέληξε στην δημιουργία του νεόυ κράτους. Σε άλλα σημεία του έργου του ο Παπαρρηγόπουλος αυτοαναιρείται: «εκάλουν εαυτούς Ρωμαίους».

Η εποχή, κατά την οποία ολοκλήρωσε την ιστορία του, το 1870, ήταν λίγο μετά το διωγμό του Όθωνα απ’ τους πολιτικοθρησκευτικούς ταγούς της Ορθοδοξίας και την επαναφορά του χριστιανισμού σε πλήρη ισχύ. Η εποχή αυτή χαρακτηριζόταν από τυφλή θεοκρατία και οπισθοδρόμηση, όπου οι διωγμοί, οι αφορισμοί και τα συγχωροχάρτια έδιναν και έπαιρναν. Ήταν τότε, που η Εκκλησία με εργαλείο την ιστορία του Παπαρρηγόπουλου θεμελίωσε την παραφροσύνη με το υβριδικό ιδεολόγημα τού ελληνοχριστιανισμού, που διατηρείται σε απόλυτη ισχύ έως σήμερα στην παιδεία, τη διανόηση και την πολιτική της Ρωμιοσύνης.

Το νέο κράτος «πέτυχε» τη μεγαλύτερη συμφορά με τη «μεγάλη ιδέα» (=αναβίωση του Βυζαντίου), που προσπάθησε να πραγματοποιήσει στις αρχές του 20ού αιώνα. Η ιδέα αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαρκαστικά ως «η μεγάλη ιδέα του Καραγκιόζη». Τα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν αποτελούν την κοντόφθαλμη και αυτοκαταστροφική πολιτική προέκταση και πλευρά του «ελληνοχριστιανισμού».

 

Κων. Παπαρρηγόπουλος: Πρόθεσή του ως ιστορικού ήταν η ιστορική αληθοφάνεια του σχιζοφρενικού ιδεολογήματος του «ελληνοχριστιανισμού» και της «μεγάλης ιδέας» (=αναβίωσης του ανθελληνικού «Βυζαντίου»). Η σκοπιμότητα αυτή τον παρέσυρε σε πολλές αντιφάσεις και αλληλοσυγκρουόμενες ιστορικές θέσεις. Σκοπός του ήταν η συσκότιση και η παραποίηση της ιστορικής πραγματικότητας.

Το νεοσυσταθέν κράτος αποτέλεσε ένα πιστό αντίγραφο της παρηκμασμένης ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αυτό που όλοι μας σήμερα αποκαλούμε ψευδώς «Βυζάντιο». Κύριο ρόλο σ’ αυτό έπαιξαν κυρίως η Ορθόδοξη Εκκλησία, οι φαναριώτες, οι κοτζαμπάσηδες και οι πολιτικοί ταγοί της Ρωμιοσύνης.

Με δόλιους και συνομωτικούς τρόπους η ηγέτιδα δύναμη της Ρωμιοσύνης, η Ορθόδοξη Εκκλησία, κατάφερε να καπελώσει και να και υποβαθμίσει όλους του υγιείς μηχανισμούς του νέου κράτους και κυρίως την παιδεία. Μια μικρή διακοπή με προσπάθεια επαναφοράς των ελληνικών αξιών έγινε κατά την περίοδο της αντιβασιλείας και του Όθωνα. Έκτοτε, το κράτος μεταλλάχθηκε οριστικά σ’ ένα νεορρωμαίικο τριτοκοσμικό κρατίδιο, που μέχρι σήμερα υπολειτουργεί και τρεμοσβήνει κάτω από την ορθόδοξη πνευματική κυριαρχία.

«Ω ταλαίπωρος Ελλάς, δεν ανεστήθης εκ του τάφου, απλώς ήλλαξες τάφον, απ’ τον τουρκικόν εις τον χριστιανικόν». Τα λόγια του Αδαμαντίου Κοραή ηχούν στ’ αυτιά μας και μας δείχνουν το μέγεθος της πολιτιστικής μας καταδίκης και τραγωδίας μας, που εκτυλίσσεται χωρίς διακοπή έως σήμερα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις πομφόλυγες δηλώσεις του πρώην αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στον Τύπο λίγο πριν τον θάνατό του: «Ήρωές μας δεν είναι οι αρχαίοι ήρωες και φιλόσοφοι ούτε οι αγωνιστές του ’21, ήρωές μας είναι οι μάρτυρες και οι άγιοι της Ορθοδοξίας, που πέθαναν για την πίστη τους», εννοώντας βεβαίως αυτούς που πέθαναν για τα συμφέροντα (οικονομικά και εξουσιαστικά) της Ορθοδοξίας.

 

Αδαμάντιος Κοραής: «Ω ταλαίπωρος Ελλάς, δεν ανεστήθης εκ του τάφου, απλώς ήλλαξες τάφον, απ’ τον τουρκικόν εις τον χριστιανικόν».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι αντιφάσεις του έργου του Παπαρρηγόπουλου

Ας δούμε μερικές από τις πιο τραγικές αντιφάσεις της ιστορίας του Κ. Παπαρρηγοπούλου αρχίζοντας από την περίοδο του Θεοδοσίου.

1. A΄ τόμος

Στα παρακάτω αποσπάσματα υποστηρίζει τον αρχαίο ελληνικό κόσμο και κατακρίνει τον Θεοδόσιο και το χριστιανισμό για τα εγκλήματά τους:

«Τότε ανετράπη εκ βάθρων ο εν Αλεξανδρεία περίφημος ναός του Σεράπιδος, πάλαι ποτέ οικητήριον των επιστημών, που έσωζε κατ’ αυτά τα έτη τα της αρχαίας σοφίας ίχνη. Τότε κατηδαφίσθη ο εν Απαμεία περικαλλής ναός του Διος. Τότε ηφανίσθησαν πλείστα άλλα της τέχνης αριστουργήματα ιδίως εν Συρία και εν Αιγύπτω… Αρκετοί δε εκ των επισκόπων και οι πλείστοι των μοναχών συνετέλουν προθυμότατα εις τον όλεθρον τούτον» (σελ.474).

«Συγχρόνως εξέδωκε νόμους αυστηρούς όπως η κατάργησις του αρχαίου ελληνικού βίου και ιδίως του αρχαίου ελληνικού θρησκεύματος. Ο Θεοδόσιος κατήργησεν εν έτει 394 τον μέγαν ολυμπιακόν αγώνα κατά την 293ην Ολυμπιάδα. Και θα λείψη τότε δια παντός η επιφανεστάτη εκείνη των αρχαίων ελληνικών πανήγυρις» (σελ. 473).

Για την σφαγή των θεσσαλονικέων απ’ το Θεοδόσιο στον ιππόδρομο: «Ευθύς την επομένην ημέραν προσεκλήθη ο λαός εις τον ιππόδρομον προς θέαν δήθεν ιπποδρομιακού αγώνος, εκεί δε αιφνιδίως οι στρατιώται έπεσαν με τα ξίφη των κατά του πλήθους και έσφαξαν εν διαστήματι τριών ωρών άνευ διακρίσεως αθώων και ενόχων πολιτών και ξένων δια μερικούς επτά χιλιάδας, δι’ άλλους δεκαπέντε χιλιάδας ανθρώπων. Η ανηλεής αύτη του Θεοδοσίου πράξις…» (σελ. 475).

Στα παρακάτω αποσπάσματα γράφει τα εντελώς αντίθετα και αυτοαναιρείται κατηγορώντας συλλήβδην όλο τον αρχαίο κόσμο για ειδωλολατρία:

«Των ειδωλολατρών κατοίκων της Πόλεως (Νέας Ρώμης) πολλοί ελάτρευον και ανατολικάς θεότητας (…)» (σελ. 442).

Και ο «θρίαμβος»: «Τοιουτοτρόπως επί Θεοδοσίου εθριάμβευσεν ο Χριστιανισμός κατά της ειδωλολατρίας» (σελ. 474).

«Εν τω μέσω τοιούτων περιπετειών διήλθεν η του Θεοδοσίου βασιλεία· δεν ήρκεσεν η διοίκησις των Γότθων και η των σχέσεων αυτών ρύθμισις, δεν ήρκεσεν η κατατρόπωσις αρειανών και εθνικών, αλλά εδέησε να παλαίση και προς τας συνεπείας των γεγονότων τούτων(…)».

«Ο Θεοδόσιος απεκλήθη Μέγας· και τη αληθεία δύναται να λογισθή μέχρι τινός άξιος της επωνυμίας ταύτης εν τη ιστορία των μοναρχών του ανατολικού κράτους» (σελ. 476).

Ο ανελέητος και ανθέλληνας δολοφόνος ρωμαίος αυτοκράτορας Θεοδόσιος μεταλλάσσεται «δικαίως» σε «αγαθόν» και «Μέγαν»:

«Ο Θεοδόσιος ανεκηρύχθη Μέγας τόσω μάλλον δικαίως (…).»

«Λόγω ιδιωτικών αρετών ο Θεοδόσιος ήτο ομολογουμένως κρείττων του Μεγάλου Κωνσταντίνου, διότι διετέλεσεν αγαθός σύζυγος, αγαθός πατήρ, αγαθός αδελφός και φίλος ευγνώμων. Πλην τούτων δεν ήτο οξύτατος περί της οργής και ευκόλως ετρέπετο προς την επιείκειαν και την μετάνοιαν» (σελ. 477).

2. B΄ τόμος

«Εις τον θρίαμβον του Χριστιανισμού συνετέλεσαν πολλά και ποικίλα πράγματα. Πρώτον πάντων της επιτυχίας αυτού αίτιον υπήρξεν η θεία των δογμάτων αυτού τελειότης. Εις την μεταξύ της φιλοσοφίας και των θρησκευμάτων πάλην είχον ήδη νεκρωθή αι αρχαίαι δοξασίαι, η δε κοινωνία των σοφών εστερήθη πάσης πίστεως και πλανωμένη ηθικώς εν ερήμω, εζήτει όασιν εις κάθε ψυχικήν παραμυθίαν» (σελ.361). Εδώ η αρχαία σοφία γίνεται «νεκρωμένη» ηθική πλάνη.

Αλλού γράφει για το χριστιανισμό: «ο άπεφθος της νέας αληθείας χρυσός».

«Ο λόγος του Κυρίου ανεμόρφωσε θρησκευτικώς, ηθικώς και κοινωνικώς τον κόσμον» (σελ.363).

«Προ καιρού η ειδωλολατρία είχε παρεκτραπή εις όργια ελεεινά, αυτά δε εξ ανάγκης προεκάλεσαν την επέμβασιν της πολιτικής εξουσίας λόγω της δημοσίας ηθικής» (σελ.386). Εδώ η σοφία ξέπεσε σε «ειδωλολατρικά όργια» και κατ” αυτόν δίκαια επήλθε η τιμωρία τους!

«Αλλ’ η θρησκεία, αν δεν είναι ήδη ο μόνος του καθ’ ημάς Ελληνισμού μοχλός, είναι πάντοτε μέρος του εθνικού βίου οργανικόν, ου άνευ εθνικός βίος δεν δύναται να υπάρξη, είναι πάντοτε εις των ακρογωνιαίων λίθων, εφ ων πρόκειται να ιδρυθή η μέλλουσα της Ανατολής τύχη» (σελ. 199).

«Αποδεικνύων αδιαλείπτως ότι ο Ελληνισμός επί ρωμαϊκής κυριαρχίας εν τη Ανατολή ήκμαζεν» (σελ.356). Εδώ ο Παπαρρηγόπουλος αυτοαναιρείται ξανά αφού παραδέχεται εκ παραλλήλου την ακμή κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας.

«Το άμεσον της κηρύξεως, της ερμηνείας και της διαδόσεως του Χριστιανισμού όργανον υπήρξεν η γλώσσα η ελληνική» (σελ.363). Τελικά, λόγω της γλώσσας διαδόθηκε ο χριστιανισμός κι όχι μέσω της αγάπης;

«Δεν είμεθα αποκλειστικοί και ομολογούμεν προθύμως ότι εις τον θρίαμβον του Χριστιανισμού συνετέλεσεν ωσαύτως η ρωμαϊκή κυριαρχία» (σελ.362). Εδώ παραδέχεται την βίαιη και αιματηρή επιβολή του χριστιανισμού.

«Ο Χριστιανισμός την στιγμήν που ενόμιζεν ότι εθριάμβευεν, υπέστη δεινήν κρίσιν και αίτιον κανέν άλλο δεν ήτο παρά η αντίδρασις του Αρχαίου Ελληνισμού. Μη φανή δε παράδοξον ότι λέγομεν αυτό, ότι ο Ελληνισμός επανεστάτησε κατά του νέου θρησκεύματος (του Χριστιανισμού), ενώ προηγουμένως είχομεν παραστήσει αυτόν συμμαχήσαντα μετά του θρησκεύματος τούτου» (σελ.386). Εδώ έχει συνείδηση της αντίφασής του και προσπαθεί να απολογηθεί· έτσι τα μπερδεύει μη γνωρίζοντας ποιός επαναστάτησε εναντίον ποίου! Την ελληνοχριστιανική σχιζοφρένεια, που συνεχώς προάγει, επιχειρεί να την εμφανίσει ως συνέπεια λόγου.

3. Γ΄ τόμος

«Εκ της καταστροφής ταύτης (των χριστιανικών διωγμών) δεν περιεσώθη η σεβασμία μήτηρ του ελληνικού κόσμου Ελλάς».

«Από της εβδόμης όμως εκατονταετηρίδος εξέλιπεν παν ίχνος του ονόματος Έλλην και όλων αυτού των παραγώγων» (σελ.16). Εδώ παραδέχεται, ότι τα ονόματα έλλην και Ελλάς είχαν εξαφανιστεί ολοκληρωτικά απ’ την ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία «Βυζάντιο» απ’ τον 7ο μ.Χ. αιώνα.

«Αυτός ο λαός δεν ετόλμησε να διατηρήσει το πάτριον όνομα (…)κατήντησαν δε να ονομάσωσιν εαυτούς ρωμαίους». Και φυσικά, μας λέει, ότι το νέο όνομα ήταν ρωμαίοι, που εξελίχθηκε σε ρωμιοί, αυτό το σαράκι που κουβαλάμε δηλαδή μέχρι σήμερα.

«Τα τελευταία λείψανα του αρχαίου θρησκεύματος εξηφανίσθησαν κατά την ενάτην εκατονταετηρίδα» (σελ.17).

«Αλλ’ όμως από των χρόνων εις ους ευρισκόμεθα, κατά το πλείστον ο βίος αυτού ήτο ήδη ελληνικός (από το 476 μ.Χ. και εντεύθεν). Η Εκκλησία ήτο ανέκαθεν ελληνική. Αι σχολαί όλου του κράτους εκτός της πρωτευούσης ήσαν καθαρώς ελληνικαί. Η σημαία του κράτους δι ελληνικών εκοσμείτο γραμμάτων και εν τη αυλή η ελληνική ωμιλείτο γλώσσα» (σελ. 539). Εδώ βυθίζεται πάλι στην ελληνοχριστιανική του σχιζοφρένεια, αφού βαφτίζει τα πάντα ακόμα και την Ορθόδοξη Εκκλησία ελληνική.

«Εν γένει η θρησκεία δεν είναι δόγμα φιλοσοφικόν, το οποίον συζητούσιν, ασπάζονται η αποκρούουσιν ολίγοι τινές ελλόγιμοι άνδρες εξωκειωμένοι όντες προς τοιαύτας μεταφυσικάς μελέτας. Η πίστις ην η θρησκεία επαγγέλλεται να ενιδρύση εις τας ψυχάς των ανθρώπων δέον να διαδοθή εις τους πολλούς και να συντηρηθή ακράδαντος εν ταις συνειδήσεσιν αυτών» (σελ. 289). Η προσπάθειά του είναι να πείσει τους αναγνώστες του, ότι η χριστιανική θρησκεία πρέπει να διαδοθεί σε πολλούς και να ριζωθεί στις συνειδήσεις τους.

«Παρά ταύτα, η ιστορία των προμάχων του Χριστιανισμού έχει πολλάς σκιάς» (Πρόλογος παρ. θ΄ ).

Και μία λογική διαπίστωση: «Ο Μεσαιωνικός Ελληνισμός δεν ανέστησε επ’ ουδενί τον Αρχαίον, νεκραναστάσεις εν τη ιστορία δεν συμβαίνουν.» (Πρόλογος Γ΄, παρ. 2).

«Το ανατολικόν κράτος ήτο κράμα ποικίλων παραδόσεων, θεσμών και έξεων, ου μόνον ελληνικών και ρωμαϊκών αλλά βαρβαρικών και ασιατικών. Δι’ αυτόν τον λόγον πολλά εξαίρετα προς την διοίκησιν και την νομοθεσίαν διετήρησε, πολλά όμως ήσαν και τα αποτρόπαια και τα ταπεινωτικά, τα οποία παρεισέφρυσαν εις αυτό με την μετά του ασιατικού βίου επιμειξίαν» (σελ. 509). Μια ακόμα αντιφατική παράγραφος για τη δήθεν ελληνικότητα της αυτοκρατορίας. Στα λόγια του διαφαίνεται η ταπεινωτική γι’ αυτόν ασιατική επιμειξία.

«Το κυριώτερον αυτής της νόσου φάρμακον ήτο η ωργανωμένη προσπάθεια της εκτενεστέρας διαδόσεως της παιδείας εις τον λαόν και η εκκλησιαστική μεταρρύθμισις αρκούσε να θεραπεύση την καχεξίαν αυτήν. Όμως το πλείστον του έθνους λόγω της μεγάλης αμαθείας του απέκρουε την προτεινομένην αυτήν θεραπείαν» (σελ. 372). Για τη μεταρρύθμιση των Ισαύρων κατηγορεί τους ιερείς της Ορθοδοξίας καθώς και το ποίμνιο της «βυζαντινής» εποχής ως «ψυχικώς αρρώστους και αμαθείς» και αντιπροτάσσει ως φάρμακο της θεοκρατικής νόσου την ελληνική παιδεία.

Όλο το έργο του Κ. Παπαρρηγόπουλου βρίθει με πλήθος άλλων μή αναφερόμενων αποσπασμάτων στην έρευνα αυτή, εντόνων αντιφάσεων, αυτοαναιρέσεων και αντιπαρατιθέμενων απόψεων και θέσεων.

Οι αντιφάσεις για την Εικονομαχία

Εδώ ο Παπαρρηγόπουλος καταβαραθρώνει την εικονολατρία, στη συνέχεια όμως, υποστηρίζει και εξυψώνει το κατεστημένο της:

«Και ούτως ανεστυλώθησαν αι άγιαι και σεπταί εικόνες εν τω του θεού ναώ του τιμάσθαι και σέβεσθαι και προσκυνείσθαι υπό πάντων των πιστών (…). Η εορτή αύτη έλαβε χαρακτήρα πανηγύρεως τελουμένης ένεκα του θριάμβου της ορθής πίστεως και κατά πάσης εν γένει αιρέσεως» (σελ.534). Εδώ εξυμνεί τους επτά αναθεματισμούς εναντίον του ελληνικού πολιτισμού, που έως σήμερα ψάλλονται στις εκκλησίες την «Κυριακή της Ορθοδοξίας»

Το ανατολικόν ρωμαϊκόν κράτος με τα άλματα ασυνέπειας που τον διακρίνουν το ονομάζει «χριστιανικό ελληνισμό». «Διότι η μοναρχία αύτη εδημιουργήθη υπό του εν Ασία ακμάσαντος Χριστιανικού Ελληνισμού» (πρόλογος ζ΄). Τον τίτλο «μεσαιωνικός ελληνισμός» τον χρησιμοποιεί παράλληλα με τον όρο «ανατολικόν ρωμαϊκόν κράτος» σε όλο το έργο του π.χ.: «Αλλά και έτερον μέγα έργον απεπειράθη να πράξη ο Μεσαιωνικός Ελληνισμός» (πρόλογος ια΄).

«Καλούμεθα σήμερον Έλληνες, τους δε εις αυτάς τας χώρας κατά τον μέσον αιώνα πρωταγωνιστάς ονομάζομεν Βυζαντινούς. Αυτοί όμως ποτέ δεν παρεδέχθησαν την προσηγορίαν ταύτην, αλλά εκάλουν εαυτούς Ρωμαίους». Όσο για την περίοδο της Τουρκοκρατίας λέει, ότι «εξηκολούθησεν αυτό το όνομα παραλλήλως, και ωνόμαζον εαυτούς Ρωμιούς» (πρόλογος κα΄). Και μέχρι και σήμερα οι Τούρκοι μας ονομάζουν ρουμ = ρωμιοί ή γιουνάν = ίωνες.

Ο στρατός της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αναφέρεται στην ιστορία του Παπαρρηγόπουλου με τα εθνικά ονόματα της κάθε περιοχής, όπως «στρατός των Ρωμαίων, των Συρίων, των Αρμενίων, των Θρακησίων κ.ά.» Περί ελληνικού στρατού ούτε λόγος να γίνεται, αφού η ονομασία έλλην είχε εξοβελισθεί οριστικά όπως είδαμε επί ποινή θανάτου απ’ τα χρόνια του «αγίου» και «μεγάλου» Θεοδοσίου. Εδώ λοιπόν καταβαραθρώνεται οριστικά η ελληνικότητα του ρωμαϊκού κράτους απ’ τον ίδιο τον Παπαρρηγόπουλο, αλλά και η ονομασία «Βυζάντιο» αντί του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους.

Η λέξη «Βυζάντιο» πρωτοεμφανίστηκε το 1557 μ.Χ. σε κείμενο του γερμανού φιλόλογου Ιερώνυμου Βολφ. Αργότερα (γύρω στο 1845) έγινε η αυθαίρετη καθιέρωση του όρου-φαντάσματος απ’ τους ταγούς του ελληνοχριστιανισμού και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα απ’ τους ορθόδοξους ιερείς, τους ιστορικούς, τα Μ.Μ.Ε., τα σχολικά βιβλία και τους διαφόρους ελλαδέμπορους.

Σε όλο το έργο του Παπαρρηγόπουλου αναδεικνύεται η σχιζοφρενική αντιφατικότητά του και η υποταγή της ιστορικής επιστήμης στην ιδεολογική σκοπιμότητα, που προφανώς οι ταγοί του του υπέβαλαν αμέσως η εμμέσως να «θεμελιώσει» ιστορικά. Ουσιαστικά, ο Παπαρρηγόπουλος ήταν ένας τραγικός άνθρωπος και ιστορικός, άλλος ένας θύτης αλλά και ταυτοχρόνως θύμα του ιδεολογήματος του ελληνοχριστιανισμού.

Επίλογος

Όλοι οι ανένταχτοι στην ελληνοχριστιανική σχιζοφρένεια ιστορικοί (Σπηλιάδης, Σάθας, Κορδάτος, Άννινος, Φωτιάδης κ.ά.) έχουν παραγκωνιστεί και αποσιωπηθεί απ’ το χριστιανορωμαίικο κατεστημένο. Αντ’ αυτών βέβαια οργιάζουν οι ταγοί ιστορικοί του ελληνοχριστιανισμού (Παπαρρηγόπουλος, Ζαμπέλιος, Καργάκος κ.ά.).

Σήμερα, το χριστιανορρωμαίικο κράτος μας παραπαίει ως ο ουραγός της Ευρώπης. (Στο ζήτημα της αναφοράς των «ιουδαιοχριστιανικών ριζών του ευρωπαϊκού πολιτισμού» στο προοίμιο του ευρωπαϊκού Συντάγματος το ρωμαίικο κρατίδιό μας ήταν μεταξύ των ελάχιστων μελών-κρατών της Ε.Ε., που επέμεινε (ανεπιτυχώς) να περιληφθεί η ανωτέρω φράση, όταν η πλειονότητα των ευρωπαίων εταίρων τάχθιηκαν υπέρ της αποβολής της φράσης αυτής, που, άν μή τι άλλο, είναι ανιστόρητη ως θέση, αφού τα κύρια ιστορικά χαρακτηριστικά του χριστιανισμού δια μέσου των αιώνων είναι η αντίθεσή του κατά του πολιτισμού και οι άγριοι διωγμοί που κατά καιρούς εξαπέλυσε κατά των πρωτοπόρων κάθε πολιτιστικής εξέλιξης).

Οι σημερινοί ρωμιοί είναι από βρέφη βαθιά ποτισμένοι απ’ την σχιζοφρενική ιδεολογία του ελληνοχριστιανισμού και την κουβαλούν μέσα στα γονίδιά τους ως χρόνια πνευματική κληρονομική νόσο. Οι τριτοκοσμικές πρωτιές αυτού του κράτους και η βαθειά πολιτική και πολιτιστική του σήψη είναι αποτελέσματα της σχιζοφρενούς ιδεολογίας των «παπαρρηγόπουλων» και της διαιωνιζόμενης μεσαιωνικής Ορθόδοξης θεοκρατίας, που το κυβερνά σαν μαριονέτα απ’ τα παρασκήνια.

Σαν κατακλείδα, αφιερώνουμε στη χριστιανορρωμιοσύνη μερικούς στίχους του ποιητή Κωστή Παλαμά, που έγραψε για τους ραγιάδες της εποχής του:

 

«Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς μηδέ λεβέντες, Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι.

Κούφιοι κι οκνοί, καταφρονούν την θεία τραχειά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα και των Αρχαίων παλιάτσοι.»

Τέλος οι ημικρανίες. Θεραπεία από την Μοζαμβίκη δίχως χάπια

Ποιό είναι το φάρμακο; μια βροχή από καρπαζιές!
Η τέλεια ομοιπαθητική μέθοδος θεραπίας.
Η ημικρανία μετατρέπεται αμέσως σχεδόν σε ολοκρανία.





 

Έλεγχος του νου... Οι σκέψεις σας δεν είναι δικές σας

Ακολουθεί απόσπασμα συνέντευξης με τον Στήβεν Τζέϊκομπσον που εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο όλοι μας χειραγωγούμαστε, ιδιαίτερα μέσω της τηλεόρασης καθώς και το γεγονός ότι οι σκέψεις σας μπορεί να μην είναι δικές σας, αλλά σας τις "φύτεψαν" προγραμματίζοντας τον εγκέφαλό σας από τη στιγμή της γέννησης σας.

Το κυριότερο πρόβλημα είναι ότι ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα, σε ένα εντελώς ελεγχόμενο περιβάλλον, που δημιουργήθηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Πολλοί άνθρωποι -και κυρίως οι νέοι- αποδέχονται την πραγματικότητα που τους παρουσιάζουν τα ΜΜΕ. Η λαϊκή τέχνη, η μουσική, ο κινηματογράφος, η μόδα, όλα κουβαλούν μηνύματα για το πως λειτουργεί η κοινωνία και το πώς θα πρέπει οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται.

Συνεπώς η διασκέδαση δεν είναι χωρίς τίμημα...

Προσβάλλεται η ιδεολογία και προβάλλεται μια θέαση του κόσμου που επηρεάζει όσους παρακολουθούν το πρόγραμμα της τηλεόρασης.

Και υπάρχει λόγος που το δίκτυο της τηλεόρασης και η μουσική βιομηχανία προγραμματίζουν στο μυαλό τον κώδικα από τον οποίο συχνά δεχόμαστε επίθεση σε όλης τη διάρκεια της ζωής μας... Μας προγραμματίζουν σε μια συγκεκριμένη θέαση του κόσμου, την οποία μπορεί να θεωρούμε φυσιολογική, επειδή γεννηθήκαμε μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα από ψέματα και απάτη.

Στην πραγματικότητα η απάτη έγινε μέρος του κοινωνικού πλαισίου και ακριβώς επειδή γεννηθήκαμε μέσα σε αυτήν την κατάσταση, και οι οι γονείς μας γεννήθηκαν μέσα σε αυτήν την κατάσταση, δεν ξέρουμε κάτι καλύτερο και έτσι δεν είναι σίγουρο ότι βλέπουμε τα πράγματα έτσι όπως είναι στην πραγματικότητα, αλλά μπορεί να τα βλέπουμε διαφορετικά ανάλογα με το πως είμαστε εμείς...

Υπάρχουν δύο κύρια μέσα χειραγώγησης των ανθρώπων:
Το ένα είναι πολύ απλό, πολύ βασικό, και απλά είναι ο έλεγχος των πληροφοριών:
Όταν δεν έχουμε όλα τα δεδομένα για ένα συγκεκριμένο θέμα, η ποιότητα της κρίσης μας δεν μπορεί να είναι καλύτερη από την ποιότητα της πληροφορίας
Και παρά το γεγονός ότι έχουμε μια πληροφορία διασκορπισμένη παντού (με όλη την πληροφορία που υπάρχει διαθέσιμη στο διαδίκτυο και σε άλλες πηγές πληροφόρησης) θα πρέπει να έχουμε την ικανότητα να αξιολογήσουμε την πληροφορία που μας προσφέρεται και είναι κρίσιμο θέμα να έχουμε τη διορατικότητα να αποφασίζουμε το τι είναι αλήθεια, ποια είναι τα ψέματα και ποιες οι μισές αλήθειες...

Υπάρχει στο χώρο των ΜΜΕ μια διαδικασία συγχωνεύσεων για τον έλεγχο της πληροφορίας στην ιδιοκτησία των διαφόρων μέσων στον τύπο, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, που τελικά καταλήγουν στα χέρια των λίγων που κατέχουν τις πολυεθνικές.
Σήμερα στην ουσία υπάρχουν ελάχιστες εταιρίες που ελέγχουν την πληροφορία και επιβάλλουν τον τρόπο διασκέδασης.

Αν οι πληροφορίες αυτές είναι νέες για εσάς, θα μάθετε πολλά από αυτό το εκπληκτικό βίντεο που ακολουθεί και διαρκεί μόλις 8 λεπτά...

Όνειρα θερινής νυκτός: 12 άγνωστες πτυχές

Τα χρόνια μπορεί να πέρασαν αλλά ακόμα ο άνθρωπος δεν έχει καταφέρει να αποκωδικοποιήσει πλήρως τα όνειρα. Απόδειξη αυτού, οι 12 άγνωστες πληροφορίες για τα όνειρα, που ακολουθούν.
1. Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεχνάνε το 90% των ονείρων τους. Μέσα σε 5 μόλις λεπτά, αφού ξυπνήσετε το «μισό σας όνειρο αποτελεί παρελθόν για τη μνήμη σας. Το επόμενο 10λεπτο μάλιστα θα έχετε ξεχάσει το 90%.
2. Οι άνθρωποι που τυφλώθηκαν μετά τη γέννησή τους μπορούν να δουν όνειρα. Οι άνθρωποι που γεννιούνται τυφλοί δε βλέπουν τις εικόνες, αλλά έχουν όνειρα εξίσου ζωντανά απλά τα όνειρα στη δική τους περίπτωση συνδέονται με τον ήχο, την οσμή, την αφή και το συναίσθημα.
3. Όλοι οι άνθρωποι βλέπουν όνειρα, εκτός από περιπτώσεις ακραίων ψυχολογικών διαταραχών. Αν νομίζετε ότι δεν ονειρεύεστε, απλά ξεχνάτε τα όνειρά σας.
4. Στα όνειρά όλοι οι άνθρωποι βλέπουν μόνο πρόσωπα που ήδη γνωρίζουν. Το μυαλό δεν εφευρίσκει πρόσωπα. Στα όνειρά υπάρχουν πραγματικά πρόσωπα πραγματικών ανθρώπων που έχετε δει κατά τη διάρκεια της ζωής σας, αλλά ενδεχομένως δε γνωρίζετε προσωπικά ή δε θυμάστε.
5. Δεν έχουν όλα τα όνειρα χρώματα. Το 12% των ατόμων ονειρεύεται αποκλειστικά σε μαύρο και άσπρο, ενώ το υπόλοιπο 88% ονειρεύεται με χρώματα.
Μελέτες από το 1915 μέχρι το 1950 υποστήριζαν, ότι η πλειονότητα των ονείρων ήταν σε μαύρο και άσπρο, αλλά τα αποτελέσματα αυτά άρχισαν να αλλάζουν στη δεκαετία του 1960. Σήμερα, μόνο το 4,4% των ονείρων των ατόμων κάτω των 25 ετών είναι σε μαύρο και άσπρο. Πρόσφατες έρευνες μάλιστα, έχουν δείξει ότι τα μεταβαλλόμενα αποτελέσματα μπορεί να συνδέονται με τη μετάβαση από το μαύρο-άσπρο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης σε έγχρωμο.
6. Τα όνειρα είναι συμβολικά. Αν το όνειρο αφορά σε κάποιο συγκεκριμένο θέμα, είναι πιθανό να μην έχει να κάνει με το ίδιο το θέμα κάθε αυτό. Τα όνειρα μιλούν με μια βαθιά συμβολική γλώσσα.
7. Το πιο κοινό συναίσθημα στα όνειρα είναι το άγχος. Εξάλλου, τα αρνητικά συναισθήματα υπερισχύουν των θετικών στα όνειρα.
8. Κάθε άνθρωπος μπορεί να έχει από τέσσερα έως επτά όνειρα κάθε βράδυ. Η διάρκεια ενός μέσου ονείρου μάλιστα, κυμαίνεται από μία έως δύο ώρες κάθε βράδυ.
9. Η ταχεία κίνηση των ματιών (REM) είναι ένα φυσιολογικό στάδιο του ύπνου που χαρακτηρίζεται από γρήγορες κινήσεις των ματιών. Ο ύπνος REM στους ενήλικες καταλαμβάνει συνήθως το 20-25% του συνόλου του ύπνου ύπνου, περίπου 90-120 λεπτά σε μία νύχτα.
Κατά τη διάρκεια του ύπνου REM, το σώμα είναι παράλυτο εξαιτίας ένός συγκεκριμένου μηχανισμού στον εγκέφαλο, προκειμένου να μην μπορέσει το σώμα να κινηθεί, ανάλογα με τις κινήσεις του ονείρου.
10. Έρευνες έχουν δείξει ότι και τα ζώα ονειρεύονται, καθώς ενεργοποιούνται τα ίδια κύματα στον εγκέφαλο, όπως και στην περίπτωση του ανθρώπου.
11. Οι άνδρες ονειρεύονται διαφορετικά από τις γυναίκες. Οι άνδρες μάλιστα τείνουν να ονειρεύονται περισσότερο ανδρικούς χαρακτήρες. Περίπου το 70% από τους χαρακτήρες στο όνειρο ενός άντρα είναι άλλοι άνδρες, ενώ στην περίπτωση των γυναικών το όνειρο περιέχει σχεδόν ίσο αριθμό ανδρών και γυναικών. Εκτός από αυτό, οι άνδρες έχουν γενικά πιο επιθετικά συναισθήματα στα όνειρά τους από ό,τι οι γυναίκες.
12. Τα αποτελέσματα διαφόρων ερευνών σε μεγάλα σύνολα πληθυσμού δείχνουν ότι μεταξύ 18% και 38% των ανθρώπων έχουν βιώσει τουλάχιστον ένα όνειρο που προμηνύει κάτι, ενώ το 70% έχουν βιώσει déjà vu. Το ποσοστό των ατόμων που πιστεύουν στα προγνωστικά όνειρα κυμαίνεται μάλιστα, από 63% έως 98%.

Πώς μπορείτε να πείτε ένα ψέμα και να σας πιστέψουν όλοι!

Οι άνθρωποι πολύ σπάνια αλλάζουν τη γνώμη που έχουν για ένα ζήτημα, άρα συνήθως η αντιπαράθεση δεν ωφελεί. Ωστόσο, όταν πρόκειται να αποφανθούν για μια καινούργια πληροφορία ή να κρίνουν ως αληθή ή αναληθή μια δήλωση, τότε ξαφνικά το μυαλό των ανθρώπων ανοίγει σαν σφουγγάρι και ρουφάει στοιχεία. Ο εγκέφαλός μας έχει εξελιχθεί για να λαμβάνει αποφάσεις βασισμένος σε περιορισμένες πληροφορίες κι αυτή η ικανότητά του μπορεί να χειραγωγηθεί. Παρακάτω παρουσιάζονται τρεις τρόποι για να συμβεί κάτι τέτοιο.




1. Χρησιμοποιήστε λέξεις όπως «γιατί»

Ένα επιχείρημα είναι πολύ πιο πειστικό όταν υπάρχει ένας λόγος και μια αιτία που το υποστηρίζει. Ωστόσο, όπως έχει δείξει το έργο της ψυχολόγου του Χάρβαρντ, EllenLanger, την ίδια πειστικότητα έχει ένα επιχείρημα αν υπάρχει έστω κι ένα ίχνος αιτίας να το στηρίζει. Σε μια σειρά διάσημων πειραμάτων, η Langer έβαλε την ομάδα της να ζητήσει από ανθρώπους που στέκονταν σε μια ουρά στο φωτοτυπείο να περάσουν μπροστά στη σειρά. Η μια ομάδα είπε στους ανθρώπους «Συγγνώμη, έχω μόνο πέντε σελίδες να βγάλω, μήπως μπορώ να προχωρήσω»; Παρότι είχαν έναν πολύ καλό λόγο να περάσουν την ουρά, γιατί είχαν μόνο λίγες σελίδες να φωτοτυπήσουν, μόνο το 60% των ανθρώπων ανταποκρίθηκε θετικά. Αντίθετα, το 94% ανθρώπων έδωσαν τη σειρά τους όταν χρησιμοποιήθηκε η λέξη «γιατί» για να δώσει έναν λόγο που ζητήθηκε η προσπέραση των ανθρώπων λέγοντας: «Συγγνώμη, έχω μόνο πέντε σελίδες. Μήπως μπορώ να περάσω γιατί βιάζομαι;». Φαίνεται ότι η λέξη «γιατί» υπενθυμίζει στους ανθρώπους ότι το αίτημα έγινε γιατί υπάρχει καλός λόγος. Ωστόσο, η λέξη ήταν εξίσου αποτελεσματική ακόμα κι όταν δεν υπήρχε πραγματικός λόγος. Το 93% των ανθρώπων ενέδωσε στο αίτημα όταν αυτό εκφράστηκε έτσι: «Συγγνώμη, έχω πέντε σελίδες. Μπορώ να περάσω γιατί έχω να βγάλω κάποιες φωτοτυπίες;»

Το δίδαγμα: Χρησιμοποιείται μια καλή αιτιολογία και μια σοβαρή πρόταση ακόμα και όταν δεν υπάρχει πραγματική αιτία. Λέξεις όπως «γιατί», «επιπλέον», καθώς και οι λεγόμενες λίστες «των πέντε σημείων» φαίνεται να λογαριάζονται ως καλή λογική.


2. Πείτε μια ιστορία

Φανταστείτε ότι είστε ένορκος σε δυο υποθέσεις φόνων. Στη μια, ο εισαγγελέας εκθέτει τα στοιχεία υποδεικνύοντας ότι κατά 70% ο κατηγορούμενος βρισκόταν στη σκηνή του εγκλήματος, χωρίς όμως να αποδώσει το κίνητρο του κατηγορουμένου. Η δεύτερη υπόθεση είναι ακριβώς ίδια, μόνο που ο εισαγγελέας περιγράφει το ιστορικό του μεσήλικα κατηγορουμένου, που φαίνεται να ήταν, λαϊκιστή, «νταής» στο σχολείο στα εφηβικά του χρόνια. Ποιά υπόθεση πείθει περισσότερο; Παρόλο που η σύνδεση μιας τέτοιας συμπεριφοράς στην εφηβική ηλικία είναι σχεδόν απίθανο να εξηγήσει μια ανθρωποκτονία που διαπράχθηκε δεκαετίες αργότερα, η δεύτερη υπόθεση μοιάζει πολύ πιο πειστική. Όπως έδειξε η έρευνα των ψυχολόγων DanielKahneman και AmosTversky, οι άνθρωποι αντιδρούν και ανταποκρίνονται πολύ καλύτερα σε άσχετα στοιχεία, αν αυτά ταιριάζουν με τις προσδοκίες τους. Οι δυο ειδικοί ζήτησαν από τους συμμετέχοντες στην έρευνα να αξιολογήσουν τις πιθανότητες να είναι κάποιος γιατρός ή δικηγόρος. Τους εξήγησαν τη σύνθεση της ομάδας από την οποία προέρχονταν οι άνθρωποι (για παράδειγμα, 70 γιατροί και 30 δικηγόροι στη μια ομάδα) άρα ήξεραν τα συνολικά νούμερα. Όταν όμως έδωσαν στους συμμετέχοντες και ένα σκίτσο χαρακτηριστικών του κάθε ανθρώπου, οι ψυχολόγοι ανακάλυψαν ότι οι συμμετέχοντες αγνόησαν τις πληροφορίες που είχαν στη διάθεσή τους για τον πραγματικό αριθμό των γιατρών και των δικηγόρων και αντ’ αυτού βάσισαν την κρίση τους σχεδόν αποκλειστικά στο κατά πόσο το πορτραίτο χαρακτηριστικών ταιριάζει με τα στερεότυπα της εργασίας τους.

Τείνουμε να περικλείουμε ιδέες και γεγονότα μέσα σε ιστορίες και όσο πιο καλή η ιστορία τόσο πιο πειστική είναι. Επομένως, παρόλο που δεν ήταν στα νιάτα τους όλους οι εγκληματίες «νταήδες» και δεν είναι όλοι οι γιατροί «σπασίκλες», δίνουμε πολλή βάση σε ό,τι ικανοποιεί τις προσδοκίες μας. Το γεγονός ότι οι ένορκοι μπορεί να θεωρήσουν πολύ πειστικές τις καλοστημένες ιστορίες είναι γενικώς αναγνωρισμένο γεγονός σε νομικές συζητήσεις.

3. Δείξτε φωτογραφίες ή γραφήματα

Σε μια πρόσφατη έρευνα, οι ψυχολόγοι ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να αξιολογήσουν αν πίστευαν την αλήθεια ή μη ορισμένων προτάσεων που δείχνουν κάποια γεγονότα, όπως το αν ένας διάσημος ζει ή πέθανε ή αν οι ξηροί καρποί είναι ωφέλιμη τροφή. Όπως αναφέρεται στο ScientificAmerican, η παρουσία μιας φωτογραφίας ή μιας μικρής περιγραφής αυξάνει τον αριθμό των ανθρώπων που πίστευαν ότι αυτή η πρόταση είναι αληθής, ακόμα κι αν η φωτογραφία δεν έδειχνε ουσιαστικά στοιχεία. Παρόλο που οι επιστήμονες δεν μπορούσαν να αντιληφθούν το «γιατί», αποδεικνύεται ότι οι πληροφορίες που περιβάλλονται από εικόνες ή επιπρόσθετες λεπτομέρειες φαίνονται απλώς πιο πειστικές.

Δεν σημαίνει βέβαια ότι όλοι οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν στις ομιλίες και τις διαλέξεις τους διαγράμματα και φωτογραφίες λένε ψέματα, όμως χρειάζεται προσοχή για να κατανοούμε κάθε φορά την ουσία μιας φωτογραφίας ή ενός γραφήματος και να μην παρασυρόμαστε από αυτά άκριτα.

Πώς να τσεκάρετε αν μια μπαταρία είναι γεμάτη

Ο πιο ασφαλής τρόπος για να τσεκάρει κάποιος μια μπαταρία είναι να χρησιμοποιήσει έναν μετρητή στους πόλους της. Μόνο που λίγοι έχουν μετρητή. Ο άλλος είναι… ότι δεν παίζει το τηλεκοντρόλ ή δεν ανάβει ο φακός! Ένας γρήγορος όμως και εύκολος τρόπος για να μην ταλαιπωρείστε είναι αυτός που περιγράφεται στο ακόλουθο βίντεο. Μια καλή και μια μπαταρία στα… τελευταία της συναγωνίζονται στο… ποια θα σταθεί όρθια στην πτώση! Δείτε και θα καταλάβετε.

Τι συμβαίνει κάθε λεπτό στο Internet;

Τα τελευταία χρόνια – και όσο αυξάνεται ο πληθυσμός αλλά και οι εφαρμογές του Διαδικτύου – γίνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα καταγραφές ή καλύτερα απογραφές του τι συμβαίνει είτε σε ημερήσια, είτε σε ωριαία βάση στον κυβερνοχώρο. Η τελευταία απογραφή έγινε από την εταιρεία διαδικτυακών διαφημιστικών και εμπορικών υπηρεσιών qmee. Σε αυτήν καταγράφεται το τι συμβαίνει στο Internet κάθε 60 δευτερόλεπτα.



Σύμφωνα με την καταγραφή, κάθε λεπτό στον δημοφιλέστερο διαδικτυακό τόπο προβολής βίντεο, στο YouTube, οι χρήστες τοποθετούν νέα βίντεο συνολικής διάρκειας 72 ωρών. Στη νέα ιδιαίτερα δημοφιλή υπηρεσία ανάρτησης φωτογραφιών Instagram κάθε λεπτό εισέρχονται 216 χιλιάδες φωτογραφίες. Κάθε λεπτό γίνονται 1,8 εκατομμύρια likes στο Facebook ενώ στο διαδικτυακό πολυκατάστημα του Amazon γίνονται αγορές αξίας περίπου 80 χιλιάδων ευρώ. Κάθε λεπτό αποστέλλονται 204 εκατομμύρια e-mails και γίνονται 278 χιλιάδες tweets. Η qmee έφτιαξε και ένα ενδιαφέρον γράφημα στο οποίο καταγράφονται δεκάδες στατιστικά στοιχεία για το τι συμβαίνει κάθε λεπτό στο Internet.