Ο θάνατος και η ψυχή

Σε σχέση με την ψυχή, πολλοί αρχαιολάτρες χρησιμοποιούν τις απόψεις των Πλατωνικών και των Πυθαγορείων ή των Ορφικών, οι οποίοι ήταν μειοψηφίες στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, ιδίως μέχρι τα κλασικά χρόνια. Τις απόψεις για αθανασία της ψυχής τις εισήγαγαν στην Ελλάδα πρώτα οι Πυθαγόρειοι από την Αίγυπτο. Αυτές οι αντιλήψεις έχουν την προέλευσή τους γενικά στην Ανατολή. Δεν αποτελούν γνήσιες ελληνικές απόψεις. Στην γνήσια ελληνική αντίληψη δεν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, ενώ η ψυχή - σε μορφή μυθικής παράστασης - καταλήγει στον Κάτω Κόσμο ως φάντασμα και σκιά του νεκρού ατόμου.

Στα μεταφυσικά τους κηρύγματα, πλατωνικοί και πυθαγόρειοι εκφράζουν απόψεις μη ελληνικές. Οι Έλληνες δεν πίστευαν στην μετενσάρκωση που προσπαθούσε να διαδώσει ο Πλάτωνας. Ο Πλάτωνας και ο Πυθαγόρας ωστόσο δεν έμειναν στην μετενσάρκωση αλλά μίλησαν για αποθέωση δηλαδή ότι το άτομο μπορεί να γίνει θεός αν ζει ασκητικά και με βάση ορισμένους κανόνες!

Αυτές οι αντιλήψεις ήταν μειοψηφούσες στους Έλληνες της αρχαιότητας. Αθάνατοι είναι μόνο οι θεοί και οι άνθρωποι δεν μπορούν να γίνουν θεοί. Σήμερα όμως οι απόψεις του Πλάτωνα και άλλων της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας προβάλλονται δολίως και ψευδώς ως επικρατούσες.

Αυτό το αφήγημα βολεύει σε έναν χριστιανικό και χριστιανομαθημένο κόσμο. Άλλωστε εν μέρει αυτές οι αντιλήψεις οδήγησαν στον χριστιανισμό και τον τροφοδότησαν με ιδέες. Ο χριστιανισμός δανείστηκε στοιχεία από τον Πλάτωνα έστω κι αν τα διαστρέβλωσε. Έτσι, και ο χριστιανισμός μιλά για αθανασία της ψυχής όμως στην βάση όχι της μετενσάρκωσης αλλά - ακόμη χειρότερα - της "ανάστασης των νεκρών"! Και ασφαλώς οι χριστιανομαθημένοι αρχαιολάτρες προτιμούν αυτές τις φαντασιοκοπίες.

Ας το επαναλάβω, στην αρχαιότητα οι Έλληνες δεν πίστευαν σε ζωή μετά το θάνατο. Ο Άδης όπου κατέληγαν (με βάση τους μύθους) οι ψυχές είναι κόσμος του θανάτου και όχι ζωής. Κι αν δούμε την αρχαία θρησκεία, εκεί δεν υπάρχει πουθενά επίσημα ζωή μετά τον θάνατο. Τα ελευσίνια μυστήρια δεν μιλούσαν για μια άλλη ζωή πέραν του τάφου, αλλά έδιναν μια παρηγοριά στους μύστες ότι στην ζωή όλα ανανεώνονται με την διαδοχή των γενεών όπως ο κύκλος της καλλιέργειας του σταριού, του βασικού στοιχείου της θεάς Δήμητρας και κατ’ επέκταση της ελευσίνιας λατρείας της.

Ο θάνατος δεν ελευθερώνει την ψυχή από το σώμα, αλλά αυτά τα δυο είναι εξαρχής μαζί με την γέννηση και σβήνουν μαζί με τον θάνατο. Αν υπήρχε άλλη ζωή, η μετάβαση σε αυτήν θα γινόταν ενόσω ζούμε και όχι όταν πεθαίνουμε! Οπότε μετά τον θάνατο δεν μπορεί να υπάρξει ξανά ζωή, ειδάλλως δεν θα πεθαίναμε καν! Σε αντίθετη περίπτωση θα ήμασταν αθάνατοι. Εμείς όμως δεν είμαστε ούτε γινόμαστε αθάνατοι. Γι'αυτό ακριβώς, αθάνατοι για τους αρχαίους ήταν μόνον οι θεοί!

Ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας όμοια με τον Πυθαγόρα, ονομάζουν «τέλος» την ομοίωση με το θεό. Σαφέστερα το διάρθρωσε αυτό ο Πλάτωνας προσθέτοντας το «κατά το δυνατό»• και είναι δυνατό μόνο με τη φρόνηση κι αυτό σημαίνει το να ζει κάποιος ενάρετα. Διότι στον θεό υπάρχει αυτό που δημιουργεί και ρυθμίζει τον κόσμο• στο σοφό είναι η τακτοποίηση του βίου και η διαγωγή της ζωής• αυτό υπαινίχθηκε ο Όμηρος που είπε: «να βαδίζεις στα ίχνη του θεού». Ενώ ο Πυθαγόρας είπε: «Ακολούθησε τον θεό». Είναι φανερό ότι δεν τον εννοεί ορατό και προβαδίζοντα, αλλά νοητό και εναρμονιστή της συμπαντικής ευταξίας.