Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2021

Ο ΝΟΜΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΓΑΜΑΛΙΗΛ: Ο ΑΦΑΝΗΣ ΒΑΣΙΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Ο Περίφημος Εβραίος νομοδιδάσκαλος του 1ου μ. Χ αιώνα,
Φαρισαίος με μεγάλο κύρος στο ιουδαϊκό λαό.
Διαδέχτηκε τον πατέρα του Σίμωνα και τον παππού του,
ραβίνο Χιλλέλ,στου οποίου τη σχολή ανήκε
και ήταν νασί (=πρόεδρος) του Συνεδρίου (Σανχεντρίν).
Υπήρξε ο πρώτος που έλαβε την ονομασία rabban (=δάσκαλος)
και κατείχε τον τίτλο ha-Zaqen (πρεσβύτερος)
Ο Ιουδαϊσμός τον 1ο π.Χ. αιώνα υφίστατο από τον Ελληνισμό ισχυρή πίεση. Ένα επιτελείο από οξυδερκείς, ικανούς και σοφούς ιουδαίους, υπό την αρχηγία του Γαμαλιήλ, διέγνωσε τον τεράστιο κίνδυνο για εξαφάνιση του Ιουδαϊσμού. Υπήρχε μεγάλη ανάγκη ελιγμών για αναγέννηση του ραγδαία συρρικνούμενου ιουδαϊκού ιερατείου. Έτσι προέκυψε η γέννηση του παραλλαγμένου Ιουδαϊσμού με την μορφή του Χριστιανισμού, ο οποίος θα ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο επεκτατισμού, που όλοι οι ιουδαίοι έπρεπε να ακολουθήσουν. Το νέο αυτό είδος Ιουδαϊσμού θα εκπλήρωνε πολύ καλύτερα τις εξουσιαστικές τους βλέψεις επί των εθνών. Έτσι η νομοδιδασκαλική σχολή του Γαμαλιήλ έψαξε να βρει τα κατάλληλα πρόσωπα (δηλαδή νέους, εκπαιδευμένους και «αφιερωμένους») που θα διακινδύνευαν αναλαμβάνοντας δράση. Οι χρισμένοι ή χριστοί στον ναό ή σε ανάδοχες οικογένειες ήταν αρκετοί και μπορούσαν να επανδρώσουν τις ομάδες εκτέλεσης των σοφών σχεδιαστών. Ήταν οι κατάλληλες δεξαμενές ηρώων, ένας ορατός βραχίονας ενός αόρατου διευθυντηρίου. Με την δημιουργία του Χριστιανισμού κάθε άλλο παρά εγκατάλειψη του Ιουδαϊκού έθνους υπήρξε. Απεναντίας οι πρώτοι που έγιναν μαζικά χριστιανοί, ήταν το σπέρμα του Αβραάμ, (όπως πολύ αργότερα, οι πρώτοι που έγιναν μαζικά κομμουνιστές), αφού οι ενημερωμένοι Ιουδαίοι κατάλαβαν την μοναδική ευκαιρία που είχαν πλέον, να προσεγγίσουν μέσα από τον χριστιανισμό, τα ισχυρά κέντρα αποφάσεων και ιστορικών εξελίξεων ώστε να κάνουν επιτέλους το όνειρο του Αβραάμ πραγματικότητα. Μάλιστα στηριζόμενος απολύτως στην Παλαιά Διαθήκη ο Χριστιανισμός έδωσε στο έθνος αυτό, απίστευτες ευκαιρίες διεθνοποίησης της Εβραϊκής ιστορίας και θεολογίας, κάνοντας παγκοσμίως γνωστό, ένα ασήμαντο μέχρι τότε θρησκευτικά και πολιτικά έθνος. 

Ο ΓΑΜΑΛΙΗΛ, Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Ο Γαμαλιήλ ο Πρεσβύτερος ή Ραββί (Ραμπάν) Γαμαλιήλ Α΄ ήταν Φαρισαίος νομοδιδάσκαλος ραβίνος και εγγονός του περίφημου Ιουδαίου διδασκάλου Χιλλέλ. Ήταν μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου (Σανχεντρίν) της Ιερουσαλήμ του 1ου αιώνα μ.Χ. Έδρασε γύρω στο 30 - 40 μ.Χ. Υπήρξε δάσκαλος του αποστόλου Παύλου. Επρόκειτο για μία από τις εξέχουσες πνευματικές προσωπικότητες, που βοήθησε στην ανάπτυξη της περίφημης ραβινικής παράδοσης.

Ήταν εκείνος που, όταν αγανακτισμένοι Ιουδαίοι θρησκευτικοί ηγέτες έφεραν τους Αποστόλους στο Συνέδριο για να δικαστούν με την κατηγορία ότι κήρυτταν μέσα στον Ναό, επενέβη και συνέστησε την προσεκτική μεταχείριση των Αποστόλων και συντέλεσε ώστε να αφεθούν ελεύθεροι. (Πράξεις 5:22-40)

Οι Ιουδαίοι έτρεφαν μεγάλο σεβασμό στο πρόσωπό του και, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στη Μισνά (Ταλμούδ), μετά τον θάνατό του άρχισε μια εποχή ηθικής παρακμής.

Ο Γαμαλιήλ συγχέεται πολλές φορές με τον ομώνυμο εγγονό του, διακεκριμένο επίσης δάσκαλο των Ιουδαίων κατά τα τέλη του 1ου και αρχές του 2ου μ.Χ. αιώνα.

Μέλος του Σάνχεδριν, Φαρισαίος και δάσκαλος του Νόμου, «στα πόδια» του οποίου είχε εκπαιδευτεί ο απόστολος Παύλος «σύμφωνα με την αυστηρότητα του προγονικού Νόμου». (Πρ. 5:34· 22: 3). 
 
Ο Γαμαλιήλ, κατά γενική παραδοχή, ταυτίζεται με τον Γαμαλιήλ τον Πρεσβύτερο. Ο Γαμαλιήλ ο Πρεσβύτερος έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και ήταν ο πρώτος στον οποίο αποδόθηκε ο τίτλος «Ραββάν». Αυτός ο τιμητικός τίτλος ήταν μεγαλύτερος και από τον τίτλο «Ραββί». Αναφερόμενο στον Γαμαλιήλ, το Μισνά (Σοτά 9:15) λέει: «Όταν πέθανε ο Ραββάν Γαμαλιήλ ο Πρεσβύτερος, η δόξα του Νόμου εξέλιπε και η αγνότητα και η αποχή χάθηκαν».

Ο Γαμαλιήλ, τον οποίον αναφέρει ο Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων, σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση, ήταν και συγγενής του Στεφάνου. Μερικοί λέγουν ότι ήτο διδάσκαλος και του Βαρνάβα και του Στεφάνου και παρεκάλεσε τους αποστόλους και του έδωκαν το άγιο λείψανο, το οποίον λαβών το έθαψε εις το κοιμητήριο, όπου είχε για τον εαυτόν του.

Ο Γαμαλιήλ, κατά τους σημερινούς χριστιανούς, διέθετε ευρύτητα πνεύματος και δεν ήταν φανατικός στις απόψεις του, πράγμα που αντικατοπτρίζεται στη συμβουλή που έδωσε όταν ο Πέτρος και οι άλλοι απόστολοι φέρθηκαν ενώπιον του Σάνχεδριν. Χρησιμοποιώντας παραδείγματα από το παρελθόν, ο Γαμαλιήλ κατέδειξε πόσο σοφό ήταν να μην αναμειχθούν στο έργο των αποστόλων και στη συνέχεια πρόσθεσε: «Αν αυτό το σχέδιο ή αυτό το έργο είναι από ανθρώπους, θα ανατραπεί· αλλά αν είναι από τον Θεό, δεν θα μπορέσετε να τους ανατρέψετε . . . μπορεί να βρεθείτε και θεομάχοι».—Πρ 5:34-39.

Ο Ιώσηπος αναφέρει ότι ο Γαμαλιήλ Α’ τιμωρήθηκε το 70 μ.Χ. ως συμμέτοχος στην τότε εβραϊκή επανάσταση. 

Ο Ιώσηπος βέβαια δεν ήταν απλά ένας εβραίος ιστορικός του καιρού εκείνου. Πριν τον ιουδαϊκό πόλεμο του 63 μ.Χ. διορίσθηκε από τον Ιουδαίο αρχιερέα Ανανία, διοικητής της Γαλιλαίας, με αποστολή να καταδιώξει τα ριζοσπαστικά ιουδαϊκά κινήματα της περιοχής. Μια από τις αντάρτικες ομάδες με τις οποίες ασχολήθηκε μέσα και γύρω από την λίμνη Τιβεριάδα διοικείτο από αρχισυμμορίτη ονομαζόμενο …Ιησού.

"Προφθάνει, όμως, ο Ιησούς του Σαπφία, που ήταν αρχηγός των επαναστατών όπως ήδη αναφέραμε, στην παράταξη των ναυτών και των απόρων, παίρνοντας μαζί του μερικούς από τους κατοίκους της Γαλιλαίας, έβαλε φωτιά σ’ όλα τα οικήματα των ανακτόρων…Τότε επίσης ο Ιησούς και οι οπαδοί του έσφαξαν όλους τους Έλληνες κατοίκους της Τιβεριάδας, όσους πριν τον πόλεμο ήταν εχθροί τους".– Ιωσήπου, Βίος 12.

Ο εγγονός του Γαμαλιήλ Α΄ήταν ο Γαμαλιήλ Β΄. Σύμφωνα με την ραβινική γραπτή παράδοση του Ταλμούδ, κάποιος χριστιανός, περί το 110 μ.Χ. προσπάθησε να πείσει τον εγγονό του Γαμαλιήλ Α΄, τον αρχιραβίνο Γαμαλιήλ Β΄ και τον ραββίνο Ελιέζερ να γίνουν χριστιανοί σαν τον παππού, δείχνοντάς τους το χωρίο του κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, όπου ο Χριστός λέει ότι δεν ήρθε να καταργήσει τον νόμο του Μωυσή, αλλά να τον συμπληρώσει. Ο ραβίνος Ελιέζερ ήταν γυναικάδελφος του Γαμαλιήλ Β’. Σύμφωνα πάλι με το Ταλμούδ, οποιαδήποτε δημόσια λουτρά που δεν χρησιμοποιούνταν για τελετουργικό εξαγνισμό (mikveh), ήταν μολυσμένα από την ειδωλολατρία, όχι μόνο επειδή ανήκαν στους Έλληνες, αλλά και επειδή ένα άγαλμα της Αφροδίτης στεκόταν στην είσοδο πολλών λουτρών σε όλη την Ελληνική Παλαιστίνη. Το άγαλμα της Αφροδίτης που χαιρετούσε τους χρήστες των Λουτρών της Αφροδίτης στην Ελληνική πόλη Πτολεμαΐδα – Άκκο της Παλαιστίνης, στα οποία σύχναζε ο εβραίος αρχιραβίνος Γαμαλιήλ Β΄, επικαλέστηκε ο Φιλόσοφος Πρόκλος για να κατηγορήσει τον Γαμαλιήλ ως ειδωλολάτρη.

Ο αρχιραβίνος κατάφερε να αθωωθεί για αυτή την κατηγορία, καταδεικνύοντας ότι το άγαλμα της Αφροδίτης απλά διακοσμούσε τα Λουτρά και δεν αποτελούσε υπό καμία έννοια είδωλο (Μισνά, Abodah Zarah 3.4).

Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005

Στις 2 Αυγούστου η ορθόδοξη εκκλησία εορτάζει (μαζί με την ανακομιδή του λειψάνου του πρωτομάρτυρα Στεφάνου) και τον άγιο Αβελβούλ, υιού Γαμαλιήλ, Γαμαλιήλ Διδάσκαλος Παύλου.

Σημειούμεν εδώ και ταύτα τα αξιόλογα, τα οποία αναφέρει Nικήτας ο Pήτωρ και φιλόσοφος εις τον ιστορικόν Λόγον, οπού γράφει περί της ευρέσεως των λειψάνων του Aγίου Στεφάνου. Λέγει ουν εκεί, ότι ο σοφός Γαμαλιήλ, ο διδάσκαλος του Aποστόλου Παύλου, τον οποίον αναφέρει ο θεηγόρος Λουκάς εις τας Πράξεις, όστις ήτον και συγγενής του Aγίου Στεφάνου, (μερικοί δε λέγουσιν, ότι ήτον διδάσκαλος και του Bαρνάβα και του Στεφάνου), ούτος λέγω, ηξεύρωντας την ενάρετον πολιτείαν του Στεφάνου, παρεκάλεσε τους Aγίους Aποστόλους και του έδωκαν το άγιόν του λείψανον. Tούτο δε παίρνωντας ο Γαμαλιήλ, το έθαψεν εις το κοιμητήριον, οπού είχεν ετοιμασμένον διά λόγου του, εις το εδικόν του χωρίον, το οποίον ήτον μακράν από την Iερουσαλήμ έως είκοσι μίλια. Eπήγαν δε μαζί και οι Aπόστολοι και το ενταφίασαν.

Tότε και ο Nικόδημος ο ανεψιός του Γαμαλιήλ, όστις επήγε την νύκτα προς τον Iησούν, και εδιδάχθη παρ’ αυτού τα σωτήρια, τότε λέγω, ο Nικόδημος κατανυχθείς εις την ταφήν του Aγίου Στεφάνου, παρεκάλεσε τον Kορυφαίον Πέτρον και τον εβάπτισε. Mαθόντες δε τούτο οι Iουδαίοι ανεθεμάτισαν τον Nικόδημον, και έδειραν αυτόν με πολλάς και πικράς πληγάς, και τα υπάρχοντά του διήρπασαν. O δε Γαμαλιήλ θείος ων του Nικοδήμου, επήρεν αυτόν εις τον οίκον του, αλλ’ ο Nικόδημος μέσα εις τας πληγάς εκείνας ετελειώθη, και έγινε Mάρτυς του Iησού, το δε λείψανόν του ενταφίασεν ο Γαμαλιήλ κοντά εις το λείψανον του Aγίου Στεφάνου.

Mετά ταύτα δε και ο Γαμαλιήλ εβαπτίσθη. (Προσθέττει δε ο Xρυσόστομος, Oμιλ. ιθ΄ εις τας Πράξεις, ότι ο Γαμαλιήλ επίστευσε προ του Παύλου. Iστορούσι δέ τινες, ότι εβαπτίσθη υπό Πέτρου και Iωάννου. Όρα εις την νεοτύπωτον Eκατονταετηρίδα.) Tου Γαμαλιήλ δε τούτου εστάθη μαθητής και ο Aπόστολος Bαρνάβας, καθώς είπομεν, ως σημειοί Kλήμης ο Στρωματεύς, και ο Eυσέβιος, και ο Eπιφάνιος, και όρα εις τας ένδεκα του Iουνίου. Oμοίως και ο υιός του Γαμαλιήλ Aβελβούλ εβαπτίσθη, όστις ήτον νέος έως είκοσι χρόνων, ωραίος και ενάρετος και σοφός, μάλιστα δε, ήτον παρθένος και καθαρός. Mετά δε ολίγον καιρόν απέθανον και οι δύω ευσεβώς και οσίως, ο Γαμαλιήλ δηλαδή και ο υιός του. Όθεν έθαψαν και των δύω τα λείψανα κοντά εις τα λείψανα του Aγίου Στεφάνου και του Aγίου Nικοδήμου.

Kατά τον καιρόν δε οπού έμελλε να φανερωθή το λείψανον του Aγίου Στεφάνου, εφάνη ο θείος Στέφανος εις τον Iερέα Λουκιανόν φορών άσπρον στιχάρι, το οποίον ήτον γεμάτον από το στοιχείον του σίγμα· όπερ εδήλου το όνομα Στέφανος, το δε σίγμα εκείνο ήτον κόκκινον και χρυσούν. Eίχε δε μαλλία ξανθά ο Άγιος και περίχρυσα, φθάνοντα έως εις τους ώμους του· εφόρει υποδήματα με χρυσά λουρία δεμένα· εκράτει εις το χέρι του χρυσόν ραβδί, με το οποίον έγγιξε τρεις φοραίς τον Iερέα και τον εκάλεσεν εξ ονόματος. Eίπε δε προς αυτόν, πού είναι τεθαμμένον το λείψανόν του. Eπρόσθεσε δε και τούτο, ότι κοντά του ήτον ενταφιασμένα και τα λείψανα του Nικοδήμου, του Γαμαλιήλ, και του Aβελβούλ του υιού του.

Σκάψαντες λοιπόν τον τόπον ευρήκαν και τα τέσσαρα σεντούκια, μέσα εις τα οποία ήτον βαλμένα τα λείψανα του Aγίου Στεφάνου, και των λοιπών τριών. Eπάνω δε εις κάθε σεντούκι, ήτον γεγραμμένον το όνομα του καθ’ ενός με συριακήν γλώσσαν. Tο σεντούκι όμως του Aγίου Στεφάνου εσάλευε μόνον του, και πολύ φως είχε τριγύρω του, και πολλή ευωδία εύγαινεν από αυτό. Έγινε δε και σεισμός φοβερός. Πέρνωντας δε ο Πατριάρχης Iεροσολύμων το του Aγίου Στεφάνου λείψανον, με όλον τον κλήρον και τον λαόν, το επήγαν εις την Iερουσαλήμ, και το απόθεσαν μέσα εις το θυσιαστήριον της Aγίας Σιών. Έλεγον δε οι ιδόντες το άγιον εκείνο λείψανον, ότι η πληγαίς οπού έγιναν από τα κτυπήματα των πετρών, έλαμπον ωσάν τα άστρα του ουρανού.

ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5

34 ᾿Αναστὰς δέ τις ἐν τῷ συνεδρίῳ Φαρισαῖος ὀνόματι Γαμαλιήλ, νομοδιδάσκαλος τίμιος παντὶ τῷ λαῷ, ἐκέλευσεν ἔξω βραχύ τι τοὺς ἀποστόλους ποιῆσαι,

35 εἶπέ τε πρὸς αὐτούς· ἄνδρες ᾿Ισραηλῖται, προσέχετε ἑαυτοῖς ἐπὶ τοῖς ἀνθρώποις τούτοις τί μέλλετε πράσσειν.

36 πρὸ γὰρ τούτων τῶν ἡμερῶν ἀνέστη Θευδᾶς, λέγων εἶναί τινα ἑαυτόν, ᾧ προσεκλίθη ἀριθμὸς ἀνδρῶν ὡσεὶ τετρακοσίων· ὃς ἀνῃρέθη, καὶ πάντες ὅσοι ἐπείθοντο αὐτῷ διελύθησαν καὶ ἐγένοντο εἰς οὐδέν.

37 μετὰ τοῦτον ἀνέστη ᾿Ιούδας ὁ Γαλιλαῖος ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς ἀπογραφῆς καὶ ἀπέστησε λαὸν ἱκανὸν ὀπίσω αὐτοῦ· κἀκεῖνος ἀπώλετο, καὶ πάντες ὅσοι ἐπείθοντο αὐτῷ διεσκορπίσθησαν.

38 καὶ τὰ νῦν λέγω ὑμῖν, ἀπόστητε ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων τούτων καὶ ἐάσατε αὐτούς· ὅτι ἐὰν ᾖ ἐξ ἀνθρώπων ἡ βουλὴ αὕτη ἢ τὸ ἔργον τοῦτο, καταλυθήσεται·

39 εἰ δὲ ἐκ Θεοῦ ἐστιν, οὐ δύνασθε καταλῦσαι αὐτό, μή ποτε καὶ θεομάχοι εὑρεθῆτε.

40 ἐπείσθησαν δὲ αὐτῷ, καὶ προσκαλεσάμενοι τοὺς ἀποστόλους δείραντες παρήγγειλαν μὴ λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἀπέλυσαν αὐτούς.

Ο ΓΑΜΑΛΙΗΛ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΑ (ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΑ) ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ

Το μυστικό επιτελείο του Γαμαλιήλ , όπως φαίνεται από τα παραπάνω εδάφια, είχε δοκιμάσει και άλλους «σωτήρες» των ψυχών μας, πριν το Ιησού, τον Θευδά και τον Ιούδα τον Γαλιλαίο, αλλά τα σχέδια δεν πέτυχαν. Τώρα με τον νέο, περισσότερο μορφωμένο Γαλιλαίο, πιστεύουν ότι θα τα πάνε καλύτερα.

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟΥ ΓΑΜΑΛΙΗΛ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ.

Στην σχολή του Γαμαλιήλ στην Ιερουσαλήμ φοιτούσαν χίλιοι νέοι, από τους οποίους οι πεντακόσιοι σπούδαζαν τον Ιουδαϊκό νόμο και οι άλλοι 500 την «σοφία των Ελλήνων». (βλέπε: W.J. Conybear and J.S. Howson, The Life and Epistles of Saint Paul). Άρα εδώ έχουμε μία σχολή στην Ιερουσαλήμ, που είναι ουσιαστικά ένα πανεπιστήμιο για εβραίους φοιτητές, χίλιους στο αριθμό, η οποία λειτουργούσε ακριβώς στα χρόνια που τριγυρνούσε εκεί ο Ιησούς (μεταξύ 30 με 40 μ.Χ.). Πουθενά στην «Καινή Διαθήκη», τον καιρό ακριβώς της δράσης του Ιησού, δεν αναφέρεται τέτοια σημαντική σχολή, με 1000 σπουδαστές, από τους οποίους οι μισοί σπούδαζαν την «σοφία των Ελλήνων». Ο Ιησούς ασφαλώς γνώριζε καλά τον αρχιερέα Γαμαλιήλ. Δεν γνώριζε την σχολή του; Μία σχολή 1000 ατόμων σε μία μικρή περιφερειακή πόλη του Ελληνορωμαϊκού κόσμου σίγουρα έλαμπε δια της παρουσίας της. Ο σπουδαστής της Σαούλ, ο μετέπειτα Παύλος, ανέλαβε τα ηνία της νέας θρησκείας, (προφανώς μετά από εκτεταμένες και ώριμες συζητήσεις με τον δάσκαλο Γαμαλιήλ), η οποία είχε πάρει την κατιούσα και την ανασύνταξε και την επεξέτεινε διεθνώς.

ΟΙ ΒΟΗΘΟΙ ΤΟΥ ΓΑΜΑΛΙΗΛ

1. Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΓΑΜΑΛΙΗΛ ΣΑΟΥΛ Ή ΠΑΥΛΟΣ

Ο Σαούλ, (Απόστολος Παύλος), σύμφωνα με τους χριστιανούς ιστορικούς, αναφέρεται ότι γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας μεταξύ των ετών 5 - 15 μ.Χ. και πέθανε στη Ρώμη μεταξύ των ετών 66-68 μ.Χ. Πρέπει να γεννήθηκε μεταξύ των ετών 5 έως 15 μ.Χ., κι αυτό προκύπτει από το χωρίο των Πράξεων ζ΄ 58, όπου ο Παύλος χαρακτηρίζεται “νεανίας” κατά το λιθοβολισμό του Στεφάνου (30-33 μ.Χ.), ενώ στον 9ο στίχο της προς Φιλήμονα Επιστολής του, που γράφηκε μεταξύ των ετών 61 και 62 μ.Χ., αυτοχαρακτηρίζεται “πρεσβύτης”.

Το εβραϊκό του όνομα ήταν Σαούλ, αλλά στις εξωιουδαϊκές του δραστηριότητες ήταν γνωστός με το όνομα Παύλος. Η εκπαίδευση και η ανατροφή του υπήρξε αυστηρά ραββινική και εβραϊκή, πράγμα που δεν τον εμπόδιζε να γνωρίζει και την ελληνική, γιατί οι παραπομπές του στα χωρία της Παλαιάς Διαθήκης είναι από την ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα και όχι από το εβραϊκό κείμενο. Γνωρίζουμε ακόμη πως ο Απόστολος είχε μια αδελφή του εγκατεστημένη στην Ιερουσαλήμ, καθώς και έναν ανηψιό απ' αυτή: “ἀκούσας δὲ ὁ υἱὸς τῆς ἀδελφῆς Παύλου τὸ ἔνεδρον, παραγενόμενος καὶ εἰσελθὼν εἰς τὴν παρεμβολὴν ἀπήγγειλε τῷ Παύλῳ.” (Πράξ. κγ΄ 16). Εκεί, στην πρωτεύουσα της Ιουδαίας, όπου φαίνεται πως θα μετέβαινε ο Παύλος συχνά, λόγω των συγγενών του, συνάντησε τον Γαμαλιήλ, το μεγάλο νομοδιδάσκαλο του οποίου έγινε και μαθητής. Χάρις στο δάσκαλό του, έγινε βαθύς γνώστης της Θεολογίας των Ιουδαίων και αυστηρός ερμηνευτής του Μωσαϊκού Νόμου.

Στα χρόνια του Ναζιραίου Χριστού ο Σαούλ σπούδαζε στην σχολή Γαμαλιήλ. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι σπούδασε μόνο στο τμήμα των ιουδαϊκών γραφών, ενδελεχής όμως έλεγχος των γραπτών του από σημερινούς πανεπιστημιακούς Έλληνες, δείχνει πλήθος εδαφίων από ρήσεις Ελλήνων φιλοσόφων στα γραπτά του. Ο Σαούλ παρουσιάζεται στα κείμενά του, ως καλός γνώστης και της θρησκείας των Ελλήνων. Άλλωστε, σύμφωνα με το Στράβωνα, η αναφερόμενη σαν πατρίδα του, η πανάρχαια Ελληνική πόλη Ταρσός της Κιλικίας, ήταν κέντρο των γραμμάτων, την εποχή εκείνη, και έδρα πολλών φιλοσοφικών σχολών, κυρίως των Στωικών, κατά συνέπεια ο Παύλος ήταν εύκολο να διδαχθεί και την Ελληνική γλώσσα, ερχόμενος σε επαφή με τον ελληνιστικό πολιτισμό, που κυριαρχούσε. Στα κείμενά του παρατηρούμε πολλά αποσπάσματα Ελλήνων ποιητών και συγγραφέων.

Έτσι για παράδειγμα γράφει: “μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί.” (Α΄ Κορ. ιε΄33), που είναι απόσπασμα από το έργο του Μενάνδρου “Θαΐς”.

Αλλού γράφει: “εἶπέ τις ἐξ αὐτῶν ἴδιος αὐτῶν προφήτης· Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες ἀργαί.” (Τίτ. α΄ 12), που είναι από αποσπάσματα του Επιμενίδη και του Καλλιμάχου (“Ύμνος προς τον Δίαν”).

Ο φανατικός διώκτης των χριστιανών Σαούλ, μαθητής του Γαμαλιήλ, ήταν σε άλλο τμήμα στην σχολή και δεν είχε πληροφορηθεί για το κοινωνικό πείραμα: «Ναζιραίος Ιησούς». Φαίνεται ότι παραήταν επιθετικός εναντίον των Ναζιραίων και ο Γαμαλιήλ του τράβηξε το αυτί. Η αλλαγή στάσης του Σαούλ βέβαια, σύμφωνα με τα ιουδαϊκά πρότυπα, έπρεπε να αποδοθεί σε όραμα, όπερ και εγένετο.

Πραξ 22,3: «Εγώ είμαι Ιουδαίος, γεννημένος στην Ταρσό της Κιλικίας, μεγαλωμένος όμως εδώ στα Ιεροσόλυμα. Είχα δάσκαλο το Γαμαλιήλ, που με δίδαξε με ακρίβεια το νόμο των προγόνων μας. Αγωνίστηκα με ζήλο για το Θεό».

Αναφέρεται ότι ο Απόστολος Σαούλ ή Παύλος, ο οποίος προοριζόταν για γαμβρός του αρχιραβίνου των Ιεροσολύμων Γαμαλιήλ, εκτελούσε εντολές του μυστικού συμβουλίου Σανχεντρίν, ειπών και το περίφημο "Ουκ ένι ΄Ελλην ή Ιουδαίος, εξ ενός αίματος ο Θεός εποίησεν παν γένος ανθρώπων".

Η «ΠΙΣΤΗ» ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ

«Ἔστι δὲ πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων». (Ἀποστόλου Παύλου, Πρὸς Ἑβραίους, 11:1)

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ: (προσέξτε τον απύθμενο εγωϊσμό και φαρισαϊσμό).

«Ο άγιος Κύριλλος ο Ιεροσολύμων έλεγε· «πάντα τά ἐν τῷ κόσμῳ τελούμενα τῇ πίστει τελεῖται»

Πίστη είναι το να μάθει και να παραδεχθεί γεγονότα και πράγματα που ούτε τα είδε ούτε τα άκουσε ο ίδιος, αλλά οι άλλοι τον πληροφορούν και τον βεβαιώνουν γι’ αυτά. Άλλοι που αυτοί τα είδαν και τα άκουσαν, του τα βεβαιώνουν πως είναι αληθινά. Τούτο σημαίνει πως πίστη είναι απόλυτη βεβαιότητα και ασάλευτη πεποίθηση, ότι εγώ ο πιστός θα απολαύσω στο μέλλον αγαθά τα οποία τώρα δεν υπάρχουν, φαίνεται πως δεν υπάρχουν, αλλά τα ελπίζω, τα περιμένω δηλαδή με ζωντανή ελπίδα, περιμένω να πραγματοποιηθούν και να τα απολαύσω. Τέτοια είναι η ανάσταση των νεκρών, η δεύτερη του Χριστού παρουσία, η μέλλουσα κρίση και ανταπόδοση, η αιώνια ζωή και βασιλεία. Ο Χριστιανός πιστεύει, δηλαδή ελπίζει, πως θα απαλλαγεί από την τυραννία της αμαρτίας, πως θα εξομοιωθεί με το Χριστό, πως θα αναστηθεί εκ νεκρών και θα κληρονομήσει την ουράνια βασιλεία».

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτό που ονομάζει εδώ «πίστη» ο Σαούλ εμπίπτει στην δικαιοδοσία της Ψυχιατρικής. Όταν η ψυχοπνευματική κατάσταση του ανθρώπου είναι να ζει με παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις, να «βλέπει ως πραγματικά τα ανυπόστατα» και να «αγγίζει τα αόρατα», τέτοια πράγματα αναφέρουν μόνο οι πάσχοντες από σοβαρές ψυχικές παθήσεις.

ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22.

3 καί φησιν· ἐγὼ μέν εἰμι ἀνὴρ ᾿Ιουδαῖος, γεγεννημένος ἐν Ταρσῷ τῆς Κιλικίας, ἀνατεθραμμένος δὲ ἐν τῇ πόλει ταύτῃ παρὰ τοὺς πόδας Γαμαλιήλ, πεπαιδευμένος κατὰ ἀκρίβειαν τοῦ πατρῴου νόμου, ζηλωτὴς ὑπάρχων τοῦ Θεοῦ καθὼς πάντες ὑμεῖς ἐστε σήμερον.

4 ὃς ταύτην τὴν ὁδὸν ἐδίωξα ἄχρι θανάτου, δεσμεύων καὶ παραδιδοὺς εἰς φυλακὰς ἄνδρας τε καὶ γυναῖκας,

5 ὡς καὶ ὁ ἀρχιερεὺς μαρτυρεῖ μοι καὶ πᾶν τὸ πρεσβυτέριον· παρ᾿ ὧν καὶ ἐπιστολὰς δεξάμενος πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς εἰς Δαμασκὸν ἐπορευόμην ἄξων καὶ τοὺς ἐκεῖσε ὄντας δεδεμένους εἰς ῾Ιερουσαλὴμ ἵνα τιμωρηθῶσιν.

6 ᾿Εγένετο δέ μοι πορευομένῳ καὶ ἐγγίζοντι τῇ Δαμασκῷ περὶ μεσημβρίαν ἐξαίφνης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ περιαστράψαι φῶς ἱκανὸν περὶ ἐμέ,

7 ἔπεσόν τε εἰς τὸ ἔδαφος καὶ ἤκουσα φωνῆς λεγούσης μοι· Σαοὺλ Σαούλ, τί με διώκεις;

8 ἐγὼ δὲ ἀπεκρίθην· τίς εἶ, Κύριε; εἶπέ τε πρός με· ἐγώ εἰμι ᾿Ιησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὃν σὺ διώκεις.

9 οἱ δὲ σὺν ἐμοὶ ὄντες τὸ μὲν φῶς ἐθεάσαντο καὶ ἔμφοβοι ἐγένοντο, τὴν δὲ φωνὴν οὐκ ἤκουσαν τοῦ λαλοῦντός μοι.

10 εἶπον δέ· τί ποιήσω, Κύριε; ὁ δὲ Κύριος εἶπε πρός με· ἀναστὰς πορεύου εἰς Δαμασκόν, κἀκεῖ σοι λαληθήσεται περὶ πάντων ὧν τέτακταί σοι ποιῆσαι.

11 ὡς δὲ οὐκ ἐνέβλεπον ἀπὸ τῆς δόξης τοῦ φωτὸς ἐκείνου, χειραγωγούμενος ὑπὸ τῶν συνόντων μοι ἦλθον εἰς Δαμασκόν.

Όπως όλοι οι εβραίοι στην ιστορία, την αλλαγή γραμμής την απέδωσε σε όραμα του Ιεχωβά. Το όραμα αυτό του Σαούλ προφανώς θα «προήλθε» μετά την κλήση του στην σχολή του Γαμαλιήλ, την διαφώτιση και επεξήγηση από τον σοφό δάσκαλο, περί του τι είναι αυτή η κίνηση των Ναζιραίων και τι συστάσεις έλαβε για να υποστηρίξει την νέα κίνηση. Μετά βέβαια του ήρθε η «θεία φώτιση» και έγινε από φανατικός εχθρός, φανατικός υπερασπιστής των Ναζιραίων.

Ο Παύλος προσωπικά, ποτέ στις επιστολές του δεν αναφέρεται στην μεταστροφή του στον «Δρόμο προς την Δαμασκό» ούτε και σε καταγωγή του από την Ταρσό.

Δεδομένου ότι το Ανώτατο Ιουδαϊκό Συμβούλιο (το Σανχεντρίν) δεν είχε δικαίωμα να εξουσιοδοτήσει έναν κυνηγό αιρέσεων να επιχειρήσει στην ανεξάρτητη πόλη της Δαμασκού, το οδικό ταξίδι του Παύλου, στο οποίο είδε το περιβόητο «όραμα», που ήταν η αιτία μεταστροφής στους Ναζιραίους, γίνεται όλο και λιγότερο πιθανό.

Ο Ιερώνυμος μας πληροφορεί ότι ο Παύλος ήταν από την Γαλιλαία!

Υπάρχει μία περίεργη παραλληλία μεταξύ του φερόμενου «διωκτικού» λόγου ειπωμένου από τον ουράνιο Χριστό (Σαούλ, Σαούλ…) προς τον τυφλωμένο Παύλο και του διωγμού του Διονύσου που βρίσκουμε στο έργο του Ευριπίδη «Βάκχες». Και στις δύο περιπτώσεις χρησιμοποιείται η λέξη κέντρα.

Ο Σαούλ είναι εκείνος που συστηματοποίησε, οργάνωσε και ανέδειξε την διδασκαλία του Ναζιραίου Ιησού, σε ολοκληρωμένο θρησκευτικό σύστημα.

Ο Φαρισαίος Σαούλ ούτε μαθητής του Χριστού υπήρξε, αλλά ούτε και τον συνάντησε ή συνομίλησε ποτέ μαζί του, αν και ήταν σύγχρονός του.

Ο Σαούλ στην δεκαετία του 30 – 40 μ.Χ. ούτε είδε, ούτε άκουσε κάτι για το Ιησού. Αν δεχθούμε σαν αληθινή την δράση του Ιησού, αν δεχθούμε σαν αυθεντικές τις ιστορίες για τις περιπλανήσεις του Ιησού στην Ιουδαία, την Σαμάρεια και την Γαλιλαία, σχεδόν για τρία χρόνια, καθώς και τον λαϊκό ενθουσιασμό που φαίνεται να ξεσήκωσε, τότε πώς γίνεται να μην υπήρξε καμία συνάντηση των δύο κορυφαίων ανδρών της ίδρυσης του Χριστιανισμού, οι οποίοι ζούσαν και κινιούνταν και οι δύο σε μία μικρή γεωγραφική έκταση; Μήπως δεν υπήρξε ποτέ Ιησούς με τη μορφή και τις ιδιότητες που μας τον παραδίδουν τα εκκλησιαστικά συγγράμματα;

Ο ίδιος ο Παύλος ήταν φανατικός Φαρισαίος και μαθητής στην σχολή του Γαμαλιήλ, πράγμα που σημαίνει πως περίμενε και αυτός τον Μεσσία των Εβραίων να εμφανιστεί, για να εκπληρωθούν οι Γραφές. Δεν άκουσε τίποτα, όσο ζούσε στα Ιεροσόλυμα για τον αυτοαποκαλούμενο Μεσσία και από περιέργεια, αλλά και χρέος, ως εξέχων Εβραίος θεολόγος, να πάει να το συναντήσει; Ένας άνθρωπος σε μία μικρή χώρα με έκταση περίπου σαν την Πελοπόννησο, για τρία ολόκληρα χρόνια, δημιουργεί τεράστιο ντόρο, ανασταίνει νεκρούς, θεραπεύει δαιμονισμένους, δίνει φως σε τυφλούς, σηκώνει παράλυτους, η φήμη του είχε ξεπεράσει τα όρια της Ιουδαίας. ΄Ολοι στα Ιεροσόλυμα γνώριζαν γι΄ αυτόν τον μεγάλο προφήτη που έλεγε πως ήταν Υιός Θεού (Μεσίας) και έκανε θαυμαστά και πρωτάκουστα έργα. Πως μπορούσε να περάσει σαν άγνωστος και αδιάφορος ένας άνθρωπος που ανάσταινε ακόμα και πεθαμένους; Και όμως, ο Σαούλ πουθενά δεν τον αντάμωσε. Και ζούσαν σχεδόν μαζί, δίπλα, στα ίδια χώματα πατούσαν. Στα γραπτά του ο Σαούλ δεν αναφέρει λέξη για την σταύρωση του Χριστού…

Ορισμένοι θεολόγοι, για να ξεφύγουν από το πρόβλημα, λένε ότι ίσως εκείνη την εποχή πήγε στην πατρίδα του, την Ταρσό της Κιλικίας. Αυτό δεν προκύπτει από πουθενά. Απεναντίας, η ίδια η χριστιανική παράδοση λέει πως τα χρόνια εκείνα εγκατέλειψε την Ταρσό και ήρθε στα Ιεροσόλυμα, για να σπουδάσει την εβραϊκή θεολογία

Στις επιστολές του ο Παύλος, μένει περισσότερο ή και αποκλειστικά θα λέγαμε στη χριστιανική θεωρία, που θεμελιώνεται μεν στη διδασκαλία του Ιησού Χριστού, αλλά εμπλουτίζεται αποφασιστικά και εξαιρετικά ιδιόμορφα από τον ίδιο. Για τον ίδιο τον Ιησού Χριστό και μάλιστα για τα περίφημα θαύματα και τις θεραπείες, σχεδόν σιωπά ο Παύλος. Δεν πιστεύει στα θαύματα του Ιησού ή έμαθε γι αυτά τίποτε παραπάνω από τον Γαμαλιήλ;

Όπως και να έχει, όμως, το πράγμα, η παντελής έλλειψη προσωπικής επικοινωνίας εν ζωή Παύλου-Ιησού που διαπιστώνεται από τις επιστολές του και τις «Πράξεις των Αποστόλων», θέτει σε σοβαρή αμφιβολία τη χριστιανική βεβαιότητα πως ο Ιησούς Χριστός υπήρξε ως φυσικό πρόσωπο.

Οι Ιουδαίοι Χριστιανοί (Εβιονίτες) καταδίκασαν τον Παύλο, και το έκαναν μάλιστα με τους βιαιότερους όρους, φθάνοντας να ισχυρισθούν ότι στην πραγματικότητα αυτός δεν ήταν παρά ένας δυσαρεστημένος Έλληνας προσήλυτος, του οποίου το πάθος απορρίφτηκε από την κόρη του Αρχιερέα (Επιφάνιος, Πανάριον,16). Εάν ο Παύλος (Σαύλος) πράγματι είχε αποστατήσει στο μέτρο του να ασπάζεται (ή και να εγκαθιδρύει) μια ριζικά νέα σέκτα, χωρίς να υπάρχει συμπαιγνία με τον Γαμαλιήλ, πώς γίνεται οι ραβίνοι του Σανχεντρίν να μην είχαν αναθεματίσει το όνομά του στο Ταλμούδ;

ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΑΡΤΥΡΟΛΟΓΙΟ:

ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΑΣ

ΓΑΜΑΛΙΗΛ Ο ΣΟΦΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

Τον ΓΑΜΑΛΙΗΛ τον αναφέρει ο Λουκάς εις τις Πράξεις των Αποστόλων ο οποίος ήταν και συγγενής του Στεφάνου, Μερικοί δε λέγουν ότι ήτο διδάσκαλος και του Βαρνάβα και του Στεφάνου και παρεκάλεσε τους Αγίους αποστόλους και του έδωκαν το άγιο λείψανο, το οποίον λαβών το έθαψε εις το κοιμητήριο, όπου είχε δια τον εαυτόν του.

Τότε και ο Νικόδημος, ο ανεψιός του Γαμαλιήλ, ο οποίος επήγε νύκτα προς τον Ιησού, με κατάνυξη πήγε εις την ταφή του Αγίου Στεφάνου, παρεκάλεσε τον κορυφαίον Πέτρο και τον εμβάπτισε. Μαθόντες δε αυτό οι Ιουδαίοι αναθεμάτισαν τον Νικόδημο και τον έδειραν πολύ άσχημα, και του άρπαξαν και την περιουσία του με τα κτήματα Ο δε Γαμαλιήλ, θείος του Νικόδημου, παρέλαβε αυτόν εις την οικία του αλλά ο Νικόδημος από το πολύ και άγριο ξύλο που του έριξαν ετελείωσε την ζωή του, και έγινε μάρτυς του Ιησού, το δε λείψανων του ενταφίασε ο Γαμαλιήλ δίπλα από το λείψανο του Αγίου Στεφάνου.

Μετά ταύτα και ο Γαμαλιήλ εβαπτίσθει (ομιλία Χρυσοστόμου) από τον Πέτρο και τον Ιωάννη (Εις τας Πράξεις), Ότι ο Γαμαλιήλ επίστευσε προ του Παύλου. Του Γαμαλιήλ δε τούτου εχρημάτησε μαθητής και ο Απόστολος Βαρνάβας όπως μας βεβαιώνει ο Κλήμης ο Στρωματεύς, και ο Ευσέβιος και ο Επιφάνειος Ομοίως εβαπτίσθει και ο υιός του Γαμαλιήλ Αβελβούλ νέος εικοσαετής. Ωραίος και ενάρετος και σοφός, μάλιστα δε ήτο παρθένος και καθαρός.

Μετ’ ολίγον δε εκοιμήθησαν και οι δύο ευσεβώς και οσίως όπου έθαψαν και των δύο τα λείψανα, δίπλα από τα λείψανα του Αγίου Στεφάνου και του Νικόδημου. Κατά τον χρόνο που έμελλε να φανερωθεί το λείψανο του Αγίου Στεφάνου εφάνη εις τον Ιερέα Λουκιανό φορών λευκόν στιχάριον, πλήρες εκ του στοιχείου σίγμα εκείνο ΄ήτο ερυθρόν και χρυσούν.

Είχε δε την κόμην ξανθήν ο Άγιος και περίχρυσον πίπτουσαν μέχρι των ώμων, εφόρει υποδήματα με χρυσά λωρία περιδεδεμένα, εκράτει εις την χείρα χρυσούν ραβδίον, με το οποίον ήγγισε τρις τον Ιερέα, καλέσας αυτόν εξ’ ονόματος, είπε δε προς αυτόν που είναι τεθαμένον το λείψανον του, και προσέθεσε, ότι πλησίον αυτού ήσαν ενταφιασμένα και τα λείψανα του Νικοδήμου, του Γαμαλιήλ και του υιού του Αβελβούλ.

Έσκαψαν λοιπόν τον τάφο εύρικαν και τοις τέσσαρες θήκες που είχαν τεθεί τα λείψανα τους. Ήταν γραμμένα τα ονόματα τους εις την Συριακή γλώσσα. Η θήκη όμως του Αγίου Στεφάνου σάλευε μόνη της και πολύ φως έχυνε τριγύρω. Καθώς και πολλήν ευωδία Μύρου, και σεισμός φοβερός έγινε.

Λαβών δε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων το του Αγίου Στεφάνου λείψανον, μεθ’ όλου του κλήρου και του λαού, έφερε αυτό εις την Ιερουσαλήμ και το απέθεσεν εντός του θυσιαστηρίου της Αγίας Σιών.

ΟΙ ΝΑΖΙΡΑΙΟΙ, ΟΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΙ ΒΟΗΘΟΙ ΤΟΥ ΓΑΜΑΛΙΗΛ.

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ, ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ', ΤΟ ΝΕΖΕΡ

Δ' Βασ. 11,12 καὶ ἐξαπέστειλε τὸν υἱὸν τοῦ βασιλέως καὶ ἔδωκεν ἐπ᾿ αὐτὸν τὸ νεζὲρ καὶ τὸ μαρτύριον καὶ ἐβασίλευσεν αὐτὸν καὶ ἔχρισεν αὐτόν, καὶ ἐκρότησαν τῇ χειρὶ καὶ εἶπαν· ζήτω ὁ βασιλεύς.

Δ' Βασ. 11,12 Ο Ιωδαέ τότε έβγαλε τον νεαρόν βασιλέα, έθεσεν εις αυτόν το βασιλικόν διάδημα, έδωσεν εις τα χέρια του τον Νομον, τον έκανε χριστόν και τον ανεκήρυξεν ως βασιλέα. Οι παριστάμενοι εχειροκρότησαν και είπαν· “ζήτω ο βασιλεύς”!

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΚΡΙΤΑΙ, "Ο ΣΑΜΨΩΝ, ΝΑΖΙΡ ΘΕΟΥ ΕΣΤΑΙ".

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13- Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΑΜΨΩΝ

Κρ. 13,1 Καὶ προσέθηκαν ἔτι οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ ποιῆσαι τὸ πονηρὸν ἐνώπιον Κυρίου, καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς Κύριος ἐν χειρὶ Φυλιστιΐμ τεσσαράκοντα ἔτη.

Κρ. 13,1 Και πάλιν οι Ισραηλίται εξέκλιναν εις την ειδωλολατρείαν και την φαυλότητα ενώπιον του Κυρίου δια τούτο και παρέδωκεν αυτούς ο Κυριος εις τα χέρια των Φιλισταίων επί τεσσαράκοντα έτη.

Κρ. 13,2 καὶ ἦν ἀνὴρ εἷς ἀπὸ Σαραὰ ἀπὸ δήμου συγγενείας τοῦ Δανί, καὶ ὄνομα αὐτῷ Μανωέ, καὶ γυνὴ αὐτοῦ στεῖρα καὶ οὐκ ἔτεκε.

Κρ. 13,2 Υπήρχε τότε μεταξύ των Ισραηλιτών ανήρ καταγόμενος από την πόλιν Σαραά η οποία ανήκεν εις την φυλήν του Δαν, ονόματι Μανωέ. Η σύζυγός του ήτο στείρα και δεν ετεκνοποίει.

Κρ. 13,3 καὶ ὤφθη ἄγγελος Κυρίου πρὸς τὴν γυναῖκα, καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν· ἰδοὺ σὺ στεῖρα καὶ οὐ τέτοκας, καὶ συλλήψῃ υἱόν.

Κρ. 13,3 Αγγελος Κυρίου παρουσιάσθη εις την γυναίκα αυτήν και της είπεν· “ιδού συ είσαι στείρα και έως τώρα δεν εγέννησες υιόν. Τωρα όμως θα συλλάβης υιόν. (και άλλη παρθενογέννηση!)

Κρ. 13,4 καὶ νῦν φύλαξαι δὴ καὶ μὴ πίῃς οἶνον καὶ μέθυσμα καὶ μὴ φάγῃς πᾶν ἀκάθαρτον·

Κρ. 13,4 Από τώρα λοιπόν πρόσεξε να μη πίης οίνον η άλλο μεθυστικόν ποτόν· πρόσεξε επί πλέον να μη φάγης τίποτε από εκείνα, τα οποία ο νόμος του Θεού χαρακτηρίζει ακάθαρτα.

Κρ. 13,5 ὅτι ἰδοὺ σὺ ἐν γαστρὶ ἔχεις καὶ τέξῃ υἱόν, καὶ σίδηρος ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ οὐκ ἀναβήσεται, ὅτι ναζὶρ Θεοῦ ἔσται τὸ παιδάριον ἀπὸ τῆς κοιλίας, καὶ αὐτὸς ἄρξεται σῶσαι τὸν Ἰσραὴλ ἐκ χειρὸς Φυλιστιΐμ.

Κρ. 13,5 Διότι συ θα συλλάβης εν γαστρί και θα γεννήσης υιόν. Ψαλλίδι δεν θα ανεβή εις την κεφαλήν αυτού δια να κόψη την κόμην του, διότι το παιδίον τούτο θα είναι ναζιραίος (αφιερωμένος δηλαδή στον Θεόν) εκ κοιλίας μητρός του. Και αυτός θα κάμη αρχήν του έργου της σωτηρίας και απελευθερώσεως των Ισραηλιτών από την εξουσίαν των Φιλισταίων”.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

O ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ - ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ, ΣΑΝ ΑΓΙΟΣ – ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΣ, ΣΤΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ.

2 Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν κατὰ τὸν νόμον Μωϋσέως, ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς ῾Ιεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ,

23 καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου ὅτι πᾶν ἄρσεν διανοῖγον μήτραν ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται,

Άγιος Μάξιμος Ομολογητής: «Τι σημαίνει ότι ο Σαμψών με την σιαγόνα του εξόντωσε τους Φιλισταίους; Ο Σαμψών είναι ο τύπος του αληθινού Ναζιραίου, του Χριστού».

Ο Ευσέβιος (256-340 μ.Χ) γράφει ότι: "το ναζέρ, έλαιον αλείματος είναι, το ναζέρ κατά τους Εβδομήκοντα «άγιον» σημαίνει, το Ναζιραίων δε όνομα τον άγιο σημαίνει. Οι παλαιοί ιερείς (προφανώς Εβραίοι) δι’ ελαίου, ναζέρ καλουμένου χριώμενοι, εκ του ναζέρ παραγόμενο, εκαλούντο Ναζιραίοι. Ο δε Κύριος ημών (ο Ιησούς δηλαδή) του Ναζιραίου τον τίτλο έλαβε όχι εκ του ναζέρ ελαίου, αλλά ως τη φύσει τοιούτος ονομάσθηκε Ναζωραίος απ' τη Ναζαρά όπου ανετράφη. Όπως λέει και ο Ματθαίος ελθών κατώκοισεν εις πόλιν λεγομένην Ναζαρά, διά να εκπληρώση το ρηθέν Ναζωραίος κληθήσεται". (Ευσέβιος, Ευαγγελικής αποδείξεως 7.2.48-50)

Αυτό που καταλαβαίνει κανείς από τα παραπάνω είναι ότι, ο Ευσέβιος, που ξέρει πολύ καλά τα εβραϊκά τα έχει μπερδέψει τελείως, αφού από τη μια κάνει πλήρη ανάλυση του «ναζέρ» και των «Ναζιραίων» και λέει ότι ο Ιησούς ήταν εκ του φυσικού του Ναζιραίος (χρισμένος) και μετά προσθέτει και την ανύπαρκτη Ναζαρά για να δικαιολογήσει προφανώς τις ανοησίες του Ματθαίου.

2. Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ, Ο ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ ΕΞΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ.

ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ ΚΕΦ. 4-5

Θ. Ιερ. 4,7 Ἐκαθαριώθησαν Ναζιραῖοι αὐτῆς ὑπὲρ χιόνα, ἔλαμψαν ὑπὲρ γάλα, ἐπυρώθησαν ὑπὲρ λίθους σαπφείρου τὸ ἀπόσπασμα αὐτῶν.

Θ. Ιερ. 4,7 Αλλοτε οι Ναζιραίοι της ήσαν καθαροί και κατάλευκοι, περισσότερον από το χιόνι. Ελαμπαν περισσότερον από το γάλα. Η ακτινοβολία των ήτο λαμπρότερα από τας πυρώδεις ακτίνας, που ρίπτει ο σάπφειρος.

Θ. Ιερ. 4,8 Ἐσκότασεν ὑπὲρ ἀσβόλην τὸ εἶδος αὐτῶν, οὐκ ἐπεγνώσθησαν ἐν ταῖς ἐξόδοις· ἐπάγη δέρμα αὐτῶν ἐπὶ τὰ ὀστέα αὐτῶν, ἐξηράνθησαν, ἐγενήθησαν ὥσπερ ξύλον.

Θ. Ιερ. 4,8 Τωρα όμως η μορφή των έγινε περισσότερον σκοτεινή και μελανή από την καπνιάν. Αγνώριστοι κατήντησαν στους δρόμους της ζωής των. Εκόλλησε το δέρμα των επάνω εις τα κόκκαλά των. Εξηράνθησαν, έγιναν ώσαν το ξύλον.

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΑΛΑΧΙΑΣ

Μαλ. 4,4 καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστελῶ ὑμῖν Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην, πρὶν ἢ ἐλθεῖν τὴν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ,

Μαλ. 4,4 Ιδού, εγώ θα στείλω προς σας 'Ηλιαν τον Θεσβίτην, πριν έλθη η ημέρα εκείνη του Κυρίου, η μεγάλη και επιφανής.

Μαλ. 4,5 ὃς ἀποκαταστήσει καρδίαν πατρὸς πρὸς υἱὸν καὶ καρδίαν ἀνθρώπου πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ, μὴ ἐλθὼν πατάξω τὴν γῆν ἄρδην.

