Ο αυτοκρατορικός στρατοκρατικός τρόπος της ρωμαϊκής διοίκησης, στυγνός κι αδιάφορος για την ευδαιμονία των πολιτών της, άφηνε ανεκπλήρωτα ψυχικά κενά, στα οποία η νέα ιδεολογία, αλληλεγγύης και μεταφυσικού μονισμού, εύρισκε πρόσφορο χώρο.
Αν τα πράγματα είχαν αφεθεί εκεί, θα είχαμε να κάνουμε με την εξέλιξη μιας πάλης ιδεών:
του κουρασμένου αλλά πλούσιου φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά ελληνικού πολιτισμού, από τη μια, και του αναθεωρημένου, με την περί Χριστού μετάλλαξη, Ιουδαϊσμού από την άλλη.
Που, λογικά, θα μας είχε φέρει αρκετά σύντομα στον Διαφωτισμό - αντί τον 18ο αιώνα - χωρίς το βούλιαγμα στο έλ(ε)ος του σκοταδισμού για χίλια πεντακόσια χρόνια.
Και δεν θα είχε χαθεί η συνέχεια του Ελληνισμού, όπως χάθηκε, αλλά θα είχε αυτός πρωτοστατήσει στον σύγχρονο πολιτισμό, που κι αυτό χάθηκε.
Επειδή, με διατάγματα της αυτοκρατορίας, ο Κωνσταντίνος, ο Θεοδόσιος, ο Ιουστινιανός και άλλοι ΥΠΟΔΟΎΛΩΣΑΝ τον Ελληνισμό στον Ιουδαιοχριστιανισμό.
Με την Ορθοδοξία να υποδαυλίζει και να πρωτοστατεί σε αυτό το κοσμοϊστορικό ΈΓΚΛΗΜΑ, τον γκρέμισαν, τον έκαψαν, τον σκότωσαν, τον εξαφάνισαν.
Οι Έλληνες της αυτοκρατορίας - "ρωμιοί" υπήκοοι/υπόδουλοι – εξαναγκάζονταν, με όρους γενοκτονίας, να απαρνηθούν και να λησμονήσουν το Έλληνες και να υποταχθούν πνευματικά, να υπαχθούν στον μόνο προσδιορισμό: χριστιανοί.
Και ειδικότερα: ορθόδ(λ)οξοι...
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου