Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2014

Ο Νέος Τύπος Ανθρώπου

Η "πρόκληση για τον 21ο αιώνα και ο βαθύτερος στόχος, εντός της 3ης χιλιετίας.
Ένας νέος Θελημικός τύπος Ανθρώπου. Ένας τύπος ανθρώπου προηγμένος, εκλεπτυσμένος και εκπολιτισμένος, σε κάθε επίπεδο.

Έχει αποδειχθεί πολλάκις πως ο Άνθρωπος, συνειδητά και με ισχυρή θέληση, μπορεί να κατορθώσει τα πάντα. Μπορεί μέχρι και να μεταμορφώσει τον Εαυτό του, αλλά και τη φύση του την ίδια, κατά βούληση, κόντρα ακόμα και σε αυτά τα πανίσχυρα Ένστικτα που τον βασανίζουν εις τους αιώνες. Το παρόν άρθρο δύσκολα θα γίνει κατανοητό, αλλά ο γραφών είναι πεπεισμένος πως μόνο η αξιακή πυξίδα που θα τεθεί εδώ, μπορεί να θεμελιώσει μια κάποια ελπίδα ίασης των ανίατων και αιώνιων προβλημάτων του ανθρώπου.

Ποια είναι τα αιώνια και διαχρονικά προβλήματα του Ανθρώπου; Η διχόνοια και ό,τι γεννάει τη διχόνοια. Ό,τι γεννάει διχόνοια είναι γέννημα της φθοράς και του θανάτου, άρα υπηρετεί την έμφυτη ροπή του ανθρώπου προς το Θάνατο και τη νομοτελειακή του βιολογική συντριβή. Ο διαχρονικός αγώνας του ανθρώπου δεν είναι να τιμάει θεούς και ιδανικά προγόνων ή ένα κάποιο πολίτευμα ή πολιτειακό σύστημα. Όλα είναι καταδικασμένα σε αποτυχία και φθορά εάν δεν έχουν ως παρανομαστή την υπέρβαση του ανθρώπου σε κάθε τομέα κι αυτό θα επιτευχθεί μόνο με παιδεία και διάπλαση του κάθε ενός ξεχωριστά.

 Για παράδειγμα, ο ανθρωπο-πρότυπος του Ιησού Χριστού, ως ανθρώπου πράου, που δεν επιδιώκει αλλά και απεχθάνεται τον πλουτισμό, που μοχθεί για να βοηθήσει όπως και όπου μπορεί τους συνανθρώπους του, που δε δέχεται να απαντήσει στα ραπίσματα των εχθρών του, που ακόμα και το άδικο το υπομένει στωϊκά και υπομονετικά για το χατήρι των ιδανικών που πρεσβεύει, είναι ένα ιδανικό ανθρωπο-πρότυπο. Το ανθρωπο-πρότυπο του Ιησού Χριστού δεν έχει σε καμία των περιπτώσεων σχέση με τη θρησκεία ή τις αιρέσεις που δημιουργήθηκαν στο όνομά του. Γίνεται αναφορά καθαρά στο πρόσωπό του και όχι στους πιστούς του, αναφορά ενός διδασκάλου και φιλοσόφου φωτισμένου, από τους διαφόρους που έχουν περπατήσει στη Γη ανά τους αιώνες. Αντίστοιχα, το ανθρωπο-πρότυπο του Σωκράτη και το αθάνατο ήθος που τον συνόδευσε ακόμη και μέχρι το Θάνατο... Τι μας διδάσκουν τα ανώτερα πρότυπα πνευματικών ανθρώπων; Στην ακριβώς αντίθετη θέαση, τι μας δίδαξε ο ανώτερος πολεμιστής και στρατηγός όλων των αιώνων και όλων των εποχών, ο Μέγας Αλέξανδρος; Τι προσπάθησαν και τι προσπαθούν να διδάξουν με το βίο τους όλοι εκείνοι που εμείς θαυμάζουμε και λατρεύουμε;

Υπάρχουν πολλοί διανοητικά τεμπέληδες στην κοινωνία - η πλειοψηφία των ανθρώπων, άσχετα πεποιθήσεων - που είτε από άγνοια, είτε από βόλεμα, ισχυρίζονται με παθιασμένο ή και πολλές φορές φανατισμένο ύφος και τρόπο, πως ο άνθρωπος δε μπορεί να αλλάξει και ότι κάθε προσπάθεια αλλαγής είναι ουτοπία. Κάθε άνθρωπος είναι κλεισμένος στον μικρόκοσμό του ή σε όσα έχει επιλέξει να ακολουθήσει ή σε ό,τι αντίστοιχα τον έχει επιλέξει. Δε μπορείς να έχεις υψηλές ή και ελάχιστες απαιτήσεις από τέτοιους ανθρώπους, ή μήπως μπορείς; Αν δεν έχουμε διαρκώς απαιτήσεις από τον εαυτό μας, πως θα κατορθώσουμε το οτιδήποτε; Αν κάτι θα πρέπει να μας διέπει, αυτό θα πρέπει να είναι ασταμάτητος και αδιάκοπος Αγώνας για το καλύτερο και αυτοεξέλιξη, κόντρα σε όλους και όλα αν απαιτηθεί.

Η νοοτροπία πως "αυτά" είναι για λίγους κι όχι για την ευρεία μάζα, θα πρέπει να πάψει να υφίσταται, αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιο δε μπορεί να επιβληθεί, γι' αυτό θα πρέπει να περιμένουμε, όσες γενιές κι αν απαιτηθούν, έως ότου οι άνθρωποι θεληματικά ακολουθήσουν μια εκ διαμέτρου αντίθετη πορεία συλλογικά και ατομικά, απ' ότι έχουν συνηθίσει ως σήμερα. Η ευρεία μάζα πρέπει να βομβαρδιστεί με γνώση και να βομβαρδίζεται με γνώση διαρκώς έως ότου της συνειδητοποιηθεί κάποια στιγμή, πως οφείλει να ακολουθήσει ένα άλλο μοντέλο και πυξίδα ανθρώπου και πως αυτό είναι προς το πραγματικό της συμφέρον. Άλλο όμως βομβαρδισμός γνώσης κι άλλο προσυλητισμός. Εάν θέλει ο Άνθρωπος να μεταμορφωθείς έχει καλώς. Αν όχι, πρόβλημά του. Δεν έχει καμία πραγματολογική αξία να προσπαθήσεις να επιβάλλεις το οτιδήποτε στον άνθρωπο κι όσοι σκέφτονται με λογισμικό επιβολής των πεποιθήσεών τους, σκέπτονται με τρόπο εχθρικό προς την ανθρωπότητα και το κοινωνικό σύνολο. Είναι εχθροί της ελευθερίας και της εξέλιξης. Είναι όμοιοι με τα θρησκευτικά και εξουσιαστικά Ιερατεία, που αιματοκύλησαν και λοβοτόμησαν τις κοινωνίες. Από τη στιγμή όμως που κάποιος ελεύθερος άνθρωπος, βρεθεί σε θέση ισχύος και εξουσίας, οφείλει στο Δίκαιο και τα ιδανικά του, να επιβάλλει το δίκαιο ακόμα κι αν η μάζα τον πολεμήσει και επαναστατήσει. Οφείλει, γιατί το δίκαιο, όταν βρίσκει την ευκαιρία, ακόμα και κόντρα και σε αυτήν την σπουδαιότατη και ιερή Ελεύθερη Βούληση, να επιβάλλεται και να ποιεί το Θέλημα προς το συμφέρον και το κοινό καλό.

Τι θα ήταν δίκαιο για παράδειγμα; Η κατάργηση όλων των θρησκευτικών ιερατείων και το κλείσιμο όλων των ναών όλων των θρησκειών ως αιτία διχόνοιας και μίσους μεταξύ των ανθρώπων διαχρονικά και ως προδοσία ανθρώπου προς άνθρωπο, εις το όνομα αοράτων δυνάμεων, υπαρκτών και μη - αδιάφορο. Ο καθένας μπορεί να λατρεύει ό,τι θέλει στο σπίτι του και να μετατρέψει την οικεία του ναό του Θεού του, αν το επιθυμεί. Δε θα πρέπει όμως να επιτρέπεται σε κανέναν να επιβάλλει κάτι αντιανθρώπινο που θα προκαλέσει απώλεια και φθορά της ανθρώπινης εξέλιξης, ακόμα κι αν αυτό το ζητάει η ευρεία πλειοψηφία. Θα πρέπει για παράδειγμα, να τιμωρείται αυστηρά κάθε πράξη βίας ανθρώπου σε συνάνθρωπό του. Αυστηρά και παραδειγματικά, ούτως ώστε, αν όχι από παιδεία και συνειδητότητα - μέχρι μια νέα παιδεία να διαμορφώσει νέες γενιές εκπολιτισμένες - έστω να φοβάται την ποινή και τις συνέπειες μιας τέτοιας πράξης. Θα πρέπει μια Δίκαιη και προσανατολισμένη στην πρόοδο κοινωνία, να επιβάλλει την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, όχι με εξίσωση των δυνατοτήτων των ανθρώπων όπως συμβαίνει σήμερα, με αποτέλεσμα τη μετριότητα και την προς τα κάτω εξίσωση όλων, με αποτέλεσμα την ανίατη βλακοκρατία της εποχής, αλλά με παροχή ίσων ευκαιριών και άκρατης ευελιξίας για προσανατολισμό και ανάπτυξη.

Δε θα πρέπει να λατρεύονται πρόσωπα, αλλά ιδέες και ιδανικά. Δε θα πρέπει να λατρεύονται παλαιές ιστορικές εποχές, αλλά να προσανατολιζόμαστε στο αύριο, αφουγκραζόμενοι μονάχα τα θετικά απ' όλα τα σπουδαία μυαλά του απώτατου παρελθόντος, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τα χαρακτηριστικά που δεν αρμόζουν στον εξελιγμένο άνθρωπο του παρόντος και του μέλλοντος. Δε θα κρατήσουμε για παράδειγμα, την εγωπάθεια και την εμφυλιακή διαρκή σύγκρουση των Ελλήνων της εποχής των πόλεων-κρατών. Θα πρέπει να την καυτηριάζουμε και να την έχουμε ως σημείο αναφοράς, ως προς τις παθογένειες του ανθρώπου.

Τέλειος δεν είναι ο διαχρονικός Έλληνας ή Ελληνόφωνος, κάθε άλλο μάλιστα. Τέλειος είναι μονάχα ο Ελληνισμός, ως μηχανισμός και ως πνεύμα, που ωθεί σε αδιάκοπη και διαρκή εξέλιξη και υπέρβαση. Ο Ελληνισμός είναι "φόρμουλα" εξέλιξης κι όχι "πρότυπο" ανθρώπου. Η φόρμουλα του Ελληνισμού μπορεί να εξελίξει τον άνθρωπο σε σημείο τέτοιο που αυτός, μετά από κόπο και αγώνα, να καταστεί θεός. Το είχαν πετύχει αυτό οι αρχαίοι Έλληνες; Σίγουρα όχι. Είχαν όμως φτάσει σε σημείο τέτοιο, ακόμα κι αν εκείνοι δε το αντιλήφθηκαν - είναι αδύνατον να το αντιλήφθηκαν -, να θέσουν τα θεμέλια εκείνα που απαιτούνται, όπου μια μελλοντική γενιά ανθρώπων θα το πετύχει. Νενίκηκα σε Σολομών, αναφώνησε ο Ιουστιανινός μόλις ολοκληρώθηκε η Αγία Σοφία στην Νέα Ρώμη. Νενίκηκα σε Πλάτων, Ηράκλειτε, Σωκράτη, Αναξαγόρα, Επίκουρε, Πρόκλε, θα αναφωνήσει εκείνος ο οποίος θα δει να πραγματώνεται το Όραμα μιας εξελιγμένης ανθρωπότητας, πνευματικά και τεχνολογικά.

Τι το συμφέρον βρίσκει ο άνθρωπος στην βιολογική βία και γιατί θεωρεί πως έτσι λύνει τις διαφορές του σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, ενώ επί της ουσίας μονάχα διαιωνίζει μίσος, πόνο και οδύνη, ενώ το αποτέλεσμα αυτού είναι καταστροφή και χάος; Ό,τι εδράζεται στη φύση μας είναι και η αιτία της αιώνιας καθηλώσεώς μας στο επίπεδο του ζώου κι αυτό θα πρέπει να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να το ξεπεράσουμε ή να το χρησιμοποιήσουμε στην εξελικτική μας προσπάθεια. Εάν δε μπορεί η ανθρωπότητα να ξεπεράσει το θηρίο μέσα της, τότε θα πρέπει να το χειραγωγήσει και να το αξιοποιήσει. Θα πρέπει να διοχετεύσει το θηρίο ελεγχόμενα σε δρόμους εκτόνωσής του, οι οποίοι δε θα είναι επιβλαβής για την κοινωνία και την εξέλιξη ατομική ή συλλογική.

Η βία είναι ροπή προς θάνατο και όλα τα βιολογικά όντα είναι ερωτευμένα με το Θάνατο. Πως ανακόπτεις μια τέτοια ενστικτώδη ορμή; Μπορούμε να την ανακόψουμε; Σίγουρα όχι. Το μόνο που μπορούμε και το μόνο που θα πρέπει να κάνουμε, είναι να τη διοχετεύσουμε και να της προκαλέσουμε εκλεπτυσμό. Να είσαι βίαιος και φετιχιστής στο σεξ, ως παθητικός και ενεργητικός δέκτης και έτσι να εκτονώνεσαι, πάντα μέχρι κάποιου ευδιάκριτου ορίου. Να είσαι αθλητής και να εκτονώνεις το νεύρο σου αντίστοιχα στον αθλητισμό, αλλά όχι για να μπορείς να δρας με τελειότερη βιαιότητα στον συνάνθρωπο σου. Θα πρέπει όλα τα επίγεια προβλήματα να διδαχθούν οι άνθρωποι να τα λύνουν με διάλογο, όσο χρονοβόρο κι αν είναι αυτό ή αν δεν είναι δυνατόν με διάλογο να επιλυθούν, τότε με αποδοχή και αναμονή ίασης από το χρόνο, ενάντια στα ένστικτα οργής και εκδίκησης που μπορεί να μας διακατέχουν.

Θα πρέπει η δικαιοσύνη του αύριο να επιβάλλει αυστηρές ποινές και τιμωρίες στην παραμικρή χρήση βίας εντός κοινωνίας, είτε από κυβερνόντες και αντιπροσώπους προς τη μάζα, είτε μεταξύ των ανθρώπων. Δεν είναι δυνατόν να υφίσταται μια εχθρική κυβέρνηση στην εξουσία, εχθρική προς το λαό και την καλυτέρευσή του και να αποδέχεται παθητικά η μάζα την αδικία αυτή και να επιβάλλει η εξουσία τη δική της βία και τρομοκρατία ως μόνη αποδεκτή. Ή όλοι ή κανένας, θα πρέπει να είναι το moto του μέλλοντος. Ή δε θα πεινάει κανείς ή όλοι ας πεινάσουν. Ή όλοι θα έχουν οικεία και σπίτι δικό του ή κανένας να μην έχει.

Ο Άνθρωπος, από το μοτίβο εκμετάλλευσης ανθρώπου προς άνθρωπο που ισχύει εδώ και χιλιετίες, θα πρέπει να προσανατολιστεί στη συνύπαρξη και την αγαθή συνεργασία κόντρα και στην ίδια του την φύση αν χρειαστεί. Δε χωράει δικαιολογία σε κάτι τέτοιο, γιατί αφορά την ίδια την εξέλιξη του ανθρώπου και ό,τι αφορά την εξέλιξη του ανθρώπου και το συμφέρον της, αφορά και την πλανητική υγεία και ευημερία. Ό,τι αφορά την ευημερία του ανθρώπου, αφορά την ίδια την επιβίωσή της μακροπρόθεσμα. Οπότε είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς με αυτό, δεν υπάρχει άλλος δρόμος, ακόμα κι αν σου επιβληθεί με τη "βία", άπαξ και επιλέξεις κάποτε έναν εκπρόσωπο μιας τέτοιας ατραπού να σε κυβερνήσει.

Επειδή οι προκλήσεις είναι πολλές και καθημερινές και θα ήταν δύσκολο - έως αδύνατο - να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο σε πλανητικό επίπεδο, άπαξ και συμβεί αυτό σε μια μικρή πολιτεία ή περιοχή του πλανήτη και έως ότου η λογική αυτή εξαπλωθεί παντού, τότε θα πρέπει τα βιαιότερα μέλη της κοινωνίας να αποτελέσουν τον στρατό εκείνον που θα προστατέψει τα ιδανικά και αυτή την κοινωνία εναντίων όσων θα την επιβουλεύονται εντός και εκτός των τοιχών. Ακόμα και ο άγριος άνθρωπος, ο άξεστος, ο άνθρωπος του χθες, θα πρέπει να πολεμάει υπέρ του Νέου Τύπου Ανθρώπου, γιατί είναι προς το συμφέρον των παιδιών του να επιβληθεί και να καρποφορήσει.

Όταν επιβάλλεις το σωστό και το δίκαιο, τότε πρακτικά εκπολιτίζεις και εξευγενίζεις. Ακριβώς αυτό έπραξε και ο Μέγας Αλέξανδρος κόντρα σε Έλληνες και βαρβάρους. Δεν ανήκει σε εμένα ή σε οποιονδήποτε το σωστό και το δίκαιο και η αλήθεια. Υπάρχει στη σφαίρα των ιδεών και περιμένει τον κάθε έναν από μας να κατορθώσει να την αγγίξει και να την "δει". Απαιτεί κόπο, ευφυΐα, μηδενικό εγωισμό προς αυτή την προσπάθεια και αγάπη για την ανθρωπότητα.

Όποιος αγαπάει παιδεύει. Η αγάπη δεν είναι μόνο αγκαλιά και χάδια, αλλά χαστούκι και ράπισμα εάν απαιτηθεί και δυστυχώς απαιτείται συχνά.

Δεν είναι δυνατόν η ανθρωπότητα να ανεχθεί κοινωνικές ανισότητες πλουσίων και φτωχών ή ανομήματα όπως των σύγχρονων κοινωνιών. Δεν είναι δυνατόν ένας μόνο άνθρωπος να έχει πλούτο όμοιο με το ΑΕΠ κρατών. Δεν είναι δυνατόν η τεχνολογία και η εξέλιξη να μην υπηρετούν το σύνολο της ανθρωπότητας και της κοινωνίας, αλλά την αχόρταγη όρεξη των εταιρειών για πλουτισμό. Δεν είναι δυνατόν η σύνεση και η ορθή σκέψη να βρίσκεται στο τελευταίο σκαλοπάτι στις αποφάσεις και τις πράξεις των ανθρώπων. Δεν είναι δυνατόν η παιδεία, η ανύπαρκτη παιδεία του σήμερα που καταστρέφει τους εγκεφάλους των ανθρώπων, να μη διδάσκει στον κάθε άνθρωπο τοπως ναι, είναι δυνατόν να εξελιχθεί η ευφυΐα και η σκέψη, πόσο μάλλον δε, να μη διδάσκει καν κριτική σκέψη. Δεν είναι δυνατόν ένα ανώτερο πολιτισμικά κράτος ή Έθνος, να επιτρέπει σε κατώτερα πολιτισμικά Έθνη να μολύνουν ή να συμβιώνουν και να απειλούν την ομαλότητα και την εξέλιξη της κοινωνίας. Θα μπορούσε κανείς να πει, πως σήμερα, κανένα Έθνος στη Γη δε θεωρείται ανώτερο και εξελιγμένο και άδικο δεν θα είχε. Οπότε ας το θέσουμε διαφορετικά. Δεν μπορεί, άπαξ και εφόσον όλα αυτά τα "ουτοπικά" και άκρως αναγκαία για την επιβίωση και μακροημέρευση του ανθρώπου που περιγράφω, γίνουν κάποτε πραγματικότητα, να επιτραπεί σε οποιονδήποτε να μολύνει και να απειλήσει το εγχείρημα με το πρόσχημα και στο όνομα τάχα δικαιωμάτων ανύπαρκτων. Το μόνο δικαίωμα που έχει κανείς είναι το δικαίωμα του να είναι ελεύθερος και απαλλαγμένος από τις παθογένειες που έχουν σακατέψει τις ζωές των ανθρώπων διαχρονικά και σε όλα τα Έθνη. Από εκεί και ύστερα, κάθε ένας μας υποχρεούται να υπηρετεί το συλλογικό καλό και να σκέφτεται την πορεία του γένους των ανθρώπων κι όχι το εφήμερο τίποτα που έχει διδαχθεί ο άνθρωπος να αναλύει εις τους αιώνες.

Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να διδαχθεί πως σε όλο του τον βίο είναι αναγκασμένος να υπηρετεί την ανθρωπότητα και τον συνάνθρωπό του. Πως θα το κάνει αυτό; Με το να εξελίσσεται διαρκώς και διαρκώς να γίνεται καλύτερος σε κάθε τομέα. Συμπεριφοράς, γνώσεων, παιδείας, αγωγής, ήθους. Διαρκώς, ασταμάτητα, να εξελίσσεται στις έμφυτές του ικανότητες και ελεύθερα και θεληματικά να τις εκπληρώνει. Μια εξελιγμένη πολιτεία πράγματι Ανθρώπων κι όχι εκφυλισμένων πιθήκων όπως είναι σήμερα, οφείλει να του εξασφαλίσει όλα τα μέσα εκείνα που θα του επιτρέψουν να τα πραγματώσει.

Τι μας δίδαξε ο Μέγας Αλέξανδρος;
Μας δίδαξε πως πρέπει όλα τα Έθνη να είναι ενωμένα και υποταγμένα στον ανώτερο ηθικό και αξιακό κώδικα, θέλουν δε θέλουν. Δηλαδή μας δίδαξε πως η ανθρωπότητα θα πρέπει να υποτάξει τα εφήμερα θέλω και επιθυμίες της, έναντι της εξέλιξής της. Της εξέλιξής της σε πνευματικό και τεχνολογικό-επιστημονικό επίπεδο. Καθολική και συνολική παιδεία σε όλη τη Γη όμοια και κοινή, που θα διδάσκει τους καρπούς των ανωτέρων πνευμάτων και ιδεών. Καθολική και συνολική αγωγή όλων και υποταγή όλων σε αυτό το αξιακό κριτήριο, οφείλει να είναι ο στόχος και η θέληση όλων μας.

Άνθρωπος που υπηρετεί θεούς και δαίμονες έναντι των συνανθρώπων του, θα πρέπει να χαρακτηρίζεται σαν εχθρός της ανθρωπότητας και πράγματι μισάνθρωπος. Άνθρωπος που πάνω απ' το κοινό καλό βάζει αόριστες και ανόητες πεποιθήσεις όπως είναι η προγονολατρεία, θα πρέπει να στιγματίζεται ως ανόητος και βάρβαρος. Οι πρόγονοι δεν υπήρξαν για να τους λατρέψουμε, ούτε κάθε λαός ξεχωριστά να λατρεύει τις αιματηρές ιστορίες και συγκρούσεις των προγόνων του. Οι πρόγονοι και η ιστορική διαδρομή του ανθρώπου, με τα άπειρα εγκλήματα και σφάλματα, αλλά και τα φωτεινά μυαλά και τις εξαιρέσεις της, υφίσταται για παραδειγματισμό και προς γνώση και κατανόηση και σίγουρα όχι για λατρεία, υμνολογία και διαιώνιση των λαθών.

Πρέπει να τελειώνουμε με όσα μας κρατάνε δέσμιους στο Θάνατο και την αγριότητα, όχι για κάποια μεταθανάτια ζωή και μεταθανάτιο επίπεδο ύπαρξης, αλλά για να γιατρέψουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τον άνθρωπο της γης.Μπορεί ο άνθρωπος να παρατείνει το θνητό του βίο; Οφείλει να το κάνει πράξη και όλοι να έχουν πρόσβαση σε αυτό το δώρο, αν το επιθυμούν. Μπορεί ο άνθρωπος να τελειοποιήσει τις μεθόδους ίασής του και να εξαλείψει κάθε ασθένεια; Οφείλει άμεσα να το κάνει για όλους, δίχως διακρίσεις και συσχετισμούς. Αν κάποιος είναι αξιότερος του συνανθρώπου του, αυτό πρέπει να μετράται σε πνεύμα, προσφορά και διάνοια και όχι σε κατώτερης ποιότητας αξιακά κριτήρια.

Θα έπρεπε, για παράδειγμα, ήδη να εχουν απελαθεί όλοι οι Ισλαμιστές από τη χώρα ή να τους δοθεί η ευκαιρία να δεκτούν και να αποδεκτούν μια παιδεία αντάξια ανθρώπων που θα τιμάει και θα ποιεί ανθρώπους. Τι θα πει "σέβομαι τη διαφορετικότητα"; Σέβομαι την ελευθερία σου και πεθαίνω για το δικαίωμα του να είσαι ελεύθερος, αλλά ελευθερία δε σημαίνει χάος και αναρχία ούτε φυσικά και το να αποδέχεται κανείς ό,τι σκλαβώνει, προσυλητίζει και σκανδαλίζει τις έννοιες της Ελευθερίας. Στους εχθρούς της ελευθερίας ναι, οφείλεις να γίνεις αμείλικτος αν απαιτηθεί ή αν δεχθείς ισχυρές προκλήσεις. Πράγματι ελεύθερος είναι ο αυτοκράτορας που ελέγχει, κυριαρχεί και υποτάσσει το εφήμερο έναντι του αιώνιου και δένει τον εαυτό του έναντι του αιώνιου και του κοινού καλού.

Ποιος ο λόγος να υφίσταται η ανθρωπότητα στο πρόσωπο των γαλαξιών και της ύπαρξης, αν είναι να μολύνει και να διαιωνίζει διαρκώς, τη ζωώδη της φύση; Πρώτα είσαι Άνθρωπος και μετά Ελλήνας, Τούρκος, Γερμανός, Εβραίος κ.ο.κ.. Πρώτα είσαι Άνθρωπος και οφείλεις να μάθεις να σκέφτεσαι και να λειτουργείς πανανθρώπινα. Τι θα πει παγκοσμιοποίηση στηριζόμενη στο εμπόριο και την οικονομία; Άρα παγκοσμιοποίηση που στηρίζεται στην εκμετάλλευση και τη δολιότητα; Είναι πασιφανές πως η παρούσα σύγκλιση των λαών συμβαίνει για το κέρδος και την ευημερία συγκεκριμένων ανθρώπων ή συγκεκριμένων Εθνών. Πόση λογική ή δικαιοσύνη κρύβει αυτή η ζοφερή πραγματικότητα;

Δε θα έπρεπε καν να απασχολεί την κοινωνία ο σεξουαλικός προσανατολισμός των ανθρώπων. Ούτε να προβάλλεται, ούτε και να απασχολεί το πως εκτονώνεται ο καθένας στην προσωπική του ζωή. Θέλει κάποιος να είναι bisexual; Ας είναι. Θέλει κάποιος να είναι μονογαμικός; Ας είναι. Θέλει κανείς να είναι πολυγαμικός; Ας είναι. Θέλει κανείς να είναι ομοφυλόφυλος ή έτσι τον όρισε η φύση του; Πάλι ας είναι. Η πολιτεία οφείλει να παρέχει κοινωνική δικαιοσύνη σε τέτοιο επίπεδο, που ούτε καν θα τολμάει κανείς να ασχολείται με τον προσωπικό βίο κάποιου ανθρώπου ή με το πως επιλέγει να εκφράζεται σεξουαλικά. Αντίστοιχα όμως, ο κάθε πολίτης οφείλει να σέβεται και να υπακούει στην πολιτεία, στις θεμελιακές της αξίες και να μοχθεί διαρκώς στο να γίνεται καλύτερος, αλλιώς γίνεται βαρίδι και εμπόδιο στη συλλογική εξέλιξη. Τι σημαίνει πραγματολογικά αυτό; Εάν δεν είσαι άξιος και ικανός να γίνεις πατέρας ή μητέρα αντίστοιχα, οφείλεις να το δηλώσεις και τα παιδιά σου - αν τυχόν τεκνοποιήσεις - να περάσουν στην αγκαλιά της πολιτείας και εκείνη ύστερα να τους παρέχει τα πάντα. Παράλληλα, όλοι θα πρέπει να περνάνε από επιτροπές ιατρικές πριν κάνουν παιδιά για την καλυτέρευση της βιολογικής ποιότητας των ανθρώπων. Μπορούμε και οφείλουμε να εξαλείψουμε τις ασθένειες από την κοινωνία μας. Τι θα πει "ο θεός το απαγορεύει"; Ποιος όρισε θεό πέρα από τον ίδιο τον άνθρωπο και το συλλογικό του καλό; Τι θα πει "ο θεός σε όρισε κυρίαρχο της φύσης"; Οφείλεις να σέβεσαι τη φύση και να την προστατεύεις. Οφείλεις να ευλογείς και να ευχαριστείς τη φύση για όλα όσα σου παρείχε και όλα όσα σου παρέχει και να μοχθήσεις να τη γιατρέψεις. Οφείλει η σύγχρονη τεχνολογία να προσανατολιστεί σε εντελώς νέους δρόμους απ' ότι γίνεται σήμερα.

Τι θα πει άθεος ή άθρησκος; Είναι πραγματικά αδιάφορο το τι είσαι και το τι πιστεύεις, εφόσον αυτό που πιστεύεις, δε μολύνει το συλλογικό καλό και το συλλογικό λογισμικό σκέψης και προσανατολισμού του ανθρώπου προς καλυτέρευση του βίου και των παθογενειών του. Πιστεύεις στο Θεό. Χρειάζεσαι ιερατεία; Αλήθεια τα χρειάζεσαι ; Η κοινωνία σίγουρα δε τα χρειάζεται φίλε μου. Ασχολείσαι με την μαγεία. Μπράβο. Τη χρησιμοποιείς για να επιβληθείς ή να κερδίσεις περισσότερα από τους συνανθρώπους σου; Λυπάμαι, αλλά η ίδια η κοινωνία, με τις δομές και τις αξίες της, θα ακυρώνει αυτόματα όλες σου τις μαγικές προσπάθειες. Κάνε ό,τι θέλεις, αλλά οι γραπτοί και άγραφοι νόμοι δε θα σου επιτρέπουν να αλλοιώσεις την κοινή πορεία κι αν έστω το προσπαθήσεις, η κοινωνία θα αντιδράσει άμεσα και απόλυτα σε μια τέτοια απειλή.

Οι επιθυμίες σου θα πρέπει να διδαχθείς να προσαρμόζονται στο κοινό καλό, γιατί το Θέλημα δε γίνεται να πηγαίνει κόντρα σε αυτό. Δε θα σου απαγορευτεί τίποτα στον μικρόκοσμό σου. Φάε, πιες, όσο θέλεις ή για να το θέσω καλύτερα, όσο επιθυμείς. Για όσο αντέχεις. Θα έχεις όλο τον ελεύθερο χρόνο που απαιτείται προκειμένου να διασκεδάσεις, να αγαπήσεις, να ερωτευτείς, να ταξιδέψεις μα και όλα τα εφόδια σε παιδεία και κοινωνικές παροχές προκειμένου να εξελιχθείς και να κάνεις ό,τι πράγματι αγαπάς και για ό,τι πράγματι θέλεις να γίνεις στο πέρας της βιολογικής σου ζωής.

Κάνεις κάτι που ανακόπτει την κοινή συλλογική πρόοδο; Φέρεσαι σαν καρκίνος προς την κοινωνία; Λυπάμαι, αλλά αυτό δε μπορεί να γίνει επιτρεπτό. Φέρεσαι βίαια σε κάποιον συνάνθρωπό σου ενώ εκείνος δεν το επιθυμούσε; Παραδειγματική η τιμωρία που θα πρέπει να βιώσεις. Είπες ψέμματα προκειμένου ο συνάνθρωπός σου να αδικηθεί και να τιμωρηθεί άδικα; Μέχρι και ορούς αλήθειας θα χρησιμοποιήσουμε αν απαιτηθεί, για να ανακόψουμε αυτή σου τη μιαρή συνήθεια του να ψεύδεσαι, αν η παιδεία αποτύχει να σε διδάξει να είσαι άμεσος και ειλικρινής και να μη φοβάσαι να αναλαμβάνεις την πλήρη ευθύνη των πράξεών σου.

Γιατί να φοβάσαι τα ρομπότ και την τεχνολογική εξέλιξη; Θα σε ξεκουράσει η σύγχρονη τεχνολογία και θα έχεις άπειρο χρόνο να δουλέψεις με τον εαυτό σου και να μεταμορφωθείς. Η τεχνολογία μόνο θετικά μπορεί να σου προσφέρει αρκεί να διδαχθείς να μην είσαι σκλάβος της, αλλά κύριος και αφέντης της. Πάψε να αντιδράς στην εξέλιξη. Μόνο αυτή θα σε εξευγενίσει.

Είσαι αγενής και δε σέβεσαι τον συνάνθρωπό σου; Φυσικά και ο σεβασμός κερδίζεται, αλλά και η ευγένεια πρέπει να διδάσκεται.

Είσαι κατίνα και κουτσομπόλης αντί να διοχετεύεις τα όνειρα και τη σκέψη σου σε κάτι θετικό και γόνιμο; Λυπάμαι, αλλά η εκπαίδευσή σου θα διαρκέσει τόσο, προκειμένου να προσαρμοστείς στα νεά δεδομένα. Ή θα νικήσεις τη φύση σου ή η φύση σου θα σε καταδυναστεύει στο διηνεκές.

Όλοι οι βαρόνοι του χρήματος θα πρέπει να εκτελεστούν προς παραδειγματισμό την πρώτη κιόλας μέρα που θα επικρατούσε μια τέτοια πολιτεία. Είσαι κάποιος που κατέχει τόσο πλούτο και τόση ισχύ και αντί να μοιράσεις τα υπάρχοντά σου κάθεσαι και το παίζεις θεός και εκμεταλλεύεσαι τον διπλανό σου; Ποιός νομίζεις ότι είσαι;

Είσαι ναρκωμανής; Μα δεν θα υπάρχουν ναρκωτικά. Είσαι αλκοολικός και είσαι κάτω των 20; Αυτό θα απαγορεύεται δια ροπάλου. Είσαι καπνιστής και είσαι πάλι κάτω των 20; Πάλι απαγορεύεται δια ροπάλου διότι πριν τα 20 σου χρόνια δεν θεωρείσαι άξιος και έτοιμος να αναλάβεις την πλήρη ευθύνη των πράξεών σου και της ζωής σου και θα μάθεις να υπηρετείς και να υπακούς τους συλλογικούς κανόνες της κοινωνίας. Όχι της σημερινής σαθρής κοινωνίας, που αν έχεις λίγο μυαλό οφείλεις να πολεμήσεις με νύχια και με δόντια, αλλά με τα πρότυπα της κοινωνίας του αύριο. Της κοινωνίας που δεν έχει ξαναυπάρξει στα χρονικά της παρούσας ανθρωπότητας και της ανθρωπότητας που θα πρέπει να επιβληθεί άπαξ και δοθεί η παραμικρή ευκαιρία, με κάθε κόστος.

Ελευθερία του λόγου και της σκέψης. Πρώτα όμως πρέπει να μάθεις να σκέπτεσαι και σε αυτό υπεύθυνη θα είναι η παιδεία που θα λάβεις στο σχολικό σου περιβάλλον. Πριν τα 20 σου χρόνια δε θα σε λαμβάνει κανείς σοβαρά υπόψιν. Μετά τα 20 σου χρόνια και εφόσον θα έχεις περάσει τα στάδια διδαχής και εκπαίδευσης σε πνευματικά και επιστημονικά κριτήρια, καθώς και την ατομική σου πορεία προς εξειδίκευση στον τομέα που είσαι εκ φύσεως προικισμένος, τότε και μόνο τότε θα μπορείς να εκφέρεις δομημένη και εμπεριστατωμένη άποψη και είναι τιμή και χαρά μας να σε διαβάσουμε-ακούσουμε-αφουγκραστούμε.

Το χρήμα και οι τράπεζες; Θα πρέπει να καταργηθούν. Απλά πρέπει να καταργηθούν ως μέθοδος ξεπερασμένη και ατελέσφορη στον κοινό στόχο και σκοπό της κοινωνικής και ατομικής δικαιοσύνης και εξέλιξης. Ό,τι δεν υπηρετεί μια κοινωνία ευφυΐας, κατανόησης και εξέλιξης, πρέπει να καταργηθεί. Σε μια τέτοια κοινωνία δε θα χωράνε εξουσιαστές, γιατί όλοι θα ασκούν εξουσία. Κι αν όχι όλοι, επειδή καλώς ή κακώς η εξέλιξη είναι μια δύσκολη και χρονοβόρα ατραπός, τότε σίγουρα οι άξιοι και οι ικανοί με τελείως άλλα κριτήρια αξιολόγησης από τις κοινωνίες του παρελθόντος ή τις σημερινές...

Αν θα έχουμε ως στόχο την επέκτασή μας στο διάστημα; Ας γιατρέψουμε πρώτα τον πλανήτη και τις κοινωνίες μας και ύστερα το συζητάμε και αυτό το έξοχο όνειρο. Δεν υπάρχουν όρια στο τι μπορεί ή το τι δε μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα άπαξ και εφόσον το επιλέξουμε. Χλευάζεις σύγχρονε υλιστή τον διαλογισμό, τη γιόγκα ή μεθόδους και σχολές αυτοεξέλιξης, αλλά όταν αυτές οι ατραποί θα μπούνε σε ένα υποχρεωτικό σχολείο και μια υποχρεωτική εκπαίδευση,τότε θα καταλάβεις του πόσο βλαξ ήσουν.

Θεός; Μια πατρική φιγούρα ως Θεού Πατέρα, μια μητρική φιγούρα ως Θεάς Μητέρας και ένα Τέκνο ως παράγωγο της Θεϊκής Αγάπης και Τριάδος, αρκούν για να λατρέψει κανείς, δίχως ονόματα και σταθερές, την Αιτία της ζωής στο Σύμπαν. Ούτε ναοί απαιτούνται, ούτε ιερές γραφές, ούτε ιερατεία, ούτε και καμία υποχρέωση να λατρέψει κανείς το Θεό.

Είναι πολύ πιθανόν να απαιτηθεί βία και επιβολή, προκειμένου ο νέος τύπου ανθρώπου να κυριαρχήσει. Είναι πολύ πιθανόν να χρειαστούν 2-3 γενιές περιορισμού και έντονης προσοχής στο κάθε τι έως ότου επιτευχθεί μια πρώτη μεταμόρφωση της ανθρωπότητας και να αρχίσει η αλλαγή να αποτυπώνεται στο ίδιο το DNA και τη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας ή της κοινωνίας εκείνης, ανεξάρτητα εύρους και κλίμακας που θα μοχθήσει να το πραγματώσει. Είναι δεδομένο πως ο άνθρωπος αντιδράει σαν κακομαθημένο σε κάθε αλλαγή και αρνείται να ξεβολέψει τις συνήθειες και όσα θεωρεί "αλήθειες". Ας είναι. Το υψηλότερο των ιδανικών ίσως και να πρέπει να επιβληθεί κι ας είναι "κόντρα" στον πυρήνα της Ελευθερίας και της Θέλησης. Ας είναι. Αλλά ας υπάρχει τουλάχιστον αυτή η σταθερά, να επιλέξουν οι άνθρωποι σε πρώτη φάση να κυβερνηθούν από κάποιον που θα κυριαρχείται από αυτά τα ιδεώδη και όχι πραξικοπηματικά ή με τη βία. Όταν το επιλέξουν, ας γίνει η μεταμόρφωση απότομα και ριζικά με πειθαρχία και πίστη. Όποτε κι αν γίνει. Είτε αύριο, είτε σε 1000 χρόνια.

Λατρεύεις τον Εωσφόρο και παράλληλα είσαι δεμένος με ηλίθια ξεπερασμένα κοινωνικά πρότυπα, καθεστώτα και πολιτεύματα; Λυπάμαι, αλλά πρώτα απ' όλα, ο Εωσφόρος δεν επιθυμεί να λατρεύεται. Είσαι εντελώς ανόητος αν νομίζεις πως ο Εωσφόρος θέλει τη λατρεία σου ή τη λατρεία του οποιουδήποτε. Το μόνο που θέλει για σένα, είναι να απελευθερωθείς από τα δεσμά σου και τη σκλαβιά σου. Μήπως δεν λατρεύεις τον Εωσφόρο, αλλά κάποιον που σου παρουσιάζεται σαν Εωσφόρος; Μήπως, ακόμα, λατρεύεις τον μισάνθρωπο Εωσφόρο των Ιουδαίων και το μίσος έχει φωλιάσει στην καρδιά σου; Ο Εωσφόρος είναι Αγάπη. Αγάπη υπό τη Θέληση και εχθρεύεται όσους βεβηλώνουν τη Θέλησή Του ή δεν κατανοούν το μήνυμά Του.

Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια;

Πατρίδα σου η Γη, θρησκεία σου ο Άνθρωπος, Οικογένειά σου κάθε άνθρωπος.

Νέος τύπος Ανθρώπου.

Μπορούμε;

Για τη δόξα του Ανθρώπου. Αμήν.

Όταν ο Άντρας συναντά τη Γυναίκα

Τι συμβαίνει όταν ανθίζει ένα λουλούδι στο βάθος του δάσους και κανένας δεν το βλέπει, κανένας δεν ξέρει το άρωμά του, κανένας δεν περνάει δίπλα του, σχολιάζοντας «τι όμορφο!», κανένας δεν γεύεται την ομορφιά του, τη χαρά του, κανένας δεν το μοιράζεται;

Τι συμβαίνει στο λουλούδι; Υποφέρει; Πεθαίνει πανικό; Αυτοκτονεί; Το λουλούδι εξακολουθεί να ανθίζει. Δεν έχει καμία διαφορά είτε περνάει κάποιος είτε όχι. Το λουλούδι εξακολουθεί να σκορπίζει το άρωμά του στους ανέμους. Εξακολουθεί να προσφέρει τη χαρά του στο θεό, στο όλο.

Η αγάπη είναι πολυτέλεια, είναι αφθονία, είναι να έχεις τόση πολλή ζωή, που να μην ξέρεις τι να την κάνεις οπότε τη μοιράζεσαι. Είναι να έχεις τόσα πολλά τραγούδια μέσα στην καρδιά σου, που πρέπει να τα τραγουδήσεις είτε σε ακούει κάποιος είτε όχι. Αν δεν ακούει κανένας, τότε θα πρέπει επίσης να τα τραγουδήσεις, θα πρέπει να χορέψεις το χορό σου. Ο άλλος μπορεί να το δει ή μπορεί να το χάσει, αλλά σε ό,τι αφορά εσένα, εσύ ξεχειλίζεις, πλημμυρίζεις.

Η αγάπη συμβαίνει μόνο όταν είσαι ώριμος. Γίνεσαι ικανός να αγαπήσεις μόνο όταν είσαι ώριμος. Όταν γνωρίζεις ότι η αγάπη δεν είναι ανάγκη, αλλά περίσσευμα. Τότε, δίνεις χωρίς όρους Όταν εξαρτάσαι από τους άλλους, υπάρχει πάντοτε δυστυχία.

Τη στιγμή που εξαρτάσαι, αρχίζεις να νιώθεις δυστυχισμένος, επειδή η εξάρτηση είναι σκλαβιά. Τότε, αρχίζεις να παίρνεις εκδίκηση, με αδιόρατους τρόπους, επειδή ο άνθρωπος από τον οποίο εξαρτάσαι, ασκεί εξουσία πάνω σου. Σε κανέναν δεν αρέσει να ασκούν εξουσία πάνω του, σε κανέναν δεν αρέσει να είναι εξαρτημένος, επειδή η εξάρτηση σκοτώνει την ελευθερία και η αγάπη δεν μπορεί να ανθίσει μέσα στην εξάρτηση.

Η αγάπη είναι λουλούδι της ελευθερίας. Χρειάζεται χώρο, χρειάζεται άπλετο χώρο. Ο άλλος δεν πρέπει να ανακατεύεται. Η αγάπη είναι εύθραυστη.

Αν ο άντρας έχει το δικαίωμα να εκπληρώσει τα όνειρά του, έχει και η γυναίκα το δικαίωμα να εκπληρώσει τα δικά της όνειρα. Κι όταν έχετε αποφασίσει να είσαστε μαζί, γίνεται κάτι σαν ιερό καθήκον το να είσαστε προσεκτικοί, ώστε να μην ποδοπατήσετε τα όνειρα του άλλου.
Τίποτα δεν πληγώνει περισσότερο από τη συντριβή ενός ονείρου, από το θάνατο μιας ελπίδας, όταν το μέλλον γίνεται σκοτεινό, όταν όλες οι μεγάλες ιδέες που έχεις σκεφτεί να κάνεις στη ζωή σου, φαίνονται ανέφικτες, επειδή αυτή η γυναίκα ή αυτός ο άντρας σου χαλάνε συνεχώς τη διάθεση, σου χαλάνε την ησυχία, καταστρέφουν την ειρήνη σου, καταστρέφουν τη σιωπή σου.

Η ζωή έχει απέραντους θησαυρούς, οι οποίοι παραμένουν άγνωστοι στους ανθρώπους, επειδή δεν έχουν χρόνο. Όλος ο χρόνος τους ξοδεύεται στους καβγάδες με τον άλλο. Ο άλλος περιέχει ολόκληρο τον κόσμο. Και η μεγαλύτερη συμφορά που συμβαίνει είναι ότι όταν καβγαδίζεις με τον άλλο, σιγά-σιγά ξεχνάς τον εαυτό σου. Επικεντρώνεσαι στον άλλο το όταν επικεντρώνεσαι στον άλλο, είσαι χαμένος. Τότε, πότε θα θυμηθείς τον εαυτό σου; Πότε θα βρεις την πιο εσωτερική πηγή της ζωής σου; Πότε θα ψάξεις την ομορφιά, την αλήθεια, την ποίηση και την τέχνη; θα χάσεις τα πάντα, καβγαδίζοντας με μια γυναίκα ή με έναν άντρα!

Όταν συναντιούνται δύο άνθρωποι, αυτό σημαίνει ότι συναντιούνται δύο κόσμοι. Δεν είναι κάτι απλό, αλλά κάτι πολύ σύνθετο, το πιο σύνθετο πράγμα στον κόσμο. Μέσα του, κάθε άνθρωπος είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ένα σύνθετο μυστήριο με μακρύ παρελθόν και με αιώνιο μέλλον.

Στην αρχή συναντιούνται μόνο οι περιφέρειες. Αν όμως μεγαλώσει η οικειότητα στη σχέση και γίνει βαθύτερη, τότε σιγά-σιγά αρχίζουν να συναντιούνται τα κέντρα. Όταν συναντιούνται τα κέντρα, αυτό ονομάζεται αγάπη. Η αγάπη είναι πολύ σπάνια. Για να συναντήσεις έναν άνθρωπο στο κέντρο του, σημαίνει να περάσεις από μια επανάσταση, επειδή αν θέλεις να συναντήσεις έναν άνθρωπο στο κέντρο του, θα πρέπει να επιτρέψεις σ’ αυτόν τον άνθρωπο να φτάσει επίσης στο δικό σου κέντρο, θα πρέπει να γίνεις ευάλωτος, εντελώς ευάλωτος, ανοιχτός. Αυτό είναι ρίσκο.

Το να επιτρέψεις σε κάποιον να πλησιάσει το δικό σου κέντρο είναι ρίσκο, είναι επικίνδυνο, επειδή ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου κάνει αυτός ο άνθρωπος. Και από τη στιγμή που γνωρίζει όλα σου τα μυστικά, από τη στιγμή που φανερώνονται αυτά που έκρυβες, από τη στιγμή που εκτίθεσαι εντελώς, δεν ξέρεις ποτέ τι θα κάνει ο άλλος. Υπάρχει φόβος. Γι’ αυτό δεν ανοιγόμαστε ποτέ.

Μην παίρνεις τη σωματική εξοικείωση για αγάπη. Μπορεί να κάνεις έρωτα, μπορεί να σχετίζεσαι σεξουαλικά, αλλά το σεξ είναι κάτι περιφερειακό. Αν δεν συναντηθούν τα κέντρα, το σεξ είναι απλώς η συνάντηση δύο σωμάτων. Και η συνάντηση δύο σωμάτων δεν είναι η δική σου συνάντηση. Το σεξ είναι σωματική εξοικείωση, αλλά είναι κάτι περιφερειακό. Μπορείς να επιτρέψεις σε κάποιον να μπει μέσα στο κέντρο σου, μόνο όταν δεν φοβάσαι.

Υπάρχουν δυο τύποι ζωής. Η ζωή που είναι προσανατολισμένη στην αγάπη και η ζωή που είναι προσανατολισμένη στο φόβο. Η ζωή που είναι προσανατολισμένη στο φόβο δεν μπορεί ποτέ να σε οδηγήσει σε μια βαθιά σχέση. Παραμένεις φοβισμένος και δεν επιτρέπεις στον άλλο να εισχωρήσει μέσα στον ίδιο σου τον πυρήνα. Επιτρέπεις στον άλλο να φτάσει μέχρι κάποιου σημείου κι ύστερα σηκώνεται ένας τοίχος και το κάθε τι σταματάει.

Ο άνθρωπος που είναι προσανατολισμένος στην αγάπη είναι ο θρησκευτικός άνθρωπος. Άνθρωπος προσανατολισμένος στην αγάπη είναι εκείνος που δεν φοβάται το μέλλον, εκείνος που δεν φοβάται το αποτέλεσμα και τη συνέπεια, εκείνος που ζει στο εδώ και τώρα. Η αγάπη είναι ένα πολύ σπάνιο άνθισμα. Είναι σπάνια, επειδή μπορεί να συμβεί μόνο όταν δεν υπάρχει φόβος, ποτέ πριν.

Αυτό σημαίνει ότι η αγάπη μπορεί να συμβεί μόνο σε έναν βαθιά πνευματικό, σε έναν θρησκευτικό άνθρωπο. Το σεξ είναι εφικτό για όλους. Η σωματική εξοικείωση είναι εφικτή για όλους. Η αγάπη όχι. Όταν δεν φοβάσαι, τότε δεν υπάρχει τίποτα να κρύψεις, τότε μπορείς να είσαι ανοιχτός, τότε μπορείς να απομακρύνεις όλα τα σύνορα. Και τότε μπορείς να προσκαλέσεις τον άλλο να εισχωρήσει μέσα στον ίδιο σου τον πυρήνα.

Και να θυμάσαι, αν επιτρέψεις σε κάποιον να εισχωρήσει βαθιά μέσα σου, ο άλλος θα σου επιτρέψει να εισχωρήσεις κι εσυ μέσα του, επειδή όταν επιτρέπεις σε κάποιον να σε διαπεράσει, δημιουργείται εμπιστοσύνη. Όταν δεν φοβάσαι, γίνεται και ο άλλος άφοβος.

 Osho, «άντρας – γυναίκα, ο χορός των ενεργειών»

«Και πέθαναν αυτοί καλά»

«Και… πέθαναν αυτοί καλά»- Ποιο είναι το πραγματικό τέλος των παραμυθιών των αδερφών Γκριμ;
Δεν υπάρχει άνθρωπος σ’ αυτή την πλάση, που να μην έχει ακούσει, έστω και μια από τις ιστορίες των παραμυθάδων αδερφών Γκριμ. Η Χιονάτη, η Ραπουνζέλ, η Σταχτοπούτα, είναι μόνο μερικές από τις ιστορίες που μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας για να κοιμηθούμε. «Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», κατέληγαν.
Τώρα, ένας ιστορικός, έρχεται να φέρει τα πάνω κάτω στα παραμύθια, δίνοντας το τέλος των ιστοριών αυτών, λίγο πιο αληθοφανές και σκληρό.
Η αγγλική μετάφραση της αρχικής έκδοσης όλων αυτών των παραμυθιών, έρχεται να καταρρίψει μύθους ετών και να απομυθοποιήσει τους χαρακτήρες των ονείρων μάς.
Η Ραπουνζέλ, για παράδειγμα, ήταν ένα «παραμύθι» που, στην αρχική του έκδοση, δεν έπρεπε επουδενί να διαβαστεί από και σε παιδιά: Η ηρωίδα, σύμφωνα με την σωστή εκδοχή μένει έγκυος από τον πρίγκιπα, όταν αυτός ανεβαίνει στον πύργο, ενώ η πραγματική μητέρα της Χιονάτης -και όχι η μητριά της- διατάζει έναν κυνηγό να σκοτώσει την πριγκίπισσα και να της φέρει τα έντερα της ως απόδειξη. Επίσης στην περίπτωση του Χάνσελ και της Γκρέτελ είναι η βιολογική μητέρα τους που τα εγκαταλείπει στο δάσος γιατί δεν έχει αρκετά χρήματα να τα μεγαλώσει.
Όταν οι Γιάκομπ και Βίλχελμ Γκριμ από το Χάναου της Γερμανίας, δημοσίευσαν την πρώτη έκδοση των πλέον κλασικών ιστοριών, δεν είχαν ιδέα ότι οι 86 ιστορίες τους θα προσέλκυαν τέτοιο ευρύ κοινό.
Ένας δεύτερος τόμος 70 ιστοριών ακολούθησε το 1815 και άλλες έξι εκδόσεις στα επόμενα 40 χρόνια, η καθεμία από αυτές αναθεωρημένη και κυρίως, όλο και περισσότερο φιλική προς τα παιδιά.
Κατά τη διαδικασία αυτή, μερικά από τα πιο δυσάρεστα παραμύθια εσκεμμένα «χάθηκαν στη μετάφραση», όπως το «Τα παιδιά που έπαιζαν τη σφαγή» στο οποίο ένα αγόρι κόβει το λαιμό του μικρού αδελφού του, καθώς έπαιζαν το χασάπη και το γουρούνι, καθώς και το παραμύθι «Τα παιδιά του λιμού», όπου μια μητέρα αποφασίζει να σκοτώσει τις κόρες της, δεδομένου ότι δεν υπάρχει τίποτα να φάνε.
Ο Τζακ Ζάιπς, ομότιμος καθηγητής της γερμανικής και συγκριτικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, αποφάσισε να επιστρέψει στις ρίζες των αδελφών Γκριμ και από περιέργεια να μεταφράσει τις δύο πρώτες εκδόσεις (όλα τα 156 παραμύθια), τα οποία δόθηκαν στη δημοσιότητα αυτό τον μήνα.
Σύμφωνα με την εφημερίδα The Guardian, ο Ζάιπς εικάζει ότι «οι αλλαγές που έκαναν οι αδελφοί Γκριμ στις τελικές εκδόσεις των παραμυθιών τους, αντανακλούν μια κοινωνική κατάσταση που επικρατούσε στην εποχή τους: ζήλια ανάμεσα στη μητριά και την κόρη, αφού το 18ο και 19ο αιώνα πολλές γυναίκες πέθαιναν στη γέννα και συχνά ο πατέρας ξαναπαντρευόταν μία γυναίκα κοντά στην ηλικία της κόρης του.
Ο ακαδημαϊκός χρειάστηκε συνολικά 18 μήνες για να μεταφράσει τα κείμενα, αποκαλύπτοντας στην εφημερίδα ότι οι αλλαγές που έγιναν ήταν «τεράστιες», και εξηγώντας ότι τα πρωτότυπα παραμύθια δεν είχαν γραφτεί για παιδιά, με αποτέλεσμα έως και 50 ιστορίες σε μεγάλο βαθμό να υποστούν επεξεργασία ή και να διαγραφούν στις μεταγενέστερες εκδόσεις.
Μερικές ιστορίες παραλείφθηκαν επίσης, όχι λόγω της ωμότητας τους, αλλά λόγω της καταγωγής τους, όπως ο Κυανοπώγων και ο Παπουτσωμένος Γάτος που είχαν γαλλικές ρίζες.
Ο καθηγητής Zipes επεσήμανε ότι περίπου 50 ιστορίες της πρώτης έκδοσης έχουν αλλάξει ή εξαφανιστεί μέχρι την έβδομη έκδοση το 1857 η οποία θεωρείται πλέον η βασική έκδοση μέχρι σήμερα.
Το νέο βιβλίο, που δημοσιεύθηκε από το Princeton University Press, προσφέρει μια συναρπαστική εικόνα για το πώς η συλλογή έχει αλλάξει με τον καιρό.

Οι νόμοι της απλότητας

Οι νόμοι της απλότηταςΟι 4 νόμοι της απλότητας και πώς να τους εφαρμόσουμε στη ζωή. Μια απλή μέθοδος που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας, ακόμα και στη ζωή μας σαν σύνολο.
“Η απλότητα είναι η απόλυτη κομψότητα.” – Leonardo da Vinci
Το πρόβλημα με πολλά βιβλία και οδηγούς για να απλοποιήσεις την ακαταστασία, στην εργασία, το γραφείο, την ζωή σου, είναι ότι συνήθως είναι πολύ πολύπλοκα. Χρειαζόμαστε μια απλή μέθοδο για την απλούστευση.
Έχει περάσει σχεδόν μια δεκαετία από τότε που πρωτοξεκίνησα να απλοποιώ την ζωή μου. Μέσα σε αυτά τα χρόνια αγωνίστηκα με ακαταστασία, πάλεψα με κύματα επιπλοκών και την απλότητα και δοκίμασα δεκάδες μεθόδους απλοποίησης από διάφορες πηγές. Ήταν ένα ενδιαφέρον ταξίδι, αλλά όχι κάτι που θα το συνιστούσα στον καθένα. Αν ψάχνεις να απλοποιήσεις μια συγκεκριμένη πτυχή της ζωής σου, δεν θέλεις να περάσεις από ένα τέτοιο είδος σύγχυσης.

* Συγκέντρωσε τα πάντα σε ένα μέρος.
* Ξεχώρισε τα απαραίτητα.
* Εξάλειψε τα υπόλοιπα.
* Τακτοποίησε αυτά που απομένουν, όμορφα και ωραία.
“Η ζωή είναι πολύ απλή, αλλά επιμένουμε στο να την κάνουμε πολύπλοκη.” – Κομφούκιος
Για να το δούμε αυτό, ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στο πώς να τακτοποιήσεις ένα συρτάρι. Ας πούμε ότι πρόκειται για το χειρότερο συρτάρι στο σπίτι σου (μενού από εστιατόρια που έκλεισαν 10 χρόνια πριν, εγχειρίδια για υπολογιστές που χρησιμοποιούσαν DOS σαν λειτουργικό, εργαλεία που δεν έχεις ιδέα που χρησιμεύουν, λαστιχάκια, συνδετήρες, αναμνηστικά από ταξίδια και πλαστικά πιρουνάκια και μια περίεργη μυρωδιά γυμναστηρίου να αναβλύζει).
Θα μπορούσες να ξοδέψεις όλη την μέρα τακτοποιώντας αυτό το χάλι και ακόμα να υπάρχει. (Ή ακόμα πιθανότερα, θα κλείσεις την ντουλάπα και θα το ξεχάσεις). Αλλά ας δούμε πως οι 4 κανόνες μπορούν να εφαρμοστούν στο συρτάρι μας:

1. Συγκέντρωσε. Βγάλε τα πάντα από το συρτάρι και τοποθέτησε τα σε μια στοίβα. Άδειασε όλο το συρτάρι και βάλε τα πράγματα σε ένα τραπέζι. Βγάλε τα πάντα, μέχρι και τον τελευταίο συνδετήρα.

2. Ξεχώρισε. Διάλεξε μόνο τα λίγα πράγματα που αγαπάς και χρησιμοποιείς και είναι σημαντικά για εσένα. Απλά κοίτα στην σωρό και διάλεξε μόνο τα απαραίτητα. Να είσαι πολύ επιλεκτικός. Βάλε τα σημαντικά πράγματα που έχεις διαλέξει σε μια ξεχωριστή, μικρότερη στοίβα.

3. Εξάλειψε. Πέτα τα υπόλοιπα. Ξέρεις ότι δεν θα χρειαστείς ποτέ ξανά αυτά τα εγχειρίδια. Μην είσαι συναισθηματικός με αυτό το βήμα. Ή πέταξε τα όλα σε μια μεγάλη μαύρη σακούλα ή βρες ένα νέο σπίτι για κάποια από αυτά, αν νομίζεις ότι μπορεί να είναι χρήσιμα για κάποιον άλλο. Δώρισε τα σε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα ή χάρισε τα σε ένα φίλο που θα τα ήθελε. Και ναι, πρέπει να ξεφορτωθείς και όλα εκείνα τα πλαστικά πιρουνάκια!

4. Οργάνωσε. Βάλε πίσω τα απαραίτητα πράγματα, νοικοκυρεμένα, με κενό χώρο γύρω από το καθένα. Καθάρισε στο συρτάρι πρώτα και βάλε τα πράγματα από την μικρή στοίβα στο συρτάρι, ομαδοποιημένα και αφήνοντας κενό ανάμεσα σε κάθε ομάδα. Αφήνοντας κενό, κάνει τα πράγματα να δείχνουν τακτοποιημένα και απλούστερα.
Αυτό είναι. Έχεις πλέον, ένα πολύ ωραίο, απλοποιημένο συρτάρι, χωρίς την περίεργη μυρωδιά (ελπίζω).
Αυτή η απλή μέθοδος, μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε πτυχή της ζωής σου, Η πρόταση μου είναι να συγκεντρώνεσαι σε ένα πεδίο κάθε φορά, να εφαρμόζεις την μέθοδο αυτή και έπειτα να προχωράς στο επόμενο πεδίο. Έτσι, αν απλά θέλεις να απλοποιήσεις μερικά πεδία της ζωής σου, θα μπορούσες να επικεντρωθείς σε ένα κάθε εβδομάδα, αλλά αν θέλεις να απλοποιήσεις ολόκληρη την ζωή σου, θα σου πρότεινα να κάνεις ένα πεδίο κάθε 3-4 μέρες μέχρι να τελειώσεις.
Ορίστε μερικά παραδείγματα για το πώς θα μπορούσες να εφαρμόσεις την παραπάνω μέθοδο σε άλλες πτυχές της ζωής σου:

Ντουλάπες. Συγκεντρώσου σε μια περιοχή της ντουλάπας κάθε φορά, για παράδειγμα, ένα ράφι. Βγάλε τα πάντα από το ράφι και τοποθέτησε τα σε μια στοίβα στο πάτωμα. Διάλεξε μόνο τα απαραίτητα πράγματα που αγαπάς και χρησιμοποιείς. Βάλε τα υπόλοιπα σε ένα κουτί και χάρισε τα. Βάλε αυτά που κράτησες πίσω στο ράφι, ομαδοποίησε τα και άφησε κενό ανάμεσα τους.
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις κουτιά με ετικέτες για να τα ομαδοποιήσεις. Ή απλά άφησε τα ράφια σχεδόν άδεια και απαλλάξου από τα περισσότερα πράγματα που είχες. Προχώρησε στην επόμενη περιοχή. Η πρόταση μου είναι, να αφήσεις το κάτω μέρος της ντουλάπας καθαρό. Φαίνεται πολύ καλύτερα και είναι πιο απλό.

Το γραφείο σου. Καθάρισε τα πάντα πάνω από το γραφείο σου (με εξαίρεση ίσως, τον υπολογιστή και το τηλέφωνο). Για την επιφάνεια θα πρότεινα να έχεις μόνο την αλληλογραφία σου και μία ή δύο ωραίες κορνίζες, τίποτα άλλο. Βάλε τα αναλώσιμα σε ένα συρτάρι και αρχειοθέτησε τα έγγραφα.
Πέταξε τα υπόλοιπα. Έπειτα, τακτοποίησε τα συρτάρια του γραφείου σου με τον ίδιο τρόπο. Ένα κάθε φορά, αφήνοντας κενό χώρο στο καθένα. Είναι πολύ πιο χαλαρωτικό να εργάζεσαι σε ένα απλοποιημένο περιβάλλον. Αφού τελειώσεις με το γραφείο, ασχολήσου με τους τοίχους.

Οι εργασίες σου. Φτιάξε μια λίστα με τα πράγματα που έχεις να κάνεις. Ξόδεψε λίγο χρόνο στο να προσθέσεις κάθε πράγμα που έχεις να κάνεις, μέχρι να είναι όσο πιο πλήρης γίνεται. Επέλεξε μόνο αυτά που πραγματικά θέλεις να κάνεις ή αυτά που θα σου δώσουν το καλύτερο μακροπρόθεσμο όφελος και βάλτα σε μια μικρότερη λίστα.
Τα υπόλοιπα; Δες αν μπορείς να εξαλείψεις μερικά από αυτά, να τα αναθέσεις σε κάποιον άλλο ή τουλάχιστον να τα βάλεις σε μια άλλη λίστα για να τα κοιτάξεις αργότερα. Έπειτα, συγκεντρώσου μόνο στην μικρή λίστα προσπάθησε να διαλέξεις τα τρία πιο σημαντικά πράγματα της λίστας για να κάνεις κάθε μέρα.

Οι υποχρεώσεις σου. Κάνε μια λίστα με όλες τις υποχρεώσεις στην ζωή σου, από την δουλειά σου μέχρι τα προσωπικά σου. Συμπεριέλαβε τα χόμπι σου, τις εξόδους σου, τις δραστηριότητες των παιδιών σου, τα σπορ, τα πράγματα στο σπίτι, κλπ.
Ότι καταλαμβάνει ένα μέρος του χρόνου σου σε καθημερινή βάση. Τώρα, διάλεξε μερικά από αυτά που πραγματικά σου προσφέρουν ευχαρίστηση, μακροχρόνια οφέλη και έχουν αξία. Πέταξε τα υπόλοιπα, αν είναι δυνατό. Μπορεί να είναι δύσκολο να το κάνεις αυτό, αλλά μπορείς να ξεφύγεις από μερικές υποχρεώσεις αν απλά πεις ότι δεν προλαβαίνεις να τις κάνεις πια. Άσε χώρο ανάμεσα τους, αντί να γεμίζεις ασφυκτικά την ζωή σου.

Η γκαρνταρόμπα σου. Χρειάζεσαι αλήθεια 40 μπλουζάκια ή 40 ζευγάρια παπούτσια; Πόσα από τα τζιν που έχεις, φοράς πραγματικά; Ένα συρτάρι ή κομμάτι της ντουλάπας κάθε φορά. Βάλε τα πάντα πάνω στο κρεβάτι σου σε μια στοίβα, διάλεξε τα ρούχα που σου αρέσουν και βασικά τα φοράς, χάρισε τα υπόλοιπα και βάλε τα αγαπημένα σου πίσω στην ντουλάπα ή τα συρτάρια. Άφησε χώρο ανάμεσα τους, μην τα στοιβάζεις στριμωχτά.

Ένα δωμάτιο. Αν θέλεις να απλοποιήσεις το γεμάτο δωμάτιο σου, ξεκίνα με τα έπιπλα. Ποια αγαπάς και χρησιμοποιείς; Ξεφορτώσου τα υπόλοιπα. Τώρα καθάρισε κάθε επίπεδη επιφάνεια του δωματίου. Από βιβλιοθήκες και τραπέζια μέχρι ράφια και σταθερούς υπολογιστές.

Ξεχώρισε τα πράγματα που αγαπάς και ξεφορτώσου τα υπόλοιπα. Άφησε τις επίπεδες επιφάνειες όσο πιο καθαρές γίνεται, βάζοντας πίσω μόνο μερικά επιλεγμένα αντικείμενα. Μετά κάνε τα συρτάρια και τα ντουλάπια με τον ίδιο τρόπο. Επίσης, τακτοποίησε οτιδήποτε βρίσκεται στο πάτωμα, αφήνοντας το όσο το δυνατόν πιο καθαρό γίνεται.

Ο φάκελος αλληλογραφίας σου. Έχεις ένα email inbox γεμάτο ακαταστασία; Μετέφερε όλα τα email από το inbox σου σε ένα φάκελο. Έλεγξε τα και διάλεξε όσα θες να κρατήσεις για να απαντήσεις και μετέφερε τα σε έναν άλλο φάκελο. Αρχειοθέτησε ή διέγραψε τα υπόλοιπα.
“Καθώς θα απλοποιείς την ζωή σου, οι νόμοι του σύμπαντος θα είναι απλούστεροι. Η μοναξιά δεν θα είναι μοναξιά, η φτώχια δεν θα είναι φτώχια, ούτε η αδυναμία θα είναι αδυναμία.” – Henry David Thoreau

Τσιγάρα εναντίον κόσμου

Τσιγάρα εναντίον κόσμουΟι «ξεχωριστές» στρατηγικές της καπνοβιομηχανίας. Τσιγάρα εναντίον κόσμου ολάκερου σημειώσατε «άσο»!
Οι καπνοβιομηχανίες απέκτησαν ιδιαιτέρως κακή φήμη στο διάβα της επιχειρηματικής τους ιστορίας, κι αυτό όχι μόνο γιατί εμπορεύονται τα λιγότερο υγιεινά προϊόντα της μητέρας Φύσης. Είναι αντιθέτως οι επιθετικές στρατηγικές και τα απύθμενα βάθη που έφτασαν για να προωθήσουν το κάπνισμα που τις έβαλε στο στόχαστρο των κοινωνιών αλλά και των διωκτικών αρχών.
Δεν είναι βέβαια η μόνη βιομηχανία που έχει καταφύγει σε αθέμιτες και ηθικά κολάσιμες τακτικές για την επιδίωξη των εμπορικών σκοπών της (αλίμονο!), είναι όμως το ευαίσθητο του θέματος και η συσχέτιση του καπνίσματος με τόσα προβλήματα υγείας που κάνει τον κλάδο συχνά κόκκινο πανί των κοινωνιών.
Κι έτσι πολλές φορές οι καπνοβιομηχανίες μπήκαν στο στόχαστρο, ιδιαιτέρως όταν έκαναν αυτά…
Δωρεάν τσιγάρα σε στρατιώτες. Αμερικανικός στρατός και καπνός μοιράζονται μακρά ιστορία και στενότατες σχέσεις, διαθέτοντας μέχρι και ξεχωριστή σελίδα στη Wikipedia! Κι αυτό γιατί εδώ και δεκαετίες οι καπνοβιομηχανίες συνειδητοποίησαν πόσο τεράστια και επικερδής αγορά μπορεί να γίνει ο στρατός, γεμάτος με αγχωμένα στελέχη με πολλές ώρες για σκότωμα.
Έτσι πριν-πριν καλά το καταλάβουν οι επιτελάρχες, οι καπνοβιομηχανίες πίεζαν να γίνουν τα τσιγάρα μέρος του καθημερινού στρατιωτικού συσσιτίου, παρέχοντάς τα φυσικά δωρεάν στο στράτευμα! Κι ενώ η κίνηση έγινε αρχικά δεκτή με ενθουσιασμό, δεν πήρε πολύ στον κόσμο να καταλάβει τους σκοτεινούς σκοπούς πίσω από την ευγενική χειρονομία, τον εθισμό δηλαδή των στρατιωτικών στο κάπνισμα αλλά και το ξεσκαρτάρισμα ταυτοχρόνως όλου του στοκ των καπνοβιομηχανιών.

Πιέσεις στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) είναι ένας πανίσχυρος οργανισμός διεθνούς βεληνεκούς και κύρους, ικανός να επηρεάζει τα προγράμματα υγείας σε πλανητικό (σχεδόν) επίπεδο. Και βέβαια οι καπνοβιομηχανίες δεν θα μπορούσαν να νοιαστούν λιγότερο γι’ αυτό! Από μια σειρά λοιπόν απόρρητων ντοκουμέντων που διέρρευσαν στη δημοσιότητα μάθαμε ότι οι ηγέτες της αγοράς του καπνού προσπαθούσαν να υπονομεύσουν τις δράσεις του ΠΟΥ για χρόνια.
Τόσο η ποικιλία όσο και το μέγεθος των ενεργειών της καπνοβιομηχανίας για να απαλλαγεί από την ενοχλητική παρεμβολή του ΠΟΥ είναι πραγματικά εντυπωσιακότατες και δεν μπορούν να περιγραφούν εδώ στην ολότητά τους. Με δυο λόγια πάντως, οι καπνοβιομηχανίες ξόδευαν εκατομμύρια για να ξεμπερδέψουν με ό,τι απειλούσε τα κέρδη τους και δεν σταματούσαν μέχρι να εκλείψουν τα «θεματάκια» αυτά. Μέχρι και με τους ερευνητές που προσπαθούσαν να βρουν θεραπείες για τον καρκίνο τα έχουν βάλει, επιβεβαιώνοντας στην πράξη τα φρικτότερα σενάρια συνωμοσίας.

Απόπειρες «γκρεμίσματος» της Κίνας. Αν η Κίνα αναμένεται να κυβερνήσει κάποια στιγμή τον κόσμο, είναι και πάλι οι καπνοβιομηχανίες που αποφάσισαν να κάνουν κάτι δραστικό γι’ αυτό: να γίνουν ο ένας και μοναδικός σουπερήρωας δηλαδή που θα τα βάλει με την κινεζική απειλή! Ή έτσι τουλάχιστον αρέσκονται να το βλέπουν οι βιομήχανοι του καπνού.
Σύμφωνα με το Reuters, οι καπνοβιομηχανίες αρνήθηκαν να αυξήσουν τις τιμές των τσιγάρων τους στην Κίνα, για να διασφαλίσουν το γεγονός ότι ο κινεζικός πληθυσμός θα παραμείνει το ίδιο εθισμένος με το κάπνισμα. Μέχρι και σε αντικαπνιστικές εκστρατείες και ομάδες παρεισέφρησαν για να προωθήσουν τους σκοπούς τους! Ταυτοχρόνως, αρνήθηκαν να περιλάβουν στα πακέτα τους τα αντικαπνιστικά ταμπελάκια με τους κινδύνους υγείας, σε μια προσπάθεια να μη διαταραχθεί η εύθραυστη -και τεράστια- αγορά τσιγάρων της Κίνας.

«Πουλημένες» έρευνες για υποβάθμιση των κινδύνων του καπνίσματος. Η λίστα με τις παθήσεις και τους κινδύνους για την υγεία που προκαλεί το κάπνισμα και γνωστή είναι σε όλους και αρκούντως μακρά για να περιγραφεί. Πέρα λοιπόν από «ύποπτες» και μεθοδολογικά τρωτές μελέτες που έχουν βαλθεί να υποβαθμίσουν συχνά τα ρίσκα υγείας του καπνίσματος, χρηματοδοτημένες από τις ίδιες τις καπνοβιομηχανίες, ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στη σχέση καπνού και Νόσου του Αλτσχάιμερ.
Πώς επηρεάζει λοιπόν το κάπνισμα την εμφάνιση και εξέλιξη της νόσου εξαρτάται από το ποιον θα ρωτήσεις, καθώς κυκλοφορούν εκεί έξω επιστημονικές μελέτες που υποδεικνύουν ότι ο καπνός μπορεί ακόμα και να βοηθήσει τους πάσχοντες από Αλτσχάιμερ! Όταν βέβαια ψάξεις λίγο περισσότερο το θέμα, όπως έκανε ο «Guardian», τότε διαπιστώνεις ότι κάθε επιστήμονας και ερευνητής που έκανε τέτοιο ισχυρισμό συνδέεται υπογείως με τη βιομηχανία του καπνού.
Κάνοντας το κάπνισμα μοδάτο. Όλοι ξέρουν ότι το κάπνισμα σε κάνει να φαίνεσαι cool, παρά τους αναντίρρητους κινδύνους για την υγεία. Στο αποκορύφωμα λοιπόν των καπνιστικών ημερών, η Lucky Strike είδε τις πωλήσεις της να κατακρημνίζονται, γι’ αυτό και προσέλαβε τον διαβόητο Edward Bernays να τη βοηθήσει με το θέμα. Ο Bernays παρατήρησε ότι ήταν το φανταχτερό πράσινο χρώμα του πακέτου που αποθάρρυνε τους καταναλωτές να το αγοράσουν και όταν η Lucky Strike αρνήθηκε να αλλάξει το χρώμα της συσκευασίας, σύμφωνα με τις υποδείξεις του ειδικού, εκείνος αναδιπλώθηκε στρατηγικά και προχώρησε στο αμέσως επόμενο καλύτερο πράγμα: να κάνει το πράσινο της μόδας!
Άξαφνα, διασημότητες κυκλοφορούσαν με πράσινα, αθλητικά γεγονότα ντύθηκαν στο πράσινο και άλλα τέτοια υπέροχα πράσινα πράγματα φιγούραραν πια διαρκώς δίπλα στον καταναλωτή, εκτοξεύοντας σύντομα τις πωλήσεις της Lucky Strike! Η πράσινη αυτή μαρκετίστικη στρατηγική έκανε το κάπνισμα της μόδας γιατί απλώς γνωστοί και λαμπεροί άνθρωποι ντύθηκαν στα πράσινα μέσα σε μια μέρα.

Ξαλαφρώνοντας τις κυβερνήσεις από δισεκατομμύρια δολάρια. Την ώρα που ο φόρος στο κάπνισμα συγκεντρώνει σε κάθε χώρα παχυλά ποσά για τα δημόσια ταμεία, το τσιγάρο λειτουργεί την ίδια στιγμή ως μάστιγα για τα εθνικά συστήματα υγείας κοστίζοντας ανείπωτα εκατομμύρια στα κράτη. Εδώ όμως θα κάνουμε λόγο για την παράνομη διακίνηση τσιγάρων και την εμπλοκή των ίδιων των καπνοβιομηχανιών στα λαθραία τσιγάρα.
Τρανή απόδειξη αυτού είναι το περιστατικό στον Καναδά με το μεγαλοστέλεχος καπνοβιομηχανίας, κάποιος Stan Smith, που πιάστηκε στα πράσα την ώρα που τα τσιράκια του περνούσαν παράνομα στη χώρα εκατομμύρια πακέτων της φίρμας για την οποία εργαζόταν, με τον εκτιμώμενο φόρο που θα έχανε έτσι η καναδική κυβέρνηση να υπερβαίνει το 1 δισ. δολάρια! Η παράνομη διακίνηση τσιγάρων φέρει συχνά τη σφραγίδα των ίδιων των καπνοβιομηχανιών που βάλλονται υποτίθεται από τη λαθραία εμπορία τους, τόσο από την παραγωγή δεύτερης διαλογής τσιγάρων για λαθρεμπόριο όσο από και την αναντίρρητη προμήθεια των εν λόγω πακέτων στους λαθρέμπορους…

Στοχεύοντας σε παιδιά. Το γεγονός του κατά πόσο οι καπνοβιομηχανίες ποντάρουν στο παιδικό κάπνισμα και το τι είναι διατεθειμένες να κάνουν γι’ αυτό είναι ένα θέμα για το οποίο έχουν χυθεί τόνοι μελάνης. Το ζήτημα εδώ δεν είναι μόνο οι σκοτεινές κινήσεις του κλάδου αλλά και το γεγονός ότι κρύβονται πίσω από μια απόρθητη ασπίδα μεγαλοδικηγόρων σε κάθε τέτοια κατηγορία που διατυπώνεται εναντίον τους.
Για παράδειγμα, λέγεται συχνά ότι η μασκότ της Camel, ο πανταχού παρών Joe Camel δηλαδή, στοχεύει κυρίως σε παιδικά κοινά. Παρά το γεγονός ότι η Camel Cigarettes το αρνείται αυτό σθεναρά, έρευνες έχουν δείξει ότι ο κύριος Camel είναι τόσο αναγνωρίσιμος ως ήρωας στα παιδιά όσο και ο Μίκι Μάους! Πώς απαντά η Camel στους ισχυρισμούς; Μα με γενναίες μηνύσεις φυσικά, καθώς το να κλείσει τα στόματα των επικριτών είναι προφανώς ευκολότερο από το να απαντήσει πειστικά στις κατηγορίες. Δεν είναι όμως μόνο η συγκεκριμένη φίρμα, καθώς πάμπολλες διαφημιστικές εκστρατείες συνδέονται υπογείως με το παιδικό κάπνισμα. Σε ποιον εξάλλου κλείνει το μάτι ο Άγιος Βασίλης όταν εμφανίζεται με τσιγαράκι στο χέρι;

Πείθοντας τις γυναίκες να καπνίσουν, για χάρη του φεμινισμού πάντα. Πίσω στις πρώτες μέρες του καπνίσματος, η αγορά του τσιγάρου κατακλυζόταν από άντρες. Κατάσταση απαράδεκτη προφανώς για τις καπνοβιομηχανίες, καθώς το αγοραστικό τους κοινό περιοριζόταν έτσι στο μισό. Χρειάζονταν λοιπόν έναν ήρωα για να ανατραπεί η κατάσταση, χρειάζονταν και πάλι τον Edward Bernays!
Ο οποίος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να συνδέσει το κάπνισμα με τον φεμινισμό και να ξεμπερδεύει μια και καλή. Ο τύπος άφησε λοιπόν μια είδηση να διαρρεύσει στον Τύπο, σύμφωνα με την οποία κατά τη διάρκεια μιας παρέλασης στις ΗΠΑ το 1928, κάποιες κυρίες θα άναβαν λέει τις «δάδες της ελευθερίας» διαμαρτυρόμενες για την υποβάθμιση της γυναίκας (την εποχή εκείνη απαγορευόταν διά ροπάλου να καπνίζει η γυναίκα δημόσια)! Κι έτσι το κάπνισμα ήταν πια ο βασιλικός δρόμος για τη γυναικεία ισότητα, αυτό που θα εξίσωνε γυναίκα και άντρα (προφανώς μπροστά στην αρρώστια).
Αυτό που δεν είπε όμως στον Τύπο είναι ότι οι εν λόγω σουφραζέτες ήταν πληρωμένες από την ένωση των καπνοβιομηχάνων για να καπνίσουν δημοσίως. Κι έτσι, όταν κυκλοφόρησε η φωτογραφία με τις πρωτεργάτριες του φεμινιστικού κινήματος να έχουν αναμμένα τσιγαράκια στο στόμα τους, εκατομμύρια άλλες γυναίκες έσπευσαν να τις μιμηθούν σε ένα πρωτοφανές ρεύμα ισότητας, γυναικείων διεκδικήσεων και καπνού.
Φαίνεται ότι η διαφήμιση αποδίδει μια χαρά αν είσαι έτοιμος να πουλήσεις την ψυχή σου στον Διάολο.

Υποστηρίζοντας την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι γεγονός ότι η παγκόσμια έμφαση έχει επικεντρωθεί στις καταστροφικές συνέπειες του καπνίσματος για την υγεία, αφήνοντας στο περιθώριο το άλλο καυτό θέμα: πώς και πού φτιάχνονται τα τσιγάρα. Όταν κάποιος αποφασίσει να το ερευνήσει, θα δει πως είναι εξίσου τρομακτικό με τις επιπτώσεις στην υγεία!
Ομάδα ακτιβιστών λοιπόν έσκαψε και βρήκε ότι ένα τρομακτικό ποσοστό των καπνοβιομηχανιών της Αμερικής εκμεταλλεύονταν τη βίαιη χούντα της Βιρμανίας για την παραγωγή των τσιγάρων τους, με δουλική εργασία πολιτικών και άλλων κρατουμένων, ακόμα και παιδιών (αν όχι κυρίως). Η ένωση καπνοβιομηχάνων έσπευσε να δηλώσει πως οι φάμπρικές της στη Βιρμανία έδιναν πολύτιμες δουλειές στους κατοίκους, αν και σύντομα έγινε γνωστό πως τα εν λόγω εργοστάσια πλήρωναν μόλις το 1/3 του ήδη χαμηλότατου ημερομισθίου της χώρας, με τους εργαζομένους να εξαναγκάζονται μάλιστα σε τραγικές συνθήκες εργασίας από τις καπνοβιομηχανίες και τα τσιράκια τους, τους ιθύνοντες της δικτατορίας. Η British American Tobacco, μια από τις εν λόγω φίρμες, ένιωσε προφανώς άσχημα, τα μάζεψε άρον-άρον και εγκατέλειψε νύχτα τη Βιρμανία.

Σθεναρή άρνηση να πληροφορηθεί το κοινό για τους κινδύνους του καπνίσματος. Σήμερα είναι σχεδόν παγκοσμίως γνωστό και αποδεκτό το γεγονός ότι το κάπνισμα είναι κακό για την υγεία. Το λένε εξάλλου και τα ίδια τα πακέτα! Ωστόσο, το να λες στον κόσμο ότι το προϊόν σου μπορεί να τον σκοτώσει δεν είναι ακριβώς καλή επιχειρηματική κίνηση, και αυτός είναι ο λόγος που τόσες και τόσες καπνοβιομηχανίες προσπάθησαν ενεργά να υποβαθμίσουν τις τραγικές επιπτώσεις του καπνού στην υγεία. Και όταν λέμε υποβαθμίσουν, εννοούμε να πουν ψέματα και να πληρώσουν έρευνες για το αντίθετο!
Τρανό παράδειγμα εδώ είναι το πώς προώθησαν τα «light» και τα χαμηλής περιεκτικότητας σε πίσσα τσιγάρα, ως πολύ λιγότερο επικίνδυνα και κάποιες φορές ακόμα και «υγιεινά» τσιγάρα, σε σχέση με τα στάνταρ (δηλαδή τα «αντρικά», όπως ισχυρίστηκαν) πακέτα. Κάτι που όπως αποδείχτηκε ήταν ασύστολο ψέμα! Όπως παρατήρησε μάλιστα εύστοχα ερευνητής στη μελέτη του για το θέμα, το να λες ότι τα light τσιγάρα είναι λιγότερο επικίνδυνα από τα νορμάλ είναι σαν να λες ότι το να σε χτυπήσουν με καραμπίνα στο στήθος είναι λιγότερο επικίνδυνο από το να τη φας στο πρόσωπο!
Όταν μάλιστα η αμερικανική κυβέρνηση απαίτησε από την ένωση καπνοβιομηχάνων να προβεί σε απολογητική δημόσια δήλωση, οι καπνοβιομήχανοι αντιτάχθηκαν με όλες τους τις δυνάμεις και πολέμησαν το κυβερνητικό φιρμάνι με νύχια και με δόντια, καταφέρνοντας εν πολλοίς να θάψουν το θέμα από τη δημόσια προβολή του.

Αλλάζει το κοτόπουλο

Αλλάζει το κοτόπουλοΔείτε πόσο έχουν αλλάξει τα κοτόπουλα σήμερα, σε σχέση με το 1957

Ερευνητές στον Καναδά μεγάλωσαν τρία κοτόπουλα που ανήκαν σε τρεις διαφορετικές φυλές, δημοφιλείς το 1957, το 1978, και το 2005 για να δουν ποια θα ήταν η διαφορά μεταξύ τους.

Χωρίς να δώσουν καθόλου φάρμακα ή ορμόνες στα κοτόπουλα και ταΐζοντας τα ακριβώς τα ίδια πράγματα, τα κοτόπουλα μεγάλωσαν με τρομακτικές διαφορές στο βάρος τους. Το είδος κοτόπουλου που ήταν κοινό το 1957 έφτασε τα 905 γραμμάρια, αυτό του 1978 τα 1.808 γραμμάρια και αυτό του 2005 τα 4.202 γραμμάρια, τέσσερις φορές πιο βαρύ από το κοτόπουλο του 1957.

Το μεγαλύτερο μέγεθος στο κοτόπουλο, προφανώς και παρέχει περισσότερο κρέας, ενώ το 2030 οι Αμερικανοί καταναλωτές θα τρώνε τρεις φορές περισσότερο κρέας από ότι έτρωγαν τη δεκαετία του ’50.

Σύμφωνα με τον Business Insider, ίσως αυτό εξηγεί γιατί όλα τα τρόφιμα στις ΗΠΑ έχουν γεύση κοτόπουλου.

Η γλώσσα της θεραπείας

Γνωρίζουμε περισσότερα για τις αιτίες της σωματικής-ψυχικής αρρώστιας, παρά για τις αιτίες της σωματικής-ψυχικής υγείας. Παρ όλο που τα επίσημα ιδρύματα ονομάζονται κατ ευφημισμόν  “υγείας.. κάτι”, εν τούτοις δεν γνωρίζουν και πολλά για την υγεία και οι ασχολία τους είναι κυρίως για την ασθένεια. Συγκατοικούμε παρέα με εκατομμύρια μικροοργανισμούς εχθρικούς προς την υγεία μας. Αλλά γνωρίζουμε πως ένα άτομο μπορεί να υποφέρει από μια απλή και ήπια “κρίση πεπτικού έλκους” μια διαταραχή που θεωρείται και επίσημα, ως ψυχοσωματική, όπως και οι περισσότερες συνηθισμένες, καρδιακή προσβολή, αποπληξία, καρκίνος και άλλες.

Εν τούτοις κάποιος μπορεί να συνέλθει από το πεπτικό έλκος και να μην ξανά αρρωστήσει ποτέ του. Κάποιος άλλος να έχει επανειλημμένες κρίσεις και να καταντήσει ανάπηρος, και κάποιος άλλος μπορεί να εκδηλώσει μια κεραυνοβόλο υποτροπή και να πεθάνει από την πρώτη κρίση. Η ασθένεια είναι η ίδια αλλά η έκβαση της είναι εντελώς διαφορετική, Γιατί; Δεν έχουν οι επιστήμονες καμία απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Λένε απλώς πως «άτομα μιας ορισμένης προσωπικότητας έχουν διαφορετικά είδη δυσκολίας να αντιστέκονται στην διαταραχή» Όχι και πολύ επιστημονική απάντηση έτσι;

Όλοι οι επιστήμονες, άλλοι φανερά και άλλοι κρυφά, ανάλογα με το από ποιον πληρώνονται,  λένε πλέον πως όλες οι διαταραχές ακόμη και τα λεγόμενα ατυχήματα, είναι ψυχοσωματικές. Ότι ο ψυχισμός εμπλέκεται με κάποιον τρόπο, που δεν είναι ακριβώς γνωστός, στην αιτιολογία των ποικίλων αστοχιών του συστήματος αντίστασης. Το εκπληκτικό δεν είναι αυτές οι αστοχίες του συστήματος αντίστασης, αλλά ότι το σύστημα αντίστασης λειτουργεί τόσο καλά.

Κανονικά θα έπρεπε αν είχαμε φαγωθεί ζωντανοί από σκουλήκια, βακτηρίδια, πνιγεί από τα λίπη και τους θρόμβους, διαβρωθεί από τα οξέα. Το αξιοσημείωτο δεν είναι το ότι αρρωσταίνουμε και πεθαίνουμε αλλά ότι δεν αρρωσταίνουμε πολύ συχνά και δεν πεθαίνουμε  πολύ γρήγορα. Κάποιος ή κάτι φαίνεται να ελέγχει αυτή την διαδικασία που βρίσκεται πολύ πέρα από κάθε λογική ή φανταστική εξήγηση. Η επιστήμη πάντως δεν έχει απολύτως καμία απάντηση σε αυτό.

Διάβασε ένα απόσπασμα  από βιβλίο του *Jean-Jacques CREVECOEUR και ας μην βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα, πρώτον γιατί είναι αδύνατον στην υπάρχουσα κατάσταση σου και δεύτερον γιατί θα σε ξεβολέψει πολύ από τις γνωστές σου συνήθειες που μέσα τους παραπαίεις. Απλά διάβασε και χρησιμοποίησε τις πληροφορίες ως εφαλτήριο περαιτέρω δράσης.

Είναι πιο εύκολο να βγάλει φτερά και να πετάξει ο άνθρωπος, παρά ν’ αλλάξει τις συνήθειες του. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την τάση να αντιστέκονται στις αλλαγές, να τις πολεμούν, να μην είναι δεκτικοί στις καινοτομίες καταναλώνοντας για αυτό ένα τεράστιο κομμάτι από την ενέργειά τους. Αυτό είναι γνωστό από παλιά. Ισχύει για όλους και ακόμη περισσότερο για τους επιστήμονες, που δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποδεχθούν τις νέες θεωρίες, επειδή αυτές θα αντιπροσωπεύουν πάντα απώλεια ισχύος, χρήματος και γοήτρου για εκείνους που αποτελούν το επιστημονικό κατεστημένο.
Όταν άρχισα τις σπουδές μου στις φυσικές επιστήμες ήμουν πεπεισμένος ότι θα ερχόμουν σε επαφή με την λαμπρή ομάδα των ανδρών και των γυναικών που αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στην αφιλοκερδή έρευνα της αλήθειας και της γνώσης, με απώτερο στόχο να φέρουν την ευτυχία σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Εκείνη την εποχή νόμιζα ότι η επιστημονική διαδικασία βασιζόταν αποκλειστικά σε αντικειμενικά γεγονότα και ότι οι επιστήμονες επεδίωκαν ακούραστα να αναδείξουν τις σχέσεις αιτίας και αιτιατού που παρατηρούνται ανάμεσα στους διάφορους παράγοντες. Πίστευα επίσης ότι οι ερευνητές είχαν ανοιχτό μυαλό, ήταν ανοιχτοί στον διάλογο, αναθεωρούσαν συνεχώς τις διάφορες υποθέσεις και αποδεχόντουσαν την αντιπαραβολή απόψεων.

Αφού αφιέρωσα 5 χρόνια της ζωής μου σ’ αυτόν τον κόσμο αποφάσισα να τον εγκαταλείψω, ευτυχής που είχα διαμορφωθεί με τρόπο αυστηρό και κριτικό από εξαιρετικούς δασκάλους αλλά και απογοητευμένος από την αδιαλλαξία, τη στενοκεφαλιά, τις απάτες, το κυνήγι των δημοσιεύσεων και την υποδούλωση των επιστημόνων στους χορηγούς τους. Δεν είχα υποπτευθεί, τότε, ότι στον ιατρικό κόσμο, που υποτίθεται ότι είναι στην υπηρεσία της ζωής και της υγείας, οι προστριβές ήταν ακόμη πιο σκληρές και βίαιες.
Άρχισα τότε μια σειρά μαθημάτων κατάρτισης στη γενική φιλοσοφία (μετά τη διακοπή του διδακτορικού μου στις φυσικές επιστήμες) και συγχρόνως ήμουν για δύο χρόνια ερευνητής στην παιδαγωγική. Εκείνη την εποχή, το 1984, άρχισα να ενδιαφέρομαι για την επιστημολογία της ιατρικής, δηλαδή την κριτική μελέτη της λειτουργίας της ιατρικής, των αξιωμάτων της, των μεθόδων συλλογιστικής της. Έτσι βαθμιαία εξοικειώθηκα με όλα τα είδη της ιατρικής σκέψης, από την επιστημονική ιατρική μέχρι την κινεζική ιατρική και ανάμεσά τους μια ολόκληρη σειρά θεραπειών, οι οποίες αδίκως ονομάζονται “παράλληλες ιατρικές”.

Όντας επιστήμονας, φιλόσοφος και παιδαγωγός, έχω χρησιμοποιήσει τα εργαλεία που διδάχτηκα για να συσχετίζω και να ελέγχω τη συνέπεια των διαδικασιών και των ανακοινώσεων. Κυρίως, όμως, έχω δοκιμάσει αρκετές από αυτές τις ιατρικές, γινόμενος ο ίδιος παρατηρούμενο πειραματόζωο και συγχρόνως παρατηρητής. Το συμπέρασμά μου: βιώνουμε, στην ιατρική, μια επανάσταση του ίδιου εύρους με αυτή που γνώρισε η φυσική με τον Κοπέρνικο, τον Κέπλερ και τον Γαλιλαίο κατά τον δέκατο έκτο αιώνα. Και όπως και εκείνοι οι αστρονόμοι και μαθηματικοί, έτσι και οι πρωτοπόροι αυτής της νέας προσέγγισης της υγείας και της ασθένειας υφίστανται τις χειρότερες ενοχλήσεις, τις χειρότερες κατηγορίες και τις χειρότερες απειλές.

Γιατί η ιατρική βρίσκεται σε αδιέξοδο; Στην αρχή της δεκαετίας του 1980 οι ιδιωτικές συνομιλίες μου με συναδέλφους ερευνητές στον τομέα της ιατρικής και της βιολογίας μου είχαν ήδη βάλει ψύλλους στ’ αυτιά.“Στην ιατρική, βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Το ξέρουμε μερικά χρόνια τώρα και δεν ξέρουμε προς τα πού να προσανατολίσουμε τις έρευνές μας.” Αυτές οι παρατηρήσεις αφορούσαν το σύνολο της ιατρικής έρευνας και όχι ένα μόνο μικρό απομονωμένο τομέα, δυστυχώς. Οι εκμυστηρεύσεις γινόντουσαν ανεπίσημα, μια και κανένας δεν τολμούσε να τις κοινοποιήσει ούτε στα επιστημονικά συνέδρια, από φόβο μήπως και διακοπούν αμέσως οι επιχορηγήσεις, οι απαραίτητες για να συνεχιστούν οι εργασίες στα εργαστήρια.

Έτσι, τότε, είχα πολύ αποσπασματικές πληροφορίες σχετικά με την απόγνωση, στην οποία βρισκόντουσαν οι ερευνητές στην ιατρική και τη βιολογία. Δεν καταλάβαινα όμως γιατί βρισκόντουσαν σε αδιέξοδο. Με την ευκαιρία αυτή ανακάλυψα επίσης ότι στην πλειοψηφία των επιστημόνων είχε (και έχει) επιβληθεί καθεστώς σχεδόν πλήρους απουσίας ελευθερίας στη σκέψη, την έρευνα και την έκφραση.

Έτσι, εκείνοι που υποτίθεται ότι ενσωμάτωναν όλες τις ελπίδες της ανθρωπότητας μου έδιναν ξαφνικά την εντύπωση εκφοβισμένων προλετάριων, ξεπουλημένων και στο έλεος κάποιου ιατροφαρμακευτικού βιομηχανικού συμπλέγματος, που αποφάσιζε όχι μόνο το τι είναι σωστό ή καλό για την υγεία των ατόμων, αλλά και το τι πρέπει να παραχθεί και να νομιμοποιηθεί επιστημονικά, ώστε να αυξήσει τα κολοσσιαία οφέλη τους.

Εν τω μεταξύ, πολλές στατιστικές αποδείκνυαν αυτό που οι ερευνητές συνάδελφοί μου μου είχαν ήδη ανακοινώσει. Ανάμεσα στο1970 και το1990 έχει παρατηρηθεί στατιστικά ότι αυτοί που προσβάλλονται από σοβαρές ασθένειες (καρδιαγγειακές, καρκινώδεις, εκφυλιστικές, αυτοάνοσες, κ.λ.π.) είναι κατά πέντε χρόνια νεώτεροι από παλαιότερα Κατά την ίδια περίοδο, η εκδήλωση κάποιων ασθενειών (το ετήσιο ποσοστό εμφάνισής τους), αυξήθηκε κατά 3 έως 10 φορές.
Κανένα πραγματικό φάρμακο δεν έχει βρεθεί για τον καρκίνο, το έιτζ, τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι αλλεργίες έχουν κυριολεκτικά εκραγεί μέσα σε 20 χρόνια. Τα περισσότερα από τα αντιβιοτικά είναι πλέον αναποτελεσματικά καθώς η αντίσταση των προσαρμοσμένων πια βακτηριδίων αυξάνεται! Τα εμβόλια αμφισβητούνται όλο και περισσότερο, όχι μόνο εξαιτίας των παρενεργειών τους, αλλά κυρίως εξαιτίας του ότι αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο (από τις στατιστικές που δυστυχώς αποκρύβονται από τα μάτια του μεγάλου κοινού), ότι η αποτελεσματικότητά τους είναι μόνον υποθετική. Παρά την καθαρή αύξηση των δαπανών για την υγεία, η ποιότητα της ζωής και της υγείας του ανθρώπου στις χώρες της δύσης έχει επιδεινωθεί.
Από τότε οι πολυάριθμες μελέτες μου, οι συνομιλίες μου με κάθε είδους θεραπευτές και οι προσωπικές μου εμπειρίες με έκαναν να καταλάβω γιατί η ιατρική, όπως είναι σήμερα, όχι μόνο βρίσκεται σε αδιέξοδο, αλλά επίσης και σε λάθος δρόμο. Έχω ακόμη καταλάβει ότι βασική αιτία αυτής της συλλογικής επιδείνωσης της κατάστασης υγείας στον πλανήτη είναι η μέθοδος που χρησιμοποιεί η ιατρική. Επομένως έχουμε απομακρυνθεί πολύ από τη συμβουλή που έδινε στους μαθητές του ο Ιπποκράτης: “Προ πάντων, μην βλάπτετε”…

Για να γίνει αυτό αντιληπτό, ας εξετάσουμε ποια θα μπορούσαν να είναι τα θεμέλια της σύγχρονης ιατρικής σκέψης. Θα μπορούσε κανείς να τα συνοψίσει ως εξής:

1. Η ασθένεια υπάρχει, είναι κάτι το μοιραίο που πρέπει να το εξαφανίσουμε.

2. Η ασθένεια χαρακτηρίζεται από νοσώδη συμπτώματα (πόνοι, ερυθρότητες, πυρετός, σπυριά, εξανθήματα, διάρροιες, εμετοί, κ.λπ..).

3. Η θεραπεία κάποιας ασθένειας συνίσταται στην εξαφάνιση, το συντομότερο δυνατόν, όλων αυτών των νοσωδών συμπτωμάτων, με τη βοήθεια του οπλοστασίου των φαρμάκων.

4. Η ασθένεια είναι ουσιαστικά μια φυσική πραγματικότητα που έχει επιπτώσεις σε κάποιο ιδιαίτερο όργανο του φυσικού σώματος και θεωρείται βίο-φυσικό-χημικός μηχανισμός που μπορεί να απορυθμισθεί.

5. Πολλές ασθένειες προκαλούνται από παθογόνους παράγοντες (μικρόβια, μύκητες, βακτηρίδια, ιοί), καρκινογόνους παράγοντες ή αλλεργιογόνους παράγοντες. Πρέπει επομένως να αποφύγει κανείς κάθε επαφή με αυτούς τους παράγοντες (σε αυτήν την περίπτωση κάνουμε πρόληψη). Εάν αυτό δεν είναι δυνατόν, θα προσπαθήσουμε να απομακρύνουμε ή να εξαφανίσουμε αυτούς τους παράγοντες (τότε κάνουμε θεραπεία).

6. Μερικές άλλες ασθένειες έχουν γενετική προέλευση και διαβιβάζονται από γενιά σε γενιά. Αυτό το ονομάζουμε κληρονομικότητα.

7. Εάν ολόκληρο το θεραπευτικό οπλοστάσιο αποδειχθεί ανίσχυρο ή αναποτελεσματικό, θα πρέπει τότε να αφαιρέσουμε το όργανο που έχει καταληφθεί από την ασθένεια, επιτρέποντας έτσι στον ασθενή να επιζήσει.

Οι επιστημολόγοι αποκαλούν αυτό το είδος απαρίθμησης βασικά αξιώματα κάποιας θεωρίας ή πρακτικής. Θα αντιπαρατεθώ σε αυτά τα αξιώματα, ελέγχοντας την εσωτερική τους συνέπεια και παραθέτοντας παρατηρήσεις, που είναι μεν υπαρκτές, αλλά που συχνά δόλια και σκόπιμα, τις αρνούνται οι ερευνητές.

Η ασθένεια δεν είναι πια αυτό που ήταν: Εάν η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική; Και εάν τα φαινόμενα παραπλανούν; Και εάν υπάρχει η πιθανότητα, αντιστρέφοντας τα αξιώματα, να εξηγηθούν καλύτερα τα αποτελέσματα όλων εκείνων των “παράλληλων” προσεγγίσεων, από τις οποίες επωφελούνται εκατομμύρια ασθενών και οι οποίες δεν έχουν αναγνωριστεί από την επίσημη επιστημονική ιατρική;

Σας προσκαλώ να εξερευνήσετε μαζί μου αυτήν την αντίθετη άποψη και να την δεχτείτε ως μια υπόθεση εργασίας για σκέψη και έρευνα και όχι ως μια οριστική αλήθεια. Και εάν κάτι από αυτά που εγώ διαισθάνομαι λέει κάτι μέσα σας, σας προσκαλώ να μην παραμείνετε στην απλή ανάγνωση του άρθρου αλλά να ερευνήσετε το θέμα, εμβαθύνοντας. Ας το γλεντήσουμε, λοιπόν, ξαναγράφοντας τα κλασικά αξιώματα της ιατρικής μου

Νέο αξίωμα αρ. 1: Η ασθένεια δεν υπάρχει, δεν είναι κάτι το μοιραίο και αναπόφευκτο και δεν είναι απαραίτητο να την εξαφανίσουμε.

Σύμφωνα με πολλές παραδοσιακές αντιλήψεις, η ασθένεια δεν υπάρχει. Μόνο ο ασθενής υπάρχει και σε αυτόν πρέπει να επικεντρωθεί η προσοχή του γιατρού ή του θεραπευτή. Επιπροσθέτως, και αυτό θα τον αποδείξουμε αργότερα, η “ασθένεια” είναι σημάδι ανισορροπίας που προέρχεται, τις περισσότερες φορές, από τη συμπεριφορά του ασθενή, συνειδητή ή ασυνείδητη· επομένως δεν είναι μοιραία και αναπόφευκτη (εκτός εάν θεωρήσει κανείς ότι το ασυνείδητο είναι κάτι το μοιραίο και αναπόφευκτο).

Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, τα συμπτώματα είναι οι ορατές ενδείξεις μιας φυσικής ή ψυχικής ανισορροπίας, η οποία είναι μη ορατή. Τα συμπτώματα επομένως δεν είναι αυτή καθ αυτήν η ανισορροπία. Για να το καταλάβουμε αυτό, ας πάρουμε μια πρώτη μεταφορά. Ας συγκρίνουμε το σώμα μας (φυσικό όχημα) με ένα αμάξι (αυτοκίνητο όχημα). Όταν ελαττωθεί το νερό του ψυγείου ή το λάδι του κινητήρα, αυτό δεν γίνεται αμέσως αντιληπτό. Εντούτοις, η ανισορροπία υπάρχει ήδη εκεί, μόνο που δεν μπορούμε ούτε να την δούμε ούτε να την ακούσουμε.

Είναι αυτό που θα αποκαλέσουμε πραγματική ασθένεια. Όταν η υπερθέρμανση του κινητήρα υπερβεί το όριο, κάποια κομμάτια (που έχουν προβλεφθεί γι’ αυτό το σκοπό) θα σπάσουν (βαλβίδα, εύκαμπτος, κ.λ.π.), απελευθερώνοντας αμέσως πολύ ατμό! Αυτή είναι η στιγμή κατά την οποία τα πράγματα φανερώνονται, γίνονται ορατά. Αυτά είναι τα συμπτώματα. Η εκτόνωση του ατμού δεν είναι σε καμία περίπτωση η ασθένεια του αυτοκινήτου: πρόκειται για μια διαδικασία που δημιουργήθηκε (σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής) για να επιτρέψει στην υπερπίεση να εξαφανιστεί, έτσι ώστε το σύστημα να επιστρέψει στην ισορροπία και την κανονικότητα.

Για να μην φτάσουν τα πράγματα σ’ αυτό το σημείο, οι κατασκευαστές αυτοκίνητων έχουν εφεύρει έναν άλλο μηχανισμό: τοποθετούν φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου του αυτοκινήτου. Μόλις υπάρξει κίνδυνος να μην εξασφαλίζεται, να μην γίνεται σεβαστή ή να μην ικανοποιείται κάποια θεμελιώδης ανάγκη, το λαμπάκι ανάβει, προσκαλώντας τον οδηγό να εξετάσει την κατάσταση και να την διορθώσει. Σε μια τέτοια περίπτωση τι θα λέγατε για τον μηχανικό που θα σας συμβούλευε να ξεβιδώσετε – ή να σπάσετε – το αναμμένο λαμπάκι;

Εντούτοις, αυτό κάνει η επιστημονική ιατρική εδώ και δεκαετίες: εξ ορισμού, θεωρεί ότι τα συμπτώματα είναι κακά και πρέπει να εξαφανιστούν. Αλλά γιατί θα πρέπει να τα εξαφανίζουμε συστηματικά, αφού εάν εξετάσουμε το νόημα του μηνύματος που στέλνουν, προσδιορίσουμε τι είναι αυτό που προκάλεσε την ανισορροπία και αποκαταστήσουμε την αρχική αρμονία, το φως στο ενδεικτικό λαμπάκι θα σβήσει από μόνο του;

Εάν αλλάξετε την άποψή σας σχετικά με τα συμπτώματα και τα δείτε ως συμμάχους που σας φέρνουν πολύτιμες πληροφορίες (που θα πρέπει να αποκωδικοποιηθούν), δεν θα συγχέετε ποτέ πια την ασθένεια (την ανισορροπία που συμβαίνει αθόρυβα) με την διαδικασία της θεραπείας της (τα συμπτώματα που μερικές φορές φανερώνονται θορυβωδώς).

Νέο αξίωμα αρ. 2: Όταν εμφανίζονται συμπτώματα (πόνοι, ερυθήματα, πυρετός, σπυριά, εξανθήματα, διάρροιες, εμετοί, κ.λπ.), αυτό είναι σημάδι ότι το σώμα αρχίζει να αποκαθιστά την ισορροπία του.

Έχω συναντήσει αυτήν την σύλληψη τόσο στην ομοιοπαθητική, τον βελονισμό, την οστεοπαθητική, όσο και στη Νέα Ιατρική του γιατρού Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Γερμανία), στην Ολιστική Βιολογία των Ζωντανών Υπάρξεων του γιατρού Κλωντ Σαμπά (Γαλλία) και σε άλλες ακόμη προσεγγίσεις. Για να το κατανοήσουμε αυτό, ας πάρουμε μια δεύτερη πολύ απλή μεταφορά. Ας συγκρίνουμε το σώμα μας (το ζωντανό) με ένα σπίτι (κατοικημένο). Η ζωή στο σπίτι παράγει κανονικά μια κάποια ποσότητα σκουπιδιών, καθημερινώς.

Φανταστείτε ότι κάποιος δημοτικός νόμος σας απαγορεύει να βγάλετε τον σκουπιδοτενεκέ σας στο πεζοδρόμιο μέχρι να έρθει νεότερη διαταγή. Αποφασίζετε τότε να τα αποθηκεύσετε μέσα σε ένα δωμάτιο. Μερικές εβδομάδες αργότερα, και ενώ η απαγόρευση πάντα ισχύει, ένα δεύτερο και μετά ένα τρίτο δωμάτιο χρησιμοποιείται για τα σκουπίδια, που προκαλούν μια όλο και περισσότερο αφόρητη μυρωδιά στο εσωτερικό του σπιτιού. Σε αυτό το στάδιο, μπορούμε να πούμε ότι το σπίτι σας έχει χάσει την ισορροπία του, την αρμονία του: είναι μολυσμένο και δηλητηριασμένο.

Μην αντέχοντας πια, ας φανταστούμε ότι αποφασίζετε να βγάλετε έξω τους σκουπιδοτενεκέδες σας, παρά την απαγόρευση. Κάνοντάς το αυτό εκδηλώνετε τη θέλησή σας να αποκαταστήσετε την ισορροπία μέσα στο σπίτι, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Αρχίζει λοιπόν το σπίτι να επανέρχεται σε κατάσταση υγείας… Όμως, οι γείτονές σας ή η δημοτική αστυνομία δεν το βλέπουν καθόλου με το ίδιο μάτι: σύντομα, κάποιοι επεμβαίνουν και όχι μόνο επαναφέρουν τους σκουπιδοτενεκέδες μέσα στο σπίτι σας, αλλά επιπλέον καρφώνουν μερικές σανίδες στις πόρτες και στα παράθυρα του ισογείου, για να σας αποθαρρύνουν από το να επαναλάβετε την πράξη σας.

Για να επιστρέψουμε στο σώμα, κατά την περίοδο που η ανισορροπία εγκαθίσταται μέσα μας βαθμιαία (επώαση της μόλυνσης, συσσώρευση τοξινών, ανάπτυξη κάποιου όγκου, εκφυλισμός κάποιου οργάνου, μυός ή του αίματος, κ.λ.π.), η ασθένεια είναι αθόρυβη, ανώδυνη, α-συμπτωματική. Κάποιοι μιλούν για ψυχρή ασθένεια.

Αντιθέτως, όταν το σώμα “αποφασίσει” (θα δούμε αργότερα το γιατί) να αποκαταστήσει την ισορροπία του, θα προσπαθήσει να ξεφορτωθεί τη μόλυνση ή τις τοξίνες, να αποσυνθέσει τον όγκο ή να επισκευάσει το όργανο που έχει προσβληθεί, τον μυ ή το αίμα. Σε αυτήν την περίπτωση, το σώμα βγάζει τους σκουπιδοτενεκέδες του (πυρετός, σπυριά, εξανθήματα κ.λπ.). Η ασθένεια αρχίζει να “μιλάει”, εμφανίζονται πόνοι, εκδηλώνονται συμπτώματα. Αυτή είναι η θερμή ασθένεια

Η εμφάνιση των συμπτωμάτων είναι σημάδι ότι το σώμα αρχίζει να αποκαθιστά την ισορροπία του. Αυτό που εκπλήσσει και προκαλεί σύγχυση με αυτήν την άποψη, είναι ότι αυτό που αποκαλούμε «ασθένεια» θα πρέπει σχεδόν πάντα να ερμηνεύεται ως αρχή της θεραπείας. Όμως, κάνουμε το ανάποδο.

Νέο αξίωμα αριθμ. 3: Η θεραπεία μιας ασθένειας συνίσταται στο να ακούσουμε τα συμπτώματά της και να τα δούμε σαν ενδεικτικές πινακίδες του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε για να θεραπευθούμε.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο, φαίνεται καθαρά ότι το αξίωμα αυτό είναι η λογική συνέπεια της άποψης που αναπτύχθηκε στο αξίωμα αριθμό. 2. Τα συμπτώματα, όχι μόνο είναι οι σκουπιδοτενεκέδες που το σώμα προσπαθεί να εκκενώνει τακτικά για να βρει την ισορροπία του, αλλά συγχρόνως μας δείχνουν και αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε για να βοηθήσουμε τον οργανισμό να επιτύχει πλήρως αυτήν την ισορροπία.

Εάν δεν έχουμε καθόλου υπερένταση, εάν το επίπεδο ζωτικής ενέργειας μέσα μας είναι υψηλό, πιθανώς το σώμα μας θα έχει αρκετές δυνάμεις για να βγάλει έξω μόνο του όλους τους σκουπιδοτενεκέδες του, όποτε θα του είναι απαραίτητο. Όμως συχνά είναι κουρασμένο.

Αρχίζει επομένως την εργασία, βγάζει έξω τους πρώτους σκουπιδοτενεκέδες, αλλά δεν προλαβαίνει να τους βγάλει όλους. Σε αυτήν την περίπτωση, όλα συμβαίνουν σαν η ταχύτητα με την οποία γίνεται η εκκένωση να ήταν πολύ μικρή σε σχέση με την ταχύτητα με την οποία γεμίζει με νέους σκουπιδοτενεκέδες. Αυτή είναι η κατάσταση που ονομάζουμε χρόνια ασθένεια, η οποία δεν σταματάει να εκφράζεται και ψάχνει την ισορροπία που δεν επιτυγχάνεται ποτέ.

Ο θεραπευτής ή ο ασθενής που το αντιλαμβάνεται αυτό, θα προσπαθήσει τότε να αφουγκραστεί τα συμπτώματα και θα ξεκινήσει μια διαδικασία που θα αποσκοπεί να φέρει στον οργανισμό πρόσθετη ενέργεια ώστε να επιταχύνει και να αυξήσει την έκφραση των συμπτωμάτων (δηλαδή την εκκένωση των σκουπιδοτενεκέδων). Αυτό κάνει και η ομοιοπαθητική (ορίζοντας μια θεραπεία που προκαλεί στο άτομο τα ίδια συμπτώματα με εκείνα που επιδιώκει να απομακρύνει), ο βελονισμός (ελευθερώνοντας τα ενεργειακά κυκλώματα και με αυτό τον τρόπο επιτρέποντας να επιταχυνθούν οι διεργασίες επαν-εξισορρόπησης), η οστεοπαθητική (απελευθερώνοντας τις λειτουργικές ή οργανικές εμπλοκές), η νηστεία και η ανάπαυση (βάζοντας περισσότερη ενέργεια στη διάθεση του σώματος ώστε αυτό να μπορέσει να καθαριστεί) κ.λ.π.

Η ιατρική, επιχειρώντας να εξαφανίσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τα συμπτώματα, όχι μόνο στερείται ουσιαστικών πληροφοριών για την φυσική και βαθιά θεραπεία του ασθενούντος ατόμου, αλλά επιπλέον απομακρύνεται από τη σοφία που βασίζεται στο να αφουγκράζεσαι τη φύση, στρεφόμενη όλο και περισσότερο προς την έπαρση και την αλαζονεία μιας εκλογικευμένης γνώσης, αποσυνδεδεμένης από το οφθαμνοφανές.

Νέο αξίωμα αριθμ. 4: Η ασθένεια είναι κάτι το πολυδιάστατο, και συνδέεται με μια περίπλοκη και συστημική πραγματικότητα στοιχείων, που βρίσκονται σε μόνιμη αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

Η ιατρική είναι βασισμένη σε ένα διπλό αξίωμα που στηρίζεται στο διαχωρισμό του σωματικού από το ψυχικό. Πρώτον, θεωρεί ότι εάν ένα φαινόμενο εκδηλώνεται στο σωματικό επίπεδο, αυτό συμβαίνει επειδή είναι φαινόμενο που αφορά το σώμα. Δεύτερον, όταν έχει προσβληθεί ένα συγκεκριμένο όργανο, ως αιτία θεωρείται η κακή λειτουργία του οργάνου.

Όμως, στην καθημερινή μας εμπειρία παρατηρούμε ότι μια άσχημη ψυχολογική κατάσταση, μια άσχημα βιωμένη διαπροσωπική σύγκρουση, η απώλεια του νοήματος της ζωής, ένα φιλοσοφικό δίλημμα, η υπερένταση της καθημερινής ζωής, όλα αυτά, επηρεάζουν έντονα την σωματική μας υγεία. Αντιστρόφως, σωματικές διαταραχές μπορούν να μας εμποδίσουν να αισθανόμαστε καλά μέσα μας, μπορεί να μας κάνουν να χάσουμε την πίστη μας ή να μας κατακρημνίσουν σε βαθιά κρίση. Το να προσπαθείς να θεραπεύσεις κάποιον άνθρωπο διαχωρίζοντας την σωματική, την ψυχική, την κοινωνική και την πνευματική του διάσταση, μου φαίνεται ότι προέρχεται από αδυναμία αντίληψης που είναι αναποτελεσματική αλλά και επιβλαβής. Δηλαδή το σωματικό επηρεάζει το ψυχικό, όπως και το ψυχικό επηρεάζει το σωματικό.

Επιπλέον, ακόμα και αν περιοριστούμε αυστηρά στη σωματική σφαίρα, η κινεζική ιατρική, η ομοιοπαθητική, η οστεοπαθητική αλλά ακόμη και άλλοι κλάδοι όπως η ορθοδοντική, η (etiopathie), η ολιστική ιατρική, μας έχουν δείξει ότι η ανισορροπία κάποιου ιδιαίτερου οργάνου, προκαλείται συχνά από την ανισορροπία κάποιου άλλου οργάνου. Δεν είναι σπάνιο το γεγονός, οι ιγμορίτιδες να θεραπεύονται απελευθερώνοντας τις τοξίνες τους στο συκώτι, ο πόνος της ράχης να ανακουφίζεται με ξεμπλοκάρισμα των εντέρων, οι πονοκέφαλοι να εξαλείφονται με ανάταξη του κόκκυγα ή τα προβλήματα των γονάτων να ρυθμίζονται με αναπροσαρμογή του κλεισίματος των σαγονιών.

Και πάλι, δεν πρόκειται να βρούμε την λύση στο πρόβλημα επιτιθέμενοι στο ίδιο το όργανο. Θα ήταν περισσότερο πρόσφορο να επανεισαγάγουμε στην ιατρική την ολιστική και συστημική θεώρηση ώστε να μπορέσουμε να ενεργήσουμε πιο αποτελεσματικά.

Νέο αξίωμα αριθμ. 5: Οι παθογόνοι παράγοντες δεν είναι εχθροί της υγείας, αλλά σύμμαχοί της. Οι καρκινογόνοι παράγοντες δεν είναι υπεύθυνοι για τον καρκίνο (εκτός από το 1% των περιπτώσεων). Αλλεργιογόνοι παράγοντες δεν υπάρχουν.

Θα χρειαζόμουν πολύ περισσότερο χώρο για να τα αποδείξω αυτά με επιστημονικό και λεπτομερή τρόπο. Στη συνέχεια, όμως, όταν θα ασχοληθώ με τις εργασίες του γιατρού Χάμερ και του γιατρού Σαμπά, θα καταλάβετε καλύτερα γιατί το αξίωμα αυτό αποτελεί λογική συνέπεια της θεώρησης για την υγεία και την ασθένεια που παρουσιάζεται στο άρθρο αυτό.

Προς το παρόν, ας χρησιμοποιήσουμε μια τρίτη μεταφορά. Όταν συμβαίνει ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, στον τόπο του ατυχήματος παρατηρείται συχνά η παρουσία αστυνομικών, χωροφυλάκων, οδηγών ασθενοφόρου, πυροσβεστών ή γιατρών. Αυτό είναι γεγονός. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις συχνά καλούνται δημοσιογράφοι για να καλύψουν το γεγονός. Γενικά, εκτός και αν έχουν ιδιαίτερες πηγές πληροφοριών, οι ανταποκριτές φθάνουν μετά το ατύχημα και μετά τις δυνάμεις της αστυνομίας και των πρώτων βοηθειών.

Εάν δεν γνώριζαν την πραγματικότητα, παρατηρώντας κάθε φορά το ίδιο πράγμα, οι δημοσιογράφοι θα μπορούσαν να συμπεράνουν, με καλή πίστη, ότι οι αστυνομικοί, οι χωροφύλακες, οι οδηγοί ασθενοφόρου, οι πυροσβέστες και οι γιατροί είναι η αιτία όλων των ατυχημάτων που συμβαίνουν στους δρόμους ! Και στατιστικά, μια και θα βασίζονταν μόνο στις εκ των υστέρων παρατηρήσεις τους, θα είχαν σχεδόν πάντα δίκιο !

Φυσικά, θα μου πείτε ότι αυτό είναι ένα χονδροειδές σφάλμα λογικής, εφόσον το ατύχημα έχει προηγηθεί της άφιξης των πρώτων βοηθειών, και όχι το αντίστροφο. Φανταστείτε για μια στιγμή ότι το ίδιο συμβαίνει και με αυτό που αποκαλούμε ασθένεια. Ξέρουμε ήδη ότι όταν εμφανίζεται κάποιο σύμπτωμα, γεγονός που θεωρείται ότι αποτελεί την αρχή της ασθένειας, στην πραγματικότητα αρχίζει η διαδικασία του καθαρισμού, της επαν-εξισορρόπησης και της θεραπείας ( εάν το σώμα μας δεν έχει αρκετή ενέργεια για να βρει εντελώς την ισορροπία του, εξαντλείται μέσα σε αυτήν την προσπάθεια και δεν εκπληρώνεται ποτέ η θεραπεία του. Αυτή είναι και μια από τις αιτίες για τις οποίες πεθαίνουμε εξαιτίας της “ασθένειας”).

Το οποίο σημαίνει ότι όταν αρχίζει να φαίνεται κάτι (στο μεταφορικό παράδειγμα του σπιτιού, η έξοδος των σκουπιδοτενεκέδων), αυτό γίνεται επειδή πολλά αόρατα πράγματα έχουν συμβεί ήδη προηγουμένως (η συσσώρευση των σκουπιδοτενεκέδων στο εσωτερικό του σπιτιού). Μερικοί ερευνητές αναγνωρισμένοι για την αποτελεσματικότητά τους ως θεραπευτές, έχουν αποδείξει ότι οι ιοί, τα βακτηρίδια και οι μύκητες κινητοποιούνται από το σώμα (με διαταγή του εγκεφάλου) τη στιγμή που αρχίζει η επανεξισορρόπηση, για να βοηθήσουν να εκπληρωθεί η διαδικασία. Είτε για να φέρουν υλικά για να επανοικοδομήσουν τα κύτταρα που βλάπτονται, είτε για να εκκενώσουν τα κύτταρα που αχρηστεύονται.

Προφανώς, εάν η αρχική ανισορροπία (ψυχρή και μη ορατή φάση της ασθένειας) υπήρξε υπερβολικά βαθιά, μακρά ή/και υπερβολικά έντονη, ο καθαρισμός θα είναι τόσο βίαιος και τόσο έντονος που μπορεί να σπάσει τη ζωτικής σημασίας ισορροπία του οργανισμού και να προκαλέσει το θάνατό του. Αλλά, βασικά, καθώς οι ασθένειες δεν είναι ασθένειες, και καθώς οι παράγοντες που αποκαλούνται μολυσματικοί εμφανίζονται τη στιγμή της διαδικασίας της θεραπείας, ολόκληρη η θεωρία του Παστέρ καταρρέει προς όφελος μιας πολύ πιο δυναμικής θεώρησης, που έχει ως στόχο μάλλον την ενίσχυση του εδάφους και της ισορροπίας, παρά την εξαφάνιση των παραγόντων καθαρισμού (ιοί) ή ανοικοδόμησης (μύκητες και βακτηρίδια).

Όσον αφορά τους καρκινογόνους παράγοντες, διάφορες έρευνες έχουν δείξει ότι μόνο στο 1% των περιπτώσεων οι καρκίνοι προκλήθηκαν από αυτούς. Είναι η περίπτωση της έκθεσης σε ραδιενέργεια ή σε κάποιες πολύ τοξικές ουσίες σε ισχυρή δόση. Αντιθέτως, το 99% των άλλων καρκίνων οφείλονται σε παράγοντες έντονου στρες (βίαια ψυχολογικά σοκ που βιώνονται, χωρίς να εκφράζονται βιολογικά – οργανικά), συνδέονται δε συχνά με έντονες εσωτερικές συγκρούσεις που δεν έχουν λυθεί ψυχολογικά. Ο γιατρός Χάμερ ήταν ο πρώτος που το έδειξε αυτό με επιστημονικό τρόπο, σε περισσότερες από 8.000 περιπτώσεις καρκίνου. Η αξία του έγκειται στο ότι μπόρεσε να δείξει ότι η ανάπτυξη του καρκίνου έγινε σύμφωνα με κάποιους πολύ ακριβείς και αμετάβλητους νόμους. Θα το δούμε αυτό αργότερα.

Τελικά, οι αλλεργιογόνοι παράγοντες είναι δημιούργημα της φαντασίας, ανάλογο με εκείνο που θέλει τους αστυνομικούς και τους άλλους να προκαλούν τα ατυχήματα. Όλες οι αλλεργίες, χωρίς εξαίρεση, είναι στην πραγματικότητα διαδικασία θεραπείας μιας τεράστιας εσωτερικής σύγκρουσης αποχωρισμού (αφού είναι κάτι που εκδηλώνεται: σπυριά, δερματικά εξανθήματα, αναπνευστικές δυσκολίες).

Νέο αξίωμα αριθμ. 6: Η γενετική αντανακλά την κατάσταση της υγείας του σώματος και δεν είναι η υγεία αυτή που αντανακλά την γενετική αιτιοκρατία (γενετικό ντετερμινισμό).

Εδώ, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για μια ακόμη φορά, τη μεταφορά μας για τα ατυχήματα αυτοκινήτου που προκαλούνται από τους αστυνομικούς και τους συνεργούς τους. Πράγματι, γενετιστές που διαφωνούν με τις επικρατούσες θεωρίες της γενετικής, έχουν ανακαλύψει ότι ο γενετικός χάρτης μας μεταβάλλεται συνεχώς, εξαιτίας θετικών ή αρνητικών αγχωτικών καταστάσεων που βιώνουμε σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Σύμφωνα με την ίδια αρχή, που ισχύει και στο προηγούμενο αξίωμα, η αγχωτική κατάσταση, το στρες είναι αυτό που προηγείται. Αυτό προκαλεί μια λίγο πολύ βαθιά και διαρκή ανισορροπία στον οργανισμό και στο άτομο. Τότε γίνεται μια γενετική αλλαγή για να απεικονισθούν τα νέα δεδομένα της κατάστασής μας, μέσα στη δομή του DNA μας. Αυτό μοιάζει σαν η γενετική κληρονομιά μας να έχει αναλάβει ως αποστολή την παράδοση, την απομνημόνευση όλης της ιστορίας μας, για να διαβιβάσει την πληροφορία, στο μέλλον του ατόμου και του είδους του.

Το να πιστεύουμε επομένως ότι το συγκεκριμένο χρωμόσωμα είναι υπεύθυνο για την συγκεκριμένη ασθένεια είναι, για μια φορά ακόμα, σα να διαβάζουμε αντίστροφα την χρονική αλυσίδα των γεγονότων. Επομένως το να συμπεραίνουμε ότι αντικαθιστώντας κάποιο «παθογόνο» χρωμόσωμα με ένα «υγιές» μπορούμε να εξαφανίσουμε την ασθένεια, είναι σα να λέμε ότι, καταστρέφοντας τη φωτογραφία (τη μνήμη) κάποιου ατυχήματος, ακυρώνεται το ατύχημα ή επισκευάζεται η ζημιά. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι με παρόμοιο συλλογισμό οι γενετιστές, που μας υπόσχονται θαύματα (όπως άλλοι έκαναν με τον καρκίνο σαράντα χρόνια νωρίτερα), εμπλέκονται σε μια νέα μορφή αναθεωρητισμού, σχετικά με τα κύτταρα όμως αυτή τη φορά: “Εάν σβήσω τη μνήμη κάποιου γεγονότος, σβήνω το γεγονός.” Αυτή είναι η βάση στην οποία στηρίζονται οι επενδύσεις δισεκατομμυρίων που γίνονται σήμερα στην γενετική…

Νέο αξίωμα αριθμ. 7: Δεν σώζεται η ζωή του ασθενούς αφαιρώντας του ένα όργανο.

Διαβάζοντας αυτό το τελευταίο αξίωμα, σε συνδυασμό με όλα τα προηγούμενα, θα καταλάβετε ότι αυτό που ευρέως αποκαλείται ασθένεια δεν είναι παρά η έκφραση μιας ανισορροπίας (μη ορατή διαδικασία) που προσπαθεί να επανέλθει σε ισορροπία (ορατή διαδικασία). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το όργανο πρέπει να θεωρείται μόνο ως το σημείο εκδήλωσης, μέσα από το οποίο προσπαθεί να εκφραστεί, η διαδικασία της θεραπείας. Σε καμία περίπτωση, δεν είναι η πρωταρχική αιτία! Η αιτία, αυτό το είδαμε ήδη, είναι η εσωτερική σύγκρουση, το έντονο στρες, το οποίο όταν λυθεί, ξεπεραστεί, επιτρέπει τη θεραπεία.

Όταν αφαιρούμε το όργανο, δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να αφαιρούμε ένα σημείο εκδήλωσης της ασθένειας. Και εάν η εσωτερική σύγκρουση μένει ακόμη ενεργή, ο οργανισμός θα βρει άλλα σημεία συνήθως γειτονικά, για να συνεχίσει να εκδηλώνει αυτό που έχει ανάγκη να εκδηλώσει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιες γυναίκες, αφού υποβλήθηκαν σε ολική αφαίρεση στήθους, παρουσιάζουν γάγγλια ενώ άλλες όχι. Οι πρώτες δεν έχουν ακόμη λύσει το στρες που είναι υπεύθυνο για τον καρκίνο τους, και γι’ αυτό συνεχίζουν να έχουν συμπτώματα.

Αυτά τα επτά νέα αξιώματα που σας προτείνω να σκεφτείτε, είναι αποτέλεσμα δικής μου σύνθεσης, μετά από 15 χρόνια ενασχόλησής μου, σε βάθος, με τις παραδοσιακές και τις διάφορες ολιστικές ιατρικές. Με ενέπνευσαν επίσης οι ανακαλύψεις που έκαναν επιστήμονες που είχαν το θάρρος να βγουν από την πεπατημένη της μοναδικής κυρίαρχης και ολοκληρωτικής σκέψης που είναι διαδεδομένη στην επιστημονική κοινότητα. Θα μπορούσα να παρουσιάσω τις εργασίες πολλών ερευνητών, αλλά θα περιοριστώ, στα πλαίσια αυτού του άρθρου, στις εργασίες του γιατρού Χάμερ (Γερμανία) και του γιατρού Σαμπά (Γαλλία).

Η νέα ιατρική του γιατρού Χάμερ: Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς. Χάρις στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών. Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής. Ο Χάμερ γι αυτή του την ανακάλυψη φυλακίστηκε.
Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής:
«Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια»
Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.
Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης. Ο καρκίνος των πνευμόνων στη έντονο φόβο του θανάτου. Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό). Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται). Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας). Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.
Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι φανταστικό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση – εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Για να το πούμε και αλλιώς, όσο η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία. Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο …

Έτσι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ιατρικοί φάκελοι θεραπειών έχουν σχηματιστεί και συγκεντρωθεί από τον γιατρό Χάμερ και τους διαδόχους του. Μέσα σε αυτούς τους φακέλους, απαριθμούνται πολλές αποθεραπείες τις οποίες η επίσημη ιατρική χαρακτηρίζει ως “αυθόρμητες, ανεξήγητες ή αξιοθαύμαστες”: έτσι, ανιχνεύσεις (με σκάνερ), αναλύσεις αίματος, ακτινογραφίες, υποβολές εκθέσεων που έγιναν σε νοσοκομεία, αποδεικνύουν ότι ασθενείς έχουν θεραπευθεί εντελώς από καρκίνους, λευχαιμίες, σκληρύνσεις κατά πλάκας, μυοπάθειες, διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες, κωφώσεις, σοβαρές διαταραχές της όρασης, ψωριάσεις, αλλεργίες, κ.λπ., χωρίς να προσφύγουν στη χημειοθεραπεία, την ακτινοθεραπεία, τη χειρουργική επέμβαση ή άλλες κλασικές θεραπείες που ορίζονται από την ιατρική.

Και όμως, πολλοί από αυτούς ήταν καταδικασμένοι από την επίσημη ιατρική, που είχε βεβαιώσει ότι ήταν ανίατοι, ότι θα πεθάνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια μιας από τις αναρίθμητες δίκες εναντίον του γιατρού Χάμερ στις οποίες ενάγων ήταν ο ιατρικός σύλλογος, ο δικηγόρος του Χάμερ είχε ζητήσει από το δικαστήριο να συγκρίνει το ποσοστό, σε εθνική κλίμακα, όσων επέζησαν από καρκίνο, με το ποσοστό όσων επέζησαν από καρκίνο ανάμεσα στους ασθενείς του πελάτη του (λαμβάνοντας υπόψη ότι μερικοί από αυτούς είχαν απευθυνθεί σ’ αυτόν, μερικές φορές στο τελευταίο τους στάδιο, απελπισμένοι, αφού είχαν δοκιμάσει τα πάντα). Αυτή η σύγκριση παρουσίασε με περιφανή τρόπο την ανωτερότητα της προσέγγισής του Χάμερ, σε σχέση με την προσέγγιση της επιστημονικής ιατρικής και ολόκληρου του οπλοστασίου της: 95% επιβίωση για περισσότερα από 5 χρόνια για τον Χάμερ, απέναντι στο 30% κατά μέσο όρο, σε εθνική κλίμακα στη Γερμανία. (Χωρίς σχόλιο…! Αλλά θα το πω, οι φαρμακοβιομηχανίες πως θα πουλάνε τα δηλητήρια τους;)

Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των «εσωτερικών συγκρούσεων» Εάν σταματούσα εδώ την παρουσίασή μου, θα σας άφηνα πιθανώς αμήχανους και με πολλές αμφιβολίες. Εάν δεν καταλάβουμε σε τι πραγματικά χρησιμεύει η ασθένεια, από βιολογική άποψη, οι θεραπείες μπορεί να φανούν μαγικές. Για να το καταλάβουμε αυτό, ο γιατρός Χάμερ έδωσε πρώτα-πρώτα ένα παράδειγμα παρμένο από την ζωική βιολογία: αυτό μιας αλεπούς που βρέθηκε σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την επιβίωσή της.

Ας φανταστούμε ότι μια αλεπού δεν έχει καταφέρει να πιάσει την παραμικρή λεία εδώ και τρεις μέρες. Βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την σωματική της επιβίωση, όταν επιτέλους, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ένα μικρό κουνέλι που περνάει από εκεί. Τη στιγμή που ετοιμάζεται να το δαγκώσει, να το ξεσκίσει, να το φάει, η αλεπού ακούει έναν από τους χειρότερους εχθρούς της να πλησιάζει: τον κυνηγό.

Και τώρα η αλεπού μας βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα, ανάμεσα σε δύο απειλές: εάν φάει το γεύμα της, για να ικανοποιήσει την ανάγκη της για τροφή, κινδυνεύει να σκοτωθεί με την κοιλιά γεμάτη · εάν το σκάσει, αφήνοντας τη λεία της, κινδυνεύει ίσως να πεθάνει της πείνας λίγο αργότερα. Για να βγει από αυτό το δίλημμα, αποφασίζει να καταπιεί ολόκληρο το πόδι του κουνελιού και να φύγει μακριά.

Εκείνη την στιγμή, ένας άλλος κίνδυνος απειλεί την αλεπού: κινδυνεύει να πεθάνει από απόφραξη εντέρου, επειδή αυτό το ολόκληρο πόδι δεν μπορεί ούτε να ξανανεβεί από το στομάχι, ούτε να συνεχίσει τη διαδρομή του μέσα στο έντερο. Βρισκόμαστε, λέει ο Χάμερ, μπροστά σε μια έντονη και βίαιη εσωτερική σύγκρουση που σχετίζεται με την ανάγκη να χωνευτεί κάτι. Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί την τέλεια λύση που θα εξασφαλίσει την επιβίωση του ατόμου: ενεργοποιεί ένα πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων στα τοιχώματα του στομαχιού. Στόχος: η χώνεψη του ποδιού που έχει σφηνώσει στο στομάχι, να γίνει πέντε φορές πιο γρήγορα και πέντε φορές καλύτερα.

Όσο ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, ο εγκέφαλος συνεχίζει να διατάζει την παραγωγή αυτών των πεπτικών υπερκυττάρων που έχουν σαφώς ανώτερες επιδόσεις από τα κανονικά. Αλλά μόλις το πόδι χωνευθεί εντελώς, μια διαδικασία βιοανάδρασης ενημερώνει τον εγκέφαλο ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί. Στη στιγμή ο εγκέφαλος βάζει τέλος στο πρόγραμμα της παραγωγής και δίνει διαταγή να εξαλειφθούν αυτά τα υπερκύτταρα, που θα απέβαιναν επικίνδυνα εάν παρέμεναν στο στομάχι.

Μερικές ημέρες αργότερα, εάν ναρκώσουμε την αλεπού και εξετάσουμε τα τοιχώματα του στομαχιού της, θα μπορέσουμε να παρατηρήσουμε ουλές, μάρτυρες της πρόσφατης εξάλειψης των υπερκυττάρων. Συμπέρασμα: χάρη σε αυτόν τον προγραμματισμό, τον εγγεγραμμένο στη βιολογική διαδικασία εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ο εγκέφαλος της αλεπούς διάλεξε την καλύτερη ανάμεσα σε όλες τις λύσεις, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωσή της.

Το μόνο που δεν σας είπα ακόμη, είναι ότι αυτά τα υπερκύτταρα είναι αυτό που κοινώς αποκαλούμε, καρκινικά κύτταρα του στομαχιού ! Έτσι, σύμφωνα με τους Χάμερ και Σαμπά, βάσει επαληθεύσεων που έγιναν στο εργαστήριο, αυτό που αποκαλούμε καρκινικό κύτταρο έχει τις ίδιες λειτουργίες με ένα κανονικό κύτταρο, αλλά με πολλαπλάσιες επιδόσεις.

Ένα καρκινικό κύτταρο στομαχιού χωνεύει πολύ πιο γρήγορα και δυνατά από ένα κανονικό κύτταρο. Ένα καρκινικό κύτταρο παγκρέατος παράγει πολύ περισσότερη ινσουλίνη, ένα καρκινικό κύτταρο του στήθους παράγει πολύ περισσότερο γάλα, ένα καρκινικό κύτταρο πνεύμονα έχει πολύ μεγαλύτερη ικανότητα ανταλλαγής οξυγόνου αίματος, ένα καρκινικό κύτταρο νεφρού φιλτράρει σαφώς περισσότερο, κ.λ.π..

Ας σημειώσουμε, μια και το έφερε ο λόγος, ότι ο γιατρός Κλωντ Σαμπά (Claude Sabbah) γενίκευσε τις ανακαλύψεις του Χάμερ αποδεικνύοντας ότι όλες οι ασθένειες, όποιες και αν είναι αυτές (από την πιο καλοήθη ως την πιο σοβαρή), είναι αποτέλεσμα κάποιου σοκ ή στρες που το βιώσαμε χωρίς να το εκφράσουμε, και ενεργοποιούνται από τον εγκέφαλο, ως η τέλεια λύση για την εξασφάλιση της επιβίωσης.

Γιατί πεθαίνουμε από τις ασθένειές μας; Τότε, θα μου πείτε, εάν οι ασθένειες είναι οι τέλειες λύσεις που είναι γραμμένες στη βιολογική διαδικασία για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή μας, γιατί πεθαίνουμε από καρκίνο ή άλλες ασθένειες; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να καταλάβουμε, με ποιο τρόπο επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας τις πληροφορίες που φτάνουν σ’ αυτόν. Δηλαδή πρέπει να γνωρίζουμε, ότι ο εγκέφαλος δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα σε μια πραγματική και μια φανταστική, εικονική ή συμβολική πληροφορία. Για να το αποδείξουμε, ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα .

· Εάν ξαφνικά βρεθείτε όρθιος στο χείλος της χωρίς παραπέτο στέγης ενός 20όροφου κτιρίου, ο εγκέφαλός σας θα ερμηνεύσει αυτήν την κατάσταση ως πραγματικό κίνδυνο: θα ενεργοποιήσει μια σειρά φυσιολογικών αντιδράσεων και ανακλαστικών συμπεριφοράς (άνοδος του ποσοστού της αδρεναλίνης, επιτάχυνση του καρδιακού παλμού, άγχος, ίλιγγος, κ.λ.π.). Εδώ, έχει επεξεργαστεί μια πραγματική πληροφορία·

· Εάν, διαβάζοντας το παραπάνω παράδειγμα, φανταστήκατε τον εαυτό σας σ’ αυτή τη θέση, πιθανώς ο εγκέφαλός σας να ενεργοποίησε τις ίδιες αντιδράσεις. Εντούτοις, δεν βρισκόσαστε πραγματικά σε κίνδυνο, αφού ήσασταν καθισμένος και διαβάζατε. Ο εγκέφαλός σας όμως επεξεργάστηκε μια φανταστική πληροφορία, σαν να ήταν πραγματική·

· Εάν, τώρα, κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικού παιχνιδιού ή κάποιας κινηματογραφικής προβολής, το σενάριο σάς προβάλει στο χείλος μιας στέγης, με το κενό από κάτω, σκηνή τραβηγμένη από την οπτική γωνία του ήρωα, και εάν είστε αρκετά βυθισμένος, συνεπαρμένος μέσα στην εικόνα, ο εγκέφαλός θα αντιδράσει και πάλι με το ίδιο τρόπο. Εδώ, θα έχει επεξεργαστεί μια εικονική πληροφορία σα να ήταν πραγματική·

· Και τέλος, εάν σας ανακοινώσουν ξαφνικά ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεστε κήρυξε πτώχευση, τη στιγμή που εσείς έχετε μόλις πάρει ένα μεγάλο δάνειο από την τράπεζα, θα αισθανθείτε ίσως τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια σας. Ο εγκέφαλος θα ενεργοποιήσει και πάλι τις ίδιες αντιδράσεις, παρόλο που ή άβυσσος που έχετε μπροστά σας, δεν είναι παρά συμβολική. Έτσι, θα έχει επεξεργαστεί μια συμβολική πληροφορία σα να ήταν πραγματική.

Εάν κατανοήσετε αυτό το παράδειγμα, θα καταλάβετε εύκολα ότι ό,τι λέμε, ό,τι σκεφτόμαστε εκλαμβάνεται από τον εγκέφαλό μας ως πραγματική πληροφορία, την οποία έχει υποχρέωση να επεξεργαστεί, ως υπερυπολογιστής. Έτσι εάν, μιλώντας για ένα φίλο, πείτε: “αυτό δεν θα του συγχωρήσω ποτέ. Δεν θα μπορέσω ποτέ να το χωνέψω”, και αυτή η φράση πραγματικά αντανακλά αυτό που έντονα αισθάνεστε, τότε ο εγκέφαλός σας θα λάβει αυτήν την συμβολική πληροφορία και θα την επεξεργαστεί σα να ήταν πραγματική. Εάν η σύγκρουση που βιώνετε στη σχέση σας με το άλλο άτομο είναι πολύ έντονη και δεν καταφέρνετε να εκφράσετε όλη τη δυσαρέσκεια που αισθάνεστε, είναι πολύ πιθανό ο εγκέφαλος να ξεκινήσει πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων (δηλαδή καρκινικών κυττάρων) για να χωνέψει αυτό που δεν μπορείτε να χωνέψετε.

Η διαφορά με την περίπτωση του ποδιού που σφήνωσε στο στομάχι της αλεπούς, είναι ότι εάν δεν συμφιλιωθείτε με τον φίλο σας, εάν παραμείνετε στις θέσεις σας, εάν δεν τον συγχωρέσετε, δεν θα μπορέσετε πράγματι ποτέ να χωνέψετε αυτό που σας έκανε. Κατά συνέπεια ο εγκέφαλός σας θα συνεχίζει να λαμβάνει το μήνυμα ότι κάτι δεν έχει ακόμη χωνευθεί. Και υπάκουα, θα συνεχίζει το πρόγραμμα της παραγωγής καρκινικών κυττάρων. Μαντεύετε τη συνέχεια: αργά ή γρήγορα, εξαιτίας της ανώμαλα υπερβολικής ικανότητας πέψης, θα αρχίσετε να αισθάνεστε πόνους, οι τροφές δεν θα χωνεύονται σωστά. Θα σας γίνει τότε διάγνωση καρκίνου του στομάχου, που οι γιατροί θα προσπαθήσουν να εξαφανίσουν με τα διάφορα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους.

Αλλά αρχίζετε να μαντεύετε αυτό που υπάρχει κίνδυνος να επακολουθήσει. Ακόμα και αν σας έκαναν ολική αφαίρεση στομάχου, ο εγκέφαλός σας θα συνέχιζε να δίνει την εντολή για την παραγωγή καρκινικών κυττάρων στην περιοχή του σώματος όπου βρισκόταν το στομάχι. Κάποιους μήνες αργότερα, οι γιατροί θα ανακάλυπταν αυτό που θα ονόμαζαν υποτροπή ή μετάσταση, ενώ αυτό δεν θα ήταν παρά η συνέχιση του προγράμματος που είχε ξεκινήσει ο εγκέφαλός σας, βασιζόμενος σε μια συμβολική πληροφορία σχετικά με την σύγκρουση που βιώσατε με κάποιο φίλο.

Για να πάμε ακόμη μακρύτερα, εάν σοκαριστείτε από την απαισιόδοξη διάγνωση του καρκινολόγου σας και αισθανθείτε μεγάλο φόβο θανάτου, ο εγκέφαλός σας θα αρχίσει καινούργιο πρόγραμμα παραγωγής υπερκυττάρων ,στον πνεύμονα, που αργότερα θα χαρακτηριστεί από τους γιατρούς καρκίνος του πνεύμονα. Και ούτω καθεξής, μέχρις ότου επέλθει ο θάνατος.

Πώς να προλάβουμε τις ασθένειες και πώς να τις θεραπεύσουμε; Στο τελευταίο μου βιβλίο “Η γλώσσα της θεραπείας” έχω περιγράψει λεπτομερώς τις διαδικασίες που, ξεκινώντας από έντονα ψυχικά σοκ ή μεγάλο στρες, καθορίζουν και προκαλούν τις σωματικές ασθένειές μας. Στα πλαίσια αυτού του άρθρου μου φαίνεται άχρηστο να προχωρήσω βαθύτερα, αφού η ίδια λογική ισχύει για όλες τις ασθένειες, ανεξάρτητα από τον βαθμό έντασης και σοβαρότητάς τους.

Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε από όλα αυτά είναι, ότι από τη μια, ο εγκέφαλος δε σφάλει ποτέ και από την άλλη, ότι αυτός είναι που ενεργοποιεί όλες τις «ασθένειες» έτσι ώστε να εγγυηθεί στο άτομο τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης. Είναι φανερό ότι το ενδιαφέρον μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστιο. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής, καμιά πάθηση, καμιά ανισορροπία μας δεν οφείλεται στην τύχη. Όλα εκδηλώνονται σύμφωνα με τους αμετάβλητους νόμους της Βιολογίας των Ζωντανών Όντων, όπως λέει ο γιατρός Κλωντ Σαμπά.

Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα, ότι εάν μάθετε τους νόμους της Νέας Ιατρικής του Ρίκε Γκέερτ Χάμερ ή της Ολιστικής Βιολογίας του Κλωντ Σαμπά, που είναι αμετάβλητοι όσο και οι νόμοι της φυσικής ή της χημείας, θα μπορείτε όχι μόνο να καταλάβετε από πού προέρχονται όλες οι ασθένειές σας, αλλά κυρίως θα μπορείτε να τις προλαμβάνετε και να τις θεραπεύετε.

Να εκφράζουμε τις ανάγκες μας: πολλές απογοητεύσεις, πολλές καταστάσεις στρες προέρχονται από το γεγονός ότι αφενός, λίγοι είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν συνειδητά τις αληθινές ανάγκες τους. Πώς; Μαθαίνοντας τις βασικές αρχές της επικοινωνίας τις οποίες κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να κατέχει,  το να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά να αντιπαρατίθεται στους άλλους (με σεβασμό βέβαια), να αναγνωρίζει και να δέχεται την πραγματικότητα όπως αυτή είναι, οι πράξεις του να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα, να τελειώνει τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχει με τους άλλους, να συγχωρεί.

Ας πάρουμε αυτές τις αρχές μία μία, για να εξετάσουμε με ποιο τρόπο μπορούν να μας κάνουν να αποφύγουμε τις ασθένειες ή να μας θεραπεύσουν… ακόμη πιο σπάνιοι είναι εκείνοι που έχουν την ικανότητα να τις εκφράσουν με κατάλληλο τρόπο. Συνεπώς, συσσωρεύουμε μίση και μνησικακίες, μένουμε μπλοκαρισμένοι σε αδιέξοδα. Αισθανόμαστε βέβαια ότι κάτι δεν μας ταιριάζει, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς να ξεφύγουμε. Μας συμβαίνουν συχνά απαράδεκτα πράγματα. Εντούτοις τα δεχόμαστε, επειδή δεν γνωρίζουμε ούτε καν τα όριά μας, σχετικά με το τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε, τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε.

Το να ξαναμάθουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και τα όριά μας για όσα δεν θέλουμε πια, το να είμαστε ικανοί να τα εκφράσουμε στους συνομιλητές μας, χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες, αυτό είναι ένας από τους τρόπους που μπορεί να προλάβουν ή να θεραπεύσουν τις ασθένειες που προκαλούνται από τις ανθρώπινες εσωτερικές συγκρούσεις και τις απογοητεύσεις.

Να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας: Το συναίσθημα μοιάζει με το σύμπτωμα. Είναι ο δείκτης του βαθμού ικανοποίησης ή μη ικανοποίησης των αναγκών μας. Μια ανάγκη μας ματαιώνεται· εμφανίζεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα (θυμός, θλίψη, φόβος, κ.λ.π.). Μια ανάγκη μας ικανοποιείται· ένα ευχάριστο συναίσθημα θα εκδηλωθεί (χαρά, ευχαρίστηση, κ.λπ.). Δυστυχώς, η παιδεία μας μας έχει διδάξει, να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας όπως η ιατρική αντιμετωπίζει τα συμπτώματα: να τα αρνούμαστε, να τα απορρίπτουμε, να τα εξαφανίζουμε. Με αυτό τον τρόπο στερούμαστε τα καλύτερα σημάδια, που έχουμε στη διάθεσή μας για να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι είναι καλό για μας και τι δεν είναι.

Αυτή η άγνοιά μας μάς οδηγεί στην απογοήτευση, αφού μην έχοντας πια τους φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου, δεν ειδοποιούμαστε καν ότι μια ή περισσότερες ανάγκες μας ματαιώνονται. Σ’ αυτό το σημείο ο εγκέφαλος παίρνει αναγκαστικά τα ηνία, για να εγγράψει στη βιολογική διαδικασία των οργάνων τις ίδιες πληροφορίες που μας είχαν δώσει τα συναισθήματα [θυμηθείτε: στο παράδειγμα με το αυτοκίνητο, εάν οι φωτεινοί δείκτες του πίνακα ελέγχου (τα συναισθήματα) δεν λειτουργούν πια ή δεν ληφθούν υπόψη, η βλάβη θα εκδηλωθεί στα όργανα της μηχανής (στα όργανα του σώματος)].

Το να ξαναμάθουμε λοιπόν να ακούμε τα συναισθήματά μας, να τα αναγνωρίζουμε και να τα δεχόμαστε, να τα ευχαριστούμε μάλιστα που επαγρυπνούν για μας, είναι ένας πρώτος σταθμός για να αποφεύγουμε τις καταστρεπτικές εσωτερικές συγκρούσεις και το στρες. Εάν, επιπλέον, μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με τρόπο κατάλληλο, υπεύθυνα, χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη, θα μπορέσουμε πολύ γρήγορα να ξαναβρούμε την ισορροπία μας.

Να τολμούμε τις αντιπαραθέσεις, με σεβασμό στους άλλους: Πόσες φορές, σε δύσκολες, τεταμένες, δυσάρεστες καταστάσεις, δεν συνέβη να μη τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα στον άλλο, με σεβασμό, αλλά και σταθερά, με θάρρος ; Πόσες φορές δεν κατάπιαμε τα λόγια μας από φόβο μην προκαλέσουμε σύγκρουση; Φοβόμαστε συχνά να πούμε δυσάρεστα πράγματα, επειδή πιστεύουμε ότι είναι προτιμότερο να διατηρούμε την ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους.

Όμως αυτή η ειρήνη είναι απατηλή, αφού μέσα μας μπορεί να γεννιέται ένα ισχυρό βίαιο συναίσθημα. Σημειώστε ότι ακόμη και ο υπολογισμός είναι λανθασμένος: θέλοντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, δεν λέμε αυτό που θα έπρεπε να ειπωθεί. Όμως, μην λέγοντας τίποτα, αυξάνουμε την αίσθηση απογοήτευσης και μνησικακίας μέσα μας, μέχρι που η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Τότε, είτε ξεσπάμε βίαια πάνω στον άλλο, οπότε συμβαίνει αυτή η σύγκρουση και η ρήξη που ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, είτε καταπίνουμε τα συναισθήματά μας για άλλη μια φορά, και τότε συμβαίνει ο καρκίνος ή η οξεία ασθένεια, που μας καλεί να εξετάσουμε προσεχτικά την ανισορροπία που έχουμε δημιουργήσει …

Το να τολμάμε την σύγκρουση, είναι το να μάθουμε να μιλάμε για τα πράγματα που μας ενοχλούν, ήρεμα, χωρίς υπεκφυγές. Το να μάθουμε να εκφράζουμε με ειλικρίνεια το τι μας συμβαίνει, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φροντίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους.

Να αναγνωρίζουμε και να δεχόμαστε την πραγματικότητα όπως αυτή είναι: Συχνά έχω παρατηρήσει, ότι πολλές ασθένειες ξεκινάνε όταν αρνούμαστε να δούμε μια κατάσταση, όταν της αντιστεκόμαστε, όταν δεν δεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει. Έτσι, μπορεί να μπούμε σε καταστάσεις εσωτερικής σύγκρουσης, αντίστασης, αυτοϋποτίμησης, απώλειας της ταυτότητας ή του χώρου κυριαρχίας μας. Και όσο περισσότερο μαχόμαστε την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο ενισχύουμε την επιρροή της και τη δύναμή της πάνω μας, μέχρις ότου εξαντληθούμε.

Χωρίς να είμαστε καθόλου μοιρολάτρες (το θέμα δεν είναι να είμαστε ανθρώπινα ράκη που δέχονται τα πάντα χωρίς αντίδραση, αντιθέτως), το να δεχόμαστε την πραγματικότητα είναι το να τολμάμε να την κοιτάμε κατάματα, αντικειμενικά, χωρίς να κρίνουμε. Είναι επίσης το να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα γεγονότα, θεωρώντας τα ούτε καλά, ούτε κακά: η συμβουλή μου είναι, να θεωρούμε μάλλον ό,τι μας συμβαίνει σαν ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να μάθουμε κάτι καινούργιο.

Οι πράξεις μας να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα: Ο Γιούνγκ επέμενε πολύ σε αυτό το σημείο. Πράγματι, δεν υπάρχει θεραπεία εάν δεν δράσουμε πραγματικά. Συχνά, μένουμε εγκλωβισμένοι στις εσωτερικές συγκρούσεις μας και τα στρες, επειδή δεν τολμάμε να δράσουμε. Ή ακόμα χειρότερα: επειδή νομίζουμε ότι αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την αιτία του καρκίνου μας για να θεραπευθούμε. Λάθος. Όσοι πίστεψαν πως είναι έτσι, έχουν πεθάνει. Η δράση είναι ο μόνος τρόπος να δώσουμε στον εγκέφαλο την πληροφορία ότι η συγκρουσιακή κατάσταση τελείωσε. Ειδάλλως, το είδαμε παραπάνω, η ενεργοποίηση της ασθένειας δεν θα σταματήσει ποτέ.

Να τελειώνουμε τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχουμε με τους άλλους: Αυτή η έννοια εκφράστηκε για πρώτη φορά από την Ελίζαμπεθ Κίμπλερ Ρος (Kübler-Ross), την ελβετίδα γιατρό που μετανάστευσε στις Η.Π.Α, από όπου ξεκίνησε η εφαρμογή της φροντίδας για την ανακούφιση των βαριά ασθενών, που σήμερα είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κόσμο. Έλεγε, ότι πολλοί ασθενείς, στο τέλος της ζωής τους, αισθανόντουσαν την απόλυτη ανάγκη να συμφιλιωθούν με αυτούς με τους οποίους είχαν έρθει σε ρήξη. Παρατήρησε χιλιάδες φορές, ότι μόλις αυτές οι εκκρεμείς υποθέσεις έκλειναν, οι ασθενείς πέθαιναν την ίδια νύχτα, νηφάλιοι και γαληνεμένοι.

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε το τέλος της ζωής μας, στο τελευταίο στάδιο μιας μακράς και επίπονης ασθένειας για να το κάνουμε αυτό. Από προσωπική εμπειρία ξέρω, ότι κλείνοντας ταχτικά τις εκκρεμείς υποθέσεις μου, με βοηθάει να διατηρώ την ισορροπία μου και να μην δημιουργώ άχρηστες και επιζήμιες πηγές άγχους.

Να συγχωρούμε: Τέλος, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, να συγχωρούμε. Όχι, να συγχωρήσουμε τον άλλο για το κακό που μπορεί να μας έχει κάνει, αλλά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τον πόνο που δεχτήκαμε να ζήσουμε τόσο καιρό, μέχρις ότου χαλαρώσουμε, μέχρις ότου εκφράσουμε στον άλλο τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου τολμήσουμε την αντιπαράθεση, μέχρις ότου, επιτέλους, αναγνωρίσουμε και δεχτούμε την πραγματικότητα, μέχρις ότου κλείσουμε τις εκκρεμότητές μας.

Όσο και αν μας εκπλήσσει, υπεύθυνοι για τα σοκ, τις εσωτερικές συγκρούσεις, το στρες μας, δεν είναι ποτέ οι άλλοι, ούτε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας. Δηλαδή, τελικά, με πολλή αγάπη, χιούμορ και ταπεινότητα, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας για την ηλιθιότητά μας και να μας συγχωρήσουμε για το κακό που μας κάναμε.

Στο τέλος αυτού του άρθρου, θέλω να βγάλω μερικά σύντομα συμπεράσματα. Πρώτα πρώτα, δεν υπήρξε στόχος μου να σας πείσω ότι οι πεποιθήσεις σας σχετικά με την υγεία και την ασθένεια είναι λανθασμένες. Ξέρω πολύ καλά ότι θα χρειαζόταν να παραθέσω πολύ περισσότερα, για να σας κάνω να αλλάξετε απόψεις. Στόχος μου ήταν να σας προτείνω μια θεώρηση του πώς θα είναι πιθανώς στο μέλλον η κατανόηση της ασθένειας και της θεραπείας. Εάν κάποια από αυτές τις ιδέες βρήκε απήχηση μέσα σας, σας προσκαλώ να εμβαθύνετε την έρευνά σας, να ενημερωθείτε, να διαβάσετε τα βιβλία που αρχίζουν τώρα να βγαίνουν σχετικά με το θέμα … Και κυρίως, να πειραματιστείτε μόνοι σας με τον εαυτό σας, όπως κάνω εγώ, εδώ και 18 χρόνια.

Έπειτα, αυτή η θεώρηση μας κομίζει ένα εξαιρετικά καλό νέο: η ασθένεια δεν είναι μοιραία, δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Που θέλει να πει, ότι αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς μας, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική ζωή μας, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επήρεια των ασθενειών πάνω μας. Επιπλέον, ακόμα και αν κάπου κάπου αρρωσταίνουμε, δεν θα εξαρτόμαστε πια από τους θεραπευτές που βρίσκονται σε θέση εξουσίας σε σχέση με μας. Ξαναβρίσκουμε, επιτέλους, την αυτονομία μας, την ελευθερία μας, την αυτοκυριαρχία μας.

Και τέλος, ως ασθενείς και ως πολίτες, έχουμε όλοι το καθήκον να ενημερώνουμε τον περίγυρό μας, όσο περισσότερο μπορούμε, γύρω από αυτές τις νέες έρευνες, έτσι ώστε η τρέλα που έχει καταλάβει την ιατρική, πολιτική και οικονομική εξουσία σε σχέση με κάθε τι το εναλλακτικό, να γελοιοποιηθεί, να αποδειχθεί ακατάλληλη, ξεπερασμένη. Όταν βλέπω τις διώξεις τις οποίες υφίστανται πολλοί θεραπευτές που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν πραγματικά την υγεία και τον ασθενή (και επομένως να μην υπηρετούν πια τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών ομίλων), γνωρίζω ότι αυτή η νέα μορφή ιεράς εξέτασης δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα είμαστε αρκετοί για να πούμε ευθέως στους κλασσικούς γιατρούς μας, αυτό που πραγματικά μας θεράπευσε. Αλλιώς, η ασθένεια θα παραμείνει για πολύ ακόμη στα χέρια αυτών που έχουν πάρει την εξουσία πάνω στη ζωή μας και το σώμα μας. Έχουμε τον κόσμο που μας αξίζει. Θα έχουμε τον κόσμο που δικαιούμαστε ; Αυτό θα εξαρτηθεί από μας.