Μαλ. 4,5 Αυτός θα αποκαταστήση δεσμούς αγάπης, την καρδίαν του πατρός προς τον υιόν και την καρδίαν του ανθρώπου προς τον πλησίον αυτού, ίνα μη έλθω εγώ και κτυπήσω εκ θεμελίων την γην.

Μαλ. 4,6 μνήσθητι νόμου Μωσῆ τοῦ δούλου μου, καθότι ἐνετειλάμην αὐτῷ ἐν Χωρὴβ πρὸς πάντα τὸν Ἰσραὴλ προστάγματα καὶ δικαιώματα.

Μαλ. 4,6 Εχε πάντοτε στον νουν και την καρδίαν σου τον Νομον του δούλου μου Μωϋσέως, όλας εκείνας τας εντολάς που του έδωσα στο Χωρήβ δι' όλον τον Ισραηλιτικόν λαόν, προστάγματα και δικαιώματα.

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9

11 καὶ ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες, ὅτι λέγουσιν οἱ γραμματεῖς ὅτι ᾿Ηλίαν δεῖ ἐλθεῖν πρῶτον.

12 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· ᾿Ηλίας μὲν ἐλθὼν πρῶτον ἀποκαθιστᾷ πάντα· καὶ πῶς γέγραπται ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἵνα πολλὰ πάθῃ καὶ ἐξουδενωθῇ;

13 ἀλλὰ λέγω ὑμῖν ὅτι καὶ ᾿Ηλίας ἐλήλυθε, καὶ ἐποίησαν αὐτῷ ὅσα ἠθέλησαν, καθὼς γέγραπται ἐπ᾿ αὐτόν.

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΞΑΔΕΛΦΟΥ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος

Ο Γαμαλιήλ ήθελε να δημιουργήσει μία κοινωνική χημεία προσδοκίας. Ήθελε να ξυπνήσει στον ιουδαϊκό λαό ένα φλογερό μεσσιανικό κλίμα, εντός του οποίου θα δρούσε ο Ναζιραίος Ιησούς. Χρειαζόταν μία πρόδρομη δράση, έτσι ώστε να μπορεί να εκτιμήσει τις κοινωνικές αντιδράσεις και να αναπροσαρμόσει την επακολουθούσα δράση του Ιησού. Γι αυτό χρησιμοποίησε τον εξάδελφο του Ιησού Ναζιραίο Ιωάννη. 
 
Ο Γαμαλιήλ προσπαθούσε με τον Ναζιραίο Ιωάννη να ξεσηκώσει τις βαθειά ριζωμένες προσδοκίες του ιουδαϊκού λαού, για την επικείμενη επάνοδο στην γη του προφήτη Ηλία. Έτσι υποχρεώθηκε ο Ναζιραίος Ιωάννης να ζει στην έρημο του Ιορδάνη φορώντας δέρμα καμήλας, όπως και ο Ηλίας. Ο Ναζιραίος Ιωάννης βάπτιζε στα νερά του Ιορδάνη, αδιαμαρτύρητα, πολλούς Φαρισαίους και ιουδαίους ιερείς, χωρίς να διαθέτει ο ίδιος κανένα αναγνωρισμένο αξίωμα. Επί πλέον ενώ τους βάφτιζε τους έβριζε κιόλας. Στο σημείο αυτό φαίνεται καθαρά η συμπαιγνία και οι σαφείς εντολές προς όλους από τον Γαμαλιήλ. 

Ναζωραίος στα Εβραϊκά na • zir (נָזִיר, n - z - r), προφέρεται naw • zeer σημαίνει «ο αφιερωμένος». Αυτή η λέξη βασίζεται σε αποσπάσματα από την Γένεση και το Δευτερονόμιο. Ο Ναζωραίος ήταν ένα άτομο αφιερωμένο στο Θεό από τη γέννηση, όπως ο Σαμψών και ο Σαμουήλ, για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα. Η λέξη nazur στην αραμαϊκή σχετίζεται με Nazir. Υπάρχουν αρκετές αναφορές στους Ναζιρίτες / Ναζηραίους στην Παλαιά Διαθήκη και στην Καινή Διαθήκη. Ένας Ναζωραίος ή Ναζιρίτης Nazarite (נְזִיר) ήταν ένας Ισραηλίτης, που είχε δώσει ειδικούς όρκους για αφοσίωση στο Γιαχβέ, σύμφωνα με τους οποίους ο ίδιος θα απείχε για μια καθορισμένη περίοδο του χρόνου από τη χρήση αλκοόλ, το κόψιμο των μαλλιών και το πλησίασμα σε πτώματα. 

Στο τέλος αυτής της περιόδου θα έπρεπε να βυθίσει τον εαυτό του στο νερό. 
 
Έτσι το βάπτισμα του Ιησού (Ματθαίος 3:13 - 15) από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, θα μπορούσε να είχε γίνει για να εκπληρώσει ο Ναζηραίος τον όρκο του.

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

1 Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις παραγίνεται ᾿Ιωάννης ὁ βαπτιστὴς κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς ᾿Ιουδαίας

2 καὶ λέγων· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

3 οὗτος γάρ ἐστιν ὁ ρηθεὶς ὑπὸ ῾Ησαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ.

4 Αὐτὸς δὲ ὁ ᾿Ιωάννης εἶχε τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ ἀπὸ τριχῶν καμήλου καὶ ζώνην δερματίνην περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ, ἡ δὲ τροφὴ αὐτοῦ ἦν ἀκρίδες καὶ μέλι ἄγριον.

5 Τότε ἐξεπορεύετο πρὸς αὐτὸν ῾Ιεροσόλυμα καὶ πᾶσα ἡ ᾿Ιουδαία καὶ πᾶσα ἡ περίχωρος τοῦ ᾿Ιορδάνου,

6 καὶ ἐβαπτίζοντο ἐν τῷ ᾿Ιορδάνῃ ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν.

7 ἰδὼν δὲ πολλοὺς τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων ἐρχομένους ἐπὶ τὸ βάπτισμα αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· γεννήματα ἐχιδνῶν, τίς ὑπέδειξεν ὑμῖν φυγεῖν ἀπὸ τῆς μελλούσης ὀργῆς;

8 ποιήσατε οὖν καρπὸν ἄξιον τῆς μετανοίας,

Καθηγητής του ΑΠΘ κ. Στέργιος Σάκκος,
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ , ΤΟΜΟΣ Α’ , ΚΕΦΑΛΑΙΑ 1-8, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΧΑ Χριστιανική Ελπίς , Θεσσαλονίκη, 2008, σελίδες 400

ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ, Ο ΕΞΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΘΕΟΛΟΓΟ.

«Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται η τάξη των ναζίρ η ναζιραίων, των αφιερωμένων στον Θεό. Ήταν έγγαμοι. Η αφιέρωση τους φαινόταν εξωτερικά από το ότι δεν έκοβαν τα μαλλιά τους και δεν έπιναν κρασί ούτε άλλα μεθυστικά ποτά. Αυτό συνέβαινε συνήθως για ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα (βλ. Αρ 6,1-21). Ορισμένοι ωστόσο έμειναν ισόβια ναζιραίοι, όπως ο Σαμψών και ο Σαμουήλ. Σ ‘ αυτούς θα συγκαταλεχτεί και ο εκλεκτός γιος του Ζαχαρία, διότι σύμφωνα με την αποκάλυψη του αγγέλου « οίνον και σίκερα ου μη πίη». Επιπλέον, ο Ιωάννης θα ζήσει με ισόβια άσκηση και παρθενία».

ΑΠΟ ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ:
«ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΞΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ» (!)

«Ήταν φίλος, εξάδελφος και Πρόδρομος του Ιησού».

"Πατρίδα του Ιωάννη κατά μία παράδοση φέρεται η Χεβρών, κατ΄ άλλη όμως γνώμη φέρεται η πόλη Ιούττα.

Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά ο Ιωάννης ήταν γιος του ΙΟΥΔΑΙΟΥ ΙΕΡΕΑ Ζαχαρία (Λουκάς 1, 7) και της Ελισάβετ (Λουκάς 1, 5). ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΥΓΓΕΝΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ. 

Οι γονείς του ανήκαν σε ΙΕΡΑΤΙΚΕΣ οικογένειες. (Δηλαδή σε οικογένειες του Ιουδαϊκού Σανχεντρίν!)

Ο Ιωάννης συνελήφθη στην κοιλία της Ελισάβετ έξι μήνες νωρίτερα από τον Ιησού, ενώ ήταν και ξάδελφός του, αφού Ελισάβετ και Θεοτόκος ήσαν ξαδέλφες.

ΛΟΥΚΑΣ Ι, 34-36

34 εἶπε δὲ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον· πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω;

35 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῇ· Πνεῦμα ῞Αγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι· διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται υἱὸς Θεοῦ.

36 καὶ ἰδοὺ ᾿Ελισάβετ ἡ συγγενής σου καὶ αὐτὴ συνειληφυῖα υἱὸν ἐν γήρει αὐτῆς, καὶ οὗτος μὴν ἕκτος ἐστὶν αὐτῇ τῇ καλουμένῃ στείρᾳ·

Χαρακτηριστική σκηνή μέσα στις περιγραφές της Καινής Διαθήκης είναι η συνάντηση της εγκυμονούσας Ελισάβετ με την επίσης εγκυμονούσα Θεοτόκο, όπου ο Ιωάννης σκίρτησε από αγαλλίαση (Λουκάς 1, 44). 

Ό Ιωσήφ ό Μνήστωρ ήτο πρώτος εξάδελφος της Θεοτόκου Μαρίας. Ή Ελισάβετ, ή μητέρα του Τιμίου Προδρόμου, ήτο πρώτη εξαδέλφη της Θεοτόκου Μαρίας. Ό Τίμιος Πρόδρομος ήτο δεύτερος εξάδελφος του Ιησού Χριστού, κατά το ανθρώπινο, με τον όποιον είχε εξ μήνες διαφορά ηλικίας. Ό Ιωάννης ό Θεολόγος ένομίζετο ανεψιός του Κυρίου, επειδή ό Κύριος ένομίζετο υιός του Ιωσήφ του Μνήστορος και αδελφός της κόρης του Ιωσήφ του Μνήστορος, της Σαλωμης, ή όποια ήτο ή μητέρα του άγιου Ιωάννου του Θεολόγου.

Ή άγια Ελισάβετ, όταν γέννησε τον Τίμιον Πρόδρομον, ήτο τουλάχιστον 90 ετών. Ή Θεοτόκος Μαρία, όταν γέννησε τον Χριστόν, ήτο 16 ετών. Άρα, ή άγια Ελισάβετ ήτο μεγαλύτερη της Θεοτόκου κατά τουλάχιστον 74 έτη. Αυτό σημαίνει, ότι ή άγια Άννα, κατά το γήρας αυτής, επίσης, γέννησε την Θεοτόκο, υπέρ τούς νόμους της φύσεως.

Και τούτο, διότι, αφού ή άγια Ελισάβετ ήτο ανεψιά της άγιας Αννης, και ήτο τουλάχιστον 74 ετών ηλικίας όταν έγεννήθη ή Θεοτόκος, έπεται, ότι, μάλλον, και ή άγια Άννα, ή θεία της, ήτο και αυτή πολύ μεγάλης ηλικίας, όταν γέννησε την Θεοτόκο. (Ή άγια Άννα πρέπει να ήτο τουλάχιστον 60 ετών ηλικίας, όταν γέννησε την Θεοτόκο).

Δηλαδή και ή Θεοτόκος, και ό Τίμιος Πρόδρομος, έγεννήθησαν από στείρες και γηραλέες μήτρες, υπέρ τούς νόμους της φύσεως, όντες καρποί προσευχής και ευδοκίας του Θεού.

Μέχρι τα 30 του χρόνια έζησε ζωή ασκητική στην έρημο, η οποία ήταν αφιερωμένη στην προσευχή και την πνευματική ολοκλήρωση. Περί της νεανικής ζωής του Ιωάννη και του ιδιωτικού του βίου καμία πληροφορία δεν υπάρχει εκτός της πολύ λιτής αναφοράς του ίδιου του Ευαγγελιστή ότι: "το παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι και ήν εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ" (Λουκάς 1,80). Με τη λέξη "ερήμοις" χαρακτηρίζονται τα διάφορα μέρη της ίδιας της ερήμου της Ιουδαίας οι οποίες έφεραν διάφορες επιμέρους ονομασίες. Στις ερήμους αυτές φαίνεται να κατέφυγε ο Ιωάννης, για προπαρασκευή του έργου του όπως παλαιότερα είχαν ομοίως καταφύγει ο Μωϋσής και ο προφήτης Ηλίας» Δύο από τους μαθητές του, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Ανδρέας και ο Ιωάννης, αργότερα έγιναν μαθητές του Ιησού (Ιωάννης 1,35-41). Αναγνωρίζεται ως ό μεγαλύτερος των Προφητών όπως αναφέρεται στο Απολυτίκιο του".

3. Ο ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ

ΒΑΣΙΚΟΣ ΒΟΗΘΟΣ ΤΟΥ ΓΑΜΑΛΙΗΛ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ».
ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΤΑΛΜΟΥΔ  (ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΜΠΕΝ ΓΚΟΥΡΙΟΝ).

Ο Νικόδημος είναι πρόσωπο που εμφανίζεται στην Καινή Διαθήκη.

Ήταν Φαρισαίος και μέλος του Σανχεντρίν, ο οποίος, με βάση το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, υποστήριξε τον Ιησού. Εμφανίζεται τρεις φορές στη διήγηση του Ιωάννη: την πρώτη επισκέπτεται τη νύχτα τον Ιησού για να ακούσει τη διδασκαλία του (κατά Ιωάννη 3:1-21), τη δεύτερη επικαλείται το νόμο σχετικά με την υπόθεση της σύλληψης του Ιησού κατά τη γιορτή της Σκηνοπηγίας (κατά Ιωάννη 7:45-51) και την τελευταία μετά τη Σταύρωση, όπου και βοηθάει τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία να ετοιμάσει το σώμα του Ιησού για την ταφή (κατά Ιωάννη19:39-42).

Η συζήτηση του Νικόδημου με τον Ιησού αποτελεί πηγή για πολλές εκφράσεις του Χριστιανισμού, και κυρίως, για την περιγραφική φράση αναγέννηση που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την πίστη ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας, και το χωρίο «Κατά Ιωάννη 3:16», μια φράση που χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου.

Ένα απόκρυφο ευαγγέλιο με τίτλο Ευαγγέλιο του Νικοδήμου γράφτηκε κάποια στιγμή το Μεσαίωνα. Παρουσιάζει πολλά κοινά με τις Πράξεις του Πιλάτου, που είχαν κυκλοφορήσει νωρίτερα, και αφηγείται και την κάθοδο του Χριστού στον Άδη.

Αν και δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες πληροφορίες για το Νικόδημο, πέρα από τα όσα αναφέρονται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια και πολλοί ιστορικοί της Βίβλου εικάζουν ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο με τον Νικόδημο Μπεν Γκουριόν, που αναφέρεται από το Ταλμούδ σαν ένας ευκατάστατος και δημοφιλής άνδρας στον οποίον αποδίδονταν θαυματουργικές δυνάμεις. Με βάση τη χριστιανική παράδοση ο Νικόδημος μαρτύρησε κάποια στιγμή μέσα στον πρώτο αιώνα.

Αναφέρεται επίσης ότι ο Νικόδημος ήταν ανεψιός του Γαμαλιήλ (!)

4. Ο ΙΩΣΗΦ ΑΡΙΜΑΘΑΙΑΣ

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΑΝΧΕΝΤΡΙΝ ΣΕ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Ο Ιωσήφ της Αριμαθείας ή Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ήταν μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου της Ιερουσαλήμ, πλούσιος και μυστικός μαθητής του Ιησού, που φέρεται να αντιτάχθηκε στη καταδίκη του και ο οποίος, σύμφωνα με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (27:57-60), μετά τον θάνατο του Ιησού ζήτησε από τον Πόντιο Πιλάτο την άδεια να αποκαθηλώσει το νεκρό σώμα του Ιησού από τον Σταυρό, προκειμένου να το προετοιμάσει για τον ενταφιασμό (κηδέψει) στον παραχωρούμενο, από τον ίδιο τον Ιωσήφ, λαξευτό τάφο, πιθανώς οικογενειακό. Πράγματι η άδεια αυτή του παραχωρήθηκε και με βοηθό του τον (ελληνοφανή) Νικόδημο "το Άχραντον Σώμα σινδόνι καθαρά ειλήσας και αρώμασι εν μνήματι καινώ κηδεύσας απέθετο", έως την «ανάστασή» του. Ο Ιωσήφ αναφέρεται και από τους τέσσερις Ευαγγελιστές, αλλά επί της ουσίας τίποτα περαιτέρω δε γνωστοποιείται για τις μεταγενέστερες δραστηριότητές του. Στο πρόγραμμα "Ναζιραίος" έπρεπε ο καθένας να εκπληρώσει τις οδηγίες του και μετά να αποσυρθεί στην αφάνεια.

5. Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ο Στέφανος, επονομαζόμενος και πρωτομάρτυρας, υπήρξε, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη διάκονος και πρώτος μάρτυρας της Χριστιανικής εκκλησίας. Συγκαταλέγεται στους αγίους του Χριστιανισμού.

Στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. 6-8), αναφέρεται πως κατηγορήθηκε από τους Ιουδαίους, ότι βλασφημούσε τον Μωυσή και τον Θεό. Ο Στέφανος απολογούμενος ενώπιον του συνεδρίου, προέβαλε επιχειρήματα υποστηρίζοντας ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Μεσσίας, κάτι το οποίο εξόργισε τους απληροφόρητους φανατικούς Ιουδαίους οι οποίοι, αφού τον έβγαλαν έξω από την πόλη της Ιερουσαλήμ, τον λιθοβόλησαν. Ο φίλος και προστάτης του Γαμαλιήλ δεν πρόλαβε να δράσει.

Ο Εφραίμ ο Σύρος σε ένα εξηγητικό του έργο πάνω στις Πράξεις, μας διηγείται, για πρώτη φορά, μία εξωγραφική πληροφορία, καθώς μας αναφέρει ότι ο Στέφανος ήταν στενός φίλος του Γαμαλιήλ (!)

Τα τμήματα του παζλ μπαίνουν σιγά σιγά το καθένα στην θέση τους.

6. Ο Ιάκωβος, ο αδελφός του Κυρίου, ήταν Ναζιραίος (!)

Άγιος Επιφάνιος, επίσκοπος Κύπρου και Σαλαμίνος (310 – 404 μ.Χ.), Πατρολογία, Πανάριον.

«Ο Ιάκωβος, ο αδελφός του Κυρίου, επειδή ήταν Ναζιραίος και ανακατεμένος με την ιεροσύνη (μεμίχθαι τη Ιερωσύνη), μπορούσε να εισέλθει μία φορά τον έτος στα Άγια των Αγίων, στον ναό του Σολομώντος. 
 
Ολόκληρος ο οίκος του Ιωσήφ και της Μαρίας από κάθε άποψη ήταν αξιολογότατος και τα παιδιά του Ιωσήφ (δηλαδή και ο Ιησούς) γνώριζαν την τάξη της παρθενίας και το έργο των Ναζιραίων».

7. ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ ΙΕΡΕΙΣ

ΟΙ «ΘΑΝΑΣΙΜΟΙ» ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΠΑΝΤΟΤΕ

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13. Οι ίδιοι οι Φαρισαίοι προστατεύουν τον Ιησού από απόπειρα δολοφονίας. 
 
Ανάλογα περιστατικά προστασίας, φιλοξενίας και στημένης αντιπαλότητας περιγράφονται ατελείωτα στην "Καινή Διαθήκη".

31 ᾿Εν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ προσῆλθόν τινες Φαρισαῖοι λέγοντες αὐτῷ· ἔξελθε καὶ πορεύου ἐντεῦθεν, ὅτι ῾Ηρῴδης θέλει σε ἀποκτεῖναι.

32 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες εἴπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτῃ· ἰδοὺ ἐκβάλλω δαιμόνια καὶ ἰάσεις ἐπιτελῶ σήμερον καὶ αὔριον, καὶ τῇ τρίτῃ τελειοῦμαι·

Η δήθεν αντιπαλότητα του Ιησού με τους ιερείς και φαρισαίους ήταν στημένη από τον Γαμαλιήλ. Η σχολή του Γαμαλιήλ θα γεννούσε μία θυγατέρα, η οποία έπρεπε, σύμφωνα με το σοφό σχέδιο, να ξεκοπεί από τον καταπιεστικό και άγριο Γιαχβικό ιουδαϊσμό, για να είναι σε θέση να σαγηνεύσει τα έθνη, με γλυκόλαλες επικλήσεις και όμορφες ιστορίες αγάπης και ελπίδας.

ΓΑΜΑΛΙΗΛ, Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ, ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΑΛΜΟΥΔ 
 
Ο μυστικός ιδρυτής του χριστιανισμού, ο επιστημονικός διευθυντής του Σανχεντρίν στο μυστικό ιουδαϊκό πρόγραμμα: «Πορευθέντες Ναζιραίοι, μαθητεύσατε πάντα τα έθνη».

Κατά την καταδίκη των Αποστόλων (Πραξ. 5,34 επ) από το Συνέδριο, υποστήριξε και πέτυχε την απελευθέρωσή τους. Σε πολλά μαρτυρολόγια φέρεται σαν μάρτυρας του χριστιανισμού (!) Κατά το ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο γιορτάζεται στις 3 Αυγούστου η ανακομιδή των λειψάνων του (!)

Βέβαια οι χριστιανοί έχουν και άλλους εβραίους "αγίους", τους Μακκαβαίους.

ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ''ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ'' ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ:
«ΤΑ ΗΡΩΪΚΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΕΣΦΑΞΑΝ ΚΑΙ ΕΚΑΨΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΡΩΜΕΡΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ»

Στην πρώτη σελίδα της χριστιανικής εφημερίδας «Ορθόδοξος Τύπος» (25.1.02) φιλοξενήθηκε άρθρο του θεολόγου κ. Μ. Μιχαηλίδη με τίτλο: «Το άγος των Ελλήνων - Αντιβλασφημικός συναγερμός». Στο άρθρο αυτό διαβάζουμε:

«Στα χρόνια εκείνα τα ηρωικά των Μακκαβαίων, που κυβερνούσε την Παλαιστίνη ο Αντίοχος ο Δ΄ ο Επιφανής -αλλά στην πραγματικότητα ασεβής και αδίστακτος- στρατιώτες δικοί του είχαν καταλάβει κάποιο φρούριο και αγέρωχοι το θεωρούσαν απόρθητο. Μέσα λοιπόν στην αλαζονεία τους βλασφημούσαν τον Θεό και τους πολιορκητές του Ιούδα του Μακκαβαίου με λόγους αθέμιτους και υβριστικούς. Τα παλληκάρια όμως του Ιούδα άλλους έσφαξαν και άλλους “πυράς ανάψαντες ζώντας τους βλασφήμους κατέκαιον”».

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Κάθε λαός έχει αναφαίρετο δικαίωμα να θυμάται, να τιμά και να γιορτάζει επετείους νικών του εναντίον των εχθρών του. Ασφαλώς και οι Εβραίοι έχουν το δικαίωμα να γιορτάζουν τις νίκες των προγόνων τους εναντίον των εχθρών τους, όποιοι κι αν ήταν αυτοί. Το πρόβλημα περιπλέκεται βέβαια με την Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία σταθερή στον ανθελληνικό προσανατολισμό της, τιμά τους Μακκαβαίους, έχει ανακηρύξει προστάτες των πολυτέκνων τούς επτά Μακκαβαίους παίδες, τη μητέρα τους Σολομωνή και τον δάσκαλό τους Ελιέζερ (1η Αυγούστου), τους οποίους -σύμφωνα με το συναξάρι- σκότωσαν, γιατί δεν άλλαζαν την πίστη τους, που δεν ήταν βέβαια η Χριστιανική πίστη, αλλά η εβραϊκή, ώστε να δικαιολογείται η τιμή εκ μέρους της Εκκλησίας.

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝΤΙΟΧΟΥΣ

Ο Αντίοχος Δ΄ ο Επιφανής, ήταν γιός του Αντιόχου του Μεγάλου και της Λαοδίκης και διαδέχθηκε στο θρόνο τον μεγαλύτερο αδελφό του Σέλευκο Δ΄ τον Φιλοπάτορα. Σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του προσπάθησε να ξαναφέρει το κράτος των Σελευκιδών στην παλαιά του ακμή και να επιβάλει τον Ελληνικό Πολιτισμό. Οι πολυάριθμες πόλεις (πάνω από 1000 - χίλιες ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ πόλεις στην Μέση Ανατολή) που ίδρυσε μαρτυρούν την γιγάντια προσπάθειά του και τα ίχνη των αποτελεσμάτων της έμειναν για πολλούς αιώνες μετά τον θάνατό του. Ο ανταρτοπόλεμος των εβραίων Μακκαβαίων εναντίον του δεν έφερε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Τον Αντίοχο τον Επιφανή διαδέχθηκε στο θρόνο ο γιός του Αντίοχος Ε΄ ο Ευπάτωρ. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του επαναστάτησαν οι Εβραίοι υπό την αρχηγία του Γιεουντά, ο οποίος πέτυχε μεν συμφωνία ειρήνης, αλλά ο επόμενος βασιλιάς Δημήτριος Α΄ ο Σωτήρ έστειλε το στρατηγό Βακχίδη, ο οποίος κατέλαβε τελικά όλη την Ιουδαία.

Δεν υπάρχουν ιστορικές περιγραφές στις οποίες να φαίνεται, ότι οι -χωρίς τακτικό στρατό- επαναστάτες Εβραίοι νίκησαν σε κανονικές μάχες τους Έλληνες.

Προφανώς γίνονταν περιορισμένης εκτάσεως συμπλοκές, ενδεχομένως και σφαγές, αλλά σε συνθήκες ανταρτοπολέμου, περίπου σαν τους σημερινούς Τζιχαντιστές, οι ιουδαίοι ορμούσαν σε κανένα απρόσεκτο μοναχικό Έλληνα στρατιώτη, τον πετσόκοβαν τελετουργικά και μετά υμνούσαν το κατόρθωμά τους. Οι "ηρωισμοί" αυτοί περιγράφονται με πολλές υπερβολές και άφθονες σάλτσες στα βιβλία των Μακκαβαίων.

ΠΩΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ

Οι υπερήφανοι φιλοσοφημένοι Έλληνες καθήμενοι με αξιοπρέπεια στις φιλοσοφικές τους σχολές, προσπαθούσαν να προσελκύσουν τους λίγους και εκλεκτούς φιλομαθείς στον κόσμο της επιστήμης. Οι Έλληνες έψαχναν τους λιγοστούς άξιους για να τους ανεβάσουν στην κορυφή της απαιτητικής γνώσης. Ήταν παραδομένοι στην παντοειδή έρευνα, στην χαραυγή των επιστημών, στην κατανόηση της φύσης και των μυστικών του σύμπαντος, στην δημιουργία των τεχνών. Ο Σέξτος Εμπειρικός στο έργο του «Προς αστρολόγους» σχολιάζει όλη την ανατολίτικη δεισιδαιμονία. Περιγράφοντας τους ισχυρισμούς των Σημιτών για την αστρολογία, τα θαύματα, τις προβλέψεις των σεισμών, των λοιμών και των καταποντισμών, γράφει ο Έλληνας σοφός αγανακτισμένος: «όλα αυτά και τα παρόμοια γέλωτος μάλλον παρά σπουδής άξια είναι».

Οι καιροί όμως είχαν αλλάξει. Μία θρησκευτική θύελλα φούντωνε πάνω στον Ελληνικό κόσμο και απειλούσε να βουλιάξει το σκάφος του Ελληνισμού μαζί με όλους τους σοφούς, τις βιβλιοθήκες, τις σχολές και τα εργαστήρια.

Από τις αρχές του 1ου μ.Χ. αιώνα ο θρησκευτικός λαϊκισμός σάρωνε κυριολεκτικά την Μεσόγειο διαλαλώντας τους ιουδαϊκούς μύθους και κερδίζοντας σαρωτικά τους λαϊκούς πόθους. Μία οργανωμένη σαγηνευτική θύελλα μάζευε σωρευτικά τις απαίδευτες ψυχές. Ο αδαής λαός με σκοτεινές γιαφκικές φοβέρες και ελπιδολάγνους μεταθανάτιους δελεασμούς, τυφλωμένος μαζικά από το «φως» των «αποστόλων», που πουλούσαν «σωτηρία» και «ελπίδα» βάδιζε αργά αλλά σταθερά στην παράλυση από το «εξ ιουδαίας δηλητήριον».

Το παιχνίδι παιζόταν έξω στους δρόμους, εκεί δινόταν το δράμα της λαϊκής επικράτησης. Οι «απόστολοι» ψάρευαν τα ευκολοθήρευτα αδαή και απαίδευτα ψάρια σε μεγάλους αριθμούς. Οι Έλληνες όμως προσπερνούσαν με περιφρονητική αδιαφορία ή σοβαροφανή ουδετερότητα. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η νέα αυτή εξ ανατολών θρησκεία έδινε ένα ορκισμένο και μεθοδικό αγώνα απόλυτης επικράτησης. Ότι αυτή η κοινωνική απειλή θα εξάρθρωνε στην Μεσόγειο εκ βάθρων όλα τα ήθη, τα έθιμα και τις κοινωνικές δομές του Ελληνικού κόσμου.

ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΣΕ ΕΤΣΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ;

Ο Ελληνισμός αδράνησε, δεν αντέδρασε στην εισβολή του ιουδαϊκού χριστιανισμού, λόγω της πανάρχαιας εθιμικής του ανεξιθρησκίας. Το Ελληνικό πνεύμα θεωρούσε αδιανόητη την εχθρική συμπεριφορά (την μισαλλοδοξία) κατά της πίστης των άλλων. Δεν κατάλαβε ότι η νέα ανατολίτικη πίστη, θα γίνει όπλο επικράτησης και μεθοδικής εξόντωσης του δικού του τρόπου ζωής.

Δεν κατάλαβε ότι οι κοινωνικές μάχες κερδίζονται ή χάνονται σε επίπεδο λαϊκής αποδοχής. Έτσι παρέδωσε μαζικά τους αγράμματους (τα ψάρια των γαλιλαίων ψαράδων) στα επιδέξια χέρια των ιουδαίων μάγων. Ο ιουδαιοχριστιανισμός με φαρισαϊκή μαεστρία μετέτρεψε την «θεολογία» του σε πολυπρόσωπη πολιτική τέχνη. Νάρκωσε μεθοδικά κάθε λαϊκή αντίδραση. Στους απλοϊκούς μεσόγειους εμφάνισε το προσωπείο της αγαθής αγάπης. Στους πονεμένους υποσχέθηκε συμπόνια, στους αδικημένους εκδίκηση και στους φοβισμένους τον προστασία. Κουνώντας ασταμάτητα στα λαϊκά μάτια και αυτιά το δώρο της αιώνιας ζωής που υποσχόταν, κατάφερνε να φανατίζει την ψυχή των λαϊκών στρωμάτων.

Στο φαινόμενο που λέγεται «πίστη» υπάρχει μία πνευματική ασθένεια. Οι «πιστοί» αποτελούνται από ανθρώπους που ποτέ δεν έχουν το κουράγιο για σοβαρή αμφισβήτηση σε όσα τους μαθαίνουν να πιστεύουν. Όσοι διαβάζουν τα βιβλία της πίστης τους, το κάνουν μόνο λατρευτικά. Είναι μελετημένο επιστημονικά ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πιστών ποτέ δεν διάβασε τα κείμενα της «πίστης» τους. Μερικοί μελετηροί «πιστοί» μαθαίνουν μόνο μερικά αποσπάσματα π.χ. των εβραϊκών γραφών, παπαγαλίζουν συγκεκριμένα υπερασπιστικά εδάφια της πίστης τους και σχεδόν κανένας δεν διαθέτει πληρέστερη επίγνωση των γραφών.

ΓΙΑΤΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΝΑΡΚΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ ΣΤΟ ΕΞ ΙΟΥΔΑΙΑΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ;

Οι Έλληνες έγραψαν κυριολεκτικά εκατομμύρια βιβλία και νικήθηκαν από 40-50 βιβλιαράκια ιουδαϊκής «σοφίας», που προς μεγάλη έκπληξη και απερίγραπτη χαρά κάποιων, ποτέ δεν διαβάστηκαν ερευνητικά.

Τι πήγε τόσο στραβά; Τι δεν έγινε σωστά από την μεριά των Ελλήνων; Γιατί παρέδωσαν το βαρύ άρμα του πολιτισμού στους βάρβαρους χαλδαίους μάγους; Γιατί οι Έλληνες διανοητές δεν απάντησαν στους ισχυρισμούς της νεοϊουδαϊκής θρησκείας με έρευνα βάθους και συστηματική αναγωγή στις πηγές; Γιατί δεν σάρωσαν ερευνητικά μία προς μία προσεχτικά όλες τις προσωπικότητες της παλαιάς και καινής διαθήκης; Το σωτηριο-αγαπητικό άλλοθι της ολιγομελούς ομάδας των εξελληνισμένων ιουδαίων επισκόπων, που σταθερά προΐσταντο στην εφαρμογή των αβρααμικών παλαιοδιαθηκικών όρκων, δεν ξεσκεπάστηκε ποτέ. Οι πρόγονοί μας δεν κατενόησαν ότι ο χριστιανισμός ήταν ο Δούρειος Ίππος του ιουδαϊσμού. Ο καθαρόαιμος ιουδαϊσμός είχε σκληρές φυλετικές δομές. Ποτέ δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ως Μεσογειακή θρησκευτική πραμάτεια. Η διπλή όψη του χριστιανισμού ποτέ δεν έγινε αντικείμενο συστηματικής έρευνας. Οι Έλληνες στοχαστές δεν έστρεψαν, για αδιευκρίνιστους λόγους, το πανίσχυρο αναλυτικό τους κάτοπτρο στις καταβολές και στα αδύνατα σημεία της αβρααμογενούς θρησκείας. Όλοι μπορούσαν να κρίνουν και να κατακρίνουν τα πολιτισμικά προϊόντα των Ελλήνων. Οι Έλληνες όμως, δεν καταδέχθηκαν να ρίξουν ούτε μία ματιά στα δήθεν πολιτισμικά μεγαθήρια των αντιπάλων τους.

Οι Έλληνες έγραψαν κυριολεκτικά εκατομμύρια βιβλία και νικήθηκαν από 40-50 βιβλιαράκια ιουδαϊκής «σοφίας», που προς μεγάλη έκπληξη και απερίγραπτη χαρά κάποιων, ποτέ δεν διαβάστηκαν ερευνητικά.

Αν μόνο δέκα εξ αυτών, δηλαδή η Πεντάτευχος, ο Ιησούς του Ναυή, οι Κριταί και οι τρεις μεγάλοι προφήτες Ησαΐας, Ιερεμίας και Ιεζεκιήλ, δηλαδή ένα πραγματικό σύνολο από 350 σελίδες, περνούσαν από εξονυχιστικό Οδυσσειακό έλεγχο, η δυσοσμία της αναβλύζουσας κακότητας και η μαγική δηλητηριολογία της Παλαιάς Διαθήκης θα χαλούσε οπωσδήποτε την ειδυλλιακή συνεύρεση των μάγων με τις λαϊκές προσδοκίες.

Αν λοιπόν οι πνευματικοί υπερασπιστές του Ελληνισμού, καταλάβαιναν τις ιστορικές τους ευθύνες και αποφάσιζαν, ως όφειλαν, να διεισδύσουν στην oλοφάνερη κακία της νέας θρησκείας, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μία καθ’ όλα νόμιμη σχολή αναλυτικής κριτικής μελέτης των βιβλικών κειμένων.
Χωρίζοντας τα κείμενα της παλαιάς διαθήκης σε 10 διαφορετικούς ομίλους μελέτης, κάθε όμιλος μελέτης θα είχε αντικείμενο κριτικής έρευνας μόνο 85 σελίδες. 

Σύντομα και με την πλέον επιφανειακή κριτική διάθεση δεν θα έμενε τίποτε κρυφό από τις κατάμαυρες αυτές συνταγές δαιμονοποίησης της ιστορίας του κόσμου. Σε λίγο θα γνώριζαν όλες τις αδυναμίες των εβραϊκών κειμένων και θα απαντούσαν ως ίσος προς ίσον στους μεθοδικούς σπιλωτές του Ελληνισμού.

Ένα ολιγομελές, οργανωμένο αντεπιθετικό ιερατείο πολιτισμού θα μπορούσε να αποτρέψει τότε την πολιτισμική μας γενοκτονία. Θα μπορούσε με κάθε λεπτομέρεια να προσωπογραφήσει τους βασικούς γενέθλιους αστέρες της νέας θρησκείας: Νώε, Αβραάμ, Λωτ, Ιωσήφ, Μωυσής, Ιησούς του Ναυή, Σαμψών, Γεδεών κλπ. 

Φαντάζεστε τι θα συνέβαινε αν ο Αθηναίος Κέλσος δημιουργούσε τότε ένα κέντρο μελέτης της παλαιάς διαθήκης; Πόσα ιστορικά δεδομένα θα έμπαιναν σε διαφορετική τροχιά εξέλιξης, μόνο με μία τέτοια επισταμένη έρευνα στα πρωτο-αρχεία της αβρααμικής θρησκείας.

Τρελαίνεται πραγματικά κανείς στην σκέψη ότι η συστηματική μελέτη μιας ολιγομελούς ομάδος σοφών Ελλήνων, στα αρχεία της παλαιάς διαθήκης, θα μπορούσε να ανατρέψει άρδην τον ρουν της ιστορίας.

Τρελαίνεται κανείς στην σκέψη ότι κάτι τόσο απλό, θα μπορούσε να μεταφέρει τον πόλεμο στην έδρα των αντιπάλων, στην έδρα των ορκισμένων εχθρών του Ελληνισμού και από επιτιθέμενους συκοφάντες να τους μεταβάλει σε ασήμαντους αμυνόμενους, ανεπαρκείς υπερασπιστές μιας χονδροειδούς κακότητας.

Ας υπήρχε, έστω και μία μικρή, οργανωμένη αντεπιθετική ομάδα, από μια οποιαδήποτε πανεπιστημιακή σχολή, από ένα ασκληπιείο, από ένα ισχυρό οικονομικά μαντείο, από ένα βουλευτήριο, μία βιβλιοθήκη, μία πλούσια πατριωτική οικογένεια, μία συντεχνιακή κοινότητα, μία οποιαδήποτε πνευματική, ιερατική ή στρατιωτική οικογένεια, ένα οποιοδήποτε αυτόκλητο υπερασπιστικό κέντρο του Ελληνισμού. Μετά από επισταμένη έρευνα θα δημοσιοποιούσε τις ατελείωτες, κυριολεκτικά φρικτές παλαιοδιαθηκικές λεπτομέρειες, θα προκαλούσε ισχυρή κρίση ταυτότητας στον γιαφκικό νεοϊουδαϊσμό καθώς και απολογητικό πανικό στις τάξεις των επίδοξων εθνοδιαμελιστών και σταδιακά θα συγκρατούσε τουλάχιστον τις εξελίξεις. Ξεσκεπάζοντας και δημοσιοποιώντας όλα τα απίστευτα αίσχη της παλαιάς διαθήκης, θα αποκάλυπταν ότι κάτω από το χαμογελαστό προσωπείο του αβρααμογενούς ιουδαιοχριστιανισμού, κρύβεται ένα κατασχετικό και πολιτισμοκτόνο ιερατείο, με καταβολές από τους αρχαίους απατεώνες χαλδαίους μάγους.

Είναι σύμπτωση ότι οι κορυφές του κόσμου σήμερα είναι κατειλημμένες από τους εκλεκτούς απογόνους του πατριάρχη – μάγου Αβραάμ;

Μία τέτοια πρωτοβουλία θα άφηνε τα βαθιά υπερασπιστικά της ίχνη στο διάβα της ιστορίας και ίσως μέχρι σήμερα, οι διαχρονικοί τους εκπρόσωποι να ζούσαν δοξασμένοι ανάμεσά μας.

Ο ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΜΙΑ ΜΗΤΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΕΙ ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ

Η λειτουργική δομή, η μεταδοτικότητα και ο δυναμισμός της ιουδαϊκής σωτηριολογίας, μπορεί σχετικά εύκολα σε διάφορους λαούς να γεννήσει παραλλαγές του εαυτού της. Η ορμητική γέννηση του Ισλαμισμού τον 7ο αιώνα με δύο κεντρικά πρόσωπα, τον αρχέτυπο προφήτη Αβραάμ και τον προφήτη Μωάμεθ, δείχνει ξεκάθαρα ότι ο δυναμισμός της ιουδαϊκής θρησκείας μπορεί να αναπαράγει σε διάφορους λαούς παραλλαγές του αρχέτυπου ιουδαϊκού θρησκευτισμού.

Όταν οι ιστορικές συγκυρίες της Μεσογείου το απαιτούσαν, ο επεκτατισμός της πίστης στον Ιεχωβά μεταμορφώθηκε με σχετική ευκολία σε ιουδαιοχριστιανισμό. Αργότερα επανέλαβε τον ίδιο άθλο προσφέροντας στον αραβικό κόσμο μία άλλη παραλλαγή της αρχαιοεβραϊκής ιστορίας, γεννώντας εύκολα τον ιουδαιοϊσλαμισμό.

Και πολύ αργότερα, όταν οι θρησκευτικές πίστεις υποχωρούσαν στους ευρωπαϊκούς λαούς, έδωσε μία νεότερη «επιστημονική» ιουδαϊκή φιλοσοφία, τον ιουδαϊκό διαλεκτικό υλισμό - κομμουνισμό.

Εν κατακλείδι

Ο συνολικός ιουδαϊσμός της εποχής του Ιησού, ήταν ασφυκτικά ζωσμένος από την πολιτισμική υπεροχή των Ελλήνων και την υλικοστρατιωτική υπερδύναμη των Ρωμαίων. Το πανούργο αβρααμικό ιερατείο βρισκόταν μπροστά σε μια σφοδρή αφανιστική συρρίκνωση. Μια αδυσώπητη ιστορική καταβαράθρωση, που απειλούσε να αφανίσει το αβρααμικό ιερατείο, μαζί με τα ανεκπλήρωτα όνειρά του για παγκόσμια κυριαρχία.

Ο ίδιος ο εβραϊκός λαός, το μόνιμο υποχείριό τους, έδειχνε διαθέσεις διαφυγής προς διαφορετικές, εθνικίζουσες μορφές κοινωνικότητας.

Η σκοτεινή πτέρυγα του ιερατείου, η ισχυρότερη ομάδα θεουργίας στην πανανθρώπινη ιστορία, ένοιωθε το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια της. Όμως ο θεός των μεταμορφώσεων που αιώνες τώρα εκπροσωπούσε, δεν είχε πει ακόμα την τελευταία του λέξη. Όταν οι βαθυστόχαστοι σοφοί του μυστικού ιερατείου, ένοιωσαν περικυκλωμένοι και κατάλαβαν την κατεπείγουσα ανάγκη της αναγέννησής τους, ανέσυραν απ’ την αρχαία τους οπλοθήκη, την κατάλληλη μεταμόρφωσή τους, σε πανανθρώπινους θεραπευτές.

Στους έκτακτους εκείνους καιρούς της ραγδαίας συρρίκνωσης και του μαζικού ιουδαϊκού αφανισμού, ο βαθυστόχαστος δάσκαλος Γαμαλιήλ (Σ.Σ. με το ιουδαϊκό πανεπιστήμιό του των χιλίων μαθητών, όπου 500 μαθητές διδάσκονταν τον ιουδαϊκό νόμο και 500 την σοφία των Ελλήνων - ο ίδιος ο απόστολος Σαούλ Παύλος αναφέρει ότι σπούδασε «παρά τους πόδας του Γαμαλιήλ»), ανέσυρε από την κρυφή οπλοθήκη του Ιουδαϊσμού, το κατάλληλο όπλο για την μάχη, μία βελτιωμένη εκδοχή παν-ιαματικής σολομωνικής σαγήνης.

Μέλη του κρυφού ιερατείου επιδίωξαν και με σχετική ευκολία αναβίωσαν οργανωμένα, το νέο σολομώντιο κίνημα δαιμονοαπαλλαγής. Ηττούμενο, τα θαύματα και κυρίως οι καθημερινές θεραπείες. Με τέτοιο αποτέλεσμα ήταν απολύτως βέβαιο, πως ένας τεράστιος αριθμός ενδιαφερομένων, θα κυνηγούσε με πολύ πείσμα, κάθε ελπίδα θεραπείας.

Για άλλη μία φορά η θρησκεία ανακάλυπτε τις πραγματικές γενέθλιες διαδικασίες της… δημιουργία ελπίδας ίασης ψυχών και σωμάτων. Η βασική ιδέα ήταν αρχέγονη, μυθική, απόλυτα μαγική και πανίσχυρη. Στην προκειμένη δε περίπτωση… και απολύτως σολομωνική.

Οι ευφυείς σχεδιαστές του θεραπευτικού Χριστιανισμού, έβλεπαν μακρύτερα. Στρατηγεύοντας με πλήρεις όρους πνευματικής εκστρατείας, στηρίχτηκαν πάνω στον ανθρώπινο πόνο και έστησαν ένα απαράμιλλο εμπόριο ελπίδας. Με τους κατάλληλους χειρισμούς και με σταθερά επαναλαμβανόμενη την επίδειξη αξουσίας πάνω στους ασθενοποιούς «δαίμονες» το ανταποδοτικό αυτό σύστημα ΠΙΣΤΗ ΑΝΤΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ είχε πράγματι την δύναμη, όχι μόνο να συντηρηθεί στον χρόνο, αλλά με τον καιρό να εξαπλωθεί πολύ μακρύτερα απ’ τα στενά όρια της Ιουδαίας.

Για πρώτη φορά καταλαβαίνουμε ότι το νεογέννητο κίνημα του θεραπευτικού νέο-ιουδαϊσμού, δεν έχει τυχαία δομή και σύσταση. Κάποιοι αφανείς σοφοί είχαν ανακαλύψει έναν μοναδικό τρόπο αξιοποίησης του τεράστιου ανεκμετάλλευτου αποθέματος του ανθρώπινου πόνου. Μετέτρεψαν τον πανταχού παρόντα ανθρώπινο πόνο σε μια αστείρευτη πηγή αλιεύσιμης ελπίδας.

Μόνο αλάστορες δολοπλόκοι και αδίστακτοι θεοκάπηλοι επαγγελματίες υποκριτές μπορούσαν να αντιληφθούν και να εκμεταλλευτούν έτσι τον ανθρώπινο πόνο. Αλλά το σκοτεινό ιερατείο γνώριζε, πως όταν το αποτέλεσμα σε δικαιώνει, τα μέσα δεν αποτελούν ποτέ εμπόδιο.

Κυρίες και κύριοι υποκλιθείτε. Βρισκόμαστε μπροστά στο ευφυέστερο κοινωνικό τέρας της πανανθρώπινης ιστορίας. Το χαμογελαστό ελπιδοβόρο τέρας της σαγηνευτικής (λευκής) μαγείας. Τον ολετήρα της πονεμένης ανθρώπινης ψυχής, το μεγαλύτερο ψεύτη όλων των εποχών, τον ψευδο-θεραπευτή ασθενειών, τον ψευδο-πανιαματικό νέο-ιουδαϊσμό, που με σκοπό την απόκρυψη των καταβολών του, μετονομάσθη σε χριστιανισμός. 

Από την γέννησή του, το ψευδολόγο αυτό τέρας, έχει τη δυνατότητα να θρέφεται και να διαιωνίζεται, καλλιεργώντας και καταναλώνοντας τις ελπίδες των πονεμένων και ευάλωτων ανθρώπων… να τρέφεται από την ευπιστία και την αγωνία για υγεία και μακροημέρευση των εύθραστων και ανίσχυρων ανθρώπων. Αυτή η ένδοξη θεατρική γέννηση ενός επαναστατικού, απατηλού, θεραπευτικού, θρησκευτικού και επεκτατικού συστήματος θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε όλη την Μεσόγειο. Σε ικανά χέρια και με την κατάλληλη οργάνωση μια τέτοια εντυπωσιακή κοινωνικο-θρησκευτική μεθόδευση θα μπορούσε να συντηρηθεί επ’ αόριστο, δημιουργώντας ένα πανίσχυρο τέρας. Θα εκτόπιζε με κάθε ευκολία τις πιο καλοριζωμένες πεποιθήσεις στην Μεσόγειο και την ευρύτερη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. 

Με τον κατάλληλο αριθμό στημένων θαυμάτων θεραπείας, ο χριστιανισμός, με ορμητήριο τις αναρίθμητες ιουδαϊκές συναγωγέςτου σε ολόκληρη την ρωμαϊκή επικράτεια, κατάφερε να συλλέξει στα δίχτυα της ελπιδο-σαγήνης του, τον μεγαλύτερο αριθμό βασανισμένων ανθρώπων, ώστε με την δική τους αρχικά πεισματική αρωγή, να γίνει κίνημα ικανό να ξεριζώσει από τα θρεπτικά χώματα της έρευνας και του ελληνικού σκεπτικισμού όλες τις ζωντανές ελληνικές αντιλήψεις και να τις θάψει στον αφανιστικό ξερότοπο και τις κατάξερες αλυκές της Ιουδαιο-χριστιανικής θεολογίας.

Ο Ναζιραίος Γιάχσουα υπήρξε η δημιουργία ενός παν-ιαματικού θρύλου, ικανού να προκαλέσει μια διεθνή σαρωτική ζήτηση, με κοινωνικο-θρησκευτικές προεκτάσεις τέτοιες, που στην διαχρονία, θα ήταν σε θέση να σκίσει την νέα «Ερυθρά Θάλασσα» που χώριζε τους ιουδαίους από τα έθνη (την νέα γη της επαγγελίας) και να δρομολογήσει μια δεύτερη «έξοδο», μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη από εκείνη του Μωυσέως. Μάλιστα αν το δούμε μέσα από τα «μάτια» (και τους ευσεβείς πόθους) των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, τότε θα καταλάβουμε, ότι ουσιαστικά επρόκειτο για την αναμενόμενη απόπειρα ολοκλήρωσης της αρχικής εκείνης εξόδου.

Υποστηριζόμενος από ικανές παρασκηνιακές δυνάμεις, ο υποψήφιος θεός Ιησούς, ο νέος αυτός Μωυσής, έθεσε τις βάσεις μιας ιδεολογικής «εξόδου» των ασφυκτικά εγκλωβισμένων στην αυστηρή γιαχβική θεολογία Ισραηλιτών, προς τα έθνη. Με έναν τέτοιων διαστάσεων θεραπευτικό θόρυβο, ο παν-ιαματικός γιος του Γιαχβέ, μπορούσε να δημιουργήσει τρισένδοξο ιστορικό όνομα (ανάλογο του Μωυσέως) εφαρμόζωντας σε κάποιο βαθμό αντίστροφα, τα πρότυπα εκείνης της αρχετυπικής μωυσιακής εξόδου. Με μια απλή παραλλαγή της ίδιας διαδικασίας, επιτυγχάνει την ιαματική παράτρεξη (πεσάχ) μοιράζοντας επιλεκτικά, όχι πλέον θάνατο, αλλά εικονικές θεραπείες και εξορκισμούς με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα, δηλαδή την εκρηκτική θεοποίησή του και την δημιουργία μιας νέο-γιαχβικής, νέο-ιουδαϊκής θρησκείας, ικανής στον κατάλληλο χρόνο, να ηγηθεί μιας δεύτερης «εξόδου» προς μια ευτύτερη και πλουσιότερη «γη Χαναάν» δηλαδή την οποιαδήποτε «γη» και «κτήμα» των εθνικών.

Έχουμε λοιπόν μπροστά μας την ξεκάθαρη εικόνα ενός ιερατείου που προετοιμάζει το ίδιο του το μέλλον. Έχει την αίσθηση της εποχιακής στενότητας και είναι ικανό να «παίξει» και να εξαπατήσει πρώτα τον δικό του λαό, για να το πετύχει. Το ιουδαϊκό ιερατείο απεδείχθη μια ολοζώντανη δύναμη αναγέννησης, με την απαιτούμενη ιστορική ευελιξία και την έγκαιρη διάθεση ριζοσπαστικής μεταμόρφωσης.

Το μυστικό της διαχρονικής επιτυχίας αυτού του ιερατείου είναι σαφές: ο σκοπός ορίζει τα μέσα. Ο νόμος και τα ιερατεία ήταν μέτρα προσωρινά. Ο στόχος ανέκαθεν ήταν η εξουσία επί των εθνών και τα μέσα όφειλαν να αναπροσαρμόζονται όσες φορές οι ανάγκες αυτού του σκοπού το απαιτούσαν.

1 σχόλιο :

  1. ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΟ , ΤΟ ΕΒΡΑΙΟΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΦΙΔΙ ΤΟΥ ΓΙΑΧΒΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΔΟΛΙΟΠΛΟΚΟΤΗΤΑ , ΨΕΜΑΤΑ ,ΠΑΡΑΦΡΑΣΕΙΣ ,ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΟΥΝ . ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΝΤΑΦΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΙΟΥΔΑΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ,ΚΑΙ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΑΔΕΛΦΟΘΕΟΣ ΣΑΝ ΟΠΑΔΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ ΣΑΝ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΕΝΩ ΕΚΕΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΟΝΟ Ο ΑΡΧΙΕΡΑΙΑΣ ΤΟΥ ΣΑΧΡΕΝΤΙΝ ???? ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΨΕΥΔΗ

    ΑπάντησηΔιαγραφή