Δεν έζησαν αυτοί καλά

Και δεν έζησαν αυτοί καλά»: τι φταίει και μια σχέση τελειώνει άδοξα
Υπάρχουν μερικές παγίδες που δυστυχώς όλοι πέφτουμε και ότι άρχισε ωραία τελειώνει με πόνο. Πέρα από φανερά σημάδια – όπως οι εγωισμοί, η αδιαφορία και τα παιχνίδια εξουσίας – υπάρχουν ακόμη πιο βαθιά αίτια που οδηγούν σιγά σιγά στην αλλοίωση μιας σχέσης.

Παντρεύομαι για να μην είμαι μόνος
Ο γάμος δεν καμώνεται για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες ενάντια στην μοναξιά. Η μοναξιά είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση και ο γάμος δεν αλλάζει από μόνος του την ανθρώπινη φύση. Δεν χαρίζει συντροφικότητα εξ’ ορισμού. Αλλά καμιά φορά παρεξηγούμε τα πράγματα και αν ξαφνικά αισθανθούμε μόνοι μας αμέσως κατηγορούμε τον σύντροφο μας, μας πιάνει μια μανία να αναζητήσουμε την πολυπόθητη αυτή συντροφικότητα αλλού.
Ψυχραιμία. H συνθήκη του γάμου που θέλει το ζευγάρι να μοιράζεται όλες τις καταστάσεις και τα συναισθήματα δεν εξαιρεί και τα στιγμές αυτές. Η συναισθηματική μας απομάκρυνση και το αίσθημα της μοναξιάς μπορεί να ξεκινά από μια δική μας κακή περίοδο και όχι από την αδιαφορία του συντρόφου μας.

Προσωπικά απωθημένα
Όλοι έχουμε και όλοι προσπαθούμε να τα «θάβουμε» γιατί μπορεί να ντρεπόμαστε γι αυτά. Η οικειότητα και η τριβή που έχουμε με το σύντροφο μας μπορεί να πυροδοτήσει κάποια από αυτά και ξαφνικά να τον θεωρήσουμε υπεύθυνο γι όλα. Αν εμείς θεωρούμε υποδεέστερο τον εαυτό μας σε κάτι – ακόμη και στην μαγειρική, σε κάτι τόσο μηδαμινής σημασίας – το παραμικρό του σχόλιο θα ηχήσει στα αυτιά μας σαν τη μεγαλύτερη προσβολή και θα εκραγούμε.
Το κακό είναι ότι θα κατηγορήσουμε εκείνον, ότι δήθεν μας μίλησε άσχημα. Στην πραγματικότητα το πρόβλημα είναι δικό μας και κακώς το αποδίδουμε σε εκείνον. Και εκείνος λογικά αντιδρά με τη σειρά του και έτσι αρχίζουν οι τσακωμοί.

Με τη σειρά
Αυτό το παιδιάστικο που όλους μας πιάνει και θέτουμε ως προϋπόθεση για να κάνουμε το καλό να μας κάνουν πρώτα το καλό. Αν ο σύντροφος μας μάς φέρει πρωινό στο κρεβάτι θα του πάμε και εμείς. Αλλά αν σκέφτονται και οι δυο έτσι πώς θα προχωρήσει αυτή η σχέση; Επίσης δεν χρειάζεται να είναι όλα ομοίως ανταποδοτικά. Αν εκείνος δεν βαριέται να σας ετοιμάζει καφέ αλλά εσείς βαριέστε δοκιμάστε κάτι άλλο που τον ευχαριστεί, όπως μασάζ.
Είναι κάτι παρόμοιο με τις φιλίες μας. οι φίλοι μας δεν είναι οι καλύτεροι ούτε ανταποδίδουν με ακρίβεια αυτό που κάνουμε γι αυτούς. Κι όμως τους αγαπάμε. Μην κάθεστε και απαιτείτε. Προσφέρετε και απολαύστε.

Αποσυντονισμός προσοχής
Δεν είναι ακριβώς αδιαφορία ούτε αναβλητικότητα. Είναι η δυσκολία μας να συγκεντρωθούμε σε αυτό που πραγματικά φταίει και η ευκολία μας να το κουκουλώνουμε με άλλα τρέχοντα θέματα – λογαριασμοί, δουλειές, φίλους – και αδυνατούμε να επιμείνουμε σε αυτό που αντιλαμβανόμαστε ότι μας δηλητηριάζει. Παίρνουμε κάποια αρνητικά σημεία ως δεδομένα – «έτσι είναι τα παντρεμένα ζευγάρια» – και πορευόμαστε με αυτά ρίχνοντας την προσοχή μας αλλού. Μέχρι που γίνεται το μεγάλο μπαμ.

Νοητικός Ελέγχος Monarch

Προέλευση και Τεχνικές του Νοητικού Ελέγχου Monarch

Ο προγραμματισμός Monarch είναι μια μέθοδος νοητικού έλεγχου που χρησιμοποιείται από διάφορους οργανισμούς για κρυφούς σκοπούς. Είναι μια συνέχιση του προγράμματος MK-ULTRA, [1] ενός προγράμματος νοητικού ελέγχου που αναπτύχθηκε από την CIA, και δοκιμάστηκε στον στρατό και σε πολίτες. Οι μέθοδοι είναι εκπληκτικά σαδιστικές (ο τελικός τους σκοπός είναι να τραυματίσουν το θύμα) και τα αναμενόμενα αποτελέσματα είναι τρομακτικά.

Η δημιουργία ενός νοητικά ελεγχόμενου σκλάβου που μπορεί να μπορεί να ενεργοποιηθεί οποιαδήποτε στιγμή για να εκτελέσει μια δράση που απαιτεί ο χειριστής του. Μπορείτε να δείτε την σειρά UTOPIA [2] για να μάθετε πως γίνεται και πως χρησιμοποιούνται, οι νοητικοί σκλάβοι, σειρά 11 επεισοδίων 14 Αυγούστου βγήκε το τελευταίο … έτσι για να έχετε μια ιδέα τουλάχιστον περί του ποιοί και γιατί ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ και ΕΞΑΠΛΩΝΟΥΝ τους ιούς. Ενώ τα ΜΜΕ δείχνουν να αγνοούν το θέμα, πάνω από 2 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν περάσει τον τρόμο αυτού του απάνθρωπου προγράμματος.

Ας δούμε την προέλευση του προγραμματισμού Monarch, μερικές από τις μεθόδους του και τον συμβολισμό του, στο άρθρο περιέχονται πληροφορίες από το «The Illuminati Formula Used to Create an Undetectable Total Mind Controlled Slave» by Cisco Wheeler and Fritz Springmeie προτείνω να το αγοράσεις και να το μελετήσεις όλο.

Προσοχή: Αυτό το άρθρο περιέχει στοιχεία που διαταράσσουν και μπορεί να πυροδοτήσει επιζώντες του Monarch.

Ο προγραμματισμός Monarch είναι μια τεχνική νοητικού ελέγχου που αποτελείται από τον συνδυασμό στοιχείων της Satanic Ritual Abuse (SRA) [Σατανική Τελετουργική Κακοποίηση] και της Multiple Personality Disorder (MPD) [Πολλαπλή Διαταραχή Προσωπικότητας]. Χρησιμοποιείται ένας συνδυασμός ψυχολογίας, νευροεπιστήμης και αποκρυφιστικές τελετές, για να δημιουργήσουν μέσα στους σκλάβους μια άλλη προσωπικότητα, η οποία να μπορεί να ενεργοποιηθεί και να προγραμματίζεται από τους χειριστές. Οι σκλάβοι του Monarch χρησιμοποιούνται από αρκετές οργανώσεις συνδεδεμένες με την παγκόσμια ελίτ και τον στρατό, την σεξουαλική σκλαβιά και την βιομηχανία του θεάματος, δείτε το βίντεο κάτω. Θα αναλύσω την καταγωγή του προγράμματος Monarch, τις τεχνικές και τον συμβολισμό του.

Καταγωγή: Καθ ‘όλη τη διάρκεια της ιστορίας, έχουν καταγραφεί πολλές περιπτώσεις που περιγράφουν τελετουργικά και πρακτικές που μοιάζουν με ελέγχου του νου. Ένα από τα πρώιμα γραπτά κείμενα που κάνει αναφορές στην χρήση του αποκρυφισμού για τον έλεγχο του μυαλού ευρίσκεται στην Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών.

Είναι μια συλλογή τελετών που μελετούνται σε βάθος από τις  Μυστικές Εταιρείες, που περιγράφουν μεθόδους βασανισμού και εκφοβισμού, για να δημιουργήσουν τραύματα, η χρήση ναρκωτικών και τα ξόρκια, υπνωτισμός, που τελικά καταλήγουν στην πλήρη σκλαβιά του μυημένου. Άλλα γεγονότα που αποδίδονται στην μαύρη μαγεία, την δαιμονική κατοχή, όπου το θύμα κινείται από εξωτερική πηγή, είναι επίσης πρόγονοι του προγραμματισμού Monarch.

Ήταν πάντως κατά την διάρκεια του 20^ου αιώνα που ο έλεγχος του νου κατέστη επιστήμη με την μοντέρνα έννοια του όρου, όταν χιλιάδες υποκείμενα έχουν συστηματικά παρατηρηθεί, ντοκουμενταριστεί και έχουν υποστεί πειράματα. Μια από τις πρώτες μεθοδικές μελέτες πάνω στον βασισμένο σε τραύματα νοητικό έλεγχο, διεξήχθηκαν από τον Josef Mengele, [3] έναν γιατρό που εργαζόταν στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των Ναζί. Στην αρχή κέρδισε την κακή φήμη ότι ήταν ένας από τους γιατρούς των SS που επέβλεπε την επιλογή των νεοαφιχθέντων κρατούμενων, αποφασίζοντας ποιος θα σκοτωθεί και ποιος θα εργαστεί εξαναγκαστικά.

Πάντως απέκτησε την φήμη του πραγματοποιώντας εκτελώντας φρικαλέα ανθρώπινα πειράματα στους τροφίμους των  στρατοπέδων κράτησης, περιλαμβάνοντας παιδιά για το οποίο τον αποκαλέσανε «Άγγελο του Θανάτου». Ο Mengele είναι διάσημος για τα άθλια ανθρώπινα πειράματα του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, ειδικά στα δίδυμα παιδιά. Ένα μέρος της δουλειάς του που σπάνια αναφέρεται είναι η έρευνα του στον νοητικό έλεγχο. Μεγάλο μέρος της εργασίας του κατασχέθηκε από τους συμμάχους και είναι απόρρητη μέχρι σήμερα.

«DR. GREEN (Dr. Joseph Mengele): Ο πλέον σημαντικός προγραμματιστής, ίσως κάποιος πρέπει να του δώσει τον τίτλο του πατέρα του Προγράμματος Monarch, ήταν ο Mengele, πρώην γιατρός των στρατοπέδων συγκεντρώσεως των Ναζί. Χιλιάδες σκλάβοι που έχουν υποστεί νοητικό προγραμματισμό στις ΗΠΑ είχαν τον Dr. Green ως τον κύριο προγραμματιστή τους.»

Ο Dr. Joseph Mengele του Auschwitz ήταν αυτός που ανέπτυξε το βασισμένο σε τραύματα Πρόγραμμα νοητικού ελέγχου Monarch καθώς και το πρόγραμμα νοητικού ελέγχου MK Ultra της CIA. Ο Mengele και περίπου 5.000 άλλοι υψηλόβαθμοι Ναζί μετακινήθηκαν μυστικά στις ΗΠΑ και την Νότιο Αμερική με το τέλος  του ΒΠΠ σε μια επιχείρηση ονομαζόμενη Paperclip.

Οι Ναζί συνέχισαν την δουλειά τους να αναπτύσσουν τον νοητικό έλεγχο και την τεχνολογία των πυραύλων σε μυστικές υπόγειες βάσεις. Το μόνο πράγμα που μας είπανε ήτανε η δουλειά στους πυραύλους του πρώην αστέρα των Ναζί, Warner Von Braun. Τους  δολοφόνους, βασανιστές και ακρωτηριαστές ανθρώπινων όντων τους κρατούσαν διακριτικά μακριά από την θέα.

Οι πολυάσχολες υπόγειες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ σταδιακά γεμίσανε από χιλιάδες χιλιάδων απαχθέντα παιδιά από τους δρόμους (περίπου ένα εκατομμύριο τον χρόνο) και τοποθετούνταν σε σιδερένια κλουβιά από το πάτωμα έως το ταβάνι σαν μέρος της «εκπαιδεύσεως». Αυτά τα παιδιά χρησιμοποιούνταν για βελτιώσουν και να τελειοποιήσουν τις τεχνικές νοητικού ελέγχου του Mengele.

Ορισμένα επιλεγμένα παιδιά, τουλάχιστον αυτά που επιβίωσαν από την «εκπαίδευση» γινόντουσαν οι μελλοντικοί νοητικοί σκλάβοι και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε χιλιάδες διαφορετικές δουλειές από σεξουαλικοί σκλάβοι έως δολοφόνοι. Ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των παιδιών που θεωρούνταν αναλώσιμα, σφαζόντουσαν εμπρός και από τα άλλα παιδιά για να τραυματίσουν τον εκπαιδευόμενο σε πλήρη υποταγή.

Η έρευνα του Mengele χρησίμευσε σαν βάση για το μυστικό, παράνομο ερευνητικό πρόγραμμα των ανθρώπων από την CIA ονομαζόμενο MK-ULTRA. [1]

MK-ULTRA:  Το πρόγραμμα MK-ULTRA έτρεχε από την αρχή της δεκαετίας του 1950 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1960, χρησιμοποιώντας Αμερικανούς και Καναδούς πολίτες σαν υποκείμενα των πειραμάτων. Οι δημοσιευμένες αποδείξεις δείχνουν ότι το MK-ULTRA χρησιμοποιούσε πολλές μεθοδολογίες για να χειραγωγήσει ορισμένες νοητικές καταστάσεις και να μεταβάλει λειτουργίες του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένης της συγκαλυμμένης χορήγησης φαρμάκων και άλλων χημικών ουσιών, αισθητηριακής στέρησης, απομόνωσης, και της λεκτικής και σωματικής κακοποίησης.

Τα πιο δημοσευμένα πειράματα πραγματοποιήθηκαν μέσω MK-ULTRA περιελάμβαναν τη χορήγηση LSD σε ανυποψίαστα ανθρώπινα θέματα, συμπεριλαμβανομένων των υπαλλήλων της CIA, στρατιωτικό προσωπικό, γιατροί, άλλων κυβερνητικών παραγόντων, ιερόδουλες, ψυχικά ασθενείς, και τα μέλη του καταναλωτικού κοινού, προκειμένου να μελετήσουν τους αντιδράσεις.

Ωστόσο, ο σκοπός του MK-ULTRA δεν σταματά. Πειράματα που περιελάμβαναν βίαια ηλεκτροσόκ, φυσικά και νοητικά βασανιστήρια και κακομεταχείριση χρησιμοποιούνταν συστηματικά σε πολλά υποκείμενα, περιλαμβανομένων παιδιών. Παρά το γεγονός ότι παραδέχτηκαν ότι στόχοι των προγράμματων ήταν να αναπτύξουν τα βασανιστήρια και μεθόδους ανάκρισης για να τα χρησιμοποιήσουν για τους εχθρούς της χώρας. Μερικοί ιστορικοί βεβαιώνουν ότι ο σκοπός του προγράμματος απέβλεπε στην δημιουργία «Μαντζουριανών Υποψήφιων» [4] προγραμματισμένων να πραγματοποιούν διάφορες δράσεις όπως δολοφονίες και άλλες αποστολές υπό κάλυψη.

Το MK-ULTRA ήρθε στο φώς από διάφορες επιτροπές στην δεκαετία του 1970, περιλαμβανομένης της επιτροπής Rockefeller το 1975. Παρόλο που υποστηρίζεται ότι η CIA είχε σταματήσει αυτά τα πειράματα στις επιτροπές, μερικοί πληροφοριοδότες δήλωσαν ότι το πρόγραμμα απλώς έγινε υπόγειο και το πρόγραμμα Monarch έγινε ο διάδοχος του MK-ULTRA.

Η πιο ενοχοποιητική δήλωση μέχρι σήμερα έγινε από κυβερνητικό αξιωματούχο ως προς την πιθανή ύπαρξη του Προγράμματος  MONARCH εξήχθη από τον Anton Chaitkin ένα συγγραφέα για το περιοδικό The New Federalist. Όταν ο πρώην Διευθυντής της CIA, William Colby ρωτήθηκε άμεσα, «Τι γίνεται με το Monarch;» απήντησε θυμωμένος και διφορούμενα, «Το σταματήσαμε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και αρχάς του 1970». [Anton Chaitkin, “Franklin Witnesses Implicate FBI and U.S. Elites in Torture and Murder of Children”, The New Federalist]

Προγραμματισμός Monarch: Αν και ποτέ δεν έχει υπάρξει επίσημη παραδοχή της υπάρξεως του προγράμματος Monarch, εξέχοντες ερευνητές έχουν τεκμηριώσει την συστηματική χρήση του τραυματισμού σε υποκείμενα για σκοπούς νοητικού προγραμματισμού. Κάποιοι επιζώντες με την βοήθεια αφοσιωμένων θεραπευτών, μπόρεσαν να «από-προγραμματίσουν» τους εαυτούς τους και να δώσουν τρομακτικές λεπτομέρειες των δοκιμασιών τους.

Οι σκλάβοι του Monarch χρησιμοποιούνται κυρίως για να φέρουν εις πέρας επιχειρήσεις ως αποδιοπομπαίοι τράγοι, εκπαιδευμένοι να εκτελούν συγκεκριμένα καθήκοντα, που δεν ρωτούν για τις διαταγές, που δεν θυμούνται τις πράξεις τους και που αν ανακαλυφθούν αυτοκτονούν. Είναι οι τέλειοι αποδιοπομπαίοι τράγοι για δολοφονίες υψηλού επιπέδου (δες τον Sirhan Sirhan),  είναι οι ιδανικοί υποψήφιοι για την πορνεία, την δουλεία και τις ιδιωτικές παραγωγές ταινιών. Είναι επίσης οι ιδανικές μαριονέτες για την ψυχαγωγική βιομηχανία. [δες το βιντεο κάτω]

Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι τώρα πιστεύω ότι ο τελετουργικός προγραμματισμός κακοποίησης είναι πολύ διαδομένος, είναι πολύ καλά οργανωμένος από υψηλή εσωτερική πληροφόρηση που δεν είναι πουθενά δημοσιευμένη, δεν υπάρχει σε κανένα βιβλίο η ομιλία είτε στις ΗΠΑ είτε σε ξένη χώρα.

Οι άνθρωποι λένε, «Ποιος είναι ο σκοπός αυτού του πράγματος;» Η καλύτερη μου υπόθεση για το ποιος είναι ο σκοπός που θέλουν ένα στρατό Μαντζουριανών Υποψήφιων, δεκάδες χιλιάδες ρομπότ που θα κάνουν πορνεία, θα κάνουν ταινίες, θα κάνουν λαθρεμπόριο ναρκωτικών, θα εμπλακούν στο παγκόσμιο λαθρεμπόριο όπλων, όλα τα είδη πολύ προσοδοφόρων πραγμάτων και να κάνουν την προσφορά τους και τελικά οι μεγαλομανιακοί στην κορυφή να πιστεύουν ότι έχουν δημιουργήσει ένα Σατανικό Τάγμα, απόλυτα ελεγχόμενο, που θα κυβερνήσει τον κόσμο.

Οι προγραμματιστές του Monarch προκαλούν  βαθιά τραύματα στα υποκείμενα μέσω της χρήσης ηλεκτροσόκ, βασανιστηρίων, κακοποίηση και παιχνίδια μυαλού για να τα αναγκάσουν να αποσυνδεθούν από την πραγματικότητα, μια φυσική ανταπόκριση σε μερικούς ανθρώπους όταν αντιμετωπίζουν αφόρητο πόνο.

Η ικανότητα του υποκειμένου να διαχωριστεί είναι κύριο προαπαιτούμενο και γίνεται πιο εύκολα στα παιδιά που προέρχονται από οικογένειες που έχουν έχουν υποστεί επί πολλές γενεές. Η νοητική αποσύνδεση επιτρέπει στους χειριστές να δημιουργήσουν προσωπικότητες ταπετσαρία στην ψυχή του υποκειμένου, οι οποίες μπορούν να προγραμματιστούν και να ενεργοποιηθούν κατά βούληση.

Ο προγραμματισμός νοητικού ελέγχου που βασίζεται στα τραύματα μπορεί να ορισθεί σαν συστηματικά βασανιστήρια που μπλοκάρουν την συνειδητή διαδικασία (μέσω πόνου, τρόμου, ναρκωτικών, ψευδαισθήσεως, αισθητηριακή στέρηση, αισθητηριακή υπερ-διέγερση, στέρηση οξυγόνου, κρύο, ζέστη, περιστροφές, διέγερση του εγκεφάλου και συχνά μέχρι θανάτου), και στη συνέχεια χρησιμοποιούν υποδείξεις ή και κλασική τεχνική των χειριστών (σύμφωνα με καθιερωμένες αρχές τροποποίηση της συμπεριφοράς) για να εμφυτευόσουν σκέψεις, οδηγίες και αντιλήψεις στο ασυνείδητο νου, συχνά σε νεοσυσταθέν τραύμα που προκαλείται στα διασπασμένες ταυτότητες, που εξαναγκάζουν το θύμα να, αισθάνεται, σκέφτεται η να αντιλαμβάνεται πράγματα σύμφωνα με τους σκοπούς του προγραμματιστή.

Το ζητούμενο είναι το θύμα να ακολουθεί οδηγίες χωρίς καμία συνειδητή επίγνωση, περιλαμβάνοντας εκτέλεση των πράξεων κατά σαφή παραβίαση των ηθικών αρχών του θύματος, πνευματικές πεποιθήσεις και θέληση.

Η εγκατάσταση του προγράμματος νοητικού προγραμματισμού βασίζεται στην ικανότητα του θύματος να αποσυνδέεται από τον εαυτό του, κάτι το οποίον επιτρέπει στην δημιουργία των προσωπικοτήτων ταπετσαρίας να «κρατάνε» και να «κρύβουν» τον προγραμματισμό. Ήδη τα αποσυνδεδεμένα παιδιά είναι πρωταρχικοί «υποψήφιοι» για προγραμματισμό. [5]

Ο νοητικός προγραμματισμός Monarch χρησιμοποιείται από διάφορα γκρουπ και οργανώσεις για διάφορους σκοπούς. Σύμφωνα με τον Fritz Springmeier, αυτά τα γκρούπ είναι γνωστά ως «Το Δίκτυο» και σχηματίζουν την ραχοκοκαλιά της ΝΤΠ.

Προέλευση του Ονόματος: Το όνομα του νοητικού ελέγχου Monarch έχει πάρει το όνομα του από την πεταλούδα Monarch. Ένα έντομο που ξεκινά την ζωή του σαν σκουλήκι, να αντιπροσωπεύει το μη αναπτυγμένο δυναμικό και, μετά από μια περίοδο cocooning [προγραμματισμού] ξαναγεννιέται σαν μια όμορφη πεταλούδα [ο σκλάβος του Monarch]. Μερικά χαρακτηριστικά που υπάρχουν ειδικά στην πεταλούδα Monarch είναι επίσης εφαρμόσιμα στον νοητικό έλεγχο.

Ένας από τους πρωταρχικούς λόγους που το πρόγραμμα νοητικού προγραμματισμού ονομάστηκε προγραμματισμός Monarch λόγω της πεταλούδας Monarch. Η πεταλούδα Monarch μαθαίνει που γεννήθηκε (τις ρίζες της) και περνά αυτήν την γνώση γενετικά στους απογόνους της (από γενιά σε γενιά). Αυτό ήταν ένα από τα ζώα κλειδιά που ειδοποίησε τους επιστήμονες, ότι η γνώση μπορεί να περάσει γενετικά.

Το πρόγραμμα Monarch βασίζεται στους σκοπούς των Ιλλουμινάτι και των Ναζί να δημιουργήσουν την Ανώτερη φυλή μέσω της γενετικής. Εάν η γνώση μπορεί να περάσει γενετικά (πράγμα που γίνεται), τότε είναι σημαντικό ότι πρέπει να βρεθούν γονείς που μπορούν να περάσουν την σωστή γνώση, σε αυτά τα θύματα που έχουν επιλεχθεί για τον νοητικό έλεγχο Monarch. [5]

Όταν ένα πρόσωπο υφίσταται τραύμα από ηλεκτροσόκ, παρατηρείται ένα αίσθημα ζάλης, σαν κάποιος να αιωρείται ή να φτερουγίζει σαν πεταλούδα. Υπάρχει επίσης μια συμβολική αντιπροσώπευση που αφορά στην μεταμόρφωση αυτού του όμορφου εντόμου, από μια κάμπια στο κουκούλι (αδράνεια), σε μια πεταλούδα (νέα δημιουργία) η οποία θα επιστρέψει στο σημείο καταγωγής της. Τέτοιο είναι το μεταναστευτικό πρότυπο που κάνει αυτό το είδος μοναδικό.

Μέθοδος: Το θύμα/επιζών αποκαλείται «σκλάβος» από τον προγραμματιστή/χειριστή, που αντίστοιχα θεωρείται σαν «κύριος» η «θεός». Περίπου το 75% είναι γυναίκες, καθόσον έχουν υψηλότερη αντοχή στον πόνο και τείνουν να αποσυνδέονται περισσότερο από τους άντρες. Οι χειριστές του Monarch επιζητούν την διαμερισματοποίηση της ψυχής του υποκειμένου τους σε πολλαπλές και διαφορετικές εναλλακτικές προσωπικότητες χρησιμοποιώντας τον τραυματισμό για να προκαλέσουν την αποσύνδεση.

Τα παρακάτω είναι μια μερική λίστα αυτών των μορφών βασανισμού.

1. Κακομεταχείριση και βασανιστήρια.

2. Περιορισμός σε κουτιά, κλουβιά, φέρετρα, κλπ, η ταφή [συχνά με ένα άνοιγμα η σωλήνα για το οξυγόνο].

3. Περιορισμός με σχοινιά, αλυσίδες, χειροπέδες, κλπ.

4. Σχεδόν πνίξιμο.

5. Ακραίες θερμοκρασίες ζέστης και κρύου, περιλαμβάνοντας βύθιση σε παγωμένο νερό και καυστικά χημικά.

6. Γδάρσιμο [μόνον τα επάνω τμήματα του δέρματος αφαιρούνται σε θύματα που έχουν σκοπό να επιβιώσουν].

7. Στριφογύρισμα.

8. Εκτυφλωτικό φώς.

9. Ηλεκτρικό σοκ.

10. Εξαναγκασμένη κατάποση επιθετικών υγρών και υλών, όπως αίμα, ούρα, κόπρανα, σάρκα, κλπ.

11. Κρέμασμα σε επώδυνες θέσεις η ανάποδα.

12. Πείνα και δίψα.

13. Στέρηση ύπνου.

14. Συμπίεση του σώματος με βάρη και συσκευές.

15. Αισθητηριακή στέρηση.

16. Ναρκωτικά για να δημιουργήσουν ψευδαίσθηση, σύγχυση και αμνησία, συχνά δίνεται με ένεση ή ενδοφλεβίως.

17. Κατάποση ή ενδοφλέβια χορηγούμενες τοξικές χημικές ουσίες για να δημιουργήσουν πόνο ή ασθένεια, συμπεριλαμβανομένων των παραγόντων χημειοθεραπείας.

18. Τράβηγμα των άκρων η εξάρθρωση.

19. Τοποθέτηση φιδιών, αραχνών, σκουληκιών, ποντίκια και άλλα ζώα για να προκαλέσουν φόβο και αηδία.

20. Επιθανάτιες εμπειρίες, συνήθως ασφυξία από πνιγμό ή πνιγμό, με άμεση ανάνηψη.

22. Αναγκασμένοι να εκτελέσουν ή να παραστούν μάρτυρες, στα βασανιστήρια και τη θυσία των ανθρώπων και των ζώων, συνήθως με μαχαίρια.

23. Η αναγκαστική συμμετοχή σε δουλεία.

24. Καταχρηστική εγκυμοσύνη, το έμβρυο στη συνέχεια παιρνόταν με έκτρωση για τελετουργική χρήση, ή το μωρό έχει παρθεί για θυσία ή υποδούλωση.

25. Πνευματική κακοποίηση για να προκαλέσει στα θύματα την αίσθηση ότι βρίσκονται υπό κατάληψη, παρενοχλούνται και ελέγχονται εσωτερικά από πνεύματα ή δαίμονες.

26. Βεβήλωση των Ιουδαιο-Χριστιανικών πιστεύω και μορφών λατρείας, αφιέρωση στον Σατανά ή άλλες θεότητες.

27. Κακοποίηση και ψευδαίσθηση για να πείσουν τα θύματα ότι ο Θεός είναι κακός, όπως να πείσουν ένα παιδί ότι ο Θεός το έχει κακοποιήσει.

28. Χειρουργική επέμβαση για να βασανίσουν, να πειραματιστούν, ή να προκαλέσουν την αντίληψη των σωματικών ή πνευματικών βομβών ή εμφυτεύσεις.

29. Βλάβες η απειλές βλαβών στην οικογένεια, τους φίλους, τους αγαπημένους, τα κατοικίδια ζώα, και άλλα θύματα, για να αναγκαστούν σε συμμόρφωση.

30. Χρήση της ψευδαίσθησης και της εικονικής πραγματικότητας για να προκαλέσει σύγχυση και να δημιουργήσει μη αξιόπιστη αποκάλυψη.

Η βάση της επιτυχίας του προγράμματος νοητικού ελέγχου Monarch είναι οι διαφορετικές προσωπικότητες η κομμάτια προσωπικότητας αποκαλούμενα alters μπορούν να δημιουργηθούν που δεν γνωρίζουν η μια την άλλη, αλλά αυτός που ελέγχει το σώμα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Τα τείχη της αμνησίας που χτίζονται με τα τραύματα, σχηματίζουν μια προστατευτική ασπίδα μυστικότητος που προστατεύει τους δράστες από το να αποκαλυφθούν και προλαμβάνει τις μπροστινές προσωπικότητες που ελέγχουν το σώμα τον περισσότερο καιρό να γνωρίζουν το πώς δουλεύει η πως χρησιμοποιούνται τα alters.

Η ασπίδα της μυστικότητας επιτρέπει στα μέλη της λατρείας να ζουν και να εργάζονται κοντά σε άλλους ανθρώπους και να παραμένουν τελείως μη ανιχνεύσιμοι.

Τα εμπρόσθια alters μπορεί να είναι υπέροχοι Χριστιανοί, και τα βαθύτερα alters να είναι ο χειρότερος τύπος Σατανικού τέρατος, ένα είδος Dr. Jekyll/Mr. Hyde. Σε μεγάλο βαθμό διακυβεύεται η διατήρηση της μυστικότητας της υπηρεσίας πληροφοριών ή της απόκρυφης ομάδας η οποία ελέγχει το σκλάβο. Ο βαθμός επιτυχίας αυτού του τύπου του προγραμματισμού είναι υψηλός αλλά όταν αποτυγχάνει, οι αποτυχίες απορρίπτονται μέσω του θανάτου.

Κάθε τραύμα και βασανιστήριο εξυπηρετεί ένα σκοπό. Σε μεγάλο βαθμό ο πειραματισμός και η έρευνα καταναλωθήκανε στο να βρουν τι πρέπει να κάνουν και τι όχι. Φτιαχτηκαν διαγράμματα που δείχνουν πόσα βασανιστήρια σε δεδομένο βάρος σώματος και σε δεδομένη ηλικία μπορεί να αντέξει χωρίς να πεθάνει.

