Σύγκρουση του αρχαιοελληνικού πνεύματος και των κειμένων τής Παλαιάς Διαθήκης

Σύγκριση του Προμηθέα με τον Ιώβ, ως παραδείγματα της Ελληνικής και εβραϊκής αντίληψης για τον άνθρωπο.

Σύμφωνα με τον Άγγλο φιλόλογο και ελληνιστή Ρ. Λίβινγκστον:

Ο Προμηθέας, όπως τον περιγράφει ο Αισχύλος, δεν φοβήθηκε τη θεϊκή οργή, έδωσε τη φωτιά στους ανθρώπους και για τιμωρία του ο Δίας τον κάρφωσε σ’ έναν απότομο κρημνό στον Καύκασο. 

Ο Ιώβ έχασε τα αγαθά του, την οικογένεια και την υγεία του από αιφνίδιο βούλευμα του ουρανού.

 Ο μεν Ιώβ υποτάσσεται ταπεινά στο θεό. "Το βλέπω" λέει, "είμαι μηδαμινός… Σιχαίνομαι τον εαυτό μου και μετανοώ…". Ο θεός πείθει τον Ιώβ πως βρίσκεται σε αμάθεια και βλακεία. 

Από την άλλη πλευρά, ο Προμηθέας απαντά με υβριστική πρόκληση: Κάνει ό,τι δεν θα κάνει ποτέ ο Ιώβ: Καταριέται τον θεό.

Πόσο διαφορετικός σε όλα αυτά από τις θεότητες του Ελληνισμού είναι ο Ιεχωβά. Πόσο διαφορετική θέση κατέχει στη ζωή του λαού Του. Είναι ζηλότυπος και αυθαίρετος θεός: Δεσπόζει τους πιστούς και τους κάνει νάνους… 

Ο Έλληνας λέγει για τον Απόλλωνα και το Δία: Υπάρχουν. 

Ο Ιεχωβά λέγει στο λαό του: Υπάρχω. 

Οι εβραίοι συγγραφείς δείχνουν αυτοϋποταγή και αυτοταπείνωση σ’ αυτόν, μια αντίληψη καθόλου Ελληνική.

Συνολικά ο Εβραίος υποτασσόταν στην παράδοση, ενώ ο Έλληνας είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στο λόγο του.

Προτρέπω όλους Έλληνες να διαβάσουν τα όσα σχετικά γράφει ο Άγγλος φιλόλογος, κρατώντας αποστάσεις και απλώς τονίζει όχι συγκρίνοντας το Ελληνικό πνεύμα, η αντίληψη για τους θεούς και η ηθική με τα αντίστοιχα εβραϊκά και εβραϊοχριστιανικά.