Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Η ευδαιμονία και τα χρήματα


Όρθά καί όμορφα διαίρεσε ό μέγας διδάσκαλος περί τής ευδαιμονίας Επίκουρος τις ανθρώπινες ανάγκες σε τρεις κατηγορίες.
 
Πρώτον, στίς φυσικές καί αδήριτες: πρόκειται γιά εκείνες πού, όταν δέν ικανοποιηθούν, προκαλούν πόνο- εδώ, συνεπώς, συγκαταλέγονται μόνο victus et amictus [τροφή κι ένδυση].
 
Δεύτερον, στις φυσικές αλλά όχι και αδήριτες: πρόκειται για την ανάγκη 'ικανοποίησης της γενετήσιας ορμής, αν και ό ’Επίκουρος -σύμφωνα με την έκθεση της διδασκαλίας του από τον Διογένη Λαέρτιο- δεν το διατυπώνει ρητά (την διδασκαλία του, παρεμπιπτόντως, την παρουσιάζω συνολικά κάπως τροποποιημένη και λειασμένη)- ή ανάγκη αυτή ικανοποιείται ήδη δυσκολότερα απ’ ότι οι πρωτοαναφερθείσες.
 
Τρίτον, στις ούτε φυσικές ούτε αδήριτες: πρόκειται για τις ανάγκες της πολυτέλειας, της αφθονίας, της επίδειξης και τού μεγαλείου- τούτες δεν έχουν πέρας, ή δε 'ικανοποίησή τους είναι πολύ δύσκολη.
Τα όρια των εύλογων επιθυμιών μας πού αφορούν στην κτήση είναι δύσκολο, αν όχι και αδύνατο να καθαρισθούν, καθώς ή ικανοποίηση τού κάθε ανθρώπου απ’ αυτή την άποψη εξαρτάται όχι, από ένα απόλυτο, αλλά ένα σχετικό μέγεθος, από την σχέση δηλ. των απαιτήσεων του και της περιουσίας του, ούτως ώστε τούτη ή τελευταία, θεωρούμενη μεμονωμένη, είναι τόσο κενή νοήματος όσο και ό αριθμητής ενός κλάσματος χωρίς τον παρονομαστή. Ένας άνθρωπος δεν στερείται καθόλου τα αγαθά εκείνα για τα οποία δεν του έχει περάσει καν από το μυαλό ή αξίωση να τα αποκτήσει, άλλα είναι, και χωρίς αυτά, εντελώς ικανοποιημένος. Ένας άλλος, αντίθετα, ό όποιος κατέχει τα εκατονταπλάσια απ’ αυτόν, νιώθει δυστυχής επειδή στερείται ένα και μόνον αγαθό το όποιο έχει την αξίωση να κατέχει.

Ό καθένας έχει, και απ’ αυτήν επίσης την άποψη, έναν δικό του ορίζοντα του τί είναι γι’ αυτόν δυνητικά εφικτό, και οι αξιώσεις του εκτείνονται μέχρι τα όρια του ορίζοντα αυτού. Όποτε ένα αντικείμενο ευρισκόμενο εντός του ορίζοντα αυτού του παρουσιάζεται κατά τρόπο ώστε να ευελπιστεί ότι θα το αποκτήσει, τότε νιώθει ευτυχής· δυστυχής, αντίθετα, νιώθει όποτε δυσκολίες που εμφανίζονται του στερούν αυτή την προοπτική. Ότι βρίσκεται εκτός του οπτικού αυτού πεδίου δεν άσκει καμία επίδραση επάνω του. ΩΣ εκ τούτου, ή μεγάλη περιουσία των πλουσίων δεν προκαλεί ανησυχία στον φτωχό· κι από την άλλη πλευρά, ό πλούσιος, όταν αποτύχει στις επιδιώξεις του, δεν βρίσκει παρηγοριά στα πλείστα όσα κατέχει.
 
Το γεγονός ότι, μετά την απώλεια πλούτου ή ευκαταστασίας και μόλις ξεπερασθεί ή αρχική οδύνη, ή συνήθης μας διάθεση δεν διαφέρει κατά πολύ από την προ της απώλειας οφείλεται στο ότι, αφότου ή μοίρα σμίκρυνε τον παράγοντα της περιουσίας μας, μειώνουμε τώρα κι εμείς οι ίδιοι δραστικά τον παράγοντα των αξιώσεων μας. Ή προσαρμογή αυτή είναι το πραγματικά επώδυνο στην περίπτωση ενός δεινού-όταν, όμως, πλέον ολοκληρωθεί, τότε ό πόνος υποχωρεί, μέχρι που, εντέλει, παύει να γίνεται αισθητός: ή πληγή επουλώνεται.)
 
Στην περίπτωση, αντίθετα, ενός ευτυχούς συμβάντος, ό συμπιεστής των αξιώσεων μας μετατίθεται σε υψηλότερο σημείο, ώστε οι ίδιες οι αξιώσεις μας διογκώνονται: εδώ ακριβώς έγκειται ή χαρά. Τούτη, όμως, δεν διαρκεί περισσότερο από την διαδικασία ολοκλήρωσης αυτής της προσαρμογής, μέχρις ότου δηλ. συνηθίσουμε στον αυξημένο βαθμό αξιώσεων και καταστούμε αδιάφοροι για το μέγεθος της περιουσίας που του αντιστοιχεί. Τούτο δηλώνεται ήδη από το ομηρικό χωρίο ΥΔ., Σ, 136-137, το όποιο καταλήγει ως εξής:
 
τοίος γάρ νόος έσύν έπιχθονίων άνθρώπων,
οϊον έπ ήμαρ άγησι, πατήρ άνδρών τε θεών τε
(γιατί ταιριάζει των θνητών ή σκέψη με την μέρα καθώς την στέλνει των θεών κι ανθρώπων ό πατέρας)
 
Ή πηγή του ανικανοποίητου που νιώθουμε βρίσκεται στην διαρκώς ανανεούμενη προσπάθειά μας ν’ ανυψώσουμε τον παράγοντα των αξιώσεων μας, ενόσω ό άλλος παράγοντας παραμένει αμετάβλητος, ακυρώνοντας, έτσι, την προσπάθειά μας.

Στους ανθρώπους επιρρίπτεται συχνά ή μομφή ότι ή επιθυμία τους είναι κυρίως εστραμμένη στο χρήμα και ότι αγαπούν τούτο περισσότερο από κάθε τι άλλο. Εντούτοις, είναι φυσικό, μάλιστα προφανώς αναπόφευκτο ν’ αγαπούν το χρήμα, το όποιο -ωσάν ακαταπόνητος Πρωτέας- είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμο να μεταμορφωθεί στο εκάστοτε αντικείμενο των τόσο μεταβαλλόμενων επιθυμιών μας και των πολυσχιδών αναγκών μας. Κάθε άλλο αγαθό ικανοποιεί μία μόνον επιθυμία, μία μόνον ανάγκη: οι τροφές είναι κα­λές μόνο για τον πεινασμένο, το κρασί μόνο για τον υγιή, τα φάρμακα μόνο για τον ασθενή, μία γούνα μόνο για τον χει­μώνα, οι γυναίκες μόνο για την νιότη κ.λπ. Όλα τούτα είναι συνεπώς απλώς αγαθά προς τι, αγαθά δηλ. σε σχέση με κάτι άλλο. Μόνο το χρήμα είναι το αγαθό κατ’ απόλυτη έννοια, καθώς δεν αντιστοιχεί σε μία ανάγκη in concrete/ [συγκεκρι­μένα], αλλά στην ανάγκη όλως, in abstracto[αφηρημένα].

Επειός: Ο άγνωστος πυγμάχος και αρχιτέκτονας που "έκτισε" τον Δούρειο Ίππο

Όπως πηγαίνουμε από Θήβα προς Δελφούς συναντάμε τη γενέτειρα του Πλουτάρχου τη Χαιρώνεια. Ακριβώς δίπλα βρίσκεται ο Άγιος Βλάσιος Λειβαδιάς. Η αρχαία μυκηναϊκή πόλη «Πανοπεύς», με τα κυκλώπεια τείχη, μια από τις σημαντικότερες πόλεις του «Κοινού των Φωκαέων».
 
Λέγεται πως η πόλη πήρε το όνομά της από τον πατέρα του Επειού, τον Πανοπέα. Οι κάτοικοι του Πανοπέα σύμφωνα με τον Παυσανία δεν ήταν Φωκαείς, αλλά Φλεγύες, που διέφυγαν στην Φωκίδα, από τον Ορχομενό.
 
Γιος του Πανοπέα, από την πόλη Πανοπεύς που βρίσκεται στη σημερινή διαδρομή από Θήβα προς  Δελφούς. Ο Επειός είχε μια πανέμορφη αδελφή την Αίγλη που σύμφωνα με τον Ησίοδο την ερωτεύτηκε ένα όμορφο βασιλόπουλο ο Αιγίμιος, αλλά την παντρεύτηκε τελικά ο Θησέας που για χάρη της εγκατέλειψε την Αριάδνη στη Νάξο.
 
Ο Επειός πήρε μέρος στον Τρωικό πόλεμο μαζί με τους συντρόφους του, τον Σχεδίο και τον Επίστροφο προσφέροντας στην εκστρατεία τριάντα φωκικά πλοία. Στους νεκρικούς αγώνες προς τιμήν του Πατρόκλου, από τον Αχιλλέα, κέρδισε πολλές διακρίσεις ως σπουδαίος πυγμάχος.
 
Η παράδοση λέει πως η καταγραφή αυτών των αγώνων αποτελεί και την πρώτη αθλητική περιγραφή αγώνων σε γραπτή μορφή. Συντάκτης φυσικά ήταν ο Όμηρος. Ο Επειός εκτός από σπουδαίος πυγμάχος είχε εξαιρετικές τεχνικές γνώσεις.
 
Γι αυτό και στην ιστορία δεν έμεινε ως αθλητής, αλλά ως αρχιτέκτονας που κατασκεύασε μια από τις πιο σπάνιες προκλήσεις της ιστορίας. Τον Δούρειο Ίππο.
 
Η Αθηνά συμβούλευσε τον Οδυσσέα, να κατασκευάσει ο Επειός ένα μεγάλο ξύλινο άλογο. Πράγματι ο Επειός ανταποκρίθηκε. Δημιούργησε ένα ξύλινο άλογο με  κρυφά ανοίγματα στις δυο πλευρές, το οποίο μπορούσε να χωρέσει πάνω από 200 Αχαιούς.
 
Η θεά τους είχε καθοδηγήσει να χαράξουν τη φράση: «Έλληνες Αθηνά χαριστήριον». Στα «σπλάχνα» του αλόγου μπήκαν οι πιο γενναίοι, ανάμεσά τους ο Οδυσσέας, ο Διομήδης, ο Μενέλαος, ο Αίας, ο Νεοπτόλεμος και κατασκευαστής Επειός, που ήξερε να ανοίγει τις κρύπτες.
 
Μπορεί το σχέδιο να ήταν καλά οργανωμένο ωστόσο σε περίπτωση που οι Τρώες τους ανακάλυπταν θα είχαν στα χέρια τους τα καλύτερα παλικάρια των Αχαιών. Οι υπόλοιποι Αχαιοί αποχώρησαν.
 
Οι Τρώες ενώ προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν την ξαφνική φυγή των Αχαιών είδαν το Δούρειο Ίππο. Αν και υπήρχαν ενστάσεις και δισταγμοί αποφασίζουν να μεταφέρουν το ξύλινο δώρο της θεάς μέσα στην πόλη.
 
Οι Αχαιοί άφησαν επίτηδες πίσω το Σίνωνα ώστε να πιαστεί αιχμάλωτος και να πει στους Τρώες αυτά που έπρεπε να ακούσουν. Έτσι τους είπε μια ψεύτικη ιστορία για το άλογο: Η βοήθεια της Αθηνάς στους Αχαιούς έπαψε υποτίθεται να υπάρχει όταν ο Οδυσσέας και ο Διομήδης άγγιξαν το Παλλάδιο με χέρια που είχαν διαπράξει φόνους.
 
Το Παλλάδιο ήταν το μικρό ιερό, ξύλινο ειδώλιο της Αθηνάς, που προστάτευε την πόλη από τις πολιορκίες. Το είχε όμως κλέψει ο πανούργος Οδυσσέας. Ο Κάλχας, ο μάντης του στρατοπέδου των Αχαιών τους είπε πως η πράξη αυτή εξόργισε την Αθηνά η οποία δεν ήταν πια με το μέρος τους.
 
Έπρεπε λοιπόν να φύγουν όσο γρηγορότερα γινόταν και να σταματήσουν άμεσα την πολιορκία. Γι αυτό έφτιαξαν το τεράστιο ξύλινο άλογο για να την εξευμενίσουν.
 
Οι Τρώες χάρηκαν με τη φυγή των Αχαιών και πίστεψαν τα λόγια του Σίνωνα τον οποίο και άφησαν ελεύθερο. Έτσι έβαλαν στην πόλη το ξύλινο άλογο της θεάς γκρεμίζοντας και ένα τμήμα απ τις Σκαιές Πύλες για να χωρέσει.
 
Η Κασσάνδρα τους προειδοποίησε αλλά μάταια. Η Τροία μέτραγε λίγες ώρες ζωής και η τραγωδία ερχόταν. Ο Επειός ήταν ο αφανής ήρωας και η ιστορία του είναι γνωστή στους περισσότερους.
 
Όταν πήρε το δρόμο της επιστροφής μαζί με τους συντρόφους του έφτασε στην Κάτω Ιταλία και όπως συνηθιζόταν τότε ίδρυσε το Μεταπόντιο και ανήγειρε ναό προς τιμήν της θεάς Αθηνάς στον οποίο αφιέρωσε τα εργαλεία με τα οποία έφτιαξε το Δούρειο Ίππο.

Το χρυσόμαλλο δέρας και η Κολχίδα

Το χρυσόμαλλο δέρας ήταν το δέρμα ενός μεγάλου χρυσού κριού, που πάνω σ' αυτό ο Φρίξος και η Έλλη, παιδιά του βασιλιά του Ορχομενού Αθάμαντα, σώθηκαν από την κακή μητριά τους την Ινώ, που ήθελε να τα καταστρέψει. 
 
Το κριάρι περνώντας πάνω από πολιτείες, θάλασσες και ποτάμια, τους έφερε κατά την Ανατολή. Σε μια στενή θάλασσα όμως, η Έλληκοίταξε προς τα κάτω, ζαλίστηκε, έπεσε και πνίγηκε. Από τότε το στενό εκείνο πήρε το όνομά της και λέγεται Ελλήσποντος . 
 
Το κριάρι σταμάτησε στην Κολχίδα, όπου βασίλευε ο βασιλιάς Αιήτης. Ο Φρίξος για να τον ευχαριστήσει για την φιλοξενία που του πρόσφερε, του χάρισε το δέρμα του κριαριού, που ο βασιλιάς το κρέμασε σ' ένα δένδρο και ανέθεσε σ' έναν ακοίμητο δράκοντα να το φυλάει.
 
Τι ήταν όμως αυτό το χρυσόμαλλο δέρας και ποια σχέση είχαν μ' αυτό ο Φρίξος και ο Αιήτης; Ναι! Ήταν μια πρωτότυπη, παράξενη ιστορία, ένα ανθρώπινο δράμα, με πολλές συναισθηματικές μεταπτώσεις, που ήρωές της είναι δυο παιδιά βασανισμένα απ' την απονιά της μητριάς τους. 
 
Κάποτε ο βασιλιάς της Βοιωτίας Αθάμας παντρεύτηκε τη θεά Νεφέλη, από την οποία απέκτησε δυο χαριτωμένα παιδιά, τον Φρίξο και την Έλλη. Αλλά αργότερα ο άπιστος σύζυγος εγκατέλειψε τη Νεφέλη και παντρεύτηκε την κόρη του Κάδμου Ινώ, μια δύστροπη και κακιά γυναίκα. Κοντά στη μητριά τους η ζωή των παιδιών έγινε ανυπόφορη. Τη βαθιά αποστροφή της σ' αυτά την έδειχνε καθημερινά, καταπιέζοντας και βασανίζοντάς τα με τον πιο σκληρό και απάνθρωπο τρόπο. 
 
Η πέτρινη καρδιά της δε συγκινούνταν ποτέ ούτε από τα παρακάλια ούτε από τα δάκρυα των αθώων εκείνων παιδιών. Η παρουσία τους πίστευε ότι στεκόταν εμπόδιο στην οικογενειακή της ευτυχία. Γι' αυτό πήρε την απόφαση να τα βγάλει από τη μέση. Περίμενε λοιπόν την κατάλληλη ευκαιρία, που δεν άργησε να έρθει.
 
Κάποτε έπεσε πείνα (λιμός) στη Βοιωτία. Κι αυτό γιατί η Ινώ διέταξε κρυφά να βάλουν σε φούρνο και να ψήσουν όλους τους σπόρους των δημητριακών που σκόπευαν να σπείρουν εκείνη τη χρονιά. Αποτέλεσμα ήταν να μη φυτρώσουν τα σπαρτά. Ο Αθάμας έστειλε απεσταλμένους στο μαντείο των Δελφών, για να ρωτήσουν τι έπρεπε να κάνει για ν' αποσοβηθεί το κακό. 
 
Αλλά η Ινώ δωροδόκησε τους απεσταλμένους, παραγγέλλοντάς τους να πουν ότι τάχα το μαντείο έδωσε εντολή να θυσιαστούν τα παιδιά της Νεφέλης. 
Η σατανική γυναίκα κατάφερε, τελικά, να πείσει τον Αθάμα ότι, αν τα θυσίαζε, το κακό θα σταματούσε και οι θεοί θα ξανάφερναν στη χώρα του την προηγούμενη ευφορία της γης κι ευτυχία. Κι εκείνος, ανόητος κι ευκολόπιστος καθώς ήταν, έπεσε εύκολα στα δίχτυα της παμπόνηρης γυναίκας, την πίστεψε και δέχτηκε να θυσιαστούν τα παιδιά του. Μα ο Δίας, άγρυπνος, παρακολουθούσε τα γεγονότα στο παλάτι του άστοργου πατέρα, που έγινε ένα άβουλο παιχνίδι στα χέρια της γυναίκας του, ενώ, σαν βασιλιάς που ήταν, έπρεπε να έχει το σθένος και τη βούληση για να κυβερνά με σύνεση το λαό του. 
 
Ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων δεν μπορούσε να βλέπει κατάφορες αδικίες σε βάρος ανήμπορων υπάρξεων, όπως εκείνα τ' αθώα παιδιά. Έστειλε λοιπόν αμέσως την πραγματική μάνα των παιδιών, τη Νεφέλη, με το φτερωτό του κριάρι, που είχε χρυσόμαλλη προβιά. Τη στιγμή που η σκληρή μητριά ήταν έτοιμη να πνίξει τα παιδιά, η μάνα τους τ' άρπαξε, τα έβαλε πάνω στο ιερό κριάρι του Δία, που είχε ανθρώπινη λαλιά, και τα γλίτωσε. 
Πέταξαν ψηλά διασχίζοντας το Αιγαίο πέλαγος. Καθώς περνούσαν πάνω από το στενό της θάλασσας, που ενώνει την Προποντίδα με το Αιγαίο, τα παιδιά χαίρονταν, απολαμβάνοντας τα ωραία τοπία που έβλεπαν. Από τη φυλακή τους ξαφνικά βρέθηκαν στον ελεύθερο κόσμο, από τα βασανιστήρια στην ξεγνοιασιά που προσφέρει πάντα η μητρική αγάπη και η στοργή και από την αδικία των ανθρώπων στη δικαιοσύνη του θεού. 
 
Το κριάρι πετούσε εκεί που αυτό ήθελε· ήξερε το δρόμο του. Τα παιδιά αφήνονταν σ' αυτό το υπέροχο ταξίδι χωρίς να σκέφτονται τίποτα, με ανοιχτές όλες τους τις αισθήσεις, για ν' απολαμβάνουν το σοφό συνταίριασμα των καταπράσινων αυλών, της ολογάλανης θάλασσας και του ολόχρυσου ήλιου, που τρεμόπαιζε καθώς βουτούσε από ψηλά στον ακύμαντο καθρέφτη της θάλασσας. 
 
Μα -είναι αλήθεια- όλα τ' ανθρώπινα έχουν όρια· έχουν τοπική και χρονική διάρκεια. Έτσι και η χαρά των παιδιών δεν κράτησε πολύ. Γιατί το κορίτσι σε μια στιγμή έχασε την ισορροπία του, έπεσε στη θάλασσα και εκεί άφησε την τελευταία του πνοή. Η θάλασσα, που πριν από λίγο απολάμβανε με πάθος, έγινε ο υγρός τάφος του. Γι' αυτό το στενό αυτό της θάλασσας, όπου έπεσε η Έλλη, ονομάστηκε Ελλήσποντος, δηλαδή πόντος, θάλασσα της Έλλης. 
 
Ο Φρίξος ένιωσε βαθιά θλίψη για τον άτυχο χαμό της αδερφής του. Μα ποιος μπορούσε να πάει ενάντια στις θεές Μοίρες, που ρυθμίζουν και καθορίζουν όλα τ' ανθρώπινα; Η διάρκεια της ζωής του κοριτσιού ήταν προκαθορισμένη, καθώς επίσης και οι συνθήκες και ο τρόπος του θανάτου του. Θα γλίτωνε απ' τα χέρια της άπονης μητριάς, αλλά θα έφτανε στο τέλος η ζωή της μέσα στα βαθιά νερά της θάλασσας. Ωστόσο, οι θνητοί άνθρωποι εύκολα δεν μπορούν ν' αποχωριστούν τ' αγαπημένα τους πρόσωπο, εύκολα δε συνηθίζουν στ' ανελέητα χτυπήματα της Μοίρας. 
 
Έτσι κι ο Φρίξος, στα κατάβαθα της ψυχής του, ένιωσε μια μεγάλη απογοήτευση, μοναξιά απέραντη. Όλα γι' αυτόν ξαφνικά έγιναν ανούσια, δίχως νόημα. Για μια στιγμή πέρασε από το μυαλό του η ιδέα ν' αφήσει τον εαυτό του να πέσει κι αυτός στα βαθιά νερά της θάλασσας, ακολουθώντας στο ταξίδι για τον Κάτω Κόσμο την αγαπημένη και μονάκριβή του αδερφή. Μα το κριάρι, που κατάλαβε τις σκέψεις του και διαισθάνθηκε τις προθέσεις του, μίλησε μ' ανθρώπινη λαλιά. Τo θεϊκό ζώο έδωσε θάρρος και κουράγιο στο παλικάρι, αισιοδοξία για τη ζωή. "Οι θεοί τα κανονίζουν όλα", του είπε. Όλοι έχουμε μια αποστολή στη γη· αυτή την αποστολή πρέπει να εκπληρώσουμε 
 
Έτσι, συνεχίζοντας το ταξίδι ο Φρίξος, έφτασε στην Κολχίδα, στην απόμακρη χώρα του Καύκασου, όπου βασίλευε ο γιος του Ήλιου Αιήτης, αδερφός της Πασιφάης (βασίλισσας της Κρήτης) και της μάγισσας Κίρκης. Στη χώρα εκείνη του Αιήτη οι ακτίνες του ήλιου αναπαύονταν και ξανά ξυπνούσαν, στο αδιάκοπο κυνήγι της μέρας και της νύχτας. 
Ο Αιήτης υποδέχτηκε εγκάρδια τον Φρίξο και τον φιλοξένησε. Αργότερα του έδωσε την κόρη του Χαλκιόπη για γυναίκα. Έτσι την έλεγαν, γιατί είχε "χάλκινο πρόσωπο". Το κριάρι όμως προοριζόταν απ' την αρχή για θυσία. Γι' αυτό ο Φρίξος το πρόσφερε στον Φύξιο Δία, που ήταν προστάτης των δραπετών και το χρυσόμαλλο δέρας (προβιά) το παρέδωσε στον πεθερό του, για να το φυλάξει. 
 
Ο Αιήτης το κρέμασε σε μια βελανιδιά στο ιερό του Άρη κι έβαλε για φύλακά του ένα δράκοντα, πελώριο φίδι, που πάντα έμεινε άγρυπνο και δεν επέτρεπε σε κανέναν να περάσει. Ήταν ικανό να περιτυλίξει ένα μεγάλο καράβι μαζί με όλο του το πλήρωμα. 

Λόγοι που οι άντρες βρίσκουν τις μεγαλύτερες γυναίκες σέξι..!

Ανακαλύψτε τους λόγους που οι άντρες βρίσκουν τις μεγαλύτερες γυναίκες σέξι και χρησιμοποιήστε τους προς όφελός σας.

Ίσως σκέφτεστε πως μία ζωηρή, νεότερη γυναίκα είναι πιο ελκυστική στους άντρες από μία γυναίκα που έχει ζήσει τη ζωή της, αλλά είναι σίγουρο πως υπάρχει κάτι στις μεγαλύτερες γυναίκες που τρελαίνει τους άντρες.

Αν γνωρίζετε τα μυστικά όμως, δεν θα χρειαστεί να είστε μεγαλύτερη για να φροντίσετε την ανάγκη ενός άντρα για σεξουαλική και συναισθηματική ωριμότητα.

