Όταν χαιρετώ έναν θρησκομανή <θρησκόληπτο>, αισθάνομαι την ανάγκη να πλύνω τα χέρια μου...
Ο Φρήντριχ Νίτσε υπήρξε ένας από τους πολυσχιδείς σύγχρονους στοχαστές με τη μεγαλύτερη ακτινοβολία, μια μεγαλοφυή και εκκεντρική προσωπικότητα ως άνθρωπος.
Οι ανατρεπτικές του σκέψεις και η κριτική που ασκούσε στη θρησκεία, τη φιλοσοφία και την ηθική, μελετήθηκαν με μεγάλο ενδιαφέρον από Ευρωπαίους φιλόσοφους, οι οποίοι άντλησαν πολλά στοιχεία στα δικά τους έργα.
Ο Φρήντριχ Νίτσε, ο Σίγκμουντ Φρόυντ και ο Καρλ Γιουνγκ αποτελούν τρεις από τις πιο επιδραστικές μορφές στη διαμόρφωση της σύγχρονης ψυχολογίας και κατανόησης του ανθρώπινου νου.
Αν και ο Νίτσε ήταν φιλόσοφος, θεωρείται «πρωτο-ψυχολόγος», του οποίου οι ιδέες για το ασυνείδητο, τα ένστικτα και την ηθική επηρέασαν βαθύτατα τόσο τον Φρόυντ όσο και τον Γιουνγκ.
Στο πρώτο βιβλίο του <Η γέννηση της τραγωδίας> υποστήριξε, ότι η Ελληνική τραγωδία προήλθε από τη συγχώνευση του απολλώνειου και του διονυσιακού στοιχείου!
Πρόκειται για ένα από τα πιο επιδραστικά σύγχρονα κείμενα για τον ελληνικό πολιτισμό, τον οποίο θαύμαζε.
Ο Φρήντριχ ΝΙΤΣΕ εξαπολύει μύδρους εναντίον του Χριστιανισμού του Παύλου και των Ιερέων του.
[Deus, qualem Paulus creavit, dei negatio...]
Μετάφραση από τα Λατινικά...
[Ο Θεός, όπως τον δημιούργησε ο Παύλος, είναι η άρνηση του Θεού..]
Ο Νίτσε υποστηρίζει ότι ο Απόστολος Παύλος διαστρέβλωσε το μήνυμα του Ιησού, δημιουργώντας έναν θεό της εκδίκησης που αρνείται τη ζωή και την πραγματικότητα.
Ερμηνεύοντας την φράση του:
α) Ο Νίτσε θεωρεί ότι ο Παύλος μετέτρεψε τον Χριστιανισμό από μια καλή είδηση (ευαγγέλιο) σε μια θρησκεία που βασίζεται στην ενοχή, την καταδίκη και τον θάνατο.
β) Ο Θεός που παρουσιάζεται από τον Παύλο (ο Παύλειος Θεός) θεωρείται από τον Νίτσε ως το ακριβώς αντίθετο της ζωτικής, θετικής έννοιας του θείου. Είναι ένας θεός που απορρίπτει τον κόσμο, την πραγματικότητα και τις φυσικές ορμές του ανθρώπου.
γ) Η φράση του <ο Θεός, όπως τον δημιούργησε ο Παύλος, είναι η άρνηση του Θεού} αποτελεί μέρος της σφοδρής επίθεσης του Νίτσε στον χριστιανικό θεσμό και τη δημιουργία του Παύλου, τον οποίο θεωρεί τον πραγματικό ιδρυτή του δόγματος που καταπολεμά τη σοφία του κόσμου.
Αν κάποιος μας έδειχνε αυτόν τον χριστιανικό Θεό, θα ήμασταν ακόμα λιγότερο διατεθειμένοι να τον πιστέψουμε.
Αυτό που μας ξεχωρίζει δεν είναι ότι δεν μπορούμε να βρούμε τον Θεό, είτε στην ιστορία, είτε στη φύση, είτε πίσω από τη φύση, αλλά ότι θεωρούμε αυτό που έχει τιμηθεί ως Θεός, όχι ως «θείο», αλλά ως αξιολύπητο, ως παράλογο, ως επιζήμιο, όχι ως απλό λάθος, αλλά ως έγκλημα κατά της ζωής.... Αρνούμαστε ότι ο Θεός είναι Θεός...
Ένα τέτοιο θρήσκευμα όπως ο Χριστιανισμός, που δεν αγγίζει την πραγματικότητα σε κανένα σημείο και που διαλύεται τη στιγμή που η πραγματικότητα διεκδικεί τα δικαιώματά της σε οποιοδήποτε σημείο, πρέπει αναπόφευκτα να είναι ο θανάσιμος εχθρός της «σοφίας αυτού του κόσμου», δηλαδή της επιστήμης !
Ο Θεός που ο Παύλος εφηύρε για τον εαυτό του, ένας Θεός που μείωσε τη σοφία αυτού του κόσμου, ειδικά οι 2 μεγάλοι εχθροί της δεισιδαιμονίας, η ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ και η ΙΑΤΡΙΚΗ.
Ο Παύλος θέλει να απαλλαγεί από τη <σοφία αυτού του κόσμου>, οι εχθροί του είναι οι καλοί φιλόλογοι και γιατροί της Αλεξανδρινής σχολής, εναντίον τους κάνει τον πόλεμό του.
Στην πραγματικότητα, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ή ΓΙΑΤΡΟΣ χωρίς να είναι και ΑΝΤΙ...χριστιανός!
1) Ως φιλόλογος βλέπει την <ΑΠΑΤΗ> πίσω από τα «ιερά βιβλία»...!
2) Ως γιατρός βλέπει πίσω το <ΑΝΙΑΤΟ> από τον φυσιολογικό εκφυλισμό του τυπικού χριστιανού.
Ο Φρήντριχ Νίτσε θεωρούσε τους ιερείς ως τους κύριους υπεύθυνους για την επιβολή μιας <αντι-φυσικής> ηθικής, χαρακτηρίζοντάς τους «ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΤΕΣ> της ζωής και εκφραστές της <ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑΣ> (ressentiment) κατά των ισχυρών, υποστηρίζοντας ότι χρησιμοποιούν το θεό και το <ΕΠΕΚΕΙΝΑ> για να κρατούν τους ανθρώπους ΔΟΥΛΟΥΣ και αδύναμους.
1) Ο Νίτσε βλέπει τον ιερέα ως έναν τύπο ανθρώπου που, προκειμένου να εξουσιάζει, χρειάζεται να «αρρωστήσει» το πνεύμα των ανθρώπων, στρέφοντάς τους ενάντια στα φυσικά τους ένστικτα.
2) Ο Νίτσε κατηγορεί τους ιερείς ότι ενώ κηρύττουν «μην κρίνεις», στην πραγματικότητα κρίνουν και καταδικάζουν τα πάντα στο όνομα ενός θεού.
3) Ο ιερέας, κατά τον Νίτσε, προωθεί την άρνηση της ζωής, της γης και της φύσης, προβάλλοντας ως «αρετή» την ταπεινοφροσύνη και την υποταγή, αποδυναμώνοντας έτσι τη «βούληση για δύναμη».
4) Στην ανάλυσή του, ο ιερέας αποκτά ισχύ μόνο όταν η «ασθένεια» (η αδυναμία) εξαπλώνεται, λειτουργώντας ως ο «σωτήρας» που όμως συντηρεί αυτή την ίδια την αδυναμία για να διατηρήσει την εξουσία του.
Ουσιαστικά, ο Νίτσε θεωρεί την ιεροσύνη ως τον μηχανισμό που μετέτρεψε την αυθόρμητη χαρά της ζωής σε ενοχή και «αμαρτία».
Νίτσε, The Antichrist
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου