Ἐδῶ μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὑπάρχουν 3 γενικὲς κατηγορίες.
Στὴν πρώτη κατηγορία ἐντάσσονται ἐκεῖνοι ποὺ βλέπουν τοὺς θεοὺς ἀποκλειστικὰ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς μυθολογίας καὶ ὄχι τῆς θρησκείας ποὺ - ἂν καὶ σχετιζόμενα μεταξύ τους - εἶναι δύο διαφορετικὰ πράγματα. Αὐτοὶ εἶναι οἱ πιὸ ἀφελεῖς ποὺ πιστεύουν ὅτι ὑπάρχει ἕνα παντοδύναμο πλάσμα ποὺ λέγεται Δίας ἢ Ἀθηνᾶ κλπ., ὅπως ἀκριβῶς περιγράφονται στοὺς μύθους. Ἡ πίστη τους αὐτὴ ἐνισχύεται κυρίως ἀπὸ τὴν δύναμη τῆς παραμυθένιας φανταστικῆς ἀνθρώπινης εἰκόνας καὶ τῆς μορφῆς ποὺ ἔπλασαν καὶ ἔδωσαν οἱ προγονοί μας στοὺς θεοὺς μέσα ἀπὸ τὰ γραπτὰ καὶ καλλιτεχνικὰ ἔργα τους.
Στὴ δεύτερη κατηγορία ἀνήκουν ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν γνώση τῆς διαφορᾶς μεταξὺ μυθολογίας καὶ θρησκείας καὶ εἶναι πιὸ κοντὰ στὴν ἀρχαία θρησκεία χωρὶς ὅμως νὰ κατέχουν ὅλα τὰ ἀρχαῖα τελετουργικὰ, μυστήρια, ἑορτὲς καὶ εἴδη λατρείας γενικά, ἀφοῦ τὰ περισσότερα ἔχουν οὐσιαστικὰ καταστραφεῖ καὶ χαθεῖ καὶ ἔτσι νεωτερίζουν καὶ αὐτοσχεδιάζουν. Αὐτοὶ συνήθως πιστεύουν ὅτι οἱ θεοὶ εἶναι ἀληθινὰ ὄντα ποὺ ἀποκαλύπτονται μὲ κάποιον ἀόριστο τρόπο, καὶ ἐξευμενίζονται μέσα ἀπὸ τελετές, προσφορές... ἀκόμη καὶ θυσίες, ὅπως ἔκαναν οἱ ἀρχαῖοι.
Τὴν τρίτη κατηγορία τὴν ἀντιπροσωπεύουν ὅσοι βλέπουν στοὺς θεοὺς ὑπόσταση ἀλληγορικὴ καὶ οὐσιαστικὰ πιστεύουν σὲ ἰδέες καὶ στοιχεῖα ποὺ ἐκπροσωποῦν οἱ θεοὶ αὐτοί. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ὅπως καὶ οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι προσπαθοῦν νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν ἁπλὴ μυθολογικὴ ἀφήγηση καὶ τὰ στενὰ πλαίσια τῆς θρησκευτικῆς λατρείας.
Σήμερα ὡστόσο δὲν δικαιολογεῖται ἡ ἐξωφρενικὴ ἄγνοια καὶ ἡ ὑπερβολή, ὁ φανατισμός, οἱ αὐθαίρετες ἑρμηνεῖες, ὁ ἐπικίνδυνος θεολογικὸς παροξυσμὸς καὶ ὁ δογματισμὸς ποὺ παρατηρεῖται καὶ σὲ ἀρχαιολάτρες κατὰ τὰ πρότυπα ἄλλων δογματικῶν θρησκειῶν.
Ἀσφαλῶς δὲ ζοῦμε πιὰ σὲ ἀρχαῖες ἐποχὲς καὶ πρέπει νὰ συμβαδίζουμε μὲ τὰ τρέχοντα δεδομένα καὶ τίς ὑφιστάμενες ἐπιστημονικὲς γνώσεις. Ἐπίσης πρέπει νὰ ἔχουμε ὑπ' ὄψιν ὅτι στὴν ἀρχαία θρησκεία δὲν ὑπῆρχε δόγμα καὶ δογματισμός. Καὶ ὅσοι προσπάθησαν νὰ δημιουργήσουν κάτι τέτοιο τό μόνο ποὺ κατάφερναν ἦταν νὰ προκαλέσουν τὴν ἀπέχθεια καὶ τὴν κατακραυγὴ τῶν ὑπολοίπων.
Ἡ ἑλληνικὴ θρησκεία, ναὶ τὴν ἀποκαλῶ θρησκεία γιατί ἦταν καὶ αὐτὴ μιὰ θρησκεία ὅπως κι ἂν τὴν ὀνοματίζουν ὁρισμένοι, δὲν ἦταν στάσιμη, ἀλλὰ συνεχῶς ἐξελισσόμενη ἐπειδὴ δὲν ἦταν δογματική. Δυστυχῶς ὁ χριστιανισμός της ἔκοψε τὸ νῆμα τῆς ζωῆς καὶ δὲν εἴδαμε τὴν συνέχεια αὐτῆς τῆς ἐξέλιξης. Καὶ ὅσο κι ἂν κάποιοι θεωροῦν ὅτι κάποια κομμάτια της ἐνσωματώθηκαν στὸν χριστιανισμὸ αὐτὸ εἶναι ἄλλη μιὰ πλάνη. Ὁ χριστιανισμὸς εἶναι μιὰ ἰουδαικὴ αἵρεση καὶ βασίζεται στὶς ἰουδαικὲς προφητεῖες γιὰ τὸν μεσσία. Ὁ χριστιανισμὸς εἶναι μιὰ ἐβραικὴ θρησκεία καὶ ὄχι ἑλληνική.
Ἡ ἀρχαία ἑλληνική θρησκεία πέθανε. Ἂν δὲν εἶχε πεθάνει εἶμαι σίγουρος ὅτι θὰ εἶχε ἐξελιχθεῖ σὲ μιὰ ἐθιμοτυπικὴ παράδοση καὶ τίποτα περισσότερο καὶ θὰ ἐμπλούτιζε τὸν πολιτισμὸ ἑνὸς λαοῦ φωτισμένου καὶ ἐξελιγμένου ὁ ὁποῖος θὰ εἶχε τοὺς θεοὺς μόνο ὡς πρότυπα γιὰ τὴν πρόοδο καὶ τὴν εὐημερία. Σὲ καμία περίπτωση δὲν θὰ διατηροῦνταν ὑπὸ μορφὴ δεισιδαιμονίας κανενὸς εἴδους. Κι αὐτὸ ἂς τὸ σκεφτοῦν σοβαρὰ ὅσοι ἀνόητα ἐπιδιώκουν μιὰ ἐπαναφορὰ τοῦ παρελθόντος.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου