«Ανέγνων, Έγνων, Κατέγνων» (=Εμελέτησα, Εγνώρισα, Απέρριψα).

 

Ο άνθρωπος από τότε που απέκτησε την δύναμη τής συνειδήσεως και ακόμα περισσότερο την συνείδηση τού ότι έχει συνείδηση και ικανότητα δημιουργίας και αναπτύξεως πολιτισμού , απέκτησε ορισμένες «ατελεύτητες;» εμμονές και συνειδητοποίησε την φθαρτότητα και θνησιμότητά του. Δεν είναι μόνο η εξασφάλιση των πρώ-των αναγκών τροφής, στέγης, ρουχισμού, διατηρήσεως της υγείας και της διαιωνίσεως του είδους, αλλά και:

      (1)    Η αγωνία, η εξιχνίαση και η γνώση του αγνώστου και ειδικά του μέλλοντος· τί κρύβει το άγνωστο και τί του επιφυλάσσει το μέλλον μαζί με την ανικανότητά του να γνωρίσει και να καταλάβει, εντός του συντόμου χρονικού διαστήματος της ενεργής ζωής του, τι ακριβώς συμβαίνει με όσα πράγματα από τον περίγυρό του τού κινούν το ενδιαφέρον, προτού απέλθει ανικανοποίητος από την σύντομη ζωή του.

 

(2)    Τί είναι ο θάνατος· είναι άραγε το τέρμα της υπάρξεώς του ή υπάρχει κάποια συνέχεια· αφού δεν μπορεί να έχει αθάνατη ζωή εδώ στη γη τότε μήπως μπορεί να αποκτήσει την πολυπόθητη αθανασία μετά τον θάνατο.

 

(3)    Η αναζήτηση των απαντήσεων στις μεταφυσικές ερωτήσεις τύπου: ποιός εί-ναι, τί σκοπό έχει, από πού ήλθε και πού πάει, κλπ.

 

Όλα αυτά τα ερωτήματα και στοιχεία μαζί με τις διάφορες απαντήσεις που τους εδόθησαν κατά τόπους και εποχές έπαιξαν και παίζουν έναν τεράστιο ρόλο στην ψυχολογία και στην κουλτούρα όλων των ανθρώπων. Π . χ., ένας σκεπτικιστής στο ερώτημα τί σκοπό έχει η ζωή του ανθρώπου απάντησε ως εξής: Δεν ξέρω αν και τι σκοπό έχει η ζωή του ανθρώπου, αλλά αφού υπάρχομε καλό είναι να ζήσομε αυτή την ζωή κατά τον καλλίτερο δυνατό τρόπο!

 

Οι θρησκείες λοιπόν έρχονται να μας πούνε ότι έχουν απαντήσεις σε όλα αυτά τα μεταφυσικά ερωτήματα . Πολλές ακόμα λένε ότι έχουν απαντήσεις όχι μόνο στα μεταφυσικά , αλλά και στα φυσικά ερωτήματα και στο πως μπορούμε να καλύψομε τις φυσικές ανάγκες μας. Ακόμα ισχυρίζονται ότι «δίνουν» πλήρεις λύσεις όχι μόνο σε όλα τα προβλήματα υγείας της φυσικής ζωής του ανθρώπου αλλά και στην εμμονή του για να αποκτήσει την αθανασία. Η κάθε θρησκεία δίνει τις απαντήσεις της και τις επιβάλλει με τον δικό της τρόπο. Εκτός από τις απαντήσεις, αυτός ο τρόπος, στις πιο πολλές περιπτώσεις, είναι τόσο καθοριστικός για την εξέλιξη και τον τρόπο ζωής της κοινωνίας στην οποία απευθύνεται, ώστε να μην ημπορεί να αγνοηθεί.

 

Έτσι μεταξύ των θρησκειών εμφανίστηκαν και οι καταστροφικές θρησκείες. Αυτές είναι οι θρησκείες εκείνες οι οποίες εκμεταλλευόμενες την επιθυμία και την αναζήτηση του ανθρώπου για απαντήσεις προς τα ανωτέρω ερωτήματα και την τεράστια προσπάθειά του προς επίλυση των αναγκών του μαζί με την παρεπόμενη ψυχολογία που όλα αυτά δημιουργούν, επιβάλλουν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο τις δογματικές απαντήσεις τους, καπελώνουν τον άνθρωπο και τον εξαθλιώνουν παντοιο-τρόπως. Το μόνο που τις ενδιαφέρει είναι το ίδιον συμφέρον, ό,τι κι’ αν είναι αυτό όσο διεστραμμένο και παράλογο. Διά τούτο θέτουν ως δόγμα τους ότι: «όποιος δεν είναι μαζί τους τότε αυτομάτως είναι εναντίον τους». Αυτές οι θρησκείες είναι κυρίως οι κοσμοπολιτικές θρησκείες, εν αντιθέσει προς τις παραδοσιακές, με κύρια παρα-δείγματα τον Χριστιανισμό και τον Μουσουλμανισμό, χωρίς βεβαίως να λησμονούμε τα Γιαχβιστικά μορφώματα του Εβραιο-Ιουδαϊσμού από: τους Ησαΐες (τέσσερις), τον

Ιερεμία, τον νεαρό βασιλέα Ιωσία με το λευιτογιαχβικό ιερατείο του, τον Ωσηέ, τον ιερέα Έσδρα με τον γραμματέα Νεεμία, εν τινι μέτρω τον Ζωροαστρικό δυϊσμό, κ. ά.

Δεν θα καταπιαστούμε εδώ με το να παρουσιάσομε μια πλήρη σύγκριση μεταξύ κοσμοπολιτικών και παραδοσιακών θρησκειών. Αυτό αποτελεί ένα πολύ μεγάλο και επίπονο έργο. Θα αρκεστούμε μόνο στο να πούμε τα εξής: Κοσμοπολιτική είναι η θρησκεία η οποία συνελήφθη και φτιάχτηκε ως νέα ιδέα ή αίρεση άλλης θρησκείας από ολίγα άτομα τα οποία έπαιξαν συγκεκριμένο ρόλο στην τεχνητή δημιουργία της και η οποία ξεκινώντας από ολίγα καθορισμένα γεωγραφικά σημεία τελικά επανδρώθηκε, αναπτύχθηκε και ουσιαστικά έλαβε την τελική μορφή της σε γκέτος μεγαλουπόλεων, εν μέσω αντιφατικών και νοσηρών καταστάσεων. Μια τέτοια θρησκεία θέτει ως σκοπό της την απανταχού εξάπλωσή της, την υποδούλωση ολοκλήρου τους κράτους εντός του οποίου ευρίσκεται υπό την κυριαρχία της και την διά παντός μέσου επιβολή της δικής της άκαμπτης, ανεξέλικτης και καταστροφικής κουλτούρας. Διά τούτο δεν διστάζει να καταστρέψει τον ήδη υπάρχοντα πολιτισμό μαζί με όλα τα καλά και χρήσιμα επιτεύγματά του. Αλλιώς, ως στατική και απόλυτα δογματική θρησκεία δεν έχει καμιά προοπτική για αναδημιουργία και διαιώνιση. Την ενδιαφέρει το ανεπιβεβαίωτο μέλλον αναλώνεται με αυτό και διά τούτο συνεχώς προφητεύει. Με-ταξύ των μέσων που χρησιμοποιεί προς επίτευξη των σκοπών της είναι ο φόβος, το ψεύδος, ο παραλογισμός και η βία.

Εν αντιθέσει, η παραδοσιακή θρησκεία δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε στην ελεύθερη ύπαιθρο κατ’ ευθείαν και αυθόρμητα από τον ψυχισμό, την αντίληψη ηθικής και αισθητικής των ατόμων μιας ομάδας υπό την επίδραση της γενικής φυσικής νομοτέλειας, του εκεί περιβάλλοντος, της εκεί υπάρχουσας ιδιαίτερης φυσικής καταστάσεως, των εκεί αναγκών και των συνθηκών εργασίας. Αυτή πέραν του ορατού και του απωτέρου μέλλοντος αντιμετωπίζει άμεσα το παρόν, όπισθεν του οποίου υπάρχει ο άχρονος μύθος ο οποίος στα αρχικά στάδια μεταφέρει την συσσωρευόμενη γνώση και αντίληψη με διάφορες εικόνες, παρομοιώσεις, μεταφορές, και διδακτικές αφηγήσεις, χωρίς να αποκλείει τις συν τω χρόνω επιστημονικές ανακαλύψεις και διατυπώσεις τις οποίες μάλιστα και καλωσορίζει. Πρόκειται για φυσική θρησκεία ή καλλίτερα κοσμοθέαση και όχι για ξαφνική δημιουργία επειδή έτσι το θέλησε ξαφνικά κάποιος εξωσυμπαντικός και αποκαλυπτικός θεός. Οι θεοί της είναι ενδοσυμπαντικοί, δημι-ουργήματα του σύμπαντος , και εκπροσωπούν ή προσωποποιούν τις φυσικές οντότητες, ιδιότητες και δυνάμεις οι οποίες τελούν κάτω από τον φυσικό νόμο της συνεχούς εξελικτικής βελτιώσεως. Ως δυναμική θρησκεία εκτός του ότι δημιουργεί πολυποίκιλες μορφές και προωθεί την ανάπτυξη πολιτισμού, έχει την ιδιότητα να αναπλάσεται και να εξελίσσεται κάτω από τις συνεχείς προόδους της συνειδήσεως, της γνώσεως και του πολιτισμού. Δεν θέτει ως σκοπό της την μοναδική επικράτησή της και την απόλυτη δογματικότητά της, πράγματα που ουδέποτε την απασχολούν.

 

Μετά ταύτα, τα φαινόμενα δεικνύουν ότι, από τότε που ο άνθρωπος απέκτησε συνείδηση η Ιστορία κινείται όπως ένα φύλλο χαρτιού που πέφτει εντός του αέρος υπό την επίδραση της βαρύτητας. Πάει δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω , κάνει κύκλους, ανακυκλώσεις, ευθείες πτώσεις, κ. ο. κ. Έτσι λοιπόν η ιστορία του ανθρώπου είναι γεμάτη με διάφορα διαδοχικά διαστήματα, ακμής και προόδου, παρακμής και δυστυ-χημάτων, κλπ.

Κατά την εκτίμηση πολλών μεγάλων ερευνητών όπως και τη δική μας, το με-γαλύτερο δυστύχημα που έγινε ποτέ στην ιστορία ήταν η επικράτηση του Χριστιανισμού, επειδή έτσι το θέλησε ο διεφθαρμένος και εγκληματικός Ρωμαίος αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος στις αρχές του τετάρτου αιώνα Κοινής Εποχής (Κ. Ε.). Οι συνέπειες

αυτού του δυστυχήματος ήταν τρομακτικά καταστροφικές για κάθε έκφανση και δραστηριότητα βίου και πολιτισμού από τότε μέχρι σήμερα και όπως φαίνεται θα συνεχί-σουν ούτως ακόμη επί μακρόν . Η οπισθοδρόμηση που επήλθε σε κάθε εκδήλωση ζωής και τομέα πολιτισμού ήταν πέραν πάσης προβλέψεως. Η δυστυχία που προέκυψε ήταν τρομακτική. Η λέξη «μεσαίων», «μεσαίωνας» για την επακολουθήσασα υπερχιλιετή εποχή παρακμής, αγραμματοσύνης, δεισιδαιμονίας και σκοταδισμού έχει μείνει ήδη από πολύ καιρό παροιμιώδης. Δεύτερο μεγάλο δυστύχημα ήταν η δημιουργία και εξάπλωση τού Μουσουλμανισμού , ο οποίος και πάλι παρήχθη ως νέα Εβραιοχριστιανική αίρεση με νέο πρόγραμμα. Η ανθρωπότητα ύστερα από πολλούς αιώνες αγώνων και αίματος φαίνεται να προσπαθεί να εξέλθει απ’ αυτή την κατάσταση. Αλλά ακόμα φαίνεται να προσπαθεί, όχι όμως και ότι εξήλθε!

 

Η αναπηρία της ανθρωπότητος ήταν τόσο παραλυτική ώστε ακόμα και σήμε-ρα παρά τις προόδους της φιλοσοφίας, της επιστήμης και της τεχνολογίας, και παρά τις τόσες διδαχές του παρελθόντος και της ιστορίας, και παρά τις τόσες μεγάλες προ-σπάθειες μεγάλων διαφωτιστών, ανθρωπιστών και ευεργετών, ακόμα δεν είναι σε θέ-ση να θέσει ένα θετικό τέρμα σ’ αυτή την ιστορική ατυχία. Σ’ αυτό το πρόβλημα καθοριστικό ρόλο παίζουν και τα υπάρχοντα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά συστήματα τα οποία δεν επιθυμούν ανθρώπους μορφωμένους με γνώση, σκέψη, κρίση, κλπ, αλλά υποτελείς υπηκόους ή καλλίτερα εν τοις πράγμασι δούλους και ρομπότς. Στα υπάρχοντα συστήματα συμφέρει να έχουν και να διατηρούν άτομα τα οποία κατά συντριπτική πλειοψηφία είναι αφιλοσόφητα και προβατοποιημένα και τα οποία αιωρούνται μέσα σε μια συνεχή ανασφάλεια μεταξύ πάτου και κορυφής, αναλώνονται σε ένα συνεχές κυνήγι των προς το ζην, έχουν στόχους διάφορες απατηλές, ή ανόητες ή καταστροφικές επιδιώξεις και οι ελπίδες των παραμένουν συνεχώς φρούδες.

***

Όλα τα στοιχεία που παρουσιάζω εδώ πόρρω απέχουν από όλα όσα υπάρχουν στην παγκόσ-ια βιβλιογραφία. Επίσης προβάλλει όσο πιο πολλά λογικά και φιλοσοφικά επιχειρή-ματα μπορεί. Παρακαλεί τους αναγνώστες όχι μόνο να μελετήσουν με ελεύθερη σκέψη και κρίση αλλά και να ελέγξουν μόνοι τους την αλήθεια όλων όσων γράφει, αν τους ενδιαφέρουν αυτά τα ζητήματα. Καλόν είναι τα κείμενα να διαβαστούν με την σειρά που παρατίθενται. Επειδή όμως είναι αυτοτελή μπορούν να διαβαστούν με όποια σειρά επιθυμεί ο αναγνώστης και ανεξαρτήτως του ενός από το άλλο. Αν απ’ αυτά μάθουν κάτι που δεν το ήξεραν ή δεν το είχαν υποψιαστεί, τότε ως υπεύθυνα άτομα που έχουν σεβασμό προς την αλήθεια και την αξιοπρέπεια ας λάβουν και την αρμόζουσα στάση.

 

Ένα πλήρες έργο το οποίο απογυμνώνει τον Χριστιανισμό σε κάθε σημαντική λεπτομέρεια απαιτεί χωρίς υπερβολή πολλές δεκάδες ή και εκατοντάδες μεγάλων τόμων. Εξαρτάται από το πόσο θέλει να επεκταθεί κανείς . Πλην όμως για μια καλή απομυθοποίηση και απόρριψη αυτής της λαίλαπας αρκεί η μελέτη της Βίβλου, μερικών Πατέρων , της αμερόληπτης Ιστορίας και μερικών καλών συγγραμμάτων από την βιβλιογραφία που παραθέτομε.

 

Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, η παιδεία που παρέχεται στο δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο, σε πολλές περιπτώσεις και στο πανεπιστήμιο είναι κατάλληλα μεθοδευ-

μένη , μεροληπτική , διαστρεβλωμένη, ειδικά επιλεγμένη και πολλάκις ψευδής που τε-λικό στόχο έχει να καταντά τα νέα παιδιά θρησκόληπτους Χριστιανούς με ελλιπέστατη γνώση γι’ αυτή τη θρησκεία και την ιστορίας της και μέσα σε μια πλήρως αντιφατική ζωή. Η εγκεφαλική αγκύλωση που προκαλεί στα νέα, ανώριμα και αμαθή παιδιά είναι τόσο ισχυρή ώστε, τις πιο πολλές φορές, δεν είναι πλέον σε θέση να δεχτούν ή να καταλάβουν τίποτα πέραν της χριστιανικής μυθολογίας και προπαγάνδας. Ακόμα και τις πιο εμφανείς παραβιάσεις της απλής λογικής και του κοινού νου ή τις πιο κα-ταστροφικές για τη ζωή επιταγές δεν είναι σε θέση ούτε να ιδούν ούτε να διορθώ-σουν! Ακόμα και αν ποτέ ιδούν κάτι δεν θέλουν να το παραδεχθούν και αλλάζουν την κουβέντα ! Στο τέλος-τέλος λένε: εμείς τα πιστεύομε αυτά επειδή έτσι μας αρέσει. Μα τους λες: καταργείτε την λογική, την επιστήμη, τα γεγονότα; Και σου απαντούν: δεν θέλομε να συζητάμε μαζί σου! Κύριε τάδε: αφού φωνασκείς ότι αυτά σου αρέσουν και τα πιστεύεις, τότε γιατί δεν κάνεις και την ζωή σου σύμφωνη με αυτά; Γιατί άλλα λες και άλλα πράττεις και δεν θέλεις να ‘δείς αυτή την ηχηρή αντίφαση; Γιατί δεν εξετάζεις τί τρέχει;

 

Η χριστιανική εκκλησία ήταν πάντοτε παρασιτική, παράλογη, υπερβολική και αντιδραστική. Μυθώδη πλούτη στα χέρια της, αρχής γενομένης από τον ίδιο τον φαύλο Κωνσταντίνο που της έδωσε τα πάντα, ήταν αδρανή ή εχρησιμοποιούντο αντιπαραγωγικά, εκτός πολύ ολίγων εξαιρέσεων. Η θρησκεία που διεκήρυττε, αν την δούμε ολικά απ’ όλες τις πλευρές της, ήταν καταστροφική . Πολλές επιταγές και εντολές που έδινε και επέβαλε ήταν καταστροφικές τόσο για το άτομο ως μονάδα όσο και για την κοινωνία ως σύνολο. Η παιδεία και η μόρφωση που προέκυψαν από τότε μέχρι σήμερα είναι τόσο αντιφατικές που καταντούν πρόξενοι σχιζοφρενείας και πολλών νευ-ρωσιακών και άλλων παθήσεων σε πολλά άτομα.

 

Ακόμα και σήμερα, οι εκκλησιαστικές και παραεκκλησιαστικές οργανώσεις, τα κατηχητικά σχολεία καθώς και τα μοναστήρια οργιάζουν ασταμάτητα καταβροχθίζοντας και αποβλακώνοντας πολλούς νέους και νέες, στερώντας έτσι τον δημόσιο βίο από τις ανεκτίμητες υπηρεσίες τους. Οι νέοι και οι νέες στα δίχτυα αυτών των οργανώσεων καθίστανται ουσιαστικά ζωντανοί νεκροί που έχουν ταχθεί στο να περιμένουν την ώρα που θα αποδημήσουν εις Κύριον και να κερδίσουν «την αιώνιον ζωήν». Μέχρι τότε ασχολούνται κυρίως με προσευχές, νηστείες και χριστιανικά κηρύγματα, πέραν ορισμένων υποτυπωδών ασχολιών για τα προς το ζήν και ολίγες αγαθοεργίες οι οποίες δεν λύουν κανένα κοινωνικό πρόβλημα.!

 

Ενώ μέσα στους καθοδηγητές, κληρικούς, προπαγανδιστές, κλπ., των διαφόρων οργανωμένων θρησκειών υπάρχουν πολλοί σκόπιμοι απατεώνες, υστερόβουλοι, συμφεροντολόγοι, κακόβουλοι, κλπ., πρέπει να πούμε ότι κατά μέγα μέρος το χριστιανικό, μουσουλμανικό, κλπ., λαϊκό πλήθος, «ποίμνιον προβάτων», δεν αποτελείται από απατεώνες και κακεντρεχείς ανθρώπους. Οι άνθρωποι αυτοί απλώς συνεχίζουν να πιστεύουν ανεξέταστα αυτά που έχουν διδαχθεί, τους έχουν πει ή τους έχουν επιβάλλει ως αλήθεια από την βρεφική μέχρι την ώριμη ηλικία. Είναι και αυτοί θύματα απάτης, πλύσεως εγκεφάλου, ψυχολογικού ενίοτε και φυσικού πειθαναγκασμού, αγνοίας, ψυχολογίας της μάζας, αθλιότητας , υπερβολικού μόχθου, κλπ. που δεν έχουν την θέληση, την προθυμία, την μόρφωση, την ενέργεια, τον χρόνο, κλπ., για να μελετήσουν εις μήκος και πλάτος και να ελέγξουν τα βιβλία και την ιστορία της πίστεώς τους. Καταντούν τόσο απλοϊκοί που το σύνηθες επιχείρημά τους είναι ότι, αφού έτσι πιστεύουν οι πιο πολλοί έτσι πρέπει να είναι και η αλήθεια! Επίσης είναι τόσο αδαείς που κάνουν το λάθος να ταυτίζουν την πίστη σε θεό με την πίστη στον δικό τους θεό.

 

Ο  Θεϊσμός δεν είναι ούτε Χριστιανισμός, ούτε Μουσουλμανισμός, ούτε Ιουδαϊσμός,

κλπ. Για τους περισσοτέρους, μια ολοκληρωμένη μετεκπαίδευση αρκεί για να ιδούν πως όντως έχουν πράγματα.

 

Κάτω από την πίεση της βαριάς κοινωνικής ευθύνης της γνώσεως, της αλήθειας, της λογικής και της αξιοπρέπειας αποφάσισα να μιλήσω ευθαρσώς προς την κοινωνία με την ελπίδα να βάλω και εγώ μια μικρή πέτρα στο σταμάτημα αυτού του ξέφρενου παραλογισμού, ο οποίος όχι μόνο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα αλλά και έχει λάβει ανησυχητική άνοδο παγκοσμίως. Εις δε την Ελλάδα τα πράγματα πήραν πολύ άσχημη τροπή και πρέπει όλοι να αντιδράσουν σ’ αυτό το αυτοκαταστροφικό ξεχαρ-βάλωμα. Ο Ελληνισμός κινδυνεύει από άμεση εξάλειψη.

***

Τα παρακάτω κείμενά μου εκυκλοφόρησαν ως άρθρα είτε σε διάφορα περιοδικά είτε στο διαδίκτυο. Εγράφησαν κατόπιν ενδελεχούς μελέτης και σκληρής έρευ-νας κατά την περίοδο των τελευταίων 10 ετών ανάλογα με τις απαιτήσεις διαφόρων περιστάσεων. Αυτές ήταν είτε να δοθούν κατάλληλες απαντήσεις σε ορισμένους επωνύμους ή ανωνύμους προπαγανδιστικούς κύκλους, είτε για να γίνει διαφώτιση επί ορισμένων θεμάτων που δεν ήταν καλώς γνωστά στο ευρύ κοινό. Ήταν επόμενο να υπάρχουν ολίγες επαναλήψεις, ειδικά στα σημεία όπου δύο ή περισσότερα θέματα άπτονται ιδίων ζητημάτων. Ελπίζομε ότι οι επαναλήψεις αυτές θα συνεισφέρουν στην καλλίτερη εκμάθηση και εμπέδωση διαφόρων αληθειών, στοιχείων, επιχειρημάτων και γεγονότων που αφορούν αυτά τα σοβαρά ζητήματα, από τους αναγνώστες, αντί να θεωρηθούν πλατιασμοί κουραστικοί ή παραπανίσιοι.

 

Ακόμα πρέπει να πούμε ότι τα θέματα αυτά είναι αχανή και πολυάριθμα ώστε όσο και να γράψει κανείς, κάποιο θέμα και κάποιες λεπτομέρειες θα του ξεφύγουν. Μιλάμε για μια ιστορία 4000 ετών (περιλαμβανομένης και αυτής των Εβραίων) και μια αχανή και αλληλοσυγκρουόμενη βιβλιογραφία επί θεολογίας και δόγματος. Πολλά δε μέρη είναι θολά και δαιδαλώδη λόγω ασαφειών, αποκρυφισμού, δεισιδαιμονίας, ψευδεπιγραφίας, ανοησίας, βλακείας, καταστροφικότητας και ελλείψεως επαρκών στοιχείων. Επ’ αυτών αναδύονται προσωπικές εκτιμήσεις, ερμηνείες και επιστημονικές θεωρίες επί τη βάσει των ήδη υπαρχόντων στοιχείων και των νέων στοιχείων που συνεχώς ευρίσκει η Ιστορία και η Αρχαιολογία. Διά ταύτα αγαπητοί αναγνώστες έχετε κατά νουν ότι καθώς μελετάτε και ερευνάτε αυτά τα ζητήματα από την απέραντη βιβλιογραφία που υπάρχει και ‘σεις οι ίδιοι μπορείτε να βρείτε, να παρατηρήσετε και να προσθέσετε πολλά και διάφορα στοιχεία, πράγματα και εκτιμήσεις.

 

Εμείς δεν φιλοδοξήσαμε στο παρόν blog να εξαντλήσομε όλα τα σημαντικά θέματα και ζητήματα του χριστιανικού φαινομένου, μόνο ορισμένα ολίγα . Ελπίζομε, αν ο χρόνος και οι συνθήκες στο μέλλον μας επιτρέψουν, να μπορέσομε να εκθέσομε και μερικά άλλα πολύ σημαντικά. Ελπίζομε ακόμα ότι τα παρόντα θέματα θα δώσουν το έναυσμα στους αναγνώστες να συνεχίσουν μια περαιτέρω δική τους αμερόληπτη έρευνα και να συνάγουν δικά τους συμπεράσματα όσο πιο αντικειμενικώς δύνανται. Μετά ταύτα, ας αποφασίσουν μόνοι τους για την στάση που εφεξής οφείλουν να διατηρήσουν έναντι αυτών των σοβαρών ζητημάτων.

Σας ευχόμαστε λοιπόν και εμείς καλή μελέτη και σωστή έρευνα, με ορθή κρίση, λογική συνέπεια και με απόφαση, θάρρος και αμεροληψία..

 

 

ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

 

[─ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ ─]

 

«Ανέγνων, Έγνων, Κατέγνων».

«Εμελέτησα, Εγνώρισα, Απέρριψα».

 

Αυτοκράτωρ Μέγας Ιουλιανός

 

Ο μέγας Γερμανός διανοητής και φιλόσοφος, θαυμαστής του Ελληνικού Πολι-

 

τισμού ο Ελληνίζων Friedrich Nietzsche, στο Werke in drei Βänden, hg. von Κ. Schlechta, I I, 1914, Seite1234, γράφει (μετάφραση):

 

«Καταδικάζω τον Χριστιανισμό.

 

Απαγγέλλω κατά της χριστιανικής Εκκλησίας την εσχάτη όλων των κατηγοριών. Τον θεωρώ ως την μεγαλύτερη διαφθορά ...

 

Μετέβαλε κάθε αξία σε απαξία, κάθε αλήθεια σε ψέμα, καθετί έντιμο σε αχρειότητα.

 

Τον θεωρώ ως την μεγαλύτερη κατάρα και διαστροφή, το μεγαλύτερο εκδικητικό ένστικτο,

 

που προκειμένου να επιβληθεί χρησιμοποίησε κάθε μηχανορραφία και υποχθόνιο μέσο, δεν εδίστασε μπροστά σε καμιά μικροπρέπεια. –

 

Τον ονομάζω το ανεξίτηλο στίγμα της ανθρωπότητας...»

 

Αυτά τα συμπεράσματα τού Nietzsche περί Χριστιανισμού που αλλού τον κατονομάζει φοβερότερη ασθένεια και παρά φύση πειθαρχία, τα έχουν διατυπώσει ίδια ή πιο εμφατικά πολλοί και διάφοροι ανεξάρτητοι ερευνητές σε διάφορους τόπους και χρόνους,!

 

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ

 

Μια φορά στην παραλία του Αγίου Παντελεήμονος του χωριού Καταπόλων της ιδιαιτέρας μου πατρίδος, της νήσου Αμοργού, ένα καλοκαιρινό μεσημέρι του 1982, παρακολουθούσα την λογομαχία του φίλου μου ΚΚ, με τον γνωστό του ΓΑ, ο οποίος ήταν της προσκολλήσεως στην παρέα του φίλου μου. Ο ΚΚ ήταν ( και είναι) δεινός φιλόσοφος παγκοσμίου ακτινοβολίας, άπιστος, άθρησκος, άθεος. Ο ΓΑ ήταν δικηγόρος και Χριστιανός του «πίστευε και μη ερεύνα», ως συνήθως, δηλαδή δεν είχε διαβάσει ουσιαστικά τίποτα από χριστιανική θρησκεία ή περί αυτής· ήταν πλήρως ανεξέταστος και βασιζόταν μόνο σε ό,τι έτυχε να ακούσει από άλλους Χριστιανούς, στις εκκλησίες, στις οποίες όμως πήγαινε σπανίως, και στην κατευθυνομένη γνώση του δημοτικού σχολείου και του τότε εξαταξίου γυμνασίου . Η λογομαχία επικεντρώθηκε στη θρησκευτική πίστη γενικώς και ειδικώς στην πίστη στον Χριστιανισμό.

 

Ο ΚΚ ξόδεψε πολύ χρόνο να επιχειρηματολογεί εναντίον της θρησκευτικής πίστεως γενικώς και να ρωτά τον ΓΑ διάφορες ερωτήσεις, άλλες γενικές και άλλες ειδικές, για να του δώσει να καταλάβει τους λόγους για τους οποίους πίστευε γενικώς και στην συγκεκριμένη θρησκεία του Χριστιανισμού ιδιαιτέρως. Περιττό να προσθέ-σω ότι κάθε απάντηση του ΓΑ συνοδευόταν από κάποια αντίρρηση ή αντεπιχείρημα

του ΚΚ. Σε μια στιγμή όμως ο ΓΑ ρωτά τον ΚΚ: «Εγώ τόση ώρα σου εξηγώ και σου απαντώ γιατί πιστεύω. Τώρα εξήγησέ μου, εσύ γιατί δεν πιστεύεις;».