Λόγω των σοβαρών τραυμάτων που προκαλούνται μέσω ηλεκτροσόκ, την κακοποίηση και άλλες μεθόδους, το μυαλό χωρίζεται σε εναλλακτικές προσωπικότητες από τον πυρήνα. Παλιότερα ονομαζόταν Πολλαπλή Διαταραχή της Προσωπικότητας, στο παρόν αναγνωρίζεται ως Διασχιστική Διαταραχή της Ταυτότητας και είναι η βάση του προγραμματισμού MONARCH. Περαιτέρω εγκλιματισμός του νου του θύματος μέσω υπνωτισμού, διπλό-δέσιμο εξαναγκασμού, αναστροφές ηδονής –πόνου, τροφή, νερό, ύπνος και αισθητηριακή απομόνωση, μαζί με διάφορα ναρκωτικά που μεταβάλουν ορισμένες εγκεφαλικές λειτουργίες.

Η αποσύνδεση έτσι επιτυγχάνεται τραυματίζοντας το υποκείμενο, χρησιμοποιώντας συστηματική κακοποίηση και επίσης τρομακτικές αποκρυφιστικές τελετές. Όταν δημιουργηθεί ένα σχίσμα στον πυρήνα της προσωπικότητας, ένας «εσωτερικός κόσμος» μπορεί να δημιουργηθεί και εναλλακτικές προσωπικότητες μπορούν να προγραμματιστούν χρησιμοποιώντας τέτοια εργαλεία όπως η μουσική, οι ταινίες, ειδικά οι παραγωγές του Disney [6] [7] και παραμύθια. Αυτά τα οπτικά και ηχητικά βοηθήματα ενισχύουν την διαδικασία προγραμματισμού χρησιμοποιώντας εικόνες, σύμβολα, έννοιες και παραδοχές. Τα δημιουργημένα alters μπορούν να προσπελαστούν χρησιμοποιώντας λέξεις ενεργοποίησης ή σύμβολα που έχει προγραμματιστεί στον ψυχισμό του ατόμου από τον χειριστή.

Μερικές από τις πλέον κοινές εσωτερικές εικόνες που βλέπουν οι σκλάβοι του νοητικού ελέγχου, το Καβαλιστικό Δέντρο της ζωής, βρόχους απείρου, αρχαία σύμβολα και γράμματα, ιστούς αράχνης, καθρέπτες, σπάσιμο γυαλιών, μάσκες, λαβυρίνθους, δαίμονες, πεταλούδες, κλεψύδρες, ρολόγια και ρομπότ. Αυτά τα σύμβολα τοποθετούνται πολύ συχνά στις δημοφιλείς ταινίες και τα βίντεο για δύο λόγους: για να αποευαισθητοποιήσουν την πλειοψηφία του πληθυσμού, χρησιμοποιώντας υποσυνείδητα μηνύματα και νευρο-γλωσσικού προγραμματισμού για να κατασκευάσουν σκοπίμως συγκεκριμένες ωθήσεις και τα κλειδιά για τον προγραμματισμό βάσης των εξαιρετικά ευαίσθητων παιδιών MONARCH.

Μερικές από τις ταινίες που χρησιμοποιούνται στον προγραμματισμό του Monarch, περιλαμβάνουν Τον Μάγο του Οζ, [6] Η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων, Πινόκιο [7] και η Ωραία Κοιμώμενη.

Η ταινία Ο Μάγος του Οζ [6] χρησιμοποιείται από τους χειριστές του Monarch για να προγραμματίσουν τους σκλάβους. Τα σύμβολα και οι έννοιες της ταινίας γίνονται σκανδαλισμοί στο μυαλό του σκλάβου και επιτρέπουν εύκολη πρόσβαση στο μυαλό του σκλάβου από τον χειριστή. Στην λαϊκή κουλτούρα, καλυμμένες αναφορές στον προγραμματισμό Monarch συχνά χρησιμοποιούν αναλογίες από τον Μάγο του Οζ και την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, δίνεται στον σκλάβο μια συγκεκριμένη ερμηνεία της ιστορίας της ταινίας για να την ενίσχυση του προγραμματισμού. Για παράδειγμα, ένας σκλάβος που παρακολουθεί τον Μάγο του Οζ διδάσκεται ότι «κάπου στο ουράνιο τόξο» βρίσκεται το «ευτυχισμένο μέρος» όπου οι αποσυνδεδεμένοι τραυματισμένοι σκλάβοι, πρέπει να πάνε για να γλυτώσουν τον αφόρητο πόνο που υφίστανται.

Χρησιμοποιώντας την ταινία, οι προγραμματιστές ενθαρρύνουν τους σκλάβους να «πάνε πέρα από το ουράνιο τόξο» και να αποσυνδεθούν, διαχωρίζοντας αποτελεσματικά τα μυαλά τους από το σώμα τους. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, θα βρει ότι είναι πιο εύκολο να υπνωτίσει παιδιά, εάν ξέρει πώς να το κάνει.

Μια μέθοδος που είναι αποτελεσματική είναι να πεί στα μικρά παιδιά, «Φανταστείτε ότι παρακολουθείτε το αγαπημένο σας τηλεοπτικό σόου.» Αυτός είναι ο τρόπος που οι ταινίες του Disney και τα άλλα σόου είναι τόσο σημαντικά για τους προγραμματιστές. Είναι το τέλειο υπνωτιστικό εργαλείο για να αποσυνδέσουν το μυαλό του παιδιού προς την σωστή κατεύθυνση για αυτούς. [8]

Οι προγραμματιστές χρησιμοποιούσαν ταινίες σχεδόν από την πρώτη μέρα για να βοηθήσουν τα παιδιά να μάθουν τα υπνωτιστικά σενάρια. Εάν ο υπνωτιστής επιτρέψει στο παιδί να δημιουργήσει τις δικές του εικόνες, οι υπνωτιστικές υποβολές θα είναι ισχυρότερες. Αντί να πει στο παιδί το χρώμα ενός σκύλου, ο προγραμματιστής μπορεί να ρωτήσει το παιδί. Εδώ είναι που τα βιβλία και τα φιλμ που τους δείχνουν μπορούν να βοηθήσουν να οδηγήσει το παιδί προς την κατεύθυνση που επιθυμεί.

Εάν ο υπνωτιστής μιλάει σε ένα παιδί, πρέπει να προσέξει πολύ να μην αλλάξει τον τόνο της φωνής του και να έχει ομαλές μεταβάσεις. Τα περισσότερα από τα φιλμ του Disney χρησιμοποιούνται για προγραμματιστικούς σκοπούς. Ορισμένα από τα φιλμ είναι ειδικά σχεδιασμένα για νοητικό έλεγχο.

Επίπεδα του Προγραμματισμού Monarch: Τα επίπεδα του προγραμματισμού Monarch προσδιορίζουν τις «λειτουργίες» του σκλάβου και ονομάζονται από τα κύματα του μυαλού που βγαίνουν από το Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (EEG).

Κοίτα προσεκτικά στο βίντεο την Beyonce αλλά και τον «σύντροφο» της.



Τύποι εγκεφαλικών κυμάτων στο EEG: Θεωρείται σαν «γενικός» κανονικός προγραμματισμός, η ΑΛΦΑ είναι εντός της προσωπικότητας ελέγχου βάσης. Χαρακτηρίζονται από εξαιρετικά έντονη διατήρηση της μνήμης, μαζί με σημαντικά αυξημένη σωματική δύναμη και οπτική οξύτητα. Ο προγραμματισμό Άλφα, επιτυγχάνεται μέσω σκόπιμης υποδιαίρεσης της προσωπικότητας των θυμάτων, που στην ουσία, προκαλεί μια διαίρεση του εγκεφάλου σε αριστερό και δεξιό, επιτρέποντας μια προγραμματισμένη ένωση του Αριστερού και του Δεξιού μέσω της διέγερσης της νευρωνικής οδού.

Η ΒΗΤΑ αναφέρεται ως «σεξουαλικός» προγραμματισμός (σκλάβοι). Αυτός ο προγραμματισμός εξουδετερώνει όλες τις ηθικές πεποιθήσεις που έχουν μάθει και διεγείρει το πρωτόγονο ένστικτο, στερούμενοι αναστολών. Τα «γατάκια» alters, οι «κόκκινες γυναίκες» οι πορνοστάρ, προήλθαν από αυτό το επίπεδο. Γνωστός ως προγραμματισμός της Γατούλας, είναι ο πιο εμφανής προγραμματισμός καθόσον ορισμένες γυναίκες διασημότητες, μοντέλα, ηθοποιοί και τραγουδιστές έχουν υποβληθεί σε αυτό το είδος του προγραμματισμού. Στην λαϊκή κουλτούρα, το ντύσιμο με ρούχα με εκτυπώσεις αιλουροειδών, συχνά υποδεικνύουν «Γατίσιο» προγραμματισμό.

Η ΔΕΛΤΑ είναι γνωστή ως «δολοφονικός» προγραμματισμός και αναπτύχθηκε αρχικά για την κατάρτιση ειδικών παραγόντων ή ελίτ στρατιώτες (π.χ. Delta Force, First Earth Battalion, Mossad, κλπ.) σε κρυφές επιχειρήσεις. Η βέλτιστη παραγωγή αδρεναλίνης και ελεγχόμενης επιθετικότητας είναι προφανής. Τα υποκείμενα στερούνται του φόβου και είναι πολύ συστηματικά κατά την εκτέλεση της αποστολής τους. Οδηγίες αυτοκαταστροφής ή οδηγίες αυτοκτονίας είναι πολυεπίπεδες σε αυτό το επίπεδο.

Η ΘΗΤΑ θεωρείται ότι είναι «ψυχικός» προγραμματισμός. Οι γραμμές αίματος, αυτές που προέρχονται από τις πολλαπλών γενεών Σατανικές οικογένειες, προσδιορίστηκαν να εμφανίζουν μεγαλύτερη τάση για να έχουν τηλεπαθητικές ικανότητες, από ό,τι οι μη προερχόμενοι από τις Σατανικές γραμμές αίματος. Λόγω των προφανών περιορισμών, πάντως, διάφορες μορφές ηλεκτρονικών συστημάτων νοητικού ελέγχου, εξελίχθηκαν και εισήχθηκαν, ονομαστικά, βιο-ιατρικές ανθρώπινες τηλεμετρικές συσκευές (εμφυτεύσεις εγκεφάλου), κατευθυνόμενα λέιζερ που χρησιμοποιούν μικροκύματα /η ηλεκτρομαγνητισμό γενικότερα. Αναφέρεται ότι χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό, με προηγμένους υπολογιστές, σοφιστικές, και  δορυφορικά συστήματα παρακολούθησης.

Επίλογος: Είναι δύσκολο να παραμείνει κανείς αντικειμενικός, όταν περιγράφει την φρίκη που υποφέρουν οι σκλάβοι του Monarch. Η υπερβολική βία, η κατάχρηση, τα νοητικά βασανιστήρια και τα σαδιστικά παιχνίδια που επιβλήθηκαν στα θύματα από «διακεκριμένους επιστήμονες» και υψηλόβαθμους αξιωματικούς αποδεικνύουν την ύπαρξη μιας πραγματικής «σκοτεινής πλευράς» στις δυνάμεις της ΝΤΠ.

Παρ’ όλες τις αποκαλύψεις, τα ντοκουμέντα και τους πληροφοριοδότες, μια μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού αγνοεί, απορρίπτει ή αποφεύγει το ζήτημα συνολικά. Πάνω από ΔΥΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ Αμερικανοί έχουν προγραμματιστεί με τραυματικό νοητικό έλεγχο από το 1947 και η CIA δημόσια παραδέχτηκε τα προγράμματα της νοητικού ελέγχου το 1970.

Ταινίες όπως ο Μαντζουριανός υποψήφιος, έχουν αναφερθεί απ’ ευθείας στο αντικείμενο, ακόμα και δείχνοντας πραγματικές τεχνικές, όπως το ηλεκτροσόκ, την χρήση λέξεων σκανδαλισμού και την χρήση εμφυτευμάτων μικροτσίπ. Αρκετές δημόσιες φιγούρες που βλέπουμε στην τηλεόραση [δες επάνω το βιντεο] και στις οθόνες του κινηματογράφου είναι νοητικοί σκλάβοι. Διάσημοι άνθρωποι όπως οι Candy Jones, Celia Imrie και ο Sirhan Sirhan έχουν καταγραφεί και αποκαλύπτονται οι εμπειρίες τους έλεγχου του νου … και όμως το ευρύ κοινό ισχυρίζεται ότι «δεν μπορεί να υπάρχει».

Η έρευνα και τα κεφάλαια που έχουν επενδυθεί στο πρόγραμμα Monarch πάντως δεν εφαρμόζονται μόνον στους νοητικούς σκλάβους. Πολλές από τις προγραμματιστικές τεχνικές σε αυτά τα πειράματα εφαρμόζονται μαζικά μέσω των ΜΜΕ. Τα καθημερινά νέα, οι ταινίες, τα μουσικά βίντεο, οι διαφημίσεις και τα τηλεοπτικά σόου σχεδιάστηκαν χρησιμοποιώντας τα πιο προηγμένα στοιχεία για την ανθρώπινη συμπεριφορά που έχουν καταρτιστεί ποτέ. Πολλά προέρχονται από τον προγραμματισμό Monarch.

Ετσι ελέγχουν το κοπάδι...

Η πολιτική αρχαία ελλάδα

Πολίτες «ενεργοί» και πολίτες «παθητικοί» στην Αρχαία Ελλάδα

1. Η ΣΤΕΡΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Η στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων, δηλαδή του δικαιώματος συμμετοχής στην πολιτική ζωή και στη λήψη των αποφάσεων, μπορούσε να είναι αποτέλεσμα είτε δικαστικής απόφασης είτε μιας στάσης.

1.1 Η ατιμία: Ο όρος ατιμία φαίνεται ότι κάλυπτε δύο είδη αποκλεισμού από τη συμμετοχή στην πολιτική ζωή. Σύμφωνα με την παλαιότερη χρήση του. ο όρος υποδήλωνε ότι ο πολίτης που υποβλήθηκε στην ποινή αυτή αποτελούσε πλέον ένα είδος παρανόμου τον οποίο μπορούσαν και να θανατώσουν, χωρίς επακόλουθη τιμωρία και να κατασχέσουν τη περιουσία του. Πολύ γρήγορα όμως, ήδη από το τέλος του 6ου  αιώνα, και τουλάχιστον στην Αθήνα, η ατιμία απόκτησε λιγότερο ριζοσπαστική σημασία: η επιβολή της ατιμίας σε έναν πολίτη σήμαινε την αφαίρεση των πολιτικών του δικαιωμάτων και τον αποκλεισμό από τα ιερά της πόλης.

Ο άτιμος δεν είχε πλέον το δικαίωμα συμμετοχής στην εκκλησία του δήμου, στα δικαστήρια και δεν μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα για καμία αρχή. Δεν έπαυε όμως να ανήκει στο πολιτικό σώμα, συνεπώς η ένωσή του με μία Αθηναία ήταν νόμιμη, όπως και η Ιδιοκτησία των αγαθών που του ανήκαν. Τίθενται δύο προβλήματα αναφορικά με την ατιμία: πρώτον, ήταν κληρονομική, και δεύτερον, ποια ήταν τα σφάλματα που μπορούσαν να επισύρουν την επιβολή της;

Ως προς το πρώτο σημείο, φαίνεται ότι η ατιμία αποτελούσε ισόβια καταδίκη, δεν αφορούσε όμως παρά μόνο στον ένοχο, και όχι στους απογόνους του. Σε μία μόνο περίπτωση, όμως, η ατιμία μπορούσε να είναι κληρονομική, αν επρόκειτο για κάποιον που χρωστούσε στο δημόσιο, κάποιον πολίτη που δεν είχε εξοφλήσει κάποιο πρόστιμο που του είχε επιβληθεί από δικαστήριο ή που δεν είχε, ως γεωργός υπεύθυνος για έναν φόρο, αποδώσει τα ποσά που είχε συγκεντρώσει.

