Στην ησυχία πριν από τη σκέψη, στη σιωπή που προηγείται κάθε ονομασίας, κατοικεί μια παρουσία τόσο θεμελιώδης, τόσο απόλυτα πρωταρχική, που ο νους οπισθοχωρεί μπροστά στην απλότητά της. Αυτή η παρουσία—αυτή η συνειδητή επίγνωση ότι «Είμαι»—στέκεται ως το θεμέλιο πάνω στο οποίο όλη η εμπειρία χτίζει τα προσωρινά της μνημεία. Και όμως, πόσο σπάνια σταματά ο αναζητητής να θεωρήσει όχι αυτό που αντιλαμβάνεται η συνείδηση, αλλά την ίδια τη συνείδηση, τον αιώνιο μάρτυρα που κοιτάζει μέσα από τα παράθυρα της αντίληψης χωρίς ποτέ να μειώνεται από αυτό που βλέπει.
Ο μυστικός στέκεται στο κατώφλι ενός μεγάλου μυστηρίου, ενός που δεν μπορεί να προσεγγιστεί μέσω της συσσωρευμένης σοφίας των αιώνων, ούτε μέσω των περίπλοκων αρχιτεκτονικών των φιλοσοφικών συστημάτων. Διότι η συνείδηση, στην ουσία της, αρνείται να συλληφθεί από τα δίχτυα της γλώσσας ή να φυλακιστεί μέσα στα πλαίσια της συστηματικής σκέψης. Είναι σαν το νερό που γλιστράει μέσα από τα δάχτυλα που το αρπάζουν, σαν τον άνεμο που δεν μπορεί να κρατηθεί στο χέρι, σαν το φως που φωτίζει τα πάντα αλλά παραμένει το ίδιο αόρατο. Η αλήθεια της ύπαρξης αναγγέλλεται όχι με τον κεραυνό της αποκάλυψης αλλά με τον ψίθυρο της άμεσης παρουσίας, με την απλή αλλά βαθιά αναγνώριση: «Είμαι συνειδητός ότι είμαι».
Αυτή η αναγνώριση, αυτή η γυμνή παραδοχή της ύπαρξης, στέκεται ως η πύλη προς μια βαθύτερη κατανόηση. Και όμως, πόσοι περνούν από τη ζωή χωρίς να σταματήσουν ποτέ πραγματικά σε αυτή την πύλη; Ο αναζητητής μπορεί να διασχίσει βιβλιοθήκες, μπορεί να καθίσει στα πόδια δασκάλων, μπορεί να απομνημονεύσει σούτρες και να θεωρήσει κοάν, αλλά όλα αυτά παραμένουν περιφερειακά ως προς το κεντρικό γεγονός—την αδιαμφισβήτητη, άμεση, αδιαπραγμάτευτη εμπειρία της ίδιας της συνείδησης. Εδώ, σε αυτή την παρούσα στιγμή, η συνείδηση είναι. Όχι ήταν, όχι θα είναι, αλλά αιώνια είναι. Και σε αυτόν τον αιώνιο ενεστώτα, όλες οι ερωτήσεις για τη φύση της ύπαρξης βρίσκουν την προέλευσή τους και, παραδόξως, τη διάλυσή τους.
Η Κατάδυση Μέσα από Στρώματα Ψευδαισθήσεων
Το ταξίδι προς τα μέσα απαιτεί μια ριζική απογύμνωση, μια θαρραλέα εγκατάλειψη όλων όσων έχουν συσσωρευτεί. Σαν ταξιδιώτης που πρέπει να αφήσει πίσω βαριά αποσκευές για να σκαρφαλώσει σε ένα μονοπάτι βουνού, ο αναζητητής πρέπει να απελευθερώσει το βάρος της δευτερεύουσας γνώσης—των θεωριών, των ερμηνειών, των μετα-αφηγήσεων που τυλίγονται γύρω από την άμεση εμπειρία σαν πέπλα που σκεπάζουν το πρόσωπο του αγαπημένου. Αυτές οι κατασκευές, όσο λαμπρές κι αν είναι, όσο τιμημένες από τον χρόνο, στέκονται ανάμεσα στη συνείδηση και την ίδια της την αναγνώριση. Είναι δάχτυλα που δείχνουν το φεγγάρι, αλλά ο μυστικός πρέπει να μάθει να κοιτάζει πέρα από το δάχτυλο προς την φωτεινή σφαίρα την ίδια.