1. Οι μεγαλύτερες γυναίκες ελέγχουν τις ορμόνες τους

Δεν μιλάω για τις γυναίκες που περνούν την εμμηνόπαυση αλλά μία μεγαλύτερη γυναίκα δεν έχει τα συναισθηματικά ξεσπάσματα μίας νέας κοπέλας.

Αυτό σημαίνει λιγότερη συναισθηματική πίεση στον άντρα καθώς μπορεί να βασιστεί στη γυναίκα πως θα είναι υπεύθυνη για τα συναισθήματά ας. Αυτός είναι ο λόγος που οι άντρες έλκονται από νέες γυναίκες που είναι πιο ώριμες για την ηλικία τους.

Κανείς άντρας δεν θέλει να νιώθει υπεύθυνος για τα συναισθήματα μιας κοπέλας, απομακρύνει την διασκέδαση και τη σεξουαλικότητα από τη σχέση και κάνει τα πράγματα να φαίνονται λιγότερο ισορροπημένα.

Νέες γυναίκες: μην είστε συναισθηματικά ευάλωτες, ελέγξτε την εναλλαγή των διαθέσεών σας.

2. Οι μεγαλύτερες γυναίκες ξέρουν τι κάνουν στο κρεβάτι

Με την πρακτική μπορεί κανείς να φτάσει στην τελειότητα και ο ερωτισμός μίας μεγαλύτερης γυναίκας είναι πως έχει κάποια σεξουαλικά κόλπα στο μανίκι της.

Υπάρχει επίσης μεγαλύτερη σιγουριά πως βρίσκεται σε επαφή με την σεξουαλικότητά της και γνωρίζει ακριβώς πως λειτουργεί το σώμα της, πράγμα που κάνει ευκολότερο για έναν άντρα να την ικανοποιήσει στο κρεβάτι.

Νέες γυναίκες: Μάθετε το σώμα σας και τους οργασμούς σας. Διαβάστε - πειραματιστήτε - ανακαλύψτε!

3. Οι μεγαλύτερες γυναίκες δεν έχουν ψύχωση να αποκτήσουν τέλειο σώμα μοντέλου

Οι άντρες έλκονται από τις πραγματικές καμπύλες των μεγαλύτερων γυναικών. Μιλάμε για γυναίκες που είναι ικανοποιημένες απόλυτα με τον τρόπο που έχει εξελιχθεί το σώμα τους. Πολλές από αυτές έχουν και παιδιά, έτσι δεν είναι τόσο κολλημένες με την τελειότητα.

Ξέρουν πως έχουν ελαττώματα, και επίσης ξέρουν πως αυτό δεν μπορεί να επηρεάσει την ευχαρίστηση που μπορεί να δώσουν ή να λάβουν.

Νέες γυναίκες: Σταματήστε να προσπαθείτε να μοιάσετε σε σκελετούς και να είστε περήφανες για τα θηλυκά σας χαρακτηριστικά.

4. Οι μεγαλύτερες γυναίκες δεν έχουν την ανάγκη να τον αποκαλέσουν τον άντρα σύντροφό τους

Όπου υπάρχει λιγότερη πίεση για δέσμευση, ο άντρας μπορεί πραγματικά να διασκεδάσει.

Μία μεγαλύτερη γυναίκα πιθανότατα να είχε αρκετές μακροχρόνιες ερωτικές σχέσεις στο παρελθόν, έτσι δεν βιάζεται να ξεκινήσει άλλη μία! Ποια θέλει να περάσει ξανά όλο αυτό το συναισθηματικό δράμα για άλλη μια φορά;

Νέες γυναίκες: Απολαύστε αυτό που έχετε μπροστά σας και σταματήστε να προσπαθείτε να καθορίσετε τη σχέση σας. Ακολουθήστε τη ροή των πραγμάτων.

5. Οι μεγαλύτερες γυναίκες είναι πιο ανεξάρτητες

Πιθανότατα έχει την δική της καριέρα ή μία οικογένεια να φροντίσει… βασικά έχει τη ζωή της.

Ένας άντρας βρίσκει γοητευτικό το γεγονός πως μία γυναίκα δεν τον «χρειάζεται». Μία μεγαλύτερη γυναίκα δεν θα αφήσει την ζωή της να εξελιχθεί γύρω από έναν νεότερο άντρα, έχει τις προτεραιότητές της, αλλά είναι μία ευχάριστη πινελιά στη ζωή της.

Νέες γυναίκες: Σταματήστε να επικεντρώνεστε σε αυτόν και επικεντρωθείτε στον εαυτό σας.

6. Οι μεγαλύτερες γυναίκες ξέρουν πώς να δείξουν την εξουσία τους

Οι άντρες λατρεύουν το γεγονός πως μία μεγαλύτερη γυναίκα δεν θα τους επιτρέψει να την ποδοπατήσουν. Ξέρει ακριβώς τι θέλει, που το θέλει και πως το θέλει. Όταν μία γυναίκα παίρνει τον έλεγχο, ανάβουν τα αίματα!

Νέες γυναίκες: Που είναι η αυτοπεποίθησή σας; Αν θέλετε κάτι, σταματήστε να γκρινιάζετε για αυτό στις φίλε σας, βγείτε εκεί έξω και κατακτήστε το.

7. Οι μεγαλύτερες γυναίκες εκτιμούν τον νέο εραστή τους και δεν γκρινιάζουν

Μπορεί να βγαίνει με μία μητέρα, αλλά εκείνη δεν έχει ανάγκη να προσθέσει άλλον έναν άνθρωπο στη λίστα της όσον αφορά τη γκρίνια.

Εξάλλου, έχει σοβαρότερα πράγματα να σκεφτεί όταν είναι με τον σύντροφό της, όπως το τέλειο σεξ που κάνουν! Οι νεότεροι άντρες, έχουν και περισσότερες αντοχές, εξάλλου.

Νέες γυναίκες: Σταματήστε να παραπονιέστε για αυτά που δεν έχετε και εκτιμήστε αυτά που έχετε. Μόνο τότε θα έρθουν τα υπόλοιπα…
8. Η μεγαλύτερη γυναίκα έχει τα λεφτά της, το αυτοκίνητό της, το σπίτι της

Δεν υπάρχουν προσδοκίες για τον νεότερο άντρα, καθώς έχει οτιδήποτε χρειάζεται στη ζωή της. Δεν θα θελήσει να μετακομίσει μαζί του, δεν θα εξαρτάται από πάνω του για τα πάντα. Είναι ένα ισόπαλο παιχνίδι.