Στην περίπτωση αυτή, αν πέθαινε πριν εξοφλήσει το χρέος του, η ατιμία βάραινε τους κληρονόμους του, αλλά έπαυε βεβαίως όταν οι τελευταίοι πλήρωναν το χρέος. Εκτός από αυτές τις περιπτώσεις χρέωσης, τα άλλα σφάλματα που μπορούσαν να επιφέρουν την επιβολή ατιμίας ήταν διαφόρων ειδών άλλα αφορούσαν σε ιδιωτικές βλάβες, κακή μεταχείριση, σεξουαλική βία. διάλυση πατρικής κληρονομιάς κ.λπ.) και άλλα αφορούσαν σε δημόσιες βλάβες (διαφθορά δικαστών, ψευδομαρτυρία, επανειλημμένες καταδίκες για την υποβολή παράνομων προτάσεων.

Φαίνεται επίσης πως υπήρχαν και μορφές μερικής ατιμίας. Το παράδειγμα που αναφέρεται πάντα για την περίπτωση αυτή είναι των πολιτών εκείνων που είχαν υπηρετήσει στο στράτευμα που είχε μείνει στην Αθήνα κατά τη στάση των ολιγαρχικών του 411 και καταδικάστηκαν να μην παίρνουν πια τον λόγο στις συνελεύσεις της εκκλησίας του δήμου, διατηρώντας όμως το δικαίωμα να παραβρίσκονται στις συνελεύσεις.

Άλλες περιπτώσεις μερικής ατιμίας αναφέρονται από τον ρήτορα Ανδοκίδη, όπως. για παράδειγμα, η απαγόρευση να εγείρουν αγωγή στα δικαστήρια ή να διασχίζουν την αγορά. Υπάρχουν όμως πολλά σκοτεινά σημεία σχετικά με τις διάφορες διαδικασίες που οδηγούσαν σε μια τέτοια στέρηση ορισμένων πολιτικών δικαιωμάτων.

1.2   Οι πολιτικές επαναστάσεις: Μέσα από την ιστορία της Αθήνας και πάλι θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε πώς μπορούσαν οι πολίτες να στερηθούν τα πολιτικά τους δικαιώματα, παραμένοντας συγχρόνως μέλη της πολιτικής κοινότητας. Θα συγκροτήσουμε τρεις στιγμές της ιστορίας αυτής, τη στάση των ολιγαρχικών το 411, τη διακυβέρνηση των Τριάκοντα και το πολίτευμα που υιοθετήθηκε το 322 υπό την πίεση του Μακεδόνα στρατηγού Αντίπατρου.

1.2.1 Η στάση του 411: Μετά τη βαριά ήττα που υπέστη η Αθήνα στη Σικελία το 411, οι εχθροί της δημοκρατίας, εκμεταλλευόμενοι την αναταραχή που επικρατούσε στην πόλη, κατέλαβαν την εξουσία στην Αθήνα και εγκαθίδρυσαν νέους νόμους, σύμφωνα με τους οποίους μόνο πέντε χιλιάδες πολίτες από τους τριάντα πέντε χιλιάδες που υπήρχαν στην πόλη θα μπορούσαν να ασκούν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Είδαμε ήδη πώς απέτυχε το εγχείρημα, από την αντίδραση του ναυτικού και του στρατεύματος, που καθαίρεσαν τους στρατηγούς τους και αρνήθηκαν να αποδεχτούν τα γεγονότα που είχαν διαδραματιστεί στην Αθήνα.

Χωρίς την υποστήριξη του στόλου και μέρους του στρατεύματος, οι ολιγαρχικοί δεν μπόρεσαν να διατηρηθούν στην εξουσία και η δημοκρατία υποκαταστάθηκε. Γνωρίζουμε, όμως, από τον λόγο ενός ρήτορα της εποχής ότι ήδη είχαν αρχίσει να συντάσσουν τον κατάλογο εκείνων που θα διατηρούσαν πλήρη πολίτικα δικαιώματα. Οι υπόλοιποι δεν θα έχαναν βέβαια την ιδιότητα του Αθηναίου, θα μετατρέπονταν όμως σε «παθητικούς» πολίτες.

1.2.2 Η διακυβέρνηση των Τριάκοντα: Το 405, η Αθήνα υπέστη μια σοβαρή ναυτική ήττα στους Αιγός ποταμούς από τον στόλο των Λακεδαιμονίων. Η ήττα αυτή σήμανε το τέλος του πολέμου που για ένα τέταρτο του αιώνα είχε φέρει αντιμέτωπες τις δύο μεγάλες πόλεις καιτους συμμάχους τους. Ενώ ο ναύαρχος Λύσανδρος είχε αποκλείσει το λιμάνι του Πειραιά, οι ολιγαρχικοί κατέλαβαν για μια ακόμη φορά την εξουσία, αναθέτοντας σε τριάντα πολίτες την εγκαθίδρυση νέου πολιτεύματος.

Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ, καθώς, αφού για μερικούς μήνες οι Τριάκοντα σκόρπισαν στην πόλη τον τρόμο, οι εσωτερικές τους διαμάχες διευκόλυναν την επάνοδο της δημοκρατίας λίγο αργότερα. Το σχέδιο προέβλεπε ότι η άσκηση των πολιτικών δικαιωμάτων θα περιοριζόταν μόνο σε τρεις χιλιάδες πολίτες, ενώ οι άλλοι θα αποκλείονταν από την πολιτεία.

Ο ρήτορας Λυσίας, που είχε βοηθήσει στην επάνοδο των δημοκρατικών στην Αθήνα, περιγράφει ως απόλυτο τον αποκλεισμό αυτό, φτάνοντας στο σημείο να πει ότι όσοι δεν ανήκαν σ’ αυτούς τους Τρεις Χιλιάδες θα «στερούνταν την πατρίδα τους». Στην πραγματικότητα, οι πολυάριθμοι δημοκρατικοί που εγκατέλειψαν την πόλη το έκαναν αφ’ ενός μεν για να ξεφύγουν από τις απειλές που τους βάραιναν, αφ’ ετέρου δε για να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Μετά την αποκατάσταση αυτή, έγινε μία ακόμη απόπειρα περιορισμού του δικαιώματος συμμετοχής στην πολιτική ζωή μόνο στους κατόχους ακίνητης περιουσίας. Το σχέδιο απορρίφθηκε, αν όμως είχε πετύχει το ένα πέμπτο περίπου των πολιτών θα είχε βρεθεί χωρίς πολιτικά δικαιώματα.

1.2.3    Η απόφαση του 322: Το 322, με την ανακοίνωση του θανάτου του Αλέξανδρου, οι Αθηναίοι, παρασύροντας μαζί τους και μερικά άλλα ελληνικά Κράτη, κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον του Μακεδόνα στρατηγού Αντίπατρου, στον οποίο ο Αλέξανδρος είχε εμπιστευτεί το βασίλειό του πριν ξεκινήσει την εκστρατεία στην Ασία. Οι Έλληνες ηττήθηκαν και το 322 οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να δεχτούν την παρουσία μακεδονικής φρουράς στον Πειραιά και την εγκατάσταση τιμοκρατικού καθεστώτος: για να συμμετέχει κάποιος στην πολιτική ζωή έπρεπε να έχει περιουσία αξίας τουλάχιστον δύο χιλιάδων δραχμών.

Συνεπώς περισσότεροι από τους μισούς Αθηναίους πρέπει να αποκλείστηκαν από την ιδιότητα του ενεργού πολίτη. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, συγγραφέα του τέλους του 1ου αιώνα μ.κ.ε. ένα μέρος αυτών μετανάστευσαν στη Θράκη. Κι αυτό γιατί, κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 4ου αιώνα, ο αποκλεισμός από την πολιτική ζωή σήμαινε για τα φτωχότερα στρώματα την απώλεια των υλικών προνομίων της πολιτικής ιδιότητας, δηλαδή τους διάφορους μισθούς, τη διανομή του θεωρικού, τις αμοιβές για όσους υπηρετούσαν στον στόλο.

Πιθανότατα η απώλεια των υλικών αυτών προνομίων, περισσότερο από τη στέρηση της συμμετοχής στις δημόσιες υποθέσεις, έγινε αισθητή με σκληρότερο τρόπο από την πλειοψηφία, καθώς, όπως θα διαπιστώσουμε, η πολιτική ζωή είχε περιέλθει σταδιακά στα χέρια μια μειοψηφίας «πολιτικών».

2. Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΖΩΗ

Πρόκειται για πρόβλημα που απασχόλησε την Αθήνα, τη μόνη πόλη για την οποία για μια ακόμη φορά διαθέτουμε επαρκείς πληροφορίες. Το πρόβλημα αυτό είναι ένα από αυτά που προκάλεσαν τις περισσότερες συζητήσεις και διαμάχες μεταξύ των ιστορικών της εποχής μας. Ας προσπαθήσουμε να αποκαλύψουμε τις διάφορες όψεις του.

2.1 Δημοκρατία και συμμετοχή: Είδαμε προηγουμένως τι σήμαινε η εγκαθίδρυση δημοκρατικού καθεστώτος στην Αθήνα: τη συμμετοχή στις συνελεύσεις, όπου λαμβάνονταν οι αποφάσεις που δέσμευαν το σύνολο της πολιτικής κοινότητας. Σε ποιο βαθμό ήταν πραγματική η συμμετοχή αυτή; Γνωρίζουμε ότι για ορισμένες ψηφοφορίες, όπως, για παράδειγμα, τον 5ο αιώνα για να ξεκινήσει η διαδικασία του εξοστρακισμού, καθώς και για να παραχωρηθούν πολιτικά δικαιώματα, χρειαζόταν απαρτία έξι χιλιάδων ψηφοφόρων.

Δεν έχουμε καμία σαφή ένδειξη σχετικά με τον αριθμό των πολιτών της κλασικής Αθήνας. Η μόνη γνωστή απογραφή από τα τέλη του 6ου αιώνα αναφέρει 21.000 πολίτες. Πιστεύουμε όμως γενικά ότι, την παραμονή του Πελοποννησιακού πολέμου, ο αριθμός των Αθηναίων ήταν μεταξύ 35 και 40.000, και στην αρχή του 4ου αιώνα παραδίδεται ο αριθμός 30.000 και από τον φιλόσοφο Πλάτωνα και από τον ποιητή Αριστοφάνη. Δηλαδή συνήθως λιγότερο από το ένα έκτο των πολιτών συμμετείχε πραγματικά στις συνεδριάσεις της εκκλησίας του δήμου.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι τα υπόλοιπα πέντε έκτα αδιαφορούσαν για τις υποθέσεις της πόλης. Κατ’ αρχήν, επειδή η σύνθεση της εκκλησίας του δήμου διέφερε ανάλογα με τις συνθήκες, την εποχή του έτους, τα θέματα της ημερήσιας διάταξης. Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι ήταν ευκολότερο για τους κατοίκους του άστεως. παρά για τους κατοίκους της υπαίθρου, να μεταβαίνουν στην Πνύκα. Οι νοσταλγοί των παλαιότερων εποχών αρέσκονταν να αναφέρουν αυτό που ένας σύγχρονος ιστορικός ονόμασε «δημοκρατία των γεωργών», όταν πολίτες ήταν μόνο οι ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας και απεχθάνονταν την ιδέα να μεταβαίνουν στην πόλη για κάθε λόγο.

Ο ποιητής Αριστοφάνης, ένας από τους νοσταλγούς αυτούς, κατήγγειλε τις βλαβερές συνέπειες του θεσμού του εκκλησιαστικού μισθόν, που προσήλκυε στην εκκλησία του δήμου κάθε είδους εξαθλιωμένους πολίτες με μόνη επιδίωξη την είσπραξη των τριών οβολών που τους επέτρεπε να ζήσουν χωρίς να κάνουν τίποτε. Πρέπει, ωστόσο, να υπενθυμίσουμε ότι η εκκλησία του δήμου συνερχόταν κανονικά σαράντα φορές τον χρόνο και ότι, ακόμη και αν υπήρχαν κάποιες επιπλέον έκτακτες συνελεύσεις, δεν έφταναν για να ζήσει ένα άτομο χωρίς πόρους – ακόμα κι αν δεν είχε χάσει καμία συνέλευση.

Πρέπει λοιπόν να αντιμετωπίσουμε με σύνεση την κριτική που ασκούν οι αντίπαλοι της δημοκρατίας, κατηγορώντας την εκκλησία του δήμου ως άναρχη και συγχρόνως παντοδύναμη, που κυριαρχείται από μια μάζα φτωχών πολιτών και αποτελεί παίγνιο στα χέρια των δημαγωγών. Οι πολυάριθμες αποφάσεις που προέρχονται από τις συνελεύσεις αυτές και που έφτασαν ώς εμάς, μαρτυρούν την καλή λειτουργία του συστήματος, και ότι η συμμετοχή του δήμου, του λαού, στη λήψη των αποφάσεων αποτελούσε πραγματικότητα.

Η αποτυχία των δύο ολιγαρχικών στάσεων, προς τα τέλη του 5ου αιώνα, αποτελεί απόδειξη της προσκόλλησης των περισσότερων πολιτών στο πολιτικό καθεστώς του οποίου γνώριζαν ότι αποτελούσαν την κινητήρια δύναμη. Μετά από αυτά, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι ο βαθμός συμμετοχής στην πολιτική ζωή δεν ήταν ο ίδιος για όλους.

Πράγμα που μας οδηγεί να θέσουμε το ζήτημα της ύπαρξης μιας «πολιτικής τάξης».

2.2 Η πολιτική τάξη: Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Αριστοτέλη, σε πολλές πόλεις η διαχείριση των υποθέσεων βρισκόταν στα χέρια της μειοψηφίας εκείνων που, λόγω περιουσίας και ελεύθερου χρόνου, είχαν τη δυνατότητα να επιδιώκουν τις ανώτατες αρχές. Στην περίπτωση της δημοκρατικής Αθήνας, όπου η αμοιβή για τις δημόσιες λειτουργίες επέτρεπε σε όλους να έχουν πρόσβαση σ’ αυτές, τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά, αλλά η ύπαρξη μιας πολιτικής τάξης δεν έπαυε να αποτελεί και εκεί πραγματικότητα.

2.2.1:  Οι τάξεις κατά τον Σόλωνα:  Πρέπει εδώ να επανέλθουμε στο ζήτημα που ήδη τέθηκε, των «σολώνειων τάξεων». Σύμφωνα με τον συγγραφέα της Αθηναίων Πολιτείας, η κατανομή των πολιτών σε τέσσερις τάξεις ανάλογα με το εισόδημά τους είχε στόχο κατ’ αρχήν να ρυθμίσει την πρόσβαση στις αρχές. Έτσι, για παράδειγμα, μόνο οι πολίτες των δύο πρώτων τάξεων μπορούσαν να γίνουν άρχοντες και μόνο κατά τον 5ο αιώνα έγινε δυνατή η πρόσβαση και για τους πολίτες της τρίτης τάξης, τους ζευγίτες.

Όπως υποδείξαμε πιο πάνω, η κατάταξη του Σόλωνα κάλυπτε περισσότερο στρατιωτικά και φορολογικά ζητήματα, παρά την ανάγκη περιορισμού της πρόσβασης στις αρχές για τους πιο πλούσιους. Είναι πραγματικά δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ένας μικρός γεωργός, ακόμα και αν ανήκε στην τάξη των ζευγιτών, θα μπορούσε χωρίς συνέπειες να εγκαταλείψει τη γη και τα χωράφια του κατά τη διάρκεια ενός ολόκληρου έτους.

2.2.2  Η προέλευση των πολιτικών ανδρών: Πράγματι, οι πολιτικοί άνδρες των πρώτων δεκαετιών του 5ου αιώνα, τα ονόματα των οποίων έχουν φτάσει ώς εμάς, ανήκαν όλοι στις παλαιές αριστοκρατικές οικογένειες της Αθήνας. Αυ­τό ίσχυε και στην περίπτωση του Κλεισθένη, στο τέλος του προηγούμενου αιώνα.

Το ίδιο και για τον Μιλτιάδη και τον γιο του Κίμωνα, για τον Αριστείδη και τον Θεμιστοκλή, και βέβαια για τον ίδιο τον Περικλή. Οι κατάλογοι των αρχόντων που διαθέτουμε δεν μας επιτρέπουν πάντα να αποφανθούμε για την κοινωνική κατάσταση εκείνων που αναλάμβαναν τη λειτουργία αυτή κατά τον 5ο αιώνα, δεν θα μπορούσαμε όμως να αμφισβητήσουμε το γεγονός ότι ανήκαν σε εύπορες τάξεις.

Η καθιέρωση της μισθοφόρους μπορεί να επέτρεψε στους φτωχότερους πολίτες να συμμετέχουν στα δικαστήρια της Ηλιαίας, δηλαδή να υπηρετούν την πόλη για ένα ολόκληρο έτος ως βουλευτές, δεν επέφερε όμως σημαντικές μεταβολές στην ήδη υπάρχουσα κατάσταση. Παρόμοια, μπορεί να είχαν όλοι το δικαίωμα να μιλήσουν στις συνελεύσεις της εκκλησίας του δήμου, αναμφίβολα όμως. εκ των πραγμάτων, εκείνοι που μιλούσαν ήταν αυτοί που, χάρη στην εκπαίδευσή τους, χειρίζονταν με ευχέρεια τον λόγο και μπορούσαν να επιβληθούν σε μια συγκέντρωση πολλών ατόμων.

Ας προσθέσουμε, επιπλέον, ότι οι ανώτεροι άρχοντες, οι στρατηγοί ή οι θησαυροφύλακες, εκλέγονταν και ότι κατά την εκλογή το βάρος έπεφτε στις τοπικές επιρροές. Γι’ αυτό τον λόγο εξάλλου, η κλήρωση θεωρείτο πιο δημοκρατικός τρόπος εκλογής. Αλλά και η κλήρωση αυτή γινόταν από καταλόγους που συγκροτούσαν οι δήμοι και οι φυλές και εκεί επίσης μπορούσε να παίξει ρόλο το προσωπικό γόητρο, η καταγωγή ή η περιουσία.

Βέβαια, στην Αθήνα περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, η πρόσβαση στις αρχές ήταν σχετικά ανοιχτή. Όμως. πέρα από τις ίδιες τις αρχές, η διαχείριση των δημοσίων υποθέσεων παρέμενε στα χέρια μιας μειοψηφίας μορφωμένων ανδρών ευγενικής καταγωγής και κατά κανόνα με αρκετή περιουσία, έτσι ώστε αυτοί να έχουν τη δυνατότητα να προβάλλουν πράξεις γενναιοδωρίας προς όφελος ολόκληρης της πόλης.

2.2.3 Η εξέλιξη της πολιτικής τάξης: Είναι λοιπόν προφανής η ύπαρξη μιας πολιτικής τάξης. Αυτή όμως η τάξη εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια των δύο αιώνων της ιστορίας της δημοκρατικής Αθήνας. Μέχρι τον Πελοποννησιακό πόλεμο, οι άνδρες που βρίσκονται στο προσκήνιο ανήκουν όλοι ή σχεδόν όλοι στις παλαιές εκείνες αθηναϊκές οικογένειες που κυριαρχούσαν στην πόλη ήδη από τον 6ο αιώνα. Από το 430 περίπου, βλέπουμε να εμφανίζονται στο προσκήνιο άνδρες λίγο διαφορετικής καταγωγής, που δεν έχουν πίσω τους ένδοξους προγόνους και που τα εισοδήματα τους προέρχονται από την εκμετάλλευση εργαστηρίων ή μεταλλωρυχείων.

Αυτή είναι η περίπτωση. για παράδειγμα, των περίφημων «δημαγωγών» του τέλους του αιώνα, τους οποίους χλευάζει ο Αριστοφάνης και τους κατηγορεί ότι δεν μπορούν να σταθούν στις συνελεύσεις, ο περίφημος Κλέων ιδιοκτήτης βυρσοδεψείου, ο Υπέρβολος ο αγγειοπλάστης, ο οργανοποιός Κλεοφών, ή ακόμα ο έμπορος προβάτων Λυσικλής. Όλοι αυτοί οι άνδρες ηταν πλούσιοι, αλλά οι σχέσεις τους με τον κόσμο του εμπορίου και της βιοτεχνίας τούς υποβίβαζε στα μάτια εκείνων που θεωρούσαν τις δραστηριότητες αυτές ανάξιες για έναν ελεύθερο άνθρωπο.

Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς για τα αίτια της εξέλιξης αυτής της πολιτικής τάξης, εξέλιξης που επιβεβαιώνεται τον επόμενο αιώνα, όταν όλοι σχεδόν οι πολιτικοί άνδρες που γνωρίζουμε σήμερα προέρχονταν από αυτές τις τάξεις. Είναι βέβαιο ότι η εξέλιξη σχετίζεται με το γεγονός ότι η ανάπτυξη της πόλης κατά τον 5ο αιώνα μετέβαλε το χρήμα σε αξία που έχαιρε όλο και μεγαλύτερης εκτίμησης. Για να επανδρωθούν τα πλοία του στόλου, για να οργανωθούν οι μεγάλες γιορτές της πόλης, για να χρηματοδοτηθούν οι μακρινές αποστολές, τα χρήματα των πλουσίων γίνονταν όλο και πιο απαραίτητα και η προέλευσή τους έπαυε να έχει ιδιαίτερη σημασία.

Ένας ακόμη λόγος ήταν ότι ο πλούσιος τεχνίτης διέθετε ευ­κολότερα ρευστό χρήμα σε σχέση με τον μεγαλοϊδιοκτήτη γης, που συχνά αναγκαζόταν να υποθηκεύσει την περιουσία του για να αντιμετωπίσει τις δαπάνες που απαιτούνταν για την επιτυχία της πολιτικής καριέρας. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί όροι (πέτρινες στήλες όπου αναγραφόταν η υποθήκευση των κτημάτων) που βρίσκονται στην Αττική χρονολογούνται στον 4ο αιώνα, και ότι οι δικανικοί λόγοι αναφέρουν την περίπτωση πλούσιων ανδρών που αναγκάστηκαν να υποθηκεύσουν τις γαίες τους για να καλύψουν μια δαπανηρή λειτουργία.

Η εξέλιξη της πολιτικής τάξης δεν σημαίνει και εξέλιξη κοινωνική, όπως θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει. Μάλιστα, ιδιοκτήτες γης και ιδιοκτήτες δούλων θεωρούνταν ομοίως εισοδηματίες. Ο πλούτος παρέμενε αν όχι το κριτήριο, τουλάχιστον το απαραίτητο μέσο για την πρόσβαση στην τάξη των πολιτικών.

2.3 II παθητικότητα του δήμου, μύθος ή πραγματικότητα; Από την ύπαρξη της πολιτικής αυτής τάξης θα μπορούσαμε, άραγε, να συμπεράνουμε ότι οι συζητήσεις εκ των οποίων προέρχονταν οι επιλογές που δέσμευαν το σύνολο της πόλης, ανάγονταν στην πραγματικότητα σε εσωτερικές διαμάχες της τάξης αυτής; Αυτό υποστήριξαν ορισμένοι από τους ιστορικούς της εποχής μας, στηριζόμενοι στις προσωπικές αντιπαλότητες που μαρτυρούν οι πηγές και στις συμμαχίες που μαντεύουμε ότι σχηματίζονταν γύρω από ορισμένους «ηγέτες».

Θα ήταν, ωστόσο, υπερβολικό να συμπεράνουμε ότι οι συγκρούσεις που δίχαζαν την πόλη ανάγονται σε απλές διαμάχες μεταξύ παρατάξεων και ομάδων, διαμάχες που η πλειοψηφία των πολιτών παρακολουθούσε παθητικά. Διότι, αν οι προσωπικές συγκρούσεις έφερναν αντιμέτωπα κάποια μέλη της πολιτικής τάξης – που στα κείμενα δηλώνονται μερικές φορές με τον όρο πολιτευόμενοι – οι επιλογές για τις οποίες καλούνταν να αποφανθούν οι πολίτες δεν έπαυαν να είναι πολιτικές επιλογές. Θα αναφέρουμε δύο μόνο παραδείγματα.

Την παραμονή της εκστρατείας στη Σικελία, ήλθαν αντιμέτωποι στην εκκλησία του δήμου ο Νικίας, ο οποίος ήταν αντίθετός με το εγχείρημα και το θεωρούσε επικίνδυνη περιπέτεια, και ο Αλκιβιάδης, ο οποίος ήταν αντίθετα υποστηρικτής της επιχείρησης και έλπιζε να του φέρει μεγάλη δόξα. Μπορούμε να παραδεχτούμε ότι υπήρχε προσωπική έχθρα μεταξύ των δύο ανδρών. που σχετιζόταν με τις διαφορές στην καταγωγή και την ηλικία τους.

Ο Αλκιβιάδης ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια και ήταν νέος. Το εισόδημα του Νικία προερχόταν από την εκμετάλλευση ορυχείων και ο ίδιος πλησίαζε την ηλικία των πενήντα χρόνων. Όμως, ο δήμος ακολούθησε τον Αλκιβιάδη επειδή, όπως παρατηρεί ο ιστορικός Θουκυδίδης, υπολόγιζε ότι η εκστρατεία θα του απέφερε υλικά οφέλη. Επρόκειτο. λοιπόν, για απόφαση που σχετιζόταν με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των πολιτών.

Το δεύτερο παράδειγμα είναι από την ιστορία του 4ου αιώνα. Πρόκειται για την έγκριση από την εκκλησία του δήμου της συνθήκης ειρήνης που σύναψε η Αθήνα με τον Φίλιππο της Μακεδονίας το έτος 346. Για ορισμένους, ένας από τους οποίους είναι και ο Δημοσθένης, η συνθήκη αυτή παραγνώριζε τα συμφέροντα της Αθήνας, που απειλούνταν από τη φιλόδοξη πολιτική του Μακεδόνα βασιλιά.

Για άλλους αντιθέτως. μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν και οι προσωπικοί εχθροί του Δημοσθένη. διαφύλασσε την ειρήνη που ήταν απαραίτητη για την εσωτερική ισορροπία της πόλης. Ο δήμος επέλεξε την ειρήνη και ο Δημοσθένης αναγκάστηκε να συναινέσει και να υπερασπιστεί την αρχή της ειρήνης.

Οι συγκρούσεις που έφερναν αντιμέτωπους τους πολιτικούς άνδρες. με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μακροχρόνια διαμάχη μεταξύ του Δημοσθένη και του Αισχίνη, σχετικά με τη στάση που έπρεπε να υιοθετηθεί απέναντι στη μακεδονική απειλή, δεν υποδηλώνουν απαραίτητα την παθητικότητα των πολιτών έναντι των αποφάσεων που όφειλαν να λάβουν, εφόσον τελικά οι δικές τους ψήφοι ήταν εκείνες που καθόριζαν τον προσανατολισμό που θα υιοθετούσε η πολιτική της πόλης. Μένει, ωστόσο, το ερώτημα κατά πόσο ήταν αλήθεια αυτό που μαρτυρούν ορισμένοι σύγχρονοι της εποχής εκείνης σχετικά με την ολοένα αυξανόμενη αδιαφορία των πολιτών για τις δημόσιες υποθέσεις.

Η εξαίρεση των φτωχών από την πολιτική ιδιότητα το 322

… ὁ δῆ­μος οὐκ ὤν ἀ­ξι­ό­μα­χος ἠ­ναγ­κά­σθη τήν ἐ­πι­τρο­πήν καί τήν ἐ­ξου­σί­α πᾶ­σαν Ἀν­τι­πά­τρῳ δοῦ­ναι πε­ρί τῆς πό­λε­ως. ὁ δέ φι­λαν­θρώ­πως αὐ­τοῖς προ­σε­νε­χθείς συ­νε­χώ­ρη­σεν ἔ­χειν τήν τέ πό­λιν καί τάς κτή­σεις καί τ’ ἄλ­λα πάν­τα· τήν δέ πο­λι­τεί­αν με­τέ­στη­σεν ἐκ τῆς δη­μο­κρα­τί­ας καί προ­σέ­τα­ξεν ἀ­πό τι­μή­σε­ως εἶ­ναι τό πο­λί­τευ­μα καί τούς μέν κε­κτη­μέ­νους πλεί­ω δραχ­μῶν δι­σχι­λί­ων κυ­ρί­ους εἶ­ναι τοῦ πο­λι­τεύ­μα­τος καί τῆς χει­ρο­το­νί­ας. τούς δέ κα­τω­τέ­ρω τῆς τι­μή­σε­ως ἅ­παν­τας ὡς τα­ρα­χώ­δεις ὄν­τας καί πο­λε­μι­κούς ἀ­πή­λα­σε τῆς πο­λι­τεί­ας καί τοῖς βου­λο­μέ­νοις χώ­ραν ἔ­δω­κεν εἰς κα­τοί­κη­σιν ἐν τῇ Θρά­κῃ. οὗ­τοι μέν οὖν ὄν­τες πλεί­ους τῶν [δισ]μυ­ρί­ων καί δι­σχι­λί­ων με­τε­στά­θη­σαν ἐκ τῆς πα­τρί­δος, οἱ δέ τήν ὡ­ρι­σμε­νην τί­μη­σιν ἔ­χον­τες πε­ρί ἐν­να­κι­σχι­λί­ους ἀ­πε­δεί­χθη­σαν κύ­ριοί τῆς τε πό­λε­ως καί χώ­ρας καί κα­τά τούς Σά­λω­νας νό­μους ἐ­πο­λι­τεύ­ον­το·

Απόδοση: [Ο λαός, επειδή δεν είχε τη δύναμη να συνεχίσει τον πόλεμο, αναγκάστηκε να αναθέσει στον Αντίπατρο όλη την κηδεμονία και την εξουσία της πόλης. Κι εκείνος συμπεριφέρθηκε με επιείκεια και τους επέτρεψε να διατηρήσουν την πόλη. τις κτήσεις και όλα τα άλλα. Όμως τροποποίησε το πολίτευμα, καταργώντας τη δημοκρατία, και όρισε πολίτευμα με βάση τον καθορισμό της αξίας των εισοδημάτων των πολιτών. Έτσι, όσοι πολίτες είχαν εισόδημα πάνω από δύο χιλιάδες δραχμές, όρισε να έχουν το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική ζωή και στην εξουσία.

Ενώ όλους όσους είχαν μικρότερο εισόδημα, σαν να ήταν ταραχοποιοί και φιλοπόλεμοι, τους εξόρισε από την πόλη. Τέλος, έδωσε σ' όσους το επιθυμούσαν γη για να κατοικήσουν στη Θράκη. Αυτοί λοιπόν, που δεν ξεπερνούσαν τους δώδεκα χιλιάδες. εγκατέλειψαν την πατρίδα τους. ενώ όσοι είχαν το καθορισμένο εισόδημα, περίπου εννιά χιλιάδες πολίτες, ορίστηκαν κύριοι και τη πόλης και της χώρας και κυβερνούσαν σύμφωνα με τους νόμους του Σόλωνα.] Διόδωρου Σικελιώτη, Ιστορική Βιβλιοθήκη. XVIII. 18. 3-5

Η ψηφοφορία για την εκστρατεία στη Σικελία το 415

Καί ἔ­ρως ἐ­νέ­πε­σε τοῖς πᾶ­σιν ὁ­μοί­ως ἐκ­πλεῦ­σαι. Τοῖς μέν γάρ πρε­σβυ­τέ­ροις ὡς ἤ κα­τα­στρε­ψο­μέ­νοις ἐφ ἅ ἔ­πλε­αν ἤ οὐ­δέν ἄν σφα­λεῖ­σαν με­γά­λην δύ­να­μιν, τοῖς δ’ ἐν τῇ ἡ­λι­κί­ᾳ τῆς τέ ἀ­πού­σης πό­θῳ ὄ­ψε­ως καί θε­ω­ρί­ας, καί εὐ­έλ­πι­δες ὄν­τες σω­θή­σε­σθαι. ὁ δέ πο­λύς ὅ­μι­λος καί στρα­τι­ώ­της ἐν τέ τῷ πα­ρόν­τι ἀρ­γύ­ριον οἴ­σειν καί προ­σκτή­σε­σθαι δύ­να­μιν ὅ­θεν ἀί­διον μι­σθο­φο­ράν ὑ­πάρ­ξειν. ὥ­στε διά τήν ἄ­γαν τῶν πλε­ό­νων ἐ­πι­θυ­μί­αν, εἰ τῷ ἄ­ρα καί μή ἤ­ρε­σκε, δε­δι­ώς μή ἀν­τι­χει­ρο­το­νῶν κα­κό­νους δδξει­εν εἶ­ναι τή πό­λει ἡ­συ­χί­αν ἦ­γεν.