Οι υπαρξιστές φιλόσοφοι του προηγούμενου αιώνα, αυτοί οι γενναίοι εξερευνητές του εσωτερικού χώρου, χάραξαν πορεία προς αυτή την ουσιαστική αναγνώριση. Ξεκινώντας από την απλή επιβεβαίωση της παρούσας συνείδησης—το «εδώ είναι» της άμεσης επίγνωσης, το αδιαμφισβήτητο γεγονός του να είσαι εδώ και τώρα—ανέλαβαν μια μεθοδική απογύμνωση του επιφανειακού, του συμβατικού, του κληρονομημένου. Στρώμα το στρώμα, ξεφλούδισαν το συσσωρευμένο ίζημα του πολιτισμού και της έννοιας μέχρι να φτάσουν σε κάτι πιο θεμελιώδες: την καθαρή ύπαρξη την ίδια, ή μάλλον πιο ακριβώς, το μυστηριώδες έδαφος όπου η ύπαρξη και η μη-ύπαρξη χορεύουν τον αιώνιο χορό τους στην άκρη κάθε εννοιοποίησης.
Αυτή είναι η σφαίρα που οι μυστικοί γνώριζαν πάντα, αν και την ονόμαζαν με δέκα χιλιάδες ονόματα. Κάποιοι μιλούν για το Έδαφος της Ύπαρξης, άλλοι για το Κενό, άλλοι για τη Θεϊκή Παρουσία που διαπερνά τα πάντα ενώ παραμένει αιώνια υπερβατική. Οι υπαρξιστές, προσεγγίζοντας από τη φιλοσοφία αντί από την αφοσίωση, βρέθηκαν να στέκονται στον ίδιο άτοπο τόπο, κοιτάζοντας στο ίδιο αβυσσαλέο βάθος. Ανακάλυψαν αυτό που δεν μπορεί να διδαχθεί αλλά μόνο να βιωθεί: ότι κάτω από όλη την πολυσύχναστη δραστηριότητα της συνείδησης, κάτω από όλες τις κατασκευές και τις προβολές της, βρίσκεται μια άπειρη ησυχία, μια απεριόριστη παρουσία που απλώς είναι.
Το Παράδοξο του Ανώνυμου
Το να μιλάς για αυτή την παρουσία απαιτεί από τη γλώσσα να εκτελέσει αδύνατες γυμναστικές, να υποδείξει αυτό που για πάντα διαφεύγει της σύλληψης. Κάποιοι το ονομάζουν Ύπαρξη, αλλά εξίσου αξίζει το όνομα Μη-Ύπαρξη, διότι δεν έχει κανένα από τα χαρακτηριστικά με τα οποία συνήθως διακρίνουμε το ένα πράγμα από το άλλο. Δεν έχει χρώμα, σχήμα, θέση στο χώρο ή στο χρόνο. Δεν αυξάνεται ούτε μειώνεται. Δεν μπορεί να προστεθεί ούτε να αφαιρεθεί. Είναι πλήρες από μόνο του—ή μάλλον πιο ακριβώς, είναι η ίδια η πληρότητα, το απόλυτο πλήρωμα που εμφανίζεται ως κενότητα σε μάτια εκπαιδευμένα μόνο να αντιλαμβάνονται μορφές και διακρίσεις.