 

Θα περίμενε κανείς μια μακροσκελή απάντηση· αλλά ήταν πολύ σύντομη και απλή: «Διότι δεν υπάρχουν αποδείξεις όλων αυτών που εσύ διατείνεσαι για να τα πιστέψω .». Όπως ακριβώς μια άλλη φορά ένας άλλος γνωστός μου, ο ΑΑ, μου δικαιολόγησε την απιστία του προς τον Χριστιανισμό με το εξής και μόνο: «Ήλθε κάποιος στη γη και μας είπε ( ή άλλοι μας το σερβίρανε) ότι αυτός είναι ο Θεός (εννοώντας τον Ιησού Χριστό) και ‘μεις πρέπει να το χάψομε;». Τόσο απλό, τόσο λίγο! Αυτό αρκούσε για να μην πιστεύει και ο ΑΑ, και ο ΚΚ, όπως ακριβώς κάνει κάθε σκεπτικιστής. Έχω συναντήσει πολλούς οι οποίοι κλείνουν τόσο σύντομα και τόσο ικανοποιητικά γι’ αυ-τούς το όλο ζήτημα!

 

Βέβαια, ο φιλόσοφος ΚΚ ήξερε ότι κυριολεκτικά η απάντησή του είχε κάποιο λογικό σφάλμα στη διατύπωση. Όταν έχεις επαρκείς αποδείξεις για κάτι, τότε οι απο-δείξεις αυτές θέτουν αυτό το κάτι εντός του πεδίου της γνώσεως και όχι της πίστεως και προπαντός της θρησκευτικής. Στην θρησκευτική πίστη ουσιαστικά ισχύει το πίστευε και μη ερεύνα, χωρίς να ζητάς αποδείξεις. Μόλις αποκτήσεις δεκτές αποδείξεις ή εμπειρία, τότε έχεις γνώση και η πίστη είναι περιττή ως παραπανίσια. Ο σκεπτικιστής λοιπόν ενδιαφέρεται για τη γνώση του «κάτι» και όχι για την πίστη σε «κάτι».

 

Έτσι ο ΚΚ, ως δεινός γνώστης της αναλυτικής φιλοσοφίας, διευκρίνισε ευθύς αμέσως ότι με αυτή την απάντηση εννοούσε ακριβώς πως αυτόν τον ενδιέφερε η γνώση και όχι η πίστη. Θέλω να γνωρίζω και όχι να πιστεύω ! Αλλιώς με το να πιστεύω, μπορώ να πιστεύω ως αλήθεια και πραγματικότητα ό,τι θέλω και ό,τι μου αρέσει, ακόμα και τα παραμύθια της Χαλιμάς! Δεν υπάρχει κανένας εμπειρικός ή επιστημονικός τρόπος για να διαψευσθεί η πίστη μου οπότε είμαι ασφαλής . Αλλά αν αυτό που πιστεύω ισχύει στην πραγματικότητα ή όχι είναι άλλο θέμα! Το να πιστεύω ότι κάτι είναι «έτσι και έτσι» δεν σημαίνει καλά και σώνει ότι στην πραγματικότητα έτσι είναι. Αν δεν ξέρω κάτι, τότε το καλλίτερο που έχω να κάνω είναι να αποδεχθώ την άγ-νοιά μου και να επαναπαυτώ με αυτήν. Οπότε όταν δεν ξέρω κάτι, ομολογώ την άγνοιά μου ευθαρσώς και παραμένω μ’ αυτήν μέχρις ότου και αν ποτέ γνωρίσω, και δεν μου χρειάζεται να κάνω το υπερβατικό άλμα σύμφωνα με το οποίο λέγω: «επειδή δεν το ξέρω το Α, τότε εγώ θα πιστεύω ότι εκείνο ή το άλλο ισχύει όσον αφορά το Α». Το «δεν ξέρω», «δεν γνωρίζω», «αγνοώ την απάντηση» είναι σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι μόνες ειλικρινείς και θεμιτές απαντήσεις που μπορούμε να δώσομε σε θεμιτές ερωτήσεις, των οποίων οι απαντήσεις παραμένουν άγνωστες.

 

Αυτή ήταν ουσιαστικά και η ιδέα της επιχειρηματολογίας του μεγάλου Άγγ-λου διανοητή και φιλοσόφου Bertrand Russell, προδρόμου της αναλυτικής φιλοσοφίας, όταν σε μια ομιλία του_, στις 6 Μαρτίου 1927 στο Battersea Town Hall του Λονδίνου, εκλήθη να εξηγήσει στο ακροατήριο γιατί δεν ήταν Χριστιανός. (Αυτή η ομιλία έχει εκδοθεί στο βιβλίο με τίτλο: “Why I am not a Christian”, που έχει μεταφραστεί και εκδοθεί στα Ελληνικά με τίτλο «Γιατί δεν είμαι Χριστιανός», εντός του συλλογικού βιβλίου «Τι Πιστεύω», Εκδόσεις Αρσενίδη.)

 

Πέραν όμως αυτής της γενικής φιλοσοφικής ιδέας και στάσεως έναντι της θρησκευτικής πίστεως , η οποία εφαρμόζεται το ίδιο για κάθε θρησκεία και όχι μόνο για τον Χριστιανισμό, ο Russell καταρρίπτει λογικώς και φιλοσοφικώς ένα προς ένα τα επιχειρήματα-σοφίσματα περί υπάρξεως θεού δημιουργού, τα οποία είχαν προτα-θεί κυρίως από τον Ιερό Αυγουστίνο, τον Θωμά Ακυϊνάτη , την Καθολική Εκκλησία, τον Γερμανό μεταφυσικό φιλόσοφο Ιμμάνουελ Καντ, τον αρχιεπίσκοπο Anselm της Canterbury, κ. ά. Αυτά τα ψευδοεπιχειρήματα μάς τα σερβίρουν συχνά-πυκνά όλοι

ανεξαιρέτως οι επιτήδειοι όλων των θρησκειών και αιρέσεων που βασίζονται σε θεό δημιουργό. Πρόκειται για ατελέσφορες βλακώδεις σοφιστείες!

 

Όλα αυτά τα δήθεν αποδεικτικά επιχειρήματα, ─ της πρώτης αιτίας, του τελεί-ου σχεδίου, της οντολογίας, της τελεολογίας, της δικαιοσύνης , της ηθικής, της συνει-δήσεως, κλπ. ─ έχουν εμφανή λογικά και υπερβατικά άλματα και επιδέχονται και άλ-λες δικαιολογήσεις πέραν της αυθαιρέτου δικαιολογίας ότι κάποιος θεός θέλησε και τα κανόνισε έτσι. Μερικά έχουν και εσφαλμένες ή μη ελέγξιμες αυθαίρετες προϋπο-θέσεις. Συνεπώς δεν αποδεικνύουν τίποτα και όλοι οι αντικειμενικοί φιλόσοφοι και οι ειδικοί της Μαθηματικής Λογικής τα έχουν εξαρθρώσει. (Εκτός από το βιβλίο του Russell, Why I am not a Christian, βλέπε π. χ., και το εξαιρετικό βιβλίο του Michael Martin (editor), The Cambridge Companion to Atheism, Cambridge University Press, 2007, κεφάλαια 5 και 9-12, κ . ά.). Πολλοί έχουν μάθει από την κοινωνία να τα παρα-δέχονται ως εύλογα και τους αρέσει απλούστατα να τα δικαιολογούν ως δεδομένα εκ θεού. Έτσι μ’ αυτή την εύκολη και απλοϊκή απάντηση δεν βασανίζουν καθόλου το κεφάλι τους και έληξε το ζήτημα ! Είναι μια απλοϊκή απάντηση που ο καθένας μπορεί να προφέρει χωρίς καμία σκέψη και που «απαντά τα πάντα» αμέσως, χωρίς βάσανα και χωρίς ελεγξιμότητα! Έτσι σ’ αυτήν την περίπτωση έχομε να κάνομε με αυθαίρε-τες μη ελέγξιμες παραδοχές και τίποτα παραπάνω. Όμως η έρευνα και η πραγματικότητα χρειάζονται βάσανα και κούραση και είναι ελέγξιμες· δεν είναι απλά πράγματα για τον σύντομο βίο και πεπερασμένο νου του ανθρώπου, κλπ!

 

Αλλά και σαν αξιώματα να τα δούμε και να τα παραδεχθούμε, οδηγούν το πολύ-πολύ στον Θεϊσμό και όχι στον Χριστιανισμό ή τον Μουσουλμανισμό ή τον Εβραϊσμό, κλπ. Πέραν του Θεϊσμού δεν έπεται απολύτως καμιά απ’ αυτές τις θρησκείες βάσει αυτών των αξιωμάτων. Άλλο το να λες ότι πιστεύω σ’ έναν ακαθόριστο Θεό ως ανωτέρα δύναμη που έφτιαξε τα πάντα όσο καλλίτερα μπορούσε κλπ., και άλλο το να λες ότι ο Θεός στον οποίον πιστεύω είναι καλά και σώνει ο Γιαχβέχ, η Αγία Τριάς, ο Αλλάχ, κλπ. Πλην όμως οι ανειλικρινείς και πονηροί οπαδοί αυτών των θρησκειών χρησιμοποιούν αυτά τα ψευδοεπιχειρήματα για να εδραιώσουν και να δικαιολογήσουν την δική τους θρησκεία και πίστη, κάνοντας έτσι άλλο ένα παράλογο άλμα που θα το αποκαλούσαμε «άλμα αλμάτων»! Ο Χριστιανός π. χ., δεν λέγει απλώς: «Πιστεύω εις έναν Θεόν Πατέρα Παντοκράτορα, ...», αλλά λέγει ότι αυτός ο ένας Θεός Πατέρας Παντοκράτορας, στον οποίον πιστεύει , είναι οπωσδήποτε , και εδώ κάνει το «άλμα αλμάτων», η Αγία Τριάς ─ Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα ─ εκ πηγών Ισραήλ και επομένως ο Γιαχβέχ του Αβραάμ και του Μωυσέως. (Πάλι καλά που δεν βγήκε Αγία Τετράς αφού 2 x 2 = 4!). Ο Μουσουλμάνος πάλι θα ισχυριστεί ότι ο Θεός αυτός είναι οπωσδήποτε ο Αλλάχ που στην ουσία είναι ο Εβραϊκός Γιαχβέχ, κ. ο. κ.

 

O Russell όμως δεν σταμάτησε μέχρι εκεί. Θέλησε να υποδείξει και μερικά σημεία παρμένα από τον Χριστιανισμό τον ίδιο, τα οποία αντιβαίνανε προς κάθε έν-νοια πίστεως περί θείου ή λογικής. Παρέκαμψε τελείως το ζήτημα της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού, και μίλησε για τον Ιησού Χριστό έτσι όπως τον παρουσιάζουν τα Ευαγγέλια, ανεξαρτήτως του αν δεν υπήρχε ή όχι . Μας λέγει λόγου χάρη ότι έχει βρει μερικά σοφά λόγια και ηθικές αρχές στον Ιησού, αλλά δεν τον θεωρεί πιο σοφό ή πιο ηθικό από έναν Σωκράτη, Βούδα, Κομφούκιο και άλλους. Πολλά από τα σοφά και ηθικά λόγια στα οποία αναφέρεται τα είχε ήδη βρει και σε πολλούς άλλους σοφούς πριν τον Ιησού. Όμως, πολλές άλλες ηθικές παραινέσεις του Ιησού ήταν ανεφάρμοστες διότι ήταν ή παράλογες, ή αφύσικες, ή εξωπραγματικές υπερβολές και επομένως δεν ήταν σοφές. Ακόμα προσέθεσε ότι είχε βρει και πολλές ανοησίες τόσο στα λόγια όσο και στα έργα του Ιησού. Λόγου χάρη: Δεν κατάβαλε ποτέ του τί νόημα είχε το να ξεράνει μια συκιά επειδή δεν βρήκε σύκα να φάει, ενώ δεν ήταν ακόμα καιρός των

σύκων. Δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί έβαλε τα δαιμόνια μέσα σε χοίρους οι οποίοι τρόμαξαν και πνίγηκαν, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να τα διώξει μακριά σαν παντοδύναμος θεός που υποτίθεται πως ήταν. Κλπ.

 

Ο Russell δεν επεξετάθη σε πολλά τέτοια σημεία έργων και λόγων του Ιησού, μόνο σε ολίγα . Όσα ανάφερε του άρκεσαν για να μεταδώσει αυτό που ήθελε. Αυτού του είδους τα σημεία λαθών, ανοησιών, βλακειών, βαρβαροτήτων, θηριωδιών, αντι-φάσεων, ανηθικοτήτων, υπερβολών, κλπ στην Βίβλο ανέρχονται σε κάπου (7000 ) επ-τά χιλιάδες και έχουν καταγραφεί σε καταλόγους της διεθνούς βιβλιογραφίας. Παρ’ όλα ταύτα οι Χριστιανοί έχουν θέσει ως δόγμα τους ότι: «Η Βίβλος είναι βιβλίο θεόπνευστο και εκ τούτου αλάνθαστο!». Χωρίς αυτό το δόγμα ο Χριστιανισμός κρημνίζεται σαν χάρτινος πύργος! «Πολύ περίεργο...!».

 

Στο παρόν κείμενο λοιπόν θα ασχοληθούμε με το διατί ιδιαιτέρως απορρίπτο-με τον Χριστιανισμό πέραν της γενικής φιλοσοφικής ιδέας και επιχειρήματος του απί-στου, αγνωστικιστή και αθέου που περιγράψαμε παραπάνω. Επειδή θέλομε το παρόν άρθρο να είναι μικρού μεγέθους και να μην επεκταθεί, θα υποδείξομε επιγραμματικά όλα τα σημεία εκείνα που πρέπει να λάβει υπ’ όψη και να ερευνήσει ο κάθε λογικά και ελεύθερα σκεπτόμενος, ακόμα και ο πιστός που δεν έχει ακόμα υποστεί καθολική αγκύλωση σκέψεως και εγκεφαλικών διεργασιών, και θρησκευτικό παραλήρημα από την χριστιανική πίστη και τους Χριστιανούς. Έτσι δεν θα αναφέρομε τις αναφορές από την Βίβλο (Αγία Γραφή), Ιερά Παράδοση και Ιστορία. Όλες υπάρχουν στην διεθνή βιβλιογραφία, σε καταλόγους, σε περιοδικά, σε άρθρα, κλπ. Είναι εύκολο και προσιτό για τον καθένα να ελέγξει αυτά που αναφέρομε εδώ, αρκεί να ξοδέψει λίγο χρόνο και ίσως να αγοράσει και μερικά βιβλία.

 

Επειδή πολλοί Χριστιανοί δεν έχουν τελικά τίποτα άλλο να προβάλουν παρά το επιχείρημα των θαυμάτων και των ιδιαιτέρων όπως λένε ατομικών εμπειριών και βιωμάτων, έχομε να τους πούμε τα εξής: (α) Αυτό το επιχείρημα το προβάλουν εξ ίσου όλες οι θρησκείες και όχι μόνον ο Χριστιανισμός. Αν ίσχυε ούτως, τότε όλες οι θρησκείες θα ήταν εξ ίσου σωστές, πράγμα αντιδιαμετρικώς αδύνατο. ( β) Πολλά πα-ράξενα, ιδιάζοντα και απροσδόκητα φαινόμενα συμβαίνουν παντού και πάντοτε . Πέ-ραν των συμπτώσεων, τις πιο πολλές φορές κανείς δεν ασχολείται μαζί τους για τους δώσει εξήγηση ή ακόμα μπορεί η εξήγηση να είναι εξαιρετικά δύσκολη για να βρεθεί. Μετά όμως διάφορες θρησκευτικές κλίκες ιδιοποιούνται όλα αυτά τα φαινόμενα και τα παρουσιάζουν ως θαύματα για να αποδεικνύουν την δήθεν ορθότητά τους πλανεύοντας έτσι τους αδαείς, τους ολίγον ευφυείς και απερισκέπτους. (γ) Κύριοι , δεν μπο-ρούμε να πιστεύομε ότι 2 + 3 = 12 επειδή αυτός που το ισχυρίζεται μπορεί να περπα-τά επάνω στα νερά· είτε μπορεί και περπατά επάνω στα νερά είτε όχι το 2 + 3 ισούται με 5 και όχι με 12. Αλλιώς να παραδεχθείτε ότι δεν δέχεστε την λογική και τότε αν εί-στε ειλικρινείς και συνεπείς να ζήσετε χωρίς αυτήν και να απολαύσετε τις συνέπειες αυτής της επιλογής σας.

 

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ

 

Μερικές θρησκείες ανεξαρτήτως του αν ήταν επιστημονικά αληθείς ή όχι επέφεραν αρκετά θετικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη ζωή, κοινωνία και πολιτισμό. Πολλές τέτοιες θρησκείες συμπεριφέρονταν ως κοσμοθεάσεις μάλλον παρά ως αξιωματικές θρησκείες δογματικών και αυθαιρέτων «αληθειών». Διά τούτο, αν εξαιρέσομε την «πλάνη» τους, συνετέλεσαν στη παραγωγή θετικού έργου διά μέσου της ανθ-ρώπινης ψυχολογίας. Πολλές τέτοιες «θρησκείες» σε διάφορα μέρη του κόσμου, μεταξύ των οποίων και πάνω απ’ όλα είναι η Ελλάς, επέτρεπαν να αναπτυχθούν η φιλο-

σοφία, η ιατρική, η αστρονομία, η ιστορία, και πάσα επιστήμη και τέχνη. Πέραν ολίγων γενικών συμπαντικών αρχών οι οποίες και αυτές είχαν την δυνατότητα να εξελίσσονται κάτω από τις συνεχείς προόδους του πνεύματος και της γνώσεως, διαφωνίες και αιρέσεις εθεωρούντο αυτονόητες και δεν προκαλούσαν κανέναν δισταγμό ή φόβο, πολλώ μάλλον διωγμό.

 

Αλλά ο Χριστιανισμός ως τέτοια θρησκεία τί έκανε; Κατά την ιστορική διαδρομή του, αν τα βάλομε όλα κάτω, έδρασε θετικά ή αρνητικά πάνω στην ζωή του ανθρώπου και στον ανθρώπινο πολιτισμό; Ο Χριστιανισμός τί αποτελέσματα είχε επάνω στις ανθρώπινες δραστηριότητες; Πώς καθοδήγησε και πώς διαπαιδαγώγησε τον κόσμο; Ποιο είναι το καθαρό χρεόγραφο της ιστορίας του; Η απάντηση που τεκμηριώνεται από τα ειδικά σημεία κατά του Χριστιανισμού τα οποία εκτίθενται ευθύς αμέ-σως, είναι πέρα για πέρα οικτρή και φρικτή.

 

Κάποιος που δεν ξέρει περισσότερα μπορεί να φέρει ως αντίρρηση έναν κατάλογο ορισμένων ηθικών αρχών, για τις οποίες συνεχώς διατείνονται οι αδαείς Χριστιανοί, όπως π. χ. να κάνεις ελεημοσύνη, να συγχωρείς, να αγαπάς τους πλησίον σου, ο χρυσούς κανών, κ. ά. Ο Χριστιανισμός όμως δεν φτιάχτηκε για να μας πει αυτά. Αυτές οι ηθικές αρχές ήταν ήδη γνωστές προτού εμφανισθεί ο Χριστιανισμός ο οποίος απλώς τις επανέλαβε ή μάλλον τις αντέγραψε χωρίς να αναφέρει τις αρχαιότερες πηγές. Ήδη αναφέραμε παραπάνω ότι ο Bertrand Russell έχει καταγγείλει το γεγονός αυτό στην ομιλία του . Αλλά κατά την ιστορική διαδρομή του, προκειμένου να επιτύχει την εδραίωση και το συμφέρον του, ο Χριστιανισμός παρέβη κατά συρροή ακόμα και αυτές τις ηθικές αρχές όπως και κάθε άλλη ηθική αρχή.

 

ΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

 

Α) Θεολογία

 

1)      Το μήνυμα του Χριστιανισμού, η θεολογική καταξίωσή του, είναι ένα ανό-

 

ητο παραμύθι για να φοβερίζει τα μωρά παιδιά και να καταντά μωρά τους με-

 

γάλους. Αυτό είναι: «Η σωτηρία από την διαρκή οργή του Παναγάθου και Παν-τοδυνάμου Θεού Γιαχβέχ, ο οποίος καταράστηκε και καταδίκασε όλη την δημιουργία του και εις πάντας τους αιώνας, ένεκα του προπατορικού αμαρτήματος που διέπραξαν οι μυθικοί πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα κάπου 6500 χρόνια πριν! Κλπ.». (Παύλος: Πρός Ρωμαίους 5: 14, 6: 23, Α΄ Πρός Κορινθίους 15: 22, 45, Β΄ Πρός Κορινθίους 11: 3, Α΄ Πρός Τιμόθεον 2: 13-14, όλες οι επεξη-

 

γήσεις των Πατέρων, κλπ.) Αν κανείς αμφιβάλει ότι αυτό είναι παραμύθι, δεν έχει παρά να σκεφτεί και να κρίνει λιγάκι αυτή την θεολογική δικαιολογία, να μελετήσει τα πορίσματα των επιστημών διά την ηλικία της γης και της εξελίξεως τού ανθρώπου επ’ αυτής, να μελετήσει τα πέντε πρώτα κεφάλαια της Γενέσεως για να διαπιστώσει την τρομακτικότατη ασυναρτησία που υπάρχει εκεί μέσα, και ακόμα να μελετήσει τα Ασσυριακά, Βαβυλωνιακά, Ινδικά, Αιγυπτιακά, Ελληνικά και Ερμητικά έπη και μυθολογίες. Όσον αφορά την δημιουργία του κόσμου, ο Θεός Γιαχβέχ εδημιούργησε το σύμπαν και τον άνθρωπο, πριν 6500 χρόνια περίπου, έτσι χάρη γούστου. Κάποια στιγμή βαρέθηκε να είναι μό-νος του και αποφάσισε να δημιουργήσει την παρέα του για να ασχολείται μαζί της και να της μεταδώσει την ευτυχία του! (Ευτυχία; Άλλο τίποτα...!). Από τότε όχι μόνο δεν είναι πια μόνος του, αλλά πριν 2000 χρόνια περίπου έγινε και τριαδικός. Επειδή όμως η Εύα και ο Αδάμ έφαγαν από τον καρπό του δένδρου της γνώσεως του καλού και του κακού ο πανάγαθος Θεός που είναι όλος αγάπη ορ-

γίστηκε σε τέτοιο βαθμό που καταράστηκε όλη την δημιουργία του απ’ άκρη σ’

 

άκρη και από τότε πάει και η ευτυχία...

2)      Βασίζεται στην υφαρπαγή, παρεξήγηση, διαστροφή και επί τούτου κακοποίη-ση των Εβραϊκών Γραφών, οι οποίες με τη σειρά τους δεν είναι τίποτα το σπουδαίο και κατά μέγα μέρος αποτελούν οικτρή συρραφή μωριών, βαρβαροτήτων, θηριωδιών, αντιφάσεων, αντιεπιστημονισμού, και όλο το κακό συναπάντημα.

 

3)      Βασίζεται στον Ιησού Χριστό ο οποίος όχι μόνο δεν έχει ιστορικώς αποδειχθεί ότι υπήρξε ποτέ έστω ως κάποιος απλός ή ασήμαντος άνθρωπος, αλλά επιστημονικώς και ιστορικώς αποδεικνύεται πλήρως ότι ο Ιησούς Χριστός των Ευαγγελίων είναι μύθος, δηλαδή κατασκευασμένο ψέμα! Δηλαδή μιλάμε, θεολογούμε και επιχειρηματολογούμε στο κενό.

 

4)      Η αρχική θεολογία του Χριστιανισμού (για δύο αιώνες περίπου) ήταν άμεσα εσχατολογική. Δεν ησχoλείτο δηλαδή με τη θεoλoγική θεώρηση των εσχάτων, αλλά με τo άμεσο τέλoς τoυ κόσμoυ το οποίο βρισκόταν πρo των θυρών και θα συνέβαινε εντός ολίγου. Συνεπώς δεν χρειαζόταν καμία κοινωνική πρόνοια και αντιμετώπιση του αύριο. Η κυριαρχία του κόσμου ανήκε στον σατανά, στους διαβόλους του και στην αμαρτία. Έτσι ο άρχων της δικαιοσύνης θα εμφανιζόταν λίαν συντόμως για να αποκαταστήσει τα κακώς κείμενα. Η αποτυχία της αμέσου αυτής εσχατολογίας, ανάγκασε τους χριστιανούς να την αναβάλουν στο άγνωστο απώτερο μέλλον.

 

5)      Εκτός από ολίγες γνωστές ηθικές εντολές, τις οποίες επανέλαβε, (για να είμαστε πιο ακριβείς, αντέγραψε, χωρίς να αναφέρει την πηγή,) η θεολογία του είναι, πλαστή, τεχνητή, αντιφατική, ανόητη και λανθασμένη. Παίζει με την ψυ-χολογία και πατά και τοκίζει επί των αδυναμιών και των φόβων των ανθρώ-πων και όχι επί της εξ αντικειμένου αλήθειας. Διά ταύτα, η θεολογία και δογματική του Χριστιανισμού είναι διαρκώς εκφοβιστικές και καθίστανται άκρως επικίνδυνες και καταστροφικές τόσο για το άτομο ως μονάδα όσο και για την κοινωνία ως σύνολο! Πολλές ηθικές εντολές και προτροπές της χριστιανικής θεολογίας και ηθικής είναι γενικολογίες και υπερβολές οι οποίες χωρίς τροπο-ποιήσεις κατά περίπτωση καταντούν ανόητες ή αποβαίνουν επικίνδυνες. Αυ-τές ούτε η Βίβλος, ούτε οι Χριστιανοί τις ετήρησαν ποτέ!

 

6)      Η χριστιανική θεολογία έρχεται σε αγεφύρωτη αντίθεση προς κάθε αρχή, ση-μείο, επιτυχία, έκφανση, δραστηριότητα, επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνη και επίτευγμα του Ελληνικού και του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού.

 

7)      Πρόκειται για θεολογία και δογματική: Ανοησίας, αντιφάσεως, τρέλας, σχιζο-φρένιας, ακαταστασίας, λάθους, ψεύδους, στρεψοδικίας, αοριστίας, υπεκφυγής, γενικολογίας, συγκαλύψεως, παραλογισμού, θηριωδίας, φόβου, εκφοβισμού, καταναγκασμού, πολλών κακών, απαξίας της εδώ ζωής και του κόσμου, καταστροφής, εσχατολογίας, αποκαλύψεως, θαυματοποιίας, αιωνίου τιμωρίας

 

ή  ανταμοιβής, μισαλλοδοξίας, αντιγνώσεως, αντιεπιστήμης, αντισοφίας, αντιφιλοσοφίας, πένθους, εναντίον κάθε χαράς της εδώ ζωής. Αλλού άλλα είναι θέσεις και αλλού τα ίδια αντιθέσεις! Αλλού άλλα επιτρέπονται και αλλού τα ίδια απαγορεύονται! Άκρη δεν βρίσκεις! Παντού αλλοπρόσαλλη, στρεψόδικη, κλπ.

8)      Αποτέλεσμα όλης αυτής της αλλοπρόσαλλης, καταστροφικής, αντιφατικής, ακατάστατης, μισαλλοδόξου, εσχατολογικής, κλπ, θεολογίας ήταν ο κατακερματισμός του Χριστιανισμού, από τον πρώτον αιώνα μέχρι και σήμερα, σε χιλιάδες αιρέσεις οι οποίες στο παρελθόν αλληλοσπαράχτηκαν χειρότερα από

τα άγρια θηρία με τρομακτικές διαχρονικές συνέπειες για ολόκληρη την ανθ-ρωπότητα και τον πολιτισμό. Σήμερα, ενώ η κάθε χριστιανική αίρεση επιμένει ότι αυτή και μόνον πρεσβεύει την ορθή και αληθινή χριστιανική πίστη και όλες οι άλλες είναι εσφαλμένες, όλες τους τελούν εν ειρήνη λυκοφιλίας λόγω αλλοτρίων αιτίων, συμφερόντων και επιβιώσεως! Επίσης η άκρατη και συνεχής μισαλλοδοξία οδήγησε τους Χριστιανούς να κατασπαράξουν ή να εξαφα-νίσουν πλείστους όσους λαούς και πολιτισμούς οι οποίοι δεν επείθοντο από το χριστιανικό κήρυγμα αλλά ηρκούντο σε μια ήσυχη συνύπαρξη.