Απόδοση [Όλους τους κατέλαβε εξίσου η επιθυμία να αποπλεύσουν. Τους πιο ηλικιωμένους διότι πίστευαν η ότι θα υποτάξουν τα μέρη εναντίον των οποίων έπλεαν ή τουλάχιστον, ότι δεν θα καταστρεφόταν μια τόσο μεγάλη δύναμη. Εκείνους που βρίσκονταν σε ώριμη ηλικία, διότι αφ' ενός μεν επιθυμούσαν να δουν και να γνωρίσουν τη μακρινή αυτή χώρα. και αφ' ετέρου διότι είχαν την ελπίδα ότι θα σωθούν.

Τέλος, το μεγάλο πλήθος και τους στρατιώτες, διότι πίστευαν ότι υπό τις παρούσες περιστάσεις θα κέρδιζαν χρήματα και ότι μελλοντικά η πόλη θα αποκτούσε πρόσθετη ηγεμονία, που θα τους απέφερε ατελείωτη μισθοδοσία. Έτσι. λόγω της υπερβολικής επιθυμίας των περισσοτέρων, ακόμη και αν τυχόν κάποιος δεν επιθυμούσε την εκστρατεία, από φόβο μήπως φανεί εχθρικά διακείμενος προς την πόλη, δεν ψήφιζε κατά της εκστρατείας και σώπαινε.] Θουκυδίδου, Ιστοριών, ΣΤ. 24. 3-4

3. Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 4ο ΑΙΩΝΑ

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι αναταραχές που προκάλεσε σε όλο τον ελληνικό κόσμο ο Πελοποννησιακός πόλεμος είχαν αντίκτυπο στη λειτουργία της πολιτικής ζωής στο εσωτερικό των πόλεων. Όπως ήταν αναμενόμενο, θα ασχοληθούμε και πάλι με το αθηναϊκό παράδειγμα, θα μπορέσουμε όμως να επεκτείνουμε ορισμένα από τα συμπεράσματά μας και σε άλλες πόλεις.

Διάβασε το πρώτο μέρος: Η πολιτική αρχαία ελλάδα [1]

3.1 Οι μεταμορφώσεις των στρατευμάτων των πόλεων:  Μία από τις πρώτες ενδείξεις της εξέλιξης αυτής κατά τον 4ο αιώνα είναι η σταδιακή εξαφάνιση των στρατών των πόλεων. Ήδη κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, οι περισσότεροι από τους εμπόλεμους -περιλαμβανομένων και των Σπαρτιατών – αναγκάστηκαν να καλέσουν μισθοφορικούς στρατούς, επαγγελματίες στρατιώτες, ξένους για την πόλη.

Κατά τον 4ο αιώνα, το φαινόμενο γενικεύεται, καθώς συνδέεται με την ανάπτυξη νέων μορφών μάχης που σχετίζονται περισσότερο με τον ανταρτοπόλεμο παρά με την αντιπαράθεση των οπλιτών. Στα στρατεύματα των ελληνικών πόλεων, τα σώματα του πεζικού με ελαφρύ εξοπλισμό αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία: ο πολίτης – οπλίτης παραχωρεί τη θέση του στον μισθοφόρο πελταστή.

Η προσφυγή στους μισθοφόρους επιτρέπει εξάλλου στους στρατηγούς να ηγούνται πιο μακροχρόνιων εκστρατειών, χωρίς να χρειάζεται να ανησυχούν για την επιστροφή και την ενασχόληση με τις γεωργικές εργασίες. Ο πόλεμος παύει να είναι εποχιακός. Επιπλέον, ο στρατηγός που διοικεί έναν στρατό μισθοφόρων δεν φοβάται ότι θα τον κατακρίνουν οι στρατιώτες του: όσο μπορεί να τους πληρώνει τον υπακούουν. Ο στρατηγός γίνεται και ο ίδιος επαγγελματίας του πολέμου, και βλέπουμε Αθηναίους στρατηγούς ή Σπαρτιάτες βασιλείς να προσφέρουν τι; υπηρεσίες τους σε βάρβαρους βασιλίσκους ή Πέρσες σατράπες, για να μπορέσουν να πληρώσουν τους στρατιώτες τους.

Υπάρχουν, βέβαια, ακόμη τα σώματα των πολιτών-οπλιτών, αλλά συμμετέχουν όλο και λιγότερο στις μακρινές εκστρατείες. Γι’ αυτό ακριβώς παραπονείται ο Δημοσθένης στην Αθήνα: έχοντας επίγνωση των νέων συνθηκών πολέμου, επιθυμεί κι αυτός τη συμμετοχή ενός ελάχιστου αριθμού πολιτών στις αποστολές της Αθήνας με σκοπό τη διαφύλαξη των θέσεών της στο Αιγαίο, ενώ ο στρατηγός να είναι υπεύθυνος έναντι των πολιτών αυτών και να μην μπορεί πλέον να ενεργεί κατά βούληση.

Εξάλλου, η ολοένα και μεγαλύτερη χρησιμοποίηση μισθοφορικών στρατευμάτων επιβάρυνε υπερβολικά τον προϋπολογισμό της πόλης. Και σε περίπτωση που η πόλη δεν ήταν σε θέση να χρηματοδοτήσει τις μακρινές εκστρατείες, είτε διαλυόταν ατάκτως ο στρατός και κατέφευγε στην υπηρεσία όποιου μπορούσε να πληρώσει, είτε ο στρατηγό! αναγκαζόταν να επιδοθεί σε λεηλασίες και αρπαγές για να κρατήσει τους στρατιώτες του. γεγονός που επέφερε σοβαρές δυσχέρειες στην πόλη. Η σταδιακή εξαφάνιση του πολίτη – οπλίτη είχε λοιπόν σοβαρές επιπτώσεις.

Χωρίς αμφιβολία αυτή ήταν η αιτία που η Αθήνα προσπάθησε, κατά το δεύτερο μισό του αιώνα – και ίσως μόνο μετά την ήττα της Χαιρώνειας, υπό την επιρροή του Λυκούργου – να μετατρέψει την Εφηβεία σε πραγματική «στρατιωτική θητεία», κατά την οποία όλοι οι νεαροί Αθηναίοι, χωρίς διάκριση, εκπαιδεύονταν όχι μόνο στην οπλιτική τακτική, αλλά και σε πιο κινητικές μορφές μάχης του ελαφρού πεζικού. Στη Σπάρτη, μόνο κατά τον 3ο αιώνα οι μεταρρυθμιστές βασιλείς θα επιχειρήσουν την ανασυγκρότηση του στρατού της πόλης, που είχε στο μεταξύ γίνει σκιώδης, μέσω της αναδιανομής των γαιών.

3.2 Ο «επαγγελματικός» χαρακτήρας της πολιτικής ζωής: Μία από τις συνέπειες τού ολοένα και πιο επαγγελματικού χαρακτήρα των στρατευμάτων των πόλεων ήταν η αναγκαιότητα διάθεσης χρηματικών πόρων για την πληρωμή των στράτευμά των αυτών. Στην περίπτωση της Αθήνας, η αναγκαιότητα αυτή επιδεινώθηκε από τις συνέπειες της ήττας που υπέστη η πόλη με το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, η απώλεια της ηγεμονίας και του φόρου υποτέλειας που κατέβαλλαν οι σύμμαχοι, η επιβράδυνση της εκμετάλλευσης των αργυρωρυχείων του Λαυρίου και ίσως επίσης -τουλάχιστον κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του αιώνα- ίων συναλλαγών, επίκεντρο των οποίων ήταν ο Πειραιάς, δημιουργούν πραγματικό οικονομικό πρόβλημα για την πόλη.

Το πρόβλημα αυτό δεν θα επιλυθεί με την ανασύσταση, το 378/7, μιας νέας ναυτικής ομοσπονδίας γύρω από την Αθήνα, εφόσον με την καταστατική πράξη της ομοσπονδίας αυτής οι Αθηναίοι δεσμεύονταν να μην εισπράττουν φόρο υποτέλειας από τους συμμάχους τους.

Γι’ αυτό και καθ’ όλη τη διάρκεια του αιώνα γίνονται διάφορες απόπειρες με σκοπό την οργάνωση της είσπραξης της πολεμικής φορολογίας, της εισφοράς, που ήταν έκτακτος φόρος αλλά έτεινε να μεταβληθεί σε μόνιμο, καθώς και τη ρύθμιση της πιο σημαντικής για την πόλη λειτουργίας, της τριηραρχίας. Με τις διάφορες αυτές απόπειρες συνδέονται τα ονόματα ορισμένων ανδρών, όπως του Καλλίστρατου και του Εύβουλου, αργότερα του Λυκούργου, οι οποίοι εμφανίζονται ως ειδικοί σε οικονομικά ζητήματα, και οι δύο τελευταίοι τουλάχιστον αναλαμβάνουν με την ιδιότητα αυτή μια πολύ πιο μακροχρόνια αρχή σε σχέση με τις συνήθεις ετήσιες αρχές ο Εύβουλος την αρχή του «υπεύθυνου για το θεωρικό», ο Λυκούργος «την αρχή της διοίκησης».

Καθώς ο πόλεμος μεταβαλλόταν σε επάγγελμα, η διοίκηση της πόλης έτεινε κι αυτή να μεταβληθεί από μια ορισμένη μορφή αυτοδιοίκησης σε μια πιο εξειδικευμένη διοίκηση, που απαιτούσε συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η επιλογή οικονομικής πολιτικής μπορούσε να αφορά περισσότερο σ’ αυτούς τους «ειδικούς» παρά στη μάζα των πολιτών, γεγονός που μπορούσε να έχει ως συνέπεια μια ακόμη μεγαλύτερη αδιαφορία εκ μέρους των πολιτών για συζητήσεις των οποίων τις λεπτομέρειες αγνοούσαν.

Αυτό ήθελαν άραγε να πουν οι ρήτορες, όπως ο Δημοσθένης ή ο Υπερείδης, όταν κατηγορούσαν τους απλούς πολίτες, τους ιδιώτες, ότι ασχολούνταν περισσότερο με τις ιδιωτικές τους υποθέσεις, με τα ίδια. παρά με τις υποθέσεις της πόλης; Δεν θα πρέ­πει, βέβαια, να λαμβάνουμε κατά γράμμα τα επιχειρήματα που σκοπό είχαν να ξυπνήσουν το ενδιαφέρον των ακροατών εκείνων που αρκούνταν στο να ακούν χωρίς να παρεμβαίνουν. Αλλά δεν μπορούμε και να τα αγνοήσουμε.


3.3 Νέα επίκεντρα ενδιαφέροντος: Εξάλλου, η βελτιωμένη τεχνική των συζητήσεων δεν αρκεί ίσως από μόνη της για να ερμηνεύσει την αδιαφορία αυτή. Το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα χαρακτηρίζεται στην Αθήνα από την ανάκαμψη των οικονομικών δραστηριοτήτων. Τα ορυχεία του Λαυρίου γνωρίζουν νέα εκμετάλλευση και ο Πειραιάς βρίσκεται εκ νέου στο επίκεντρο των εμπορικών δραστηριοτήτων, όπως μαρτυρούν ορισμένοι δικανικοί λόγοι, δραστηριότητες που ευνοούνται και από συγκεκριμένα μέτρα που «φορούν στους εμπόρους, ειδικά τους ξένους.

Μπορούμε να παραδεχτούμε ότι για τους εύπορους Αθηναίους είχαν μεγαλύτερη σημασία τα κέρδη που μπορούσε να τους αποφέρει ο δανεισμός χρημάτων σε εμπόρους με υψηλό επιτόκιο ή η ενοικίαση της εκμετάλλευσης των ορυχείων τους, παρά ο λεγόμενος μακεδονικός κίνδυνος, στον οποίο, σύμφωνα με τον Δημοσθένη, δεν πίστευαν καθόλου. Έτσι εξηγείται η επιθυμία τους να διατηρήσουν με κάθε τίμημα την ειρήνη, απαραίτητη για την ανάπτυξη των ιδιωτικών τους επιχειρήσεων και για την άσκηση λιγότερο βαριάς φορολογικής πίεσης.

Όμως οι «πλούσιοι» δεν ήταν οι μόνοι που προωθούσαν περισσότερο τα ιδιωτικά τους συμφέροντα από τα συμφέροντα της πόλης. Για την πλειοψηφία των φτωχών πολιτών, ο πόλεμος δεν σήμαινε πλέον την παροχή μισθών και την ελπίδα για λάφυρα αλλά τη στέρηση της διανομής του θεωρικού, το οποίο ο Δημοσθένης επιθυμούσε να κατατίθεται στο πολεμικό ταμείο.

Και για εκείνους, οι στείρες λογομαχίες στις οποίες επιδίδονταν οι ρήτορες, κατηγορώντας ο ένας τον άλλο ότι έχει πουληθεί στον Φίλιππο, φαίνονταν εντελώς μάταιες και επειδή ο μόνος λόγος που συνέχιζαν να πηγαίνουν στις συνελεύσεις ήταν για να μη χάσουν τον μισθό, είχαν μεταβληθεί σε παθητικούς ακροατές, γεγονός για το οποίο παραπονούνταν ορισμένοι πολιτικοί άνδρες όπως ο Δημοσθένης.

Όλα αυτά ισχύουν βέβαια για την περίπτωση της Αθήνας, τη μόνη πόλη για την οποία διαθέτουμε ακριβείς πληροφορίες και μαρτυρίες από τους συγχρόνους. Όμως, μέσα από τα λόγια ενός Δημοσθένη ή ενός Υπερείδη, μαντεύουμε ότι το ίδιο ίσχυε και αλλού και ότι αυτή η αδιαφορία των πολιτών για τις δημόσιες υποθέσεις διευκόλυνε τις πλεκτάνες ενός άνδρα όπως ήταν ο Φίλιππος της Μακεδονίας, ήταν αρκετό να πάρει με το μέρος του ορισμένους πολιτικούς για να κερδίσει όλη την πόλη.

Ίσως με τον τρόπο αυτό αμαυρώνουμε κάπως υπερβολικά την εικόνα. Δεν θα μπορούσαμε, ωστόσο, να αρνηθούμε ότι κατά το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα η πολιτική ιδιότητα περνά κρίση. Βέβαια οι πολιτικοί θεσμοί συνεχίζουν να λειτουργούν, και ειδικά για το τέλος του 4ου και για τον 3ο αιώνα διαθέτουμε περισσότερες πληροφορίες και για άλλες πόλεις εκτός από την Αθήνα.

Αυτοί όμως οι πολιτικοί θεσμοί, σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν τα μεγάλα βασίλεια που προήλθαν από τις κατακτήσεις του Αλέξανδρου, χάνουν πλέον σ’ ένα βαθμό το περιεχόμενό τους και η πολιτική ιδιότητα τείνει να μετατραπεί σε μια κατάσταση που αποφέρει κάποια πλεονεκτήματα, αλλά για το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών δεν σημαίνει μια ενεργό συμμετοχή.

Η ψηφοφορία για την εκστρατεία στη Σικελία το 415

Καί ἔ­ρως ἐ­νέ­πε­σε τοῖς πᾶ­σιν ὁ­μοί­ως ἐκ­πλεῦ­σαι. Τοῖς μέν γάρ πρε­σβυ­τέ­ροις ὡς ἤ κα­τα­στρε­ψο­μέ­νοις ἐφ ἅ ἔ­πλε­αν ἤ οὐ­δέν ἄν σφα­λεῖ­σαν με­γά­λην δύ­να­μιν, τοῖς δ’ ἐν τῇ ἡ­λι­κί­ᾳ τῆς τέ ἀ­πού­σης πό­θῳ ὄ­ψε­ως καί θε­ω­ρί­ας, καί εὐ­έλ­πι­δες ὄν­τες σω­θή­σε­σθαι. ὁ δέ πο­λύς ὅ­μι­λος καί στρα­τι­ώ­της ἐν τέ τῷ πα­ρόν­τι ἀρ­γύ­ριον οἴ­σειν καί προ­σκτή­σε­σθαι δύ­να­μιν ὅ­θεν ἀί­διον μι­σθο­φο­ράν ὑ­πάρ­ξειν. ὥ­στε διά τήν ἄ­γαν τῶν πλε­ό­νων ἐ­πι­θυ­μί­αν, εἰ τῷ ἄ­ρα καί μή ἤ­ρε­σκε, δε­δι­ώς μή ἀν­τι­χει­ρο­το­νῶν κα­κό­νους δδξει­εν εἶ­ναι τή πό­λει ἡ­συ­χί­αν ἦ­γεν.

Απόδοση [Όλους τους κατέλαβε εξίσου η επιθυμία να αποπλεύσουν. Τους πιο ηλικιωμένους διότι πίστευαν η ότι θα υποτάξουν τα μέρη εναντίον των οποίων έπλεαν ή τουλάχιστον, ότι δεν θα καταστρεφόταν μια τόσο μεγάλη δύναμη. Εκείνους που βρίσκονταν σε ώριμη ηλικία, διότι αφ' ενός μεν επιθυμούσαν να δουν και να γνωρίσουν τη μακρινή αυτή χώρα. και αφ' ετέρου διότι είχαν την ελπίδα ότι θα σωθούν.

Τέλος, το μεγάλο πλήθος και τους στρατιώτες, διότι πίστευαν ότι υπό τις παρούσες περιστάσεις θα κέρδιζαν χρήματα και ότι μελλοντικά η πόλη θα αποκτούσε πρόσθετη ηγεμονία, που θα τους απέφερε ατελείωτη μισθοδοσία. Έτσι. λόγω της υπερβολικής επιθυμίας των περισσοτέρων, ακόμη και αν τυχόν κάποιος δεν επιθυμούσε την εκστρατεία, από φόβο μήπως φανεί εχθρικά διακείμενος προς την πόλη. δεν ψήφιζε κατά της εκστρατείας και σώπαινε.] Θουκυδίδου, Ιστοριών, ΣΤ. 24. 3-4

Ο Δημοσθένης καταγγέλλει την παθητικότητα του δήμου

Βού­λο­μαι τοί­νυν [ὑ­μᾶς] με­τά παρ­ρη­σί­ας ἐ­ξε­τά­σαι τά πα­ρόν­τα πράγ­μα­τα τῇ πό­λει, καί σκέ­ψα­σθαι τί ποι­οῦ­μεν αὐ­τοί νῦν καί ὅ­πως χρώ­με­θ’ αὐ­τοῖς. ἠ­μεῖς οὔ­τε χρή­μα­τ’ εἰ­σφέ­ρειν βου­λό­με­θα, οὔ­τ’ αὐ­τοί στρα­τεύ­ε­σθαι, οὔ­τε τῶν κοι­νῶν ἀ­πέ­χε­σθαι δυ­νά­με­θα, οὔ­τε τάς συν­τά­ξεις Δι­ο­πεί­θει δί­δο­μεν, οὔ­θ’ ὅ­σ’ ἄν αὐ­τός αὐ­τῷ πο­ρί­ση­ται ἐ­παι­νοῦ­μεν, ἀλ­λά βα­σκαί­νο­μεν καί σκο­ποῦ­μεν πό­θεν, καί τί μέλ­λει ποι­εῖν, καί πάν­τα τά τοια­υτί, οὔ­τ’, ἐ­πει­δή­περ οὕ­τως ἔ­χο­μεν, τά ἡ­μέ­τε­ρ’ αὐ­τῶν πράτ­τειν ἐ­θέ­λο­μεν, ἀλ­λ’ ἐν μέν τοῖς λό­γοις τούς τῆς πό­λε­ως λέ­γον­τας ἄ­ξι’ ἐ­παι­νοῦ­μεν, ἐν δέ τοῖς ἔρ­γοις τοῖς ἐ­ναν­τι­ου­μέ­νοις τού­τοις συ­να­γω­νι­ζό­με­θα. ὑ­μεῖς μέν τοί­νυν εἰ­ώ­θα­θ’ ἑ­κά­στο­τε τόν πα­ριόντ’ ἐ­ρω­τᾶν, τί οὖν χρή ποι­εῖν; ἐ­γώ δ’ ὑ­μᾶς ἐ­ρω­τῆ­σαι βού­λο­μαι, τί οὖν χρή λέ­γειν; εἰ γάρ μή­τ’ εἰ­σοί­σε­τε, μή­τ’ αὐ­τοί στρα­τεύ­ε­σθε, μή­τε τῶν κοι­νῶν ἀ­φέ­ξε­σθε, μή­τε τάς συν­τά­ξεις δώ­σε­τε, μή­θ’ ὅ­σ’ ἄν αὐ­τός αὐ­τῷ πο­ρί­ση­ται ἐ­ά­σε­τε, μή­τε τά ὑ­μέ­τε­ρ’ αὐ­τῶν πράτ­τειν ἐ­θε­λή­σε­τε, οὐκ ἔ­χω τί λέ­γω. Οἱ γάρ ἤ­δη το­σαύ­την ἐ­ξου­σί­αν τοῖς αἰ­τιᾶ­σθαι καί δι­α­βάλ­λειν βου­λο­μέ­νοις δι­δόν­τες, ὥ­στε καί πε­ρί ὧν φα­σι μέλ­λειν αὐ­τόν ποι­εῖν, καί πε­ρί τού­των προ­κα­τη­γο­ρούν­των ἀ­κρο­ᾶ­σθαι, -τί ἄν τις  λέ­γοι;

Απόδοση [Θέλω, λοιπόν, να εξετάσετε με ελεύθερο πνεύμα την παρούσα κατάσταση της πόλης και να σκεφτείτε τι θα κάνουμε τώρα και πώς θα χειριστούμε τα πράγματα. Εμείς ούτε χρήματα θέλουμε να δώσουμε, ούτε οι ίδιοι να εκστρατεύσουμε, ούτε μπορούμε να απέχουμε από τα κοινά, ούτε δίνουμε στον Διοπείθη τα ποσά που συμφωνήσαμε. Ούτε όμως εγκρίνουμε τους πόρους που τυχόν βρίσκει, αλλά τον κακολογούμε και εξετάζουμε την προέλευση των χρημάτων του, τι σκοπεύει να κάνει με αυτά και όλα τα σχετικά.

Και ενώ τηρούμε αυτή τη στάση, δεν θέλουμε να κάνουμε ό, τι μας συμφέρει, αλλά, ενώ με τα λόγια επαινούμε εκείνους που μιλούν επάξια για την πόλη μας, στην πράξη όμως συμπράττουμε με εκείνους που εναντιώνονται σ' αυτά. Εσείς λοιπόν συνηθίζετε να ρωτάτε κάθε φορά αυτόν που εμφανίζεται στο βήμα: τι πρέπει να κάνουμε; Εγώ όμως θέλω να ρωτήσω εσάς: τι πρέπει να πούμε; Διότι αν δεν δίνετε χρήματα, αν δεν πηγαίνετε οι ίδιοι στον πόλεμο, ούτε απέχετε από τα κοινά, ούτε δίνετε στον Διοπείθη τα συμφωνημένα ποσά. ούτε εγκρίνετε όσα τυχόν ο ίδιος συγκεντρώνει, ούτε επιθυμείτε να κάνετε ό,τι σας συμφέρει, εγώ δεν ξέρω τι να σας πιο.

Υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν τόσα δικαιώματα σ' εκείνους που θέλουν να κατακρίνουν και να διαβάλλουν, ώστε ο Διοπείθης να μαθαίνει ότι τον κατηγορούν προκαταβολικά για πράγματα που λένε ότι πρόκειται να κάνει - τι μπορεί. λοιπόν, να πει κανείς;]  Δημοσθένους, Περί τῶν ἐν Χερρονήσῳ, 21 -23

Ἀ­ξι­ῶ δ’ ὦ ἄν­δρες Ἀ­θη­ναῖ­οι, ἄν τί τῶν ἀ­λη­θῶν με­τά παρ­ρη­σί­ας λέ­γω, μη­δε­μί­αν μοι διά τοῦ­το πα­ρ’ ὑ­μῶν ὀρ­γήν γε­νέ­σθαι. Σκο­πεῖ­τε γάρ ὡ­δί. Ὑ­μεῖς τήν παρ­ρη­σί­αν ἐ­πί μέν τῶν ἄλ­λων οὕ­τω κοι­νήν οἴ­ε­σθε δεῖν εἶ­ναι πᾶ­σι τοῖς ἐν τῇ πό­λει ὥ­στε καί τοῖς ξέ­νοις καί τοῖς δού­λοις αὐ­τῆς με­τα­δε­δώ­κα­τε, καί πολ­λούς ἄν τις οἰ­κέ­τας ἴ­δοι πα­ρ’ ὑ­μῖν με­τά πλεί­ο­νος ἐ­ξου­σί­ας ὅ­τι βού­λον­ται λέ­γον­τας ἤ πο­λί­τας ἐν ἐ­νί­αις τῶν ἄλ­λων πό­λε­ων, ἐκ δέ τοῦ συμ­βου­λεύ­ειν παν­τά­πα­σιν ἐ­ξε­λη­λά­κα­τε. Εἴ­θ’ ὑ­μῖν συμ­βέ­βη­κεν ἐκ τού­του ἐν μέν ταῖς ἐκ­κλη­σί­αις τρυ­φᾶν καί κο­λα­κεύ­ε­σθαι πάν­τα πρός ἡ­δο­νήν ἀ­κού­ου­σιν, ἐν δέ τοῖς πράγ­μα­σι καί τοῖς γι­γνο­μέ­νοις πε­ρί τῶν ἐ­σχά­των ἤ­δη κιν­δυ­νεύ­ειν, εἰ μέν οὖν καί νῦν οὕ­τω δι­ά­κει­σθε, οὐκ ἔ­χω τί λέ­γω· εἰ δ’ ἅ συμ­φέ­ρει χω­ρίς κο­λα­κεί­ας ἐ­θε­λή­σε­τ’ ἀ­κού­ειν, ἕ­τοι­μος λέ­γειν.

Απόδοση: [Έχω την αξίωση, άνδρες Αθηναίοι, αν πω με παρρησία κάποιες αλήθειες, να μην οργιστείτε για τούτο εναντίον μου. Εξετάστε το εξής: Εσείς πιστεύετε ότι η ελευθερία του λόγου, για κάθε άλλο θέμα, πρέπει να είναι σε τέτοιο βαθμό κοινή για όλους όσους βρίσκονται στην πόλη, ώστε την έχετε παραχωρήσει και στους ξένους και στους δούλους. Και μπορεί να δει κανείς πολλούς δούλους να λένε ό,τι θέλουν ενώπιον σας με μεγαλύτερη ελευθερία από τους πολίτες των άλλων πόλεων.

Αλλά την ελευθερία από τις συσκέψεις σας την έχετε αποκλείσει εντελώς. Συνέπεια αυτού είναι ότι στις μεν συνελεύσεις ευφραίνεστε εστε ακούγοντας πάντα ευχάριστους λόγους, όταν ( νότα πραγματοποιούνται, διατρέχετε τους έσχατοι Εάν, λοιπόν και τώρα τις ίδιες έχετε διαθέσεις, δε να σας πω. Εάν αντίθετα, θέλετε να ακούσετε τ συμφέρον σας χωρίς κολακείες, είμαι έτοιμος να μιλήσω] Δημοσθένους, Κατά Φιλίππου, Γ΄, 3-4

Η εξέλιξη του ύπνου: 700 εκατομμύρια χρόνια μελατονίνης

Όσο και αν προσπαθούμε να το αρνηθούμε, ο κύκλος της ημέρας και της νύχτας της Γης κυβερνά τις ζωές μας.
Όταν πέφτει ο ήλιος, το σκοτάδι βάζει μπρος μία αλυσίδα μοριακών γεγονότων, τα οποία εξαπλώνονται από τα μάτια στην επίφυση, η οποία διαχέει στον εγκέφαλο μία ορμόνη που ονομάζεται μελατονίνη.

Όταν η μελατονίνη προσκολλάται στα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου, τους νευρώνες, αλλάζει τον ηλεκτρικό τους ρυθμό, οδηγώντας τον εγκέφαλο στο βασίλειο του ύπνου. Την αυγή, το φως του ήλιου καταπίνει την μελατονίνη, υποχρεώνοντας τον εγκέφαλο να επιστρέψει σε κατάσταση αφύπνισης.
Κάθε φορά που ξενυχτάμε μπροστά στην οθόνη του smartphone μας παλεύουμε ενάντια σε αυτούς τους κύκλους, καταπνίγοντας τη βραδινή μας δόση μελατονίνης και ξυπνάμε κακόκεφοι την επόμενη ημέρα. Πετάμε ανάμεσα σε ηπείρους λες και μπορούμε αυτοστιγμεί να ξαναρυθμίσουμε τα εσωτερικά μας ρολόγια. Όμως, ο κύκλος ύπνου τον οποίο διευθύνει η μελατονίνη μένει πίσω, αφήνοντάς μας νυσταγμένους στα μέσα της ημέρας.
Οι επιστήμονες είναι καιρός που αναρωτιούνται πώς δόθηκε η εκκίνηση σε αυτόν τον ισχυρό κύκλο. Μία νέα έρευνα πάνω στη μελατονίνη υποστηρίζει ότι αναπτύχθηκε πριν από 700 εκατομμύρια χρόνια. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο βραδινός μας ύπνος προήλθε από την άνοδο και πτώση των μικροσκοπικών ωκεάνιων προγόνων μας, οι οποίοι κολυμπούσαν στην επιφάνεια της θάλασσας στο λυκόφως και τη νύχτα βυθίζονταν νυσταγμένοι στα βάθη του ωκεανού.
Για να διερευνήσουν την εξέλιξη του ύπνου, οι επιστήμονες στο Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Μοριακής Βιολογίας στη Γερμανία μελετούν τη δραστηριότητα των γονιδίων που εμπλέκονται στην παραγωγή μελατονίνης και άλλων μορίων που συνδέονται με τον ύπνο.
Κατά τη διάρκεια των περασμένων χρόνων, έχουν συγκρίνει τη δραστηριότητα αυτών των γονιδίων στα σπονδυλωτά ζώα, όπως στους ανθρώπους, με τη δραστηριότητά τους σ’ ένα μακρινά συγγενικό σπονδυλωτό, ένα θαλάσσιο σκουλήκι που ονομάζεται Platynereis dumerilii.
Οι επιστήμονες μελέτησαν τα σκουλήκια όταν ήταν ακόμα προνύμφες δύο ημερών και είχαν σφαιρικό σχήμα. Η Μαρία Αντονιέτα Tόσις και οι συνάδελφοί της ανακάλυψαν ότι κάποια κύτταρα στο επάνω μέρος των προνυμφών έφτιαχναν πρωτεΐνες που αιχμαλώτιζαν το φως, τις ίδιες ακριβώς που φτιάχνουμε στα μάτια μας με σκοπό να ξεκινάμε και να σταματάμε την παραγωγή μελατονίνης. Τα ίδια κύτταρα ενεργοποιούν επίσης γονίδια που είναι απαραίτητα στην παραγωγή μελατονίνης.
Οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι τα σκουλήκια παρήγαγαν μελατονίνη μόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας, όπως ακριβώς κι εμείς, ενώ διαπίστωσαν επίσης ότι η νυχτερινή εφόρμηση της μελατονίνης επέτρεπε στα σκουλήκια να μετακινούνται κάθε μέρα πάνω και κάτω στον ωκεανό.
Τα σκουλήκια μετακινούνται χτυπώντας μπρος-πίσω μικροσκοπικά τριχίδια. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ανεβαίνουν προς την επιφάνεια του ωκεανού. Μέχρι να φτάσουν εκεί, ο ήλιος έχει αρχίσει να πέφτει και έτσι τα σκουλήκια αρχίζουν να παράγουν μελατονίνη.
Η ορμόνη προσκολλάται στους νευρώνες που ελέγχουν το χτύπημα των τριχιδίων και ως αποτέλεσμα παράγουν ένα σταθερό ρυθμό ηλεκτρικών ριπών. Οι ριπές υπερισχύουν του χτυπήματος, κάνοντας τα τριχίδια να παγώσουν και το σκουλήκι να βυθιστεί. Όταν έρχεται η αυγή, τα σκουλήκια χάνουν τη μελατονίνη και αρχίζουν να ξανακολυμπούν προς τα πάνω.
Η νέα έρευνα προσφέρει μία ενδιαφέρουσα ιδέα όσον αφορά στο πώς οι σπονδυλωτοί πρόγονοί μας, όσο εξέλισσαν τον σύνθετο εγκέφαλό τους, προσάρμοσαν τα γονίδια που συνδέονται με την παραγωγή μελατονίνης. Αρχικά, οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι ο κύκλος ημέρας-νύχτας λειτουργούσε από κύτταρα «για όλες τις χρήσεις» τα οποία μπορούσαν να προσλάβουν φως και να φτιάξουν μελατονίνη. Όμως αργότερα η δουλειά ανατέθηκε σε εξειδικευμένα κύτταρα. Τώρα, για παράδειγμα, τα μάτια έχουν αναλάβει να προσλαμβάνουν το φως και η επίφυση να παράγει μελατονίνη.
Η νέα έρευνα θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει στην εξήγηση του πώς ο ύπνος μας αποκόβει από τον κόσμο. Όταν είμαστε ξύπνιοι, σήματα από τα μάτια και άλλες αισθήσεις διαπερνούν τον θάλαμο, μία πύλη του εγκεφάλου. Η μελατονίνη διακόπτει τη λειτουργία του θαλάμου, κάνοντας τους νευρώνες του να παράγουν ένα τακτικό ρυθμό ριπών.
Ίσως να μην είναι σύμπτωση ότι και στα σκουλήκια η μελατονίνη παράγει ηλεκτρικούς ρυθμούς που μπλοκάρουν τα φυσιολογικά σήματα της ημέρας. Μπορεί να βυθιζόμαστε στον ύπνο με τον ίδιο τρόπο που οι πρόγονοί μας βυθίζονταν στα βάθη του ωκεανού.

Το σπήλαιο του Πανός στην Ακρόπολη

Στη βορειοδυτική πλευρά του Ιερού Βράχου
Στη σκιά του η συντρόφισσα της Λυσιστράτης, Μυρρίνη, άφησε στα κρύα του λουτρού τον σύζυγό της Κινησία μένοντας πιστή στον όρκο σεξουαλικής αποχής που είχε δώσει ώστε να πιεστούν οι άνδρες και να σταματήσουν τον πόλεμο.

Στις κόγχες του οι Αθηναίοι άφηναν λιχουδιές και δώρα για τον θεό που έβαλε το χέρι του ώστε να νικήσουν τους Πέρσες στη Μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. Στα τοιχώματά του τα πιτσιρίκια που έπαιζαν στην περιοχή ανακάλυψαν μια τοιχογραφία ενός αγίου το όνομα του οποίου δεν γνώριζαν και έτσι άρχισαν να λατρεύουν εκεί τον δικό τους άγιο: τον Άγιο Αλανιάρη.
Είναι ένα από τα πολλά σπήλαια που χάσκουν στη βορειοδυτική πλευρά του Ιερού Βράχου και ήταν αφιερωμένο στον τραγοπόδαρο θεό προστάτη των βοσκών, των δασών και των κυνηγών και ακούραστο εραστή, Πάνα. Πώς βρέθηκε όμως ο γιος του Ερμή —και κατ’ άλλους του Ουρανού ή του Διός— που γεννήθηκε στα αρκαδικά βουνά να λατρεύεται στα ριζά του βράχου της Ακρόπολης, στην καρδιά της Αθήνας;

Η ιστορία αρχίζει να ξετυλίγεται τις κρίσιμες ώρες πριν από τη μάχη του Μαραθώνα. Οι Αθηναίοι χρειάζονται βοήθεια και στέλνουν αγγελιαφόρο στη Σπάρτη τον Φειδιππίδη για να ζητήσει τη συνδρομή των Λακεδαιμονίων. Εκείνοι προφασίζονται πως δεν μπορούν να συνδράμουν τους Αθηναίους λόγω κάποιας θρησκευτικής τελετής. Ο Φειδιππίδης παίρνει τον δρόμο της επιστροφής βαθιά προβληματισμένος για το τι μέλλει γενέσθαι.
Στον δρόμο του, όπως μαρτυρεί και ο Ηρόδοτος, συναντά τον Πάνα που του υπόσχεται πως θα στηρίξει τον αγώνα των Αθηναίων. Πράγματι εμφανίστηκε στο πεδίο της μάχης και άρχισε να φωνάζει δυνατά και επαναλαμβανόμενα το όνομά του. Οι Πέρσες τρόμαξαν υπερβολικά και οι Αθηναίοι εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να κερδίσουν τη μάχη.

Όταν τελείωσε η πολεμική περιπέτεια, το 490 π.Χ., οι Αθηναίοι επέλεξαν το συγκεκριμένο σπήλαιο για να τιμήσουν τον θεό που τους υποστήριξε. Λάξεψαν πάνω στον βράχο μικρές κόγχες για να αποθέτουν τις προσφορές τους: ειδώλια, μικρά γλυκά από μέλι και γάλα, αλλά και ανάγλυφα που απεικονίζουν τον τιμώμενο θεό μαζί με τον —κατά μία εκδοχή— πατέρα του Ερμή ή με Νύμφες, ενώ ίδρυσαν και άλλα μικρά ιερά για τη λατρεία του στην Πάρνηθα, στη Βάρη και τον Μαραθώνα.
Το σπήλαιο του θεού που συμβόλιζε την ασυγκράτητη σεξουαλική ορμή επέλεξε και ο Αριστοφάνης για να τοποθετήσει τη σκηνή όπου ο Κινησίας επιχειρεί να ρίξει στο κρεβάτι τη σύζυγό του Μυρρίνη, χωρίς επιτυχία, στη «Λυσιστράτη».

Με την επικράτηση του χριστιανισμού μετατράπηκε —όπως σχεδόν όλα τα αρχαία ιερά— σε εκκλησία και αφιερώθηκε στον Άγιο Αθανάσιο, αλλά με τον καιρό, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, εγκαταλείφθηκε. Τα παιδιά της γειτονιάς που έπαιζαν εκεί γύρω κατά τον 19ο αιώνα ανακάλυψαν μια ξεθωριασμένη τοιχογραφία από την εποχή που το σπήλαιο λειτουργούσε ως εκκλησία, αλλά ουδείς μπορούσε να αναγνωρίσει σε ποιον άγιο ανήκε η μορφή. Έτσι, αποφασίστηκε να βαφτιστεί Άγιος Αλανιάρης, καθώς τον είχαν ανακαλύψει τα αλάνια της περιοχής.
Και αφού επίσημη γιορτή δεν υπήρχε για αυτό τον ιδιότυπο άγιο οι κάτοικοι είχαν επιλέξει να γιορτάζουν τη μνήμη του το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, όταν έφταναν στον χώρο με αναμμένες λαμπάδες και έστηναν γιορτή με κρασί και φαγητό. Τελετή που διατηρήθηκε έως τα μέσα της δεκαετίας του 1930, οπότε και ο χώρος αποκλείστηκε με περίφραξη.

Mangrove rivulus: Το ψάρι που ζει έξω από το νερό δύο μήνες

Η φύση έχει πάντα τους τρόπους να μας εκπλήσσει. Ποτέ η υπάρχουσα γνώση δεν θα είναι αρκετή για να θεωρήσουμε ότι τα ξέρουμε όλα, ακόμα και αυτά που θεωρούνται δεδομένα.

Η ικανότητα του ψαριού mangrove rivulus να πηδά το βοηθά να ζήσει έξω από το νερό για εβδομάδες, σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου Wake Forest.
Το mangrove rivulus είναι ένα μικρό τροπικό ψάρι, μήκους 75 εκατοστών, που ζει σε βάλτους από τη Φλόριντα ως τη Βραζιλία.
Πολλοί το χαρακτηρίζουν «φρικιό» λόγω της σεξουαλικής του ζωής αλλά και της ικανότητάς του να επιβιώνει έξω από το νερό ως και δυο μήνες.

Το mangrove rivulus είναι ερμαφρόδιτο και το μόνο γνωστό σπονδυλωτό ζώο που αναπαράγεται με αυτό-γονιμοποίηση.
Το 2007 οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το ψάρι μπορεί να ζήσει έξω από το νερό για 66 ημέρες, επιδεικνύοντας εξαιρετικά περίεργη συμπεριφορά αφού στριμώχνεται σε υγρά τούνελ, κορμούς μαγκρόβιων που σαπίζουν, παλιά τενεκεδάκια και κελύφη καρύδας.
Όταν περιπλανιέται στην ξηρά το ψάρι αλλάζει τα βράγχια του ώστε να μπορεί να αναπνέει από το δέρμα.
Ωστόσο το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα είναι ότι η μοναδική του ικανότητα να επιβιώνει στην ξηρά πηγάζει από το δυνατό του πήδημα.
Οι επιστήμονες βιντεοσκόπησαν ένα mangrove rivulus έξω από το νερό και διαπίστωσαν ότι το ψάρι χτυπούσε την ουρά του για να μετακινηθεί.

Συγκεκριμένα σήκωνε το κεφάλι του και κουνούσε την ουρά του δίνοντας ώθηση στο σώμα του για να κινηθεί ευθεία αλλά και πλάγια.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες το ψάρι προσαρμόζεται καλύτερα στην ξηρά επειδή το πήδημά του είναι δυνατό και με συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Αυτή η ικανότητα του επιτρέπει να δραπετεύσει από υδάτινο περιβάλλον με χαμηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου ή υψηλές συγκεντρώσεις υδρόθειου, εξαιρετικά τοξικού στοιχείου για τα ψάρια.
Επίσης η ικανότητά του να πηδά το βοηθά να γλιτώσει από τους θηρευτές αλλά και να κυνηγήσει τα θηράματά του στην ξηρά.

Εκπληκτικής τέχνης ψηφιδωτά ανακαλύφθηκαν στην αρχαία ελληνική πόλη Ζεύγμα

Εκπληκτικής τέχνης ψηφιδωτά ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι, στην αρχαία ελληνική πόλη Ζεύγμα στη νότια Τουρκία, κοντά στα σύνορα με την Συρία.

Η πόλη είναι των ελληνιστικών χρόνων και την ίδρυσε ο διάδοχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου Μακεδόνας στρατηγός Σέλευκος Νικάτωρ (εξ ου και η δυναστεία των Σελευκιδών), περίπου το 300 μ.Χ..
Η Ζεύγμα είναι κατά 80% βυθισμένη καθώς παρά τις διαμαρτυρίες, κατακλύστηκε από τα νερά τεχνητής λίμνης, από το φράγμα Μπιρετσίκ.
Τα κομψοτεχνήματα τα οποία ανακαλύφθηκαν σε εξαιρετική κατάσταση, ανάγονται στον 2ο μ.Χ αιώνα. Πρόκειται για μοναδικής τέχνης ψηφιδωτά, που απεικονίζουν τις Μούσες και τον Ωκεανό,
Στο ψηφιδωτό με τις Μούσες, το όνομα της καθεμιάς είναι γραμμένο στα ελληνικά, καθώς η ελληνιστική κοινή ήταν η διεθνής γλώσσα της εποχής.

Το ένα ψηφιδωτό, που παριστά τις εννέα Μούσες, σε πορτρέτα, κοσμούσε μεγάλο δωμάτιο στο σπίτι που οι αρχαιολόγοι έχουν ονομάσει «Οίκο των Μουσών», λόγω της ιδιαίτερης φινέτσας στα αρχιτεκτονικά στοιχεία και στον διάκοσμό του.
Στο κέντρο εικονίζεται η Καλλιόπη και γύρω της οι αδερφές της. Κατά τον Ησίοδο η Καλλιόπη ήταν η μεγαλύτερη και ευγενέστερη από τις 9 Μούσες, προστάτις της Επικής Ποίησης και της Ρητορικής, καθώς και όλων των Καλών Τεχνών (Καλλιέπουσα), άρα η επιλογή της στο κέντρο της σύνθεσης δεν είναι παράξενη.

Το δεύτερο ψηφιδωτό παριστά τον Ωκεανό και την Τιθύ και είναι ωραιότερο από ένα άλλο με παρόμοια σύνθεση που έχει βρεθεί σε διαφορετικό χώρο. Η ζωηρότητα των μορφών, η ομορφιά τους και τα θαυμάσια χρώματα εντυπωσιάζουν. Μάλιστα, οι ειδικοί λένε ότι έχουν χρησιμοποιηθεί ειδικά κατασκευασμένες γυάλινες ψηφίδες. Το τρίτο είναι μικρότερων διαστάσεων και παριστά νεαρό άνδρα.

Στην ξενάγηση που έκαναν οι αρχαιολόγοι παρουσιάζοντας τα ευρήματα στον Τύπο, τα ψηφιδωτά αναφέρονται ως «ρωμαϊκά». Συμφωνα με την hurriyetdailynews οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η αρχαία πόλη Ζεύγμα είχε περί τα 2 με 3 χιλιάδες σπίτια, εκ των οποίων τα 25 παραμένουν κάτω από το νερό. Οι ανασκαφές που έχουν ξεκινήσει από το 2007 αναμένεται να ολοκληρωθούν το 2015.
 

H Ιλιάδα μεταξύ των θησαυρών του Βατικανού online για πρώτη φορά

Τα πρώτα 500 βιβλία του μεγάλου προγράμματος ψηφιοποίησης της βιβλιοθήκης του Βατικανού βρίσκονται ήδη online.
Η Βιβλιοθήκη του Βατικανού ιδρύθηκε το 1451 από τον Νικόλαο τον 5ο. Διαθέτει περίπου 180.000 σπάνια χειρόγραφα, 1.6 εκατομμύρια βιβλία και 150.000 φωτογραφίες και χαρακτικά.

Ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός «Digita Vaticana Oculus» ιδρύθηκε πέρυσι με σκοπό να βοηθήσει τη χρηματοδότηση της ψηφιοποίησης των 80.000 χειρογράφων (ή 41 εκατομμύρια σελίδες).
Τον Μάρτιο, η ιαπωνική εταιρεία πληροφορικής NTT DATA υπέγραψε ένα τετραετές συμβόλαιο, 23 εκατομμυρίων δολαρίων για την ψηφιοποίηση των πρώτων 3.000 χειρογράφων που αντιστοιχούν σε 1.5 εκατομμύρια σελίδες!
Τα πρώτα 500 χειρόγραφα είναι πλέον διαθέσιμα online, μαζί με 600 παλαίτυπα βιβλία ή τυπωμένα φυλλάδια χρονολογίας πριν το 1500 μ.Χ. Μεταξύ αυτών, και σημαντικά ελληνικά κλασσικά έργα όπως η δίγλωσση έκδοση της Ιλιάδας γραμμένη στα Ελληνικά, με λατινική μετάφραση.
Περιλαμβάνονται επίσης επιστολές, σχέδια και σημειώσεις του Μιχαήλ Άγγελου, του Γαλιλαίου και άλλων μεγάλων επιστημόνων και σημαντικών καλλιτεχνών.
Για την αποθήκευση των αρχαίων κειμένων, χρησιμοποιήθηκε το πρόγραμμα, DigitaVaticana που χρησιμοποίησε ως πρότυπο ένα πρόγραμμα που χρησιμοποιεί η NASA για να αποθηκεύει εικόνες, αστρονομικά και αστροφυσικά δεδομένα.
Για να επισκεφτείτε την ψηφιακή βιβλιοθήκη του Βατικανού, πατήστε εδώ.