Ο χριστιανισμός έχει εφαρμόσει άψογα την μηχανική του παραμυθιού με την σοβαροφανή επανάληψη του ψεύδους ως «αλήθειας»

Οι "πάνσοφοι" στην σημερινή Ελλάδα λένε να αποδεχτούμε τον χριστιανισμό, μέσω μιας "συνθετικής" οπτικής...κι εγώ τους ρωτώ, τι να συνθέσουμε; Δεδομένου ότι ο χριστιανισμός:

1.) Είναι ανθελληνικό παραμύθι
2.) Είναι εγκληματικό παραμύθι
3.) Είναι μισογυνικό παραμύθι
4.) Είναι πατριαρχικό παραμύθι
5.) Είναι κερδοσκοπικό παραμύθι
6.) Είναι δογματικό παραμύθι
7.) Είναι σκοταδιστικό παραμύθι
8.) Είναι υποκριτικό παραμύθι

Ας τα δούμε συνοπτικά, για να μην «κουράσω»:

1. Ανθελληνικό παραμύθι

Το χριστιανικό αφήγημα αντικαθιστά την αρχαία ελληνική παράδοση, τις αξίες και τη λογική (φιλοσοφία, επιστήμη, τέχνη) με μια θεοκρατική θεώρηση. Παρουσιάζει τον ελληνικό πολιτισμό ως «αμαρτωλό» και «ειδωλολατρικό», εξοβελίζοντας την πνευματική κληρονομιά που βασίζεται στη λογική και την παρατήρηση.

2. Εγκληματικό παραμύθι

Η ιστορική εμπλοκή της Εκκλησίας σε διωγμούς, σταυροφορίες, καύσεις βιβλίων και «αιρετικών», υποχρεωτικές ιεραποστολές, κοινωνικό έλεγχο, κλπ, δείχνει ότι η όποια ηθική διδασκαλία συχνά αναιρείται στην πράξη. Επίσης, η θεολογική άποψη ότι η «αμαρτία» δικαιολογεί βία ή καταπίεση δημιουργεί ένα πλαίσιο εγκληματικής υποκρισίας.

3. Μισογυνικό παραμύθι

Ο χριστιανισμός διατηρεί γραφές και δομές που υποτιμούν, υποβιβάζουν και περιορίζουν τη θέση της γυναίκας. Ιεραρχικά είναι αποκλεισμένη από θέσεις εξουσίας έως κατώτατου κλήρου, με εκκλησιαστικά υπαγορευμένο τον ρόλο της στο σπίτι και την οικογένεια. Οι κοινωνικοί κανόνες που πηγάζουν από τη θρησκεία αναπαράγουν στερεότυπα και ανισότητες.

4. Πατριαρχικό παραμύθι

Το ίδιο το σύστημα εξουσίας είναι ανδροκρατικό και θεμελιωμένο σε ιεραρχίες που αποκλείουν τη δημοκρατική συμμετοχή. Η «θεία εντολή» χρησιμοποιείται για να νομιμοποιήσει την εξουσία λίγων επί των πολλών.

5. Κερδοσκοπικό παραμύθι

Η θρησκεία μετατρέπεται σε οικονομικό εργαλείο: ενορίες, μονές, εορτές, δωρεές, ακίνητα και εκκλησιαστικά ταμεία λειτουργούν με κερδοσκοπικό τρόπο. Η υποτιθέμενη ηθική διδασκαλία χρησιμοποιείται για να νομιμοποιήσει οικονομικά συμφέροντα.

6. Δογματικό παραμύθι

Το δόγμα επιβάλλεται ως απόλυτη αλήθεια, χωρίς δυνατότητα αμφισβήτησης. Η λογική και η κριτική θεωρούνται αμαρτία ή πλάνη, καθιστώντας κάθε «σύνθεση» τεχνητή, γιατί δεν μπορείς να συνδυάσεις αμφισβήτηση με αφοσίωση στο δόγμα.

7. Σκοταδιστικό παραμύθι

Η γνώση περιορίζεται στο πλαίσιο του δόγματος. Η επιστήμη, η φιλοσοφία και η ιστορική αλήθεια αντιμετωπίζονται ως δευτερεύουσες ή επικίνδυνες. Η λογική αντικαθίσταται από πίστη χωρίς επαλήθευση, υποβαθμίζοντας τη σκέψη σε παθητική αποδοχή.

8. Υποκριτικό παραμύθι

Η θρησκευτική πρακτική συχνά απέχει από την φερόμενη ηθική διδασκαλία: διδάσκουν αγάπη και ταπεινότητα, ενώ οι κοινωνικές πράξεις περιλαμβάνουν βία, εκμετάλλευση, και αποκλεισμούς. Αυτή η αντίφαση καθιστά αδύνατη την «αποδοχή» με ειλικρίνεια. Αποδέχεσαι είτε την υποκρισία είτε τη λογική.

Επομένως, η όποια προσπάθεια να «συνθέσουμε» χριστιανισμό με λογική ή φιλοσοφική οπτική στην πράξη αποτυγχάνει, γιατί τα βασικά δομικά στοιχεία του παραμυθιού (δογματισμός, πατριαρχία, μισογυνισμός, σκοταδισμός, υποκρισία) αντιφάσκουν με την κριτική σκέψη.

Οποιαδήποτε «θετική σύνθεση» αφαιρεί ή παραγνωρίζει και το ίδιο το πλαίσιο που καθιστά τον χριστιανισμό δόγμα. Άρα, η «αποδοχή» του χριστιανισμού ως πραγματικότητας δεν είναι θέμα προσωπικής στάσης· είναι ζήτημα λογικής και ιστορικής ακεραιότητας: δεν μπορεί να γίνει χωρίς να παραβλέψεις τα προβληματικά θεμέλιά του.

Ο κοινός παρονομαστής είναι το «Παραμύθι».

Το χριστιανικό αφήγημα λειτουργεί ως παραμύθι εξουσίας, δηλαδή μια αφηγηματική κατασκευή που παρουσιάζει μια φανταστική «αλήθεια» ως απόλυτη. Καθορίζει κανόνες, ηθική και συμπεριφορά, χωρίς δυνατότητα αμφισβήτησης. Επιβάλλει κοινωνικό και ψυχολογικό έλεγχο στους πιστούς.

Ο χριστιανισμός έχει εφαρμόσει άψογα την μηχανική του παραμυθιού με την σοβαροφανή επανάληψη του ψεύδους ως «αλήθειας». Το παραμύθι παρουσιάζεται με αυθεντικότητα, τελετουργικότητα και συνεχόμενη επανάληψη (λειτουργίες, διδασκαλίες, εορτές). Η συνεχής επανάληψη προκαλεί ψυχολογική αποδοχή: όσο περισσότερο ακούγεται ένα παραμύθι ενδεδυμένο με σοβαρότητα, τόσο περισσότερο η μάζα το θεωρεί αληθινό, ακόμα και αν είναι ψευδές.

Το παραμύθι αυτό επιβλήθηκε αρχικά σε όλους μέσω βίας, καταναγκασμού και διωγμών: καταστροφή αρχαίων ναών, δίωξη αιρετικών, επιβολή δόγματος με νόμους. Η βία καθιστά την αμφισβήτηση επικίνδυνη, ενισχύοντας την «αλήθεια» του παραμυθιού μέσω φόβου και υποταγής.

Ακολουθεί η σταδιακή μετατροπή σε παράδοση. Οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να αμφισβητήσουν, ενσωματώθηκαν στην παράδοση. Η επαναλαμβανόμενη πρακτική και η κοινωνική αποδοχή δημιούργησαν ένα συλλογικό αίσθημα «αλήθειας», το οποίο σήμερα θεωρείται αυτονόητο από την ευρεία μάζα.

Κατ' επέκταση επήλθε μια νομιμοποίηση μέσω κοινωνικής αποδοχής. Η επανάληψη, η βία και η παράδοση έχουν μετατρέψει το παραμύθι σε κοινωνικά «νόμιμο». Έτσι, η αλήθεια δεν βασίζεται πλέον στη λογική ή τα γεγονότα, αλλά στην κοινωνική αποδοχή και ιστορική κατασκευή.

Επομένως:

1. Το παραμύθι υποκαθιστά την ιστορική και φιλοσοφική αλήθεια με μυθολογία και θεοκρατία.
2. Η αφηγηματική δομή δικαιολογεί βία και καταπίεση στο όνομα της «αμαρτίας».
3. Το παραμύθι καθορίζει ρόλους φύλου, περιορίζοντας τη γυναίκα σε στερεότυπα.
4. Η θεϊκή εντολή και η ιεραρχία νομιμοποιούν ανδρική κυριαρχία.
5. Η αφήγηση δημιουργεί κοινωνικά και οικονομικά πλεονεκτήματα για τους διαχειριστές του παραμυθιού.
6. Το παραμύθι απαιτεί πίστη χωρίς αμφισβήτηση· η αμφισβήτηση είναι αμαρτία.
7. Το παραμύθι περιορίζει την γνώση και αποθαρρύνει τη λογική σκέψη.
8. Η πρακτική εφαρμογή έρχεται κατά κανόνα σε αντίθεση με το ηθικό αφήγημα, επιβάλλοντας υποκρισία.

Το παραμύθι λειτουργεί ως μηχανισμός χειραγώγησης. Δεν είναι απλώς αφήγημα ή πίστη, είναι εργαλείο εξουσίασης. Παράγει όλες τις αρνητικές συνέπειες από τη φύση του. Η δομή του δημιουργεί ανισότητες, καταπίεση και υποκρισία. Αυτός είναι ο λόγος που η «σύνθεση» δεν λειτουργεί: το ίδιο αυτό το παραμύθι καθιστά αδύνατη οποιαδήποτε συγκερασμένη αποδοχή χωρίς παραβίαση λογικής ή ηθικής.

Όλα τα παραπάνω 8 σημεία είναι συμπτώματα του ίδιου παραμυθιού. Δεν είναι μεμονωμένα ελαττώματα· είναι λογική συνέπεια της δομής του. Αν θέλεις να «συνθέσεις», πρέπει να αλλάξεις το ίδιο το παραμύθι, αλλά τότε δεν θα μιλάμε για χριστιανισμό, αλλά για κάτι άλλο. Και εν τέλει κάθε συζήτηση είναι άνευ σημασίας, γιατί η ίδια η Εκκλησία δεν αλλάζει τίποτα και είναι αμετακίνητη στις θέσεις που διατύπωσε πριν από αιώνες.