 

Β) Γραμματεία

 

Βίβλος, Δευτεροκανονικά Βιβλία, Ιερά Παράδοσις, Σύνοδοι , Δογματικές, Κατηχήσεις, Νομοκάνονα, Πηδάλια, Βίοι Αγίων, κλπ., δεν περιέχουν τίποτα το βα-

ρύγδουπο αλλά περιέχουν ένα τεράστιο πλήθος από:

 

1)      Πρωτότυπες Ανοησίες

 

2)      Απίθανες Βλακείες

3)      Αμέτρητες Κραυγαλέες Αντιφάσεις

4)      Εσφαλμένα Επιχειρήματα

5)      Τρελές Ασυναρτησίες

6)      Σχιζοειδείς και Ανήκουστους Παραλογισμούς

7)      Αδιανόητες Θηριωδίες

8)      Τρομακτικές Κακίες

9)      Τετριμμένες Κοινοτυπίες Κοινοτοπίες

10)  Καταστροφικές ή Ανήθικες Παραινέσεις

11)  Επιστημονικά Λάθη

12)  Μαθηματικά Λάθη

13)  Ασύστολα Ψεύδη

14)  Σκόπιμες Στρεψοδικίες

15)  Ακατάσχετες Αοριστίες

16)  Επικίνδυνες Γενικολογίες

17)  Βλακώδη Παραμύθια

 

Γ) Ιστορία

 

Στα μέρη όπου επικράτησε ο Χριστιανισμός και εδραιώθηκε σύμφωνα με τις βασικές αρχές του (βιβλικές, πατερικές, των συνόδων, κλπ.) και αποφάσεις του συνέβησαν:

 

1)      Καταστροφές πάντων των τοπικών ή οικουμενικών πολιτισμικών στοιχείων. Ήταν το μεγαλύτερο δυστύχημα κατά της γνώσεως, της ιστορίας, και του πο-λιτισμού του ανθρώπου! Έχομε ολοκληρωτική εξάλειψη πλήθους πολιτισμών όπως: Ελληνικός, Ελληνο-Αλεξανδρινός, Ελληνο-Ρωμαϊκός, των Σαξόνων, των Σκανδιναβών, των Μάγια, του Μεξικού, του Περού, κλπ.

 

2)      Καταστροφές πολλών κοινωφελών έργων και ιδρυμάτων: νοσοκομείων, ασκληπιείων, βιβλιοθηκών, γυμναστηρίων, λουτρών, ναών, σταδίων, των βιβλίων, πασών αρχιτεκτονημάτων και κτηρίων, των έργων τέχνης, κλπ.

3)      Εξάλειψη τοπικών ηθών και εθίμων, γραμμάτων, τεχνών, αθλητισμού, αγώνων, κλπ, (Ευρώπης, Μέσης Ανατολής, Αφρικής, Αμερικής, Ειρηνικού Ωκεανού, κλπ.).

 

4)      Οι αιρέσεις ήταν ο φόβος και τρόμος διά τον Χριστιανισμό. Διά τούτο, εκτός από τα αναθέματα και τους αφορισμούς, οι ορθόδοξοι εξαπέλυσαν τρομακτι-κούς αιματηρούς και καταστροφικούς διωγμούς εναντίον τους. Κάθε διαφωνία ή ελαφρά παρέκκλιση εθεωρείτο αίρεση και εδιώκετο πάση θυσία.

 

5)      Κατάργηση και αναθεματισμός, των μαθηματικών, της αστρονομίας, της ιατ-ρικής, των επιστημών, των γραμμάτων, του θεάτρου, των τεχνών, της φιλοσοφίας, κλπ.

6)      Η χριστιανική θεολογία και δογματική είχε σαν αποτελέσματα και τα εξής: Γενοκτονίες, θρησκευτικοί και μη θρησκευτικοί πόλεμοι, σταυροφορίες, ιερές εξετάσεις, πρωτοφανείς εξοντωτικοί νόμοι, εξολόθρευση των αιρετικών, αφάνταστα βασανιστήρια, εκατομμύρια αθώων θυμάτων, όλο το κακό συναπάντημα, αμορφωσιά, συμφορά, βία, μεσαίωνας, κλπ, με τρομακτικές διαχρονικές συνέπειες για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

 

Δ) Κοινωνικότητα και Ψυχολογία

 

Στα μέρη όπου επικράτησε ο Χριστιανισμός έκανε τα πάντα μαντάρα. Τα πράγματα έγιναν τρισχειρότερα από ότι ήταν πριν! Από την χριστιανική θεολο-γία, γραμματεία και δογματική κατά εποχές και κατά τόπους προέκυψαν:

 

1)      Άνευ Προηγουμένου Δεισιδαιμονία

 

2)      Σατανολογία

3)      Δαιμονολογία

4)      Διαβολικά τάγματα

5)      Προστάτες άγγελοι

6)      Αγγελικά τάγματα

7)      Εξορκισμοί

8)      Αγιασμοί

9)      Εσχατολογία

10)  Φόβος

11)  Τρόμος

12)  Αναχωρητισμός

13)  Ερημιτισμός

14)  Στηλιτισμός

15)  Μοναχισμός

16)  Ενίοτε Ευνουχισμός

17)  Αντισεξουαλισμός

18)  Αντιερωτισμός

19)  Παρθενία

20)  Μισογυνισμός

21)  Αγαμία

22)  Ανωμαλία

23)  Παιδεραστία

24)  Μυστικά Όργια

25)  Ομοφυλοφιλία

26)  Εμμονή αμαρτίας

27)  Μυστικοκοπάθεια

 

28)  Νεύρωση

29)  Καχυποψία

30)  Ενοχή

31)  Απομονωτισμός

32)  Αντικοινωνικότης

33)  Συμπλεγματισμός

34)  Πόνος

35)  Θλίψη

36)  Φόνος

37)  Καταστροφή

38)  Αθλιότητα

39)  Απαξία

40)  Βασανιστήρια

41)  Βία

42)  Θάνατος

43)  Εξοντωτικοί Νόμοι

44)  Αγραμματοσύνη

45)  Αντιεπιστημονικότης

46)  Κατάπτωση των Τεχνών

47)  Απόρριψη της Φιλοσοφίας

48)  Οπισθοδρόμηση

49)  Καταρράκωση της Προσωπικότητας

50)  Νηστεία

51)  Βρωμιά

52)  Απλυσιά

53)  Αρρώστια

54)  Ευχέλαια

55)  Παραλήρημα

56)  Μισαλλοδοξία

57)  Κατήφεια

58)  Δυστυχία

59)  Εκμετάλλευση

60)  Αιρέσεις, Διχοστασίες και Σχίσματα

61)  Σφαγές

62)  Εξοστρακισμός

63)  Απόλυτος ρατσισμός

64)  Αφορισμός

65)  Ανάθεμα

66)  Καταναγκασμός

67)  Άγνοια

68)  Εκφοβισμός

69)  Παραλογισμός

70)  Κλπ, κλπ, κλπ....

 

Αυτά τα ειδικά σημεία λοιπόν ας τα προσέξουν όλοι όσοι ενδιαφέρονται. Εδώ τα ανακοινώσαμε απλώς και γενικώς ως συμπεράσματα. Λόγω της εδώ συντομίας θα αποφύγομε την οιανδήποτε καταγραφή αναφορών, θεολογικών και ιστορικών στοιχείων και παραδειγμάτων που τα πιστοποιούν ενταύθα. Πάρα πολλά απ’ αυτά τα πα-

 

ρουσιάζομε στις εργασίες μας που έπονται ευθύς αμέσως. Η καταγραφή όλων των υπαρκτών στοιχείων που πιστοποιούν πέραν πάσας αμφιβολίας τα συμπεράσματά μας είναι έργο υπέρογκο εκατοντάδων τόμων. Για να δώσουν απαντήσεις στις απορίες που πιθανόν έχουν και για να πιστοποιήσουν την αλήθεια όλων των στοιχείων που προβάλομε εδώ τους προτείνομε να ερευνήσουν: Την Βίβλο, την Ιερά Παράδοσιν, τα

 

Απόκρυφα, τα Ψευδεπίγραφα, τις Συνόδους, τις Δογματικές, τις Κατηχήσεις, τα Νομοκάνονα, τα Πηδάλια, τους Βίους Αγίων, τους Συναξαριστές, την αντικειμενική Ιστορία,

 

την διεθνή Βιβλιογραφία και διάφορα άρθρα πάνω στα θέματα αυτά. Κυκλοφορούν και διάφοροι κατάλογοι δημοσιευμένοι ως βιβλία ή ευρίσκονται στο διαδίκτυο οι οποίοι περιέχουν τεράστιους αριθμούς παραδειγμάτων και αναφορών. Σε όλες αυτές τις πηγές οι ενδιαφερόμενοι θα εντοπίσουν όλα τα θεολογικά, αντικειμενικά, ιστορικά, και επιστημονικά στοιχεία, ζητήματα, αναφορές και απαντήσεις που θα υπεραρκέσουν για να καλύψουν τα κενά και τις απορίες τους.

 

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΩΣ

 

Αν κανείς τότε απορεί πως επεκράτησε ο Χριστιανισμός, η Εβραιοχριστιανική

 

ή   και Γνωστικοχριστιανική μάστιγα δηλαδή, έστω στα μέρη όπου επεκράτησε, η απάντηση είναι απλή. Τους τρεις πρώτους αιώνες ήταν ολιγάριθμος και του περιθω-ρίου και έτσι οι υπόλοιποι δεν του έδιναν μεγάλη σημασία. Τον πρώτον αιώνα και στις αρχές του δευτέρου αιώνα ήταν καθαρά Ιουδαϊκή υπόθεση, και τίποτα παραπάνω. Μόνο μερικοί μορφωμένοι Εβραίοι και λίγο αργότερα μερικοί Εθνικοί έφερναν στην επιφάνεια ιστορικά δεδομένα και ακαδημαϊκά ή φιλοσοφικά επιχειρήματα εναν-τίον του.

 

Αποτελεί πραγματική ειρωνεία το γεγονός ότι χωρίς τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατο-ρία αυτή η παράξενη και αλλοπρόσαλλη δοξασία δεν θα είχε την τύχη να εξαπλωθεί. Κάτω από την Ρωμαϊκή Ειρήνη (Pax Romana) και γνωρίζοντας κάπως την Ελληνική

 

ή  την Λατινική γλώσσα μπορούσε κανείς να έλθει σε επαφή με ένα τεράστιο πλήθος λαών. Η διά ξηράς και διά θαλάσσης συγκοινωνία ήταν αρκετά ασφαλής και εύκολη για την μεταβίβαση από τ’ ένα μέρος στ’ άλλο. Έτσι λοιπόν αυτή η Ιουδαϊκή αιρετική υπόθεση, όταν αυτή το θέλησε, εύκολα μεταπήδησε εκτός του Παλαιστινιακού χώρου και των συναγωγών της διασποράς. Η ελευθερία λόγου που υπήρχε τότε δεν την εμπόδισε να κάνει κάτι τέτοιο. Αυτή λοιπόν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την ασφάλεια που παρείχε, αυτήν βρήκαν να κατηγορούν και να καταδικάζουν οι Χριστιανοί ένεκα δήθεν διωγμών

 

Ουδείς διωγμός κατά των πεποιθήσεων υπήρξε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όπου επικρατούσε τέτοια θρησκευτική ελευθερία που ο σημερινός κόσμος είναι αδύ-νατο να τη φανταστεί. Έχει μείνει παροιμιώδες ότι: «Εις την Ρώμη συναντούσες ευκολότερα έναν θεό παρά έναν άνθρωπο!». Οι λεγόμενοι «διωγμοί» ήταν τοπικές αντι-δράσεις του κράτους κατά των συνεχών κρουσμάτων απειθείας και των συνωμοτικών ανατρεπτικών ενεργειών των χριστιανών. Ανεζητούντο οι ένοχοι των εγκληματικών πράξεων και ουδείς εθίγετο λόγω των πεποιθήσεών του! Ουδείς συστηματικός διωγμός υπήρξε! Αντιθέτως ο Χριστιανισμός όταν κατέλαβε την εξουσία εγκαινίασε και εξαπέλυσε τον πραγματικό, ανελέητο, ολοκληρωτικό και ιδεολογικό διωγμό!

 

Οι διωγμοί επί Νέρωνος (+64) και Δομιτιανού (+94 - 96) αναφέρονται διά πρώτην φορά το +170 από τον επίσκοπο των Σάρδεων Μελίτωνα τον ευνούχο. Αυτά που γράφει είναι καθαρές υπερβολές. Την εποχή του Νέρωνος οι χριστιανοί (αν υπήρχαν) στη Ρώμη ήταν ελάχιστοι και όχι μυριάδες! Άλλες έρευνες, βασισμένες σε ιστορικά στοιχεία και σε παραδόσεις των ιδίων των χριστιανών έχουν απαλλάξει τον

Αυτοκράτορα Δομιτιανό (+81 - 96 Κ. Ε.) από την χριστιανική φήμη ότι εξαπέλυσε δι-ωγμό κατά των χριστιανών και αιματοκύλισε την αυτοκρατορία. (Π. χ. βλέπε: Κυρτά-

ταs Ι. Δημήτρης, Απόκρυφες Ιστορίες, Μύθοι και Θρύλοι από τον Κόσμο των Πρώτων Χριστιανών, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2003-2004, σελίδες 64-65, και Ευσεβίου, Εκκλησιαστική ιστορία 10: 20 που βασίζεται στον Εβραιοχριστιανό ιστορικό του 2^ου αιώνα Ηγήσιππο, ειδικά για το επεισόδιο των δύο εγγονών του Ιούδα, του μικρού αδελφού του Ιησού, στον οποίον και έχει αποδοθεί η ομώνυμος Επιστολή εντός της Καινής Διαθήκης.). Εκείνο που ο Δομιτιανός έκανε ήταν ότι, ανέκρινε μερικούς χριστιανούς ταραξίες τους οποίους και τιμωρούσε εάν ευρίσκονταν ένοχοι εγκληματικών πράξεων. Άλλους φτωχούς, κακομοίρηδες και αθώους τους ρωτούσε να του εξηγήσουν τί πίσ-τευαν και τί έκαναν, και μετά τους άφηνε ελευθέρους, αισθανόμενος κάποια περιφρό-νηση για την κατάντια και την βλακεία τους. Αυτό ακριβώς γράφουν ότι συνέβη με τους δύο εγγονούς του Ιούδα, του μικρού αδελφού του Ιησού, πράγμα που είτε είναι αληθές είτε παραμύθι φανερώνει ότι η Ρωμαϊκή εξουσία δεν εδίωκε ανθρώπους έτσι χάρη γούστου ή για τα πιστεύω τους ή την συγγένειά τους.

 

Ο Μέγας Δέκιος δεν πρόφθασε να δώσει λύση στο καινοφανές χριστιανικό πρόβλημα διότι εφονεύθει σε μάχη κατά των Γότθων σε ελώδη περιοχή παρά το δέλ-τα του Δουνάβεως το 251 Κ. Ε. προτού καν κλείσει δύο έτη ως αυτοκράτωρ. Ο λεγό-μενος διωγμός του Διοκλητιανού (+302 - 303 Κ. Ε.) δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η μό-νη γενικότερη προσπάθεια ελέγχου των χριστιανών (όχι όμως της ιδεολογίας των), οι οποίοι είχαν πλέον αποθρασυνθεί πέραν κάθε ανοχής και επυρπόλησαν το αυτοκρατορικό ανάκτορο στην Βιθυνία της Μικράς Ασίας. Το αίτιο του διωγμού ήταν το γεγονός ότι κατά την κατοχή της Αλεξανδρείας υπό της Παλμύρας (+269 - 274) οι χριστιανοί της πόλεως ταχθέντες υπέρ της Ζηνοβίας (+240 - ;;; , κυβερνήτου της Παλμύρας) και του εγκαθέτου της χριστιανού επισκόπου Παύλου του Σαμοσατέως, άρχισαν να αποσφάττουν συστηματικώς όσους Έλληνες, Ρωμαίους και Εβραίους ηδύναντο!

 

Πέραν των καρπών της Ρωμαϊκής ειρήνης και ανεξιθρησκίας που ο Χριστιανι-σμός έδρεψε κατά τους τρεις πρώτους αιώνες, στις αρχές του τετάρτου αιώνα τού έτυχε και το πρώτο λαχείο ! Αυτό ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος. Ο Χριστιανισμός λοιπόν, ή η Εβραιογνωστικοχριστιανική μάστιγα, αυτή η φτιαχτή και καταστροφική θρησκεία, επεκράτησε επειδή μονομερώς και καπριτσιόζικα το θέλησε έτσι ο «Άγιος και Μέγας» διαταραγμένος και ανισόρροπος αυτοκράτωρ Κωνσταντί-νος. Επρόκειτο για διαταραγμένη, πονηρή, εγκληματική και βίαια φυσιογνωμία με πολλά ειδεχθή εγκλήματα στο ενεργητικό της! Αυτός εξόντωσε είτε διά πολέμων είτε διά δόλου κάθε άλλον υψηλά ιστάμενο πολιτικό της αυτοκρατορίας (όχι αντίπαλό του όπως συνηθίζουν ψευδώς να λένε) που δεν του έφταιξε σε τίποτα και ούτε του έδωσε οποιαδήποτε αφορμή για να τον φονεύσει ή να τον δολοφονήσει. Μετά χρησιμοποι-ώντας κάθε παρανομία και αυθαιρεσία και με την επιρροή και τις μηχανορραφίες της μάνας του Ελένης, έστριψε απλώς έναν διακόπτη για να παραδώσει εν λευκώ όλη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στους ολιγάριθμους Χριστιανούς συνωμότες ενώ ταυτοχρό-νως απέκλεισε την συντριπτική πλειονότητα των υπολοίπων από το κάθε τι.

 

Έχει καθιερωθεί ως γεγονός ότι το 313 Κ. Ε. εξεδόθη το κοσμοϊστορικό διάταγμα των Μεδιολάνων από τον Κωνσταντίνο με τον επ’ αδελφή γαμπρό του Λικινίο. Με το διάταγμα αυτό νομοθετήθηκε η ανεξιθρησκία και ως εκ τούτου ο Χριστιανισ-μός έγινε ισότιμη θρησκεία με κάθε άλλη. Τούτο ήταν το δεύτερο διάταγμα ανεξιθρη-σκίας, εφόσον το πρώτο είχε εκδοθεί ενάμιση χρόνο πρωτύτερα από τον σοβαρά ασ-θενούντα καίσαρα Γαλέριο. Αυτή η ανεξιθρησκία ως εκ θαύματος κράτησε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, διότι αυτός ο κενόδοξος, ματαιόδοξος και εγκληματίας Κωνσταντίνος σχεδόν αμέσως έδωσε στους Χριστιανούς μαζί με την «ανεξιθρησκία» και

το «σιδηρούν πάνω χέρι», ή ακριβέστερα ολόκληρη την αυτοκρατορία εν λευκώ! Τό-τε οι Χριστιανοί ξέχασαν τι θα πει ανεξιθρησκία, ειρήνη, συγγνώμη, συγχώρεση, άφεση αμαρτιών, αγάπη προς τον πλησίον, δικαίωμα σε άλλη γνώμη, άλλη αντίληψη, κλπ. Ένεκα όλων των συμβάντων και της λύσσας των άρτι νομιμοποιηθέντων Χριστι-ανών που επακολούθησαν, πολλοί ερευνητές έφτασαν στο σημείο να αμφιβάλλουν πάρα πολύ εέν έναν τέτοιο διάταγμα ανεξιθρησκίας εξεδόθη ποτέ από τον Κωνσταντίνον. Εν πάση περιπτώσει, το αναμφισβήτητο γεγονός που ισχύει και παραμένει εί-

 

ναι το εξής: «Αν το διάταγμα της ανεξιθρησκίας πράγματι εξεδόθη, ουδέποτε εφ-αρμόστηκε, εκτός ίσως (και πάλι ίσως) για έξη μόνο μεταβατικά χρόνια μετά την έκδοσή του!». Από το +320 Κ. Ε. περίπου και εφεξής, πέραν των πολλών ιδιοτελών, πολιτικών και συγγενικών φόνων που διέπραξε ο Κωνσταντίνος, έγιναν οι μεγαλύτε-ρες καταστροφές, διώξεις και εξοντώσεις που γνώρισε ποτέ η ανθρώπινη ιστορία από τους Χριστιανούς, εναντίον όχι μόνο όλων των άλλων θρησκειών αλλά και μεταξύ των χριστιανικών αιρέσεων και σχισμάτων. Η εκκλησία έκανε τον Κωνσταντίνον Άγιο και Ισαπόστολο και τον ονόμασε «Μέγα» για τις υπηρεσίες του, παρά το δυσθεόρατο πλήθος και την βαρβαρότητα των εγκλημάτων του!

 

Μόλις ο ορθόδοξος καθολικός Χριστιανισμός με την λεγομένη πρώτη οικου-μενική σύνοδο της Νικαίας, το +325, κατέλαβε πλήρως την εξουσία, ταυτοχρόνως εγ-καινίασε και εξαπέλυσε τον πραγματικό, ανελέητο, εξοντωτικό, ολοκληρωτικό και ιδεολογικό διωγμό! Στους επόμενους δυόμισι αιώνες, σχηματίσθηκε εκτενής νομοθε-σία για την εξάλειψη και καταβαράθρωση του αρχαίου κόσμου και ειδικότερα του Ελληνικού και Ελληνορωμαϊκού Πολιτισμού και όλων των χριστιανικών αιρέσεων, που απλώς ζητούσαν συνύπαρξη. Η νομοθεσία αυτή υπάρχει στους κώδικες του Θεο-δοσίου ( του «Μεγάλου») και του Ιουστινιανού, κ. α. Οι καταστροφές βιβλιοθηκών, σχολών, έργων κοινής ωφελείας , έργων τέχνης, βιβλίων, διωγμοί καθηγητών και κάθε επιστημονικής και φιλοσοφικής σκέψεως και μελέτης μαζί με όλα τα αναπάντεχα κα-κά, συναπετέλεσαν την μεγαλύτερη μηχανή καταστροφής πολιτισμού που γνώρισε η ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας.

 

Εκτός της εξαφανίσεως του τεραστίου όγκου των στοιχείων που δεν άρεσαν στον Κωνσταντίνο , στον Ευσέβιο και στην παρέα τους, η αρχαιολογία έχει διαπιστώ-σει τόσο ελάχιστα πράγματα ώστε να αδυνατεί να δώσει μια κάποια εικόνα του αρχέγονου μη Ιουδαϊκού Χριστιανισμού από το +135 Κ. Ε. μέχρι τον Κωνσταντίνο. Οι κατακόμβες της Ρώμης και τα νεκροταφεία που περιέχουν δεν είναι χριστιανικό ζήτη-μα, όπως ψευδώς οι χριστιανοί έχουν διαδώσει. Οι κατακόμβες δεν ήταν χριστιανικές, παρ’ όλον ότι άρεσε σε χριστιανούς να συχνάζουν εκεί κάτω! Εντός αυτών βλέπει κα-νείς βέβαια χριστιανικές και μη χριστιανικές τοιχογραφίες, αρκετά ενδεικτικές για τα ολίγα πράγματα που συνέβαιναν εκεί μέσα τότε και για τις λοιδορίες μεταξύ χριστιανών και μη χριστιανών. Έχουν διασωθεί επίσης ολίγα αιρετικά, ψευδεπίγραφα, απόκρυφα, Γνωστικοχριστιανικά βιβλία, μερικά των οποίων ευρέθησαν το 1945 στην περι-οχή Ναγκ Χαμμάντι της Άνω Αιγύπτου και μερικά κομμάτια παπύρων. Γνωρίζομε και την ύπαρξη μιας πληθώρας Εβραιογνωστικοχριστιανικών και μη ορθοδόξων χρι-στιανικών κειμένων τα οποία εξαφάνισαν οι πατέρες του τετάρτου αιώνος. Πέραν τούτων όμως, το μόνο προκωνσταντίνιο ανασκαφέν αρχαιολογικό χριστιανικό εύρημα είναι ένα μικρό και ενδεές χριστιανικό σπίτι στην πόλη Δούρα Ευρωπό που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Ευφράτη στην βόρεια Μεσοποταμία εντός της σημερινής Συρίας. Η Ελληνιστική και μετά Ελληνορωμαϊκή αυτή πόλη (300 Π. Κ. Ε. – 256 Κ. Ε.) ήταν μεγάλος εμπορικός κόμβος και διέθετε πλούσια Ιουδαϊκή συναγωγή και πλούσιο Μιθραίο. Τα εντός των κτισμάτων αυτών ευρήματα φυλάσσονται στο μουσείο της Δαμασκού και οποιοσδήποτε μπορεί να πάει να τα δει σήμερα.

 

    Επί αυτοκράτορος Δεκίου , το +250 στην Σμύρνη κατά τις εορτές της αυτοκ-ρατορίας, εμφανίσθηκαν μερικοί ταραχοποιοί μπροστά στον έπαρχο οι οποίοι είχαν αλυσοδέσει τους εαυτούς των και απαιτούσαν να μαρτυρήσουν (να αποθάνουν δηλα-δή διά μαρτυρίου ) διότι όπως εφωνασκούσαν ήταν Χριστιανοί. Ο έπαρχος έκπληκτος ανεφώνησε τότε: «Μου φαίνεται ότι τρελαθήκαμε όλοι » και συνέχισε: «Αν αυτοί θέ-λουν να αποθάνουν τότε να πάνε να πηδήξουν από τον κρημνόν εδώ πλησίον». Αυτή είναι η πρώτη ιστορικώς αποδεδειγμένη μη χριστιανική μαρτυρία περί δημοσίας εμ-φανίσεως των χριστιανών. Κάθε άλλη μαρτυρία περί χριστιανών προ του +250, προ-έρχεται από εσωτερικές χριστιανικές πηγές ενώ κάθε εξωχριστιανική μαρτυρία φαίνε-ται να είναι απλώς μεταγενεστέρα παραχάραξη. Όθεν, άπαντα τα προ του +250 συμ-βάντα που αφορούν τον Χριστιανισμό παραμένουν σκοτεινά! Προ του +250 έχομε μόνο μια σταθερά χρονολογία. Βασιζόμενοι στα έργα του Ειρηναίου Λυώνος γνωρί-ζομεν ότι τα Ευαγγέλια εκυκλοφόρησαν κατά τα έτη +180-185, αλλά υπό κάποια μορφή κατά μάλλον ή ήττον άγνωστη σε ‘μας!

 

Επομένως οι γνώσεις μας περί Χριστιανισμού από το +135 μέχρι τον Κωνσ-ταντίνο είναι εξαιρετικά περιορισμένες και προέρχονται σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν από εσωτερικές ή ψευδεπίγραφες ή ανώνυμες, κλπ ., πηγές. Δεν υπάρχουν επιβεβαιωτικές, ανεξάρτητες και αμερόληπτες διασταυρώσεις. Δεν γνωρίζομε πόσα καθαρά Εβραϊκά, πόσα Εβιωνιτικά, πόσα γνωστικιστικά, πόσα νεοπλατωνικά, πόσα αρχαία φιλοσοφι-κά, πόσα παγανιστικά, πόσα Περσικά–Ζωροστρικά, κλπ., στοιχεία περιέλαβε. Δεν γνωρίζομε όλες τις δοξασίες, τις αιρέσεις και αποχρώσεις (μόνο μερικές) που εδημι-ούργησε και τί ακριβώς η κάθε μία ομολογούσε. Οι Χριστιανισμοί των εποχών εκεί-νων βρίσκονται εντός μίας πυκνής ομίχλης και από τα ολίγα εσωτερικά (των χριστιανικών ομάδων δηλαδή) στοιχεία που επέζησαν μέχρις ημών και αυτά που διακρίνομε μέσα σ’ αυτή την ομίχλη προσπαθούμε να σχηματίσομε κάποια ιδέα ή εικόνα. Οι Χριστιανισμοί αυτοί παραμένουν ουσιαστικά άγνωστοι, ο δε αλλοπρόσαλλος Χριστιανισμός που προέκυψε μετά ταύτα είναι δημιούργημα τού Κωνσταντίνου και των επιτελείων του.

 

Επίσης, η ορθόδοξη μετακωνσταντίνια εκκλησία δεν εφρόντισε να ξεχωρίσει και μας δώσει τον κατάλογο των μη αιρετικών και θεοπνεύστων Πατερικών κειμένων από τον απέραντο κυκεώνα των ανοήτων έργων των Πατέρων της. Έτσι άλλα είναι εντελώς αιρετικά, άλλα ολίγον αιρετικά, άλλα είναι εντάξει ως προς τα μέτρα της, κ. ο. κ., με όλες τις διαβαθμίσεις αιρετικότητας, χωρίς να βρίσκει κανείς άκρη ή συνεννόηση. Αυτό συμβαίνει πολλές φορές και με τα κείμενα ενός και του αυτού Πατρός. Όπως μας λένε μερικοί θεολόγοι το ίδιο ισχύει και για ορισμένα κείμενα της Αγίας Γραφής, ( αν είναι δυνατόν!). Επειδή το θέμα αυτό είναι βεβαίως πάρα πολύ μακροσ-κελές δεν θα επεκταθούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες. Αναφέρομε μόνον ότι η ορθόδοξη μετακωνσταντίνια εκκλησία κατέστρεψε τα περισσότερα γραπτά των τριών πρώτων αιώνων. Πολλά γραπτά, όπως π. χ. αρκετά του Ωριγένη, του Τατιανού κ. ά., τα απεκήρυξε ως αιρετικά. Ένεκα των ευλόγων λόγων των νέων καιρών έθεσε εκτός των κανόνων της τον ευνουχισμό, την επίτηδες πρόκληση μαρτυρίου, την παντελή αποχή από την ερωτική πράξη μεταξύ νομίμων συζύγων και άλλες τακτικές και συνήθειες για τις οποίες οι χριστιανοί των προηγουμένων αιώνων όχι μόνο εφήρμοζαν πολύ συχνά αλλά και υπεραίρονταν δι’ αυτές.

 

Επομένως ο μετακωνσταντίνιος Χριστιανισμός δεν είναι συνέχεια τού προκωνσταντινίου, αλλά μια ριζοσπαστική αίρεσή του προσαρμοσμένη στους σκοπούς του Κωνσταντίνου και του κράτους που αυτός διαμόρφωσε, στις καταστάσεις και απ-αιτήσεις των νέων καιρών και των χριστιανικών ομάδων που επεκράτησαν, κλπ. Επίσης έχει πάρει τα μαθήματά της από την πρώην αποτυχημένη εσχατολογία, την

άρνηση των Ιουδαίων να γίνουν χριστιανοί και την πολεμική Ιουδαίων και Εθνικών. Αλλά και πάλι η αποτυχία αυτής της νέας αιρέσεως ήταν ολοκληρωτική και παταγώδης.

Η εναπομείνασα μη χριστιανική πλειοψηφία που προαναφέραμε δεν ήταν ομοιογενής. Υπήρχαν πολλές ομάδες και τάσεις. Ποτέ όμως μια ομάδα δεν επεδίωκε επικράτηση εις βάρος των υπολοίπων. Όλες τελούσαν σε μια αφανάτιστη ειρηνική συνύπαρξη, ίσως και κάπως αδρανή. Αυτή η αδράνεια, η αβουλία , η απροσεξία, αλλά και η κούραση εκ των μακροχρονίων πολέμων και οικονομικών δυσχερειών, έδωσε το πράσινο φως στους ολιγάριθμους, φανατικούς, νεοφωτίστους Χριστιανούς. Με την απόλυτη συνδρομή του Κωνσταντίνου, τις μηχανορραφίες της μάνας του Ελένης και την συμπαράσταση των κρατικών μηχανισμών του Κωνσταντίνου αυτοί άρπαξαν την ευκαιρία και αναρριχήθηκαν στην εξουσία σαν θηρία ανήμερα.

 

Μην απορείτε με το ότι μια μικρή μειοψηφία κατάφερε να καπελώσει την συντριπτική πλειοψηφία. Έχει συμβεί πολλές φορές. Μπορούμε να παραθέσομε αρκετά παραδείγματα μερικά των οποίων τα γνωρίζετε. Εκτός του Χριστιανισμού, ένα εξ αυτών είναι και η πιο πρόσφατη περίπτωση του Μουσουλμανισμού. Στην αρχή ο Μωάμεθ (γύρω στο +622 -623) κατάφερε να πείσει μια φούχτα ανθρώπων στην Μεδίνα και Μέκκα . Εε... αυτό ήταν. Μετά αυτοί οι ολίγοι κατάφεραν με όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα να επικρατήσουν στην Αραβία και στην συνέχεια να εξαπλωθούν. Σήμερα δε είναι παρόντες σχεδόν σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Αυτό δε το γεγονός, ότι δηλαδή ο αμόρφωτος προφήτης τους και ολίγοι αμόρφωτοι οπαδοί του κατάφεραν αυτό το κατόρθωμα, το χρησιμοποιούν οι Μουσουλμάνοι για να αποδείξουν την εκ θεού προέλευση και αλήθεια της θρησκείας των και ότι η εξάπλωσή της ήταν το θέ-λημα του θεού τους, Αλλάχ. Ακόμα δε σκοπό και καθήκον έχουν την καθολική επικ-ράτησή τους. Τέτοια ανάλογα επιχειρήματα έχομε και με τους χριστιανούς. Καυχών-ται για την αγραμματοσύνη των «αλιέων» και την «εξ αγίου πνεύματος», βάλε Κωνσταντίνου, «μετέπειτα καταπληκτική επιτυχία των»... και πολλά τοιαύτα.

 

Έτσι ο Κωνσταντίνος κατάφερε και επέβαλε έναν Χριστιανισμό που διαμόρ-φωσαν ο ίδιος με τον Ευσέβιο και τα επιτελεία τους, με ανυπολόγιστες καταστροφικές συνέπειες για την αυτοκρατορία, τους λαούς της, την ιστορική πορεία της υδρογείου και τον πολιτισμό! Ο Ιουλιανός ως αυτοκράτωρ προειδοποίησε τους μη χριστιανούς, πολλές φορές έκρουσε κώδωνα κινδύνου, αλλά αυτοί δεν έδειξαν το απαιτούμενο σθένος. Φαίνεται, δεν φαντάζονταν τι επρόκειτο να επακολουθήσει και τι τύχη θα είχαν οι ίδιοι στα νύχια των χριστιανών. Μετά την δολοφονία του Ιουλιανού ( το + 363) τα πράγματα είχαν πλέον πάρει εξαιρετικά άσχημη τροπή. Όταν πλέον οι μη χριστιανοί κατάλαβαν τι τους περιμένει στα σιδερένια νύχια των χριστιανικών θηρίων ήταν πλέον αργά. Η επαναφορά ή έστω μια υποτυπώδης δικαιοσύνη και συνύπαρξη, παρά μερικές ύστατες και απελπισμένες εκκλήσεις και προσπάθειες, ήταν πλέον φευγαλέα! Αυτές οι προσπάθειες και οι διαμαρτυρίες ήταν ολίγες καθυστερημένες και ασθενικές ώστε εύκολα να αγνοηθούν πλήρως από την εκκλησιαστική και πολιτική εξουσία. Τί να κάνομε; Η ιστορία έχει ατυχήματα και δυστυχήματα. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο δυστύχημα που έφερε στο προσκήνιο τον Χριστιανισμό, την μεγαλύτερη καταστροφική μηχανή της ιστορίας...

 

Το δυστύχημα αυτό δεν οφείλεται καθόλου σε κανένα χάσμα που δημιουργή-θηκε κατά τους καιρούς εκείνους ούτε σε καμία αναγκαιότητα η οποία επεβάλλετο από τις τότε επικρατούσες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. Οι επιδρομές και επιθέσεις των διαφόρων γειτόνων λαών κατά της αυτοκρατορίας ανήκουν σε άλλο φαινόμενο και είναι άλλο κεφάλαιο. Ο μετά ταύτα αναρριχηθείς Χριστιανισμός ούτε τις σταμάτησε ούτε τις κατέστειλε, και αντιθέτως όλα τα πράγματα και προβλήματα χειροτέρεψαν. Το κράτος διαλύθηκε σε 150 χρόνια μέσα.

Αυτή την δικαιολογία πολύ ατυχώς την ισχυρίζονται πολλοί και διάφοροι, με-ταξύ των οποίων και σοβαροί επιστήμονες. Αυτό το κάνουν επειδή είτε είναι παιδιό-θεν θύματα της καθιερωμένης προπαγάνδας είτε πιστεύουν ότι τα πάντα βαδίζουν βάσει κάποιας νομοτελείας και η ιστορία δεν μπορεί να έχει τρελές μεταπτώσεις. Κανέ-νας τους όμως δεν μας αποδεικνύει ποια είναι επιτέλους αυτή η νομοτέλεια που επικαλούνται, αλλά μας ξεφεύγει ή δεν την γνωρίζομε, ούτε το διατί η ιστορία του ανθ-ρώπου δεν μπορεί να έχει τρελές μεταπτώσεις.

 

Το ίδιο ισχύει και διά την ίδρυση της νέας πρωτεύουσας, Κωνσταντινουπόλεως! Δεν υπήρχε απολύτως καμία ανάγκη ούτε για καλλίτερη πρωτεύουσα ούτε για άμυνα όπως λένε. Η Ρώμη ήταν μια χαρά πρωτεύουσα και στη Βιθυνία, δίπλα στο αρ-χαίο Βυζάντιο, υπήρχε πλήρης στρατιωτικός σταθμός με πολύ στρατό και αυτοκρατορικό ανάκτορο. Η ενέργεια αυτή μαζί με την παράδοση των πάντων στους φανατικούς χριστιανούς και δη τους επισκόπους και τους καλογήρους, απετέλεσαν δύο μοι-ραία συμβάντα για την πορεία του κράτους. Με τις ζημιογόνες ενέργειες μερικές των οποίων ήταν: οι άσκοπες σπατάλες, η νέα πρωτεύουσα, η καταστροφή των υπαρχόντων κτισμάτων, τα υπέρογκα έξοδα και άχρηστα κτίσματα των χριστιανικών εκκλησιών και μοναστηρίων, η έλλειψη νέων ανδρών και ικανού στρατού, η βαριά φορολογία, κλπ., το κράτος κατέρρευσε οικονομικώς. Μετ’ ολίγον διχοτομήθηκε και η Ρώμη έμεινε έκθετη σε κάθε εισβολέα και κακοποιό. Το +476 κατελύθη πλήρως από τους Γότθους! Μετά ταύτα προέκυψε ο υπερχιλιετής Μεσαίων, μια σκοτεινή και βάρβαρη εποχή οπισθοδρομήσεως και βίας για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό.

 

Ατυχώς και εσφαλμένως ο αντιχριστιανός (τί ειρωνεία!) ιστορικός Edward Gibbon (1737-1794) έγραψε ότι η μεταφορά της πρωτεύουσας ήταν μια μεγαλοφυής ενέργεια εκ μέρους του Κωνσταντίνου και μετά ταύτα αυτή η εσφαλμένη άποψη παρέμεινε ούτως! Βάσει όλων των στοιχείων και δεδομένων που έχομε στην διάθεσή μας σήμερα, οι απόψεις αυτές έχουν ανατραπεί από τους νεωτέρους ιστορικούς και ερευ-ητές (βλέπε π . χ.: Σιμόπουλος Κυριάκος, Ο Μύθος των «Μεγάλων» της Ιστορίας, Τρίτη Έκδοση, Εκδόσεις Στάχυ, 2000, και Παν. Μαρίνης, Ελληνισμός και Χριστιανισ-

 

μός, Εκδόσεις Νέα Θέσις, Αθήναι 2003, Φωνή Εξυπνισμού εν τώ Αιώνι τής Νυκτός,

 

Εκδόσεις Νέα Θέσις, Αθήναι 2005.). Οι Χριστιανοί συνεχίζουν να προπαγανδίζουν τα ψευδοεπιχειρήματα αυτά ακριβώς επειδή τους συμφέρουν, παρ’ όλον ότι πολλοί μορφωμένοι απ’ αυτούς γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν είναι αλήθεια!

 

Βεβαίως ο ενσυνείδητος και υπεύθυνος άνθρωπος οφείλει αφ’ εαυτού να επαγρυπνά και να μην αφήνει τις τύχες του σε έναν ανώμαλο Κωνσταντίνο και μερικούς ψεύτες και απατεώνες επιτελείς του. Αυτό το οφείλει για να μην περιέλθει ο ίδιος και ολόκληρος ο πολιτισμός στην αθλιότητα. Μπορεί να διαλέξει να αδρανεί, αλλά τότε θα βρεθεί προ απροόπτων και θλιβερών καταστάσεων και θα πληρώσει πολύ ακριβά την αδράνεια αυτή. Στην περίπτωση του Χριστιανισμού αυτό συνέβη πέραν κάθε προσδοκιών! Σκέψου να έχεις στο κεφάλι σου έναν αρχηγό δικτάτορα σαν τον Κων-σταντίνο! Θα ευτυχήσεις με τέτοιον αρχηγό; Πόσοι όμως μέσα σε μια κοινωνία είναι ενσυνείδητοι και υπεύθυνοι; Μόνον ολίγοι! Κάτι τέτοιο φαίνεται να συνέβηκε τότε και η αδρανής και απρόσεκτη πλειοψηφία έπεσε στην παγίδα των ολίγων. Τα επακο-λουθήσαντα αποτελέσματα ήταν θλιβερά, καταστροφικά και μοιραία.

 

Όπως δείχνει η Ιστορία, η Ρώμη κατά τον 3^ον αιώνα, παρ’ όλο που είχε μερικούς καλούς αυτοκράτορες, έχασε τους μηχανισμούς των ασφαλιστικών δικλείδων του πολιτεύματος πέρα για πέρα. Το πείραμα της τετραρχίας του Διοκλητιανού δεν απέδωσε και ανετράπει πολύ σύντομα από τον Κωνσταντίνο μετά τον θάνατο τού πρώτου. Έτσι όσο οι αυτοκράτορες ήταν καλοί τα πράγματα πήγαιναν καλά . Αλλά οι άνομοι αυτοκράτορες με τον μισθοφορικό στρατό τους που τώρα πλέον είχε καταντή-

σει περισσότερο όργανο παρά συνειδητός θεσμός, μπορούσαν και έφερναν τα πάνω κάτω, χωρίς να υπάρχει κάποια νομική πρόβλεψη και εκτελεστική πράξη εναντίον τους! Μοιραίο σφάλμα! Πιθανόν σ’ αυτό να ευθύνεται και η δεισιδαιμονία διότι επίστευαν ότι οι θεοί της Ρώμης εφώτιζαν τους αυτοκράτορες και θα έσωζαν την αυτοκ-ρατορία. Τέτοιο πράγμα όμως δεν έγινε! Π. χ. αρκετά χρόνια πριν τον Κωνσταντίνο, η διαδοχή του λαμπρού αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου από τον ανώμαλο γιο του Κόμμοδον, την 17^η Μαρτίου του +180, ήταν ένα μοιραίο γεγονός, χωρίς να το εμποδίσει κανένας μηχανισμός! Πολλοί ιστορικοί, μεταξύ των οποίων ο Γίββων και ο Ερνέστος Ρενάν, θεωρούν το γεγονός αυτό ως την απαρχή της πτώσεως του Ρωμαϊκού κράτους.

 

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρομε και ένα προηγούμενο μοιραίο γεγο-νός. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Οκταβιανός Αύγουστος ήταν σπουδαία προσωπικό-τητα, ικανός στρατιωτικός και κυβερνήτης, και πεφωτισμένος αυτοκράτωρ. Ακόμα ήταν μέγας θαυμαστής του Ελληνικού Πολιτισμού και θεράπων των Ελληνικών Γραμμάτων. Έκανε όμως ένα μοιραίο σφάλμα διά την ιστορία και την ανθρωπότητα. Διά νόμου απαγόρεψε την αθεΐα. Χαρακτηριστικά την εποχή του η αθεΐα είχε μεγάλη άνοδο. Είναι παροιμιώδης η φράση των αθέων της εποχής αυτής στην Ρωμαϊκή Αυτο-κρατορία: «Εάν οι θεοί αδικούνται, ας φροντίσουν μόνοι τους να διορθώσουν τις αδικίες που διαπράττονται εις βάρος τους!».

 

Άραγε , το έκανε αυτό επειδή ο ίδιος ήταν προϊόν της εποχής του και δεν μπορούσε να δει πιο πέρα, λόγω ειλικρινούς θρησκευτικότητας, λόγω θρησκοληψίας, λόγω πολιτικών λόγων, επειδή του άρεσε να τιμάται ως υιός θεού (divi figlius) ή επει-δή έτσι κατάφερνε να διοικεί το πλήθος; Άγνωστον! Όπως και να ‘χει το πράγμα όμως, κάθε θρησκεία και άποψη επιτρεπόταν στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ενόσω οι οπαδοί της απέδιδαν τις νομοθετημένες τιμές στην αυτοκρατορία και στον αυτοκρά-τορα, εκτός από την ουδέτερη στάση της αθεΐας. Έτσι φτάσαμε κατά τον τρίτο αιώνα και τις αρχές του τετάρτου να έχομε έναν τεράστιο και ανεπανάληπτο συγκρητισμό θρησκειών απ’ Ανατολή και Δύση. Πραγματοποιήθηκε και μια αλλεπάλληλη εισαγωγή Ηλιακών, Περσικών, Αιγυπτιακών θεοτήτων, της Ίσιδος, κ. ά., στη Ρώμη. Κάθε ψίθυρος και θρόισμα ήταν ομιλία θεού ή κάποιου πνεύματος. Τα πάντα ψιθύριζαν και μιλούσαν. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα ήταν πολύ εύκολο για τον Κωνσταντίνο, τη μά-να του την Ελένη, τον Αθανάσιο, τον Ευσέβιο και όλους αυτούς να εισαγάγουν και αυτοί τις δικές τους θρησκοληψίες και δολιότητες . Αυτές ήταν ένας παράξενος και δόλιος συγκρητισμός του Χριστιανισμού με πολλά στοιχεία των υπολοίπων θρησκειών. Γιατί όχι , αφού τόσοι άλλοι είχαν κάνει το ίδιο πριν απ’ αυτούς! Μετά ταύτα, τα πάντα πήραν την κακίστη τροπή καταστροφής, μεσαίωνος και σημερινής καταστάσεως που γνωρίζομε.

 

Μέσα σ’ ένα τέτοιο ζοφερό κλίμα δεισιδαιμονίας, επόμενο ήταν ένας πονη-ρός αυτοκράτωρ, όπως ο Κωνσταντίνος, με ένα συνωμοτικό επιτελείο, όπως του Ευ-σεβίου και των άλλων , εύκολα να μπορεί να κάνει ότι θέλει. Εφ’ όσον, φέρ’ ειπείν, ο οκνηρός και ανίκανος αυτοκράτορας Ελαγάβαλος – Ηλιογάβαλος (+218-222) μπόρε-σε να εισαγάγει με την βοήθεια της γιαγιάς του Ιουλίας, την Συριακή ηλιακή θεότητα, τότε γιατί δηλαδή και ο δαιμόνιος Κωνσταντίνος να μην επιβάλει την θρησκεία που άρεσε σ’ αυτόν και στη μάνα του την Ελένη έναν αιώνα αργότερα;! Όταν οι πολίτες δεν έχουν σώας «τάς φρένας» με ικανότητα να κρίνουν και να λαμβάνουν αποφάσεις και αντί να στέκονται στα πόδια τους στέκονται σε δεκανίκια θρησκοληψίας και περιμένουν τα πάντα από άλλους, τότε τα πάντα μπορεί να καταφέρει ακόμα και ένας ανίκανος, πόσον μάλλον ο πανούργος και ικανός Κωνσταντίνος. Αυτό το κλίμα του τρίτου αιώνος οπωσδήποτε συνέβαλε στην απάθεια και στην αδιαφορία του πλήθους

 

του τετάρτου αιώνος, του οποίου μια μεγάλη μερίδα και ο στρατός πήγαιναν όπου φυσούσε ο άνεμος. Το ίδιο κλίμα πρέπει να βοήθησε και την διά πυρός και σιδήρου μετέπειτα επικράτηση του Χριστιανικού τύπου που εισήγαγε ο Κωνσταντίνος με την αρωγή του Ευσεβίου. Επειδή έτσι το θέλησε αυτός για τους λόγους του, χωρίς να δώσει καμιά εξήγηση και απολογία σε κανένα εύκολα έστριψε έναν διακόπτη και προκάλεσε το μεγαλύτερο δυστύχημα της ιστορίας. Όταν οι άλλοι κατάλαβαν τι τους περιμένει ήταν πλέον αργά. Ούτε βρέθηκε κανένας θεός να σώσει τους ίδιους, την Ρώμη και την αυτοκρατορία! (Βλέπετε: «Έτσι να μάθετε πως οι Θεοί εκδικούνται αυ-τούς που περιφρονούν τη χάρη τους και τους αποστρέφονται!», αναφωνεί η παγανίστ-ρια Ortrud, στο κλείσιμο της πανέμορφης όπερας «Lohengrin» του Richard Wagner.).

Αυτή όμως η υπάρχουσα δεισιδαιμονία δεν σημαίνει ότι δημιούργησε μια αναγκαιότητα για να την αντικαταστήσει μια νέα πολύ χειρότερη! Ο κόσμος θα μπο-ρούσε να συνεχίσει στον ίδιο τρόπο ζωής και θρησκευτικότητας με κάποια εξελικτική πορεία. Αλλά της νέας δεισιδαιμονίας της έτυχε το πρώτο λαχείο και επικράτησε εις βάρος της παλαιάς. Βεβαίως δεν ισχυριζόμαστε ότι, εκτός από τις επιδρομές και επι-θέσεις των γειτόνων λαών κατά τον 3^ον και 4^ον αιώνα, δεν υπήρχαν τότε άλλα σοβαρά κοινωνικά προβλήματα και ότι όλα ήταν ρόδινα και ωραία! Υπήρχαν πολλά κοινωνι-κά και οικονομικά προβλήματα, που είχαν δημιουργηθεί από τους μακροχρόνιους πολέμους και εισβολές, την αυτοκρατορική αναρχία, τις σπατάλες, την υψηλή φορολο-γία, το από πολλές απόψεις ζημιογόνο δουλοκτητικό σύστημα , την στασιμότητα και μη μεταρρύθμιση της παραγωγής, τις φυγόκεντρες τάσεις, κλπ. Αυτά όλα ήταν ακόμα επιλύσιμα, αλλ’ όχι διά της λύσεως του Κωνσταντίνου. Η λύση του, αν την νόμισε ως τέτοια, απέτυχε παταγωδώς. Τα πράγματα έγιναν τρισχειρότερα. Όλες οι παράνομες και αυθαίρετες ενέργειες του Κωνσταντίνου, όλα όσα επακολούθησαν μετά απ’ αυτόν και το γεγονός ότι κάθε κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα εξαθλιώθηκε σε βαθμό που χρειάστηκαν τουλάχιστον χίλια χρόνια για να επανέλθει το βιοτικό επί-πεδο στο ίδιο σημείο, αποδεικνύουν ακριβώς αυτό που εμείς ισχυριζόμαστε εδώ: «Δεν υπήρχε απολύτως καμία αναγκαιότης για την επικράτηση του Χριστιανισμού. Η επικράτησή του ήταν δυστύχημα!». Εκτός και ταυτολογικά δεχθούμε ότι το χάσμα ήταν η απροσεξία και η αδράνεια της πλειοψηφίας, η δε αναγκαιότης ήταν ο ίδιος ο Κωνσταντίνος και η καπριτσιοσύνη του, καθ’ όσον δεν υπήρχε μηχανισμός για να τον βάλει στην θέση του! Μετά δε ταύτα, ο νεοσύστατος υπερφανατικός Χριστιανισμός, παρ’ ελπίδα, έβαλε τους πάντες στη φάκα! Μόνο έτσι!

Ο Χριστιανισμός όχι μόνο δεν απεσόβησε τις έξωθεν επιθέσεις αλλά μέσα σε 150 χρόνια απωλέσθηκαν τα δύο τρίτα της αυτοκρατορίας κατόπι ανυπολογίστων κα-ταστροφών . Ο Χριστιανισμός δεν έλυσε κανένα από τα κοινωνικά προβλήματα των οποίων την λύση έστω και υποτυπωδώς επαγγέλθηκε. Τα πάντα έγιναν πολύ χειρότε-α από πριν. Οι μη πιστεύσαντες ή οι αιρετικοί εθανατώθηκαν. Η προηγούμενη δεισι-δαιμονία αντικατεστάθη με μια άλλη πολύ χειρότερη, φανατική και εκδικητική. Η δι-καστική εξουσία εδόθη στα χέρια των χριστιανών και δη των επισκόπων. Το δημόσιο χρήμα , όσο είχε απομείνει μετά τις αλόγιστες σπατάλες του Κωνσταντίνου, εδόθη στους χριστιανούς και ειδικά στους επισκόπους. Αυτοί το εξανέμισαν με το να χτί-ζουν εκκλησίες και μοναστήρια και στα δικά τους ενδιαφέροντα. Ακόμα οι ηλικιωμέ-νοι, οι χήρες και τα ορφανά, που σε μερικές περιπτώσεις μπόρεσαν να περιθάλψουν, ζούσαν κάτω από τη σκληρή καταπίεση της χριστιανικής τους δικτατορίας. Π. χ., δεν επέτρεπαν στις νέες χήρες να ξαναπαντρευτούν και όλη η περιουσία τους όπως και των θανόντων ανδρών τους περιήρχετο στα χριστιανικά ιδρύματα αυτοδικαίως (όπως π. χ. στην Βασιλειάδα του Αγίου Βασιλείου, κ. ο. κ.). (Για δεύτερη παντρειά, χήρες

και ζωντοχήρες διαβάσετε να χαρείτε: Ματθαίος 19: 9-10, Μάρκος 10: 11-12, Λουκάς

 

16: 18, Α΄ Πρός Κορινθίους 7: 8-9, Α΄ Πρός Τιμόθεον 5: 5-16, κλπ.).

Τελικά ούτε η χριστιανική οικουμένη έγινε μία ποίμνη με έναν ποιμένα , αλλ’ αντιθέτως πολλές φανατικά αντιμαχόμενες μερίδες και αιρέσεις . Ούτε η αγάπη επεκ-ράτησε ως οδηγός του κοινωνικού βίου, αλλ’ αντιθέτως η βία, η εκδίκηση και η κατα-στροφή. Ο Ελληνορωμαϊκός πολιτισμός ισοπεδώθηκε. Όλα τα επιτεύγματα ενός πολι-τισμού πολλών λαών και άνω των χιλίων ετών διεγράφησαν και κατεδαφίστηκαν με μια μονοκονδυλιά. Η εμφάνιση χιλιάδων αλληλομισουμένων και αλληλοσκοτωμένων αιρέσεων από την απαρχή του Χριστιανισμού μέχρι σήμερα και η συνεχής προσπά-θεια για να βρεθεί η σωστή ερμηνεία των Εβραιογνωστικοχριστιανικών Αγίων Γρα-φών και Παραδόσεων αποτελεί την καλλίτερη απόδειξη του ότι ο Χριστιανισμός (Εβ-ραιογνωστικοχριστιανισμός) είναι μια ψεύτικη, φτιαχτή και καταστροφική θρησκεία και όχι η εξ αποκαλύψεως μόνη και αληθινή. Ο Θεός έγινε άνθρωπος και ήλθε στην γη για να μας αποκαλύψει τις αλήθειές του και να τις επικυρώσει διά της σταυρικής θυσίας και αναστάσεώς του αλλά εμείς ακόμα σκοτωνόμαστε για να βρούμε ποια εί-ναι η σωστή ερμηνεία των αποκαλυφθεισών θεϊκών αληθειών και ποια η ορθόδοξη αίρεση! Σ’ αυτή την ακατάσχετη τραγέλαφο και απόδειξη προστίθεται και ο ολοκλη-ρωτικά βίαιος τρόπος επιβολής και διαδόσεως της Χριστιανικής αλήθειας!

 

Αν προς στιγμήν δεχθούμε την εκδοχή πως ο Κωνσταντίνος νόμισε ή πίστεψε ότι κατά την εποχή του ο Χριστιανισμός ήταν η καλλίτερη ενοποιητική δύναμη και ότι σ’ αυτόν η αυτοκρατορία θα έβρισκε τις λύσεις των προβλημάτων της, υπόθεση που έχει προταθεί από πολλούς και την προπαγανδίζουν οι χριστιανοί, τότε όπως ανα-λύσαμε παραπάνω απατήθηκε οικτρά . Δεν έζησε άλλα 250 χρόνια ακόμα για να δει τα χάλια της επιλογής του σε όλο της το μεγαλείο! Πολλοί έχουν απορρίψει την άπο-ψη αυτή, πολλοί την θεωρούν πολύ απίθανη και για μας δεν είναι καθόλου δεδομένη. Όπως φαίνεται τον Χριστιανισμό τον επέβαλε διά ψυχολογικούς και προσωπικούς λόγους του ιδίου και της μάνας του της Ελένης, και τίποτα παραπάνω. Για τους ίδιους λόγους οικοδόμησε και τη νέα πρωτεύουσα. Προς το τέλος της ζωής του μάλλον και ο ίδιος είχε καταλάβει το σφάλμα του και γι’ αυτό παρακαθόταν εδώ και ‘κει στη νέα πρωτεύουσά του σαν αχαμνός και άβουλος βρίσκοντας ευχαρίστηση μόνο στις υπερ-βολικές κολακείες των χαμερπών αυλοκολάκων και χριστιανών σωτηριολόγων του και υποκύπτοντας στις απαιτήσεις των επισκόπων, όσο παράλογες και αν ήταν. Τόσο είχε υποστεί το σύνδρομο παραιτήσεως που δεν έκανε ούτε την κίνηση για την σωστή και ομαλή διαδοχή του. Πέθανε το +337 και παράτησε την αυτοκρατορία σύξυλη στους τρεις γιους και δύο ανηψιούς του. Αυτοί αλλησκοτώθηκαν μέχρις ότου επεκρά-τησε ο γιος του Κωνστάντιος 2^ος, αφού οι άλλοι τέσσερις εφονεύθησαν!

 

Οπότε λοιπόν, ποιά ήταν αυτή η εκ των πραγμάτων αναγκαιότης ή το χάσμα που έφεραν τον Χριστιανισμό στο προσκήνιο με σκοπό να την ή να το καλύψει και να δώσει τις αναγκαίες λύσεις στα υπάρχοντα σοβαρά προβλήματα; Απολύτως καμία και κανένα! Απλώς ήταν κακή τύχη μέσω του Κωνσταντίνου της μάνας του και της πα-ρέας του . Στον Χριστιανισμό λοιπόν έπεσε το πρώτο λαχείο καθαρά από τύχη, απρο-σεξία αν θέλετε, και όχι από αναγκαιότητα! Για την τελική επικράτησή του όμως εκ-τός από την κακή τύχη των ετών εκείνων ευθύνονται επίσης η αδράνεια , η κούραση, η δεισιδαιμονία, ή μιζέρια, κλπ. Είναι επίσης πολύ πιθανό ότι κανείς δεν πρόσεξε διό-τι κανείς δεν περίμενε ή δεν φανταζόταν την χριστιανική συμπεριφορά και συμφορά που επηκολούθησε. Τα λόγια, οι εκκλήσεις και οι προειδοποιήσεις του Ιουλιανού, όπως διαβάζομε ακόμα και σήμερα στα έργα του, καθώς και η περιφρόνησή τους από τον κοσμάκη φανερώνουν ακριβώς αυτά τα συμπεράσματα.

Μετά τον Κωνσταντίνο τα μέσα διαδόσεως και επικρατήσεως του Χριστιανισμού ήταν τα εξής: Βία, καταστροφή, ψεύδος, δόλος, απάτη, άγνοια, αγραμματοσύνη, καταρράκωση της λογικής , προσηλυτισμός ηγεμόνων ( πολλές φορές μετ’ αντιτίμων) εις βάρος των λαών τους, καταστροφή της επιστήμης , απεμπόληση της φιλοσοφίας, απόρριψη της ιατρικής , εκφοβισμός, καταναγκασμός, καταπίεση, εξοντωτικοί νόμοι, σφαγές, πόλεμοι, ιεροί πόλεμοι, ιερές εξετάσεις, αρπακτικότητα, μαζί με όλα τα βι-αία, ψυχολογικά, συμπλεγματικά και καταναγκαστικά μέσα . Ό,τι χειρότερο δηλαδή, πέραν κάθε λογικής, πειθούς και θεμιτής αναγκαιότητος! Αν υπήρχε έστω μια κάποια αναγκαιότης, ο Χριστιανισμός δεν θα χρειαζόταν στα επόμενα 1600 χρόνια τέτοια μέ-σα καταστροφής και νομοθετημένης βίας για να διαδοθεί και να επικρατήσει! Σε μερικά σχετικά άρθρα παρακάτω θα μιλήσομε εκτενέστερα περί αυτών. Αλλέως πως, διά τον Χριστιανισμό τα πράγματα θα έβαιναν ομαλά και ωραία, παρέχοντας και κα-λή λύση σ’ αυτή την απροσπέλαστη αναγκαιότητα, χωρίς να έχει καμίαν ανάγκη κα-ταστροφικότητας και νομοθετημένης βίας! Τόσο απλό!

 

Η διά της πειθούς και κατά τόπους επιτυχία της μάστιγας αυτής έχει υπολογι-στεί με μεγάλη ακρίβεια. Έχομε π. χ., τα στατιστικά στοιχεία για τους χριστιανούς και τις εκκλησίες της Ρώμης πρίν το +313, τα οποία χρησιμοποιεί και ο Gibbon στις έρευνές του, στοιχεία κατά τα τέλη του 4^ου αιώνος που μας έχουν δώσει ο Ιερός Αυ-γουστίνος και ο Ιωάννης Χρυσόστομος για τις ενορίες τους, ακόμα αργότερα αριθμη-τικά δεδομένα του εκχριστιανισμού μετά σφαγών της Μικράς Ασίας επί Ιουστινιανού και πολλά άλλα. Τους τρεις πρώτους αιώνες αναλόγως της χρονολογίας, της περιοχής και του υπό εξέταση πληθυσμού το ποσοστό των χριστιανών κυμαινόταν μεταξύ 1 και 10 %. Το συνολικό ποσοστό εφ’ όλης της αυτοκρατορίας μέχρι τον Κωνσταντίνο στην καλλίτερη περίπτωση ήταν 3 %. Τίποτα παραπάνω!

 

Ο διά της πειθούς προσηλυτισμός αυτής της μάστιγας ήταν κυρίως επιτυχής μεταξύ των περιθωριακών και περιέργων στοιχείων της κοινωνίας και ατόμων που αντιμετώπιζαν διάφορα σοβαρά προβλήματα (κοινωνικά, ψυχολογικά, οικονομικά, προβλήματα υγείας, κ. ά.) και τα οποία επίστεψαν ότι θα βρουν τη λύση των προβλη-μάτων τους στον Χριστιανισμό. Ήταν άτομα που η τότε κοινωνία περιφρονούσε και απέρριπτε και συνήθως ήταν συγκεντρωμένα σε γκέτος μεγαλουπόλεων. Π. χ. βλέπε

 

Α΄ Πρός Κορινθίους 4: 12-13, 5: 1-5, Β΄ Πρός Κορινθίους 12: 21, Πρός Εφεσίους 4: 28, Α΄ Πρός Θεσσαλονικείς 2: 2, κλπ. Ήταν δηλαδή μεταξύ αμορφώτων ατόμων της κοινωνίας που δεν ήταν σε θέση να έχουν αντικειμενική γνώση, απερίσπαστη κρίση, καθαρή ευθυκρισία και φιλοσοφική σκέψη. Συνεπώς, ακόμα και αυτή η μικρή επιτυ-χία του Χριστιανισμού δεν ήταν προϊόν καθαρής σκέψεως και γνώσεως αλλά μιας θο-λής καταστάσεως, μια καταναγκαστικής εξαθλιώσεως και αγραμματοσύνης, ενός ψυ-χολογικού παραληρήματος και ενός υστεροβούλου μεταφυσικού και εσχατολογικού συμφέροντος. Σπανιότατα οι Χριστιανοί εκέρδιζαν «υπό κανονικάς συνθήκας» αξιόλογα άτομα εκτός των κατηγοριών αυτών [άραγε την πορφυροπώλιδα Λυδία (;), Πρά-

 

 

ξεις 16: 14.].

 

 

Υπάρχουν πολλοί που θα αντιτείνουν ότι όλα όσα καταμαρτυρούμε εδώ δεν γίνονται σήμερα ή έχουν παύσει να γίνονται εδώ και πολλά χρόνια. Με αυτό το άστο-χο επιχείρημα προσπαθούν τεχνηέντως να αθωώσουν τον Χριστιανισμό. Μας συστή-νουν δηλαδή να λησμονήσομε μια καταστροφική ιστορία 1700 ετών! Αλλά διατί να την λησμονήσομε; Δεν είμαστε προϊόντα αυτής της φρικτής ιστορίας; Ακόμα αποσιω-πούν το γεγονός ότι την αλλαγή αυτή δεν την επέφερε ο Χριστιανισμός επειδή άλλα-ξε, μετανόησε και ζήτησε συγγνώμη αλλά την επέφεραν άλλοι λόγοι τους οποίους θα αναφέρομε αμέσως περιληπτικά παρακάτω και σε άλλα κεφάλαια.

 

Άλλοι πάλι θα ισχυριστούν ότι στις χριστιανικές χώρες έχομε την μεγίστη ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας. Είναι και αυτό ένα στερεότυπο επιχείρημα των προπαγανδιστών του Χριστιανισμού που είχε τεθεί και στον μέγα διανοητή Bertrand Russell. Η απάντηση είναι αυτή που έδωσε ο Russell και είναι πολύ απλή. Αυτό το γεγονός οφείλεται εντελώς σε άλλα αίτια και όχι στον Χριστιανισμό. Δεν θα καταγράψομε εδώ τα αίτια αυτά . Είναι πολύ απλά και γνωστά. Απλώς ας ενθυμηθούμε τους πολυαίμακτους αγώνες , επαναστάσεις, εκδόσεις νόμων και συνταγμάτων, και ένα σωρό άλλα επεισόδια, που λάμβαναν χώρα για πολλούς αιώνες στις χριστιανικές χώρες μέχρι ότου φτάσαμε στο σημερινό σημείο σχετικής ελευθερίας και προόδου. Ας μνημονεύομε πότε–πότε τα πολυάριθμα θύματα που έπεσαν λόγω της χριστιανι-κής μανίας και παραληρήματος στον βωμό της γνώσεως και της προόδου, κλπ.

 

Μετά μιλάμε για «σήμερα». Σκέφθηκε ποτέ κανείς απ’ αυτούς πόσο θα είχε προοδεύσει η γνώση, η φιλοσοφία, η επιστήμη και η τεχνολογία εάν ο Χριστιανισμός βρισκόταν στο περιθώριο για τα 1700 χρόνια κατά τα οποία ασκούσε τη στυγνή και καταδυναστευτική εξουσία του στα μέρη εκείνα όπου είχε επικρατήσει; Παρά τα ολίγα χωρία που περιέχουν την λέξη «επιστήμη», τις περισσότερες φορές απλώς ασαφώς επιγραμματικώς και αορίστως, και τα οποία σημειώστε, εκτός από ένα στον Ησαΐα 3: 15, αναφέρονται μόνο σε ύστερα και ψευδεπίγραφα βιβλία της Παλαιάς Δι-

 

αθήκης (το ύστερο δευτεροκανονικό Σοφία Σειράχ 1: 24, 10: 30, 16: 24, 19: 22, 21: 15, 38: 3, 6, 39: 7, στο κλεμμένο βιβλίο του Ιώβ 12: 12, 28: 15, 28 και στο ψευδεπίγ-ραφο Σοφία Σολομώντος 7: 16-17, η λέξη «επιστήμη» δεν υπάρχει στην Καινή Διαθήκη), ο Χριστιανισμός παντού και πάντοτε ήταν κατά της γνώσεως, της επιστήμης, των τεχνών και της προόδου, πράγμα που θεμελιώνεται μέσα σε πολλά χωρία της Καινής Διαθήκης, το αποφθεγματικό «πίστευε και μη ερεύνα» και όπως το αποδεικνύει πλήρως ολόκληρη η παράδοση και ιστορία του. Μόνο το κάψιμο όλων των βιβλιοθηκών και των επιστημόνων μέχρι την Αναγέννηση φτάνει. Αν σήμερα έχομε πατήσει στην Σελήνη, χωρίς αυτή την καταστροφική λαίλαπα θα είχαμε πατήσει τον εξώτατο πλα-νήτη Πλούτωνα!

 

Ο επίσημος Χριστιανισμός ουδέποτε ομολόγησε τα λάθη του , τα εγκλήματά του , τις καταστροφές που διέπραξε, κλπ. Ουδέποτε ζήτησε συγγνώμη και συγχώρεση για τα απειράριθμα κακά που επέφερε. Ουδέποτε υποσχέθηκε ότι δεν θα ξανακάνει τα ίδια. Ουδέποτε άλλαξε τα καταστατικά του και τα δόγματά του. Ουδέποτε εγκατέλει-ψε οτιδήποτε επισήμως. Παραμένει στα ίδια και καιροφυλακτεί! Πώς να ομολογήσει όλα αυτά άλλωστε; Τί να πει; Ότι ο Θεός έκανε λάθη, από τον Αδάμ μέχρι σήμερα, δηλαδή για 6000 χρόνια; Τί σόι θεός θα ήταν αυτός.

 

Ακόμη όπως εξηγεί ο Max Weber στο βιβλίο του, Η Προτεσταντική Ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού, Μετάφραση από τα Γερμανικά Μ. Γ. Κυπραίου, Εκδό-

 

σεις Gutenberg, Αθήνα 2002, και ο R. H. Tawney στο βιβλίο του, Religion and the Rise of Capitalism, Transaction Publishers, 1926-1998, με μια διαστροφική διαδικα-

σία και εξέλιξη πραγμάτων , ψυχολογία, προτεσταντική εμμονή περί εργασίας, κλπ., προέκυψε το καταστροφικό σύστημα του καπιταλισμού μέσω του Προτεσταντισμού.

 

Τί να κάνομε τώρα; Μπορούμε να προτείνομε πάρα πολλά. Δεν θα κάνομε όμως εδώ ανάλυση της σημερινής καταστάσεως. Είναι αρκετά γνωστή στους ενδια-φερομένους. Συνοπτικά προτείνομε: Μελέτη, κρίση , λογική, έρευνα, γνώση, επαγρύπνηση, πολιτική και οικονομική δικαιοσύνη, καλώς νοουμένην ελευθερία, υπευθυνότητα και υπεύθυνη απόφαση με στάση. Όμως, ουαί και αλίμονο στην ανθρωπότητα αν επέλθει δεύτερος Μεσαίων. Ξέφυγε ανάπηρη και ανήμπορη, κακήν κακού, από τον πρώτον... Αλλά από τον πιθανόν δεύτερο...; Θα δυνηθεί ποτέ άραγε να τον ξεπεράσει;

 

 

 

Αλήθεια τί χάσμα υπάρχει ανάμεσα στην εκτίμηση του Γερμανού Ελληνίζοντος F. Nietzsche για τον Ελληνικό πολιτισμό και λαό και σ’ αυτήν της Εβραιογνωστικοχριστιανικής μάστιγας! Ελπίζομε αυτά τα συνοπτικά στοιχεία και αυτές οι συνοπτικές σκέψεις να δώσουν το έναυσμα σε πολλούς για να ερευνήσουν μόνοι τους και μετά να επαναλάβουν την μεγάλη ιστορική φράση του Μεγάλου Ιουλιανού:

 

«Ανέγνων, Έγνων, Κατέγνων»,

«Εμελέτησα, Εγνώρισα, Απέρριψα».

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

 

Διά την ενημέρωση του αναγνώστη παραθέτομε εννέα ειδεχθή εγκλήματα

 

τού Μεγάλου Αγίου Ισαποστόλου Κωνσταντίνου που αφορούν τον άμεσο πολιτι-

κό και συγγενικό περίγυρό του. Όλα τα εγκλήματά του είναι πάρα πολλά για να τε-θούν σε καταλόγους. Η βαρβαρότητά των ήταν μάλλον πρωτοφανής και άκρως ανατ-ριχιαστική. Για ατιμίες , πολέμους, φόνους, δολοφονίες, φρικαλεότητές, αυθαιρεσίες, απάτες, κλπ., του ιδίου και της μάνας του Ελένης αναφερθείτε τουλάχιστον στα σχε-τικά κεφάλαια των εξής πέντε βιβλίων:

 

1.            Σιμόπουλος Κυριάκος, Ο Μύθος των «Μεγάλων» της Ιστορίας, Τρίτη Έκ-δοση, Εκδόσεις Στάχυ, 2000.

 

2.            Joseph Wheless, Forgery in Christianity, Kessinger Publishing.

3.            Robert Taylor, Rev., The Diegesis, Kessinger Publishing, or Health Research.

4.            Christopher Bush Coleman, Ph. D., Constantine the Great and Christianity, Columbia University Press 1914.

5.            Karlheinz Deschner, Η Εγκληματική Ιστορία του Χριστιανισμού, Μετά-φραση Ρουμπίνη Ζαρκάδη, Δέσποινας Βλασσοπούλου, Μ. Αργυροηλιοπού-λου, Τ. Φατσέα, Ξ. Αλμυρού από τα Γερμανικά, με τίτλο πρωτοτύπου: Kri-minalgeschichte des Christentums. 10 Τόμοι, Εκδόσεις Κάκτος, 2004-2006.

 

Στην βιβλιογραφία που έπεται έχομε συμπεριλάβει περισσότερα βιβλία τα οποία μπο-ρείτε να εξετάσετε.

 

Έχομε και λέμε περιληπτικώς:

 

1. Μαξιμιανός. Πενθερός του και Πενθερός του Πατέρα του. Πατέρας της δεύτερης γυναίκας του, Φαύστας. Αυτοκράτωρ. Τον συνέλαβε στην Μασσαλία διά δόλου και τον εκρέμασε. +309-310.

 

2. Μαξέντιος. Κουνιάδος του. Γιος του προηγουμένου. Αυτοκράτωρ. Τον εσκό-τωσε διά πολέμου που εκήρυξε ο ίδιος χωρίς λόγο, στην Μιλβία Γέφυρα του ποταμού Τίβερη. +312.

3. Ρέμος. Γιος του Μαξεντίου και της Γαλερίας. Βρέφος στην κούνια. Έβαλε δι-κούς του ανθρώπους να το στραγγαλίσουν με κορδόνια την ώρα που κοιμόταν δίπλα στη μάνα του. +312.

 

4. Βασσιανός. Γαμπρός του. Άνδρας της αδελφής του Αναστασίας. Καίσαρ. Τον δολοφόνησε. +314-315.

 

5. Φαύστα. Δεύτερη γυναίκα του. Κόρη του Μαξιμιανού. Την εζεμάτιξε μέσα σε καζάνι με καυτό νερό. +320. (Για τον θάνατο της ενέχεται και η μάνα του, Αγία Ελένη!).

6. Σώπατρος. Διδάσκαλος, σύμβουλος και στενός φίλος του. Φιλόσοφος. Τον εφόνευσε αφού επενόησε και προφασίστηκε ψευδείς κατηγορίες. +321.

7. Λικίνιος. Γαμπρός του. Άνδρας της αδελφής του Κωνσταντίνας. Συναυτοκρά-τωρ. Κατόπι πολέμου τον εκρέμασε, +325-326.

8. Λικινιανός. Ανιψιός του. Γιος της αδελφής του Κωνσταντίνας. Δεκατετράχ-ρονο αγόρι που δεν έφταιξε σε τίποτα. Το σκότωσε μπροστά στα μάτια, τα πα-ρακάλια και τους απαρηγόρητους σπαραγμούς της μάνας του, και αδελφής του απτοήτου «Μεγάλου». +326.

9. Κρίσπος. Πρώτος του γιος από την πρώτη του γυναίκα, Μινερβίνα. Ναύαρχος και Καίσαρ. Τον αποκεφάλισε ή τον δηλητηρίασε. +326.     

Για λεπτομέρειες, αίτια, αφορμές, τοποθεσίες, τρόπους εκτελέσεων, κλπ., εκ-τός της δικής μας βιβλιογραφίας, μπορείτε να αναφερθείτε και σε μεγάλες έγκυρες δι-εθνείς εγκυκλοπαίδειες.

 

Πρέπει να πούμε ότι οι διάδοχοί αυτοκράτορες και πολιτικοί του Μεγάλου Αγίου Ισαποστόλου Κωνσταντίνου αρχίζοντας από τους γιους και ανιψιούς του, με μόνη εξαίρεση τον Μεγάλο Ιουλιανόν που ήταν αυτοκράτωρ μόνο 20 μήνες, +362-363, τον μιμήθηκαν και τον συναγωνίστηκαν πολύ κοντά στο έγκλημα, την δολοφο-νία, την μηχανορραφία και την καταστροφή.

 

Μπορεί να λένε ότι οι ιδρυτές του Χριστιανισμού ήταν ο μυθικός Ιησούς, οι μυθικοί απόστολοι και ο ημιμυθικός Παύλος, αλλά οι δημιουργοί του επισήμου, κα-θολικού και ορθοδόξου Χριστιανισμού ως έχει από τον τέταρτο αιώνα μέχρι σήμερα, ήταν: ο Μέγας Άγιος Ισαπόστολος Κωνσταντίνος, η μάνα του Αγία Ελένη (για τους οποίους αναφέραμε ήδη και θα αναφέρομε και άλλα στοιχεία), οι απατεώνες και γλοι-ώδεις αυλοκόλακες που τους περιστοίχιζαν, τύπου: Ευσεβίου Καισαρείας, Λακταντίου, Ευσεβίου Νικομηδείας, και αγριανθρώπων τύπου Αθανασίου Αλεξανδρείας, κλπ. Λόγω αυτών υπάρχει ως έχει και επιβιώνει! Ο Παύλος έπεισε ελαχίστους! Το πυρ και ο σίδηρος από τον Κωνσταντίνο και εφεξής έπεισε όσους έπεισε και τους υπολοίπους τους εθανάτωσε! Έτσι φτάσαμε μέχρι και σήμερα!

 

Το μόνο ζεύγος «ανδρός – γυναικός» Αγίων που έχει να παρουσιάσει ο Χρισ-τιανισμός είναι: «υιός και μήτηρ», Κωνσταντίνος και Ελένη. Τους συνεορτάζει την 21^η Μαΐου κάθε έτους. Έκτός από κάτι απόκρυφα ονόματα τύπου «Ζηνοβίου και Ζη-νοβίας», κλπ ., που κανείς δεν ξέρει τίποτα έξω από τις απόκρυφες χριστιανικές μικ-ροαφηγήσεις και συναξαριστές, δεν έχει να παρουσιάζει κανένα γνωστό και διάσημο κανονικό ζεύγος «ανδρός – γυναικός» συζύγων.

Χριστιανοί σκεφτείτε και αποφασίσετε ειλικρινά!

Τα χρυσά έπη των πυθαγορείων

«Χρυσά Έπη» του Πυθαγόρα ονομάζονται οι 71 στίχοι που απήγγειλαν κάθε μέρα οι «Πυθαγόρειοι σπουδασταί του Ομακοείου».

Οι στίχοι αυτοί ήσαν η βάση της ηθικής και θεολογικής διδασκαλίας του μεγάλου Μύστη, οι οποίοι διασώθηκαν και μας μεταδόθηκαν από τους μεταγενέστερους.

Δεν γνωρίζουμε εάν τα Χρυσά Έπη έχουν γραφεί από τον μεγαλόπνοο φιλόσοφο.

Είναι όμως συγκεντρωμένα στο έργο των Νεοπυθαγορείων φιλοσόφων Πορφύριου και Ιάμβλιχου, του τέλους του +3ου αιώνα.

Από τα Χρυσά Έπη, τα οποία καλούνται και «ακούσματα» ή «σύμβολα», θα παραθέσουμε και θα ερμηνεύσουμε έναν μικρό αριθμό από αυτά, από τα οποία εξάγεται η μεγάλη διαχρονική τους σπουδαιότητα:

* «Θεόν μεν δαιμόνων προτιμάν, ήρωας δε ανθρώπων, ανθρώπων δε μάλιστα τους γονείς.»

Να τιμάς τον Θεό περισσότερο από τις κατώτερες θεϊκές οντότητες (οσίους), τους ημίθεους περισσότερο από τους θνητούς και τους γονείς περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους.
* «Σπονδάς ποιείσθαι τοίς θεοίς κατά το ούς τών εύ ακουσμάτων»

Να τιμάς τους θεούς και να τους υμνείς με μουσική ώστε να επιτυγχάνεται η αρμονία και η ψυχική ανάταση.

* «Αποδημούντα εν τοίς όροις ανεπιστρεπτείν»

Ο μέλλων να αποδημήσει από αυτόν τον κόσμο, να μη σκέπτεται την παρούσα ζωή, ούτε τις ηδονές της και να μη θλίβεται για αυτό.

* «Ιερόν συμβουλή»

Έχεις την ιερή υποχρέωση να παρέχεις τη συμβουλή και τις γνώσεις σου για την πρόοδο και βελτίωση του ατόμου και της ανθρωπότητας.

* «Εν οργή μήτε τι λέγειν μήτε πράττειν»

Να μη ομιλείς ούτε και να πράττεις τίποτα όταν είσαι οργισμένος. Ο ήρεμος νους, η πνευματική διαύγεια και η ψυχική ηρεμία, είναι οι καλλίτεροι σύμβουλοι του ατόμου.

* «Εκάστοτε ταύτα λέγειν εις τον οίκον εισιών: Τι παρέβην; Τι δ’ έρρεξα; Τι μοι δέον ουκ ετελέσθη;»

Κάθε φορά που επιστρέφεις στο σπίτι σου, να διερωτάσαι: Ποιό σφάλμα διέπραξα; Τι καλόν έπραξα; Τι παρέλειψα να πράξω από ό,τι ώφειλα να είχα πράξει;

* «Μη περιφέρεις εν δακτυλίω Θεού εικόνα»

Να μη φανερώνεις στους πολλούς και αδαείς την γνώμη σου για τον Θεό.

* «Ου τα πάντα τοίς πάσι ρητά»

Να μην αποκαλύπτεται η γνώση και τα μυστικά στους αμόρφωτους και στους αδαείς, διότι δεν μπορούν να τα κατανοήσουν και θα τα διαστρεβλώσουν.

* «Τας λεωφόρους μη βαδίζειν»

Να ακολουθείς τις γνώμες εκείνων που γνωρίζουν, των επαϊόντων και, όχι του απαίδευτου όχλου.

* «Μη ζυγόν υπερβαίνειν»

Να μην υπερβαίνεις το ίσον και το δίκαιον. Τα πάντα με μέτρο.

* «Μη λέγειν άνευ φωτός»

Να μην ομιλείς δυσνόητα.

* «Μη στέφανον τίλλειν»

Να μη μαδάς τον στέφανο (τους νόμους), δηλαδή να σέβεσαι και να υπακούς στους νόμους της πολιτείας.

* «Μη έχειν ομωροφίους χελιδόνας»

Να μη συναναστρέφεσαι φλύαρους ανθρώπους, διότι αυτοί δεν έχουν εχεμύθεια.

* «Μη το πυρ μάχαιρα σκαλεύειν»

Να μη προκαλείς την οργή των κρατούντων ή να μη ρίχνεις λάδι στη φωτιά. Να καταπραΰνεις τους οργισμένους και όχι να τους ερεθίζεις.

* «Μη ραδίως την δεξιάν εμβάλλειν»

Να μη δίνεις εύκολα το δεξί σου χέρι εις τον πρώτο τυχόντα. Να μην εμπιστεύεσαι εύκολα, διότι μπορεί να σε βλάψουν.

* «Μη επί χοίνικος καθίζειν»

Να μην είσαι τεμπέλης και, να φροντίζεις εξ ίσου για το παρόν και το μέλλον.

* «Μη καρδίαν εσθίειν»

Να μη λιώνεις την καρδιά σου με στενοχώριες. Όχι στο άγχος που είναι πρόξενος τόσων ασθενειών και συμφορών.

* «Μη εσθίειν όσα μη θέμις»

Να μη τρως όσα δεν επιτρέπεται, δηλαδή όσα είναι αντίθετα σε ό,τι πιστεύεται ότι έχουν σχέση με την μετενσάρκωση στην οποίαν πίστευαν και δίδασκαν οι Πυθαγόρειοι.

* «Κυάμων απέχεσθαι» ή «κυάμους αποστρέφεσθαι»

Να μη τρώγεις κουκιά ή, να αποφεύγεις τα κουκιά. Το «κυάμων απέχεσθαι», πρόκειται περί συμβολικού στίχου που αφορά την Κυάμωση (αιματό - λυση), την οποίαν ο μεγάλος Πυθαγόρας γνώριζε. Περιέβαλε αυτόν το στίχο με τον μύθο του τεμαχισμού και της ωμοφαγίας του σώματος του Ορφέως και του Διονύσου, της αθανασίας της ψυχής και της μετενσαρκώσεως.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι, «οι Αιγύπτιοι κουκιά δεν σπέρνουν καθόλου στην χώρα τους και όσα φυτρώνουν, ούτε ωμά τα τρώγουν, ούτε μαγειρεμένα. Οι δε ιερείς ούτε να τα ιδούν θέλουν, διότι νομίζουν ότι το όσπριο αυτό είναι ακάθαρτον».

* «Εμψύχων απέχεσθαι»

Η ακριβής θρησκευτική δοξασία του Πυθαγόρα είναι ελάχιστα γνωστή. Είναι βέβαιο ότι καθώς ήταν μυημένος στα Ορφικά Μυστήρια, στα Αιγυπτιακά και τα Μινωικά, πίστευε στην αθανασία της ψυχής και την μετεμψύχωση ή αναγέννηση αυτής. Η απέχθειά τους να τρώνε τροφές που προέρχονται από έμψυχα και η απαγόρευση που είχε επιβάλλει, οφειλόταν στην πεποίθησή του ότι, ήταν ενδεχόμενο να είχε μετεμψυχωθεί στο σώμα ζώου, ψυχή ανθρώπου.

Κατά την Ορφική διδασκαλία, η ψυχή εθεωρείτο ως «εκπεσών θεός», ήταν δε δυνατόν να ελευθερωθεί από την φυλακή του φθαρτού σώματος και να αποκτήσει εκ νέου την θεία υπόστασή της, με διαδοχικούς καθαρμούς, μυσταγωγικές τελετουργίες και μετενσαρκώσεις.

* «Σέβου και Τίμα τον Όρκον»

Κατά την Πυθαγόρειο διδασκαλία το ψέμα ήταν όχι μόνο απαγορευμένο, αλλά έπρεπε κάθε υπόσχεση να τηρείται και να εκτελείται οπωσδήποτε.

* «Σέβου τους ήρωας και τοις ευεργέταις των θνητών»

Οι ήρωες και οι ευεργέτες ήσαν οι παιδαγωγοί της ανθρωπότητας. Στην αρχαιότητα οι ήρωες και οι σοφοί είχαν τη θέση της λατρείας των σημερινών οσίων και αγίων.

* «Σφράγιζε τούς μέν λόγους εν σιγή, τήν δε σιγήν καιρώ»

Οι βεβιασμένοι λόγοι και οι πράξεις δίχως περίσκεψη, επιφέρουν την ανθρώπινη δυστυχία, έτσι αποφεύγουμε την πίκρα και τις στενοχώριες από τα ελαφρά λόγια και από τις ανάρμοστες πράξεις.

* «Μην δαπανάς περισσότερα των αναγκών σου, αλλά ούτε να σε κυριεύει η φιλαργυρία».

Ο φιλόσοφος φτάνει στην αυτάρκεια με την ολιγάρκεια. Οι ακρότητες φέρνουν ανησυχίες και απογοητεύσεις. Με οδηγό το μέτρο, τις αποφεύγουμε.

Αριστοτέλης και Πλάτωνας - Οι διαφορές των δύο φιλοσόφων

Μελετώντας την πορεία της Φιλοσοφίας στον Ελληνικό κόσμο, συναντάμε μεγάλες προσωπικότητες που με τη σκέψη και το έργο τους χάραξαν βαθιά την Ιστορία του Πολιτισμού και επέδρασαν στη διαμόρφωσή του χιλιάδες χρόνια μετά την εποχή τους.

Ανάμεσα σ' αυτούς συγκαταλέγονται ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, δύο πραγματικοί γίγαντες της διανόησης και του πνεύματος, που συνδέθηκαν στενά μεταξύ τους, δίδαξαν μεγάλες αλήθειες, αναγνωρίστηκαν και τιμήθηκαν από τις μεταγενέστερες γενιές μέχρι και σήμερα για την προσφορά τους.

Στα έργα τους συναντάμε πολλά κοινά σημεία στις απόψεις τους για τη ζωή, τον άνθρωπο, την ηθική, κάτι που άλλωστε είναι φυσικό εφόσον συνδέθηκαν μεταξύ τους ως Δάσκαλος και Μαθητής. Συναντάμε όμως και κάποιες διαφορές στην αντίληψή τους για τον Κόσμο, την πολιτική και τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία.

Οι διαφορές μεταξύ των δύο φιλοσόφων

Ο Πλάτωνας γεννήθηκε το 428 π.Χ. στην Αθήνα. Οι γονείς του κατάγονταν από αριστοκρατική γενιά. Έτσι η μόρφωσή του ήταν προσεγμένη. Από τα νεανικά του χρόνια εκδήλωσε το ενδιαφέρον για την πολιτική και τα όσα συνέβαιναν στην Αθήνα. Όταν ήταν 20 ετών, γνώρισε το μετέπειτα δάσκαλό του, Σωκράτη, κοντά στον οποίο έμεινε για 8 χρόνια, μέχρι και το θάνατό του.

Με τον Σωκράτη ανέπτυξε μία ιδιαίτερη σχέση ως μαθητής του, καθώς η διδασκαλία του επηρέασε με αποφασιστικό τρόπο τη διαμόρφωση του εσωτερικού κόσμου του Πλάτωνα. Ο Πλάτωνας φρόντισε, μετά το θάνατο του δασκάλου του, να διασώσει και να μεταδώσει τις διδασκαλίες και τη μεγαλειώδη φυσιογνωμία του, γράφοντας τους γνωστούς σωκρατικούς διαλόγους.

Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά από πολλά ταξίδια, ίδρυσε το 387 π.Χ. στην Αθήνα μία φιλοσοφική Σχολή κοινοβιακού χαρακτήρα, την οποία ονόμασε Ακαδημία προς τιμή του ήρωα Ακάδημου.

Εκεί δίδαξε για 40 ολόκληρα χρόνια, ως το θάνατό του, σύμφωνα με τα ιδανικά του και με το σωκρατικό πνεύμα.Η Ακαδημία αναδείχθηκε στον ελλαδικό χώρο σε έναν καταλυτικό φορέα γνώσης και διαμόρφωσης σημαντικών προσωπικοτήτων της εποχής και ανέδειξε πολλά μεγάλα ονόματα στον τομέα της φιλοσοφίας και επιστήμης. Ένα από αυτά ήταν ο Αριστοτέλης.

Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε στα Στάγειρα της Χαλκιδικής το 384 π.Χ. Ο πατέρας του ήταν φημισμένος γιατρός, γεγονός που πιθανόν επηρέασε το ενδιαφέρον του γιού του για τη βιολογία και τη φυσική.
Στην Ακαδημία του Πλάτωνα μπήκε σε ηλικία 18 ετών και έμεινε σ' αυτήν 19 χρόνια, μέχρι και το θάνατο του δασκάλου του. Ανέπτυξε μαζί του στενή σχέση και σεβασμό προς το πρόσωπό του, αλλά διαφώνησε και διαφοροποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό πάνω σε ορισμένες ιδέες και θέσεις του.

Γι' αυτό και λέγεται ότι ο Πλάτωνας τον αποκαλούσε "πόλο", δηλαδή πουλάρι που κλωτσάει τη μητέρα του στην κοιλιά μόλις γεννηθεί.Οι διαφωνίες των δύο μεγάλων φιλοσόφων είναι ένα θέμα που αξίζει να μελετήσει κανείς. Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα τα σημεία στα οποία είχαν διαφορετική θεώρηση.

Σημείο πρώτο: Η Θεωρία των Ιδεών

Το πρώτο κύριο και βασικό σημείο διαφωνίας τους ήταν η αντίληψή τους για τον Κόσμο. Ο Πλάτωνας πίστευε ότι πίσω από τον κόσμο των αισθήσεων και της Ύλης υπήρχε μία άλλη πραγματικότητα, την οποία ονόμαζε "Κόσμο των Ιδεών". Σ' αυτόν τον κόσμο υπάρχουν και βρίσκονται τα καλούπια, οι αιτίες, τα πρότυπα όλων των πραγμάτων και φαινομένων που αντιλαμβανόμαστε μέσω των αισθήσεων γύρω μας.

Όλα είναι φτιαγμένα με βάση μία διαχρονική μορφή, που παραμένει αιώνια και σταθερή παρά τις μεταβολές που ο χρόνος επιφέρει στα πάντα. Αυτές οι διαχρονικές μορφές μοιάζουν να είναι τα πρωταρχικά στοιχεία της φύσης, κάτι σαν διανοητικά και αφηρημένα σχήματα που διαμορφώνουν τα φυσικά φαινόμενα και που ο αριθμός τους είναι συγκεκριμένος.

Ο Αριστοτέλης από τη μεριά του είχε εντελώς αντίθετη άποψη. Γι' αυτόν ο Πλάτωνας είχε αναποδογυρίσει την πραγματικότητα. Συμφωνούσε στο ότι ο φυσικός κόσμος διέπεται από μεταβλητότητα, παροδικότητα και φθορά. Αλλά οι «ιδέες» του Πλάτωνα γι' αυτόν δεν είναι οι αρχικές μορφές των πραγμάτων, αλλά είναι ένα κατασκεύασμα της λογικής του ανθρώπου, που δημιουργείται μέσα από την εμπειρία. Δηλαδή η ιδέα μας για το άλογο σχηματίζεται από τη λογική μας, αφού έχουμε δει και συγκρίνει μέσα στη φύση ένα μεγάλο αριθμό αλόγων και έχουμε καταλήξει σ' εκείνα τα χαρακτηριστικά που είναι κοινά σε όλα, πέρα από τις διαφορές τους.

Αυτό το σύνολο κοινών χαρακτηριστικών είναι η ιδέα ή «μορφή», όπως την αποκαλούσε ο Αριστοτέλης, η οποία δεν προϋπάρχει σε κάποιον ειδικό κόσμο, αλλά συναντάται μέσα στο καθετί.Για τον Πλάτωνα η ύψιστη πραγματικότητα βρίσκεται στον Κόσμο των Ιδεών και των Αρχετύπων.

Για τον Αριστοτέλη η ύψιστη πραγματικότητα βρίσκεται σ' αυτό που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας. Για τον Πλάτωνα όλα όσα βλέπουμε γύρω μας είναι αντανακλάσεις άλλων πραγμάτων, που υπάρχουν στον Κόσμο των Ιδεών-κι επομένως και μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Για τον Αριστοτέλη όσα υπάρχουν μέσα στην ψυχή του ανθρώπου είναι αντανακλάσεις των πραγμάτων και των αντικειμένων του φυσικού κόσμου.

Σημείο δεύτερο: Η Πολιτική

Ένα άλλο σημαντικό σημείο διαφωνίας μεταξύ των δύο φιλοσόφων είναι η θεώρησή τους για το ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος (πολίτευμα) διακυβέρνησης ενός κράτους. Στο έργο του Αριστοτέλη «Πολιτικά» και στο έργο του Πλάτωνα «Πολιτεία» εκφράζονται οι πολιτικές τους θέσεις με αρκετές κοινές, αλλά και διαφορετικές αντιλήψεις.

Ο Πλάτωνας μιλάει για την ιδανική Πολιτεία, που είναι ιδανική επειδή κυβερνάται με το πολίτευμα της «αριστοκρατίας», δηλαδή κυβερνάται από ένα σύνολο ανθρώπων που ξεχωρίζουν για τη σοφία, τη γνώση, την αρετή, τη δικαιοσύνη και την ικανότητα διακυβέρνησης των πολιτών.Ο κάθε πολίτης μέσα σ' αυτήν έχει μία σημαντική θέση, που είναι σύμφωνη με τη φύση, τις ικανότητες και το έργο που έχει αναλάβει να προσφέρει ανάλογα με τις κλίσεις του.

Έτσι μπορεί να ανήκει στην τάξη των αρχόντων (κυβερνήτες), στην τάξη των φυλάκων - πολεμιστών (υπερασπιστές της ασφάλειας της πόλης από επιθέσεις) και στην τάξη των γεωργών, εμπόρων, τεχνιτών (αυτοί που διασφαλίζουν τα μέσα που χρειάζεται η πόλη για να διατηρηθεί ζωντανή και να επιβιώσει).

Οι τάξεις αυτές είναι συμβολικές περισσότερο παρά πραγματικές, και δεν σχηματίζονται με βάση κοινωνικο/οικονομικά ή επαγγελματικά κριτήρια. Σχετίζονται με τα τέσσερα στοιχεία της Φύσης (γη, νερό, αέρας, φωτιά), που αντιστοιχούν σε χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης. Οπότε, ο κάθε πολίτης ανήκε σε μία από αυτές τις τάξεις σύμφωνα με τα ιδιαίτερα γνωρίσματά του και ανάλογα με την εκπαίδευση που χρειαζόταν να πάρει, προκειμένου να καλλιεργήσει τον χαρακτήρα, το πνεύμα και γενικά τον εσωτερικό του κόσμο.

Κατά τον Αριστοτέλη, οι πολίτες χωρίζονται με βάση οικονομικά κριτήρια σε τάξεις γεωργών, τεχνιτών και εμπόρων, ενώ κοινωνικά χωρίζονται σε φτωχούς, πλούσιους και μεσαίους. Από τη σχέση που έχουν μεταξύ τους οι φτωχοί και οι πλούσιοι θα διαμορφωθεί η μορφή του πολιτεύματος.

Οι φτωχοί συνήθως είναι περισσότεροι από τους πλούσιους. Ανάλογα με το πώς είναι μοιρασμένη η δύναμη και με το πού αυτή συγκεντρώνεται, καθορίζεται και το είδος του πολιτεύματος, που μπορεί να έχει τρεις μορφές: μοναρχία ή βασιλεία (ένας κυβερνά), αριστοκρατία (λίγοι κυβερνούν) ή δημοκρατία (πολλοί κυβερνούν).

Για να μην ξεπέσουν και αλλοιωθούν αυτές οι πολιτειακές μορφές σε τυραννία, ολιγαρχία και οχλοκρατία αντίστοιχα, θα πρέπει σκοπός των αρχόμενων να είναι το κοινό καλό και όχι το συμφέρον του ενός ή των λίγων. Η προτίμηση του Αριστοτέλη στρέφεται στη «Μέση Πολιτεία», δηλαδή σ' αυτό που σήμερα κατανοούμε ως δημοκρατικό πολίτευμα, όπου η μεσαία τάξη εξασφαλίζει την ισορροπία ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους και κρατά το κέντρο βάρους στη μέση στις μεταξύ τους συγκρούσεις.

Σημείο τρίτο: Η εικόνα της γυναίκας

Ένα άλλο σημείο διαφοροποίησης των δύο γιγάντων είναι οι απόψεις τους για τη γυναίκα. Η θέση που ο Πλάτωνας δίνει σ' αυτήν μέσα στην Πολιτεία του είναι ισάξια με αυτήν του άντρα. Πίστευε ότι οι γυναίκες μπορούν να κυβερνήσουν εξίσου καλά με τους άντρες, επειδή η σωφροσύνη, η λογική, η ανδρεία, η αρετή δεν είναι θέμα φύλου, αλλά ψυχής, εκπαίδευσης και μόρφωσης.

Τόνιζε ότι μία πολιτεία που δεν δίνει παιδεία στις γυναίκες της, «μοιάζει με τον άνθρωπο που δεν εξασκεί και δε γυμνάζει παρά μονάχα το δεξί του χέρι» (Ο Κόσμος της Σοφίας, J. Gaarder).Αντίθετα ο Αριστοτέλης θεωρεί τη γυναίκα υποδεέστερη του άντρα, καθώς πιστεύει ότι σε σχέση μ' αυτόν κάτι της λείπει και ότι είναι ένας «ατελής άντρας».

Κατά τη διαδικασία της αναπαραγωγής, επειδή η γυναίκα έχει έναν παθητικό ρόλο (δέχεται) και ο άντρας έναν ενεργητικό (δίνει), το παιδί κληρονομεί μόνο τις ιδιότητες του άντρα (κάτι που όπως γνωρίζουμε σήμερα δεν ισχύει).Η εικόνα και θεώρηση του Αριστοτέλη για τις γυναίκες υιοθετήθηκε στον Μεσαίωνα, όπου η γυναίκα υποβαθμίστηκε, θεωρήθηκε πηγή του κακού και του πονηρού και περιορίστηκε στον αναπαραγωγικό της ρόλο μόνο.

Παρά τις διαφωνίες που υπάρχουν ανάμεσα στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι συναντάμε και «συμφωνίες», δηλαδή κοινά σημεία. Και οι δύο μιλούν για την ψυχή και τη σημασία της για τον άνθρωπο, και οι δύο τονίζουν πως η ευτυχία είναι συνώνυμο της αρετής και των υψηλών αξιών και ιδανικών, και οι δύο μας υπενθυμίζουν ότι σκοπός ενός Κράτους θα πρέπει να είναι το καλό και η καλλιέργεια όλων των πολιτών του.

Σίγουρα όμως διαπιστώνουμε ότι τόσο ο σοφός Πλάτων όσο και ο λογικός Αριστοτέλης δίνουν πολλές χρήσιμες και σημαντικές απαντήσεις σε ερωτήματα και προβληματισμούς της σημερινής εποχής, γι' αυτό και μπορούν να είναι ταυτόχρονα σύγχρονοι αλλά και διαχρονικοί.

Ετσι λένε την ώρα στην Ιταλία!

Ένα χιουμοριστικό βίντεο που δείχνει το πως λένε την ώρα στην Ιταλία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα γελάσετε με την καρδιά σας.

Οι ζωές των αστεριών

Carl Sagan’s Cosmos Episode 9:The Lives of the Stars

Στυλίτες, ασκητές κι ερημίτες

Ο καθαγιασμός και η εμπορευματοποίηση της παραφροσύνης στον Χριστιανισμό και η βιομηχανική παραγωγή «θαυμάτων».
Το προσκύνημα σε πρόσωπα που ζούσαν ακόμη συνέβαινε κατά μίμηση παγανιστικών εθίμων. Παντού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία προσείλκυαν το πλήθος άνθρωποι κατειλημμένοι από τον «θεό», κήρυκες και θαυματοποιοί, σοφοί, μάντεις, εξάγγελοι της σωτηρίας, μυσταγωγοί, θεόπνευστοι. Και αυτοί οι ζωντανοί «divi», άνθρωποι προικισμένοι, για τους οποίους πίστευαν ότι ήταν πλήρεις θείου πνεύματος και θείας δύναμης, τους οποίους θεωρούσαν απεσταλμένους του Θεού, κινητοποίησαν ολόκληρα πλήθη. Διότι κατά την ελληνιστική περίοδο του θρησκευτικού συγκρητισμού, οι λαϊκές μάζες αγαπούσαν τους «επίγειους» θεούς, τους «επίγειους» αρωγούς, αυτούς θαύμαζαν οι «divi» ήρθαν να αντικαταστήσουν, ούτως ειπείν, τους φιλοσόφους και τους ποιητές της κλασικής περιόδου.
Στους πιο περίφημους από αυτούς τους ειδωλολάτρες συγκαταλέγεται ένας σύγχρονος της εποχής του Ιησού, ο Απολλώνιος ο Τυανέας, η βιογραφία του οποίου, γραμμένη από τον Φιλόστρατο, έχει τόσο εκπληκτικές ομοιότητες με τη βιβλική εικόνα του Ιησού, ώστε σε πολλά κομμάτια της διαβάζεται σαν ευαγγελικό κείμενο. Κι ένας ακόμη πιο σκοτεινός εκπρόσωπος αυτού του θεϊκού σιναφιού είναι ο Περεγρίνος ο Πρωτεύς, ένας κυνικός, ο οποίος αυτοπυρπολείται το 176 μ.Χ. σε μια θεαματική επίδειξη στην Ολυμπία μπροστά στα μάτια πολλών περίεργων περαστικών, αφού προηγουμένως, στη φυλακή, ομολογεί πίστη στον Χριστιανισμό -σύμφωνα με τον Λουκιανό, μόνο και μόνο για να αρπάξει πλούσια δώρα.
Σύμφωνα με τους απολογητές, υπάρχει ωστόσο μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο προσκύνημα σε ζώντες ειδωλολάτρες κι εκείνο σε ζώντες χριστιανούς, μεγάλη διαφορά γενικά ανάμεσα σε κάθε ειδωλολατρικό και χριστιανικό προσκύνημα. Παραδέχονται μεν μια εκπληκτική ομοιότητα όσον αφορά τα εξωτερικά γνωρίσματα, ακόμη και ταυτότητα των προσώπων, αλλά ο ειδωλολάτρης αρωγός ενεργούσε από μόνος του, ο χριστιανός όμως μέσω του Θεού -ο ένας είναι η πηγή, ο άλλος το εργαλείο, η μια βοήθεια έχει μαγικές επιρροές, είναι θεουργική πρακτική, η άλλη είναι γνήσια και πραγματικά θρησκευτική. Ωστόσο λένε ότι ο Χριστός είναι πηγή, όπως ο ειδωλολάτρης ήρωας, αλλά ο Χριστός «αποτελεί εδώ εξαίρεση και δεν συγκρίνεται με άλλους» (Kotting).
Βέβαια, αυτά τα ξέρουμε και δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με τέτοιου είδους εξυπνάδες, με παπαδίστικα ψέματα, μπορούμε να αγνοήσουμε τέτοιες δήθεν λόγιες διαφοροποιήσεις, που δεν είναι παρά χονδροειδείς απάτες και διδάσκονται για αιώνες. Όπως και να έχει το πράγμα, από τη μια πλευρά έχουμε να κάνουμε με την επιθυμία να βοηθηθούν, την ικανοποίηση της περιέργειας, την πίστη σε θαύματα· και από την άλλη με την κομπορρήμονα εκκεντρικότητα των επιδειξιών, όπως και με την επιδίωξη να βγάλουν κέρδος από τη δυστυχία, την αποβλάκωση· με λίγα λόγια κάθε φορά το θέμα είναι η ανθρώπινη φτώχεια, η μανία για τα θαύματα και η μπίζνα.

Οι ασκητές διέθεταν μεγάλη δύναμη έλξης. Υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να γίνουν αντικείμενα της περιέργειας των πιστών. Κάθε φορά που πλησίαζε κάποιο δίποδο, αυτοί κρύβονταν σαν αγρίμια μέσα στη σπηλιά τους, χώνονταν στη γη σαν τυφλοπόντικες, ώστε μιλούσαν και για «άγιους τυφλοπόντικες». Για πολλούς αρκούσε «η μυρωδιά των ανθρώπων», για να το βάλουν στα πόδια. Και πολλές ασκητείες δεν δημιουργήθηκαν για θαυμαστές, όπως βεβαίως οι «έγκλειστοι» ή οι «βοσκοί».
Άλλοι ασκητές όμως αγαπούσαν τη «δημοσιότητα» και περιβάλλονταν από πλήθος μαθητών. Ο άγιος Απολλώνιος είχε περισσότερους από πεντακόσιους, όπως πιστοποιεί ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Ρουφίνος. Άλλοι πάλι έμοιαζαν μάλλον με επιδειξίες της πιο ακραίας μορφής. Ναι μεν κάλυπταν το «αμαρτωλό» μέλος τους, είτε με μακριά μαλλιά, με μακριές γενειάδες, με φύλλα, είτε απλά κλείνοντας γρήγορα σφιχτά τα πόδια, αλλά κατά τα άλλα επιδείκνυαν τον ηρωισμό τους, την ηρωική αυτοθυσία τους στις υπηρεσίες του άγιου εγωισμού, για την επίτευξη του ουράνιου βασιλείου, επιδείκνυαν ανενδοίαστα την ασκητεία τους και κάθε είδος τρέλας που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος. Ύστερα, σε αυτούς τους έρημους τόπους διαδραματίστηκε «ένα πρωτόγνωρο θέατρο, ένα θέατρο στο οποίο ο καθένας δίνει την εντύπωση ότι παίζει έναν αιώνιο ρόλο με ζήλο και οδυνηρή σχολαστικότητα», και το έκαναν με τέτοιο τρόπο, ώστε θα ήταν πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, «να διακρίνεις εδώ τους πραγματικούς τρελούς από τους δήθεν, τους αληθινούς αγίους από τους ψεύτικους…»(Lacarriere).
Όλη αυτή η χριστιανική βλακεία στις έρημους της Αιγύπτου, της Αραβίας, της Συρίας προκαλούσε την περιέργεια των πιστών. Είχε δημιουργηθεί ένα αντίγραφο των «Αγίων Τόπων» (Raymond Ruyer), οιονεί κομμουνιστικές κοινότητες και εκκεντρικοί όλων των ειδών. Κι έτσι άρχισαν να πηγαίνουν προσκυνητές και σε αυτά τα μέρη, καθώς μάλιστα, για πολλούς που ταξίδευαν στους «Αγίους Τόπους», η χώρα των Φαραώ ήταν μια μικρή εκδρομή. Ήδη από το δεύτερο ήμισυ του 4ου αιώνα επισκέπτονται αναρίθμητοι πιστοί, με οποιαδήποτε κίνητρα, αλλού τους πιο γνωστούς αναχωρητές, αλλού τα σημαντικότερα μοναστικά κέντρα, τα μοναστήρια, στο Πίσπιρ, την Αρσινόη, την Οξύρρυγχο, την Αφροδιτόπολη, τη Βαβυλώνα, τη Μέμφιδα κ.ά. Έτσι, πήγαιναν απλοί άνθρωποι, όπως και «άνθρωποι του κόσμου». Ευγενείς, αξιωματούχοι της αυτοκρατορίας, πλούσιες κυρίες, όπως η πλούσια φίλη του Ιερώνυμου, Παύλα. Και η προσκυνήτρια Αιθερία ήταν ανάμεσα τους, και κατόπιν λαμπρές προσωπικότητες της εκκλησιαστικής ιστορίας από Ανατολή και Δύση, ο Παλλάδιος, ο Ιωάννης, ο Κασσιανός ή ο Ρουφίνος της Ακουιληίας. Και φυσικά, μεγάλα ξενοδοχεία κοντά στα μοναστήρια φρόντιζαν κι εδώ για την παρατεταμένη παραμονή των προσκυνητών.
Στα διάφορα είδη ασκητικής τρέλας και ασκητικού θεατρινισμού ανήκαν οι επονομαζόμενοι «ορθοί». Κι αυτό το είδος το οποίο εμφανιζόταν εν μέσω και ενώπιον όλου του κόσμου, μαγνήτιζε τα βλέμματα, προσείλκυε τους ερίεργους, εκείνους τους προσκυνητές οι οποίοι θαύμαζαν τα ανδραγαθήματα των ανθρώπων που στέκονταν όρθιοι, ακίνητοι σαν παλούκια, για ώρες, για ημέρες, ό,τι καιρό κι αν έκανε, μέσα στο λιοπύρι και στην καταρρακτώδη βροχή, με τα χέρια σταυρωμένα ή υψωμένα προς τον ουράνιο Πατέρα, σιωπηλοί, προσευχόμενοι, ψέλνοντας Ο άγιος Ιάκωβος, κατόπιν επίσκοπος της Νίσιβης και διδάσκαλος του εχθρού των Ιουδαίων αγίου Εφραίμ, είχε «για σκέπασμα του μόνο τον ουρανό» και ασκούσε τη «στάση (ορθοστασία)» τόσο απορροφημένος, ώστε κάποτε θάφτηκε ολόκληρος από το χιόνι, δήθεν χωρίς να το καταλάβει. Ένας συνάδελφος αυτού του περίτρανου ορθού, ο Ιωάννης των Σάρδεων, τη νύχτα, στον ύπνο του, κρατιέται όρθιος με σχοινί που έχει περάσει από τις μασχάλες του. Η αγία Δομνίνα, παρομοίως επαγγελματίας ορθή και εκτεθειμένη «στα μάτια όλου του κόσμου», «δεν μιλάει ποτέ», όπως αναφέρει ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Θεοδώρητος, «χωρίς να χύνει δάκρυα, πράγμα που γνωρίζω από ιδία εμπειρία, διότι συχνά έπιανε το χέρι μου και το έβαζε στα μάτια της και το ύγραινε τόσο, ώστε γίνονταν μούσκεμα».
Αλλά ακόμη και αυτοί οι μωροί επισκιάστηκαν από μια ασκητική τρέλα και μια επιδειξιομανία, με μια σκιά που έφτανε σε υψηλότερο, για να μην πούμε σε ύψιστο επίπεδο, αποτελώντας έτσι κυριολεκτικά την κορυφή όλων των ασκητικών ανδραγαθημάτων, από την πρακτική των στυλιτών.
Οι στυλίτες πυροδότησαν ένα μεγάλο κύμα προσκυνητών που δεν τελείωσε ούτε μετά τον θάνατο τους, παρά άνθισε στον τόπο της τόσο φιλόδοξης όσο και ανόητης εκκεντρικότητας τους, η οποία δημιούργησε τέτοιον σάλο ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Στέκονταν πάνω σε στύλους από πέτρα ή ξύλο και φυσικά με τον ένα και μοναδικό σκοπό να απομακρυνθούν από τη γη, από τους ανθρώπους. Δεν είναι τυχαίο που αυτό το, τουλάχιστον από μορφολογική άποψη, αποκορύφωμα των χριστιανικών παραλογισμών άρχισε στη Συρία, όπου ήδη οι ειδωλολάτρες πίστευαν ότι, όσο ψηλότερα στεκόταν ένας άνθρωπος, τόσο καλύτερα μπορούσε να μιλήσει με τους θεούς.
Στυλίτης Συμεών, ο Σύρος «φωτοδότης» – Έρχομαι πιο κοντά σε σένα Θεέ μου…
Ο στυλίτης Συμεών ο πρεσβύτερος, που γεννήθηκε γύρω στα 390 κοντά στη Νικόπολη, αρχίζει τη σταδιοδρομία του ακριβώς όπως και τόσες άλλες μεγάλες προσωπικότητες του Χριστιανισμού, ως βοσκός. Στη μονή της Τελεδά εξιλεώνεται με τέτοια υπερβολή, ώστε οι μοναχοί δεν τον αντέχουν και ζητούν την απομάκρυνσή του. Τώρα, δοξολογεί τον Θεό επί πέντε ημέρες μέσα σε ένα ξεροπήγαδο. Γύρω στο 412, κάπου βόρεια της Αντιόχειας, βάζει να τον εγκλείσουν συνολικά 28 φορές στην περίοδο της νηστείας, χωρίς οποιαδήποτε τροφή. Μετά από αυτό αιωρείται καρφωμένος σε έναν βράχο και παρατηρεί «με τα μάτια της πίστης και του πνεύματος αυτά που υπάρχουν στους ουρανούς»· μια τόσο χρήσιμη δραστηριότητα, ώστε μυριάδες εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και πηγαίνουν προσκυνητές στο Συμεών -πράγμα που είναι σίγουρα εξίσου χρήσιμο. Λέγεται ότι του έφερναν δώρα ακόμη και οι ειδωλολάτρες. Αλλά οι πιστοί θέλουν να τον αγγίξουν, θέλουν να αποκτήσουν ένα κουρελάκι από τα ρούχα του, έστω ένα μαλλάκι από την προβιά του. Σκαρφαλώνει σε μια κολώνα, για να σωθεί, αλλά και για να υψωθεί «πνευματικά», για να είναι πιο κοντά στους ουρανούς, κι έτσι γίνεται ο πρώτος χριστιανός στυλίτης.
Ο Συμεών πλησιάζει αρχικά τον Ύψιστο μόνο κατά ένα, ύστερα κατά πέντε, κατά έξι, κατά έντεκα μέτρα -αλλά η παράδοση έχει διακυμάνσεις, όπως συμβαίνει τόσες φορές. Τέλος στέκεται σε ύψος είκοσι ή είκοσι πέντε μέτρων, για περίπου τριάντα χρόνια, «διότι ο πόθος που είχε μέσα του, να υψωθεί στους ουρανούς, είχε σαν αποτέλεσμα να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη γη». Εδώ είναι εκτεθειμένος σε κάθε καταιγίδα, σε κάθε λιοπύρι (πολύ αργότερα διαθέτουν μερικοί στυλίτες κάποια καλύβα, κάποιο στέγαστρο, στο στύλο τους). Γράμματα δεν ήξερε ο άγιος σχεδόν καθόλου, αλλά ήταν αρκετά εύγλωττος, ώστε να κάνει δύο φορές την ημέρα κήρυγμα στους προσκυνητές και να τους αποκαλεί «σκυλιά», κάθε φορά που μάλωναν σχετικά με το πρόσωπό του. Τις μεγάλες γιορτές, άπλωνε όλη νύχτα τα χέρια προς τον Θεό, σύμφωνα με μια άλλη πηγή και όλες τις υπόλοιπες νύχτες, «χωρίς να παίξει καν τα βλέφαρα του». Στεκόταν όρθιος ή έσκυβε μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών, για να προσευχηθεί, «διότι καθώς τρώει μόνο μια φορά την εβδομάδα, η κοιλιά του είναι τόσο επίπεδη που δεν δυσκολεύεται καθόλου να σκύψει». Ο επίσκοπος Θεοδώρητος αναφέρει επίσης ότι αυτές οι «επικύψεις» του Συμεών ήταν τόσες, ώστε πολλοί έμπαιναν στον πειρασμό να τις μετρήσουν. Ένας από τους συνοδούς του μέτρησε μια ημέρα έως και 1.244 «επικύψεις», αλλά ύστερα κουράστηκε να μετράει και τα παράτησε.
Ο «αστέρας» σκέφτηκε επίσης να περάσει τη ζωή του στέκοντας μόνο στο ένα πόδι. Ως εκ τούτου, «ο φωτοδότης του χριστιανικού κόσμου» (Κύριλλος της Σκυθόπολης) έπαθε ακαμψία, τα μέλη του γέμισαν πληγές και οιδήματα, τα οποία γρήγορα σάπισαν. Όπως ισχυρίζεται τουλάχιστον ο μαθητής του Συμεών, Αντώνιος, συντάκτης μίας φανταστικής βιογραφίας του δασκάλου του, ένα χειμώνα ο μηρός του σάπισε τόσο, «ώστε βγήκαν από μέσα πολλά σκουλήκια. Έπεφταν από το σώμα του στις πατούσες του, από τις πατούσες του στον στύλο, από το στύλο στο χώμα. Τότε ο Συμεών διέταξε ένα νεαρό άντρα, ονόματι Αντώνιο, ο οποίος τον υπηρετούσε και είδε και κατέγραψε όλα αυτά, να μαζέψει τα σκουλήκια και να του τα φέρει επάνω. Ύστερα τα έβαλε πάλι στην πληγή του και είπε: «Φάτε λοιπόν αυτά, που σας έδωσε ο Θεός»».
Αν και ολοζώντανος, ο Συμεών θεωρείτο ήδη μάρτυρας. Όντας ζωντανός, ήταν μάλιστα ανώτερος από τους πεθαμένους αγίους. Πολλοί σύγχρονοι της εποχής του τον θεωρούσαν σχεδόν σημαντικότερο από τον Πέτρο και τον Παύλο. Σύμφωνα με τη γνώμη τους, ξεπερνούσε στη νηστεία το Μωυσή, τον Ηλία, ακόμη και τον Ιησού. Ο Συμεών δεν θεράπευε με κουρελάκια από το ρούχο του ή με σάλιο, όχι, η προσευχή του μόνο έκανε θαύματα ακόμη και στις πιο μακρινές περιοχές. Ξερίζωναν μαλλάκια από την προβιά του, έπαιρναν φακές από το γεύμα του, χώμα από το μέρος που στεκόταν. Και στο τέλος, όλα προσφέρονταν, ούτως ειπείν, συσκευασμένα, έτοιμα προς χρήση: Ευλογίες, υγιεινή τροφή, θεραπευτικό λάδι, ευλογημένη σκόνη, «σκόνη της θείας χάριτος»· αρχικά σφραγισμένα με έναν σταυρό, ύστερα με το πορτρέτο του Συμεών, αργότερα και ολόκληρα αγαλματίδια.
Γενικά η σκόνη ήταν ένα «εντελώς φυσικό μέσο ευλογίας», τίποτα το φτηνότερο, τίποτα το πιο πρόχειρο, κι όμως πολύτιμο «ωσάν πολύτιμος λίθος»· ιδιαίτερα αποτελεσματική για τις παθήσεις του πεπτικού συστήματος. Τη μετέφεραν σε μικρές κάψουλες, περιζήτητη όχι μόνο ως φάρμακο αλλά και ως φυλακτήριο -πουθενά περισσότερο από ό,τι στην Τουρ· αλλά και στα Ευχάιτα παραδείγματος χάρη ή στα μέρη κοντά στον Συμεών. Με αυτό τον τρόπο οι προσκυνητές δεν «εισήγαγαν νέα εποχή» στην ιατρική αλλά «στα προσκυνήματα και τη λαϊκή ευσέβεια» (Kotting). Αργότερα έπαιρναν και σκόνη από τον στύλο του, ώστε τον Μεσαίωνα είχε φθαρεί ολόκληρος· μια απώλεια για τον κόσμο του πολιτισμού
Έτσι ανθούσε η μια και μοναδική αληθινή θρησκεία. Πλήθη χριστιανών πήγαιναν κατά κύματα κοντά του. Πήγαιναν και πολλές γυναίκες, καθώς φαίνεται αρκετές, στις οποίες ο Θεός δεν χάριζε απογόνους. Άλλες πήγαιναν γι’ αυτόν τον λόγο στον άγιο Μηνά ή στη Μένουθη ή, όπως η βασίλισσα των Πάρθων Σίρα, στον άγιο Σέργιο στη Ρουσαφά. Οι ειδωλολάτρισσες προτιμούσαν σε τέτοιες περιπτώσεις ιδιαίτερα τους Δελφούς και τα Ασκληπιεία. Στον Συμεών αδικούνταν όμως οι γυναίκες, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στη μακρά ιστορία του Χριστιανισμού. Οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν να πλησιάσουν πολύ κοντά τον άγιο. Έπρεπε να μένουν έξω από τη μάνδρα και μπορούσαν να παρουσιάσουν τις παρακλήσεις τους μόνο με διαμεσολαβητή. Λέγεται ότι ο Συμεών αρνήθηκε και στην ίδια του τη μάνα την είσοδο στον περίβολο, ότι και όλη του τη ζωή δεν την κοίταξε, για ασκητικούς λόγους -tota mulier sexus (η γυναίκα δεν είναι παρά γενετήσιο μόριο), μια αρχαία χριστιανική σοφία. Και μετά τον θάνατο του αγίου, απαγορευόταν στις γυναίκες να μπαίνουν στην εκκλησία του προσκυνήματος, όπως πιστοποιεί ο Ευάγριος ο Σχολαστικός.
Αλλά οι απλές γυναίκες έρχονταν σε κοπάδια, όπως και οι απλοί άντρες. Ο επίσκοπος Θεοδώρητος, ο συμπατριώτης του Συμεών, που κάποτε λίγο έλειψε να καταπατηθεί από το πλήθος των θαυμαστών του αγίου, είδε έναν «ανθρώπινο ωκεανό» να κυματίζει στη βάση του στύλου. Δεν έρχονταν μόνο από όλα τα γύρω μέρη της Ανατολής, λέει με υπερηφάνεια ο Θεοδώρητος, Ιουδαίοι, Πέρσες, Αρμένιοι, Ίβηρες, Αιθίοπες, αλλά και από την άκρη της Δύσης: Ισπανοί, Γαλάτες, Βρετανοί, ακόμη και οι τεχνίτες «της μεγάλης Ρώμης» είχαν στήσει σε όλους τους προθαλάμους των εργαστηρίων τους μικρές εικόνες του Συμεών, «για να διώχνει το κακό και να τους προφυλάσσει».
Ένας-ένας και κατά ομάδες πήγαιναν κοντά του προσκυνητές, για να πάρουν την ευλογία του, τη συμβουλή του, κυρίως όμως για να απαλλαγούν από κάθε είδους ανίατες αρρώστιες. Ιδιαίτερα την εποχή της μεγάλης ξηρασίας ήταν περιζήτητη η προσευχή του, αφού οι Σύροι έρχονταν σε μεγάλες πομπές. Αφού έρχονταν ακόμη και οι ειδωλολάτρες και προσηλυτίζονταν, συνέτριβαν «μπροστά στο μεγάλο φως τα λατρεμένα είδωλα» και απείχαν «από τα όργια της Αφροδίτης» (Θεοδώρητος). Ολόκληρες φυλές λέγεται ότι δέχτηκαν με μιας την «ιερή βάπτιση», οι πιο προσεκτικοί πάντως υπόσχονταν με γραπτό συμβόλαιο την «αγία βάπτιση», σε περίπτωση που η προσευχή του Συμεών έβαζε τέλος στο πρόβλημά τους.«Λάγνοι έρχονταν και σωφρονίζονταν, πόρνες πήγαιναν στο μοναστήρι, Άραβες που δεν γνώριζαν ακόμη ούτε το ψωμί υπηρετούσαν τον Θεό» (Συριακός Βίος Συμεών). Και, καθώς ακόμη και οι απλοί προσκυνητές έβαζαν τον οβολό τους στο καλάθι το οποίο κρεμόταν μόνιμα στη βάση του στύλου, τι να δώριζαν άραγε οι απεσταλμένοι των βασιλέων, οι οποίοι λέγεται ότι εμφανίζονταν συχνά για να πάρουν την ευλογία για λογαριασμό των κυρίων τους, ακόμη και υποδείξεις για το κυβερνητικό έργο.
Από τότε που υπάρχει ο χριστιανικός θεσμός του προσκυνήματος, οι κύκλοι των ιερωμένων επηρέαζαν και επηρεάζουν το παγκόσμιο γίγνεσθαι έως σήμερα. Και στην αρχαιότητα ζητούσαν οι εξουσιαστές συχνά τη συμβουλή προσκυνημάτων ή αναχωρητών. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α’, πριν από τις εκστρατείες του εναντίον του Μάξιμου το 388 και εναντίον του Ευγένιου το 394 -την αποφασιστική διάλυση της ειδωλολατρίας-, συμβουλευόταν τον Αιγύπτιο ερημίτη Ιωάννη. Οι ηγεμόνες των Φράγκων Χιλπέριχος και Μεροβαίος απευθύνθηκαν στον τάφο του αγίου Μαρτιίνου της Τουρ (ο διάκονος του Χιλπέριχου απόθεσε πάνω στον τάφο μια δύσκολη ερώτηση του βασιλιά με τη μορφή επιστολής, όπως κι ένα κενό φύλλο χαρτί για την απάντηση! Αλλά σε αυτή τη περίπτωση ο ουρανός τήρησε σιγή τάφου).
Στην περίπτωση του Συμεών όμως είχε και το ίδιο το προσκύνημα πολιτικό παρασκήνιο, πράγμα που συμβαίνει ωστόσο αρκετά συχνά. Αυτό το δείχνει η αναφορά ενός φυλάρχου των Βεδουίνων ο οποίος γράφει: «Γίνονται χριστιανοί, προσαρτώνται στους Ρωμαίους κι επαναστατούν. Όποιος ανηφορίσει κατά εκεί, θα του κόψω το κεφάλι και τα κεφάλια των δικών του».Αλλά τη νύχτα «σε μια οπτασία» -και πόσο ζωντανές ήταν συχνά αυτές οι οπτασίες, αν δεν είναι ως συνήθως φούμαρα-, ο φύλαρχος δέχεται θανατηφόρες απειλές, οπότε τώρα δίνει την άδεια: «Οποιοσδήποτε θέλει να ανηφορίσει επάνω στον αφέντη Συμεών, για να λάβει εκεί τη βάπτιση και να γίνει χριστιανός, ας το κάνει, χωρίς κανένα φόβο. Εάν δεν ήμουν υποτελής στον βασιλιά των Περσών, θα πήγαινα κι εγώ και θα γινόμουν χριστιανός».
Με λίγα λόγια, η επιρροή του αγίου ήταν εξαιρετικά μεγάλη, κι έτσι φυσικά και η προσέλευση των προσκυνητών. Οι μαθητές του Συμεών, όπως λέγεται διακόσιοι και ύστερα ακόμη περισσότεροι, απόκτησαν κελιά· οι απαρχές του μετέπειτα μοναστηριού. Ήδη όσο ζούσε, υπήρχε μια εκκλησία, όπως φαίνεται και βαπτιστήριο, εκτός αυτού καταλύματα, ξενώνες· αφού πολλοί προσκυνητές έμεναν οχτώ ή και δεκατέσσερις ημέρες. Και όταν το 459 ο Συμεών πέθανε σε ηλικία εβδομήντα ετών -εξακόσιοι στρατιώτες από την Αντιόχεια έπρεπε να προστατεύσουν τη σορό από τους Σαρακηνούς και τους πιστούς που ήταν μανιακοί για τα λείψανα-, ο στύλος του συνέχισε να προσελκύει τις μάζες για αιώνες ολόκληρους. Ενώ η σορός του την οποία πήρε ο αυτοκράτορας Λέων για την πρωτεύουσα, δυσαρεστώντας τους Αντιοχείς, προσείλκυε λίγο κόσμο. Όλοι κατέκλυζαν τον στύλο, ο οποίος θεωρείτο πολύτιμο λείψανο και σύντομα απέκτησε γύρω του σύμπλεγμα κτιρίων, πράγμα ασυνήθιστο ακόμη και για τόπους προσκυνήματος. Ιδιαίτερα στις επετείους του, έρχονταν προσκυνητές από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και τελούσαν αυτούς τους εορτασμούς «με θεολογικό ζήλο που άγγιζε τα όρια της έκστασης… Η διεύθυνση της εκκλησίας του προσκυνήματος ήξερε να δίνει πλούσια τροφή στη θρησκευτική φαντασία των προσκυνητών με επιτήδεια κόλπα, έτσι ώστε να μένει πολύ ζωντανή η ανάμνηση του μεγάλου αγίου στο λαό» (Kotting). Γύρω στα 560, ο Ευάγριος ο Σχολαστικός είδε στην Αντιόχεια πια μόνο την κάρα του Συμεών που της έλειπαν μερικά δόντια, αφού τα είχαν κλέψει θαυμαστές.
Στον δρόμο που χάραξε ο Συμεών
Αυτή η ορθοστασία στον στύλο για δεκαετίες ήταν τέτοια τρέλα, ώστε συνεχίστηκε για πολλούς αιώνες χριστιανικής σωτήριας ιστορίας. Από το 460 ο ιερομόναχος Δανιήλ, μαθητής του Συμεών, στεκόταν για περίπου τριάντα τρία χρόνια πάνω σε ένα στύλο στον Ανάπλου. Είχε χειροτονηθεί ιερέας, παρά τη θέληση του, από τον πατριάρχη Γεννάδιο. Τον επισκέφθηκαν μάλιστα ο αυτοκράτορας Λέων, η αυτοκράτειρα Ευδοξία και φυσικά πλήθη προσκυνητών, ακόμη και «αιρετικών» (επειδή τα κόπρανα του ήταν «εξαιρετικά στεγνά», η παράδοση αναφέρει πως ήταν «ίδια με της κατσίκας»). Τα πλούσια δώρα για τον στυλίτη με τους πολλούς θαυμαστές τα εισέπραττε η εκκλησία που υπήρχε δίπλα. Ο Τίτος, ένας αξιωματικός του αυτοκρατορικού παλατιού, εγκατέλειψε τον στρατό και περνώντας σχοινιά κάτω από τις μασχάλες του, αιωρούταν στον αέρα, χωρίς να αγγίζει το έδαφος. Τον 6ο αιώνα ένας πρώην έπαρχος της Κωνσταντινούπολης περνάει σαράντα οχτώ χρόνια πάνω σε στύλο κοντά στην Έδεσσα. Τον 7ο αιώνα ο άγιος Συμεών ο νεότερος σκαρφαλώνει σε ένα στύλο «τόσο μικρός ακόμη, ώστε άλλαξε τα πρώτα του δόντια, όταν ανέβηκε». Στα τριάντα τρία του χρόνια χειροτονείται ιερέας και κάνει τόσα θαύματα, ώστε οι χριστιανοί συρρέουν πάλι κατά μυριάδες, για να δουν τον «νέο Συμεών», και ο λόφος με τον τελευταίο και υψηλότερο στύλο του παίρνει τελικά το όνομα «το Βουνό των Θαυμάτων» (Wunderberg). Το ίδιο διάσημος έγινε ο άγιος Αλύπιος, ο οποίος πέρασε «67 χρόνια πάνω σε έναν στύλο», «τον περισσότερο καιρό όρθιος, τα τελευταία χρόνια ξαπλωμένος» (Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό)· είναι ένας από τους συχνότερα απεικονιζόμενους ασκητές της Ανατολής σε εικόνες, φρέσκα, βυζαντινές μινιατούρες. Όλοι αυτοί οι τρελοί του Χριστιανισμού είχαν τεράστια προσέλευση κοινού, και οι λαϊκές μάζες τούς πολιορκούσαν. Και εννοείται ότι τα προσκυνήματα συνεχίζονταν και μετά τον θάνατό τους.
Παρά τις κακουχίες, η ζωή στον καθαρό αέρα ωφελούσε, φαίνεται, τους στυλίτες. Αν και γλεντούσαν πάνω στους στύλους τους τον θαυμαστό ασκητικό ιδανικό τους και δεν κρατιόντουσαν να φτάσουν στον Θεό, όσο πιο γρήγορα και όσο πιο κοντά μπορούσαν, ειδικά αυτοί έμελλε να περιμένουν τον περισσότερο χρόνο, τριάντα, πενήντα χρόνια ή και περισσότερο. Ο Συμεών ο πρεσβύτερος έφτασε τα εβδομήντα, ο Δανιήλ τα ογδόντα τέσσερα, ο Αλύπιος τα ενενήντα εννέα, ο Λουκάς, ένας στυλίτης του 9ου αιώνα, τα εκατό χρόνια. Επίσης αυτοί οι άγιοι πέθαιναν από, ούτως ειπείν, φυσικό θάνατο, εάν δεν τους χτυπούσε κεραυνός κατά τις αδιερεύνητες βουλές του Κυρίου, όπως έναν στυλίτη από τη Μεσοποταμία πάνω στον γύψινο στύλο του, ή δεν τους σκότωναν ληστές. Εξάλλου, σε μια τόσο εξαιρετική υπόθεση δεν εκπλήσσουν μάλλον άλλες ιδιαιτερότητες. Παραδείγματος χάρη, η θεολογική λογομαχία ανάμεσα σε έναν καθολικό και ένα μονοφυσίτη στυλίτη, ούτως ειπείν, γείτονες, οι οποίοι αντάλλαζαν ύβρεις από τους στύλους τους, όπως περιγράφει ο Ιωάννης Μόσχος, ένας Ανατολίτης μοναχός, ο οποίος πέθανε το 619 στη Ρώμη. Ή εκείνη η παράξενη συγκέντρωση εκατό στυλιτών που στέκονταν σαν ολόκληρο δάσος από στύλους γύρω από έναν ηγούμενο στη Γεθσημανή της Παλαιστίνης.
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας: Ο πρώτος ασκητής – Ο θεμελιωτής του «υγιούς» μοναχισμού που εξύψωσε την απλυσιά και την αγραμματοσύνη
Γεννήθηκε λοιπόν περί το 250 στην Κομά, κώμη της Αιγύπτου κοντά στην Μέμφιδα, από γονείς εύπορους. Από παιδί ήταν ολιγαρκής και αυτάρκης, ουδεμία όμως έτρεφε κλίση προς τα γράμματα, τα οποία «μαθείν ουκ ηνέσχετο». Αγνοούσε ακόμα και αυτή την γραφή και την ανάγνωση της μητρικής του γλώσσας που ήταν η κοπτική. Την ελληνική γλώσσα την αγνοούσε εντελώς.
Μέχρις εδώ πληροφορούμαστε ότι για να κερδίσει κανείς τον τίτλο «Μέγας», πρέπει να είναι εντελώς αγράμματος. Έτσι εξηγείται η αγραμματοσύνη των καλόγερων ανά τους αιώνες. Κι αν δεν προέκυπτε αργότερα η ανάγκη της ανάγνωσης, για λόγους που εξυπηρετούσαν τις χριστιανικές λειτουργίες, μάλλον θα παρέμενε η τάξη αυτή των μοναχών βουτηγμένη εντελώς στα σκοτάδια της παντελούς αγραμματοσύνης. Καθ’ όλον τον ερημικό βίο του ο Αντώνιος ουδέποτε άλλαξε ένδυμα και ουδέποτε ένιψε το σώμα του ή καν τα πόδια του με νερό! (Βίος κεφ. 47 και 95).
Δεύτερο λοιπόν χάρισμα για να αποκαλεστεί κανείς μέγας είναι η παντελής έλλειψη καθαριότητας! Τόσο δε θαύμασαν οι κατοπινοί άγιοι πατέρες την αρετή αυτή της απλυσιάς του Αντωνίου, ώστε φρόντισαν να την καθιερώσουν δια των θείων διδασκαλιών τους και κυρίως δια του επιχειρήματος ότι είναι κάκιστη χειρονομία το «μπανίζεσθαι τον μοναχόν» ένεκα τη διεγέρσεως του σεξουαλικού ενστίκτου, το οποίον τούτο κατηραμένον ένστικτο «εξανίσταται δια της αφής των χειρών επί του σώματος».
Ο Αντώνιος όχι μόνον ήταν αγράμματος αλλά υποστήριζε και θεωρητικά την αγραμματοσύνη. Διέθετε μάλιστα επιχείρημα ατράνταχτο και αδιάσειστο. Όταν λοιπόν προσήλθαν κάποιοι προς αυτόν και θέλησαν να τον πειράξουν για την αγραμματοσύνη του, τους αποστόμωσε λέγων: «Τι λέγετε, τι είναι πρώτον ο νους ή τα γράμματα και ο νους είναι αίτιον των γραμμάτων ή τα γράμματα του νου;». Όταν δε αυτοί του απάντησαν ότι προηγείται ο νους κι ότι αυτός είναι εφευρέτης των γραμμάτων, απάντησε: «Εκείνος λοιπόν όστις έχει υγιή νουν δεν έχει ανάγκη των γραμμάτων» (κ. 73).
Σε κάποιον σοφό που ρώτησε πάλι τον Αντώνιο πώς αντέχει την στέρηση της ευχαρίστησης από την ανάγνωση βιβλίων απάντησε: «Το δικό μου βιβλίο, ω φιλόσοφε, είναι η φύση των γεγονότων και μπορώ όταν θέλω να αναγινώσκω τους λόγους του Θεού».
Για να δούμε όμως τι είδους ανθρώπους παράγουν τέτοιες σκοταδιστικές διδασκαλίες. Ένα συνηθισμένο θέμα των ζωγράφων του Μεσαίωνα ήταν οι πειρασμοί του αγίου Αντωνίου. Με τον Αντώνιο εικονίζονταν συνήθως γυναίκες, ως σύμβολο των σαρκικών πειρασμών, και χοίροι, ως προσωποποίηση των δαιμόνων, τους οποίους υπερνίκησε. Από παρεξήγηση λοιπόν του συμβολισμού αυτού ο Αντώνιος θεωρήθηκε προστάτης των χοίρων και γενικώς των ζώων. Επίσης θεωρήθηκε και ως προστάτης κατά διαφόρων επιδημιών, τις οποίες νόμιζαν ότι προκαλούσαν διαβολικές επιδράσεις και μάλιστα της φοβερής πανωλικής επιδημίας, η οποία ονομάζονταν συνήθως «Αντωνιανόν Πυρ», διότι πιστεύονταν ότι θεραπεύονταν δια της επικλήσεως του ονόματος του αγίου αυτού, και εκ εξ αυτού προέκυψε το τάγμα των Αντωνιανών. Ο πρωτοπόρος τώρα της προώθησης του βρόμικου και άπλυτου σώματος Αντώνιος, γίνεται, αυτός ο ίδιος, το αντίδοτο κατά της επιδημίας που προκάλεσε. Ως προς την ανακήρυξη του αγίου ως προστάτη των χοίρων, τελικά, φαίνεται ότι αποδόθηκε μια φυσική δικαιοσύνη. Ποιος άραγε θα μπορούσε να καταλάβει δικαιότερα την θέση αυτή από έναν άνθρωπο που δεν είχε πλυθεί στη ζωή του ούτε μία φορά.
Ο άγιος ζούσε σχεδόν όλη τη ζωή του μέσα σ’ ένα πηγάδι, τρώγοντας αποκλειστικά μουχλιασμένα παξιμάδια. Μέσα εκεί ο Διάβολος του «έστελνε» διάφορους πειρασμούς για να τον δοκιμάσει όπως θηρία, πόρνες, δαίμονες, πουλιά, σκουλήκια, φίδια κ.ά. Ο άγιος όμως κατάφερνε κι «αντιστεκόταν». Απ’ την πείνα και την κακουχία πολλά είναι αυτά που μπορεί κανείς να δει… Τα πάντα όλα που λέει και ο γνωστός μας Αλέφαντος…
Οράματα σαν μελίσσια και χριστιανική παραζάλη θαυμάτων
Στους ασκητές έρχονται τα οράματα, όπως οι μέλισσες στην κυψέλη. Η παράφρων ασκητεία με την οποία κακομεταχειρίζονται σώμα και πνεύμα, η διαρκής νηστεία, οι αγρυπνίες, μια υποβόσκουσα μανία φαντασμάτων, μέσα σε συχνά τρομακτική μοναξιά, τους καθιστούν εκ των προτέρων επιρρεπείς σε «οπτασίες». Όσο περισσότερο αυτοτιμωρούνται, όσο περισσότερο παλεύουν με δαιμόνια, τόσες περισσότερες παραισθήσεις, οπτασίες, ακροάσεις έχουν και τόσο λιγότερη επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο άγιος Αντώνιος έχει τόσο συχνά επαφή με υπέργειες ή και υπόγειες δυνάμεις, ώστε ακούει την περίφημη φωνή «άνωθεν», όπως εμείς ακούμε ραδιόφωνο, χωρίς οποιοδήποτε παράσιτο, καθώς, βλέπετε, «έχει συνηθίσει να του μιλάνε έτσι». Και στις ακροάσεις έρχονται να προστεθούν τα οράματα. Κάποτε απειλείται η ίδια του η ανάληψη στους ουρανούς από όλων των ειδών τις αισχρές λάμψεις του αέρα. Μία άλλη φορά βλέπει πώς ένας τρομακτικός δαίμονας που φτάνει μέχρι τα σύννεφα προσπαθεί να σταματήσει άλλες (φτερωτές) ψυχές που ανεβαίνουν αλλά ο Διάβολος δεν κατορθώνει «να νικήσει εκείνους οι οποίοι δεν τον υπάκουσαν».
Ο Αντώνιος «θεράπευσε» εκατοντάδες ανίατους ασθενείς. Κάποτε σε μία θεραπεία παρθένας έβγαιναν διαβολικές εκκρίσεις απ’ τα μάτια, τη μύτη και τ’ αυτιά και μεταμορφώνονταν σε σκουλήκια. Μια άλλη φορά ένας τρομακτικός δαίμονας, που έφθανε μέχρι τα σύννεφα προσπαθούσε να σταματήσει τις ευσεβείς ψυχές πεθαμένων χριστιανών να πηγαίνουν στον Παράδεισο. Ο Αντώνιος προσευχήθηκε και ο δαίμονας διαλύθηκε ως εκ θαύματος. Ο βίος του αγίου Αντωνίου είναι απ’ τους πιο εξωπραγματικούς, γεμάτος από διαβολικές περιπέτειες και οράματα! Φυσικά ο συγγραφέας του βίου του ήταν ο μαθητής του και μεγάλος πλαστογράφος της ιστορίας, ο άγιος Αθανάσιος. «Μ’ όποιον δάσκαλο καθήσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις», λέει μια λαϊκή παροιμία.
Πάρα πολλά στοιχεία της περίφημης κακόφημης βιογραφίας του αγίου Αντωνίου που όπως προαναφέρθηκε γράφτηκε από την πέννα του αγίου πλαστογράφου Αθανάσιου -«ένα έργο παγκόσμιας λογοτεχνίας» (Staats), «ένα βιβλίο με τη μεγαλύτερη επιρροή όλων των εποχών» (Momigliano), όπως εικάζεται, γενικά το πιο επιτυχημένο παραμύθι με αγίους- επαναλαμβάνονται και σε άλλους βίους αγίων, ανάμεσα τους και πολλά οπτασιακά. Όπως π.χ. ο Αντώνιος βλέπει κατά τον θάνατο του μοναχού Αμμούν (Άμμωνα) να ανεβαίνει η ψυχή του στους ουρανούς, έτσι βλέπει και ο άγιος ηγούμενος Βενέδικτος την ψυχή της αδελφής του, κατά τον θάνατό της, να αιωρείται και να ανεβαίνει στους ουρανούς με τη μορφή περιστεριού. Το κατασκεύασμα του Αλεξανδρινού πατριάρχη έγινε το χριστιανικό μπεστ σέλερ του 4ου αιώνα και αποβλάκωσε την ανθρωπότητα, όπως λίγα άλλα του είδους του, έως και σήμερα.
Και ο Παχώμιος, ο ιδρυτής των κοινοβιακών μοναχών, βλέπει την ανάληψη στους ουρανούς κάποιου δίκαιου ανθρώπου και την πτώση στην κόλαση κάποιου αμαρτωλού. Δύο ανελέητοι άγγελοι τραβάνε τον δεύτερο από το στόμα με ένα άγκιστρο και ύστερα τον καθίζουν πάνω σε «ένα μαύρο νοερό άλογο». Διότι όσο ρεαλιστής (θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε: δικτάτορας) ήταν αυτός ο ιδρυτής οχτώ αντρικών και δύο γυναικείων μοναστηριών, ο συντάκτης ενός μοναχικού κανόνα, ο οποίος δημιούργησε αργότερα σχολή, άλλο τόσο ήταν και «μια αετίσια μορφή η οποία με πνευματικά φτερά πετούσε προς το Ύψιστο», ένας άντρας, «ο οποίος συνομιλούσε με αγγέλους» -μία «εμπειρία που φέρνει ρίγη» (Nigg). Παντού τον προκαλούν ο Σατανάς και οι βοηθοί του. Τον περιτριγυρίζουν με τη μορφή σκύλων που γαβγίζουν, αφουγκράζεται τις συζητήσεις των κακών πνευμάτων, φαντάζεται την παραίσθηση μιας κόρης του Βεελζεβούλ, μίας πανέμορφης γυναίκας, ο ουρανός και ιδιαίτερα η Κόλαση τού αποκαλύπτονται με φρικιαστικές λεπτομέρειες. Με λίγα λόγια, όλα γύρω από τον Παχώμιο είναι γεμάτα με διαβόλους και δαίμονες, προ πάντων φυσικά το δικό του χριστιανικό κεφάλι. Διότι, ενώ ο επιφανής ιδρυτής μοναστηριών οργανώνει έξυπνα και διοικεί αυστηρά, παρ’ όλα αυτά το κρανίο του βγάζει «μεταφυσικούς» καπνούς, οράματα για αγγέλους και δαίμονες, τουλάχιστον έτσι δείχνει.
Διαφόρων ειδών άγιοι του Χριστιανισμού (άγιοι της ερήμου, των σπηλαίων, των πηγαδιών, των κελιών, των τσουβαλιών, των στύλων και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ένας τελείως άρρωστος νους) κάνουνε θαύματα, που θα τα ζήλευαν ακόμα και οι μεγαλύτεροι μάγοι και ταχυδακτυλουργοί όλων των εποχών, ακόμα και ο Κόπερφιλντ, ή ο Χουντίνι, ξεπερνώντας κατά πολύ τον διδάξαντα διδάσκαλό τους Ιησού. Περπατάνε χιλιόμετρα πάνω σε νερά ποταμών, λιμνών, θαλασσών, ή τα διασχίζουν πάνω στην πλάτη κροκοδείλων, δελφινιών ακόμα και φαλαινών, ανασταίνουν νεκρούς, κάνουν καλά ασθενείς και παράλυτους ακόμα και από χιλιόμετρα μακρυά, στείρες γυναίκες μένουν έγκυες μέσω επιφοίτησης, άγγελοι με σάρκα και οστά τρέφουν τους ασκητές της ερήμου, δαίμονες ουρλιάζουν και χτυπιούνται, σύννεφα από ακρίδες εξαφανίζονται με αγιασμό, ο Ήλιος σταματά την πορεία του κατόπιν διαταγής των αγίων, άγια λείψανα μυρίζουν αρώματα και ευωδίες και άλλα απίστευτα και τραγελαφικά. Με μία προσευχή κάνουν το θαλασσινό νερό γλυκό και πόσιμο, με μία κίνησή τους, που θα ζήλευαν ακόμα και οι πιο εκπαιδευμένοι νίντζα, ρίχνουν κάτω ληστές ακινητοποιώντας τους.
Η νέα αυτή τρέλα των θαυμάτων διαδίδεται παντού με αυξανόμενη μανία. Οι ταπεινόφρονες ταχυδακτυλουργοί άγιοι-μοναχοί λατρεύονται σαν οι επί γης θεοί, ή παρομοιάζονται σαν επουράνιοι άγγελοι, οι πιστοί τούς φιλούν τα πόδια, τούς παρακαλούν να τούς βοηθήσουν, ζητούν την συμβουλή τους σε κάθε θέμα και σε θέματα πίστης. Ακόμα και οι χριστιανοί αυτοκράτορες θεωρούσαν τον εαυτό τους τυχερό, να μπορούσαν να τούς είχαν στο τραπέζι τους. Σε αρκετούς έφτιαχναν εκκλησίες εν ζωή ακόμη, ενώ άλλους τους προόριζαν στο να αποκτήσουν τα λείψανά τους μετά θάνατον.
Στον ερημίτη όσιο Ζώσιμο (4 Ιανουαρίου) κάποτε επιτέθηκε ένα λιοντάρι και σκότωσε το μουλάρι του. Ο Ζώσιμος ατάραχος μαγνήτισε με το άγιο βλέμμα του το λιοντάρι και του φόρτωσε όλα τα πράγματα, που κουβαλούσε το μουλάρι του και ταξίδεψε στην Καισάρεια. Σε όλη τη διαδρομή το λιοντάρι κουνούσε την ουρά του και έγλειφε τα χέρια του αγίου αντικαθιστώντας το μουλάρι!
Οι θαυματοποιοί μοναχοί Ιάκωβος της Νισίβης (ο αποκαλούμενος και ως Μωυσής της Μεσοποταμίας, 13 Ιανουαρίου) και ο Ευγένιος ο Αιγύπτιος, ανακάλυψαν από κοινού μία μεγάλη σανίδα της κιβωτού του Νώε, την οποία ξέθαψαν σκάβοντας με τα χέρια και με την βοήθεια ενός χερουβείμ!
Ο όσιος Ιάκωβος ο αναχωρητής (26 Νοεμβρίου) ήταν τόσο εγκρατής, ώστε έκανε ένα μεγάλο θαύμα: «Απέβαλε την ανάγκην της φύσεως, ήτις εβίαζε μεν αυτόν να εκβάλη τα περιττώματα της κοιλίας». Ο άγιος αυτός δεν αφόδευε!
Οι αρχαίοι αυτοί αμόρφωτοι μοναχοί ήταν σε θέση να κάνουν τα πάντα. Με καθαγιασμένο ύδωρ και λάδι θεράπευαν ζώα και ανθρώπους. Έκαναν εξορκισμούς, θεράπευαν σεληνιασμένους, δαιμονισμένους, βασκανίες, παχυσαρκία, υδρωπικία, ουρολοιμώξεις, αιμορροΐδες, τύφλωση, αναπηρία, όλα αυτά με μία απάλειψη, με μία προσευχή, με ένα άγγιγμα. Φρέσκο ψωμί εξ ουρανού πήγαινε μόνο του (delivery) κάθε Κυριακή στην έρημο, πάνω στους στύλους, ή μέσα στα πηγάδια και στις σπηλιές, όπου ζούσαν οι ασκητές για να τους θρέψουν. Εξ ουρανού «delivery» διέθεταν ο όσιος Συμεών ο Θαυμαστορείτης (24 Μαΐου), ο όσιος ιερομάρτυς Έρασμος («ελάμβανε τροφήν δια των κοράκων», 2 Ιουνίου), πολλοί άλλοι, αλλά και η ίδια η Παναγία, την οποία έτρεφε «ξενοπρεπώς» ο Αρχάγγελος («Η Παρθένος διέμεινε χρόνους δώδεκα, τρεφομένη μεν ξενοπρεπώς από τον Aρχάγγελον Γαβριήλ με τροφήν ουράνιον», Συναξαριστής Εισοδίων της Θεοτόκου).
Οι επιφανέστεροι πατέρες της Εκκλησίας Αθανάσιος, Αμβρόσιος, Ιερώνυμος, Χρυσόστομος υποστήριζαν, ότι όποιος δεν πίστευε στα θαύματα αυτά ήταν πνευματικά διεστραμμένος. Οι πιο γνωστοί πατέρες της εκκλησίας υπερασπίζονταν τέτοια κείμενα ως μαρτυρίες και οι περισσότεροι αρχαίοι θεολόγοι τα θεωρούσαν εντελώς αληθινά. Ποτέ να μην ξεχνάμε επίσης, ότι και με τέτοια σκουπίδια προπαγάνδιζαν τον Χριστιανισμό και με τέτοια σκουπίδια εξαπλώθηκε και εδραιώθηκε η πνευματική και σωματική βαρβαρότητά του.
Με όλα αυτά είμαστε από ώρα χωμένοι βαθιά στο κεφάλαιο του ενός ξεχωριστού είδος μύθου: Το ψεύδος με φωτοστέφανο, την ηθοπλαστική λογοτεχνία, προ πάντων οι ιστορίες των αγίων, οι βίοι των αγίων.
Αυτό το κηφηναριό ο Χριστιανισμός προβάλλει ως πρότυπο στους νέους, ενώ θα έπρεπε να τους προβάλλει ως παραδείγματα προς αποστροφή και αποφυγή. Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος γράφει: «Και τώ όντι, μήπως δεν είδομεν πολλάκις εν τοις προηγουμένοις βιβλίοις τους μοναχούς εγκαταλείποντας τον ερημικόν βίον, πληρούντας τάς οδούς και τάς οικίας των πόλεων, αναμιγνυομένους εις τα πολιτικά πράγματα και άλλως ραδιουργούντας, ακολασταίνοντας; Έν γένει προϊόντος του χρόνου ο θεμελιώδης ασκητικός του βίου τούτου χαρακτήρ κατήντησεν εξαίρεσις. Συνήθως οι μοναχοί διήγον ήδη βίον άνετον και ευπαθή εις μοναστήρια πλούσια γενόμενα διά των πολλών κινητών και ακινήτων αναθημάτων, τα οποία αφιέρωνεν είς αυτά η των ανθρώπων ευλάβεια… Το δεινόν, το μέγα δεινόν, ενέκειτο είς τα κοινώς λεγόμενα μοναστήρια, διότι μυριάδες νέων συνέρρεον κατ’ έτος είς τα ενδιαιτήματα ταύτα της απραγμοσύνης, και ενίοτε της ακολασίας, οι πλείστοι ουχί υπό ζέοντος θρησκευτικού αισθήματος ή άλλης ανάγκης φερόμενοι αλλ’ ελαυνόμενοι υπό της είς την αργίαν και την τρυφήν ροπής» (4ο τόμος, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ»).
Ο καθείς από εμάς θα πρέπει ν’ αποβάλλει όλη αυτή την θρησκευτική παραφροσύνη απ’ την ψυχή του. Μετά θ’ ακολουθήσουν και οι Ρωμιοί ταγοί μας, αν κάποτε μπορέσουν κι αυτοί και ξεφύγουν απ’ την δαγκάνα της θρησκείας. Ζούμε σε μία τριτοκοσμική χώρα, που στραγγαλίζει ο,τιδήποτε ελληνικό ή άλλο πολιτισμικό στοιχείο και μας βυθίζει συνεχώς στο απόλυτο σκότος… Ας τελειώσουμε με μία σοφή φράση του φιλόσοφου Επίκουρου: «Είναι αισχρό να ζητάμε από θεούς αυτά, που μπορούμε να δώσουμε μόνοι μας στον εαυτό μας»…

«Η εγκληματική ιστορία του Χριστιανισμού» (Karlheinz Deschner)

Ο νευρωτικός «ηθικισμός» των Γερμανών

Παρ” όλα αυτά, τίποτε δεν μπορεί να με εμποδίσει να γίνω αδυσώπητος ξεστομίζοντας στους Γερμανούς μερικές τσουχτερές αλήθειες. Ποιος άλλος άραγε εκτός από μένα θα μπορούσε να το κάνει αυτό; Θέλω εδώ να μιλήσω για την ασέβεια τους μπροστά στην ιστορία. Πραγματικά οι Γερμανοί ιστορικοί δεν έχουν την πλατιά θεώρηση για την πορεία και τις αξίες του πολιτισμού, αλλά επειδή όλοι μαζί δεν έχουν καμία σταθερότητα πάνω στα θέματα της πολιτικής ή της εκκλησίας, έχουν φτάσει στο σημείο ν΄απεμπολούν όλες αυτές τις καθολικές απόψεις. Ως πρωταρχικός όρος γι΄ αυτούς είναι να είναι κανένας Γερμανός, ν΄ανήκει δηλαδή στη φυλή, και μόνο τότε του επιτρέπουν να μιλάει για όλες τις αξίες και όλες τις αντι-αξίες της ιστορίας, και συνεπώς να τις προσδιορίζει κιόλας. Η έννοια «Γερμανός» αποτελεί ένα επιχείρημα, πρόκειται για ένα αξίωμα, και ιστορικά οι Γερμανοί αντιπροσωπεύουν την «ηθική τάξη», ενώ σε σύγκριση με το imperium Romanum είναι φορείς της ελευθερίας. Αυτοί αποκατέστησαν την ηθική τάξη, την «κατηγορική προσταγή» σε σύγκριση με το δέκατο όγδοο αιώνα. Και βέβαια υπάρχει ένας τρόπος να γράφεται η ιστορία, όπως υπάρχει και η ιστοριογραφία της Αυλής και ο κύριος φον Τράιτσκε ο οποίος δεν κοκκινίζει καθόλου σχετικά μ΄αυτό το θέμα. Τώρα τελευταία βέβαια μια γνώμη ενός ανόητου, μια φράση ενός Σουάβου ειδήμονα της αισθητικής (που ευτυχώς πέθανε), έκανε το γύρο των εφημερίδων σαν μια αλήθεια την οποία κάθε Γερμανός πρέπει ν΄αποδεχτεί: «Η Αναγέννηση και η Μεταρρύθμιση αλληλοσυμπληρώνονται: και οι δυο μαζί αποτελούν την αισθητική και ηθική αναγέννηση».

 

Ακούγοντας τέτοιες φράσεις, χάνω την υπομονή μου και αισθάνομαι ζωηρή επιθυμία νιώθοντας την υποχρέωση να πω σε όλους τους Γερμανούς όλα όσα βαραίνουν την συνείδηση τους.

Οι Γερμανοί εδώ και τέσσερις αιώνες ευθύνονται για όλα τα εγκλήματα που έγιναν σε βάρος του πολιτισμού. Κι αυτό οφείλεται στη μεγάλη τους δειλία μπροστά στην πραγματικότητα, που δεν είναι παρά δειλία η οποία πηγάζει από την έλλειψη ειλικρίνειας που τους έγινε ενστικτώδης λόγω του «ιδεαλισμού τους». Οι Γερμανοί στέρησαν την Ευρώπη από τη συγκομιδή της τελευταίας εποχής, της εποχής της Αναγέννησης, διαστρεβλώνοντας αυτή την έννοια σε μια στιγμή που οι αξίες της αποδοχής και της κατάφασης είχαν νικήσει εξασφαλίζοντας το μέλλον και κλείνοντας μέσα τους όλες τις δυνάμεις της ζωής, αφού είχαν παλέψει εναντίον των δυνάμεων της παρακμής. Ο μοιραίος αυτός καλόγερος, ο Λούθηρος, αποκατέστησε την εκκλησία και το χριστιανισμό την ώρα που πλησίαζε στο θάνατο, πράγμα που είναι χίλιες φορές χειρότερο. Ναι, μάλιστα, το χριστιανισμό, αυτή την άρνηση της θέλησης για τη ζωή, που μεταμορφώθηκε σε θρησκεία.

Ο Λούθηρος, ο ασκητικός αυτός καλόγερος, ακριβώς λόγω της αδυναμίας του επιτέθηκε κατά της εκκλησίας, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να την αποκαταστήσει. Οι καθολικοί καθιέρωσαν γιορτές προς τιμήν του και μάλιστα συνέθεσαν θεατρικά έργα για αυτόν, τα Μυστήρια του Λούθηρου. Ο Λούθηρος και η αναγέννηση των ηθικών αξιών. Στο καλό να πάει και η ψυχολογία! Οι Γερμανοί χωρίς αμφιβολία είναι ιδεαλιστές. Με μεθοδικότητα και θάρρος, με επιστημονική σκέψη, κατόρθωσαν ν΄ανοίξουν μονοπάτια και να επιστρέψουν στο παλιό τους «ιδανικό», συμβιβάζοντας την αλήθεια με το «ιδανικό». Κι αυτό το κατάφεραν με μεθόδους που το μόνο που πέτυχαν ήταν να δικαιώσουν το διωγμό και τη νόθευση της επιστήμης.

Ο Καντ και ο Λάιμπνιτς καθυστέρησαν περισσότερο από κάθε άλλον την αποκατάσταση της πνευματικής ισορροπίας της Ευρώπης.

Τελικά, στη γέφυρα εκείνη που ενώνει δυο αιώνες παρακμής εμφανίστηκε μια εξασθενημένη, ολοκληρωμένη μεγαλοφυϊα με ανώτερη θέληση, ώστε να μπορεί να παρέχει στην Ευρώπη μια πολιτική και οικονομική ενότητα, με σκοπό την κυριαρχία ολόκληρου του κόσμου μέσω των «απελευθερωτικών πολέμων», στερώντας την Ευρώπη από το υπέροχο πνεύμα που ξεπήδησε από τον Ναπολέοντα. Στο γεγονός αυτό οφείλεται πως, από τότε, η συνείδηση των Γερμανών βαραίνει με καθετί που είναι αντίθετο προς τον πολιτισμό, όπως κάθε εθνικιστικός παραλογισμός ή νευρωτικός εθνικισμός, απ΄τον οποίο πάσχει η Ευρώπη, διαιωνίζοντας τη μονοτονία των μικρών κρατών και της μικροπολιτικής. Από την Ευρώπη αφαίρεσαν και το πνεύμα της και την ορθή φρόνηση της και τελικά την έσπρωξαν σε αδιέξοδο. Ποιος, λοιπόν, εκτός από μένα, μπορεί να ξέρει τον τρόπο με τον οποίο θα βγει η Ευρώπη απ΄το αδιέξοδο; Ποιος είναι αυτός που κατέχει μια τόσο μεγάλη αποστολή, μια αποστολή που θα μπορέσει να ξαναφέρει μαζί όλους τους λαούς;

Φρ. Νίτσε – Ιδε ο Άνθρωπος, απόσπασμα από το κεφάλαιο «Η περίπτωση Βαγκνερ» 2

Γιατί πονάει η αγάπη;

Όποιος έχει βιώσει κάποια ερωτική απογοήτευση, γνωρίζει πολύ καλά πόσο πονάει η αγάπη. Τώρα οι ειδικοί μπορούν να εξηγήσουν και για ποιον λόγο συμβαίνει αυτό.

Από τα ευρήματα μιας νέας μελέτης, οι ειδικοί κατέληξαν σε μια νέα θεωρία σύμφωνα με την οποία η «ορμόνη της αγάπης» είναι ο βασικός υπεύθυνος για τον ψυχολογικό πόνο που μας προκαλεί το συναίσθημα αυτό.

Πρόκειται για την ορμόνη οξυτοκίνη, η οποία λέγεται και ορμόνη της αγάπης καθώς συμβάλει στο ”δέσιμο” της μητέρας με το μωρό, αλλά και μεταξύ των ερωτικών συντρόφων.

Όπως προέκυψε από τη μελέτη είναι ακόμη υπεύθυνη για τον φόβο και το άγχος του αποχωρισμού, αλλά και εν κατακλείδι για τον πόνο που προκαλεί η αγάπη.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες από την Ιατρική Σχολή Feinberg του Πανεπιστημίου Northwestern, μια από τις λειτουργίες της οξυτοκίνης είναι η ενίσχυση των κοινωνικών αναμνήσεων σε μια περιοχή του εγκεφάλου.

Όταν μία εμπειρία που βιώνουμε είναι ψυχικά επώδυνη, η οξυτοκίνη ενεργοποιεί ένα τμήμα του εγκεφάλου που ενισχύει την ανάμνηση της.

Η ορμόνη αυτή είναι και ο λόγους που νιώθουμε ανασφάλεια όταν ξεκινάει μια νέα σχέση, αναφέρουν οι ειδικοί.

Ακόμη η ορμόνη της αγάπης ευθύνεται για τα συναρπαστικά συναισθήματα που υπάρχουν σε μια σχέση, αλλά και για τα δυσάρεστα συναισθήματα μιας ερωτικής απογοήτευσης

Το κλείσιμο της Πλατωνικής Ακαδημίας από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ιουστινιανό (529 μ.Χ)

Το κλείσιμο της Πλατωνικής Ακαδημίας των Αθηνών το 529 μ.Χ από τον χριστιανό Αυτοκράτορα της ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο) Ιουστινιανό, αποτελεί δίχως αμφιβολία ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της γνώσης…

Στις αρχές του 528 μ.Χ. ο Ιουστινιανός που είχε πάρει την αυτοκρατορική θέση στο Βυζάντιο, επέβαλε την κωδικοποίηση όλων των νόμων και διατάξεων του Ρωμαϊκού δικαίου που κατά περίπτωση είχαν θεσπιστεί. Έτσι νόμοι παλιοί, νόμοι αντιπαγανιστικοί και λόγω παρελθόντος του χρόνου ανενεργοί, έγιναν ξαφνικά επίκαιροι. Στις αρχές της άνοιξης του 529 μ.Χ. τα αποτελέσματα αυτής της εργασίας άρχισαν να γίνονται ορατά. Εντός 14 μηνών η δεκαμελής νομική επιτροπή υπό τον υπουργό Τριβωνιανό (υπουργός παιδείας) εκτέλεσε την αποστολή της και παρουσίασε τη πρώτη έκδοση του Ιουστινιάνειου κώδικα ο οποίος επικυρώθηκε από τον αυτοκράτορα τον Απρίλιο του 529 μ.Χ. Κι ενώ ο αυτοκράτορας προετοιμαζόταν να εισηγηθεί στην επιτροπή την επεξεργασία των Πανδεκτών, έδωσε εντολή να σταλούν αντίγραφα του κώδικα σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας και φυσικά και στην Αθήνα.

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Ιουστινιανός ανέβηκε στο θρόνο όταν με σαφήνεια εκδηλώθηκε η τρομερή του σκέψη να οδηγήσει τα εκατομμύρια των υπηκόων του, με το καλό ή με το άγριο, στον Χριστιανισμό. Αυτό το αίσθημα ελευθερίας και ανεξιθρησκίας που υπήρχε στην Αθήνα ήταν που δεν μπορούσε να ανεχθεί ο Ιουστινιανός. Η Εθνική λατρεία είχε απαγορευθεί από την εποχή του Θεοδόσιου, αλλά μέχρι τότε δεν είχε επιβληθεί στο λαό η υποχρέωση θέλουν δεν θέλουν να γίνουν Χριστιανοί. Κάποιος ασήμαντος επίσκοπος με το όνομα Ιωάννης, το 528 μ.Χ. με εντολή του αυτοκράτορα ανέλαβε μια έρευνα, όπου ανακάλυψε ότι στην Κωνσταντινούπολη και στα ευγενή στρώματα της κοινωνίας υπήρχαν αρκετοί οπαδοί του θρησκευτικού ελληνισμού. Αργότερα το 552 μ.Χ. ο ίδιος επίσκοπος εστάλη στην Μικρά Ασία σαν ιεραπόστολος εφοδιασμένος με αυτοκρατορικά διατάγματα και εντός 2 μηνών οδήγησε βίαια στο βάφτισμα 70.000 ανθρώπους (Gieseller Lehrd, Kirchengeschichte Μερ. Α’, τμήμα Β’, σελίδα 344).
Εξαιτίας αυτής της έρευνας του επισκόπου Ιωάννη εξαπολύθηκε ένας φοβερός κι ανελέητος διωγμός κατά των Ελλήνων εθνικών. Ειδοποιήθηκαν όλες οι αυτοκρατορικές αρχές να βρουν και να τιμωρήσουν τα ασεβήματα της Ελληνικής θρησκείας σύμφωνα με το νόμο. Κάθε δωρεά σε Εθνικό, κάθε διαθήκη βάση της οποίας κληρονομούσε περιουσία ένας Εθνικός θεωρούνταν άκυρη και το κληροδότημα δημευόταν υπέρ του βασιλικού ταμείου. Οι θυσίες προς τους θεούς τιμωρούνταν με θάνατο. Διατάχθηκαν όσοι δεν έχουν βαπτισθεί να προσέλθουν στο Χριστιανισμό, ενώ όλοι οι αιρετικοί και οι Εθνικοί αποκλείονταν από κάθε αξίωμα και στρατιωτική θέση. Τέλος δε απαγορεύθηκε να διδάσκουν οποιαδήποτε επιστήμη “οι νοσούντες την Ελληνική μανία”.
Ένα μικρό απόσπασμα απο τους κώδικες του Ιουστινιανού

“Να κλείσουν όλοι οι ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης. Αν κάποιος με οποιαδήποτε δύναμη παραβεί (αυτόν τον νόμο) θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό“.
(Ιουστινιάνειος Κώδικας 1.11 : αυτοκράτωρ Κωνστάντιος Α’ προς Ταύρο. Έπαρχον του Πραιτωρίου, Δεκέμβριος 534 μ.Χ.)

Μεταξύ της 1ης Σεπτεμβρίου και της 31ης Δεκεμβρίου του 529 μ.Χ. φθάνει στην Αθήνα το αυτοκρατορικό διάταγμα βάσει του οποίου αποκλείονταν οι Μούσες από την πατρίδα του Πλάτωνα και του Δημοσθένη, έως την τέταρτη δεκαετία του δεκάτου ένατου αιώνα (1840) όταν η Ελλάδα, ελεύθερο πλέον κράτος, έφτιαξε στην Αθήνα δικό της Πανεπιστήμιο. Το διάταγμα αυτό όχι μόνο απαγόρευε την οποιαδήποτε μορφή διδασκαλίας της φιλοσοφίας, αλλά για να γίνει πιο ισχυρό, διέτασσε να δημευθεί όλη η περιουσία της Πλατωνικής σχολής, περιουσία που προέρχονταν από αφιερώματα όσων εκτιμούσαν το έργο της.
Η Ακαδημία και η φιλοσοφία ανέκαθεν ήτανε ακμάζουσες στην Αθήνα, τόσο ακμάζουσες που δεν έκλεισαν ούτε και μετά την καταστροφή της Αθήνας από τους Έρουλους το 267 μ.Χ. Ακόμα και τα γενέθλια του Πλάτωνος και του Σωκράτους εορταζόντουσαν στον 5ο και πιθανώς και στον 6ο αιώνα με συμπόσια και ομιλίες σχετικά με την ελληνική Γραμματεία. Από τη στιγμή που οι φιλοσοφικές σχολές και οι φοιτητές τους αποτελούσανε τη ραχοκοκαλιά του Αθηναϊκού πληθυσμού υπήρχε ελάχιστη πιθανότητα για να αναδειχθεί μια νέα θρησκεία. Μπορεί ο χριστιανισμός να ήτανε η επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας αλλά ακόμα και τότε το πιο εντυπωσιακό τμήμα των όσων είχανε απομείνει από την αυτοκρατορία τον 4ο και 5ο αιώνα στην Αθήνα είναι ουσιαστικώς ο παγανιστικός τους χαρακτήρας. Αυτός ο παγανιστικός χαρακτήρας υπήρχε κυρίως λόγω της Νεοπλατωνικής Ακαδημίας, η οποία κυριαρχούσε και ήτανε η πιο κραταιά αντι-χριστιανική δύναμη στην Αθήνα. Εφ’ όσον κυριαρχούσε η Ακαδημία και η ελεύθερη σκέψη δε θα μπορούσε ποτέ να επικρατήσει ο χριστιανισμός. Έπρεπε λοιπόν να «βγει από τη μέση» όπως θα λέγαμε σήμερα.
Αρχαιολογικές έρευνες που γίνανε στη δεκαετία του ’70, έδειξαν ότι πηγάδια μέσα στην αγορά ήτανε ασφυκτικώς γεμάτα με σχεδόν άθικτα αγάλματα και προτομές.Αυτό σημαίνει ότι αυτό έγινε με την έκδοση του εδίκτου το 529 μ.Χ. Οι εθνικοί εκείνης της εποχής, λόγω του επικείμενου ολέθρου που θα επέφερε το έδικτο του Ιουστινιανού, κρύψανε τα αγάλματα μέσα σε πηγάδια με σκοπό να τα σώσουνε και να τα επαναφέρουνε αργότερα, όταν ίσως θα ηρεμούσανε τα πράγματα. Γενικώς εκείνη την εποχή βλέπουμε μια ανεξήγητη αρνητική κινητικότητα όσον αφορά την Αθήνα. Κτήρια εγκαταλείπονται, αγάλματα κρύβονται στα πηγάδια, εκδίδονται έδικτα κατά των εθνικών, φιλόσοφοι εγκαταλείπουνε την Αθήνα.Έχοντας λοιπόν γνώση των αρχαιολογικών και λογοτεχνικών αποδείξεων δεν είναι καθόλου δύσκολο να εξηγήσουμε γιατί τέτοιο μένος κατά της φιλοσοφικής σχολής των Αθηνών. Στην Αθήνα υπήρχε εύρωστη εθνική παράδοση αιώνων που την έκαναν λιγότερο επιρρεπή στο χριστιανισμό από τις υπόλοιπες πόλεις στα ανατολική της Μεσογείου. Κατά πάσα πιθανότητα εκκλησίες δεν χτίζονταν επισήμως μέχρι και τον έκτο αιώνα.
Δυστυχώς όμως η Αθήνα ανήκε στην Αχαϊκή Επαρχία, όπου η πολιτική της σκηνή άρχισε να διακατέχεται κυρίως από χριστιανούς. Και ακόμα χειρότερα, διοικητικές αλλαγές είχανε δημιουργήσει ένα σύστημα τοπικών κυβερνήσεων όπου οι χριστιανοί πολίτες και ο χριστιανικός κλήρος είχανε προτεραιότητα. Μέσα σε αυτό το κλίμα οι χριστιανοί άρχισαν να επιτίθενται σε προεξέχοντες φιλοσόφους όπως ο Πρόκλος και ο Ηγίας. Ο Μαρίνος επίσης αναγκάστηκε να καταφύγει στην Επίδαυρο «δια τη στάσιν του» όπως μας πληροφορεί ο Δαμάσκιος. Οι πολιτικές περιστάσεις και τα ιστορικά προηγούμενα δείχνουνε ότι το κλείσιμο της Σχολής το 529 ήτανε η αποκορύφωση ενός αιώνος σποραδικών προσπαθειών των χριστιανών να σπιλώσουνε και να επιτεθούνε στις ιδέες των εθνικών, με διωγμούς, δηώσεις και έδικτα.
Έτσι το Πανεπιστήμιο Αθηνών πραγματικά τελείωσε το βίο του και από το πλήγμα αυτό περισσότερο πόνεσαν οι 7 σοφοί καθηγητές της Ακαδημίας οι οποίοι μη μπορώντας να διανοηθούν ότι θα συνεχίσουν τη ζωή του βαπτιζόμενοι Χριστιανοί, μετακόμισαν στην Περσία. Εκεί βασίλευε ο βασιλιάς Χοσρόης ο Α’ ο οποίος μελετούσε τα αρχαία Ελληνικά κείμενα και υπόγραφε ως “Χοσρόης ο Έλλην”. Όταν διαπραγματεύτηκε τη σύναψη ειρήνης με τους βυζαντινούς το 532.μ.Χ., αξίωσε να τεθεί σαν όρος στη συνθήκη ειρήνης, η επιστροφή των 7 σοφών στην πατρίδα τους και η προστασία τους μέχρι το τέλος της ζωής τους, και ορισμένοι από αυτούς συνέγραψαν σημαντικά έργα.
Έτσι κλείνει και η τελευταία σελίδα στην ένδοξη ιστορία της Πλατωνικής Ακαδημίας και μαζί με αυτήν έφτασε οριστικά και το τέλος της γνώσης, της παιδείας, του πολιτισμό και της ανταλλαγής ιδεών για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Η ανθρωπότητα μπαίνει πλέον στην χειρότερη φάση της ιστορίας της. Tήν εποχή του σκοταδισμού…
πηγές: