Η ψυχή χρειάζεται χώρο για να αναπνεύσει

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου η αληθινή εξέλιξη δεν έρχεται από το να εμμένουμε στις προσκολλήσεις μας αλλά από το τι είμαστε πραγματικά διατεθειμένοι να αφήσουμε πίσω.

Γιατί η ψυχή χρειάζεται χώρο για να αναπνεύσει.

Το να αφαιρούμε τα περιττά δεν σημαίνει απώλεια· σημαίνει απελευθέρωση.

Κάθε αντικείμενο, κατάσταση που δεν μας εξυπηρετεί, κάθε συνήθεια, κάθε ανθρώπινη σχέση που δεν μας εξελίσσει, μας επιβαρύνει απομακρύνοντας μας από την αισιόδοξη αίσθηση, την απόλαυση και χαρά της ζωής.

Οτιδήποτε και οποιοσδήποτε δεν μας επιτρέπει να υπάρξουμε με τους όρους που εμείς θέλουμε, μας εγκλωβίζει στον αέναο κύκλο μιας δυσλειτουργικής χαμηλής παλμοδόνησης.

Δεν είναι σκληρότητα να απομακρυνόμαστε· είναι σεβασμός στο δικό μας φως.

Κάποιες παρουσίες θολώνουν τον ορίζοντα, μας κρατούν χαμηλά, μας γεμίζουν υπονοούμενα, παραπλάνηση και αχρείαστο δράμα και θόρυβο.

Όμως η ζωή δεν είναι φτιαγμένη για να την ξοδεύουμε σε σχέσεις που εξαντλούν αντί να εμπνέουν.

Υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι αφαιρώντας το περιττό, το ουσιαστικό θα αναδυθεί.

Εμείς στην καθαρότητα μας — πιο ήρεμοι, πιο αληθινοί προσελκύοντας ανθρώπους και καταστάσεις που μας αποδέχονται ακριβώς όπως είμαστε χωρίς να μας αποδυναμώνουν .

Και μέσα σε αυτή τη γαλήνια απλότητα ανακαλύπτουμε πως η ελευθερία δεν κερδίζεται προσθέτοντας, αλλά αφαιρώντας ότι δεν μας σέβεται και δεν μας εκτιμά.

Έτσι ανοίγει ο δρόμος:

Όχι με βάρη, αλλά με χώρο.

Όχι με πλήθος, αλλά με ποιότητα.

Όχι με θόρυβο, αλλά με καθαρή, δική μας σιωπή.

Πάντα μέσα από το κανάλι της αγάπης και της καλοσύνης.

Μπορεί να είσαι ο πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος στον κόσμο.

Μπορεί να μην αντέχεις να κακοκαρδίσεις κάποιον.

Μπορεί να γίνεσαι χαλί ακόμα και σ’ εκείνον που σου φέρεται αχάριστα.

Μην αλλάξεις ποτέ αυτό που είσαι.

Όμως βάλε κάποια όρια στον εαυτό σου.

Αν συνεχίσεις να χειροκροτείς τον αχάριστο, θα γίνει χειρότερος.

Αν συνεχίσεις να υπομένεις τη συμπεριφορά του, γίνεται διπλή ζημιά, σε σένα και σ’ εκείνον.

Αν θες να διορθώσεις τα πράγματα και εφόσον γνωρίζεις τον σωστό δρόμο, οδήγησέ τα όλα προς τα κει. Μην τα αφήνεις όλα στα χέρια κάποιου που σου δείχνει πως ξέρει εκατό τοις εκατό τον τρόπο να πληγώνει. Σταμάτα τον. Για να μην κάνει και άλλους να υποφέρουν.

Λέγοντας συνεχώς «δεν πειράζει», «δεν το ήθελε», εσύ δείχνεις όλη σου την κατανόηση. Αν όμως εκείνος, όποιος κι αν είναι αυτός, εκμεταλλεύεται το καλό του χαρακτήρα σου και συνεχίζει να σε πονά, είτε με λόγια, είτε με πράξεις, απομάκρυνε τον.

Θα νιώσει τη σιωπή σου, θα αναρωτηθεί γιατί, ίσως συνειδητοποιήσει τα λάθη του, ίσως αλλάξει, ίσως κάποτε σ’ ευχαριστήσει για το καλό που του έκανες, δεν θα είναι πια αχάριστος, θα μάθει να εκτιμά!

Αν δεν αλλάξει, δεν ευθύνεσαι εσύ. Η ζωή θα του δώσει κι άλλες ευκαιρίες. Όμως δε γίνεται να υποκλίνεσαι σ’ αυτά που κάνουν τον άνθρωπο χειρότερο και μέσα εκεί να χειροτερέψεις κι εσύ. Ο δρόμος εκείνων που είναι αχάριστοι δεν είναι δικός σου.

Δε γίνεται να είσαι και με το καλό και με το κακό. Μείνε σ’ αυτά που σε κάνουν άνθρωπο με ωραία ψυχή, μην μπερδεύεσαι με εκείνα που την ασχημαίνουν.