Νέες γυναίκες: Σταματήστε να περιμένετε τόσα πολλά από το σύντροφό σας. Φροντίστε μόνες σας τις ανάγκες σας και αμέσως θα γίνετε πιο σέξι.

9. Οι μεγαλύτερες γυναίκες έχουν εμπειρία

Οι μεγαλύτερες γυναίκες έχουν εμπειρία στον έρωτα, στη ζωή, στις σχέσεις στη καριέρα… και σε πολλά πράγματα. Αυτό δημιουργεί τα θεμέλια για έξυπνες, ενδιαφέρουσες και συναρπαστικές συζητήσεις. Οι άντρες λατρεύουν τις προκλήσεις, καθώς τους οδηγεί σε καυτό σεξουαλικό παιχνίδι.

Νέες γυναίκες: Είτε έχετε είτε όχι μεγάλη εμπειρία, έχετε πάντα την επιλογή στο πως παρουσιάζετε τον εαυτό σας. Μην είστε αφελείς και μην υποχωρείτε συνέχεια. Πείτε την άποψή σας και μην αφήσετε σε κανέναν να κατακτήσει τη δική σας περιοχή. Θα σας σεβαστεί για αυτό.

10. Οι μεγαλύτερες γυναίκες είναι λιγότερο εγωίστριες στο κρεβάτι

Ίσως έχει να κάνει με το γεγονός πως είχαν περισσότερους συντρόφους, ή επειδή θέλουν να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους για την προσοχή που λαμβάνουν από το νεαρό παίδαρο. Ποιος ξέρει;

Νέες γυναίκες: Ενθουσιασμό κορίτσια! Δείξτε του τι αξίζετε, απολαύστε κάθε λεπτό και κάντε τον να νιώσει υπέροχα. Δεν θα τον νοιάξει η ηλικία σας!

Τα αρχαιότερα γνωστά παντελόνια ανακαλύφθηκαν στη βορειοδυτική Κίνα και είναι 3.300 ετών

Πόδια σε ίσια γραμμή, χαμηλός καβάλος, κορδόνι στη μέση και γεωμετρικά σχέδια στα μπατζάκια. Πιθανώς δεν θα μάθουμε ποτέ ποιος ήταν ο προϊστορικός μόδιστρος που έφερε την επανάσταση του παντελονιού πριν από περίπου 3.000 χρόνια. Φαίνεται όμως ότι το ενδυματολογικό θαύμα δημιουργήθηκε ειδικά για καβαλάρηδες.

Τα αρχαιότερα γνωστά παντελόνια ανακαλύφθηκαν στη Λεκάνη του Ταρίμ στη βορειοδυτική Κίνα, αναφέρει διεθνής ομάδα ερευνητών στην επιθεώρηση Quaternary International.

Εφεύρεση για ιππασία
«Η μελέτη οπωσδήποτε στηρίζει την ιδέα ότι τα παντελόνια εφευρέθηκαν για ιππασία από νομάδες κτηνοτρόφους και εισήχθησαν στη Λεκάνη του Ταρίμ από έφιππους λαούς» σχολιάζει ο Βίκτορ Μάιρ, γλωσσολόγος και ειδικός στην αρχαία Κίνα στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια.
Τα δύο μάλλινα παντελόνια της μελέτης βρέθηκαν φορεμένα σε δύο άνδρες που είχαν μουμιοποιηθεί λόγω του ξηρού κλίματος και του ζεστού καλοκαιριού στην περιοχή Γιανγκχάι της Λεκάνης του Ταρίμ -από το 1970 έως σήμερα οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει σε αυτό το νεκροταφείο πάνω από 500 αρχαίους τάφους.
Μέχρι σήμερα, το αρχαιότερο γνωστό παντελόνι ήταν αυτό που είχε βρει ο δρ Μάιρ στον τάφο ενός άνδρα που πέθανε στο Ταρίμ πριν από 2.600 χρόνια.
Ήταν λίγο παλαιότερο από τα παντελόνια που φορούσαν οι Σκύθες νομάδες της Δυτικής Ασίας πριν από περίπου 2.500 χρόνια.
Ο ερευνητής πιστεύει ότι η ιππασία πρωτοεμφανίστηκε πριν από 3.400 χρόνια και το παντελόνι ακολούθησε λίγο αργότερα στις υγρές περιοχές στα βόρεια και τα δυτικά της Λεκάνης του Ταρίμ, εκεί όπου οι βροχές θα έκαναν τους απλούς χιτώνες άβολους. Τα αρχαία παντελόνια από αυτές τις περιοχές, πιθανώς τα πρώτα του κόσμου, είναι απίθανο να έχουν διατηρηθεί ως σήμερα όπως συνέβη στην ξηρή περιοχή του Γιανγκχάι.

Κτηνοτρόφοι και πολεμιστές
Οι δύο άνδρες που φορούσαν τα αρχαία παντελόνια, ηλικίας περίπου 40 ετών, πιθανότατα είχαν διπλό ρόλο ως κτηνοτρόφοι και πολεμιστές. Ο ένας είχε ταφεί μαζί με ένα δερμάτινο χαλινάρι, ένα πολεμικό τσεκούρι και ένα δερμάτινο περιβραχιόνο για προστασία, ενώ στον τάφο του δεύτερου βρέθηκαν ένα μαστίγιο, μια διακοσμημένη ουρά αλόγου, ένα τόξο και μια φαρέτρα.
Τα ευρήματα χρονολογήθηκαν στα 3.000 με 3.300 χρόνια με τη μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα σε ίνες μαλλιού από τα παντελόνια και σε τρία ακόμα αντικείμενα σε έναν από τους τάφους.
Όσον αφορά το πατρόν του ενδύματος, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το ύφασμα δεν είχε κοπεί: Τα τρία τμήματα του παντελονιού -τα πόδια και η περιοχή του καβάλου- φτιάχτηκαν σε αργαλειό στο τελικό τους μέγεθος και ενώθηκαν με ραφές.

Εκπληκτικές εικόνες αποκαλύπτουν τα πρόσωπα των εντόμων


Ένας φωτογράφος της άγριας φύσης έχει συλλάβει πολύ κοντινά ανατριχιαστικά πλάνα εντόμων, αποκαλύπτοντας τα πολύπλοκα σύνθετα μάτια των μυγών, το τριγωνικό προφίλ από ένα αλογάκι της Παναγίας και τη μεταμόρφωση ενός σκώρου.

Πολλές από τις εκπληκτικές εικόνες έχουν ληφθεί κατά τέτοιο τρόπο που μοιάζουν με τεχνάσματα του νου, ακόμα και με οπτικές ψευδαισθήσεις.
Δείτε τις εκπληκτικές φωτογραφίες του:

Τι έτρωγαν και τι έπιναν οι αρχαίοι Κρητικοί - Μια συγκλονιστική ανακάλυψη

«Μενού» πιο κοντινό σε εκείνο της Μινωικής Κρήτης, από ότι σε αυτό της σημερινής Ελλάδας, εκτιμάται ότι είχαν στο τραπέζι τους οι Κρητικοί πριν από μόλις 100 χρόνια, όπως επισημαίνει, η Αμερικανίδα ανθρωπολόγος και αρχαιολόγος Τζέρολιν Μόρισον (Jerolyn Morrison), η οποία τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τη δημιουργία αντίγραφων των μινωϊκών σκευών μαγειρικής, που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη.
Μάλιστα, ονειρεύεται να «στήσει» μια μικρή βιοτεχνία παραγωγής τέτοιων σκευών, η οποία θα προσφέρει θέσεις εργασίας στο τοπικό εργατικό δυναμικό και ιδίως σε νεαρούς τεχνίτες και σπουδαστές κεραμικής της Κρήτης.
Στο εμπορικό κομμάτι της δράσης της, η Αμερικανίδα αρχαιολόγος συνεχίζει να προβάλει διεθνώς τις «μινωικές γεύσεις» (Μinoan Tastes), που χάρη σε αυτή, ταξιδεύουν σε ολόκληρο τον κόσμο, μέσα από τις σελίδες εξειδικευμένων περιοδικών και εκδόσεων στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ενώ στο μη κερδοσκοπικό πεδίο εμπλέκεται στη διοργάνωση ιστορικών συμποσίων (τα οποία ενσωματώνουν και άλλες εποχές).
Η κυρία Μόρισον μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ με την ευκαιρία ενός ιστορικού συμποσίου, στη Θεσσαλονίκη.

Ιστορικό... μπάρμπεκιου σε ρεπλίκα μινωικής σχάρας
Το συμπόσιο, με μινωικές και βυζαντινές συνταγές, μαγειρεμένες σε σκεύη-ρεπλίκες των αρχαιολογικών ευρημάτων, διοργανώθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή, τέρποντας τους ουρανίσκους των συνδαιτυμόνων με ένα αρχαίο μενού: φακές με κόλιανδρο και μέλι, σαλιγκάρια σωτέ με δενδρολίβανο και φιλέτο μαύρου χοίρου με χαρουπόμελο, μαγειρεμένο σε πήλινη ρεπλίκα μινωικής σχάρας.

Τι έτρωγαν οι Μίνωες;
Ήταν, λοιπόν, η μινωική διατροφή παρόμοια με τη σύγχρονη ελληνική; «Υπάρχουν πολλά φαγητά που τρώμε σήμερα και τα έτρωγαν και στη μινωική Κρήτη» επισημαίνει. Και ποια ήταν αυτά; «Τόσο στη μινωική εποχή, όσο και στη σύγχρονη Κρήτη, οι άνθρωποι καταναλώνουν τροφές από τη θάλασσα, όπως μικρά και μεγάλα ψάρια, πεταλίδες, σουπιές και θαλασσινά σαλιγκάρια.
Έτρωγαν επίσης αρκετό κρέας, από ζώα που εξέτρεφαν ή κυνηγούσαν, όπως κατσίκι, πρόβατο, λαγό, χοίρους και βοοειδή, ενώ στις μεταγενέστερες μινωικές περιόδους κατανάλωναν και άγρια ελάφια. Οι ανασκαφές έφεραν επίσης στο φως πολλά όσπρια, όπως φακές και φάβα, δημητριακά, όπως ζέα και κριθάρι, φρούτα και καρπούς, όπως σύκα και αμύγδαλα και, φυσικά, αποδείξεις για παραγωγή ελαιολάδου και κρασιού!
Πιστεύω ότι η διατροφή στην Κρήτη πριν από 100 χρόνια έμοιαζε περισσότερο με αυτή της μινωικής εποχής, από ό,τι της σύγχρονης. Γι' αυτό ευθυνόταν η έλλειψη ψυγείων, που ανάγκαζε τους κατοίκους του νησιού να χρησιμοποιούν διάφορες παραδοσιακές μορφές συντήρησης των τροφίμων, αλλά και οι μικρής, μόνο, κλίμακας καλλιέργειες λαχανικών, που διαμόρφωναν διατροφικές συνήθειες, ενδεχομένως να ήταν παρόμοιες με αυτές του μινωικού πολιτισμού» σημειώνει.

Ποιες ήταν οι συνήθειες των αρχαίων Κρητικών την ώρα του φαγητού;
«Αυτή είναι η συναρπαστική και δημιουργική πλευρά των αρχαιολογικών μελετών! Ο μινωικός πολιτισμός ήταν προϊστορικός και δεν έχουμε γραπτές μαρτυρίες σε σχέση με τις συνήθειες των συνδαιτυμόνων, ούτε έχουν βρεθεί τοιχογραφίες ή αγγειογραφίες, που να απεικονίζουν σκηνές μαγειρικής ή δείπνου.
Ενώ μπορούμε να μάθουμε τι έτρωγαν οι Μίνωες και πώς μαγείρευαν, έχουμε περιορισμένη γνώση για το ποιες ήταν οι κοινωνικές τους συνήθειες και έθιμα, σε σχέση με το φαγητό και την οργάνωση του σπιτιού.
Για παράδειγμα, ξέρουμε ότι μαγείρευαν και έτρωγαν τόσο μέσα στο σπίτι όσο και έξω από αυτό, ενώ έστηναν τα τραπέζια τους και σε συγκεκριμένους χώρους στην ταράτσα των κατοικιών, αλλά δεν έχουμε ακόμη στοιχεία για το πόσα διαφορετικά πιάτα προσφέρονται σε ένα δείπνο, την ποσότητα του φαγητού που σερβιριζόταν ανά συνδαιτυμόνα, ούτε για το πόσες φορές ημερησίως ή εβδομαδιαίως μαγείρευαν. Δεν γνωρίζουμε αν προτιμούσαν τις αλμυρές, γλυκές ή ξινές γεύσεις» επισημαίνει η κυρία Μόρισον.

"Μινωιτών γεύσεις" (Minoan Tastes) ανά τον κόσμο
Η κυρία Μόρισον βαδίζει εδώ και χρόνια πάνω στα ίχνη των αρχαίων Μινωιτών μαγείρων και, βασισμένη στην τρέχουσα επιστημονική γνώση, δημιουργεί γαστρονομικές εμπειρίες που «μεταφράζουν» την αρχαία γλώσσα του φαγητού στον σύγχρονο συνδαιτυμόνα ανά τον κόσμο.
«Συνολικά, το feedback είναι θετικό και η ιδέα για το άνοιγμα μιας τέτοιας αγοράς, μινωικών γεύσεων, έγινε καλά δεκτή. Η πρόκληση είναι ότι η τυπική επιχείρηση εστίασης σήμερα εστιάζει κυρίως στη μαζική παραγωγή και τη χρήση φθηνότερων υλικών, ώστε να παρασκευάσει ένα φθηνότερο φαγητό, που θα το πουλήσει ακριβότερα στον πελάτη κι έτσι θα έχει μεγαλύτερο κέρδος στην επένδυσή του.
Αυτό δεν είναι πρόβλημα, όταν είσαι στην αγορά μαζικής παραγωγής, αλλά δεν ταιριάζει με τη φιλοσοφία τής Minoan Tastes. Το είδος της δουλειάς, που είναι απαραίτητο για τις Μινωικές Γεύσεις, απαιτεί χρόνο και προϊόντα υψηλής ποιότητας, κατά προτίμηση τοπικά, κάτι που σημαίνει ότι μια επένδυση σε αυτές συνεπάγεται χρόνο και χρήμα. Βρίσκω πελάτες που συμμερίζονται αυτή τη φιλοσοφία και πιστεύω ότι οι "Μινωιτών γεύσεις" θα συνεχίσουν», προσθέτει.

Μαγειρεύοντας σε... μινωικά «γουόκ»
Για την Τζέρολιν Μόρισον, μινωική μαγειρική δεν σημαίνει πάντως μόνο διαλεχτές πρώτες ύλες, αλλά και παρασκευή του φαγητού στα ίδια σκεύη, που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Κρήτες. Για την ακρίβεια, σε αντίγραφα αυτών, που κατασκευάζει η ίδια, με βάση τα ευρήματα των αρχαιολογικών ανασκαφών και με πολύ κόπο.
Το ιδιαίτερο αυτό ταξίδι στον χρόνο και την τέχνη ξεκίνησε για την Τζέρολιν το 1997, όταν βρέθηκε για πρώτη φορά στην Κρήτη, προκειμένου να δουλέψει ώς κεραμίστρια στο πλευρό της αρχαιολόγου Τζένιφερ Μούντι (Jennifer Moody). Εργάστηκε δίπλα της στα σκάμματα αρχαιολογικών ανασκαφών της Κρήτης για πολλά καλοκαίρια, μέχρι που αποφάσισε και η ίδια να κάνει μεταπτυχιακό στην ανθρωπολογία και διδακτορικό στην αρχαιολογία.
Αντικείμενο της διπλωματικής της εργασίας ήταν η μελέτη των μαγειρικών σκευών των Μινωιτών, στις αρχαιολογικές ανασκαφές του Μόχλου (όπου η ανασκαφή γινόταν από τους Κώστα Δαβαρα και Jeffrey Soles/Τζέφρι Σόλς) και Παπαδιόκαμπου (Χρύσα Σοφιανού).
Στον Παπαδιόκαμπο, οι αρχαίοι Κρήτες χρησιμοποιούσαν πολύ τις χύτρες και τα πλάθανα, μινωικά «γουόκ». Στο Μόχλος μαγείρευαν κυρίως σε τριποδικές χύτρες, αλλά και σε πλάθανα.

Ψάχνοντας τον αρχαίο πηλό. Για μήνες ολόκληρους...
«Το πειραματικό κομμάτι της εργασίας μου ήταν να κατασκευάσω τέτοια σκεύη, με τον ίδιο πηλό, που το έκαναν οι αρχαίοι τεχνίτες κεραμικών. Αυτό χρειάστηκε τεράστια προσπάθεια! Χρειάστηκε να συγκρίνω τους τοπικούς πηλούς της σύγχρονης Κρήτης με αρχαιολογικό υλικό απ΄ τις ανασκαφές, με μακροσκοπικές και πετρογραφικές μεθόδους ταυτοποίησης και μετά να διαλέξω αυτούς που έκαναν την καλύτερη δουλειά.
Βρήκα δύο πολύ καλά δείγματα πηλού στο Μόχλος. Τα ξέθαψα, τα καθάρισα, τα αποθήκευσα σε ειδικό χειροποίητο πιθάρι, που έφτιαξε ένας φίλος στο Θράψανο και μετά άφησα τον πηλό να 'καθίσει' σε νερό για αρκετούς μήνες, μέχρι να βεβαιωθώ ότι έχει πλήρως κορεστεί και είναι έτοιμος να δουλευτεί. Στη συνέχεια τον έπαιρνα από εκεί τμηματικά, τον άφηνα να στεγνώσει, τον δούλευα με τη σφήνα και μετά άρχιζα να τον δουλεύω σε τροχό κεραμικής», εξηγεί.

Μια βιοτεχνία αρχαίων σκευών μαγειρικής στον 21ο αιώνα
Για τη διοργάνωση των ιστορικών συμποσίων χρειάζονται πολλά σκεύη, τα οποία η Τζέρολιν φτιάχνει στην πλειοψηφία τους μόνη της, έχοντας όμως και συνεργασίες με τοπικούς τεχνίτες. «Στο μέλλον, θα ήθελα να δουλέψω περισσότερο με σπουδαστές κεραμικής από την Κρήτη, να τους εκπαιδεύσω να φτιάχνουν μαγειρικά σκεύη, ώστε να δημιουργηθεί ένα εργαστήριο, που θα προσφέρει στην τοπική κοινωνία ένα εισόδημα.
Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας στην Ελλάδα σήμερα και αυτό το είδος εξειδικευμένης εργασίας μπορεί να δημιουργήσει μια μικρή εξοχική βιομηχανία» λέει. Ίσως να είναι κι αυτή μια ευκαιρία εν μέσω κρίσης...