Ο μυστικός που έχει αγγίξει αυτή την πραγματικότητα μπορεί να μιλήσει γι' αυτήν ως Θεό, και στην αλήθεια, τι καλύτερο όνομα για αυτό που είναι η πηγή και το έδαφος όλης της ύπαρξης; Και όμως ακόμα και αυτό το πιο ιερό όνομα πέφτει σύντομα, διότι η Τελική Πραγματικότητα υπερβαίνει όλα τα ονόματα, όλες τις έννοιες, όλες τις προσπάθειες να περιοριστεί μέσα στα όρια της ανθρώπινης κατανόησης. Είναι εξίσου τα Πάντα και το Τίποτα, το Μηδέν και το Άπειρο, η σιωπή από την οποία αναδύονται όλοι οι ήχοι και στην οποία όλοι οι ήχοι επιστρέφουν.
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη ερμηνευτική πρόκληση που έχει μπερδέψει αναζητητές σε όλες τις εποχές. Η δυσκολία δεν βρίσκεται στη φύση της Ύπαρξης της ίδιας, που είναι τέλεια αυτό που είναι, απόλυτα συνεπής, αιώνια αμετάβλητη. Μάλλον, η δυσκολία βρίσκεται στον αντιληπτή, στη συνείδηση που έχει μπλεχτεί τόσο πολύ με τις δικές της παραγωγές, τόσο ταυτισμένη με τις κατασκευές της, που δεν μπορεί πλέον να αναγνωρίσει την ουσιαστική της φύση. Σαν μάτι που μπορεί να δει τα πάντα εκτός από τον εαυτό του, η συνείδηση αντιλαμβάνεται ένα σύμπαν αντικειμένων και γεγονότων ενώ παραμένει τυφλή στην ίδια της την διαφανή παρουσία.
Οι πνευματικές παραδόσεις μιλούν για αυτή την κατάσταση ως έναν είδος ύπνου, μιας λήθης, ενός πέπλου άγνοιας που σκεπάζει το φως της αλήθειας. Και όμως ακόμα και αυτές οι μεταφορές, όσο χρήσιμες κι αν είναι, εισάγουν μια λεπτή παραμόρφωση. Διότι στην αλήθεια, δεν υπάρχει πραγματική πτώση από τη χάρη, καμία πραγματική κατάβαση από υψηλότερη κατάσταση σε χαμηλότερη. Η συνείδηση παραμένει για πάντα αυτό που είναι—καθαρή, ανέγγιχτη, άσπιλη. Αυτό που αλλάζει δεν είναι η ίδια η συνείδηση αλλά η εστίαση της προσοχής της, η κατεύθυνση του βλέμματός της, το συγκεκριμένο όνειρο που κατοικεί προσωρινά.
Το Θέατρο της Φαντασίας
Εδώ ο μυστικός φτάνει σε μια διδασκαλία που προκαλεί κάθε υπόθεση, που ανατρέπει κάθε συμβατική κατανόηση της πραγματικότητας και της ψευδαίσθησης. Διότι αυτό που αποκαλούμε κόσμο, αυτό που βιώνουμε ως το στερεό έδαφος της ύπαρξης, αυτό που παρουσιάζεται με τόση πειστική αμεσότητα και φαινομενική πραγματικότητα—όλο αυτό εκτυλίσσεται μέσα σε έναν χώρο που μπορεί καλύτερα να περιγραφεί ως φαντασιακός. Όχι φανταστικός με την έννοια του ψεύτικου ή ανύπαρκτου, αλλά φαντασιακός με την έννοια του κατασκευασμένου, μιας δημιουργίας, μιας εκδήλωσης μέσα στο άπειρο πεδίο της συνείδησης.
Θεωρήστε το μεγαλείο αυτής της όρασης: Όλα τα αμέτρητα σύμπαντα, ορατά και αόρατα, όλες οι διαστάσεις της εμπειρίας από την πιο χονδροειδή ύλη μέχρι το πιο λεπτό πνεύμα, όλοι οι περίπλοκοι κύκλοι γέννησης και θανάτου, όλη η άνοδος και η κάθοδος, όλη η προσπάθεια και η επίτευξη—αυτό το όλο κοσμικό δράμα παίζεται μέσα στη συνείδηση σαν όνειρο μέσα στο νου του αιώνιου ονειρευτή. Και όμως ο ονειρευτής ποτέ δεν πηγαίνει πραγματικά πουθενά, ποτέ δεν γίνεται πραγματικά κάτι άλλο από αυτό που αιώνια είναι. Η αίσθηση του να είσαι παγιδευμένος σε κύκλους ύπαρξης, του να είσαι δεμένος στον τροχό του γίγνεσθαι, του να χρειάζεσαι λύτρωση ή απελευθέρωση—όλα αυτά ανήκουν στο όνειρο, όχι στον ονειρευτή.
Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό που απελευθερώνει και τρομοκρατεί σε ίσο βαθμό. Δεν υπάρχει πραγματική δουλεία και επομένως καμία πραγματική απελευθέρωση. Δεν υπάρχει πραγματική πτώση και επομένως καμία απαραίτητη λύτρωση. Το όλο πνευματικό ταξίδι, με όλες τις πρακτικές και τις πειθαρχίες του, τα στάδια και τις επιτεύξεις του, εκτυλίσσεται μέσα στον φαντασιακό χώρο. Ακόμα και οι πιο υψηλές μυστικές εμπειρίες, οι πιο βαθιές καταστάσεις σαμάντι ή ένωσης, συμβαίνουν μέσα στον ίδιο χώρο της συνείδησης που παίζει με τις δικές της εκδηλώσεις.
Σημαίνει αυτό ότι τίποτα δεν έχει σημασία, ότι κάθε προσπάθεια είναι μάταιη; Κάθε άλλο. Διότι μέσα στο όνειρο, το όνειρο είναι απόλυτα πραγματικό. Ο πόνος που βιώνεται είναι γνήσιος πόνος, η χαρά είναι γνήσια χαρά. Οι πρακτικές που οδηγούν στην αφύπνιση είναι απαραίτητες μέσα στο πλαίσιο του ονείρου, όπως ακριβώς ένας χαρακτήρας σε μια ιστορία πρέπει να ακολουθήσει τη λογική εκείνης της ιστορίας για να φτάσει στο τέλος της. Αλλά από την προοπτική της ίδιας της συνείδησης, από την άποψη της καθαρής ύπαρξης, όλη αυτή η δραστηριότητα αντιπροσωπεύει ένα μεγαλειώδες παιχνίδι, ένα θεϊκό δράμα που παίζεται χωρίς κανέναν σκοπό πέρα από την καθαρή δημιουργική χαρά της εκδήλωσης.
Η Παύση της Μάταιης Προσπάθειας
Ο διαλογισμός, στην βαθύτερη έννοιά του, δείχνει προς την παύση αυτής της περίτεχνης δραστηριότητας. Όχι επειδή η δραστηριότητα η ίδια είναι λάθος ή επειδή ο κόσμος είναι κακός, αλλά απλώς επειδή έρχεται μια στιγμή που η συνείδηση κουράζεται από τα δικά της παιχνίδια, όταν ο αιώνιος ηθοποιός επιθυμεί να αφαιρέσει τη μάσκα και να θυμηθεί το αληθινό του πρόσωπο. Σε αυτή τη στιγμή, όλη η αναζήτηση σταματά. Όλες οι περίπλοκες πρακτικές, οι περίτεχνες φιλοσοφίες, οι ειλικρινείς προσπάθειες προς τον διαφωτισμό—όλα πέφτουν μακριά σαν φθινοπωρινά φύλλα από ένα δέντρο.
Τι μένει; Τίποτα που μπορεί να αρπαχθεί, τίποτα που μπορεί να επιτευχθεί, τίποτα που μπορεί να προστεθεί σε αυτό που ήδη είναι. Ο μυστικός ανακαλύπτει ότι η συνείδηση ποτέ δεν χάθηκε πραγματικά, ότι η ύπαρξη ποτέ δεν ήταν πραγματικά απούσα, ότι το ίδιο το πράγμα που αναζητούνταν ήταν ο αναζητητής από πάντα. Το ταξίδι από εδώ προς εκεί καταρρέει στην αναγνώριση ότι δεν υπάρχει «εκεί», ότι υπήρχε μόνο πάντα «εδώ», ότι η παρούσα στιγμή περιέχει όλη την αιωνιότητα μέσα στο άπειρο βάθος της.
Αυτή η συνειδητοποίηση δεν φέρνει ούτε ενθουσιασμό ούτε απογοήτευση, ούτε αγαλλίαση ούτε απόγνωση. Εγκαθίσταται πάνω στην ψυχή σαν απαλό χιόνι, ήσυχο και όλα-περιλαμβάνον. Σε αυτή την εγκατάσταση, αναδύεται μια βαθιά ειρήνη—όχι η ειρήνη που έρχεται από την απόκτηση κάτι, αλλά η ειρήνη της αναγνώρισης αυτού που πάντα υπήρχε. Είναι η ειρήνη του ωκεανού που παραμένει ατάραχος στα βάθη του ενώ καταιγίδες μαίνονται στην επιφάνειά του, η ειρήνη του ουρανού που περιέχει όλους τους καιρούς ενώ παραμένει ο ίδιος αμετάβλητος, η ειρήνη της συνείδησης που φιλοξενεί όλη την εμπειρία ενώ διατηρεί την ουσιαστική της φύση.
Η Αναγνώριση του Ιερού Καθημερινού
Ο αφυπνισμένος μυστικός δεν φεύγει από τον κόσμο αλλά τον βλέπει με νέα μάτια. Κάθε λεπίδα χόρτου γίνεται μαρτυρία του απείρου, κάθε πέτρα κήρυγμα για την αιωνιότητα. Το συνηθισμένο αποκαλύπτεται ως η πόρτα προς το εξαιρετικό, το καθημερινό ως η μάσκα του ιερού. Διότι αν όλα αυτά—το όλο εκδηλωμένο σύμπαν με τους γαλαξίες και τα άτομά του, τις χαρές και τις λύπες του—εκτυλίσσεται μέσα στη συνείδηση, τότε τίποτα δεν στέκεται έξω από το ιερό, τίποτα δεν υπάρχει ξεχωριστά από τη θεϊκή παρουσία.
Και όμως αυτή η παρουσία παραμένει βαθιά ταπεινή, απόλυτα χωρίς φιλοδοξία. Δεν αναγγέλλεται με τρομπέτες ούτε διεκδικεί ειδική θέση. Απλώς είναι, τόσο άμεσα διαθέσιμη όσο η αναπνοή, τόσο οικεία παρούσα όσο η αίσθηση της ύπαρξης. Ο αναζητητής που έχει ψάξει μακριά και πλατιά ανακαλύπτει ότι αυτό που αναζητούνταν ήταν πιο κοντά από το κοντά, πιο οικείο από την οικειότητα την ίδια—η ίδια η συνείδηση με την οποία διεξαγόταν η αναζήτηση.
Αυτή η αναγνώριση μεταμορφώνει τα πάντα ενώ δεν αλλάζει τίποτα. Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει, οι μέρες ακολουθούν τις νύχτες, οι εποχές κυκλώνουν μέσα στα αρχαία τους μοτίβα. Αλλά αυτός που έχει αφυπνιστεί στη συνείδηση ξέρει ότι τίποτα από αυτά δεν αγγίζει την ουσιαστική φύση της ύπαρξης. Σαν ονειρευτής που γίνεται διαυγής μέσα σε ένα όνειρο, κινούνται μέσα στον κόσμο γνωρίζοντας την ονειρική του ποιότητα, συμμετέχοντας πλήρως στις δραστηριότητές του ενώ δεν ξεγελιούνται πλέον από την φαινομενική του στερεότητα.
Το Απύθμενο Μυστήριο
Η γλώσσα τεντώνεται και τελικά σπάει όταν προσπαθεί να μεταδώσει τις βαθύτερες αλήθειες αυτής της αναγνώρισης. Διότι μιλάμε για συνείδηση, για ύπαρξη, για παρουσία, σαν να ήταν πράγματα που μπορούν να υποδειχθούν, αντικείμενα που μπορούν να εξετασθούν. Και όμως η συνείδηση δεν είναι αντικείμενο ανάμεσα σε αντικείμενα. Είναι η μαρτυρική παρουσία που κάνει όλα τα αντικείμενα αναγνωρίσιμα, το καθαρό φως στο οποίο όλα τα φαινόμενα εμφανίζονται και εξαφανίζονται. Το να προσπαθείς να την κάνεις αντικείμενο γνώσης είναι να παρεξηγείς θεμελιωδώς τη φύση της.
Ο μυστικός μαθαίνει να κατοικεί σε αυτό το παράδοξο, να μιλάει για αυτό που δεν μπορεί να ειπωθεί, να υποδεικνύει αυτό που δεν μπορεί να συλληφθεί σε έννοιες. Χρησιμοποιεί μεταφορές γνωρίζοντας ότι όλες οι μεταφορές αποτυγχάνουν, χρησιμοποιεί γλώσσα γνωρίζοντας ότι η σιωπή μιλάει πιο αληθινά. Και όμως ακόμα και η σιωπή μπορεί να γίνει άλλη μια έννοια, άλλο ένα πράγμα να αρπαχθεί. Η γνήσια σιωπή βρίσκεται βαθύτερα από κάθε απόπειρα σιωπής, στην άλεκτη αναγνώριση που προηγείται όλων των λέξεων, στη γνώση που υπάρχει πριν από κάθε γνώση.
Γι' αυτό οι μυστικές παραδόσεις μιλούν για το ανέκφραστο, το ακατάληπτο, το μυστήριο που βαθαίνει αντί να επιλύεται με τη θεώρηση. Όχι επειδή υπάρχει κάποιο ειδικό μυστικό που κρατείται κρυφό, κάποια εσωτερική γνώση κρατημένη για μυημένους, αλλά επειδή η τελική πραγματικότητα είναι τόσο απλή, τόσο άμεση, τόσο απόλυτα προφανής που διαφεύγει όλες τις προσπάθειες να γίνει περίπλοκη ή ειδική. Η συνείδηση είναι. Η ύπαρξη είναι. Σε αυτή την παρούσα στιγμή, η ύπαρξη εκτυλίσσεται. Τι μπορεί να είναι πιο προφανές; Και όμως τι μπορεί να είναι πιο μυστηριώδες;
Η Πρόσκληση στην Ησυχία
Ο δρόμος ανοίγει μπροστά σε κάθε αναζητητή, αν και το να τον αποκαλούμε δρόμο εισάγει την ψευδαίσθηση απόστασης ανάμεσα στο εδώ και το εκεί, ανάμεσα στο τώρα και το τότε. Καλύτερα να πούμε ότι η αλήθεια αποκαλύπτεται τη στιγμή της ματιάς, ότι η συνείδηση αναγνωρίζει τον εαυτό της όταν η προσοχή στρέφεται προς τα μέσα, όταν η ατέλειωτη εξωτερική ροή σκέψης και αντίληψης παύει και αντιστρέφει το ρεύμα της.
Αυτή η στροφή δεν απαιτεί καμία ειδική προετοιμασία, ούτε χρόνια μελέτης, καμία συγκεκριμένη πρακτική ή τεχνική—αν και όλα αυτά μπορεί να χρησιμεύσουν ως χρήσιμη σκαλωσιά για όσους χρειάζονται υποστήριξη. Αυτό που απαιτεί είναι μια ποιότητα προσοχής που είναι ταυτόχρονα χαλαρή και άγρυπνη, μια προθυμία να αφήσει το γνωστό, ένα θάρρος να ξεκουραστεί στο μη-γνωρίζοντας. Σε αυτή την ξεκούραση, κάτι βαθύ μπορεί να αναδευτεί. Όχι μια νέα εμπειρία, όχι μια δραματική αποκάλυψη, αλλά μια ήσυχη αναγνώριση που ήταν παρούσα από πάντα, περιμένοντας με άπειρη υπομονή να παρατηρηθεί.
Η αναγνώριση ότι όλα είναι συνείδηση, ότι η ύπαρξη είναι προηγούμενη από κάθε γίγνεσθαι, ότι η ύπαρξη είναι θεμελιωδώς πλήρης και ολόκληρη—αυτό δεν λύνει τα προβλήματα της ζωής ούτε εξαιρεί κάποιον από τις προκλήσεις της ενσαρκωμένης ύπαρξης. Ο μυστικός ακόμα αντιμετωπίζει χαρά και λύπη, υγεία και ασθένεια, κέρδος και απώλεια. Αλλά υπάρχει μια μετατόπιση στην ταύτιση, μια χαλάρωση της σφιχτής λαβής της προσωπικής ιστορίας και της μελλοντικής ελπίδας. Η ζωή συνεχίζεται, αλλά είναι γνωστό ότι συμβαίνει μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, σαν κύματα σε έναν άπειρο ωκεανό.
Η Επιστροφή στην Αρχή
Στο τέλος, ή μάλλον πιο ακριβώς, στον αιώνιο ενεστώτα που δεν έχει τέλος, ο αναζητητής ανακαλύπτει αυτό που ποτέ δεν χάθηκε. Το περίτεχνο ταξίδι μέσα από φιλοσοφίες και πρακτικές, μέσα από ερωτήσεις και απαντήσεις, μέσα από τη σκοτεινή νύχτα της αναζήτησης και την αυγή του ευρήματος, κυκλώνει πίσω στο απλό γεγονός της συνείδησης με το οποίο όλα ξεκίνησαν. Αλλά τώρα αυτό το γεγονός δεν είναι απλώς γνωστό διανοητικά—είναι βιωμένο, αναπνεόμενο, ενσαρκωμένο σε κάθε στιγμή.
Το άπειρο βάθος της ύπαρξης αποκαλύπτεται όχι ως κάτι μακριά ή παλιά, όχι ως μακρινός στόχος ή μελλοντική επίτευξη, αλλά ως το αιώνια παρόν έδαφος αυτής της στιγμής. Εδώ, τώρα, πάντα, η συνείδηση είναι. Η ύπαρξη είναι. Και σε αυτή την αναγνώριση, η καρδιά βρίσκει την ξεκούρασή της, ο νους βρίσκει την ειρήνη του, η ψυχή ανακαλύπτει το σπίτι της στο απέραντο που πάντα ήταν και πάντα θα είναι.
Αυτή είναι η μυστική αλήθεια που δεν μπορεί να διδαχθεί αλλά μόνο να υποδειχθεί, δεν μπορεί να δοθεί αλλά μόνο να αναγνωριστεί, δεν μπορεί να επιτευχθεί αλλά μόνο να συνειδητοποιηθεί ως έχουσα πάντα ήδη υπάρξει. Είθε όλοι οι αναζητητές να βρουν τον δρόμο προς αυτή την αναγνώριση, ή μάλλον πιο ακριβώς, είθε αυτή η αναγνώριση να τους βρει, όπως αναπόφευκτα πρέπει, διότι η συνείδηση γνωρίζει τον εαυτό της μέσα από κάθε φαινομενικό αναζητητή, αφυπνίζεται στον εαυτό της μέσα από κάθε φαινομενικό ταξίδι.
Στη σιωπή πέρα από όλες τις λέξεις, στην ησυχία κάτω από όλη την κίνηση, στην παρουσία πριν από όλη την εμπειρία, η ύπαρξη απλώς είναι—άπειρη, αιώνια, και απόλυτα πλήρης. Και εμείς είμαστε Αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου