οὐ γὰρ προλήψεις εἰσὶν ἀλλ᾽ ὑπολήψεις ψευδεῖς αἱ τῶν πολλῶν ὑπὲρ θεῶν ἀποφάσεις. ἔνθεν αἱ μέγισται βλάβαι ἐκ θεῶν ἐπάγονται καὶ ὠφέλειαι.
Δεν υπάρχει κανένας θεός, τουλάχιστον έτσι όπως τον φαντάζονται οι άνθρωποι και οι θρησκείες τους, όπως πολύ σωστά επεσήμανε πρώτος ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Επίκουρος.
Δυστυχώς οι θρησκείες, ιδίως οι δογματικές, διεκδικούν έκαστη την αποκλειστικότητα της αλήθειας για το τι είναι θεός. Και έκαστη έχει δημιουργήσει μια δική της διαφορετική προσέγγιση και ερμηνεία (δόγμα). Όλοι τους ωστόσο κάνουν λάθος και σίγουρα δε μπορεί να έχουν όλοι δίκιο.
Δεν μπορεί να είναι αληθής η μια και λάθος οι άλλες. Γιατί όλες έχουν δημιουργηθεί από ανθρώπους. Και μόνο το πλήθος θρησκειών και δογμάτων και αιρέσεων και θεών, που διαφέρουν κατά γεωγραφική περιοχή και ανάλογα με την εποχή, αποδεικνύει από μόνο του ότι όλες οι θρησκείες και οι θεοί τους είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και ως εκ τούτου όλες σφάλλουν και κανένας τέτοιος θεός δεν υπάρχει.
Όμως οι θρησκείες δημιουργούν μια παράδοση που εγκαθίσταται στην συλλογική συνείδηση των ανθρώπων έκαστης γεωγραφικής περιοχής και αποκτά χαρακτηριστικά αυτονόητης παραδοχής της ως αληθινής. Μεταδίδεται από γενιά σε γενιά μέσα από έθιμα και συνήθειες και δρώμενα που δένουν την εκάστοτε θρησκευτική πίστη με τον εκάστοτε λαό και έτσι διαιωνίζεται ως συστατικό στοιχείο κάθε έθνους και λαού.
Η θρησκεία διαιρεί τους ανθρώπους της Γης μαζί με τα λοιπά εθνικά χαρακτηριστικά κάθε λαού. Πέρα από τις φυλετικές διαφορές π.χ. στο χρώμα, την γλώσσα, κλπ, οι άνθρωποι δημιούργησαν πρόσθετους επίπλαστους διαχωρισμούς ιδίως με βάση τις πεποιθήσεις του κάθε λαού περί του «αληθινού» θεού.
Η δογματική θρησκεία και η πίστη σε θεούς, ξεπέρασε τις αρχικές φυσιολατρικές θρησκείες που δημιουργήθηκαν από τον φόβο του ανθρώπου απέναντι στα φυσικά φαινόμενα που δεν κατανοούσε, και από ανάγκη για προστασία από τα φυσικά φαινόμενα, εξελίχθηκε σε μια ματαιοδοξία ότι θα έχει την εύνοια κάποιου παντοδύναμου όντος (θεού) και ακολούθως μια δήθεν άλλη ζωή μετά τον θάνατο.
Πρόκειται για ένα ψυχολογικό-ανθρωπολογικό φαινόμενο που συναρτάται με την δυσκολία του ανθρώπου (ιδίως από τότε που απέκτησε επίγνωση του θανάτου) να αποδεχθεί πρώτον ότι είναι ένα πλάσμα θνητό και αδύναμο και δεύτερον ότι στην ουσία της ύπαρξής του δεν διαφέρει από όλα τα άλλα πλάσματα της φύσης ώστε να έχει μια ξεχωριστή μεταχείριση μετά τον θάνατο. Αυτά είναι ανθρώπινες εγωιστικές επινοήσεις.
Η θρησκεία που καταλαμβάνει και κυριαρχεί με αυτόν τον τρόπο πάνω σε μια κοινωνία και καλλιεργεί τις αντιλήψεις των μελών της δε μπορεί εύκολα να αλλάξει. Υπάρχουν δυο τρόποι για να γίνει αυτό.
Ο πρώτος είναι η βία και η απαγόρευση, όπως έκανε ο χριστιανισμός στους Έλληνες και άλλους λαούς και άλλαξε τόσο τον φυσιολατρικό θρησκευτικό προσανατολισμό τους όσο και την γενικότερη νοοτροπία τους. Το ίδιο έκανε και το ισλάμ, με τον βίαιο εξισλαμισμό πολλών λαών.
Ο άλλος τρόπος που είναι και ο ορθότερος και πιο βιώσιμος είναι η διεύρυνση του πνευματικού ορίζοντα των ανθρώπων μέσα από την παιδεία και την επιστημονική γνώση. Αλλά αυτός είναι ο πιο δύσκολος δρόμος γιατί προϋποθέτει την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και την απελευθέρωσή του από πρωτόγονες νοοτροπίες.
Αυτό που πρέπει να καταλάβουν άπαντες είναι ότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως μοιράζονται την ίδια μοίρα, όλους τους ανθρώπους αδιακρίτως τους περιμένει η ίδια τύχη, τόσο όταν ζουν όσο και όταν πεθάνουν, και καμία σχέση, καμία σύνδεση, καμία απολύτως συνάρτηση δεν έχει αυτό το γεγονός με τη θρησκεία και τον θεό ή τους θεούς που πιστεύουν. Με απλά λόγια, η πίστη δεν αλλάζει την πραγματικότητα.
Η ανθρωπότητα βρίσκεται ακόμη σε νηπιακό στάδιο εξέλιξης, όμως έχει γίνει πολύ επικίνδυνη τόσο για την ίδια όσο και για ολόκληρο τον πλανήτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου