Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΣΑΣ ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

 Πριν από πολλά χρόνια βρισκόμουν μαζί με την κόρη
μου, που ολοκλήρωνε ένα πρόγραμμα στην άγρια φύση, το οποίο θα τη βοηθούσε να αντιμετωπίσει
πιο αποτελεσματικά κάποια από τα εφηβικά της διλήμματα. Το τελευταίο πράγμα που
της είπε η σύμβουλος της κατασκήνωσης ήταν: «Να θυμάσαι πάντα πως ότι σκέφτεσαι
και ότι κάνεις επηρεάζει και άλλους ανθρώπους». Αυτό αληθεύει, και μάλιστα όχι
μόνο όσον αφορά την επιρροή που ασκούμε στους φίλους, την οικογένεια, τους
γείτονες και τους συναδέλφους μας. Πιστεύω πως η επίδραση μας εξαπλώνεται σε
ολόκληρη την Ανθρωπότητα. Έτσι, καθώς θα διαβάζετε αυτό το τμήμα του βιβλίου,
μην ξεχνάτε πως όσα σκέφτεστε και κάνετε επηρεάζουν όλους τους άλλους
ανθρώπους.

Στο βιβλίο του, Ισχύς εναντίον Δύναμης, ο δρ Ντέιβιντ Χόκινς
γράφει: «Σε αυτό το σύμπαν όπου τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους, κάθε φορά που βελτιώνουμε
κάτι στον προσωπικό μας κόσμο, βελτιώνουμε και τον κόσμο γενικότερα, για όλους
όσους κατοικούν σε αυτόν. Όλοι μας πλέουμε μέσα στο συλλογικό επίπεδο
συνειδητότητας της Ανθρωπότητας, και καθετί που προσθέτουμε σε αυτό, επιστρέφει
σε μας. Και η ικανότητα μας να επιπλέουμε πιο άνετα βελτιώνεται χάρη στην
προσπάθεια μας να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Είναι αποδεδειγμένο επιστημονικά πως ότι είναι καλό για σας, είναι καλό και για μένα». Ο δρ Χόκινς βασίζει τις παρατηρήσεις και τα συμπεράσματά του στην
εξαντλητική έρευνα που έκανε επί είκοσι εννέα χρόνια, και την οποία σας
προτείνω να μελετήσετε, αν έχετε τη διάθεση. Θα εκθέσω συνοπτικά κάποια από τα
συμπεράσματα αυτά, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται με την επίδραση
που ασκείτε στους άλλους, όταν βρίσκεστε σε επαφή με την πρόθεση.

Στην ουσία, μπορούμε να υπολογίσουμε το ενεργειακό επίπεδο
κάθε μεμονωμένου ατόμου, όπως μπορούμε να υπολογίσουμε το ενεργειακό επίπεδο μεγάλων
ομάδων ανθρώπων. Σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι με κατώτερη ενέργεια δεν
μπορούν να διακρίνουν την αλήθεια από το ψέμα. Μπορεί κανείς να τους
υπαγορεύσει πώς να σκέφτονται, ποιον να μισούν, ποιον να σκοτώσουν` και μπορούν
εύκολα να παρασυρθούν, σαν τα πρόβατα, σε μία μαζική νοοτροπία βασισμένη σε
ασήμαντες λεπτομέρειες, όπως την πλευρά των συνόρων όπου γεννήθηκαν, όσα
πίστευαν οι γονείς και οι πρόγονοι τους, το σχήμα των ματιών τους, και
εκατοντάδες άλλους παράγοντες που αφορούν την εμφάνιση τους και την απόλυτη
ταύτιση τους με τον υλικό τους κόσμο. Ο Χόκινς μας λέει πως το 87% της
Ανθρωπότητας κινείται σε ένα συλλογικό ενεργειακό επίπεδο που έχει
αποδυναμωτική επίδραση. Όσο περισσότερο ανεβαίνουμε στην κλίμακα των δονήσεων
των συχνοτήτων, τόσο λιγότερους ανθρώπους θα βρούμε να κινούνται στα ανώτερα
επίπεδα. Τα ανώτερα από όλα τα επίπεδα εκπροσωπούνται από τις πραγματικά
σπουδαίες προσωπικότητες, οι οποίες διαμόρφωσαν πνευματικά πρότυπα που
ακολούθησαν εκατομμύρια άνθρωποι μέσα στους αιώνες. Σχετίζονται με τη θεότητα,
και ενεργοποίησαν ενεργειακά πεδία που επηρέασαν και επηρεάζουν ολόκληρη την
Ανθρωπότητα.

Ακριβώς κάτω από αυτό το ενεργειακό επίπεδο της καθαρής
φώτισης βρίσκουμε τα ενεργειακά επίπεδα που σχετίζονται με τις εμπειρίες τις
οποίες αποκαλούμε υπέρβαση, αυτοπραγμάτωση ή συνείδηση του θεού. Εκεί κινούνται
αυτοί που χαρακτηρίζουμε ως αγίους. Ακριβώς κάτω από αυτό το επίπεδο, συναντάμε
την απόλυτη ευδαιμονία, ενώ το διακριτικό γνώρισμα αυτής της κατάστασης είναι η
ενσυναίσθηση. Όσοι κατακτήσουν αυτό το επίπεδο επιθυμούν περισσότερο να
χρησιμοποιήσουν τη συνειδητότητα τους προς όφελος της ίδιας της ζωής, παρά προς
όφελος συγκεκριμένων ατόμων. - Κάτω από αυτά τα εξαιρετικά υψηλά επίπεδα, όπου
πολύ λίγοι κατορθώνουν να παραμείνουν μόνιμα, βρίσκονται τα επίπεδα της χωρίς
όρους αγάπης, της καλοσύνης, της αποδοχής των πάντων, της εκτίμησης της
ομορφιάς και, σε ένα πιο περιορισμένο, αν και όχι λιγότερο σημαντικό βαθμό, και
τα επτά πρόσωπα της πρόθεσης, όπως τα περιέγραψα στα πρώτα κεφάλαια του
βιβλίου. Κάτω από αυτά τα ενεργειακά επίπεδα με την ενδυναμωτική επίδραση, υπάρχουν
τα κατώτερης ενέργειας επίπεδα του θυμού, του φόβου, της λύπης, της απάθειας,
της ενοχής, του μίσους, της κριτικής και της ντροπής — και όλα τους έχουν την
ιδιότητα να μας αποδυναμώνουν και να επιδρούν επάνω μας κατά τρόπο που να
εμποδίζουν τη σύνδεση μας με το συμπαντικό ενεργειακό επίπεδο της πρόθεσης.

Αυτό που ζητώ από σας εδώ, είναι να δείξετε πίστη στα
συμπεράσματα που θα σας παρουσιάσω από το δεύτερο βιβλίο του δρα Χόκινς με
τίτλο Το Μάτι του Εγώ (The Eye of the I). Προβαίνοντας σε κινησιολογικά
πειράματα ακριβείας σχετικά με την αλήθεια σε αντιδιαστολή με το ψέμα, ο δρ
Χόκινς υπολόγισε τον κατά προσέγγιση αριθμό των ανθρώπων, των οποίων η ενέργεια
βρίσκεται στο αποδυναμωτικό εκείνο επίπεδο - ή ακόμη και κάτω από αυτό. θα
ήθελα να αναλογιστείτε τα ευρήματα και τα συμπεράσματά του σε σχέση με τη δική
σας επίδραση στον πολιτισμό μας. Ο δρ Χόκινς υποστηρίζει πως είναι ζωτικής
σημασίας για τον καθένα μας να έχει επίγνωση της σημασίας της ανύψωσης της
συχνότητας των δονήσεων μας στο επίπεδο όπου αρχίζουμε να εναρμονιζόμαστε με
την ενέργεια της συμπαντικής Πηγής ή, με άλλα λόγια, στο επίπεδο όπου ερχόμαστε
σε επαφή με τη δύναμη της πρόθεσης.

Μία από τις πιο συναρπαστικές πλευρές της ερευνάς του είναι
η ιδέα της αντιστάθμισης. Οι άνθρωποι με ανώτερη ενέργεια αποτελούν το αντίβαρο
για την αρνητική επιρροή των ανθρώπων κατώτερης ενέργειας. Όμως, αυτό δεν
συμβαίνει σε αντιστοιχία ένα - προς - ένα, από τη στιγμή που το 87% της Ανθρωπότητας
κινείται στις κατώτερες, αποδυναμωτικές συχνότητες. Ένα άτομο που έχει
αποκαταστήσει τη σύνδεση του με την πρόθεση, μπορεί να έχει τεράστια επίδραση
σε πολλούς ανθρώπους που βρίσκονται στα κατώτερης ενέργειας επίπεδα. Όσο πιο
ψηλά κινούμαστε στην κλίμακα των συχνοτήτων με σκοπό να γίνουμε τελικά φως και
να βιώσουμε την εμπειρία της συνείδησης του Θεού, τόσο περισσότερες αρνητικές
ενεργειακές δονήσεις μπορούμε να αντισταθμίσουμε. Παρακάτω θα διαβάσετε μερικά
από τα αποτελέσματα των ερευνών του δρα Χόκινς. Έχετε τα κατά νου, καθώς θα
εξετάζετε την επίδραση που έχετε στην Ανθρωπότητα, εξαιτίας και μόνο της
παρουσίας σας στις ανώτερες βαθμίδες της κλίμακας που οδηγεί στην πρόθεση.

Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της αισιοδοξίας και της προθυμίας να μην κρίνει τους άλλους θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 90.000 ατόμων που κινούνται στα κατώτερα, αποδυναμωτικά επίπεδα.

• Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της καθαρής αγάπης και του σεβασμού για κάθε
είδος ζωής θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 750.000 ατόμων που κινούνται
στα κατώτερα, αποδυναμωτικά επίπεδα.

• Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της φώτισης,
της ευδαιμονίας και της άπειρης ειρήνης θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια
10 εκατομμυρίων ανθρώπων (περίπου είκοσι δύο τέτοιοι σοφοί άνθρωποι βρίσκονται
σήμερα εν ζωή).

• Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της χάρης, του καθαρού πνεύματος που
υπερβαίνει το σώμα, σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει δυαδικότητα ή όπου υπάρχει η
απόλυτη ενότητα, θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 70 εκατομμυρίων
ανθρώπων που κινούνται στα κατώτερα, αποδυναμωτικά επίπεδα (περίπου δέκα
τέτοιοι σοφοί άνθρωποι βρίσκονται σήμερα εν ζωή).
Στη συνέχεια, σας παραθέτω δύο συναρπαστικές στατιστικές του
δρα Χόκινς, τις οποίες διεξήγαγε κατά τη διάρκεια των ερευνών του σχετικά με
τους λανθάνοντες παράγοντες που καθορίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά:

1. Ένας και μόνο αβατάρ που ζει στη δική μας ιστορική περίοδο, κινούμενος στο ανώτερο
επίπεδο της συνειδητότητας, κάποιος στον οποίο θα άρμοζε ο τίτλος του Δασκάλου,
όπως ο Κρίσνα, ο Βούδας και ο Ιησούς Χριστός, θα εξισορροπούσε τη συλλογική
αρνητική ενέργεια ολόκληρης της σημερινής Ανθρωπότητας.

2. Η αρνητική ενέργεια ολόκληρου του ανθρώπινου πληθυσμού θα οδηγούσε σε
αυτοκαταστροφή, αν δεν υπήρχε η εξισορροπητική επίδραση αυτών των ανώτερων
ενεργειακών πεδίων.

Οι παραπάνω αριθμοί υποδεικνύουν με σαφήνεια πόσο ζωτικής
σημασίας είναι το να ανακαλύψουμε τρόπους με τους οποίους θα ενισχυθεί η
ανθρώπινη συνειδητότητα και θα εξυψώσουμε τον εαυτό μας στο επίπεδο όπου θα
έχουμε εναρμονιστεί με την ίδια αυτή δύναμη της πρόθεσης από την οποία προήρθαμε.
Ανυψώνοντας τη συχνότητα των δονήσεων μας έστω και λίγο, στο επίπεδο όπου θα
επιδιδόμαστε τακτικά σε πράξεις καλοσύνης, αγάπης και δεκτικότητας, εκεί όπου
θα βλέπουμε την ομορφιά και τις απεριόριστες δυνατότητες για την εκδήλωση του
καλού στους άλλους αλλά και στον εαυτό μας, θα αποτελέσουμε αντίβαρο για 90.000
ανθρώπους που ζουν σε αυτόν τον πλανήτη και κινούνται στα κατώτερης ενέργειας
επίπεδα της ντροπής, του θυμού, του μίσους, της ενοχής, της απόγνωσης, της
κατάθλιψης κ.λπ.

 Πριν από πολλά χρόνια βρισκόμουν μαζί με μία από τις κόρες
μου, που ολοκλήρωνε ένα πρόγραμμα στην άγρια φύση, το οποίο θα τη βοηθούσε να αντιμετωπίσει
πιο αποτελεσματικά κάποια από τα εφηβικά της διλήμματα. Το τελευταίο πράγμα που
της είπε η σύμβουλος της κατασκήνωσης ήταν: «Να θυμάσαι πάντα πως ότι σκέφτεσαι
και ότι κάνεις επηρεάζει και άλλους ανθρώπους». Αυτό αληθεύει, και μάλιστα όχι
μόνο όσον αφορά την επιρροή που ασκούμε στους φίλους, την οικογένεια, τους
γείτονες και τους συναδέλφους μας. Πιστεύω πως η επίδραση μας εξαπλώνεται σε
ολόκληρη την Ανθρωπότητα. Έτσι, καθώς θα διαβάζετε αυτό το τμήμα του βιβλίου,
μην ξεχνάτε πως όσα σκέφτεστε και κάνετε επηρεάζουν όλους τους άλλους
ανθρώπους.

Στο βιβλίο του, Ισχύς εναντίον Δύναμης, ο δρ Ντέιβιντ Χόκινς
γράφει: «Σε αυτό το σύμπαν όπου τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους, κάθε φορά που βελτιώνουμε
κάτι στον προσωπικό μας κόσμο, βελτιώνουμε και τον κόσμο γενικότερα, για όλους
όσους κατοικούν σε αυτόν. Όλοι μας πλέουμε μέσα στο συλλογικό επίπεδο
συνειδητότητας της Ανθρωπότητας, και καθετί που προσθέτουμε σε αυτό, επιστρέφει
σε μας. Και η ικανότητα μας να επιπλέουμε πιο άνετα βελτιώνεται χάρη στην
προσπάθεια μας να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Είναι αποδεδειγμένο επιστημονικά πως ότι είναι καλό για σας, είναι καλό και
για μένα». Ο δρ Χόκινς βασίζει τις παρατηρήσεις και τα συμπεράσματά του στην
εξαντλητική έρευνα που έκανε επί είκοσι εννέα χρόνια, και την οποία σας
προτείνω να μελετήσετε, αν έχετε τη διάθεση. Θα εκθέσω συνοπτικά κάποια από τα
συμπεράσματα αυτά, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται με την επίδραση
που ασκείτε στους άλλους, όταν βρίσκεστε σε επαφή με την πρόθεση.

Στην ουσία, μπορούμε να υπολογίσουμε το ενεργειακό επίπεδο
κάθε μεμονωμένου ατόμου, όπως μπορούμε να υπολογίσουμε το ενεργειακό επίπεδο μεγάλων
ομάδων ανθρώπων. Σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι με κατώτερη ενέργεια δεν
μπορούν να διακρίνουν την αλήθεια από το ψέμα. Μπορεί κανείς να τους
υπαγορεύσει πώς να σκέφτονται, ποιον να μισούν, ποιον να σκοτώσουν` και μπορούν
εύκολα να παρασυρθούν, σαν τα πρόβατα, σε μία μαζική νοοτροπία βασισμένη σε
ασήμαντες λεπτομέρειες, όπως την πλευρά των συνόρων όπου γεννήθηκαν, όσα
πίστευαν οι γονείς και οι πρόγονοι τους, το σχήμα των ματιών τους, και
εκατοντάδες άλλους παράγοντες που αφορούν την εμφάνιση τους και την απόλυτη
ταύτιση τους με τον υλικό τους κόσμο. Ο Χόκινς μας λέει πως το 87% της
Ανθρωπότητας κινείται σε ένα συλλογικό ενεργειακό επίπεδο που έχει
αποδυναμωτική επίδραση. Όσο περισσότερο ανεβαίνουμε στην κλίμακα των δονήσεων
των συχνοτήτων, τόσο λιγότερους ανθρώπους θα βρούμε να κινούνται στα ανώτερα
επίπεδα. Τα ανώτερα από όλα τα επίπεδα εκπροσωπούνται από τις πραγματικά
σπουδαίες προσωπικότητες, οι οποίες διαμόρφωσαν πνευματικά πρότυπα που
ακολούθησαν εκατομμύρια άνθρωποι μέσα στους αιώνες. Σχετίζονται με τη θεότητα,
και ενεργοποίησαν ενεργειακά πεδία που επηρέασαν και επηρεάζουν ολόκληρη την
Ανθρωπότητα.

Ακριβώς κάτω από αυτό το ενεργειακό επίπεδο της καθαρής
φώτισης βρίσκουμε τα ενεργειακά επίπεδα που σχετίζονται με τις εμπειρίες τις
οποίες αποκαλούμε υπέρβαση, αυτοπραγμάτωση ή συνείδηση του θεού. Εκεί κινούνται
αυτοί που χαρακτηρίζουμε ως αγίους. Ακριβώς κάτω από αυτό το επίπεδο, συναντάμε
την απόλυτη ευδαιμονία, ενώ το διακριτικό γνώρισμα αυτής της κατάστασης είναι η
ενσυναίσθηση. Όσοι κατακτήσουν αυτό το επίπεδο επιθυμούν περισσότερο να
χρησιμοποιήσουν τη συνειδητότητα τους προς όφελος της ίδιας της ζωής, παρά προς
όφελος συγκεκριμένων ατόμων. - Κάτω από αυτά τα εξαιρετικά υψηλά επίπεδα, όπου
πολύ λίγοι κατορθώνουν να παραμείνουν μόνιμα, βρίσκονται τα επίπεδα της χωρίς
όρους αγάπης, της καλοσύνης, της αποδοχής των πάντων, της εκτίμησης της
ομορφιάς και, σε ένα πιο περιορισμένο, αν και όχι λιγότερο σημαντικό βαθμό, και
τα επτά πρόσωπα της πρόθεσης, όπως τα περιέγραψα στα πρώτα κεφάλαια του
βιβλίου. Κάτω από αυτά τα ενεργειακά επίπεδα με την ενδυναμωτική επίδραση, υπάρχουν
τα κατώτερης ενέργειας επίπεδα του θυμού, του φόβου, της λύπης, της απάθειας,
της ενοχής, του μίσους, της κριτικής και της ντροπής — και όλα τους έχουν την
ιδιότητα να μας αποδυναμώνουν και να επιδρούν επάνω μας κατά τρόπο που να
εμποδίζουν τη σύνδεση μας με το συμπαντικό ενεργειακό επίπεδο της πρόθεσης.

Αυτό που ζητώ από σας εδώ, είναι να δείξετε πίστη στα
συμπεράσματα που θα σας παρουσιάσω από το δεύτερο βιβλίο του δρα Χόκινς με
τίτλο Το Μάτι του Εγώ (The Eye of the I). Προβαίνοντας σε κινησιολογικά
πειράματα ακριβείας σχετικά με την αλήθεια σε αντιδιαστολή με το ψέμα, ο δρ
Χόκινς υπολόγισε τον κατά προσέγγιση αριθμό των ανθρώπων, των οποίων η ενέργεια
βρίσκεται στο αποδυναμωτικό εκείνο επίπεδο - ή ακόμη και κάτω από αυτό. θα
ήθελα να αναλογιστείτε τα ευρήματα και τα συμπεράσματά του σε σχέση με τη δική
σας επίδραση στον πολιτισμό μας. Ο δρ Χόκινς υποστηρίζει πως είναι ζωτικής
σημασίας για τον καθένα μας να έχει επίγνωση της σημασίας της ανύψωσης της
συχνότητας των δονήσεων μας στο επίπεδο όπου αρχίζουμε να εναρμονιζόμαστε με
την ενέργεια της συμπαντικής Πηγής ή, με άλλα λόγια, στο επίπεδο όπου ερχόμαστε
σε επαφή με τη δύναμη της πρόθεσης.

Μία από τις πιο συναρπαστικές πλευρές της ερευνάς του είναι
η ιδέα της αντιστάθμισης. Οι άνθρωποι με ανώτερη ενέργεια αποτελούν το αντίβαρο
για την αρνητική επιρροή των ανθρώπων κατώτερης ενέργειας. Όμως, αυτό δεν
συμβαίνει σε αντιστοιχία ένα - προς - ένα, από τη στιγμή που το 87% της Ανθρωπότητας
κινείται στις κατώτερες, αποδυναμωτικές συχνότητες. Ένα άτομο που έχει
αποκαταστήσει τη σύνδεση του με την πρόθεση, μπορεί να έχει τεράστια επίδραση
σε πολλούς ανθρώπους που βρίσκονται στα κατώτερης ενέργειας επίπεδα. Όσο πιο
ψηλά κινούμαστε στην κλίμακα των συχνοτήτων με σκοπό να γίνουμε τελικά φως και
να βιώσουμε την εμπειρία της συνείδησης του Θεού, τόσο περισσότερες αρνητικές
ενεργειακές δονήσεις μπορούμε να αντισταθμίσουμε. Παρακάτω θα διαβάσετε μερικά
από τα αποτελέσματα των ερευνών του δρα Χόκινς. Έχετε τα κατά νου, καθώς θα
εξετάζετε την επίδραση που έχετε στην Ανθρωπότητα, εξαιτίας και μόνο της
παρουσίας σας στις ανώτερες βαθμίδες της κλίμακας που οδηγεί στην πρόθεση.

Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της αισιοδοξίας και της προθυμίας να μην κρίνει τους άλλους θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 90.000 ατόμων που κινούνται στα κατώτερα, αποδυναμωτικά επίπεδα.

• Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της καθαρής αγάπης και του σεβασμού για κάθε
είδος ζωής θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 750.000 ατόμων που κινούνται
στα κατώτερα, αποδυναμωτικά επίπεδα.

• Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της φώτισης,
της ευδαιμονίας και της άπειρης ειρήνης θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια
10 εκατομμυρίων ανθρώπων (περίπου είκοσι δύο τέτοιοι σοφοί άνθρωποι βρίσκονται
σήμερα εν ζωή).

• Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της χάρης, του καθαρού πνεύματος που
υπερβαίνει το σώμα, σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει δυαδικότητα ή όπου υπάρχει η
απόλυτη ενότητα, θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 70 εκατομμυρίων
ανθρώπων που κινούνται στα κατώτερα, αποδυναμωτικά επίπεδα (περίπου δέκα
τέτοιοι σοφοί άνθρωποι βρίσκονται σήμερα εν ζωή).
Στη συνέχεια, σας παραθέτω δύο συναρπαστικές στατιστικές του
δρα Χόκινς, τις οποίες διεξήγαγε κατά τη διάρκεια των ερευνών του σχετικά με
τους λανθάνοντες παράγοντες που καθορίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά:

1. Ένας και μόνο αβατάρ που ζει στη δική μας ιστορική περίοδο, κινούμενος στο ανώτερο
επίπεδο της συνειδητότητας, κάποιος στον οποίο θα άρμοζε ο τίτλος του Δασκάλου,
όπως ο Κρίσνα, ο Βούδας και ο Ιησούς Χριστός, θα εξισορροπούσε τη συλλογική
αρνητική ενέργεια ολόκληρης της σημερινής Ανθρωπότητας.

2. Η αρνητική ενέργεια ολόκληρου του ανθρώπινου πληθυσμού θα οδηγούσε σε
αυτοκαταστροφή, αν δεν υπήρχε η εξισορροπητική επίδραση αυτών των ανώτερων
ενεργειακών πεδίων.

Οι παραπάνω αριθμοί υποδεικνύουν με σαφήνεια πόσο ζωτικής
σημασίας είναι το να ανακαλύψουμε τρόπους με τους οποίους θα ενισχυθεί η
ανθρώπινη συνειδητότητα και θα εξυψώσουμε τον εαυτό μας στο επίπεδο όπου θα
έχουμε εναρμονιστεί με την ίδια αυτή δύναμη της πρόθεσης από την οποία προήρθαμε.
Ανυψώνοντας τη συχνότητα των δονήσεων μας έστω και λίγο, στο επίπεδο όπου θα
επιδιδόμαστε τακτικά σε πράξεις καλοσύνης, αγάπης και δεκτικότητας, εκεί όπου
θα βλέπουμε την ομορφιά και τις απεριόριστες δυνατότητες για την εκδήλωση του
καλού στους άλλους αλλά και στον εαυτό μας, θα αποτελέσουμε αντίβαρο για 90.000
ανθρώπους που ζουν σε αυτόν τον πλανήτη και κινούνται στα κατώτερης ενέργειας
επίπεδα της ντροπής, του θυμού, του μίσους, της ενοχής, της απόγνωσης, της
κατάθλιψης κ.λπ.

Τα επικοινωνιακά λάθη μιας συντροφικής σχέσης

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η υγιής επικοινωνία θεωρείται θεμέλιος λίθος μιας καλής συντροφικής σχέσης. Καλή επικοινωνία σημαίνει ότι μπορούμε να εκφράσουμε στον σύντροφό μας αυτό που θέλουμε και αντίστοιχα καταλαβαίνουμε αυτό που ο σύντροφός μας θέλει να μας πει. Η επικοινωνία δυσχεραίνεται συχνά από πλήθος παραγόντων που έχουν να κάνουν με την ιδιοσυγκρασία του κάθε συντρόφου, με τις επιρροές που έχει δεχθεί από το οικογενειακό του περιβάλλον, αλλά και με περιορισμούς που πιθανόν να υφίστανται στο παρόν από συγκυριακούς λόγους.

Η καταστροφική κριτική
Η κριτική ως μέσο κοινοποίησης της δυσαρέσκειάς μας ή προτροπή για αλλαγή του άλλου, σπάνια πετυχαίνει το στόχο της. Η διαρκής έκθεση ενός ατόμου στα επικριτικά σχόλια του συντρόφου του καλλιεργεί σταδιακά αρνητικά συναισθήματα και οδηγεί σε αποξένωση. Άλλες φορές πάλι, το άτομο που υφίσταται συνεχώς κριτική, αρχίζει και αμφιβάλλει για τον εαυτό του και τις ικανότητές του και χάνει σταδιακά την αυτοπεποίθηση του. Αλλά και ο ίδιος ο «κριτής» αρχίζει να βλέπει τον σύντροφο του μειονεκτικά καθώς έχει δώσει υπερβολική σημασία σε όψεις της συμπεριφοράς του που θεωρεί αρνητικές.

Συχνά είναι πιο εποικοδομητικό να αναγνωρίζουμε στον άλλον τα θετικά στοιχεία που έχει από το να αναμασούμε επίμονα κάποια αρνητικά. Χρειάζεται επίσης να αποφασίσουμε αν μια κριτική είναι χρήσιμη, πριν την κοινοποιήσουμε. Πολλές φορές κριτικάρουμε ασήμαντα πράγματα στον άλλον αλλά το φθοροποιό στοιχείο στη σχέση παραμένει. Επίσης, αντί να επικρίνουμε μια συμπεριφορά που δεν μας αρέσει είναι προτιμότερο να μιλήσουμε για το πως εμείς νιώθουμε για αυτήν ή ακόμα καλύτερα να τοποθετηθούμε μέσα από μια θετική οπτική. Έτσι, αντί να πούμε: «Είσαι ακατάστατος, ποτέ δεν βάζεις τα ρούχα τους στη θέση τους», θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε το εξής: «Με βοηθάς πολύ όταν τακτοποιείς τα ρούχα σου, γιατί έχω πολύ λιγότερα πράγματα να συμμαζέψω».

Η απαίτηση
Το να απαιτούμε από τον άλλον ακόμα και τα αυτονόητα συχνά τον φέρνει σε μια θέση άρνησης. Αρνείται να ικανοποιήσει την ανάγκη μας, όχι πάντα γιατί διαφωνεί με αυτήν, αλλά γιατί διαφωνεί με τον τρόπο με τον οποίο τη διεκδικούμε. Η απαίτηση ως μέσο επικοινωνίας κοινοποιεί κάτι αναφορικά με την κατανομή εξουσίας στη σχέση. Αυτός που απαιτεί αξιώνει για τον εαυτό του ένα ποσοστό εξουσίας. Αν ικανοποιηθεί η απαίτηση από τον σύντροφό του, η εξουσία αυτή είναι σαν επικυρώνεται έμμεσα. Χάνεται όμως η ισορροπία μέσα στη σχέση με αυτόν τον τρόπο και συχνά δημιουργούνται διενέξεις και προστριβές.

Το διάβασμα της σκέψης του άλλου
Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να υποθέτουμε τι σκέφτεται ή τι πιστεύει ο άλλος για μια κατάσταση. Η υπόθεση μας, η οποία στην ουσία είναι η προσωπική μας ερμηνεία για μια κατάσταση, μπορεί να έχει άκρως αρνητικό περιεχόμενο πυροδοτώντας αντίστοιχα επικίνδυνα συναισθήματα για μια υγιή επικοινωνία. Η σύντροφος που πλένει τα πιάτα, ενώ ο σύζυγος της κάθεται στον καναπέ, διαβάζοντας την αγαπημένη του εφημερίδα, μπορεί να σκέφτεται: «Μόνο για τη βόλεψή του ενδιαφέρεται, ούτε του περνά από το μυαλό να με βοηθήσει».

Αυτή η πεποίθηση συνήθως εδραιώνεται στην σύζυγο είτε όταν δεν μπαίνει στη διαδικασία να την επαληθεύσει ζητώντας τη βοήθεια που χρειάζεται είτε τη ζητάει με αρνητικό τρόπο, οπότε και δεν την παίρνει. Πολλές φορές χρεώνουμε στον άλλο αρνητικά χαρακτηριστικά απλώς και μόνο επειδή δεν έχουμε μάθει να διεκδικούμε με υγιή τρόπο τα θέλω μας.

Ο θυμός, ο κακός σύμμαχος
Ο θυμός, η αγανάκτηση και ο εκνευρισμός μπορεί να εξοκείλουν μια κατά τα άλλα καλή προσπάθεια επικοινωνίας με τον άλλον. Όταν αφήνουμε τέτοια συναισθήματα να κατευθύνουν τα λόγια μας συνήθως το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό. Ο θυμός μπορεί να φουντώσει από τον δικό μας εσωτερικό διάλογο αναφορικά με μια κατάσταση, από ερμηνείες που εμείς αναπαράγουμε και πιστεύουμε αλλά και από ακραίες ερμηνείες σχετικά μέτριων καταστάσεων όπως για παράδειγμα: «Προτιμάει να βγει με τους φίλους του σήμερα, δεν μ’ αγαπάει καθόλου!» Αν είστε θυμωμένος με τον σύντροφό σας, δώστε χρόνο στον εαυτό σας να ηρεμήσετε πριν μιλήσετε. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι η συζήτηση μπορεί να αναβληθεί για ώρες ή και για την επόμενη μέρα. Προσπαθήστε να μιλήσετε για τον εαυτό σας, για τα δικά σας συναισθήματα και τις δικές σας σκέψεις αντί να παρασυρθείτε σε ένα κατηγορητήριοεναντίον του άλλου.

Υποχωρώ αντί να διεκδικήσω
Αρκετοί άνθρωποι θεωρούν ότι το να ικανοποιούν τις ανάγκες του συντρόφου τους αδιαμαρτύρητα μπορεί να τους εξασφαλίσει μια καλή σχέση. Η διαρκής υποχώρηση όμως συχνά έχει τη βάση της στη δυσκολία που έχουν τα άτομα αυτά να εκφράσουν τις ανάγκες τους ή να διεκδικήσουν τα θέλω τους. Μπορεί να έμαθαν να λειτουργούν έτσι από παιδιά ακόμα και να αναπαράγουν αυτό το μοτίβο στην ενήλικη ζωή. Το σίγουρο είναι ότι σταδιακά αδυνατούν να ταυτοποιήσουν τις ανάγκες και τα θέλω τους και τελικά ζουν τη ζωή του συντρόφου τους.Αν και φαίνεται βολική κατάσταση, καθώς το ένα μέλος είναι πάντα πρόθυμο να υποχωρήσει, τελικά μπορεί να οδηγήσει τη σχέση σε μαρασμό. Όταν δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τον εαυτό μας, για αυτά που θέλουμε, σκεφτόμαστε, προσδοκούμε, στην ουσία δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε μια διαπροσωπική επικοινωνία. Και όπως αναφέρθηκε στην αρχή η καλή επικοινωνία είναι η βάση μιας υγιούς σχέσης.

Η υγιής επικοινωνία απαιτεί να ακούμε αυτά που ο σύντροφος μας έχει να μας πει.Αυτό σημαίνει ότι ίσως χρειαστεί να σωπάσουμε για λίγο τη δική μας εσωτερική φωνήπροκειμένου να ακούσουμε τον άλλον και να προσπαθήσουμε με διευκρινιστικές ερωτήσεις και διάλογο να τον καταλάβουμε. Το να τον καταλάβουμε δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα συμφωνήσουμε αλλά χρειάζεται να κατανοήσουμε τη δική του οπτική στα πράγματα. Ο σεβασμός των ορίων του άλλου είναι επίσης ζωτική σημασίας καθώς δίνει στον σύντροφό μας το μήνυμα ότι τον έχουμε ακούσει και κατανοήσει. Έτσι, δεν επιμένουμε σε έναν διάλογο όταν ο άλλος είναι πολύ αναστατωμένος για να τον υποστηρίξει.

Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ

«Η προσφορά είναι μια Θεία Ιδιότητα.
Το ανεξάντλητο της προσφοράς βρίσκεται σε διάφορους βαθμούς στη φύση. Αλλά το πυρ είναι το στοιχείο στο οποίο η προσφορά είναι περισσότερο φανερή. Η ίδια η αρχή του πυρός είναι μεταμόρφωση και μια συνεχής προσφορά.
Το πυρ δε μπορεί να υπάρξει χωρίς τη θυσία της προσφοράς.
Παρόμοια ο πύρινος σπόρος τον πνεύματος υπάρχει μέσω προσφοράς.
Αλλά η θυσία είναι αληθινή μόνο όταν έχει γίνει η ίδια η φύση του ανθρώπου».

Η λέξη «BENEVOLENCE» αποτελείται από δυο λέξεις: BENE και VOLENCE.
BENE, σημαίνει ωραίο ή καλό”.
VO-LENCE, σημαίνει θέλειν ή πράτειν.
Είναι μια πράξη ευεργεσίας ή μια πράξη καλής θέλησης.
Καλοσύνη, καλοκαγαθία ή καλή θέληση είναι μια πράξη ή δραστηριότητα με την οποία εκφράζετε την εσωτερική σας καλοσύνη μέσω των σκέψεων, των συναισθημάτων, των λέξεων ή των πράξεων σας.
Ο άνθρωπος στην ουσία του είναι μια σταγόνα καλοσύνης.
Δεν έχει σημασία πού βρίσκεται ή τι είναι.
Η ουσιαστική του ύπαρξη είναι πάντα μια σταγόνα καλοσύνης.
Μπορεί να δρα λαθεμένα από την άποψη των άλλων.
Μπορεί να έχει λαθεμένα αισθήματα και διαταραγμένη σκέψη, αλλά πίσω από αυτές τις παραμορφώσεις και παρεκτροπές στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής υπάρχει η ουσιαστική καλοσύνη.
Μερικές φορές ο άνθρωπος είναι σαν ένας αιχμάλωτος βασιλιάς. Οι εχθροί του έχουν αλυσοδέσει τα χέρια και τα πόδια του και δεν είναι σε θέση να δράσει σαν βασιλιάς, να χρησιμοποιήσει την εξουσία του, τη βασιλική του θέληση. Είναι αλυσοδεμένος σαν μαριονέτα στα χέρια των εχθρών του.
Ψυχολογικά πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στην ίδια θέση. Είναι σκλάβοι των συνηθειών τους, των παθών και των υποσυνείδητων παρορμήσεων τους.
Σκλάβοι του σώματος, των συναισθημάτων ακόμα και του νού τους.
Σκλάβοι των θρησκευτικών ή πολιτικών απόψεων και δογμάτων τους.
Είναι πραγματικά σκλάβοι.
Αν, όμως, οι αλυσίδες σπάσουν και ελευθερωθούν από αυτά τα δεσμά, θα δείτε ότι υπάρχει μια εκπληκτική ομορφιά μέσα τους, μια ακτινοβόλα καλοσύνη.
Να αγαπάμε τους εχθρούς μας γιατί πίσω από τη μάσκα τους υπάρχει καλοσύνη. Υπάρχει ο Σπινθήρας του Θείου μέσα τους.
Αγαπάμε τους ανθρώπους για την καλοσύνη τους και γιατί πολύ συχνά, «Ουκ οίδασι τι ποιούσι». Αν ένας άνθρωπος κάνει κάτι ενάντια στο καλό, έστω και εσκεμμένα, ακόμα και τότε δε σημαίνει ότι είναι κακός στην εσώτερη ουσία του.
Σημαίνει ότι είναι αλυσοδεμένος, παραμορφωμένος και αυτή η παραμόρφωση υπάρχει κάπου μέσα στο μηχανισμό του.
Ο ήλιος εξακολουθεί να λάμπει ακόμα και πίσω από τα σύννεφα, τον καπνό και τις αμμοθύελλες. Βρίσκεται πάντα εκεί με τη λάμψη και την ομορφιά του, αλλά αν αναζητηθεί μέσα από αυτά τα εμπόδια, φαίνεται σαν να έχει χαθεί, σαν να μην υπάρχει.
Απομακρύνετε τη σκόνη, απομακρύνετε τον καπνό, τα σύννεφα και θα βρείτε τον ήλιο αμετάβλητο, όμορφο και λαμπερό.
Το ίδιο ισχύει και για τον άνθρωπο.
Μπορούμε να πούμε ότι οι κακοί άνθρωποι είναι άρρωστοι.
Μερικές φορές η ασθένειά τους είναι μολυσματική και αθεράπευτη για μεγάλη χρονική περίοδο.
Στον κόσμο μας ξέρουμε ότι η κακή θέληση είναι εξαπλωμένη.
Τα έργα του κακού βρίσκονται παντού. Η κακολογία, το μίσος, η ζήλεια και το έγκλημα είναι συνηθισμένα.
Οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν λύσεις γι’ αυτά τα ατομικά και κοινωνικά προβλήματα.
Η ψυχοσωματική ιατρική, η ψυχιατρική και άλλες ψυχολογικές και ιατρικές μέθοδοι, καθώς και οι θρησκείες, χρησιμοποιούνται στην έρευνα για τα μέσα της θεραπείας των ατόμων, των ομάδων, ακόμα και των μαζών.
Αλλά οι περισσότεροι από τους ερευνητές ψάχνουν για το κλειδί εκεί που δεν υπάρχει.
Το κλειδί βρίσκεται μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο.
Η πανάκεια είναι ο εσωτερικός άνθρωπος, η πραγματική ουσία του ανθρώπου, ο Πραγματικός Εαυτός.
Προσπαθήστε να ελευθερώσετε αυτή την ουσία και βαθμιαία θα λύσετε όλα τα προβλήματα.
Αυτή η εσωτερική ουσία είναι η ίδια η καλοσύνη.
Είναι πυρ, είναι φως, είναι αγάπη, είναι δύναμη, είναι ομορφιά και ευδαιμονία, είναι η ίδια η ζωή! Είναι η πηγή όλων των ανώτερων εμπνεύσεών μας.
Γνωρίζουμε την τρομακτική ενέργεια του ατόμου.
Ελευθερώσαμε το άτομο.
Τώρα είναι καιρός να ελευθερώσουμε το πυρ στον άνθρωπο.
Φαντασθείτε πόσο θα διευρυνθεί η ανθρωπότητα όταν ελευθερωθεί αυτό το πύρ! Θα είναι η νέα εποχή του πνεύματος, η «Πνευματική Εποχή» την οποία ονειρεύτηκαν και για την οποία μίλησαν όλοι οι αληθινοί οραματιστές των εποχών.
«Το Πύρ της Αγαθοεργίας δημιουργεί τις πιο όμορφες μεταμορφώσεις».
«Αν καθένας που είναι γεμάτος με καλοσύνη την εμφάνιζε με κάθε άγγιγμα, πόσες μυριάδες αγαθοεργοί σπινθήρες θα στέλνονταν στο διάστημα —πρέπει κάποιος να δείχνει την καλοσύνη με κάθε ματιά και κάθε άγγιγμα».
Πως μπορεί να ελευθερώσει κάποιος αυτό το Πύρ;
Πώς να ελευθερώσει κάποιος το καλό μέσα στον άνθρωπο, την καλοσύνη που είναι η αληθινή του ουσία;

Η απάντηση είναι:
Διδάξτε στα παιδιά και στον άνθρωπο παντού την επιστήμη της α γ α θ ο ε ρ γ ί α ς. Διδάξτε τους πως να σκέφτονται το καλό, πως να νιώθουν το καλό, πως να μιλούν για το καλό, πως να ζουν και να εκφράζουν το καλό.
Όταν θα αρχίσουν να ελευθερώνουν το εσωτερικό πυρ, η ζωή και το περιβάλλον τους βαθμιαία θα αλλάζουν.
Αυτό το ρεύμα της πύρινης ενέργειας θα θεραπεύσει κάθε ψυχολογικό σχίσμα στον άνθρωπο, στην οικογένεια και στα έθνη. Ο νους του ανθρώπου βαθμιαία θα δέχεται αυξημένο φώς.

Η καρδιά του ανθρώπου σιγά – σιγά θα αλλάζει και θα γίνει μιά γεννήτρια αγάπης και ακτινοβολίας.
Το σώμα του ανθρώπου θα είναι υγιές, λαμπερό και δυνατό. Αυτή η πύρινη ενέργεια θα απομακρύνει όλες τις σκεπτομορφές, τις πλάνες και τις θαμαπάτες που είναι δηλητηριώδεις και οι οποίες προκαλούν διαταραχές στο νευρικό σύστημα, το αδενικό σύστημα και σε όλη τη ζωή του ανθρώπου.
Μια μικρή πράξη καλοσύνης, μια μικρή πράξη καλής θέλησης, ελευθερώνει μια ακτίνα φωτός από τον εσωτερικό πυρήνα, από την πύρινη καλοσύνη μέσα στον άνθρωπο. Το φως αυτό κάνει θαύματα μέσα στον άνθρωπο και στις κοινωνικές σχέσεις του.
Αρχίζει μια εσωτερική διαδικασία κάθαρσης και παράγει μια θεραπευτική ενέργεια η οποία απομακρύνει όλες τις αιτίες θλίψεις, πόνου και δυστυχίας.
«Ο αγώνας προς το καλό επωφελείται από όλα τα ανώτερα μονοπάτια…
Έτσι τα ρεύματα του φωτός κατακτούν απεριόριστη κοσμική δράση».
Υπάρχουν δυό πολύ σημαντικές εντολές που δόθηκαν από δυο σοφούς ανθρώπους.

Η πρώτη λέει:
«Άνθρωπε γνώρισε τον εαυτό σου».

Η δεύτερη λέει:
«Άνθρωπε γίνε ο εαυτός σου».
Μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας με το να γ ίν ο υ μ ε ο εαυτός μας.
Ο πιο σύντομος και ο πιο συνετός δρόμος για να γίνουμε ο εαυτός μας είναι να εκφράσουμε τον εαυτό, να ακτινοβολήσουμε τον Πραγματικό Εαυτό, την Εσωτερική Ουσία.
Αυτή η αληθινή έκφραση ουσίας είναι γνωστή με πολλά ονόματα, αλλά ουσιαστκά όλα αυτά τα ονόματα είναι τα ίδια.
Είναι καλή θέληση, καλοσύνη, θυσία ή υπηρεσία.

Μια σοφή διάνοια έχει πει:
«…Υπηρεσία είναι ο κατ’ εξοχήν επιστημονικός τρόπος πρόκλησης της πνευματικής ολοκλήρωσης και εφέλκυσης των εφοδίων ενός Θείου Υιού του Θεού».
Κάθε καλή σκέψη, κάθε πράξη καλής θέλησης, κάθε λέξη που λέγεται από την καρδιά, συντομεύει την απόσταση ανάμεσα στους δυο εαυτούς μας:
Το μικρό εαυτό το χαμένο στις πλάνες και στις θυμαπάτες του κόσμου.
Τον άλλο Εαυτό, που βρίσκεται στο γαλάζιο ουρανό της χαράς και ευδαιμονίας.
Το πεπρωμένο μας είναι να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας και να γίνουμε ο εαυτός μας.
Μόνο με αυτή την ατραπό δημιουργείται όλη η ομορφιά, η χαρά, η πρόοδος και η υγεία της ανθρωπότητας.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ

Νέοι Ορίζοντες στην Αντίληψη
Ομηρικές Συναντήσεις με τον Πλούτωνα στην καρδιά του DNA, στο κέντρο ενός Ηλιακού Κύκλου Κβαντικές Ανατροπές της Σκέψης και της Συνείδησης

Μετά από ένα επικό ταξίδι εννέα ετών το σκάφος New Horizons βρίσκεται στο τελικό στάδιο της προσέγγισής του στο σύστημα του Πλούτωνα, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας
Ο παγωμένος Πλούτωνας είναι ο μόνος ανεξερεύνητος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος. Αποτελείται από πέτρωμα και πάγο και είναι τρεις φορές μικρότερος από τη Σελήνη. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται ότι είναι −230 βαθμοί Κελσίου. Ο Πλούτωνας εντοπίστηκε τη δεκαετία του 1930 και αποτέλεσε τον ένατο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Τη δεκαετία του 1970 ανακαλύφθηκε ο Χάροντας και τα τελευταία χρόνια εντοπίστηκαν άλλοι δύο μικροί δορυφόροι του Πλούτωνα, η Νύχτα και η Υδρα.

Η αποστολή
Το New Horizons θα περάσει πολύ κοντά από τον Πλούτωνα αλλά δεν θα τεθεί σε τροχιά γύρω από αυτόν. Θα συνεχίσει το ταξίδι του στη Ζώνη Κάιπερ που εκτείνεται μετά τον Πλούτωνα στην οποία βρίσκονται αμέτρητα μικρά και μεγάλα παγωμένα διαστημικά σώματα.

Η αποστολή , που είναι από η πιο μεγάλη και δαπανηρή της ΝΑΣΑ στοχεύει στην χαρτογράφηση του Πλούτωνα και στην διαπίστωση κατά πόσον κρύβει στο εσωτερικό του παγωμένους ωκεανούς.
Η αποστολή εγκρίθηκε το 2001 και ο βολιστήρας εκτοξεύτηκε 19 Ιανουαρίου το 2006 με τον πύραυλο ΑΤΛΑΣ V, κατευθείαν σε ταχύτητα Ηλιακής διαφυγής, (16,6 χλμ το δευτερόλεπτο), κάνοντας το NEW HORIZONS, κάτοχο του ρεκόρ του ταχύτερου αντικειμένου από την Γη.

Πλησίασε τον ΔΙΑ, κάνοντας την προσέγγιση 28 Φεβρουαρίου 2007, για να πάρει ώθηση (αύξησε έτσι την ταχύτητα του και κατόπιν έπεσε σε χειμερία νάρκη. Στις 8 Ιουνίου 2008 πέρασε την τροχιά του ΚΡΟΝΟΥ και 18 Μαρτίου 2011 την τροχιά του ΟΥΡΑΝΟΥ.
ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΑΝ ΤΑ ΔΥΟ ΝΕΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΩΝΑ, Ο ΚΕΡΒΕΡΟΣ ΤΟ 2011 ΚΑΙ Η ΣΤΥΞ ΤΟ 2012.

Το διαστημόπλοιο «New Horizons» θα φθάσει στον πλανήτη νάνο σε 12 εβδομάδες και άρχισε ήδη, στις 5 Απριλίου, την 2η φάση της προσέγγισης.

Όλους τους είχαμε επισκεφτεί στην δεκαετία του `80, εκτός τον Πλούτωνα και αυτή η αποστολή μας πάει πίσω σε εκείνες τις πρώτες πρωτοπόρες εποχές της εξερεύνησης του ηλιακού μας συστήματος» δήλωσε ο κ. Δανός.

Στις 14 Ιουλίου το διαστημόπλοιο θα περάσει από τον Πλούτωνα στην κοντινότερη απόσταση και θα φωτογραφίσει και μελετήσει τον νάνο-πλανήτη και τους φυσικούς δορυφόρους του.
Το New Horizons είναι το ταχύτερο διαστημικό σκάφος που εκτοξεύθηκε ποτέ. Ταξιδεύει με ταχύτητα που διανύει 1.6 εκατομμύρια χιλιόμετρα την ημέρα.

Κύρια πηγή ενέργειάς του σκάφους είναι το πλουτώνιο καθώς η ενέργεια που θα μπορούσε να αντλήσει από τον Ήλιο είναι πολύ αδύνατη λόγω της τεράστιας απόστασης που χωρίζει τα δύο ουράνια σώματα.

Το NEW HORIZONS , που το παρομοιάζουν με ένα ΠΙΑΝΟ ,βγήκε από την νάρκη του τον Ιανουάριο 2015 , στο πλαίσιο της τελικής του προσέγγισης του Πλούτωνα και 5 Μαιου θα έχουμε τις πρώτες καθαρές φωτογραφίες.

Μετά τον Ιούλιο η αποστολή του δεν τελειώνει γιατί θα εξερευνήσει την ΖΩΝΗ KUIPER, ενώ το 2047 θα συνεχίσει την μοναχική του πορεία στην ΔΙΑΣΤΡΙΚΗ ΑΒΥΣΣΟ. ΚΑΙ Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ……

Οι 4 Πηγές Άγχους

Άγχος, στρες, πίεση
...είναι λέξεις που έχουν ενταχθεί για τα καλά στο λεξιλόγιο της καθημερινότητάς μας. Δυστυχώς δεν είναι μόνο λέξεις, αλλά και καταστάσεις που ζούμε αν όχι όλοι, σχεδόν όλοι. Ο ξέφρενος ρυθμός της ζωής, τα προβλήματα, η μη αποτελεσματική επικοινωνία, η άγνοια για τον εαυτό μας, οι μεταξύ μας συγκρούσεις επιτείνουν αυτές τις εντάσεις.

Πέρα όμως από τις εξωτερικές συνθήκες και τις αγχωτικές περιστάσεις του καθένα, υπάρχουν και ενδογενείς πηγές άγχους, που θα ονομάσουμε συμβολικά «Μικρές Φωνές», οι οποίες μας ωθούν σε ανεπιβεβαίωτες και λανθασμένες συμπεριφορές.

Το να γνωρίσει ο άνθρωπος τον εαυτό του, τον πραγματικό εαυτό του, το να ανακαλύψει αληθινά ποια είναι η ουσία του είναι ένα δύσκολο έργο, αν και ίσως το πιο αξιόλογο και σημαντικό που μπορεί να κάνει στη διάρκεια της ζωής.

Πολλοί από εμάς πορευόμαστε στον κόσμο χωρίς να ξέρουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και προς τα πού πάμε. Δεν γνωρίζουμε την πραγματική μας ταυτότητα, δεν ξέρουμε τι αξίζει και τι όχι, τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο. Γι? αυτό είναι χρήσιμο να ασχοληθούμε με τη Φιλοσοφία. Όταν αναφερόμαστε στη φιλοσοφία δεν εννοούμε τη διανοουμενίστικη απασχόληση με την ιστορία των φιλοσοφικών ρευμάτων, τους μεγάλους φιλοσόφους όλων των εποχών και τα θεωρήματά τους, αλλά εννοούμε την αναζήτηση όλων εκείνων των άξιων στοιχείων που είναι αληθινά, σημαντικά και χρήσιμα για μας και για όλους τους ανθρώπους. Σ? ένα τέτοιο λοιπόν ταξίδι αναζήτησης υπάρχουν πολλά που θα πρέπει να ερευνήσουμε, ξεκινώντας πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό και την ανθρώπινη φύση μας.

Ο άνθρωπος είναι ένα πολυσύνθετο ον και το πιο περίπλοκο σε σχέση με τα αμέσως προηγούμενα βασίλεια όντων της φύσης (ζώα, φυτά, ορυκτά). Διακρίνεται για τη μορφή του, τη δύναμη και την ποικιλία των συναισθημάτων του, την ικανότητα για σκέψη και για κατανόηση ιδεών, την καλλιέργεια υψηλών αξιών, συνείδησης και ήθους. Γενικά, θα μπορούσαμε να ενώσουμε και να ομαδοποιήσουμε όλα αυτά τα στοιχεία σε δύο δομές, την Προσωπικότητα, που τη συνθέτουν η υλική μας μορφή, η ζωτική της ενέργεια, τα συναισθήματα και οι σκέψεις μας, και το Άτομο, που περιλαμβάνει μία πιο υψηλή Διάνοια, μία δύναμη άμεσης και βιωματικής σύλληψης της αληθινής φύσης των πραγμάτων (Διαίσθηση) και τέλος τη Θέληση, τη δύναμη που κινεί τα πάντα σ? ένα δρόμο ανάβασης και εξέλιξης σε ανώτερες μορφές.

Ο Πλάτωνας χρησιμοποιεί στους διαλόγους του μία πολύ χαρακτηριστική εικόνα γι αυτήν τη βασική δομή του ανθρώπου. Παραλληλίζει την Προσωπικότητα μ? ένα άλογο και το Άτομο με τον ιππέα του αλόγου, τονίζοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο ότι μέσα μας υπάρχει ένα κομμάτι ανώτερο και αξιότερο, που πρέπει να κατευθύνει και να οδηγεί το μέσον που διαθέτουμε για να κινηθούμε και να «ταξιδέψουμε» στη ζωή. Ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτού του μυθικού «ιππέα», είναι ότι διακρίνεται από Συνείδηση. Η Συνείδηση ως έννοια σχετίζεται άμεσα με την Επιστήμη της Ψυχολογίας και ένας από τους πιο ξεκάθαρους ορισμούς που έχουμε γι? αυτήν είναι ότι αποτελεί την Επίγνωση των πραγμάτων γύρω μας αλλά και του εαυτού μας. Η δήλωση «έχω συνείδηση» ταυτίζεται αρκετά με τη φράση «έχω επίγνωση». Έχω επίγνωση του ποιος είμαι, πώς ζω, πώς συμπεριφέρομαι, τι ανάγκες έχω, έχω επίγνωση του ορθού, του αληθινού, του δίκαιου κλπ.

Μπορούμε να παρομοιάσουμε τη Συνείδηση επίσης με ένα φακό. Ο φακός στην καθημερινή μας πραγματικότητα είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για τις περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει αρκετό φως γύρω μας. Χρειαζόμαστε το φακό για να δούμε μέσα στο σκοτάδι, για να φωτίσουμε το χώρο που μας περιβάλλει, για να αντιληφθούμε τι υπάρχει πέρα από εμάς, έτσι ώστε να μπορούμε να κινηθούμε και να κάνουμε αυτό που έχουμε επιλέξει. Χρησιμοποιώντας έτσι το φακό-συνείδηση μπορούμε να τον στρέψουμε στον εσωτερικό μας κόσμο και να μπορέσουμε να γνωρίσουμε πράγματα, αντικείμενα, χώρους αυτού του «έσω» που δεν είναι και τόσο ορατό, όσο το «έξω», αλλά στην ουσία είναι εξίσου πραγματικό με τον υλικό μας κόσμο, αφού επιδρά πάνω του και επεμβαίνει σ? αυτόν σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Ως όντα, επίσης, και λαμβάνοντάς υπόψη αυτή μας την πολύπλοκη δομή, διακρινόμαστε για μία μεγάλη γκάμα αναγκών, οι οποίες είναι διαφορετικές για κάθε ένα στοιχείο του εαυτού μας. Ο Maslow, αυτός ο σημαντικός Αμερικανός ψυχολόγος, μελέτησε τις ανθρώπινες ανάγκες και τις ιεράρχησε σε μία πυραμίδα, ξεκινώντας τη βάση της από τις πιο υλικές και φθάνοντας στην κορυφή της στις πιο άυλες και πνευματικές. Έτσι, μπορούμε να αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας:

α) Ανάγκες βιολογικές: η ικανοποίησή τους μας επιτρέπει να επιβιώνουμε και να διατηρούμαστε ζωντανοί
β) Ανάγκες ασφάλειας: η ικανοποίησή τους μας επιτρέπει να νιώθουμε ασφαλείς στο περιβάλλον όπου ζούμε, σίγουροι, χωρίς κάτι να μας απειλεί.
γ) Ανάγκες για αγάπη, κοινωνική αναγνώριση και αποδοχή, για να ανήκουμε σε μία ομάδα και να συμβιώνουμε με τα υπόλοιπα μέλη της: η ικανοποίησή τους μας κάνει να νιώθουμε αγαπητοί και αποδεκτοί από τους άλλους γι? αυτό που πραγματικά είμαστε.
δ) Ανάγκες για αυτοεκτίμηση και ανεξαρτησία: η ικανοποίησή τους μας δίνει την αίσθηση της αξίας μας ως άνθρωποι και την επιβεβαίωση ότι μπορούμε να ελέγχουμε το περιβάλλον μας, να κάνουμε τις επιλογές μας και να ορίζουμε τη ζωή μας.
ε) Ανάγκες για Αυτογνωσία και Αυτοπραγμάτωση: η ικανοποίησή τους μας δίνει την αίσθηση του νοήματος και του σκοπού στη ζωή, καλλιεργεί τις ομορφότερες και πιο υψηλές ανθρώπινες αξίες και δυνατότητες, οδηγεί τον άνθρωπο στην αρμονική συμβίωση με τον εαυτό του, τους ανθρώπους γύρω του και τη φύση.

Βέβαια σήμερα ζούμε σε μία χρονική στιγμή του πολιτισμού μας, που υπάρχει μεγάλη άγνοια και σκοταδισμός και, όπως αναφέρουν πολλοί ιστορικοί και μελετητές των κοινωνιών και των πολιτισμών, βρισκόμαστε σ? έναν νέο μεσαίωνα. Αυτές οι συνθήκες σε ανθρώπινο επίπεδο καθιστούν δύσκολη υπόθεση τη σωστή ικανοποίηση αυτών των φυσικών ανθρώπινων αναγκών. Οι συνέπειες όμως μιας τέτοιας κατάστασης δεν είναι και τόσο ευχάριστες, επειδή η μη ικανοποίησή τους οδηγεί στην ανάπτυξη λανθασμένων και μη αποτελεσματικών συμπεριφορών, που ουσιαστικά καταπιέζουν και αποπροσανατολίζουν τον άνθρωπο.

Επιστρέφοντας στην αρχική εικόνα της Συνείδησης ως φακού και παρομοιάζοντας την προσωπικότητα μ? ένα σκοτεινό δωμάτιο, μπορούμε να πούμε ότι, επειδή ακριβώς υπάρχει σκοτάδι και το φως του φακού δεν είναι επαρκές για το φωτισμό του δωματίου, δημιουργούνται σημεία, μέρη, γωνίες που παραμένουν άγνωστες, αθέατες και ανεξέλεγκτες. Και επειδή δεν φωτίζονται από τη Συνείδηση, λειτουργούν μέσα μας ασυνείδητα, δηλαδή χωρίς να έχουμε επίγνωση της ύπαρξης και της λειτουργίας τους. Θα ονομάσουμε συμβολικά αυτές τις λανθασμένες συμπεριφορές «Μικρές Φωνές», επειδή χωρίς να το καταλαβαίνουμε μας ωθούν να δράσουμε ανεπιβεβαίωτα.

Έτσι, από τη γωνία του επιπέδου της προσωπικότητας που σχετίζεται με το φυσικό/υλικό μας οργανισμό, βγαίνει η «μικρή φωνή» «Να είσαι δυνατός». Ο άνθρωπος που διακατέχεται από αυτή τη φωνή, είναι αποχωρισμένος από τα συναισθήματά του και νομίζει ότι όλα πρέπει να τα κάνει μόνος του. Γίνεται σκληρός. Δεν εκφράζει εύκολα τα συναισθήματά του. Δεν ζητάει βοήθεια, επειδή πιστεύει ότι μόνο οι αδύναμοι έχουν ανάγκη από τη βοήθεια των άλλων ενώ ο ίδιος είναι δυνατός κι επειδή πιστεύει ότι μόνο αυτός μπορεί να κάνει τα πράγματα καλά και σωστά. Για να εξισορροπηθεί αυτή η κατάσταση, είναι βασικό ο άνθρωπος να φωτίσει αυτή την ασυνείδητη συμπεριφορά με Συνείδηση. Αν καταλάβει τι ακριβώς κάνει και γιατί, αν διαπιστώσει τα βαθύτερα κίνητρα και τις αιτίες, αν κατανοήσει τη λανθασμένη στάση του, τότε έχει τη δυνατότητα να επιλέξει αν θέλει να συνεχίσει να συμπεριφέρεται μ΄ αυτόν τον τρόπο ή να αλλάξει και να μετατρέψει αυτή τη «μικρή φωνή» στην αντίθετή της, θα λέγαμε, «μεγάλη φωνή» «Να είσαι ήρεμος». Το να είναι ήρεμος θα του επιτρέψει να αποδεχτεί ότι έχει αδυναμίες, ότι δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του και ότι είναι τελικά ωραίο να δέχεσαι τη βοήθεια των άλλων.

Από τη σκοτεινή γωνία του εαυτού μας, η οποία σχετίζεται με τη ζωτική μας ενέργεια, ακούγεται η μικρή φωνή «Κόπιασε». Ο άνθρωπος που διακατέχεται από αυτήν τη στάση δεν γνωρίζει την έννοια του ρυθμού στη δράση του. Νιώθει ότι είναι επαρκής και ό,τι καταφέρνει, το καταφέρνει με κόπο, επειδή δούλεψε σκληρά γι΄αυτό. Είναι ένα είδος εργασιομανή που θέλει να δείχνει στους άλλους ότι εργάζεται πολύ, αν και μερικές φορές ο κόπος που καταβάλλει είναι άχρηστος, επειδή δεν χρειάζονται όλα τα πράγματα τόσο κόπο. Η εσωτερική ανασφάλεια μπορεί να τον ωθεί να κάνει υπερβολές, έτσι ώστε η συνείδησή του να είναι απασχολημένη για να μη δει αυτά που πρέπει να δει, δηλαδή κάποιες αλήθειες για τον εαυτό του που πιθανόν είναι επώδυνες. Μερικές φορές δίνει την εντύπωση ότι γεννήθηκε για να δουλεύει. Η απαλλαγή από αυτήν τη στάση με συνείδηση και βούληση μας οδηγεί στη μεγάλη φωνή «Βρες το ρυθμό σου». Δεν χρειάζονται όλα τον ίδιο ακατάπαυστο κόπο και επίσης υπάρχει στην έννοια του ρυθμού όχι μόνο η δουλειά αλλά και η ξεκούραση.

Από τη σκοτεινή γωνία του συναισθηματικού μας επιπέδου βγαίνει η μικρή φωνή «Ικανοποίησέ τον». Ο άνθρωπος που διακατέχεται από αυτήν τη φωνή δεν ξέρει ή δεν μπορεί να πει όχι. Προσπαθεί συνέχεια να γίνει αρεστός και αποδεκτός από τους άλλους. Φοράει μάσκες που θεωρεί αποδεκτές από το περιβάλλον του. Έτσι μετατρέπεται σε κάτι ψεύτικο και μη αυθεντικό, χωρίς να μπορεί να είναι ο εαυτός του. Αυτή η στάση προέρχεται από ένα είδος φόβου και ανασφάλειας για την αποδοχή από τους άλλους. Από αυτή την κατάσταση βγαίνουμε μόνο αν καλλιεργήσουμε τη μεγάλη φωνή «Εμπιστέψου», που σημαίνει εμπιστέψου αυτό που είσαι, μείνε αληθινός μπροστά στους άλλους και εμπιστέψου το ότι οι άλλοι είναι πολύ πιθανό να σε αποδεχτούν και να σε αγαπήσουν χωρίς τις ψεύτικες και ευχάριστες μάσκες, αλλά με το αληθινό σου πρόσωπο.

Από τη σκοτεινή γωνία του νοητικού μας επιπέδου βγαίνει η μικρή φωνή «Βιάσου». Αυτή η φωνή ωθεί τον άνθρωπο σε ένα συνεχόμενο άγχος, στην αίσθηση ότι ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός για να κάνει όσα πρέπει. Δεν μπορεί να χαλαρώσει καθόλου και βρίσκεται συνεχώς σε μια αγχώδη και γεμάτη ένταση κατάσταση. Κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα, έχοντας την αίσθηση ότι κάνει κάτι σημαντικό, αλλά συγχρόνως αποφεύγει να θέσει στον εαυτό του ουσιαστικές ερωτήσεις και να απαντήσει σ΄αυτές. Σκορπίζει τη συνείδησή του προς τα έξω σε μεγάλο βαθμό και έτσι χάνει την επαφή με το εσωτερικό κέντρο του εαυτού του. Η απαλλαγή από αυτή την συμπεριφορά γίνεται εφικτή με την ανάπτυξη της μεγάλης φωνής «Χαλάρωσε». Θα πρέπει δηλαδή να μειώσει το άγχος και την ένταση, να πάψει να κάνει τον χρόνο να τον κυνηγάει, έτσι ώστε να είναι περισσότερο φυσικός και να μπορεί να απολαμβάνει σε μεγαλύτερο βαθμό τη ζωή.

Τέλος, από το κέντρο της προσωπικότητας, από το ίδιο μας το εγώ, βγαίνει η μικρή φωνή «Να είσαι τέλειος». Ο άνθρωπος αυτός θέλει να τα ξέρει όλα, να τα ελέγχει όλα. Θέλει να είναι ο καλύτερος. Θέλει να θεωρεί τον εαυτό του σπουδαίο, να νιώθει αναντικατάστατος και απαραίτητος, κάνει με τελειότητα ό,τι αναλαμβάνει επειδή θέλει να φαίνεται άψογος στα μάτια των άλλων. Για να απελευθερωθούμε από το βάρος αυτής της φωνής θα πρέπει να καλλιεργήσουμε τη μεγάλη φωνή «Να είσαι δημιουργικός». Το να είσαι δημιουργικός σημαίνει να μην είσαι τελειομανής για να φαίνεσαι σημαντικός στα μάτια των άλλων, αλλά να επιδιώκεις την τελειότητα στα πράγματα επειδή νοιάζεσαι γι? αυτά και θεωρείς καθήκον σου όλα να γίνουν σωστά. Υπάρχει ταπεινοφροσύνη, επιμέλεια, ενθουσιασμός και αγάπη προς όλες τις δράσεις. Μία τέτοια στάση μας κάνει θετικούς, χαρούμενους και δημιουργικούς ανθρώπους, που θέλουν να προσφέρουν πολλά στους άλλους, αλλά και στον ίδιο τους τον εαυτό.

Όπως γίνεται λοιπόν φανερό, η ανάπτυξη των συμβολικά ονομαζόμενων «Μεγάλων φωνών» στον εαυτό μας είναι μία εσωτερική διαδικασία αλλαγής και αυτοβελτίωσης. Η εμφάνισή τους επιτρέπει στην Προσωπικότητά μας να επιβεβαιωθεί, να δυναμώσει, να διευρύνει τα όριά της και να φωτιστεί με τη λάμψη μιας Συνείδησης που οδηγεί στην επίγνωση, στον αυτοέλεγχο και στην κυριάρχηση των αδυναμιών μας.

Τι σημαίνει να κατέχεις την δύναμή σου

Είναι η αγάπη το κίνητρό σου ή η ενοχή;

Συνέχισε να το κάνεις αυτό μέχρι που θα είσαι ικανός να κάνεις στον εαυτό σου ειλικρινείς καλές κριτικές. Αν είδες την ταινία σε μια αίθουσα, θα την σκεφτόσουν ως μια καταπληκτική ταινία, με έναν εμπνευσμένο πρωταγωνιστή – εσένα! Θα είχες προτείνει την ταινία στους φίλους σου και θα ήθελες να την ξαναδείς.

Παρατήρησε ποιες είναι οι αιτίες για τις οποίες κάνεις πράγματα. Ποια είναι τα κίνητρά σου; Σε μια δεδομένη κατάσταση, κάνεις την επιλογή του φόβου ή την επιλογή της ελευθερίας; Κάνεις πράγματα επειδή αυτό είναι που πραγματικά επιλέγεις να κάνεις ή κάνεις πράγματα (ή δεν κάνεις πράγματα) εξαιτίας του φόβου; Εμπιστεύσου το ένστικτό σου, και αυτό που είναι αληθινό για σένα και αυτό που πραγματικά θέλεις να κάνεις.

Έχεις περιορίσει τον εαυτό σου από το να είναι αυτός που πραγματικά είσαι επειδή νόμισες ότι έπρεπε και ανακάλυψες μετά ότι στην πραγματικότητα δεν έπρεπε; Τότε, η βάση των αποφάσεων και των πράξεών σου είναι ο φόβος. Πάρε την απόφαση ότι δεν χρειάζεται να το κάνεις αυτό πια. Μπορείς να είσαι αυτός που πραγματικά είσαι και οι άνθρωποι θα ευχαριστιούνται μαζί σου ακόμα περισσότερο. Όταν κάνεις αυτό που πραγματικά θέλεις κάτι υπέροχο συμβαίνει πάντα.

Είναι η αγάπη το κίνητρό σου ή η ενοχή; Κάνεις πράγματα για να αποφύγεις να νιώσεις ένοχος, επειδή θα ένιωθες ένοχος αν δεν τα έκανες; Ή ενεργείς καθαρά, κάνοντας αυτό που πραγματικά θέλεις ως μια έκφραση αγάπης;

Αν έχεις τον φόβο ή την ενοχή ως κίνητρά σου θέλεις να συνεχίσεις έτσι; Δεν χρειάζεται, ξέρεις.
Μπορείς να κάνεις μια συνειδητή επιλογή, να πάρεις μια σοβαρή απόφαση, να μην αφήνεις τον φόβο ή την ενοχή ή τον θυμό να ελέγχει τη ζωή σου, αλλά να δρας ως ένα ελεύθερο συνειδητό Ον. Όταν το κάνεις αυτό, από εκείνη τη στιγμή και μετά, αν καταλάβεις ότι η απόφαση να δρας με συγκεκριμένο τρόπο, ή να κάνεις (ή να μην κάνεις) κάτι συγκεκριμένο βασίζεται στον φόβο, την ενοχή ή τον θυμό επιβάλλεις στον εαυτό σου στο να πάρει μια διαφορετική απόφαση. Έτσι, δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου να ελέγχεται από παρελθόντα μοτίβα ύπαρξης ή δράσης αλλά αντίθετα θα ζεις την ελευθερία σου.

Είσαι πραγματικά ελεύθερος. Απλά πρέπει να κατέχεις την ελευθερία σου και να ζεις ελεύθερα. Όχι μόνο θα νιώσεις καλύτερα και θα ευχαριστιέσαι τη ζωή σου περισσότερο, αλλά επίσης θα απελευθερώνεις μοτίβα που σχετίζονταν με την διαταραγμένη όραση. Θα επιστρέφεις πραγματικά στην καθαρότητα.

Είσαι ελεύθερος να σκέφτεσαι με τον τρόπο που επιλέγεις και να αγαπάς με τον τρόπο που επιλέγεις και να ενεργείς με τον τρόπο που επιλέγεις.

Στους ανθρώπους που σε αγαπούν αρέσει να σε βλέπουν ευτυχισμένο, με τον τρόπο που πραγματικά θέλεις να είσαι ευτυχισμένος, που είναι η πληρέστερη έκφραση της Ύπαρξης σου, που είναι πραγματική, που είναι όλα που μπορείς να είσαι. Οι άνθρωποι που σε αγαπούν πραγματικά θέλουν να σε βλέπουν επιτυχημένο.

Από σένα εξαρτάται, πάντως.
Έχεις τη δύναμη και την ελευθερία να είσαι αληθινός, να είσαι ευτυχής, να είσαι επιτυχημένος, να είσαι πλήρης.

Δες πραγματικά αυτό που είναι αληθινό για σένα.

Και ζήσε το.

Καθώς έχουμε διδαχτεί ότι είναι καλό να είμαστε ο εαυτός μας – στην πραγματικότητα, απαραίτητο – έχουμε επίσης διδαχθεί με πολλούς τρόπους ότι πρέπει να μην είμαστε ο εαυτός μας ώστε να ευχαριστούμε άλλους ανθρώπους και ότι είναι καλό πράγμα να ευχαριστείς τους άλλους ανθρώπους, να κάνεις τους άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους.

Τότε, φαίνεται ότι είναι μια επιλογή μεταξύ να κάνεις τους άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους, από την μια μεριά, και να είμαστε οι εαυτοί μας, να κάνουμε τους εαυτούς μας ευτυχισμένους από την άλλη μεριά.

Αν θέλεις να επιλέξεις να μην είσαι ο εαυτός σου ώστε οι άλλοι να είναι ευτυχισμένοι, έχεις αποφασίσει ότι το να ευχαριστείς τους άλλους είναι σπουδαιότερο από το να είσαι πραγματικά ο εαυτός σου. Αυτό είναι μια καθαρή έκφραση της αγάπης σου, αλλά με υψηλό κόστος για σένα, και την ευκολία της Ύπαρξής σου και της υγείας σου. Η ευκολία της Ύπαρξης σχετίζεται με την υγεία σου. Το να μην είσαι ο εαυτός σου απαιτεί μια επένδυση στην ενέργεια, η οποία είναι επίσης γνωστή ως ένταση, ένα νοσηρό στοιχείο από την άποψη του οποιουδήποτε.

Αυτό που έχει περισσότερο νόημα είναι να αλλάξεις τις προτεραιότητές σου έτσι ώστε το να είσαι αληθινός να είναι σπουδαιότερο – και, στην πραγματικότητα ένα απαραίτητο τμήμα κάθε θεραπευτικής διαδικασίας.

Μπορείς ακόμα να απολαμβάνεις να εκφράζεις την αγάπη σου με όποιον τρόπο λειτουργεί για σένα, και παράλληλα να γνωρίζεις την σπουδαιότητα του να είσαι αληθινός. Να είσαι ο εαυτός σου.

Συνεχώς!

Με διαύγεια και αγάπη.

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Οι καταναγκασμοί είναι οι επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές ή νοητικές πράξεις, τις οποίες το άτομο νιώθει πως είναι αναγκασμένο να εκτελέσει.

