Η κεντρική σκέψη της άνω φράσης:
Ανεξαρτησία ηθικής:Υποστηρίζω σθεναρά ότι η ηθική συμπεριφορά, η ενσυναίσθηση και η διάκριση του καλού από το κακό είναι έμφυτα ανθρώπινα χαρακτηριστικά.
Ιεράρχηση:
Προέρχονται από την κοινωνική συμβίωση, τον ορθολογισμό και την εξέλιξη, και συνεπώς αναπτύχθηκαν αιώνες πριν την εμφάνιση των γνωστών θρησκευτικών δογμάτων.
Η θέση μου:
Με το σκεπτικό αυτό, αντέκρουω το επιχείρημα ότι ο άνθρωπος χρειάζεται την πίστη για να είναι ηθικός.
Αντίθετα, θεωρώ ότι η θρησκεία συχνά υπονομεύει την ελεύθερη βούληση και τη λογική.
Συμπερασματικά:
Η ηθική πυξίδα είναι ένας εσωτερικός ανθρώπινος μηχανισμός και όχι ένα δώρο από μια ανώτερη δύναμη. Αυτή η προοπτική μετατοπίζει την ευθύνη του να είσαι καλός άνθρωπος μακριά από τη θεία διδασκαλία και την τοποθετεί καθαρά στους δικούς μας ώμους.
Αν χρειαζόμαστε ένα βιβλίο για να μας πει να μην σκοτώνουμε ή να κλέβουμε, έχουμε ήδη χάσει την έμφυτη αίσθηση ενσυναίσθησης.
Απόδειξη της ιδέας αυτής είναι ότι η πνευματική αυστηρότητα και η προσωπική ηθική μπορούν να υπάρχουν ανεξάρτητα από κάθε πίστη.