Στην εποχή που διανύουμε όλοι μας γνωρίζουμε ορισμένες ελαφριές μορφές καταναγκασμού. Πολλοί από εμάς επιδιώκουν να διεκπεραιώνουμε υποθέσεις με την ίδια σειρά, προστατευόμαστε από σύμβολα κακοτυχίας (μαύρες γάτες), χωρίς, ωστόσο, να τους δίνουμε υπερβολική σημασία. Ακόμη, πολλές φορές, μας έρχονται σκέψεις οι οποίες φαίνονται παράλογες, αλλά μας είναι αρκετά δύσκολο να απαλλαγούμε από αυτές. Ορισμένοι άνθρωποι φαίνονται πολύ διαφορετικοί στα μάτια μας. Διακρίνονται για την σοβαρότητα, την ακρίβεια, την αξιοπιστία και την επιδεξιότητά τους, όμως τους λείπει ο αυθορμητισμός. Η υπέρμετρη ανάγκη τους για προστασία τους οδηγεί σε μία ιδιόρρυθμη συμπεριφορά σε συνδυασμό με πολύ πείσμα. Η προσωπικότητα αυτών των ατόμων είναι ιδιαίτερα καταναγκαστική.

Τα ψυχαναγκαστικά άτομα πλημμυρίζουν από φόβους. Οι φόβοι τους αυτοί φαίνονται πολύ ασυνήθιστοι στα μάτια μας και μας είναι ιδιαίτερα δύσκολο να τους κατανοήσουμε. Πολύ περισσότερο μας φαίνεται ξένος ο τρόπος που τους εκφράζουν. Η ζωή τους είναι πολύ περιορισμένη. Η καθημερινότητά τους διακρίνεται από επιμέλεια, προσοχή και ακρίβεια. Θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με μία επιστημονική εργασία που έχει δομή και οργάνωση. Αυτό που πρέπει να τονίσουμε είναι πως αυτοί οι άνθρωποι μοιάζουν να είναι ανάμεσα σε δύο ζωές, αυτή που δεν διαφέρει από την δική μας και αυτή στην οποία ισχύουν μόνο για τους ίδιους οι δικοί τους κανόνες. Μπορεί να γνωρίζουν πως οι φόβοι τους είναι περιττοί όμως αυτό δεν τους βοηθάει να απελευθερωθούν από αυτούς.

Το ενδιαφέρον για την Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή είναι ιδιαίτερα αυξημένο τα τελευταία 10 χρόνια και ιδιαίτερα μεγάλες αλλαγές έχουν επέλθει στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε σήμερα το πρόβλημα αυτό και τα πιθανά αίτιά του. Η διαταραχή αυτή τα τελευταία 5 έτη έχει μελετηθεί τόσο εκτεταμένα όσο καμιά άλλη νευρωτική διαταραχή. Η ιδεοψυχαναγκαστική διάσταση θα μπορούσαμε να πούμε ότι περιλαμβάνει τρία επίπεδα, την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, τον ψυχαναγκαστικό καταναγκαστικό τρόπο ζωής που εμπεριέχει στοιχεία της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής της προσωπικότητας και τέλος την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή της προσωπικότητας όπου τα ψυχαναγκαστικά καταναγκαστικά χαρακτηριστικά είναι άκαμπτα και βλάπτουν τη λειτουργία του ατόμου.

Οι άνθρωποι που πάσχουν από καταναγκασμούς προσπαθούν να αντισταθούν στις σκέψεις τους και να τις απομακρύνουν από το μυαλό τους, προσπαθούν, δηλαδή, με μεγάλη πίεση να μην ενδώσουν. Ορισμένοι είναι σε θέση να ελέγχουν τα συμπτώματά τους. Περνώντας, όμως, τα χρόνια η αντίσταση μπορεί να μειώνεται και όταν συμβαίνει αυτό η Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή γίνεται πιο εμφανής και πιο σοβαρή. Σε κάποιες περιπτώσεις ιδιαίτερα σοβαρές η κατανάλωση χρόνου σε καταναγκαστικές σκέψεις και πράξεις από τον πάσχοντα είναι τόσο μεγάλη που δεν του επιτρέπει να ασχοληθεί με άλλες δραστηριότητες. Ακόμη, οι άνθρωποι αυτοί προτιμούν να αποκρύψουν τη διαταραχή από το να ζητήσουν βοήθεια. Πολλές φορές επιδιώκουν και τα καταφέρνουν με επιτυχία να αποκρύπτουν τα συμπτώματά τους από τον κοινωνικό τους περίγυρο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να προσαρμόζουν την ζωή τους στην διαταραχή τους έτσι ώστε να είναι συμβατή, πληρώνοντας όμως το τίμημα της χαμηλής ποιότητας ζωής

Μέχρι το 1980, η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή θεωρούνταν σπάνια. Φαίνεται πως είναι το ίδιο συχνή και στα δύο φύλα και διακρίνεται στο 2 με 3% του γενικού πληθυσμού. Η μέση ηλικία έναρξης είναι μικρότερη για τους άνδρες, γύρω στα 20, και μεγαλύτερη για τις γυναίκες, γύρω στα 25. Περίπου οι μισοί από τους ενήλικες που εμφανίζουν ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή είναι άγαμοι ή ζουν μόνοι. Τα κλινικά χαρακτηριστικά της διαταραχής στα παιδιά είναι γενικά τα ίδια όπως και στους ενηλίκους. Μελέτες έχουν δείξει πως αποδίδουν επιπολασμό ζωής 2,5 % και επιπολασμό έτους 1.5 % ως 2.1 %.

Το κυριότερο χαρακτηριστικό της διαταραχής είναι οι επαναλαμβανόμενοι ψυχαναγκασμοί ή και καταναγκασμοί που είναι αρκετά σοβαροί για να προκαλούν έντονη υποκειμενική ενόχληση προκαλώντας στο άτομο σοβαρή δυσλειτουργία στην καθημερινότητά του. Οι ψυχαναγκασμοί είναι επίμονες ιδέες, σκέψεις, παρορμήσεις που το άτομο βιώνει ως εισβολή και ως παράλογες και του προκαλούν έντονο άγχος και δυσφορία.

Οι πιο συνηθισμένοι από αυτούς είναι οι επαναλαμβανόμενες σκέψεις μόλυνσης (π.χ. μήπως μολυνθεί κάνοντας χειραψία), αμφιβολίας (π.χ. αν τραυμάτισε κάποιον σε τροχαίο ατύχημα ή αν κλείδωσε την πόρτα), τάξης/ τακτοποίησης (π.χ. έντονη δυσφορία αν κάποια αντικείμενα είναι μη συμμετρικά τακτοποιημένα), παρορμήσεις επιθετικότητας ή βίας (π.χ. να σκοτώσει το παιδί του/ της) ή σεξουαλικές εικόνες/ φαντασιώσεις (π.χ. επαναλαμβανόμενες πορνογραφικές εικόνες). Το άτομο προσπαθεί να τις αγνοήσει ή να τις μετριάσει και πολλές φορές να τις εξουδετερώσει με κάποια άλλη σκέψη ή πράξη (π.χ. με καταναγκασμό).

Οι καταναγκασμοί είναι οι επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές( π.χ. πλύσιμο χεριών) ή νοητικές πράξεις (π.χ. προσευχή, μέτρημα), τις οποίες το άτομο νιώθει πως είναι αναγκασμένο να εκτελέσει, απαντώντας σε έναν ψυχαναγκασμό ή ακολουθώντας κάποιους κανόνες που πρέπει να τηρηθούν αυστηρά. Ωστόσο, δεν πραγματοποιούνται με ευχαρίστηση, αλλά για να ανακουφίσουν το άτομο από το άγχος, την δυσφορία και τον φόβο που προκαλούν οι ψυχαναγκασμοί. Παραδείγματος χάρη, τα άτομα με ψυχαναγκασμούς μόλυνσης είναι ικανοί να «γδάρουν» τα χέρια τους πλένοντάς τα ξανά και ξανά μέχρι να ανακουφιστούν από το άγχος των ψυχαναγκασμών τους. Οι πιο κοινοί καταναγκασμοί είναι αυτοί του πλυσίματος και καθαρισμού, της μέτρησης, του ελέγχου, της αναζήτησης διαβεβαιώσεων/ καθησυχασμού, της επανάληψης πράξεων και της τακτοποίησης/ τάξης.
Η θεραπεία της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής είναι ένα πολύ λεπτό ζήτημα. Η θεραπεία της συμπεριφοράς ερμηνεύει την ψυχαναγκαστική συμπεριφορά ως ένα μαθησιακό λάθος και έχει ως βάση της τις θεωρίες της κλασσικής εξαρτημένης και της συντελεστικής μάθησης. Η θεραπεία αυτή χρησιμοποιεί κυρίως την έκθεση του ατόμου (για τους τελετουργικούς καταναγκασμούς) και στην συνέχεια την παρεμπόδιση της απάντησης. Η φαρμακευτική αγωγή, χρησιμοποιείται μόνη της ή σε συνδυασμό με την θεραπεία της συμπεριφοράς. Υπάρχουν ορισμένα φάρμακα που η χρήση τους έχει βοηθήσει σημαντικά στην θεραπεία της συγκεκριμένης διαταραχής. Ωστόσο, ο θεραπευτής θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός και υπομονετικός, γιατί η βελτίωση καθυστερεί τουλάχιστο 2-3 μήνες να παρουσιαστεί. Βέβαια, θα πρέπει να διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, επειδή ο ασθενής μπορεί να υποτροπιάσει αν διακοπεί. Ο βαθμός βελτίωσης με φαρμακευτική αγωγή μπορεί να φτάσει και το 80%.

Η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία προσφέρει ενθάρρυνση και ανύψωση του ηθικού και πρακτικές λύσεις στα προβλήματα του ατόμου. Η ψυχοχειρουργική χρησιμοποιείται μόνο όταν οι άλλες θεραπείες αποτύχουν. Η οικογενειακή θεραπεία βοηθάει κατά την θεραπεία του ατόμου με ενημέρωση της οικογένειάς του για την φύση της διαταραχής και την εκμάθηση του τρόπου που πρέπει να δείχνουν κατανόηση.

Η γνωσιακή-συμπεριφοριστική θεραπεία, βασίζεται στο μοντέλο του Beck και περιλαμβάνει τη θεώρηση των ιδεοληψιών ως ερεθίσματα, τον εντοπισμό των αυτόματων σκέψεων, την αμφισβήτηση αυτών και τη μετατροπή τους σε πιο λειτουργικές σκέψεις για τον ασθενή. Η διάρκειά της είναι συνήθως 20-25 συνεδρίες. Αν υπάρχει συνοσηρότητα προσθέτουμε συνεδρίες αναλόγως. Ένας ακόμα στόχος της γνωσιακής – συμπεριφοριστικής ψυχοθεραπείας για τον ασθενή είναι να αλλάξει η δυσλειτουργική συμπεριφορά όσο το δυνατόν πιο νωρίς στην θεραπεία. Απαιτείται πολύ καλή γνωσιακή ανάλυση και αξιολόγηση προκειμένου να κυλήσει σωστά η θεραπεία. Ο Σωκρατικός διάλογος χρησιμοποιείται για την αμφισβήτηση των αυτόματων σκέψεων. Η προσέγγιση αυτή έχει βασιστεί στην ενεργητική συνεργασία του θεραπευτή και του ασθενούς και εστιάζει στο προβλήματα του παρόντος και στην αντιμετώπισή τους. Σε συνεργασία, λοιπόν, ο θεραπευτής με τον θεραπευόμενο στοχεύουν στον εντοπισμό και την αντιμετώπιση των νοητικών κατασκευών που θεωρούνται υπεύθυνες για την συγκεκριμένη διαταραχή.

Είναι αποδεδειγμένο, όπως προείπαμε, πως η διαταραχή αυτή μπορεί να προκαλέσει πολλά προβλήματα στην καθημερινότητα του ατόμου (π.χ. στην εργασία, στις κοινωνικές επαφές, στις δραστηριότητες). Για αυτό το λόγο, οφείλουμε όλοι να είμαστε αρκετά ευαισθητοποιημένοι και να μην διστάζουμε να απευθυνθούμε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας, με σκοπό να την αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά, έτσι ώστε να πάψει να είναι το εμπόδιο για μια δημιουργική ζωή.
-----------------
Βιβλιογραφία:
Εισαγωγή στη Γνωσιακή θεραπεία, Judith S. Beck, Εκδόσεις Πατάκη, 2000
Όταν τα άγχος και οι ψυχαναγκασμοί περιορίζουν τη ζωή. Οι ιδεοψυχαναγκασμοί και οι καταναγκασμοί. Τα αίτια, οι θεραπευτικές μέθοδοι της γνωστικής- συμπεριφορικής ψυχοθεραπείας και οι δυνατότητες αυτοβοήθειας, Nicolas Hoffmann, Εκδόσεις Επιστημονικών βιβλίων και περιοδικών, Θεσσαλονίκη 2009

Μην Κοιτάς Χαμηλά, Δεν Χρειάζεται να Ντρέπεσαι

 Η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι η ντροπή είναι το βασικό μας πρόβλημα στη ζωή, είναι συγχρόνως αποκαλυπτική και ανακουφιστική. Ξαφνικά καταλαβαίνουμε τι μας έφταιγε τόσα χρόνια. Καταλαβαίνουμε ότι ζούμε και αναπνέουμε νιώθοντας ντροπή για τον εαυτό μας. Ότι φερόμαστε αλαζονικά, απόμακρα και επιθετικά επειδή ντρεπόμαστε. Ότι στις σχέσεις μας, αντί να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε, ντροπιάζουμε και ντροπιαζόμαστε. Φέρνει μια θλίψη αυτή η διαπίστωση, αλλά παράλληλα προσφέρει μια ευκαιρία. Την ευκαιρία να ξαναγράψουμε την ιστορία της ζωής μας.

ΑΡΡΩΣΤΟΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΝΤΡΟΠΗΣ Πριν περάσουμε στη «θεραπεία», επιτρέψτε μου να σας θυμίσω πόσο διαβρωτικό πράγμα είναι η ντροπή. Καταρχάς, μας παγιδεύει σε συναισθήματα αναξιότητας και απέχθειας για τον εαυτό μας και μας εμποδίζει να πραγματώσουμε πλήρως το δυναμικό μας. Καταστρέφει τις σχέσεις μας με τους άλλους, μας κάνει επιθετικούς και δυστυχισμένους και, στο τέλος, καταφέρνει να μας «αρρωστήσει». Πράγματι, λειτουργεί σαν τραύμα μέσα μας το οποίο μας κάνει ευάλωτους σε αυτό που ονομάζουμε ψυχοπαθολογία. Πολύ γρήγορα θα σας πω ότι η ντροπή, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σχετίζεται με την υπερδιέγερση και τις τάσεις φυγής, την αίσθηση κατωτερότητας, τα προβλήματα στην αυτοεκτίμηση, την αποσύνδεση από τον εαυτό και τα καταθλιπτικά συμπτώματα. Επίσης, είναι από τις βασικές πηγές της αποξένωσης, της μοναξιάς, των ψυχαναγκασμών, των εξαρτήσεων, της τελειομανίας, του εγωκεντρισμού και της αφόρητης αίσθησης κενού.

Και, τέλος, αν η ντροπή φτάσει να γίνει απόγνωση και απελπισία μπορεί να οδηγήσει στο «είναι ντροπή να ζω», με ό,τι τραγικές συνέπειες φαντάζεστε ότι έχει αυτό… Αν σας έπεσαν βαριά όλα αυτά, σημειώστε ότι σπανίως κάποιος που κουβαλάει ντροπή βιώνει όλα τα «συμπτώματα» μαζεμένα. Σίγουρα όμως βιώνει προσωπική δυσφορία και διαπροσωπικά προβλήματα και, σίγουρα, κάποια στιγμή φτάνει να νιώθει φορέας μιας μη αυθεντικής ύπαρξης, μιας ύπαρξης που δεν του ανήκει. Η ανάγκη επιστροφής στον εαυτό είναι εκείνη που συνήθως κάνει επιτακτική τη «θεραπεία» ή, ρεαλιστικότερα, την απόκτηση καλύτερης σχέσης με την ντροπή.

ΟΜΟΛΟΓΩ ΟΤΙ ΝΙΩΘΩ ΝΤΡΟΠΗ Το πρώτο βήμα είναι να σπάσουμε το φαύλο κύκλο. Να καταλάβουμε ότι οι άμυνες που χρησιμοποιούμε για να προστατευτούμε από την ντροπή, δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από την ίδια την ντροπή και οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη ντροπή. Όσο και να κρυβόμαστε πίσω από το θυμό ή την απόσυρση, πάντοτε προκύπτει κάτι που δεν είχαμε προβλέψει και πάντοτε ξαναπέφτουμε στην ντροπή επιβαρυμένοι κιόλας με την ντροπή ότι πέσαμε. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι όσο περισσότερο της αντιστεκόμαστε τόσο εκείνη βαθαίνει και επιμένει.

Μόνο αν αποκτήσουμε επίγνωση και ονομάσουμε την ντροπή θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε δύναμη επάνω της και να ελευθερωθούμε. Αλλά για να βρούμε μια γλωσσική δίοδο προς την ντροπή, θα πρέπει να εντοπίσουμε τις συμπεριφορές αποφυγής που χρησιμοποιούμε εναντίον της, πράγμα δύσκολο γιατί η ντροπή μεταμφιέζεται και κρύβεται στα πιο απίθανα μέρη. Χρειάζεται να ψάξουμε προσεκτικά πίσω από άλλα συναισθήματα – σίγουρα πίσω από το θυμό, αλλά και πίσω από φαινομενικά άσχετα συναισθήματα, όπως η θλίψη ή ο φόβος. Χρειάζεται να έχουμε τις κεραίες τεντωμένες για όλες τις φορές που εκλογικεύουμε την ντροπή, τη φορτώνουμε στους άλλους ή βαυκαλιζόμαστε ότι νιώθουμε κάτι άλλο στη θέση της. Ο στόχος είναι να ανασύρουμε την ντροπή από τα σκοτάδια όπου κρύβεται – να υπερβούμε την ντροπή που νιώθουμε επειδή ντρεπόμαστε και να τη φέρουμε στο φως όπου δεν μπορεί να επιβιώσει.

ΚΑΚΩΣ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ Το κλειδί στη διαδικασία είναι να μην αντιδρούμε σπασμωδικά στα τσιμπήματα της ντροπής, αλλά να τα αντιμετωπίζουμε με νηφαλιότητα και ψυχραιμία. Να μένουμε με αυτό που νιώθουμε αντί ψυχαναγκαστικά να το σκάμε, έχοντας πίστη ότι μπορούμε να το αντέξουμε, παρά τη δυσφορία. Όσο περισσότερο μένουμε με την ντροπή και της αφήνουμε χώρο να υπάρξει, τόσο περισσότερο μπορούμε να την αναγνωρίσουμε γι? αυτό που είναι – ένα δικό μας κομμάτι και τίποτα παραπάνω. Όσο περισσότερο την αποδεχόμαστε και αναλαμβάνουμε την ευθύνη της χωρίς να την αντιμετωπίζουμε σαν την καυτή πατάτα που πρέπει οπωσδήποτε να ξεφορτωθούμε, τόσο εκείνη ησυχάζει.

Και αρχίζει δειλά δειλά να μας δείχνει τι κρύβει. Μας επιτρέπει να πάμε κάτω από το θυμό που κυρίως την καλύπτει και να βρούμε τα κρυμμένα και ξεχασμένα συναισθήματα του πόνου, της λύπης, της αδυναμίας, αλλά και του φόβου ότι κανείς δεν μας αγαπά ούτε πρόκειται να μας αγαπήσει. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε με την άποψη ότι όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας, αλλά στο θέμα της ντροπής είναι μια καλή και χρήσιμη μεταφορά. Η ιδέα είναι ότι, πίσω από τη μάσκα ωριμότητας που φοράμε, κρύβουμε ένα ντροπιασμένο παιδί. Παριστάνουμε τους μεγάλους, αλλά στην πραγματικότητα δεν νιώθουμε αληθινοί ενήλικες – έχουμε παραμείνει ένα πληγωμένο και φοβισμένο παιδί που κανείς δεν βρέθηκε να το συντρέξει. Για όσους έχουν μάτια να δουν, η «ανωριμότητα» των αντιδράσεών μας είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας της ντροπής μας. Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να αισθανθούμε συμπάθεια γι? αυτό το παιδί. Αν μπορούμε να το αγκαλιάσουμε και να το παρηγορήσουμε.

Να το καθησυχάσουμε ότι κανένας δεν πρόκειται να το μαλώσει. Να το διαβεβαιώσουμε ότι, επιτέλους, κάποιος το αγαπάει. Δίνοντας φωνή στο ντροπιασμένο παιδί μέσα μας ή, τέλος πάντων, επικοινωνώντας με εκείνο το μέρος μέσα μας που ντροπιάστηκε, είναι σαν να ενσωματώνουμε τα κομμάτια του εαυτού μας που δεν μας ανήκουν, εκείνα που διαχωρίστηκαν λόγω της ντροπής. Και σημειώστε ότι κάποια από αυτά τα κομμάτια είναι εξαιρετικά άβολα. Είναι τα «λάθη» και οι ατέλειές μας, οι εσφαλμένες επιλογές μας, οι αδυναμίες και ανάγκες μας, ακόμα και η διαπίστωση ότι κάποιοι άνθρωποι δεν μας αντιλαμβάνονται με θετικό τρόπο. Είναι η αποκαθήλωση που φέρνει η αναγνώριση ότι είμαστε απλώς άνθρωποι. Η ανακουφιστική, αλλά συγχρόνως απογοητευτική διαπίστωση ότι δεν είμαστε ούτε τόσο απαίσιοι όσο νιώθουμε όταν ντροπιάζουμε τον εαυτό μας, αλλά ούτε τόσο υπέροχοι όσο θα θέλαμε.

Είναι πλήγμα για τον εγωισμό μας, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ελευθερωθούμε από την ντροπή πέρα από το να αποδεχτούμε τον εαυτό μας ολόκληρο, με τα ελαττώματά του αλλά και με τα καλά του. Τονίζω τα καλά, γιατί αν είμαστε εθισμένοι στην ντροπή η αποδοχή των θετικών μας χαρακτηριστικών μπορεί να αποδειχτεί ακόμα πιο δύσκολη από εκείνη των αρνητικών. Αν έχουμε συνηθίσει να ερμηνεύουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της ντροπής, η αποκατάσταση της επαφής με ό,τι καλό έχουμε δεν θα γίνει αυτόματα. Θα πάρουν χρόνο όλα αυτά και το βέβαιο είναι ότι θα χρειαστεί να κλάψουμε. Για εκείνα που ανακαλύπτουμε, αλλά και για εκείνα που στερηθήκαμε. Το πένθος δεν αφορά μόνο τις ταλαιπωρίες που έχουμε περάσει λόγω της ντροπής, αλλά και όσα δεν τολμήσαμε να ζήσουμε εξαιτίας της.

ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΤΡΟΠΕΣ Ο τελικός στόχος της «θεραπείας» είναι να αμφισβητήσουμε τη διαστρεβλωμένη εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας όσο και αν η συνήθεια μας εμποδίζει. Πρέπει να διαλύσουμε το μύθο ότι είμαστε ανάξιοι να αγαπηθούμε, ότι μετράμε λιγότερο από τους άλλους και ότι αξίζουμε την περιφρόνηση. Πρέπει να αμφισβητήσουμε την πεποίθηση ότι είμαστε ελαττωματικοί και να καταλάβουμε ότι είμαστε άνθρωποι, ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι από τους άλλους, αλλά μοναδικοί και αρκετά καλοί όπως ακριβώς είμαστε.

Χρειάζεται να εξετάσουμε τη σχέση αντιπαλότητας που έχουμε με τον εαυτό μας. Πιστεύουμε ότι οι άλλοι μας απεχθάνονται, αλλά η αλήθεια είναι ότι εμείς απεχθανόμαστε τον εαυτό μας πολύ περισσότερο από ότι θα μπορούσε να το κάνει οποιοσδήποτε άλλος. Το αρνητικό μοντέλο που έχουμε δημιουργήσει για τον εαυτό μας πρέπει να αμφισβητηθεί, επανεξεταστεί και αναδημιουργηθεί. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που αισθανόμαστε δεν είναι πάντα αυτό που συμβαίνει, αλλά νοηματοδοτείται μέσα από το πρίσμα της ντροπής. Το ότι νιώθουμε τιποτένιοι, δηλαδή, δεν σημαίνει ότι είμαστε κιόλας. Η αλήθεια είναι ότι είμαστε μια χαρά άνθρωποι που κάποτε ντροπιάστηκαν και εσωτερίκευσαν σε κάθε κύτταρό τους αυτή την ντροπή. Είναι ψέματα ότι δεν αξίζουμε και ότι δεν είμαστε αγαπητοί και μην με ρωτήσετε που το ξέρω. Το ξέρω.

Η μετακίνηση από το «είμαι ένας άνθρωπος χωρίς αξία» στο «αποδέχομαι και εκτιμώ τον εαυτό μου», δεν είναι εύκολη. Το κομμάτι μέσα μας που εκτελεί χρέη εσωτερικού κριτή είναι πολύ εξουσιαστικό και θα κάνει τα πάντα για να μην σηκώσουμε κεφάλι. Αγωνιά και έχει ειλικρινή πρόθεση να μας προστατέψει όπως κάνει χρόνια τώρα, αλλά το θέμα είναι ότι δεν το έχουμε ανάγκη πια. Πρέπει να του εξηγήσουμε ότι δεν κινδυνεύουμε πλέον κι ότι μπορεί να ηρεμήσει. Έτσι, όταν μας πιάνει αυτό που μας πιάνει και αρχίζουμε τα «πώς μπόρεσες να το κάνεις αυτό» και «τα κατέστρεψες όλα», πατάμε φρένο και αντιτείνουμε «είχες τις καλύτερες προθέσεις» και «έκανες το καλύτερο που μπορούσες».

Το ζητούμενο είναι να αντισταθούμε στον πειρασμό να γίνουμε επικριτικοί και επιθετικοί προς τον εαυτό μας και να αποκριθούμε με φροντίδα και ενσυναίσθηση αντί να αποδίδουμε οτιδήποτε συμβαίνει στην υποτιθέμενη «αναξιότητά» μας. Αλλά πάντα χωρίς βιασύνες. Αν κουβαλούμε χρόνια ντροπή θα βρεθούμε πολλές φορές να αναρωτιόμαστε ποιοι είμαστε αν δεν είμαστε κάποιοι για τους οποίους πρέπει να ντρεπόμαστε. Θα μας πάρει λίγο καιρό να συνηθίσουμε να είμαστε και να ζούμε ως άνθρωποι με αξία.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΝΤΡΟΠΗ; Είπαμε ότι, αν έχουμε ζήσει καιρό στο σκοτάδι, το φως αρχικά μπορεί να φαίνεται λάθος. Όταν όμως συνηθίσουμε τίποτα δεν είναι το ίδιο. Για πρώτη φορά, ζούμε στο τώρα χωρίς να αναμασάμε διαρκώς το παρελθόν ή να ανησυχούμε μονίμως για το μέλλον… Η ενέργεια που χρησιμοποιούσαμε για να καλύπτουμε την ντροπή έχει απελευθερωθεί και μας έχει δώσει μια ώθηση τρομερή. Είμαστε ορεξάτοι και γεμάτοι περιέργεια, έχουμε κίνητρα και κυρίως βούληση να δοκιμάσουμε καινούργια πράγματα. Νιώθουμε επιτέλους ελεύθεροι να ζήσουμε με αυτοσεβασμό, αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Να εκφράσουμε τον εαυτό μας σε συμφωνία με αυτά που αισθανόμαστε. Τολμούμε να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να πούμε τη γνώμη μας, να νιώσουμε ευτυχία, να εμφανιστούμε γυμνοί.

Κι ακόμα να κάνουμε λάθη και να λέμε βλακείες. Να είμαστε ευάλωτοι και να κλαίμε όταν κάποιος μας στενοχωρεί. Να παίζουμε και να τεμπελιάζουμε χωρίς να νιώθουμε τεμπέληδες. Για πρώτη φορά, μπορούμε μέχρι και να γελάσουμε με τον εαυτό μας. Έχουμε ξεμπλοκάρει πια. Είμαστε αυθεντικοί. Δεν είμαστε αφελείς – ξέρουμε ότι ένα ποσοστό ντροπής είναι αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης συνθήκης… Ξέρουμε ότι βιώνουμε ντροπή επειδή ο εαυτός μας είναι κοινωνικός, ότι αν δεν υπήρχε το βλέμμα των άλλων δεν θα είχαμε κανένα λόγο να ντρεπόμαστε. Αλλά συνειδητοποιούμε πλέον ότι οι αξίες και τα στάνταρτ με τα οποία κρίναμε ότι έχουμε ντροπιαστεί είναι κοινωνικά προσδιορισμένα, ότι αξιολογούσαμε και καταδικάζαμε τον εαυτό μας με βάση τα κριτήρια άλλων.

Εξακολουθούμε να υπολογίζουμε τις αντιλήψεις και ερμηνείες των άλλων γιατί, στο κάτω κάτω, δεν θέλουμε να απομονωθούμε, αλλά πάντα έχουμε στο μυαλό μας ότι οι άλλοι μπορούν μόνο να μας πουν πώς μας βλέπουν, δεν μπορούν να μας πουν ποιοι είμαστε. Σε ό,τι μας αφορά έχουμε αποδομήσει την έννοια της ντροπής. Έχουμε ανακατασκευάσει το νόημα των εμπειριών μας και έχουμε επινοήσει έναν νέο τρόπο να υπάρχουμε. Αντικαταστήσαμε την παλαιά πεποίθηση ότι είμαστε θεμελιωδώς ελαττωματικοί ως άνθρωποι, με ένα «νέο» αφήγημα που λέει ότι είμαστε θεμελιωδώς ατελείς όπως όλοι οι άνθρωποι.

Η ανθρώπινη επαφή δεν βιώνεται ως απειλητική πλέον… Δεν ανησυχούμε ότι οι άνθρωποι θα μας χρησιμοποιήσουν ούτε νιώθουμε την ανάγκη να τους χρησιμοποιήσουμε. Έχουμε πραγματική περιέργεια για εκείνους. Μπορούμε να τους σεβαστούμε, να έχουμε κατανόηση και να δείξουμε ενσυναίσθηση όπως το κάνουμε και για μας. Έχουμε σταματήσει να ασχολούμαστε μόνο με τον εαυτό μας, είμαστε ανοιχτοί να συναντήσουμε τους άλλους και, κυρίως, να δώσουμε και να λάβουμε αγάπη.

Δεν ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε ότι έχουμε ανάγκες και δεν ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε την ανάγκη μας για τους άλλους. Μπορούμε να κοιτάξουμε κάποιον στα μάτια και να του πούμε ότι μας λείπει, ότι τον αγαπάμε ή ότι μας πλήγωσε. Η διαφορά από παλιά είναι ότι δεν φθονούμε ούτε νιώθουμε μνησικακία. Καταλαβαίνουμε ότι οι άλλοι αντιμετωπίζουν τα δικά τους προβλήματα και τη δική τους ντροπή. Ότι δεν είναι ούτε τόσο τυχεροί ούτε τόσο τρομακτικοί όσο φανταζόμαστε. Εξάλλου, κάνουμε ορθότερες επιλογές τώρα. Προτιμούμε να σχετιζόμαστε με εκείνους που μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό χωρίς να μας κρίνουν. Που αναγνωρίζουν και εκτιμούν την αξία μας.

Προφανώς και εξακολουθούμε να έχουμε συγκρούσεις… …αλλά δεν τιμωρούμε και δεν εξευτελίζουμε τους ανθρώπους ακόμα και αν νιώσουμε ότι μας προδίδουν. Θυμώνουμε, στενοχωριόμαστε, μειώνεται η εμπιστοσύνη μας ή τους αποκλείουμε από τη ζωή μας, αλλά δεν έχουμε την ανάγκη να τους ταπεινώνουμε. Φροντίζουμε να μην πέσουν οι σχέσεις μας σε ένα φαύλο κύκλο ντροπής. Αν εμφανιστεί η ντροπή και μας παρεκκλίνει από την πορεία μας, προσπαθούμε να το επικοινωνήσουμε.

Έχουμε το κουράγιο να πούμε «έχω αμφιβολίες αν είμαι αυτό που χρειάζεσαι και φοβάμαι ότι θα με αφήσεις γι? αυτό τα κάνω αυτά». Από την άλλη, αν αισθανθούμε ότι δεχόμαστε επίθεση από την ντροπή του άλλου, αντί να αντεπιτεθούμε με τη δική μας ντροπή, του λέμε «μην ξεφορτώνεσαι την αναξιότητα που αισθάνεσαι επάνω μου». Εντάξει, δεν το λέμε ακριβώς έτσι γιατί ακούγεται αλλόκοτο, αλλά καταλάβατε τι θέλω να πω. Σε κάθε περίπτωση, είτε εκφράσουμε μεταμέλεια είτε βάλουμε ένα όριο στον άλλο, αναγνωρίζουμε αυτό που αισθανόμαστε, εξετάζουμε τι απαιτεί η κατάσταση και αναλόγως ενεργούμε χωρίς να μετατρέπουμε την ντροπή σε καταστροφική ή αυτοκαταστροφική δράση. Δεν έχουμε πια ανάγκη να ντροπιάζουμε και να ντροπιαζόμαστε. Η ντροπή που νιώθουμε τώρα είναι τοπική και προσωρινή… …δεν είναι εκείνη η διάχυτη και άχρονη ντροπή που μας παρέλυε στο παρελθόν. Όταν εμφανίζεται καταλαβαίνουμε ότι ο σύνδεσμος με τους άλλους έχει διαρραγεί κι ότι χρειάζεται να διερευνήσουμε τη σχέση με τον εαυτό μας και τον κόσμο.

Μας κρατάει προσγειωμένους και μας βοηθά να καταλάβουμε ότι έχουμε περιορισμούς. Μας υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε παντοδύναμοι, ότι δεν τα ξέρουμε όλα, ότι χρειαζόμαστε βοήθεια κι ότι έχουμε ανάγκη τους άλλους. Είναι μια «καλή» ντροπή που μας προειδοποιεί επιπλέον για τις προσβολές στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και μας δίνει την ευκαιρία να μάθουμε και να μεγαλώσουμε. Αν την παρακούσουμε κινδυνεύουμε να γίνουμε ξετσίπωτοι ή ξεδιάντροποι, όχι με την τρέχουσα ηθική σημασία, αλλά με την έννοια ότι δεν τιμούμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Αν την ακούσουμε όμως, έχουμε τη δυνατότητα να ενδυναμωθούμε και να ενδυναμώσουμε. Είναι το σημείο που η ντροπή από διαλυτική δύναμη μετατρέπεται σε δύναμη αλλαγής. ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ Η απώλεια κάποιου που ήταν σημαντικός προκαλεί ντροπή. Κι ακόμα μεγαλύτερη ντροπή προκαλούν οι προσπάθειες που κάνουμε για να μην τον χάσουμε. Ένα κόλπο που χρησιμοποιούμε για να διαχειριστούμε την απώλεια είναι να θεωρήσουμε ότι ήταν όλο φταίξιμο δικό μας.

Και τότε, προσπαθώντας να διορθώσουμε τα «λάθη» μας και να ακυρώσουμε την απόρριψη ή την αίσθηση ότι αποτύχαμε και δεν είμαστε αρκετά καλοί, επιδιδόμαστε σε συμπεριφορές που αργότερα τις αντιλαμβανόμαστε ως ντροπιαστικές ή ακόμα και εξευτελιστικές. Αν, λοιπόν, αισθάνεστε ντροπή… Επειδή δείξατε ότι έχετε ανάγκες, φανερώσατε τις «αδυναμίες» σας και επιδοθήκατε σε συμπεριφορές τις οποίες τώρα αναλογίζεστε και κοκκινίζετε… Επειδή αφήσατε να παραβιάσουν τα όρια σας και δεν κάνατε σχεδόν τίποτα για να προστατέψετε τον εαυτό σας… Επειδή θέλετε ακόμα κάποιον παρόλο που εκείνος σας απέρριψε, δεν σας φέρθηκε καλά ή σας προκάλεσε πολύ πόνο… Επειδή φερθήκατε χωρίς σεβασμό και χωρίς αυτοσεβασμό ή συναινέσατε σε συμπεριφορές και διευθετήσεις αντίθετες με τον ηθικό σας κώδικα…

Επειδή αισθάνεστε ότι δεν σας αγάπησαν, δεν σας νοιάστηκαν, δεν σας σεβάστηκαν και πρόδωσαν την εμπιστοσύνη σας. Αν πράγματι αισθάνεστε ντροπή για όλα αυτά, αντιλαμβάνομαι ότι το έχετε πάρει όλο επάνω σας και θα ήθελα να σας πω δύο πράγματα: Πρώτον, το παρελθόν δεν αλλάζει. Είναι μεγάλος ο πειρασμός να χρησιμοποιήσετε την ντροπή ως γέφυρα στην απώλεια, αλλά το μόνο που καταφέρνετε έτσι είναι να νιώθετε ακόμα μεγαλύτερη ντροπή και να βαθαίνετε ακόμα περισσότερο το πλήγμα στην αυτοεκτίμησή σας. Ξέρω ότι φοβάστε να αποδεχτείτε το τέλος, ότι θέλετε να αποδείξετε την αξία σας και να ανακτήσετε την υπερηφάνεια σας, αλλά μένοντας κολλημένοι στην ντροπή απλώς παρατείνετε το αναπόφευκτο. Θα σας έλεγα να απεξαρτηθείτε από την πηγή του πόνου και της ντροπής, να συμφιλιωθείτε με ό,τι έγινε, να αναλάβετε τις ευθύνες σας, να πάρετε τα μαθήματα που πρέπει να πάρετε, να πενθήσετε ό,τι πρέπει να πενθήσετε και να δείτε τι θα κάνετε από εδώ και πέρα.

Δεύτερον, θυμηθείτε ότι είστε άνθρωποι και ότι αυτό είναι εντάξει. Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να τα κάνει θάλασσα, να εμπιστεύεται άκριτα και βιαστικά, να κάνει ατυχείς επιλογές, να θέλει απεγνωσμένα να αγαπήσει και να αγαπηθεί, ακόμα και να λειτουργεί εναντίον σας μερικές φορές. Μην αυτομαστιγώνεστε, μην αυτοτιμωρείστε για τις «αδυναμίες» σας και, κυρίως, αποσυνδέστε την αίσθηση της αξίας σας από ό,τι συνέβη. Γιατί, μπροστά σε μια πύρρειο νίκη, χίλιες φορές μια καθαρή «ήττα».

ΕΠΙ-ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ;

Θα χρειαστεί αν θέλεις να μάθεις, (από τις συνειδητοποιήσεις που θα εισπράξεις μέσω της αντίληψης σου από τα λεγόμενα), πέρα από αυτά που γνωρίζεις ήδη, όταν μιλούν οι άλλοι, εσύ, να σιωπάς, κι όταν σιωπούν αυτοί, τότε να παίρνεις το λόγο. Αν πάντα μιλάς ο ίδιος, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ «να ακούσεις» τίποτα, πέραν των δικών σου δεδομένων…

Το να ακούς όμως, δεν έχει να κάνει μόνο με το να ακούς καθαρά εξωτερικά, αλλά και με το να σωπαίνεις τις πεποιθήσεις, τις γνώμες, τα πιστεύω σου, όπως, και την ίδια τη σκέψη, την ώρα που εκλαμβάνεις κάτι…

Πάρε τα δεδομένα που ακούς, και προσπάθησε να κατανοήσεις. Τι; Αυτό, που ο άλλος προσπαθεί να σου πει. Πρώτα, άκου… Άκου βαθιά μέσα σου…

Γιατί, δεν έχει ποτέ σημασία αν ο άλλος έχει δίκιο ή άδικο. Ή, το αν συμφωνείς, ή διαφωνείς μαζί του. Αυτό, είναι μόνο η επιφάνεια. Προσπάθησε να μη μένεις μόνο εκεί.

Γιατί η ουσία είναι, (κι εκεί φαίνεται και το βάθος του καθενός), να μπορέσεις από τα λεγόμενα, να εκπαιδεύσεις μέσα σου την ικανότητα, του να αντιλαμβάνεσαι πρώτα απ’ όλα, το από «ποια θέση» μιλάει ο απέναντι σου. Και το δεύτερο, να κατανοήσεις, τι θέλει «ακριβώς» να σου περιγράφει. Μια και έτσι κι αλλιώς, τα πάντα όσων αφορούν γνώμες, πιστεύω, συνειδητοποιήσεις, δεν είναι παρά η εκδήλωση συγκεκριμένων, περιορισμένων θέσεων.

Δίνοντας βαρύτητα στο τι θέλει κάποιος να σου πει, (και όχι στο αν έχει δίκιο ή άδικο), είναι που προπονείς τον εαυτό σου, όπως και μαθαίνεις να αντιλαμβάνεται άλλον τρόπο πέραν του δικού σου, άλλες ιδέες, έννοιες και καταστάσεις. Αν τον απορρίψεις από την αρχή, όλα αυτά, τα χάνεις…
Εμπλουτίζεσαι, μόνο δίνοντας βαρύτητα στο να κατανοήσεις, και όχι στο αν συμφωνείς.

Οι περισσότεροι (συνηθισμένοι) άνθρωποι δυστυχώς, κολλάνε σε θέσεις μαζικά. (Συλλογικό ασυνείδητο). Υπάρχουν όμως, και οι «Ατομικές» καταθέσεις, που αν τις εντοπίσεις, αξίζουν την προσοχή και τη μελέτη σου, γιατί σίγουρα φέρουν μέσα τους κάτι νέο, το οποίο είναι ικανό να σε παρασύρει σε μονοπάτια, που θα σε πάνε πιο πέρα από αυτά που έχεις κατακτήσει ο ίδιος. Αυτό, αν τα επεξεργαστείς βέβαια, αποκόβοντας τον εαυτό σου από τη θέση σου, από το τι πρεσβεύεις συνήθως, και τι θεωρίες έχεις καταγεγραμμένες μέσα σου περί σωστού και λάθους.

Αν όχι, και ο απέναντι σου ανήκει στην πλειοψηφία των μαζικών καταχωρημένων απόψεων, τότε, και πάλι μην τον απορρίψεις μονομιάς. Εκεί, εργάσου διαφορετικά: Παρατήρησε, τη «δική σου» θέση, ανακαλύπτοντας καθαρά, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, «που είσαι» ο ίδιος σε σχέση με όσα ακούς.

Τότε, εντοπίζεις βέβαια τα κοινά σας, όπως και τη διαφορετικότητα, και φυσικά, και τα «κολλήματα» του απέναντι σου. Όμως, όπως και να’ χει, αυτή είναι η κατάσταση του. Που σημαίνει, πως δεν απειλείσαι, και δεν κινδυνεύει, ούτε και αλλοιώνεται οτιδήποτε ανώτερο έχεις μέσα σου, για να σου βγαίνει, (αν σου βγαίνει) η τάση, να το υπερασπιστείς. Απλά ο άλλος, βλέπει εντελώς διαφορετικά πράγματα απ’ ότι εσύ.

Η συμφωνία, ή διαφωνία σας τελικά, θα έρθει τότε ως «κατάληξη», και όχι ως ανάγκη υπεράσπισης από την αρχή. Ο καθένας, είναι αυτό που είναι, και αφορά τον ίδιο το επίπεδο του, όπως, και είναι ο ίδιος υπεύθυνος γι’ αυτό. Είτε το αντιλαμβάνεται, είτε όχι.

Η Αλήθεια έτσι κι αλλιώς, είναι μία χώρα, στην οποία ταξιδεύουν λίγοι…

Πολλοί άνθρωποι, δεν θέλουν να βγουν από τις ψευδαισθήσεις τους, και γι’ αυτό είναι απαραίτητο να μιλάς, για τέτοιου είδους «ανακαλύψεις» (που αφορούν άλλους), μόνο όταν σου ζητηθεί. Αν έχεις ανάγκη να του τα πεις ούτως ή άλλως, τότε, ο ίδιος έχεις κάπου «θέμα». Εντόπισε το…

Το παραπάνω, είναι η βαθύτερη έννοια της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Που δεν αφορά το να λέει ο καθένας τα δικά του, ούτε και να μοιράζονται μόνο καθαρά εξωτερικά πράγματα της καθημερινής τους ζωής. Αφορά, το να «κοινωνούν» θέσεις, ιδέες, έννοιες, βιώματα, προσπαθώντας και μοιράζοντας, ο ένας, τη συνειδησιακή οπτική του άλλου, περιγράφοντας τη διαφορετικότητα με την οποία τα βλέπει. Η επικοινωνία, βασίζεται στην κατάθεση. Γιατί με την κατάθεση, «ακούμε» ο καθένας, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, όχι μόνο τον άλλον, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μεγάλο θέμα, και υπέροχο πεδίο εργασίας. Όσο πιο βαθιά η διείσδυση στις έννοιες, τα αισθήματα, και την ειλικρίνεια, (και από τις δύο μεριές), τόσο πιο βαθιά, εμπλουτισμένη η επικοινωνία, και τόσο πιο μεγάλο και το κέρδος, καθαρά εσωτερικά, όπως και με την «είσπραξη» σπερματικής τροφής, για Ατομική συνέχεια στον καθένα, όταν θα απομακρυνθεί από τον άλλον, και θα μείνει μόνος.

ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ

Έστιν ουν βλακεία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας!

Οι ανθρώπινες σχέσεις βρίσκονται ομολογουμένως σε οικτρή κατάσταση. Αλλά πάντα έτσι ήταν να ανατρέξουμε πίσω. Το άχθος των προβλημάτων και της δυστυχίας που τα ανθρώπινα όντα πρέπει να υπομείνουν ως άτομα και ως μέλη οργανωμένων κοινωνιών , είναι ένα υποπροϊόν ,αυτού του ανόητου τρόπου με το οποίο οργανώθηκε η ζωή από τις απαρχές της.
Τα ανθρώπινα όντα μέσα σε όλα τα βάσανα τους έχουν να αντιμετωπίσουν ένα επιπλέον φορτίο που κανένα άλλο ον του ζωικού βασιλείου δεν έχει. Αυτό είναι μία ομάδα που είναι χειρότερη και από την μαφία, η οποία δεν διέπεται από κανονισμούς, αλλά κατορθώνει ωστόσο να δρά με άψογο συντονισμό, και με τέτοιο τρόπο , ώστε κάθε μέλος της να συμβάλλει δραματικά στην ενίσχυση και την αύξηση της αποδοτικότητας των δραστηριοτήτων όλων των μελών της.

ΤΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣΗ, ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΩΣ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗΣΗ ΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΕΣ, ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ.

1ος ΝΟΜΟΣ
Πάντα και νομοτελειακά όλοι υποτιμούν τον αριθμό των ηλιθίων ατόμων που κυκλοφορούν στην κοινωνία.
Εν πρώτοις, η θέση φαντάζει επουσιώδης ασαφής και τρομερά μικρόψυχη. Μία λεπτομερέστερη εξέταση ωστόσο αποκαλύπτει την εγκυρότητα του ισχυρισμού. Ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο μέγεθος εκτιμά κάποιος ότι έχει η ανθρώπινη ανοησία, επανειλημμένα και κατ’ εξακολούθηση θα ξαφνιάζεται από το γεγονός ότι:
α] Άνθρωποι που κάποτε θεωρούσε λογικούς και νοήμονες αποδεικνύονται αναίσχυντα ηλίθιοι
β] Μέρα με τη μέρα, με εντεινόμενη μονοτονία, παρενοχλείται στις δραστηριότητές του από ηλίθια άτομα που εμφανίζονται ξαφνικά και απρόσμενα στα πιο ακατάλληλα μέρη και στις πιο απίθανες στιγμές.

2ος ΝΟΜΟΣ
Η ηλιθιότητα είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των ανθρώπινων ομάδων και κατανέμεται ομοιόμορφα σε όλη την κοινωνία σύμφωνα με μία σταθερή αναλογία
Οι πολιτισμικές τάσεις που στις μέρες μας είναι δημοφιλείς στη Δύση προκρίνουν μία ισότιμη προσέγγιση στη ζωή. Οι άνθρωποι αρέσκονται να θεωρούν τα ανθρώπινα όντα ως προϊόν μιας άρτια σχεδιασμένης μηχανής μαζικής παραγωγής. Ειδικά οι γενετιστές και οι κοινωνιολόγοι δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο στην προσπάθειά τους να αποδείξουν, μ’ έναν εντυπωσιακό εξοπλισμό επιστημονικών δεδομένων και διατυπώσεων, πως όλοι οι άνθρωποι είναι από φυσικού τους ίσοι και πως, αν κάποιοι είναι περισσότερο ίσοι από τους άλλους, αυτό οφείλεται στην ανατροφή και όχι στη φύση.
Διαχωρίζω τη θέση μου από αυτή τη γενικευμένη άποψη. Η εδραιωμένη πεποίθησή μου, που ενισχύεται από χρόνια παρατηρήσεων και πειραματισμών, είναι πως οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι, πως ορισμένοι είναι ηλίθιοι και άλλοι όχι, και πως η διαφορά καθορίζεται από τη φύση και όχι από πολιτισμικούς συσχετισμούς ή παράγοντες. Κάποιος είναι ηλίθιος ακριβώς με τον τρόπο που κάποιος έχει κόκκινα μαλλιά. Ένας άνθρωπος ανήκει στο σύνολο των ηλιθίων, όπως ο καθένας ανήκει σε μια ομάδα αίματος. Ο ηλίθιος γεννιέται ηλίθιος λόγω Θείας Πρόνοιας.
Παρότι είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει το ποσοστό η των ανθρώπων που είναι ηλίθιοι και πως αυτό ισχύει λόγω γενετικών χαρακτηριστικών, δεν είμαι ένας αντιδραστικός ο οποίος προσπαθεί να επανεισαγάγει συγκαλυμμένα τον ταξικό ή φυλετικό διαχωρισμό. Πιστεύω ακράδαντα πως η ηλιθιότητα είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των ανθρώπινων ομάδων και κατανέμεται ομοιόμορφα με μία σταθερή αναλογία. Αυτό το γεγονός εκφράζεται επιστημονικά με το Δεύτερο Βασικό Νόμο που αναφέρει πως:
«Η πιθανότητα να είναι ηλίθιο ένα συγκριμένο άτομο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό αυτού του ατόμου».
Τα ηλίθια άτομα έχουν την ίδια αναλογία και στο ανδρικό και στο γυναικείο φύλο.
Σ’ αυτό τον τομέα, φαίνεται πως η Φύση όντως ξεπέρασε τον εαυτό της. Είναι ευρέως γνωστό πως η Φύση κατορθώνει, μάλλον μυστηριωδώς, να διατηρεί σταθερή τη σχετική συχνότητα .
Εδώ όμως ας αποσαφηνίσουμε την έννοια της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ.
Όλα τα άτομα χαρακτηρίζονται από διαφορετικού βαθμού προδιάθεση για κοινωνικοποίηση. Υπάρχουν όμως και ανθρωποι για τους οποίους η οποιαδήποτε επαφή με άλλους ανθρώπους αποτελεί επώδυνη αναγκαιότητα. Στο άλλο άκρο του φάσματος υπάρχουν και εκείνα τα άτομα που είναι αδύνατον να ζήσουν μόνα τους, και είναι διατεθειμένοι να ζουν ακόμη και με ανθρώπους που δεν συμπαθούν αρκεί να μην είναι μόνοι. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα υπάρχει μία τεράστια ποικιλία ιδιοσυγκρασιών.
Ο συνηθισμένος τύπος ανθρώπου πάντως είναι αυτός που δεν αντέχει την μοναξιά. Το είπε και ο Αριστοτέλης άλλωστε «ο άνθρωπος είναι κοινωνικό όν».
Εκτός αυτού τόσα έξοδα δαπανώνται και τόσος χρόνος χαμένος σε ανιαρά πάρτυ και πληκτικές γιορτές.

3ος ΒΑΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ (Ο ΧΡΥΣΟΣ ΝΟΜΟΣ)
Τα ανθρώπινα όντα εντάσσονται σε 4 βασικές κατηγορίες.
ΑΝΗΜΠΟΡΟΙ, ΕΥΦΥΕΙΣ,ΚΑΚΟΠΟΙΟΙ, ΗΛΙΘΙΟΙ.
Ο ανήμπορος θα προβεί σε μία ενέργεια όπου θα υποστεί ζημία ενώ θα ωφελήσει τον άλλον.
Ο Ευφυής θα προβεί σε μία ενέργεια όπου θα ωφελήσει τον εαυτό του αλλά και τους άλλους.
Ο κακοποιός θα προβεί σε ενέργειες που θα ωφελήσει μόνο τον εαυτό του ενώ θα κάνει κακό σε άλλους και τέλος
Οι ενέργειες του ηλίθιου είναι πάντα εις βάρος των άλλων χωρίς όμως να ωφελούν και τον ίδιον.
Η καθημερινότητά μας απαρτίζεται συνήθως από γεγονότα όπου χάνουμε χρήματα, χρόνο, ενέργεια , την καλή μας διάθεση λόγω απροσδόκητων ενεργειών κάποιοι παράλογου πλάσματος που δεν έχει τίποτε να κερδίσει, και δεν υπάρχει καμμία λογική εξήγηση γιατί κάνει ότι κάνει. Η μάλλον υπάρχει μία εξήγηση ότι είναι ΗΛΙΘΙΟΣ.
Είναι σημαντικό όμως να γνωρίζουμε ότι οι πράξεις των περισσότερων ανθρώπων δεν χαρακτηρίζονται από συνέπεια. Κάτω από ορισμένες συνθήκες αντιδρά ευφυώς και σε άλλες αντιδρά αδύναμος. Η μόνη κατηγορία που είναι συνεπής είναι οι ηλίθιοι.

ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ
Το καταστρεπτικό δυναμικό ενός ηλιθίου ατόμου συναρτάται από δύο παράγοντες. Πρώτα εξαρτάται από το γενετικό παράγοντα. Μερικά άτομα κληρονομούν εξαιρετικές δόσεις του γονιδίου της ηλιθιότητας και ελέω κληρονομικότητας ανήκουν εκ γενετής στην αριστοκρατία της ομάδας τους.
Ο δεύτερος παράγοντας που καθορίζει το δυναμικό ενός ηλιθίου σχετίζεται με την ισχύ και τις ευθύνες της θέσης που καταλαμβάνει στην κοινωνία. Και υπάρχουν πολλοί μεταξύ των γραφειοκρατών, πολιτικών, στρατηγών, αρχηγών κρατών χωρίς να ξεχάσουμε και τους θρησκευτικούς αξιωματούχους. Ανθρωποι των οποίων η καταστροφική τους δυνατότητα είχε αυξηθεί σημαντικά λόγω της θέσης εξουσίας που κατέχουν.
Το ερώτημα που κάθε λογικός άνθρωπος θέτει είναι
«ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΗΛΙΘΙΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ»
Η τάξη και οι κάστες ήταν οι κοινωνικές ρυθμίσεις που σταθερά ευνοούσαν την προώθηση ηλίθιων ατόμων σε θέσεις εξουσίας στις περισσότερες κοινωνίες πριν την βιομηχανική επανάσταση. Η θρησκεία ήταν ακόμη ένα παράγοντας που συνέβαλλε στην επιδείνωση αυτού του φαινομένου.
Στον σύγχρονο βιομηχανικό κόσμο οι τάξεις και οι κάστες έχουν ξορκιστεί αλλά έχουν αντικατασταθεί από τα πολιτικά κόμματα, την γραφειοκρατία και αντί για θρησκεία έχουμε την δημοκρατία.
ΣΕ ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΓΙΑ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΤΕΙ ΣΤΑΘΕΡΟ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ.
Μην ξεχνάμε ότι με βάση τον 2ο νόμο το ποσοστό των ηλιθίων του εκλογικού σώματος, έτσι ώστε οι εκλογές να παρέχουν σε όλους αυτούς μια θαυμάσια ευκαιρία να βλάψουν όλους τους υπόλοιπους χωρίς αυτοί οι ίδιοι να κερδίσουν τίποτε. Το επιτυγχάνουν συμβάλλοντας στην συντήρηση του ποσοστού ηλιθίων μεταξύ αυτών που ανεβάζουν στην εξουσία.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ
Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε ότι η κοινωνική και θεσμική ισχύς μεγεθύνει το καταστρεπτικό δυναμικό ενός ηλιθίου ανθρώπου.
ΠΟΥ ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ.
Στην ουσία οι ηλίθιοι είναι επικίνδυνοι γιατί οι λογικοί άνθρωποι δυσκολεύονται να συλλάβουν και να κατανοήσουν την παράλογη συμπεριφορά τους. Ένα ευφυές άτομο μπορεί να κατανοήσει την λογική ενός κακοποιού. Η συμπεριφορά ενός κακού ανθρώπου είναι κατακριτέα αλλά μπορεί ένας λογικός άνθρωπος να την προβλέψει και μπορεί να θωρακίσει έτσι τις άμυνες του. Με ένα Ηλίθιο άτομο αυτό είναι παντελώς αδύνατο.
ΕΝΑ ΗΛΙΘΙΟ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΤΑΤΡΕΧΕΙ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ ΔΥΣΚΟΛΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ. ΕΙΣΑΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ.
Οι ενέργειες ενός ηλίθιου δεν διέπονται από λογική γι΄αυτό σε βρίσκουν απροετοίμαστο, και ακόμη και αν τον αντιληφθείς αδυνατείς να οργανώσεις μία λογική άμυνα γιατί πολύ απλά η επίθεση του στερείται κάθε λογικής.
Το γεγονός ότι οι δραστηριότητες και οι ενέργειες ενός ηλιθίου είναι απόλυτα αλλοπρόσαλλες και παράλογες δεν καθιστά προβληματική μόνο την άμυνα αλλά και την όποια αντεπίθεση.
Ο Σίλλερ έγραφε «ενάντια στην ηλιθιότητα ακόμη και οι θεοί αγωνίζονται μάταια»

Ο 4ος ΝΟΜΟΣ
Οι ανήμποροι άνθρωποι είναι λογικό να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν ένα ηλίθιο. Το εκπληκτικό όμως είναι ότι και οι ευφυείς και οι κακοποιοί συχνά παραγνωρίζουν την καταστρεπτική δύναμη η οποία είναι σύμφυτη της ηλιθιότητας. Αυτό συμβαίνει γιατί και οι δύο αυτές κατηγορίες κάνουν το λάθος να ενδίδουν σε αισθήματα αυταρέσκειας και περιφρόνησης αντί να εκκρίνουν άμεσα επαρκείς ποσότητες αδρεναλίνης και να οργανώνουν τις άμυνες τους.
Εχουμε επίσης περιπτώσεις όπου ένας κακοποιός μπορεί να μπεί στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει έναν ηλίθιο για να πετύχει τον σκοπό τους. Αυτός όμως ο χειρισμός αργά η γρήγορα θα έχει καταστροφικές συνέπειες, γιατί α) βασίζεται σε μία απόλυτη παρεξήγηση της στοιχειώδους φύσης της ηλιθιότητας και β) παρέχει στον ηλίθιο άτομο διευρυμένο πεδίο δράσης για εξάσκηση των χαρισμάτων του.
Οσο και αν κάποιοι τρέφουν ελπίδες πως μπορούν να χειραγωγήσουν τους ηλίθιους είναι αδύνατον να προβλεφθούν όλες οι πράξεις και οι αντιδράσεις τους.
«Οι μη ηλίθιοι άνθρωποι πάντα υποτιμούν την καταστροφική ισχύ των ηλιθίων ατόμων. Συγκεκριμένα οι μη ηλίθιοι συνέχεια παραβλέπουν πως η συναναστροφή και ο συγχρωτισμός με ηλίθια άτομα απαρέγκλιτα αποδεικνύεται μοιραίο λάθος , ανεξάρτητα από την χρονική στιγμή την τοποθεσία και τις συνθήκες.»
Μέσα στους αιώνες στην δημόσια αλλά και στην ιδιωτική ζωή αναρίθμητα άτομα δεν έδωσαν την πρέπουσα σημασία σε αυτόν τον νόμο και αυτή η αβλεψία έχει στοιχίσει στην ανθρωπότητα ανυπολόγιστες απώλειες.

5ος ΝΟΜΟΣ
«Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΕΠΙΚΎΝΔΥΝΟ ΕΙΔΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ,ΠΙΟ ΕΠΙΚΎΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΚΟΠΟΙΟ»
Ο ηλίθιος προκαλεί ζημιές χωρίς κανένα όφελος για κανέναν , συνεπώς η κοινωνία ως σύνολο ζημιώνεται.
Σε χώρες που προοδεύουν το ποσοστό των ηλιθίων ατόμων είναι αναπόφευκτο αλλά έχει όμως και ένα ασυνήθιστο υψηλό ποσοστό ευφυών ανθρώπων που καταφέρνουν να αντισταθμίσουν τις ζημιές.
Σε χώρες όμως όπου έχουν πάρει την κάτω βόλτα το ποσοστό των ηλιθίων μπορεί να είναι το ίδιο, αλλά σημειώνεται μία δραματική εξάπλωση ποσοστού κακοποιών με καλπάζουσα ηλιθιότητα ,μεταξύ αυτών που είναι στην εξουσία, και ένα μεγάλο ποσοστό ανήμπορων ατόμων σε όσους δεν έχουν εξουσία.
Αυτές οι μεταβολές στην σύνθεση ενός πληθυσμού ενισχύουν την καταστροφική δύναμη των ηλιθίων και η παρακμή είναι αναπόφευκτη. Η Χώρα πάει κατά διαόλου
ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ Η βλακεία είναι μεταδοτική. Το πλήθος, δηλαδή, συμπεριφέρεται με περισσότερο βλακώδη τρόπο από τα μεμονωμένα άτομα που το συνθέτουν. Αυτό εξηγεί γιατί ολόκληροι λαοί μπορούν εύκολα να χειραγωγηθούν, ώστε να επιδιώκουν τρελούς σκοπούς. Αυτό το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα γνωστό στην ψυχολογία. Η συναισθηματική μετάδοση, που είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ομάδας, μειώνει την κριτική ικανότητα. Παρατηρείται τότε η «πόλωση της λήψης αποφάσεων»: επιλέγεται η πιο απλή λύση,που συνήθως είναι και η λιγότερο έξυπνη.
Γ. Η χρησιμότητα των Βλακών.Απ όλα όσα έχουμε αναφέρει μέχρι στιγμής εύκολα συνάγεται ότι η βλακεία είναι επικίνδυνη, καταστρεπτική και πιθανόν ανίκητη. Γιατί κανείς όμως δεν έχει κάνει έστω και το παραμικρό εναντίον της; Καμιά μελέτη στον κόσμο δεν ασχολείται με το πρόβλημα, κανένα ιατρικό ερευνητικό κέντρο δεν αναζητά τα αίτια ή την θεραπεία της. Μήπως κατά κάποιο τρόπο η βλακεία και οι φορείς της είναι κοινωνικά χρήσιμοι; Ναι σε μια κοινωνία βλάκων, οι βλάκες φυσικά και είναι χρήσιμοι, με τους έξυπνους, συνήθως, να είναι αντικοινωνικοί.
Κι αν αποδειχθεί ότι είναι αδύνατον να σώσουμε τον εαυτό μας από την ηλιθιότητα που μας περιβάλλει, τουλάχιστον μπορούμε να πάρουμε την εκδίκησή μας περιγελώντας την;

Νεογέννητο νησί στην Ιαπωνία γίνεται φυσικό εργαστήριο Εξέλιξης

Στο νησί της Νισινοσίμα η ηφαιστειακή δραστηριότητα δεν έχει ακόμα καταλαγιάσει

Ένα μικρό νησί που γεννήθηκε από ηφαιστειακές εκρήξεις νότια του Τόκιο δίνει μια μοναδική ευκαιρία στους οικολόγους να παρακολουθήσουν από κοντά τον αποικισμό αυτής της άγονης νέας γης. Είναι μια διαδικασία στην οποία θα παίξουν βασικό ρόλο οι κουτσουλιές που αφήνουν τα θαλασσοπούλια.

 Το νησί ξεπήδησε μέσα από πίδακες τέφρας και λάβας τον Νοέμβριο του 2013, και κατάπιε το γειτονικό νησί Νισινοσίμα στο αρχιπέλαγος του Ογκασαβάρα, γνωστό και ως Μπενίν, περίπου 1.000 χιλιόμετρα από το Τόκιο.

 

Φτιαγμένο από λάβα
Η νέα Νισινοσίμα, με την αξιοσέβαστη έκταση των 2,46 τετραγωνικών χιλιομέτρων, είναι σήμερα μια γυμνή, σαθρή μάζα βράχων που σχηματίστηκαν από τη στερεοποίηση της λάβας.
Το νησάκι, ένα νεότευκτο ακίνητο στην απέραντη έκταση του Ειρηνικού, σταδιακά θα αποικιστεί από φυτά και ζώα, μια διαδικασία που οι επιστήμονες θα παρακολουθούν προσεκτικά. «Θα μπορέσουμε να δούμε το σημείο έναρξης των εξελικτικών διαδικασιών» δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Ναόκι Κάτσι, καθηγητής του Μητροπολιτικού Πανεπιστημίου του Τόκιο και επικεφαλής της Ερευνητικής Επιτροπής Αρχιπελάγους Ογκασαβάρα.
Όταν η ηφαιστειακή δραστηριότητα καταλαγιάσει, «το πρώτο που θα συμβεί θα είναι πιθανότατα η άφιξη φυτών που μεταφέρονται από τα ωκεάνια ρεύματα ή ταξιδεύουν προσκολλημένα στα πόδια πτηνών» εξήγησε ο ερευνητής.
Τα θαλασσοπούλια αυτά θα μπορούσαν σταδιακά να εγκατασταθούν στο νησί. Κουτσουλιές, πεσμένα φτερά, νεκρά πτηνά και κομματάκια εμετού θα δημιουργήσουν τελικά γόνιμο έδαφος για τη φύτρωση σπόρων που φτάνουν με τον άνεμο ή επιζούν μέσα στο πεπτικό σύστημα των πουλιών.

Στα ίχνη του Σάρτσεϊ
Το νησί της Νισινοσίμα θα ακολουθήσει έτσι τον δρόμο του Σάρτσεϊ, ενός ηφαιστειογενούς νησιού που εμφανίστηκε το 1963 περίπου 30 χιλιόμετρα από τις ακτές της Ισλανδίας.

To νησί του Σάρτσεϊ έξω από την Ισλανδία 16 ημέρες μετά την έναρξη της ηφαιστειακής έκρηξης που το δημιούργησε
Το Σάρτσεϊ αναγνωρίζεται σήμερα ως παρθένο εργαστήριο της φύσης και έχει ανακηρυχθεί από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
«Από τότε που άρχισαν να μελετούν το νησί το 1964, οι επιστήμονες κατέγραψαν την άφιξη σπόρων που μεταφέρονταν από τα ωκεάνια ρεύματα, την εμφάνιση μυκήτων και βακτηρίων, αλλά και την άφιξη του πρώτου αγγειόσπερμου φυτού που ακολούθησε το 1965» αναφέρει η UNESCΟ στον δικτυακό τόπο της.
«Μέχρι το 2004 [τα αγγειόσπερμα φυτά] είχαν φτάσει τα 60, μαζί με 75 βρυόφυτα, 71 λειχήνες και 24 μύκητες. Ογδόντα εννέα είδη πτηνών έχουν καταγραφεί στο Σάρτσεϊ, από τα οποία τα 57 αναπαράγονται σε άλλες περιοχές της Ισλανδίας. Το νησί των 1.410 στρεμμάτων φιλοξενεί επίσης 335 είδη ασπόνδυλων».

Λευκός καμβάς για να ζωγραφίσει η Εξέλιξη
Η Νισινοσίμα πιθανότατα δεν θα εξελιχθεί σε οικοσύστημα με τόσο μεγάλη ταχύτητα, αφού βρίσκεται μακριά από την ηπειρωτική Ιαπωνία και από τα υπόλοιπα νησιά του συμπλέγματος.
Είναι όμως ένας λευκός καμβάς στον οποίο θα ζωγραφίσει η Εξέλιξη, και οι ερευνητές σχεδιάζουν τα επόμενα χρόνια να αρχίσουν μελέτες πεδίου.
Βασικό τους μέλημα σε αυτές τις μελλοντικές αποστολές είναι η αποφυγή μεταφοράς ξένων ειδών. Για τον λόγο αυτό, ο επιστημονικός εξοπλισμός και τα ρούχα των ερευνητών θα πρέπει να είναι είτε ολοκαίνουργια είτε προσεκτικά αποστειρωμένα.

Δείτε τα… aliens που ζουν στα σπίτια μας

Με τη βοήθεια μικροσκοπίων φωτογραφήθηκαν «οικιακά» μικροσκοπικά έντομα

 

Είναι γνωστό ότι στα σπίτια μας κατοικούν διάφορες κοινότητες μικροοργανισμών, ζωυφίων και εντόμων.

Τα τελευταία χρόνια με τη βοήθεια εξελιγμένων οργάνων και τεχνικών καταγραφής εικόνων έχουμε δει πώς μοιάζουν πολλά από αυτά τα μικροσκοπικά και παράξενα στην όψη όντα.

Ο αμερικανός φωτογράφος Ντάνιελ Καρίκο χρησιμοποιώντας δύο ισχυρά μικροσκόπια κατάφερε να καταγράψει εντυπωσιακά πορτρέτα διαφόρων μικροσκοπικών… κατοικίδιων εντόμων.
Ας δούμε ορισμένα από αυτά:

Σταρόψειρα ή καλάνδρα. Είναι μικρό σκαθάρι με μακρουλή μύτη (προβοσκίδα) και γονατισμένες κεραίες

Άγνωστο είδος σκόρου που εντοπίστηκε να τριγυρνά στον προθάλαμο ενός γραφείου

Πρόκειται για ένα σκαθάρι χαλιών και εντοπίστηκε σε ένα χαλάκι μπάνιου

Ένα είδος σφήκας που προτιμά να κάνει τις φωλιές της σε κατοικίες ανθρώπων. Γενικά δεν είναι επιθετική εκτός αν απειληθεί η φωλιά

Ο Ντάνιελ Καρίκο έκανε ζουμ σε ένα κουνούπι

Αυτή η εκπληκτική λήψη μιας σφήκας επετεύχθη με τη χρήση στερεοσκοπικού μικροσκοπίου και λαμπάκια LED που φώτισαν το έντομο ώστε να φωτογραφηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο

Πυρρίχιος: O αρχαίος Ελληνικός Ποντιακός πολεμικός χορός

Ο Πυρρίχιος είναι ο αρχαιότερος Ελληνικός πολεμικός χορός. Οι χορευτές χόρευαν κρατώντας ασπίδα και δόρυ και φορώντας περικεφαλαία.

Για την δημιουργία του υπάρχουν τρεις μυθικές εκδοχές:

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κρόνου, πριν τις Τιτανομαχίες και ενώ ο Ζευς ήταν ακόμα βρέφος, οι Κουρήτες χόρευαν τον πυρρίχιο γύρω του κάνοντας δυνατό θόρυβο με τα όπλα και τις ασπίδες τους για να μην ακούσει ο παιδοκτόνος Κρόνος το κλάμα του.

Στην πολιορκία της Τροίας, ο Αχιλλέας, πριν κάψει το νεκρό Πάτροκλο, χόρεψε τον Πυρρίχιο πάνω στην πλατφόρμα των καυσόξυλων πριν παραδώσει τον Πάτροκλο στη νεκρική πυρά (πυρά – Πυρρίχιος).

Ο Πύρρος (γιος του Αχιλλέα) κάτω από τα τείχη της Τροίας, χόρεψε σε αυτό τον ρυθμό, από τη χαρά του για το θάνατο του Ευρύπυλου (Πύρρος – Πυρρίχιος).

Όποια και αν ήταν η μυθική «καταγωγή» του Πυρρίχιου, το σίγουρο είναι ότι τον χόρευαν από τον Εύξεινο Πόντο μέχρι την Κύπρο και την Κρήτη, ενώ οι Σπαρτιάτες τον θεωρούσαν ένα είδος πολεμικής προπόνησης και τον μάθαιναν από μικρά παιδιά. Για τον Πυρρίχιο βρίσκουμε αναφορές στον Όμηρο και τον Ξενοφώντα.

Ο δεύτερος δε, κάνει λόγο και για μια άλλη, πιο «ελαφριά» ή «εκφυλισμένη» εκδοχή του Πυρρίχιου, την «πύρριχη». Αυτή η νεότερη εκδοχή του χορού υποβιβάζεται σε χορό συμποσίων, δε χορεύεται από ομάδες πολεμιστών χωρισμένους σε αμυνόμενους και επιτιθέμενους αλλά από μία ομάδα χορευτών (ανδρών και γυναικών) σε κύκλο.

Ο «Επικρίδιος» και ο «Ορσίτης» ήταν άλλα δύο διαδεδομένα είδη πυρρίχιου χορού κατά την αρχαιότητα.

Στις μέρες μας, τον Πυρρίχιο έχουν διασώσει οι Πόντιοι, σε μία μορφή που πλησιάζει την πύρριχη, χωρίς οπλισμό, με άνδρες, (οι γυναίκες απαγορευόταν να χορέψουν τον Πυρρίχιο) αλλά αντί οι χορευτές να σχηματίζουν κύκλο, σχηματίζουν ευθεία γραμμή.

Ripsaw: Το μη επανδρωμένο τανκ που θα κάνει τη διαφορά στα χέρια του Αμερικανικού στρατού

Πρόκειται για ένα από τα πλέον hi-tech τανκ που έχουν δημιουργηθεί και δε χρειάζεται καν οδηγό.

 

Ο λόγος για το ripsaw που ελέγχεται εξ αποστάσεως και οι κατασκευαστές του επιθυμούν να αγοραστεί από τον Αμερικανικό στρατό.

Με το πάτημα ενός κουμπιού ο χειριστής του μπορεί να το οδηγήσει μέσα στη μάχη από απόσταση ενός χιλιόμετρου.

Το μη επανδρωμένο όχημα, αν και ακόμα σε εξέλιξη, έχει δοκιμαστεί και είναι ικανό να οδηγηθεί αναφέρει ο Bob Testa της Remote Weapons Branch.Κατά τη διάρκεια ενός τεστ ακολούθησε ένα M113 τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού.

Το τανκ είναι μια δημιουργία της Howe & Howe Technologies, παίρνει κίνηση από έναν V6 Duramax diesel κινητήρα 6,6-λίτρων απόδοσης 650 ίππων, διαθέτει ρυθμιζόμενη πνευματική ανάρτηση και μερικοί ίσως το χαρακτηρίσουν το απόλυτο παιχνίδι για «μεγάλα παιδιά».