Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ: ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ - Ὄρνιθες (1118-1163)

ΠΙ. τὰ μὲν ἱέρ᾽ ἡμῖν ἐστιν, ὦρνιθες, καλά.
ἀλλ᾽ ὡς ἀπὸ τοῦ τείχους πάρεστιν ἄγγελος
1120 οὐδείς, ὅτου πευσόμεθα τἀκεῖ πράγματα.
ἀλλ᾽ οὑτοσὶ τρέχει τις Ἀλφειὸν πνέων.
ΑΓΓΕΛΟΣ Α’
ποῦ ποῦ ᾽στι, ποῦ ποῦ ποῦ ᾽στι, ποῦ ποῦ ποῦ ᾽στι, ποῦ,
ποῦ Πισθέταιρός ἐστιν ἅρχων; ΠΙ. οὑτοσί.
ΑΓ. Α’ ἐξῳκοδόμηταί σοι τὸ τεῖχος. ΠΙ. εὖ λέγεις.
1125 ΑΓ. Α’ κάλλιστον ἔργον καὶ μεγαλοπρεπέστατον·
ὥστ᾽ ἂν ἐπάνω μὲν Προξενίδης ὁ Κομπασεὺς
καὶ Θεογένης ἐναντίω δύ᾽ ἅρματε,
ἵππων ὑπόντων μέγεθος ὅσον ὁ δούριος,
ὑπὸ τοῦ πλάτους ἂν παρελασαίτην. ΠΙ. Ἡράκλεις.
1130 ΑΓ. Α’ τὸ δὲ μῆκός ἐστι, καὶ γὰρ ἐμέτρησ᾽ αὔτ᾽ ἐγώ,
ἑκατοντορόγυιον. ΠΙ. ὦ Πόσειδον, τοῦ μάκρους.
τίνες ᾠκοδόμησαν αὐτὸ τηλικουτονί;
ΑΓ. Α’ ὄρνιθες, οὐδεὶς ἄλλος, οὐκ Αἰγύπτιος
πλινθοφόρος, οὐ λιθουργός, οὐ τέκτων παρῆν,
1135 ἀλλ᾽ αὐτόχειρες, ὥστε θαυμάζειν ἐμέ.
ἐκ μέν γε Λιβύης ἧκον ὡς τρισμύριαι
γέρανοι θεμελίους καταπεπωκυῖαι λίθους·
τούτους δ᾽ ἐτύκιζον αἱ κρέκες τοῖς ῥύγχεσιν.
ἕτεροι δ᾽ ἐπλινθούργουν πελαργοὶ μύριοι·
1140 ὕδωρ δ᾽ ἐφόρουν κάτωθεν εἰς τὸν ἀέρα
οἱ χαραδριοὶ καὶ τἄλλα ποτάμι᾽ ὄρνεα.
ΠΙ. ἐπηλοφόρουν δ᾽ αὐτοῖσι τίνες; ΑΓ. Α’ ἐρῳδιοὶ
λεκάναισι. ΠΙ. τὸν δὲ πηλὸν ἐνεβάλλοντο πῶς;
ΑΓ. Α’ τοῦτ᾽, ὦγάθ᾽, ἐξηύρητο καὶ σοφώτατα·
1145 οἱ χῆνες ὑποτύπτοντες ὥσπερ ταῖς ἄμαις
εἰς τὰς λεκάνας ἐνέβαλλον αὐτὸν τοῖν ποδοῖν.
ΠΙ. τί δῆτα πόδες ἂν οὐκ ἂν ἐργασαίατο;
ΑΓ. Α’ καὶ νὴ Δί᾽ αἱ νῆτταί γε περιεζωσμέναι
ἐπλινθοφόρουν· ἄνω δὲ τὸν ὑπαγωγέα
1150 ἐπέτοντ᾽ ἔχουσαι κατόπιν ὥσπερ παιδία,
τὸν πηλὸν ἐν τοῖς στόμασιν αἱ χελιδόνες.
ΠΙ. τί δῆτα μισθωτοὺς ἂν ἔτι μισθοῖτό τις;
φέρ᾽ ἴδω, τί δαί; τὰ ξύλινα τοῦ τείχους τίνες
ἀπηργάσαντ᾽; ΑΓ. Α’ ὄρνιθες ἦσαν τέκτονες
1155 σοφώτατοι πελεκᾶντες, οἳ τοῖς ῥύγχεσιν
ἀπεπελέκησαν τὰς πύλας· ἦν δ᾽ ὁ κτύπος
αὐτῶν πελεκώντων ὥσπερ ἐν ναυπηγίῳ.
καὶ νῦν ἅπαντ᾽ ἐκεῖνα πεπύλωται πύλαις
καὶ βεβαλάνωται καὶ φυλάττεται κύκλῳ,
1160 ἐφοδεύεται, κωδωνοφορεῖται, πανταχῇ
φυλακαὶ καθεστήκασι καὶ φρυκτωρίαι
ἐν τοῖσι πύργοις. ἀλλ᾽ ἐγὼ μὲν ἀποτρέχων
ἀπονίψομαι· σὺ δ᾽ αὐτὸς ἤδη τἄλλα δρᾶ.


***
Από το σύδεντρο βγαίνει ο Πισθέταιρος και απευθύνεται στο Χορό.ΠΙΣ. Πουλιά, τα σφάγια καλοσήμαδα είναι.
Μα απ᾽ τα τείχη κανείς μαντατοφόρος,
1120 να μάθουμε τί γίνεται εκεί κάτω.
Αλλά ένας νά, που τρέχει αγκομαχώντας.
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΝΤΑΤΟΦΟΡΟΣ
Πού, πού ᾽ναι, πού πού πού ᾽ναι, πού ᾽ναι, πού ᾽ναι
ο αφέντης ο Πισθέταιρος; ΠΙΣ. Εδώ ᾽μαι.
Α’ ΜΑ. Σου χτίστηκε το τείχος όλο. ΠΙΣ. Μπράβο.
Α’ ΜΑ. Ωραίο και μεγαλόπρεπο έργο· τόσο
πλατύ, που να μπορούνε να περάσουν
απάνω του, πλάι πλάι, με αμάξια που άτια
τα σέρνουν όσος είν᾽ ο δούρειος ίππος,
αντικριστά, δυο... ψεύτες. ΠΙΣ. Ηρακλή μου!
1130 Α’ ΜΑ. Και το ύψος του εκατό είν᾽ οργιές· ναι, ο ίδιος
το ᾽χω μετρήσει. ΠΙΣ. Ω Ποσειδώνα, τί ύψος!
Ποιοί το ᾽χτισαν, τόσο τεράστιο τείχος!
Α’ ΜΑ. Πουλιά, κανένας άλλος, ούτε χτίστης
ούτε πετράς ή Αιγύπτιος πλιθοφόρος·
μόνο πουλιά, που σάστισα. Ήρθαν τριάντα
χιλιάδες γερανοί από τη Λιβύη
με πέτρες στην κοιλιά τους για θεμέλια·
κι οι ορτυκοσούρτες σπούσανε τις πέτρες
με τα ραμφιά. Δέκα χιλιάδες πάλι
λελέκια έφτιαναν πλίθους· κι από κάτω,
πουλιά των ποταμών, τα βροχοπούλια
1140 κι άλλα, νερό στα ουράνια κουβαλούσαν.
ΠΙΣ. Και πηλό ποιοί τους φέρνανε; Α’ ΜΑ. Οι τσικνιάδες,
με πηλοφόρια. ΠΙΣ. Ποιοί τον βάζαν μέσα;
Α’ ΜΑ. Αφέντη, αυτό ηταν η σπουδαία ξυπνάδα·
τα πόδια οι χήνες έχωναν σα φτυάρια
κι έριχναν τον πηλό στα πηλοφόρια.
ΠΙΣ. Τα πόδια, αλήθεια, τί δεν καταφέρνουν;
Α’ ΜΑ. Οι πάπιες, με ποδιές, τους κουβαλούσαν
τους πλίθους· και πετούσαν εκεί πάνω
1150 τα χελιδόνια, σαν πουργοί, κρατώντας
μυστρί στην πλάτη και πηλό στο στόμα.
ΠΙΣ. Γιατί λοιπόν κανένας να πληρώνει
μεροκάματα; Ποιοί όμως φτιάσαν, πες μου,
του τείχους το ξυλόδεμα; Α’ ΜΑ. Πουλιά·
οι πελεκάνοι, μαραγκοί παράξιοι·
με τα ράμφη πελέκησαν τις πύλες,
κι ακούονταν οι χτυπιές, σαν πελεκούσαν,
λες και ήταν ναυπηγείο. Με καστροπόρτια
όλα κλειστά είναι τώρα, αμπαρωμένα
και καλοφυλαγμένα γύρω γύρω·
1160 περίπολα έχουν βάλει με κουδούνια,
βάρδιες παντού, πυρσούς στα καστροπύργια
για τα σινιάλα. Τώρα εγώ θα φύγω,
πάω να πλυθώ, και γνοιάσου εσύ για τ᾽ άλλα.
Φεύγει. Το πρόσωπο του Πισθέταιρου εκφράζει κατάπληξη.

Μορφές και Θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας: ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ - ΔΕΛΦΙΝΙ, Ποσειδώνα και Αμφιτρίτης

ΔΕΛΦΙΝΙ, Ποσειδώνα και Αμφιτρίτης
(αστερισμός)
 
Η Νηρηίδα Αμφιτρίτη, κόρη του Νηρέα και της Δωρίδας, ηγείται του χορού των αδελφών* της. Μια μέρα που χόρευε στη Νάξο την είδε ο Ποσειδώνας και την άρπαξε. Έτσι, η Αμφιτρίτη έγινε βασίλισσα του Ωκεανού, της θάλασσας που περιβάλλει τον κόσμο. Ο Ερατοσθένης δίνει μια άλλη εκδοχή της ερωτικής αρπαγής. Ο Ποσειδώνας αγαπούσε την Αμφιτρίτη αλλά η κόρη από αιδώ θέλησε να κρατήσει την παρθενία της και κρύφτηκε στον Ωκεανό πέρα από τις Ηράκλειες στήλες, εκεί που ζούσε ο Άτλαντας. Ο Ποσειδώνας έστειλε πολλούς να την αναζητήσουν, μεταξύ των οποίων και ένα συγκεκριμένο δελφίνι· άλλοι μιλούν για πολλά δελφίνια και ότι σε πομπή οδήγησαν την Αμφιτρίτη στον Ποσειδώνα.
 
Η Αμφιτρίτη και ο Ποσειδώνας αποτελούν το ένα από τα τρία βασικά θεϊκά ζευγάρια, δίπλα στον Δία και την Ήρα, τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη. Όσο για το ένα δελφίνι που βρήκε την Αμφιτρίτη, αυτό το τίμησε ο Ποσειδώνας τοποθετώντας το στον ουρανό μεταξύ των αστερισμών. Και όσοι κάνουν αγάλματα για τον Ποσειδώνα συνηθίζουν να τοποθετούν κάτω από το πόδι του ή στο χέρι του ένα δελφίνι -ἐν τῇ χειρὶ ποιοῦσιν ἔχοντα τὸν δελφῖνα τῆς εὐεργεσίας μεγίστην δόξαν αὐτῷ ἀπονέμοντες (Ερατ., Κατ. 1.31). Αντίστοιχα, η Αμφιτρίτη παριστάνεται με συνοδεία δελφινιών.
 
Ο αστερισμός του Δελφίνος** θεωρείται από άλλους ότι είναι το δελφίνι που έσωσε τον Αρίονα και το οποίο τιμήθηκε με καταστερισμό ή οι πειρατές που θέλησαν να αιχμαλωτίσουν τον Διόνυσο και μεταμορφώθηκαν σε δελφίνια.
------------------------------
*Οι Νηρηίδες
 
Κι απ' τον Νηρέα και την ομορφομάλλα Δωρίδα, την κόρη του τέλειου ποταμού του Ωκεανού, γεννήθηκαν αγαπημένα παιδιά θεαινών, μέσα στον ακένωτο πόντο, η Πλωτώ, η Ευκράντη, η Σαώ, η Αμφιτρίτη, η Ευδώρη, η Θέτις, η Γαλήνη, η Γλαύκη, η Κυμοθόη, η Σπειώ, η Θόη, η εράσμια Αλίη, η Πασιθέη, η Ερατώ, η ροδοχέρα Ευνίκη, η χαριτωμένη Μελίτη, η Ευλιμένη, η Αγαυή,. η Δωτώ, η Πρωτώ, η Φέρουσα, η Δυναμένη, η Νησαίη, η Ακταίη, η Πρωτομέδεια, η Δωρίς, η Πανόπεια, η όμορφη Γαλάτεια, η εράσμια Ιπποθόη, η ροδοχέρα Ιππονόη, η Κυμοδόκη, που τα κύματα στον σκοτεινό Πόντο και το φύσημα του μανιασμένου αέρα μαλακώνει μαζί με την Κυματολήγη και την Αμφιτρίτη με τους όμορφους αστραγάλους, η Κυμώ, η Ηιόνη, η ομορφοστεφανωμένη Αλιμήδη, η χαμογελαστή Γλαυκονόμη, η Ποντοπόρεια, η Ληαγόρη, η Ευαγόρη, η Λαομέδεια, η Πουλυνόη, η Αυτονόη, η Λυσιάνασσα, (η Ευάρνη με το ωραίο παράστημα και την αψεγάδιαστη μορφή), η Ψαμάθη με το χαριτωμένο σώμα, η ευγενική Μενίππη, η Νησώ, η Ευπόμπη, η Θεμιστώ, η Προνόη και η Νημερτής που έχει τα μυαλά του αθάνατου πατέρα της. Αυτές απ' τον άξιο Νηρέα γεννήθηκαν, πενήντα κόρες με γνώσεις για άξια έργα. (Ησ. Θεογονία 240-264)
 
Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο (1.2.2) τα ονόματα των Νηρηίδων είναι: Αμφιτρίτη, Κυμοθόη, Σπειώ, Γλαυκονόμη, Ναυσιθόη, Αλίη, Ερατώ, Σαώ, Ευνίκη, Θέτις, Ευλιμένη, Αγαυή, Ευδώρη, Δωτώ, Φέρουσα, Γαλάτεια, Ακταίη, Ποντομέδουσα, Ιπποθόη, Λυσιάνασσα, Κυμώ, Ηιόνη, Αλιμήδη, Πληξαύρη, Ευκράντη, Πρωτώ, Καλυψώ, Πανόπη, Κραντώ, Νεόμηρις, Ιππονόη, Ιάνειρα, Πολυνόμη, Αυτονόη, Μελίτη, Διώνη, Νησαίη, Δηρώ, Ευαγόρη, Ψαμάθη, Ευμόλπη, Ιόνη, Δυναμένη, Κητώ, Λιμνώρεια.


**Αστερισμός του Δελφίνος

Οὗτος ἐν τοῖς ἄστροις λέγεται τεθῆναι δι' αἰτίαν τοιαύτην. τοῦ Ποσειδῶνος βουλομένου τὴν Ἀμφιτρίτην λαβεῖν [εἰς] γυναῖκα, εὐλαβηθεῖσα ἐκείνη ἔφυγε πρὸς τὸν Ἂτλαντα, διατηρῆσαι τὴν παρθενίαν σπεύδουσα. ὡς δὲ καὶ αἱ πλεῖσται Νηρηίδες ἐκρύπτοντο κεκρυμμένης ἐκείνης, πολλοὺς ὁ Ποσειδῶν ἐξέπεμψε μαστῆρας, ἐν οἷς καὶ τὸν δελφῖνα· πλανώμενος δὲ κατὰ τὰς νήσους τοῦ Ἂτλαντος, περιπεσὼν αὐτῇ προσαγγέλλει καὶ ἄγει πρὸς Ποσειδῶνα· ὁ δὲ γήμας αὐτὴν μεγίστας τιμὰς ἐν τῇ θαλάσσῃ αὐτῷ ὥρισεν, ἱερὸν αὐτὸν ὀνομάσας εἶναι καὶ εἰς τὰ ἄστρα αὐτοῦ σύστημα ἔθηκεν.
ὅσοι δ' ἂν αὐτῷ τῷ Ποσειδῶνι χαρίσασθαι θέλωσιν, ἐν τῇ χειρὶ ποιοῦσιν ἔχοντα τὸν δελφῖνα τῆς εὐεργεσίας μεγίστην δόξαν αὐτῷ ἀπονέμοντες. λέγει δὲ περὶ αὐτοῦ καὶ Ἀρτεμίδωρος ἐν ταῖς ἐλεγείαις ταῖς περὶ Ἒρωτος αὐτῷ πεποιημέναις [βίβλοις].
Ερατοσθένης, Καταστερισμοί, 1,31

Οι αθώες γονεϊκές εντολές που γίνονται δυνάστες της ενήλικης ψυχής

Όλοι οι γονείς θέλουν το καλό του παιδιού τους και μέχρι τώρα δεν έχω συναντήσει κανέναν που να μην το θέλει. Στην προσπάθειά τους να το προστατεύσουν από τους κινδύνους καθώς μεγαλώνει, του λένε τι να κάνει, πως να φερθεί και τι να προσέχει.

Όταν οι γονείς μιλήσουν στη γλώσσα που καταλαβαίνει και ανάλογα με την ηλικία του για τον κόσμο και τους ανθρώπους, τότε η γονεϊκή ανατροφή και οι οικογενειακές σχέσεις γίνονται πολύ πιο εύκολες. Το παιδί κατανοεί τους λόγους για τους οποίους πρέπει να αποφύγει ή να επιλέξει κάτι και αυτή η επιχειρηματολογία μένει στο μυαλό του βοηθώντας το να το ενσωματώσει στη λογική του και να μπολιάσει πάνω σε αυτήν.

Σε πολλές όμως περιπτώσεις, οι γονείς είτε επειδή είναι κουρασμένοι, είτε επειδή ματαιώνονται από τον γονεϊκό ρόλο, είτε γιατί έτσι έχουν μάθει από τη δική τους οικογένεια είτε κυρίως γιατί η σχέση μεταξύ τους δεν είναι πια ζευγαρική αλλά τυπικά γονεϊκή, νομίζουν ότι γονέας σημαίνει να είσαι ένα πρόσωπο εξουσίας που δίνει προστατευτικές μεν, εντολές δε και αρκετές φορές προσταγές, χωρίς εξήγηση και χωρίς αντίρρηση. Άλλωστε ένα πρόσωπο εξουσίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ειδικότερα όταν διαπραγματεύεται την αγάπη του μέσα από την υπακοή των εντολών του.

Το παιδί δε γνωρίζει τι συμβαίνει (άλλωστε και ο ίδιος ο γονέας δεν γνωρίζει τι συμβαίνει μέσα του και συνεχίζει αυτοματοποιημένα το οικογενειακό μοτίβο που έχει κληρονομήσει). Ξέρει μόνο ότι πρέπει να ακολουθεί πιστά τις εντολές, δεν έχει σημασία που οδηγούν, αν είναι σωστές ή αν υπάρχει άλλη επιλογή. Η αγάπη του γονέα θα χαθεί, η μοναξιά παραμονεύει και η ζωή απειλείται αν δεν τηρηθούν απαρέγκλιτα οι εντολές. Και έτσι το παιδί, μαθαίνει να ζει πλαισιωμένο με εξουσιαστικές εντολές που έχουν ντυθεί με το μανδύα της προστασίας.

Αυτές οι εντολές, θα σκεφτείτε ότι είναι μόνο απλές λέξεις που θα ξεχαστούν μέσα στα χρόνια. Λάθος. Στην ουσία τους είναι πέρα για πέρα ψυχολογικά καταπιεστικές. Τις συναντώ στους ενήλικους να τις θυμούνται σαν να ήταν χθες: «Να προσέχεις εκεί έξω (από το σπίτι) γιατί συμβαίνουν μόνο άσχημα πράγματα!», «Θα το κάνω εγώ για σένα, εσένα δε σώνει ο νους σου!», «Γίνε επιτέλους άνθρωπος!», «Μαζέψου στο σπίτι, αυτά δεν είναι για σένα!», «Εσύ είσαι το όμορφο παιδί, η αδερφή σου είναι το έξυπνο!», «Μόνο εσένα έχω, εσύ θα με γηροκομήσεις»...

Με το πρώτο άκουσμα, αυτές οι λέξεις ίσως ακούγονται τρυφερές, προστατευτικές ή και αποποιητικές ευθυνών, άλλωστε ποιο παιδί δεν θα ήθελε να έχει τον γονιό του να τον βοηθά και να του δίνει έτοιμη τη λύση; Το πρόβλημα ξεκινά όταν το ενήλικο «παιδί» δεν μπορεί πια να έχει το γονέα δίπλα του για να του λύσει τα προβλήματα και πρέπει να τα διαχειριστεί μόνο του. Θέλει να τα λύσει, μπορεί όμως; Δύσκολο καθώς έχει μάθει να ζει μέσα από αυτές τις εντολές που του τονίζουν συνεχώς στα αυτιά σου το ψυχολογικό νόημα που κρύβουν όλες αυτές οι φράσεις: «Μόνο στο σπίτι μπορείς να βρεις προστασία, έξω παραμονεύει ο θάνατος», «Είσαι ανίκανος να το κάνεις μόνος/η σου», «Είσαι άχρηστος», «Δεν θα τα καταφέρεις ποτέ μόνος σου», «Θα πρέπει να υπακούς την αδερφή σου γιατί εσύ είσαι χαζός/η», «Αν φύγεις ποτέ από δίπλα μου, θα πεθάνω και θα το έχεις για πάντα βάρος στην ψυχή σου για πάντα».

Η ιδέα που σχηματίζει το ενήλικο παιδί για τον εαυτό του, μέσα από αυτές τις εντολές, βλέπουμε πολύ καλά ποια είναι: είναι άχρηστο, ανίκανο, δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτα μόνο του, πρέπει να έχει ανάγκη τους γονείς του πάντα (γιατί μόνοι τους δεν μπορούν να αντέξουν ο ένας τον άλλον) και ενοχοποιημένο αν κάνει κάτι που του αρέσει και δεν εγκρίνεται από τους γονείς του. Συνήθως, η πρώτη επανάσταση γίνεται στην εφηβεία και αν υπάρξει εκεί η κατάλληλη παρέμβαση, μπορεί να προληφθούν διάφορες καταστάσεις και να μην εκδηλωθούν χειρότερες συμπεριφορές ή ψυχολογικές δυσκολίες αργότερα.

Η ζωή όμως προχωρά και δεν σταματά σε εντολές. Το παιδί γίνεται ενήλικος που πρέπει να αναλάβει υποχρεώσεις πλέον μόνο του.

Οι απαιτήσεις είναι καθημερινές και σε όλους τους τομείς: στις σπουδές, στην επαγγελματική σταδιοδρομία, στις διαπροσωπικές σχέσεις και στη σχέση με τον εαυτό – αυτοεκτίμηση και αισιόδοξη ματιά στον κόσμο. Οι δεξιότητες δεν έχουν δημιουργηθεί ώστε να αντιμετωπιστούν ακόμη και τα πιο απλά θέματα της καθημερινότητας. Οι σχέσεις φοβίζουν, η εργασία είναι δυσφορική και ο εαυτός είναι ένα μπέρδεμα: δεν ξέρει τι θέλει, γιατί το θέλει και πώς το θέλει. Αδιέξοδο. Η ζωή περνά μπροστά του και χάνεται, θέλει να την αρπάξει, να τη γευθεί, να την απολαύσει και να τη χαρεί αλλά δεν μπορεί. Κάθε επιθυμία, ισοδυναμεί με απαγόρευση.

Πώς μπορεί να προχωρήσει στη ζωή, αφού δεν έχει κάποιον να του δείξει που να πάει;

Πώς μπορεί να κάνει σχέσεις, αφού δεν ξέρει τι θέλει από το σύντροφό του;

Πώς μπορεί να διεκδικήσει καλύτερη θέση εργασίας, όταν δεν πιστεύει αυτό που έχει καταφέρει μέχρι τώρα;

Πώς να συνυπάρξει ισότιμα με ανθρώπους της ίδιας ηλικίας, όταν το μόνο που έχει μάθει είναι να βρίσκεται με μεγαλύτερους που έχουν πάντα δίκιο γιατί αυτός δεν γνωρίζει τι είναι το σωστό;

Πώς να αντέξει να κοιτάξει βαθιά μέσα του, όταν αυτό που βλέπει είναι την ψυχολογική εντολή του γονιού να τον κατηγορεί;

Που να βρει νόημα να διοχετεύσει την αυθεντική επιθυμία του...;

Και ξαφνικά μία ημέρα, η χύτρα σκάει, το καπάκι τινάζεται στον αέρα, τα νερά χύνονται και τσουρουφλίζουν όποιον πάει να την αγγίξει: αγχωτικά συμπτώματα, κρίσεις πανικού, ταχυκαρδίες, ψυχοσωματικά συμπτώματα, εντάσεις, απόσυρση, ενοχοποίηση, θυμός χωρίς προφανή λόγο και χιλιάδες σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις συνέχεια... Ο εαυτός δεν ελέγχεται, το οξυγόνο λιγοστεύει, πνίγεται στα ρηχά νερά της ζωής, που να σκεφτεί να βουτήξει στα βαθιά; Συνεχώς τριβελίζουν οι γονεϊκές εντολές μέσα του, κάθε φορά που επιχειρεί να κάνει ένα βήμα, ενεργοποιείται ο μηχανισμός ασφαλείας του γονέα και τον σταματά. Αν συνεχίσει, θα το κάνει με τη λογική, ενώ το συναίσθημα λέει όχι. Γιατί το συναίσθημα έχει κάτι το παιδικό και αποζητά την ασφάλεια του γονέα. Χωρίς αυτόν, δεν μπορεί να υπάρξει ζωή, επομένως η μόνη λύση είναι η οικειότητα της ασφάλειας της παιδικής πατρίδας. Όλα εκεί γυρίζουν.

Αν μείνουμε μόνο στα συμπτώματα και τα καταστείλουμε, έχουμε γίνει συνένοχοι με τους γονείς, του έχουμε κάνει μία ένεση με ιό και τον έχουμε καταδικάσει να ζει σαν ζόμπι, να ζει αλλά να μην το ξέρει. Όχι, η ευθύνη μας δεν μας επιτρέπει να μείνουμε στα συμπτώματα όταν η επιθυμία είναι αυτή που βράζει μέσα στην ψυχή του ανθρώπου και θέλει να επαναστατήσει για να βγει μπροστά.

Τα συμπτώματα μιλούν για τον ίδιο τον άνθρωπο που στέκεται μπροστά μας και παλεύει με κάτι διπλό: παιδί σε σώμα του ενηλίκου, την οικειότητα του παρελθόντος με την αγωνία του μέλλοντος, την ανάγκη να κοιτά με ασφάλεια τη ζωή με τον κίνδυνο να τη ζήσει...

Είναι η επιθυμία για τη ζωή που θέλει να ζήσει, που του αναδεικνύουμε μέσα από αυτό το δίπολο. Η ευθύνη να ζήσει τη ζωή που θέλει το ίδιο το πρόσωπο αντί για τη ζωή που οι γονείς του έχουν θέλουν να ζήσει για εκείνους. Είναι τότε που οι τυραννικές γονεϊκές εντολές δεν φοβίζουν και δεν απειλούν πια γιατί αυτό που θα χάσει, είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα κερδίσει αν παραμείνει να τις υπακούσει. Η ζωή που βλέπει να ζουν οι άλλοι άνθρωποι, δεν είναι πια φαντασιωσική αλλά έχει γίνει πραγματικότητα γιατί η αυτοπεποίθηση έχει πάρει το χώρο της και πλέον ορίζει τις σκέψεις και τις συμπεριφορές.

Ο κόσμος δεν είναι τρομακτικός αλλά γίνεται επιλέξιμος, καθώς πλέον το νόημα της ζωής έχει βρεθεί και μπορεί πια να διακρίνει τι είναι αυτό που τον εκφράζει και θέλει να ακολουθήσει, αντί για πριν που η κατανάλωση της ζωής γέμιζε ένα βαρέλι χωρίς πάτο. Τα δεσμά από τις εντολές έχουν σπάσει και χωρίς ενοχή, μπορεί να κοιτάζει πίσω συγχωρητικά στους γονείς, δίνοντας πλέον προτεραιότητα στις επιθυμίες που περιμένουν να ανακαλυφθούν.

Σενέκας: Τα ιδανικά ενός μεγάλου ανθρώπου

Θα υπομένω προσωπικά όλους τους μόχθους όλο μεγάλοι κι αν είναι αυτοί, χαλυβδώνοντας το σώμα μου με τη δύναμη του πνεύματος.

Θα περιφρονώ τα υλικά αγαθά, είτε τα έχω είτε όχι, και δε θα μου στοιχίσει αν τα έχει κάποιος άλλος, ούτε και θα πάρουν τα μυαλά μου αέρα αν τα αγαθά αυτά αστράφτουν γύρω μου.

Δε θα δίνω σημασία στην τύχη, είτε αυτή έρχεται είτε φεύγει. Όλα τα κτήματα θα τα βλέπω σαν δικά μου, και θα θεωρώ τα δικά μου σαν να ανήκουν σε όλους τους άλλους.

Θα ζω πάντα με τη συνείδηση ότι γεννήθηκα για τους άλλους, και γι' αυτό το λόγο θα είμαι ευγνώμων στη φύση• γιατί πώς θα μπορούσε αυτή να εξυπηρετήσει το έργο μου με καλύτερο τρόπο;

Έχει προσφέρει εμένα, τον ένα, σε όλους τους άλλους, και όλους τους άλλους τους πρόσφερε σ' εμένα, τον ένα.

Ό,τι τύχει να αποκτήσω, ούτε ως φιλάργυρος θα το αποθησαυρίσω ούτε ως σπάταλος θα το διασπαθίσω.

Τίποτε δε θα πιστέψω ότι κατέχω περισσότερο, όσο τα δώρα που πρόσφερα ύστερα από ώριμη σκέψη.

Δε θα εκτιμώ τις ευεργεσίες μου με βάση το πλήθος τους ούτε το μέγεθος τους ούτε με βάση οτιδήποτε άλλο πέρα από την εκτίμηση του αποδέκτη• ποτέ δε θα φανεί σπουδαίο στα μάτια μου ό,τι παίρνει ένας αξιόλογος άνθρωπος.

Τίποτε δε θα κάνω για να σχηματιστούν εντυπώσεις γύρω από το πρόσωπό μου• τα πάντα θα πράττω για τη συνείδησή μου.

Ό,τι κι αν κάνω όταν μόνο εγώ είμαι παρών, θα το θεωρώ σαν να έχει γίνει μπροστά στα μάτια ολόκληρου του ρωμαϊκού λαού.

Όταν τρώω και πίνω, στόχος μου θα είναι να απαλείψω την ανάγκη της φύσης, όχι να γεμίσω και να αδειάσω την κοιλιά μου.

Θα είμαι ευχάριστος στους φίλους μου. ήπιος και συγκαταβατικός στους εχθρούς μου.

Θα δίνω τη συγγνώμη μου πριν καν μου την απαιτήσουν, και θα σπεύδω να προσφέρω ό,τι έντιμο μου ζητηθεί.

Θα ξέρω ότι ολόκληρος ο κόσμος είναι πατρίδα μου, ότι οι θεοί την κυβερνούν και ότι αυτοί ζουν πάνω μου και γύρω μου και ελέγχουν τα λόγια και τις πράξεις μου.

Και, όποτε η φύση ζητήσει πίσω την πνοή μου ή η λογική μου την απελευθερώσει, θα φύγω δηλώνοντας ότι αγάπησα την ορθή συνείδηση και κάθε αγαθή προσπάθεια, ότι δεν περιόρισα την ελευθερία κανενός και, οπωσδήποτε, όχι τη δική μου».

Ο άνθρωπος που θα τα θέσει όλα αυτά ως στόχο του, που θα τα θελήσει και θα τα προσπαθήσει, ο άντρας αυτός θα ακολουθήσει δρόμο που τον φέρνει στους θεούς, και ένας τέτοιος άντρας, ακόμη κι αν αποτύχει, νικήθηκε τολμώντας για τα μεγάλα.
 
Λούκιος ή Λεύκιος Ανναίος Σενέκας, Για μια ευτυχισμένη Ζωή

Δημήτρης Λιαντίνης: Μηδέν και μηδενισμός

Προκαταβολικά πρέπει να ειπωθεί ότι εκείνος πού δεν έχει καμία σχέση με το μηδενισμό είναι ό Νίτσε. Εάν o ευρωπαϊκός μηδενισμός σημαίνει την άρνηση και την παρακμή, τον εκφυλισμό, τη σήψη, τη φθορά, και την απαισιοδοξία, το πνεύμα του Νίτσε είναι σε όλα αυτά το ακριβώς αντίθετο. Η ομολογία είναι ρητή και γίνεται με το στόμα του ίδιου του Νίτσε:
 
Αναιρώ, όπως δεν αναίρεσε ποτέ κανείς, και είμαι εντούτοις το αντίθετο ενός αρνητικού πνεύματος. Είμαι ό χαρού­μενος μαντατοφόρος στο βαθμό πού κανείς δεν υπήρξε ως τώρα, και κατέχω την έννοια μιας τόσο ψηλής αποστολής, πού κανείς δεν έφτασε να συλλάβει ως σήμερα οι ελπίδες ξαναρχίζουν με μένα.

Το γεγονός ότι του φόρτωσαν ό,τι ακριβώς δεν έχει, και ό,τι καταμήνυσε στους άλλους, πηγάζει από την ψυχολογία του κλέφτη, που φωνάζει για να φοβηθεί ο νοικοκύρης.

Ο βαθμός κατανόησης του προσωκρατικού πνεύματος από το Νίτσε είναι ευθέως ανάλογος με το βαθμό παρανόησης του Νίτσε από το σύγχρονο πνεύμα. Όση, δηλαδή, φυσικότητα και ρώμη είδε ο Νίτσε στο στοχασμό των Προσωκρατικών, τόση αρρώστια και επιτήδευση είδε ό σύγχρονος άνθρωπος στο στοχασμό του Νίτσε. Το πράγμα έχει και την αιτία και την ερμηνεία του.

Η αιτία εντοπίζεται στη διαφορά και στην αντίθεση ανάμεσα στην προσωκρατική και στη σύγχρονη αντίληψη αναφορικά με τη βουλητική δύναμη πού χρειάζεται, προκειμένου να αντιμετωπίσει ό άνθρωπος με φυσικό τρόπο — πού είναι ό μόνος ορθός — τη φυσική πραγματικότητα.

Οι Προσωκρατικοί συντονίζονται με τη σκληρότητα του κόσμου. Στην κτηνωδία της φύσης, σαν μόνο ισοδύναμο, αντιτάσ­σουν τη σταθερότητα του άνθρωπου. Πρόκειται για μια σκληρό­τητα όχι απάνθρωπη — όπως παρανοώντας και παρανοϊκά χαρα­κτήρισαν τη σκληρότητα του Νίτσε — αλλά κατεξοχήν ανθρώπινη. Υπάρχει άλλος συγγραφέας πού να ‘χει δώσει σε βιβλίο του τον τίτλο
Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο!

Ή σκληρότητα του Νίτσε είναι του εξής τύπου: αν είναι, προκειμένου να στεριώσει το γεφύρι, να πεθάνει ή όμορφη γυναίκα του πρωτομάστορα, τότε να πεθάνει. αν είναι, προκειμένου να μη μεταδοθεί στην πόλη ή πανούκλα πού κομίζει, να βουλιάξει το καράβι, τότε να βουλιάξει, αν είναι, προκειμένου να μην ατιμασθεί από την αραπιά, να καεί το Μεσολόγγι, τότε να καεί.

Αυτή, βέβαια, η διαλεκτική του είτε... είτε δεν αποκλείει και την άλλη του τόσο... όσο. Και από τη σκοπιά αυτή ο Νίτσε θα μας έλεγε:

Μπροστά στο λιοντάρι αν θέλεις να σωθείς, και προπαντός να σώσεις το φιλότιμο σου, άλλος τρόπος από το να γίνεις θηριοδαμα­στής δεν υπάρχει. Να βρεις τρόπο δηλαδή να το παλέψεις, και αν φτάνεις να το ημερώσεις, χωρίς ούτε να το βάλεις στα πόδια αγνάντια του, ούτε να το κλείσεις στο κλουβί με παγίδες λάκκους.

Το έξοχα έξοχο, συνεχίζει ό Νίτσε, και τότε ο άνθρωπος γίνεται Άνθρωπος — Ubermensch είναι ή νέα λέξη, με την οποία ο Νίτσε πλούτισε την ανθρώπινη γλώσσα — θα 'ταν να το σπρώ­ξεις στο κλουβί, και να μπεις μέσα κι ο ίδιος.

Είναι γνωστό oτι ό Νίτσε το πρότυπο του άνθρωπου πού σάρκωσε το ιδεώδες της βούλησης για δύναμη το βλέπε στο Βοναπάρτη. Και είναι γνωστή ακόμη η φράση του Κουτούζωφ προς τον τσάρο Αλέξανδρο, όταν ό Ναπολέων σφηνώθηκε στα δόντια του ρώσικου χειμώνα. — Ό Βοναπάρτης κλείστηκε μαζί με την αρκούδα στο κλουβί, και σφάληξε πίσω του την πόρτα. Καλά είναι τώρα!

Ό άνθρωπος του Νίτσε είναι ό τύπος του Βοναπάρτη πού πρέπει εντούτοις να νικήσει το ρωσικό χειμώνα. Εάν ή ανύψωση του άνθρωπου σε τέτοιο ύψος βουλητικής δύναμης φαίνεται δεινή, είναι μύριες φορές χειρότερα τα δεινά πού τον περιμένουν, εφόσον συνεχίζει το δρόμο της απάτης πού τραβάει. Αυτή είναι η λογική συνέπεια της φυσικής αφετηρίας του Νίτσε, και κατά τούτο ό Νίτσε γίνεται προφήτης κακών για τούς ανθρώπους. Εκήρυξε, όπως λένε, τον ευρωπαϊκό μηδενισμό.

Μα τι θα 'πρεπε να ακούσουμε ακόμη, όταν βλέπουμε να καίγεται το σπίτι μας, και μείς δεν εννοούμε να ξεπορτίσουμε-, για. να μη γίνουμε τάχατες ανέστιοι!

Απέναντι σ' αυτή τη στάση του Νίτσε, την αυθεντική δηλαδή ερμηνεία του στοχασμού των Προσωκρατικών, ο σύγχρονος άνθρωπος έχει υιοθετήσει τη στάση του δειλού κυνηγού με τα ναρκοβόλα — τα ναρκωτικά άλλωστε είναι ή σημαία ευκαιρίας του καιρού μας — πού έκλεισε το λιοντάρι στο κλουβί — κι όπου λιοντάρι διάβαζε φύση — και κάθεται απέξω και το περιπαίζει, όπως από τον αψηλό του τόπο το γνωστό ερίφιο κορόιδευε το λύκο του Αίσωπου.

'Αλλά κάτω από τέτοιους αφύσικους όρους οι εκδοχές είναι δύο: ή το λιοντάρι θα ψοφήσει οπότε θα ψοφήσουμε κι εμείς, ή θα σπάσει το κλουβί οπότε θα γιομίσει ο κόσμος με όσα κόκκαλα δεν εχώρεσε ή περιγραφή του Ιεζεκιήλ:

Και έθηκε με έν μέσω τον πεδίου, και τούτο ήν μεστόν όστέων ανθρωπίνων.

Στην πρώτη περίπτωση οσμίζεται κιόλας κανείς τα σημάδια στον αέραστα καυσαέρια δηλαδή. (Στα ρουθούνια μου κρύβεται ή μεγαλοφυΐα μου, έλεγε ο Νίτσε).

Στη δεύτερη περίπτωση ακούμε τούς σπλαγχνοσκόπους και τούς νεκρομάντες να μελετούν τους οιωνούς εξετάζοντας τα σωθικά των πυρηνικών οπλοστασίων. Η απειλή του μαζικού ολέθρου στέκεται ante portas.

Αυτά για την αιτία. Οσο για την ερμηνεία το πράγμα εντο­πίζεται στη διαφορά και την αντίθεση ανάμεσα στο Νίτσε και στο σύγχρονο άνθρωπο, αναφορικά με την ειλικρίνεια πού πλησιάζουν και ενστερνίζουνται τους Προσωκρατικούς.Η στάση του Νίτσε είναι ή στάση της πράξης και της ζωής. Η στάση του σύγχρονου πνεύματος είναι ή στάση της θεωρίας και των λόγων.

Περιγράφοντας στο πρώτο κεφάλαιο το δράμα της σύγχρονης παιδείας αναφέρθηκα συνοπτικά στην οντολογική απάτη και στην ηθική υποκρισία σαν τυπικά συμπτώματα του σύγχρονου πολιτι­σμού.

O Νίτσε για να διαστείλει την ειλικρίνεια από την ψευτιά σαν τρόπους με τούς οποίους αντίκρυσε τον προσωκρατικό στοχασμό ό ίδιος από το ένα μέρος, και ολόκληρη η σύγχρονη ανθρωπότητα από το άλλο, χρησιμοποιεί την εικόνα των Άντιαλεξάνδρων.

Από τότε πού ο Μακεδών τράβηξε το ξίφος στη χώρα του Μίδα, οι άνθρωποι άλλο δεν κάνουν παρά να λύνουν γόρδιους δεσμούς. Φτάσαμε στο σημείο πού οι νέοι βασιλιάδες μετράνε λι­γότερο από τούς στρατιώτες του Αλέξανδρου. Τι να πεις πια για τούς στρατιώτες πού σέρνουν. Ο καιρός μας χρειάζεται τούς Αντιαλεξάνδρους, πού θα ξαναδέσουν τη ζωή στο αξεδιάλυτο και νικηφόρο σύμπλεγμα του μηδενός και του είναι. Το φθέγμα της προσωκρατικής φιλοσοφίας, αναφορικά με το μηδέν και το είναι, άφηκε μια ηχώ πού έφτασε έντονη ως τον Πλάτωνα και άτονη ως τον Αριστοτέλη. Ύστερα έσβησε μέσα στο χάσμα πού ανοίχτηκε.

Δημήτρης Λιαντίνης, Homo Educandus

Πώς οι αρχαίοι αντιμετώπιζαν τις προσβολές

Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι ήταν πραγματικοί ήρωες, αλλά δεν ήξεραν τίποτα για την ιπποτική τιμή. Η δική τους μονομαχία δεν είχε καμία σχέση με τον τρόπο ζωής των ευγενών, ήταν απλώς ένα θέαμα με μισθοφόρους μονομάχους, σκλάβους καταδικασμένους σε θάνατο και εγκληματίες, που στέλνονταν στην αρένα, μαζί με άγρια θηρία, για να διασκεδάσουν τους Ρωμαίους.

Όταν επικράτησε ο χριστιανισμός, τα θεάματα με τους μονομάχους καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν αργότερα από τη μονομαχία, που ήταν ο τρόπος επίλυσης των διαφορών μέσω της θεοδικίας. Αν η μάχη μεταξύ των μονομάχων ήταν μια βάρβαρη θυσία στον βωμό της επιθυμίας για εντυπωσιακά θεάματα, οι μονομαχίες είναι μια βάρβαρη θυσία στον βωμό των προκαταλήψεων – όπου δεν θυσιάζονται εγκληματίες, δούλοι και αιχμάλωτοι, αλλά οι ευγενείς και οι ελεύθεροι άνθρωποι. Πάμπολλα στοιχεία του χαρακτήρα των αρχαίων δείχνουν ότι ήταν απολύτως απαλλαγμένοι από τέτοιες προκαταλήψεις. Για παράδειγμα, όταν ένας Τεύτονας αρχηγός κάλεσε τον Μάριο σε μονομαχία, εκείνος του πρότεινε, αν είχε βαρεθεί τη ζωή του, να πάει να κρεμαστεί• παράλληλα, του παραχώρησε, αν ήθελε να μονομαχήσει, έναν βετεράνο μονομάχο.

Ο Πλούταρχος αναφέρει στον βίο του Θεμιστοκλή ότι κάποτε ο επικεφαλής του στόλου, ο Ευρυβιάδης, σήκωσε το ραβδί του για να τον χτυπήσει• τότε ο Θεμιστοκλής, αντί να τραβήξει το σπαθί του, είπε απλά: Πάταξον μέν ούν, άκουσον δέ [«Χτύπησέ με, αλλά άκουσέ με»]. Πόσο οικτρά πρέπει να απογοητεύεται ο αναγνώστης, εάν είναι άνθρωπος της τιμής, ανακαλύπτοντας ότι δεν αναφέρεται πουθενά ότι οι Αθηναίοι αξιωματικοί αρνήθηκαν μαζικά να υπηρετούν υπό τον Θεμιστοκλή μετά από αυτή την απάντηση!

Ο Πλάτωνας σε ένα σημείο των Νόμων αναφέρεται εκτενώς στην αικία, την προσβλητική συμπεριφορά, όπου και φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι αρχαίοι δεν συνέδεαν ούτε στο παραμικρό το αίσθημα της τιμής με αυτά τα ζητήματα. Μια φορά, όταν κάποιος κλότσησε το Σωκράτη, η ανεκτικότητά του προκάλεσε την απορία ενός από τους φίλους του. «Αν με κλοτσούσε ένας γάιδαρος» είπε ο Σωκράτης «θα έπρεπε να νιώσω αδικημένος;». Και κάποια άλλη φορά, όταν τον ρώτησαν «Αυτός δεν σε προσέβαλε και σου φέρθηκε άσχημα;» εκείνος απάντησε: «Όχι, τίποτα απ’ όσα λέει δεν με αφορά.

Ο Στοβαίος έχει διασώσει ένα εκτενές χωρίο του Μουσώνιου, στο οποίο φαίνεται πώς οι αρχαίοι αντιμετώπιζαν τις προσβολές. Δεν γνώριζαν καμία άλλη μορφή αποκατάστασης της προσβολής εκτός από εκείνη που όριζε ο νόμος, και οι σοφοί άνθρωποι περιφρονούσαν ακόμη κι αυτή. Αν ένας Έλληνας δεχόταν ένα χαστούκι, μόνο μέσω του νόμου θα δικαιωνόταν, όπως αναφέρεται και στον Γοργία του Πλάτωνα, όπου υπάρχει και η γνώμη του Σωκράτη πάνω στο θέμα αυτό. Το ίδιο βλέπουμε και σε μια αναφορά του Γέλλιου για κάποιον Λούκιο Βεράτιο, ο οποίος είχε το θράσος να χαστουκίζει Ρωμαίους πολίτες στον δρόμο χωρίς καμιά αιτία• για να αποφύγει όμως ενδεχόμενες συνέπειες, είχε μαζί του έναν δούλο με μια τσάντα γεμάτη νομίσματα, ο οποίος πλήρωνε επιτόπου στους έκπληκτους παθόντες το ασήμαντο ποσό που όριζε ο νόμος.

Ο Κράτης, ο περίφημος κυνικός φιλόσοφος, δέχτηκε ένα τόσο δυνατό χαστούκι από τον Νικόδρομο τον μουσικό, που το πρόσωπό του πρήστηκε και μελάνιασε. Τότε έβαλε μια μικρή ταμπέλα στο μέτωπό του με την επιγραφή Νικόδρομος εποίει [‘Εργο του Νικόδρομου], κάτι που επέφερε τον χλευασμό για τον μουσικό, ο οποίος είχε φερθεί με τόση βαρβαρότητα στον άνθρωπο που όλη η Αθήνα τιμούσε σαν εφέστιο θεό. Και σε ένα γράμμα στον Μελήσιππο, ο Διογένης από τη Σινώπη αναφέρει ότι τον ξυλοφόρτωσαν μεθυσμένοι νεαροί Αθηναίοι, αλλά προσθέτει ότι πρόκειται για ασήμαντο ζήτημα.

Και ο Σενέκας, επίσης, αφιερώνει τα πέντε τελευταία κεφάλαια του έργου του De constantίa sapientίs σε μια εκτενή συζήτηση πάνω στο θέμα της προσβολής (contumelia), με στόχο να δείξει ότι ένας σοφός άνθρωπος θα την παραβλέψει. Στο κεφάλαιο 14 διερωτάται: «Τι κάνει ένας σοφός άντρας αν τον χτυπήσουν; Ό,τι έκανε και ο Κάτωνας όταν κάποιος τον χτύπησε στο στόμα. Δεν οργίστηκε, ούτε εκδικήθηκε την προσβολή, ούτε καν ανταπέδωσε το χτύπημα• απλώς το αγνόησε».

«Αυτοί όμως ήταν φιλόσοφοι» λέτε εσείς οι άνθρωποι της τιμής. Και εσείς τι είστε; Ανόητοι; Ακριβώς.

ΑΡΘΟΥΡ ΣΟΠΕΝΧΑΟΥΕΡ, Η Σοφία της Ζωής

Η Ιερή Γεωγραφία

Η Ιερή Γεωγραφία και ο Βασιλιάς των Μονοπατιών
 
«Η Γη δεν είναι ένα νεκρό άψυχο σώμα, αλλά κατοικείται από ένα πνεύμα που είναι η ζωή της και η ψυχή της. Όλα τα πράγματα της Δημιουργίας, ακόμη και τα ορυκτά, παίρνουν τη δύναμή τους από το πνεύμα της Γης. Αυτό το πνεύμα είναι ζωή, τρέφεται από τα άστρα, και τρέφει όλα τα ζωντανά πράγματα που προφυλάσσει στη μήτρα του. Από το πνεύμα που δέχεται από ψηλά, η Γη κλωσάει τα ορυκτά στη μήτρα της όπως η μητέρα το αγέννητο παιδί της. Αυτό το πνεύμα κατασκευάζει τα βουνά σαν κατοικίες, ταξιδεύει με το νερό και τον άνεμο, χαράζει τους τόπους, μορφοποιεί τα πάντα, κι οι τόποι μιλούν τη γλώσσα του. Αν δεν βλέπεις γύρω σου αυτό το πνεύμα, δεν βλέπεις τίποτε» Basilius Valentinus
 
Στους παλιότερους πολιτισμούς, η χαμένη για μάς γνώση των ενεργειών της γης, διδασκόταν και εφαρμόζονταν ως «Ιερή Γεωγραφία»
 
Hollow Earth
 
Όχι μόνο με την μελέτη, αλλά και με την απλή καθημερινή παρατήρηση, μπορούμε να καταλάβουμε ότι υπάρχουν τόποι που είναι πιο ιδιαίτεροι από τους άλλους. Ανάλογα με το τί νιώθει ή τί ξέρει ο καθένας, άλλοι τους ονομάζουν τόπους δύναμης, άλλοι ενεργειακά κέντρα, ιερούς τόπους, στοιχειωμένους, νεραϊδότοπους, πύλες, τόπους των θαυμάτων, κομβικά σημεία, μαγικούς τόπους, ή απλώς όμορφα ή παράξενα μέρη.
 
Ένας εκπληκτικά μεγάλος αριθμός «μεταφυσικών» ή παράξενων εμπειριών, έχουν συμβεί σε τέτοιους ιδιαίτερους τόπους. Πολλές φορές εκεί υπάρχουν κάποια ξεχωριστά σημάδια, ή κάποια κατασκευάσματα, όπως πέτρινοι κύκλοι, αινιγματικές στήλες και αρχαίοι ναοί, ιδιόμορφα δάση ή πηγές, φυσικές ή αρχιτεκτονικές παραδοξότητες, μνημεία, τεχνητοί λοφίσκοι, εκκλησίες και τόποι λατρείας, ή έστω κατά γενική ομολογία έχουν μιά «ιδιαίτερα παράξενη ατμόσφαιρα».
 
Πολλοί από τους επισκέπτες τους νιώθουν ανεξήγητα όμορφα, και άλλοι ανεξήγητα άβολα. Άλλοι λένε ότι νιώθουν την φυσική παρουσία μιας παράξενης δύναμης, που δεν μπορούν να την δουν ή να την αναγνωρίσουν, αλλά τους επηρεάζει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Κάποιοι νιώθουν τον εαυτό τους να υψώνεται, ή να «βγαίνουν από το σώμα τους», να πέφτουν σε ένα είδος έκστασης. Ο ύπνος εκεί μπορεί να συνοδεύεται από έντονα και σημαντικά όνειρα και ο νους είναι ανοιχτός στα πεδία της έμπνευσης.
 
Πολλοί επισκέπτες τέτοιων τοποθεσιών βλέπουν οράματα, ή κατακλύζονται από ένα πρωτόγνωρο δέος. Άλλοι βιώνουν θαύματα, γίνονται μάρτυρες ανεξήγητων φαινομένων, παίρνουν μηνύματα ή έχουν παράξενες συναντήσεις. Άλλοι πηγαίνουν εκεί για να προσευχηθούν, να πάρουν δύναμη, να καταθέσουν την θλίψη τους ή την χαρά τους, να ζητήσουν την ικανοποίηση των επιθυμιών τους. Και άλλοι πηγαίνουν απλά εξαιτίας μιας έντονης περιέργειας ή μιας ασυνήθιστης διάθεσης που τους δημιουργεί το μέρος.
 
Γεωλόγοι, στατιστικοί, μηχανικοί, αρχιτέκτονες, ραβδοσκόποι, ιερείς, μοναχοί, ερευνητές UFO, φυσικοί, ψυχολόγοι, εξερευνητές, διαισθητικοί, ποιητές, συγγραφείς, αρχαιολόγοι, και όλων των ειδών οι παράξενοι άνθρωποι, για όλων των ειδών τους παράξενους λόγους, έχουν προσπαθήσει να βρουν εξηγήσεις για όλα αυτά – και ανά τους αιώνες πολλοί απ’ αυτούς έχουν καταλήξει σε πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα.
 
Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι αυτοί οι «ιδιαίτεροι» τόποι βρίσκονται πάνω σε κανάλια ροής μιας γεωφυσικής δύναμης. Υποψιάζονται ότι οι άνθρωποι της αρχαιότητας, είχαν τρόπους να νιώθουν μιά παλλόμενη ενέργεια να ρέει στην γη – κι έτσι έφτιαχναν τα μνημεία τους στα σημεία που αυτή η ενέργεια ήταν ισχυρότερη, για να την χειριστούν ή για να την συγκεντρώσουν. Υπάρχουν πλήρη συστήματα γνώσης διαφόρων πολιτισμών – ίσως το πιό γνωστό είναι το κινέζικο Feng Sui – που περιγράφουν ένα κοσμικό δίκτυο ενέργειας το οποίο περιτυλίγει το σύμπαν, την Γη, αλλά και το ανθρώπινο σώμα.
 
Διάφορα κομβικά σημεία αυτού του δικτύου βρίσκονται σε συγκεκριμένες τοποθεσίες που οι περισσότερες απ’ αυτές έχουν χαρακτηριστεί «ιερές». Το ίδιο ισχύει και για το ανθρώπινο σώμα. Η παρουσία του σώματος σε ένα απ’ αυτά τα κομβικά μέρη, μπορεί να προκαλέσει διάφορες θετικές ή αρνητικές αναταραχές σ’ αυτό. Οι σημερινοί διάσημοι χριστιανικοί ναοί στους γνωστούς θρησκευτικούς τόπους θεραπείας άλλωστε, είναι όλοι χτισμένοι πάνω στα ερείπια αρχαιότερων «ειδωλολατρικών» ναών, σημάδι ότι οι ιδιότητες του τόπου ήταν από πάντα γνωστές.
 
Οι κόμβοι αυτοί, μπορούν να γίνουν «υποσταθμοί ενέργειας» μέσω ενός«ενισχυτή», που συνήθως είναι ένα «ιερό κτίσμα», αλλά πολλές φορές και ένα φυσικό σημάδι του τόπου. Η «ενίσχυση» μπορεί να επιτευχθεί και μέσω κάποιων τεχνοτροπιών – που πολλοί βιάστηκαν να τις χαρακτηρίσουν μαγικές, με αποτέλεσμα το θέμα να αποτελεί μιά από τις χαρακτηριστικές «απαγορευμένες γνώσεις».
 
Στις διάφορες ποιοτικές ενέργειες αυτού του «ενεργειακού δικτύου», έχουν δοθεί κατά καιρούς διάφορες ονομασίες: Τελλουρικά Ρεύματα, Γραμμές Λέυ, Γραμμές Χάρτμαν, Ενεργειακοί Μεσημβρινοί, Ροή Δύναμης Βριλ, Κανάλια Δύναμης, Κοσμικό Δίκτυο, Απόρροιες του Αετού, Γεωδυναμικά Φορτία, Εστίες Τέσλα, Ιστός της Μεγάλης Αράχνης, Εστίες Συγκέντρωσης, Δυνητικό Πλέγμα, Ενεργειακός Χάρτης. Όλα αυτά μοιάζουν να μιλούν για το ίδιο πράγμα – και συνδέονται σχεδόν απόλυτα μεταξύ τους ως ερμηνείες.
 
Αν υπάρχουν ολόκληρα γεωγραφικά σημεία που αποτελούν σημαντικούς γεωδαιτικούς τόπους, είναι βέβαιο πως η Ελλάδα είναι από τους πιο σπουδαίους. Πρόκειται για ένα μεγάλο ενεργειακό κέντρο που συμπίπτει να έχει και μιά σημαντική γεωπολιτική θέση. Ο Ελληνικός χώρος είναι γεμάτος από ιδιαίτερα μέρη, τα οποία χαρακτηρίζονται από πάρα πολλές αντιστοιχίες, ενώ είναι γνωστό ότι οι ιεροί τόποι της (Αρχαίοι Ελληνικοί, Ελληνιστικοί και Χριστιανικοί) έχουν μιά πολύ ιδιαίτερη ποιότητα. Άλλωστε ο μύθος λέει – και πολλοί ερευνητές το επιβεβαιώνουν – ότι στην Ελλάδα εντοπίζεται «το κέντρο του κόσμου», μιά δοξασία που τοποθετεί στο προσκήνιο τους Δελφούς. Το ιερό κέντρο: ο “ομφαλός του κόσμου”.
 
Ο Πλούταρχος μας διηγείται τον αρχικό μύθο
 
Ο Δίας έστειλε δυο αετούς από τις “δύο άκρες της Γης” και εκεί που οι πορείες τους συναντήθηκαν, ήταν το κέντρο του κόσμου: οι Δελφοί. Αυτός είναι και ο λόγος που οι αρχαϊκές προσθέσεις πάνω στις πέτρες-ομφαλούς συνήθως έχουν δύο πουλιά που κοιτούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Η πέτρα-ομφαλός των Δελφών (υπάρχει ακόμη μία στην Δήλο, αλλά και αλλού) βρίσκεται σήμερα στο μουσείο των Δελφών και κανείς μέχρι τώρα δεν έχει εξηγήσει ικανοποιητικά το περίτεχνο διακοσμητικό πλέγμα της.
 
Το πλέγμα αυτό έχει μιά μεγάλη ομοιότητα με τα βουδιστικά «Βάτζρα» τους κεραυνούς ενέργειας που περικυκλώνουν τα ιερά μέρη. Εξάλλου πολλοί διακεκριμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι το πλέγμα αυτό πάνω στην πέτρα, συμβολίζει το γήινο ενεργειακό δίκτυο. Οι Δελφοί χαρακτηρίζονται σε όλα τα αρχαία κείμενα ως ο ομφαλός του κόσμου, κι αυτή είναι η μόνη πέτρα-ομφαλός που έχει βρεθεί εκεί. Ίσως η πέτρα αυτή, εκεί που ήταν τοποθετημένη αρχικά, να ήταν το ακριβές σημείο του «ομφαλού του κόσμου» και ίσως θα έπρεπε να προβληματιστούμε που δεν βρίσκεται στην θέση της, αλλά σε ένα ράφι του μουσείου.

Το Μαντείο της Δωδώνης είναι το αρχαιότερο Ελληνικό Μαντείο.
 
Σύμφωνα με τις θεωρίες περί των ενεργειακών ρευμάτων που διατρέχουν τον πλανήτη, η Δωδώνη είναι ένας από τους πιό σημαντικούς γεωμαγνητικούς κόμβους της Ευρώπης. Ο «Δίαυλος» του συνδέει με απόλυτο συσχετισμό, την Δωδώνη, τους Δελφούς, τον Παρθενώνα και την Δήλο. Βρίσκεται ακριβώς στην ίδια ευθεία με αυτά τα σημεία. Αυτή η γραμμή, και όσα άλλα μέρη μπορούν να ειδωθούν ως σημεία επάνω της σε έναν λεπτομερή χάρτη, είναι μιά ισχυρότατη ενεργειακή σύνδεση που επηρεάζει έντονα όλα τα σημεία που την αποτελούν.
 
Οι θέσεις της Αθήνας, των Δελφών, της Ολυμπίας, διαγράφουν ένα τέλειο ισοσκελές τρίγωνο.
 
Κάτι τέτοιο συμβαίνει με πάρα πολλά ιερά κέντρα της Ελλάδας και του κόσμου. Η χρησιμότητα τέτοιων παρατηρήσεων σχετικά με ανάλογα τρίγωνα, είναι ότι αν κάποιος ενώσει τα σημεία πάνω στον χάρτη σχεδιάζοντας ένα τρίγωνο, μπορεί εύκολα να εντοπίσει το ακριβές κέντρο του τριγώνου πάνω στον χάρτη. Το σημείο που θα προκύψει, θα είναι η γεωγραφική τοποθεσία που συγκεντρώνει γεωδαιτικά την δύναμη και των τριών κέντρων, ένας τόπος πολύ ιδιόμορφης δύναμης που είναι σχεδόν πάντα μυστικός, αλλά κάποιες φορές συμβαίνουν τόσα πολλά παράξενα πράγματα σε τέτοια σημεία, που είναι αδύνατον να μην γίνουν γνωστά.
 
Για να πάρετε μιά ιδέα, αναλογιστείτε τί μπορεί να συμβαίνει στο κέντρο του «Τριγώνου των Βερμούδων».
 
Σύμφωνα με τις πρωτοποριακές εργασίες του Έλληνα ερευνητή και συγγραφέα Θεοφάνη Μανιά, η γεωγραφική θέση των πόλεων, των ιερών και των μνημείων της αρχαίας Ελλάδας, δεν είναι τυχαία, αλλά σχεδιάστηκε με βάση έναν γεωμετρικό-γεωδαιτικό προγραμματισμό, όπως προκύπτει από αμέτρητες ενδείξεις, κυρίως μέσα από την συγκριτική μελέτη των μεταξύ τους κατ’ ευθείαν αποστάσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Θ. Μανιάς υποστηρίζει ότι οι θέσεις αυτών των τόπων και των μνημείων τους, προβαλλόμενοι σε ένα γεωειδές πλέγμα και συνδεόμενοι με νοητές γραμμές, σχηματίζουν τριγωνομετρικά και κυκλικά γεωδαιτικά δίκτυα διαφόρων τύπων, που στηρίζονται σε αριθμητικές, γεωμετρικές και αρμονικές αναλογίες.
 
Ο χαρτογραφικός όγκος που έχει παρουσιάσει ο Μανιάς, είναι γεμάτος από ενδιαφέρουσες επισημάνσεις, όπως για παράδειγμα χάρτες που αφορούν το γεωδαιτικό κέντρο των Δελφών και τους γεωμετρικούς συσχετισμούς του με άλλα κέντρα του Ελληνικού χώρου και όχι μόνο. Οι Δελφοί απέχουν εξίσου από Αθήνα και Ολυμπία, σχηματίζοντας ένα ισοσκελές τρίγωνο 660 σταδίων. Από Ελευσίνα και Ιωλκό απέχουν ακριβώς 550 στάδια. Επίσης σχηματίζεται ισόπλευρο τρίγωνο μεταξύ Δελφών, Σμύρνης και Ιδαίου Άντρου Κρήτης. Ένα πολύ εντυπωσιακό οκτάκτινο αστέρι απόλυτης αρμονίας, με κέντρο τον Παρθενώνα, σχηματίζεται στον χάρτη από την γεωδαιτική σύνδεση Παρθενώνα-Πνύκας-Θησείου-Ολυμπείου.
 
Το πρώτο όνομα που έχει καταγραφεί για τον βράχο της Ακροπόλεως ήταν «Κεκροπία».
 
Το όνομα προέρχεται από τον μυθικό βασιλιά Κέκροπα, που λένε ότι ήταν «ο πρώτος βασιλιάς που έμεινε πάνω στην κορυφή του». Αυτός ο βασιλιάς ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι και είχε γεννηθεί μέσα από το ίδιο το έδαφος της Αττικής. Ήταν πολύ σοφός και δίδαξε στους ανθρώπους πώς να φτιάχνουν τις πολιτείες τους και πού να θάβουν τους νεκρούς τους. Όλα αυτά – και πολλά άλλα παρόμοια περί φιδιών – μας παραπέμπουν στο Ιερό Φίδι, το κυρίαρχο παγκόσμιο σύμβολο των γήινων ενεργειακών ρευμάτων, αλλά ακόμη και αυτών του ανθρώπινου σώματος, αφού η «Κουνταλίνι» συμβολίζεται σαν ένα φίδι που διατρέχει την σπονδυλική στήλη.
 
Επίσης είναι γνωστό ότι η επιλογή της θέσης μιας πολιτείας, σχετίζεται με τα γεωδαιτικά σημεία του τόπου. Το άγαλμα της Αθηνάς, που θεωρείται η προστάτιδα της Ακρόπολης, έχει στα πόδια της ένα μεγάλο φίδι που ξετυλίγεται από την ασπίδα της. Αυτό είναι το ιερό φίδι, ο Εριχθόνιος, άλλο ένα στοιχείο που συνηγορεί στις ερμηνείες του ιερού συμβόλου του φιδιού. Συχνά οι πέτρες-ομφαλοί τυλίγονται από ένα φίδι. Το φίδι είναι το σύμβολο της ροής της ενέργειας.
 
Η επιφάνεια της γης, βρίθει από όλων των ειδών τις μαγνητικές δυνάμεις, που επηρεάζονται όπως οι παλίρροιες τα ουράνια σώματα, ειδικά από την Σελήνη. Αλλά αυτές οι δυνάμεις δεν είναι απλά μαγνητικές ή ηλεκτρικές. Το πιο σπουδαίο σε σχέση μ’ αυτές είναι ότι μπορούν να αλληλεπιδράσουν με τον ανθρώπινο νου. Αλλά και ο νους μπορεί να τις επηρεάσει, έτσι ώστε να «καταγράψουν» ισχυρά συναισθήματα (και αυτή η καταγραφή μερικές φορές είναι αυτό που λέμε «στοίχειωμα»). Είναι βέβαιο ότι οι αρχαίοι γνώριζαν τα μυστικά αυτών των δυνάμεων της Γης καθώς και πώς να τις μεταχειρίζονται.
 
Πολλές κατασκευές τους, όπως οι όρθιες πέτρες (τα μενίρ, τα ντολμέν και τα συναφή μονολιθικά μνημεία) εξυπηρετούσαν δύο σκοπούς: να καναλιζάρουν την δύναμη και να λειτουργούν ως εκροές της. Μπορούν να συγκριθούν με τις βελόνες πάνω στα σημεία βελονισμού στο ανθρώπινο σώμα, που χρησιμεύουν στο να ερεθίζουν και να κατευθύνουν, να μπλοκάρουν και να απελευθερώνουν τις ζωτικές ενέργειες και την ροή τους.
 
Τέτοιες φυσικές μορφές (όπως λόφοι, τούμπες ή βράχια) ή τεχνητές κατασκευές (όπως οι κολόνες των ναών) έκαναν διαθέσιμη την ενέργεια στα ανθρώπινα όντα και ίσως να δρούσαν ακόμη και ως ενισχυτές. Πολλά αρχιτεκτονικά μυστικά, κρύβουν πίσω τους αυτές τις αλήθειες. Το μεγάλο μυστικό σε σχέση μ’ αυτό, ήταν ο εντοπισμός της προέλευσης του εσωτερικού ρυθμού της παντοδύναμης αυτής ροής.
 
Ο παλμός αυτός, που δονεί όλον τον κόσμο, είναι ανάλογος με αυτόν της ζωτικής ενέργειας που δονεί το ανθρώπινο σώμα. Το φίδι είναι κουλουριασμένο στην βάση της «σπονδυλικής στήλης» και όταν αφυπνισθεί, ανελίσσεται περνώντας και ανοίγοντας τα ενεργειακά κέντρα του ανθρώπινου (και όχι μόνο) οικοδομήματος.
 
Όπου υπάρχει μέρος στο οποίο γίνονται προσευχές και συγκεντρωμένες επιθυμίες κατευθυνόμενες προς αυτό, σχηματίζεται ένας ηλεκτρικός στρόβιλος που συγκεντρώνει στον εαυτό του μιά δύναμη. Αυτή η δύναμη μπορεί να γίνεται αισθητή και να χρησιμοποιηθεί από τον άνθρωπο. Ακόμη, πολλές από τις πέτρες και τα πηγάδια που βρίσκονται πάνω στα «κομβικά» σημεία, έχουν έντονες θεραπευτικές ιδιότητες.
 
Οι κυνηγοί-Λέυ και οι ραβδοσκόποι υποστηρίζουν ότι οι ενεργειακές γραμμές στις τοποθεσίες – που τις ονομάζουν γραμμές Λέυ – μπορούν να προκαλέσουν έντονη ζαλάδα και αποπροσανατολισμό, αλλά και ευφορία και αναζωογόνηση, και λένε ότι αυτό εξαρτάται απόλυτα από το αν ο ανιχνευτής αντιδρά «αρνητικά» ή «θετικά» με το μέρος. Δηλαδή, αν είναι φορτισμένος με την ίδια ποιότητα ενέργειας που κυριαρχεί στην τοποθεσία.
 
Ο ερευνητής και ραβδοσκόπος – από τους πρωτοπόρους του θέματος – Γκαίη Άντεργουντ, υποστήριζε ότι οι δύο μεγαλύτεροι στρόβιλοι γεωδαιτικών γραμμών στην Ευρώπη, από τους οποίους περνούν σπειροειδώς οι περισσότερες ενεργειακές γραμμές που διατρέχουν την ήπειρο, είναι το Στόουνχεντζ και οι Δελφοί. Το Στόουχνεντζ είναι χαρακτηριστικός “αρνητικός” πόλος που δημιουργήθηκε από Δρυίδες της Λατρείας της Σελήνης (Neolithic Priests of the Moon Cult) – και οι Δελφοί είναι χαρακτηριστικός “θετικός” πόλος που δημιουργήθηκε σύμφωνα με τις γνώσεις του Ελληνικού Ιερατείου και σχετίζεται με τον Ήλιο.
 
Ο λόγιος περιηγητής και αρχαιοδίφης Τζων Μίτσελ, γράφει χαρακτηριστικά στο βιβλίο του “The Flying Saucer Vision”:
 
«Οι τέλειες ευθείες γραμμές που οδηγούν στις Ελληνικές πολιτείες, συνδέονται άμεσα με τα Λέυς της Βρετανίας. Μάλιστα, και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει μιά χαρακτηριστική σύνδεση με το όνομα του Ερμή, που είναι γνωστός στους Αιγυπτίους ως Θώθ, στους Κέλτες και στους Γαλάτες ως Τουτάτες. Το όνομα του διασώζεται σε άπειρους λόφους με τοπωνύμια “Τοτ” και σε λόφους με τοπωνύμια “Τουτ” στη Γαλλία»
 
Ο Ερμής είναι ο Θεός των μονοπατιών, της επικοινωνίας και των μυστικών.
 
Η γνώση και η χρήση των αρνητικών και θετικών δυνάμεων των κοσμικών ενεργειών, φημολογείται στην Μυστική Παράδοση ότι είναι η πιο σημαντική γνώση του κόσμου: η απόλυτη κυριαρχία των ρευμάτων. Ο κυρίαρχος αυτής της δύναμης θα είναι ένας «Άρχων των Μονοπατιών». Τα μονοπάτια, σαν αμέτρητοι ομφάλιοι λώροι, πρέπει να οδηγούν στον Ομφαλό, στο κεντρικό σημείο ελέγχου: έναν Τελλουρικό Ομφαλό.
 
Τοποθετείστε στον Τελλουρικό Ομφαλό τον πιο ισχυρό άξονα. Κατέχοντας αυτόν τον «σταθμό» έχετε τον τρόπο να προβλέπετε τις βροχές, τις ανομβρίες, να εξαπολύετε τυφώνες, παλίρροιες, σεισμούς, να τσακίζετε στην κυριολεξία χώρες ολόκληρες, να υψώνετε δάση και βουνά, να καταποντίζετε νησιά.
 
Κατευθύνεις το σωστό φορτίο ενέργειας μέσα από τα κανάλια ροής που έχεις εντοπίσει, φέρνεις σε «οργασμό» τα σπλάχνα της Γης – και την αναγκάζεις με τις ανάλογες συγκεντρώσεις να κάνει σε ένα λεπτό αυτό που θα έκανε σε χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια. Δημιουργείς σ’ όλη την κοιλάδα του Νείλου κοιτάσματα διαμαντιών ή γεμίζεις όλο το Αιγαίο με πετρέλαιο.
 
Θα είναι σαν να μετασχηματίζεις όλη την Γη σ’ έναν τεράστιο «Οργονικό Θάλαμο».
 
Ο Βίλχελμ Ράιχ, ήξερε πολλά πράγματα για αυτά, και τα πειράματα του με την Οργόνη και τις πυραμίδες Οργόνης που κατασκεύαζε από οργανικά υλικά, πρέπει να ξεπέρασαν κάποιο «επίπεδο ασφαλείας»… Προσπάθησαν να τον σταματήσουν, κατέληξε στην φυλακή, εξοστρακίστηκε από τις «επιστημονικές» κοινότητες και πέθανε – δολοφονήθηκε στην φυλακή.
 
Έχοντας την εποπτεία πάνω σ’ έναν τέτοιο ενεργειακό χάρτη, μπορείς να κατασκευάσεις ένα δίκτυο από σταθμούς αναμετάδοσης, που μεταβιβάζουν την ισχύ και την κατεύθυνση των ροών, την ένταση και τις διαθέσεις των ρευμάτων. Αυτό σχεδίαζε ο Νίκολα Τέσλα. Η ανθρωπότητα θα άλλαζε ολοκληρωτικά, αλλά ο Τέσλα είχε παρόμοια τύχη με τον Ράιχ – και μέχρι σήμερα κανένας «επίσημος» δεν μνημονεύει τις εργασίες τους.
 
Ένα προσχέδιο για έναν τέτοιο χάρτη εμφανίστηκε σε διάφορες περιορισμένες εκδόσεις μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, στο σύγγραμμα Somnium Scipionis (Σκιπίωνος Ενύπνιον) του Μακρόβιου, το οποίο αποτελεί ένα από τα βασικά “απαγορευμένα” βιβλία.
 
Ο γνωστός μυστικιστής Ελιφάς Λεβί (ψευδώνυμο του αβά Αλφόνς Λουί Κονστάνς) έλεγε ότι η γνώση των παλιρροιών και των παγκόσμιων ρευμάτων αποτελεί το μυστικό της ανθρώπινης παντοδυναμίας.
 
Λοιπόν, το μυστικό δεν βρίσκεται μόνο στην απόκτηση του παγκόσμιου χάρτη, αλλά και στην γνώση του καθοριστικού σημείου, του Ομφαλού, του «Umbilicus Telluris», του «Κέντρου του Κόσμου», της απόλυτης και φυσικής πηγής της Εξουσίας. Εκεί απ’ όπου μπορεί να κυβερνά τα πάντα ο Βασιλιάς των Μονοπατιών. Κατά την γνώμη μου, οι επισημάνσεις αυτές, αποτελούν τις βασικές αρχές της Γεωπολιτικής, όπως ξεκίνησε ως επιστήμη από τον γερμανό στρατηγό Καρλ Χάουσχόφερ, δάσκαλο του Αδόλφου Χίτλερ.
 
Είναι σίγουρο ότι, τουλάχιστον κατά το παρελθόν, υπήρχαν μέρη-χάρτες, που περιέγραφαν μέσω του κατασκευαστικού τους κώδικα, μιά «προέκταση» της γνωστής γεωγραφίας. Κτίσματα και μέρη που μπορούσαν να διαβαστούν σαν βιβλία. Δεν είμαστε πιά σε θέση να διαβάσουμε τα μέρη. Αυτό κατά την γνώμη μου πρέπει να είναι το μεγάλο μυστικό που έχει χαθεί, σε σχέση με την Ιερή Γεωγραφία.
 
Ένας μικρο-μακροκοσμικός χάρτης, με αμέτρητες μυστικές αντιστοιχίες μεταξύ τόπων και μεταξύ κατασκευαστικών ιδεών, περιγράφεται στο σπανιότατο έργο του Ρόμπερτ Φλούντ Utriusque Cosmi Historia (Η Ιστορία του Ενός εκ των Δύο Κόσμων). Ακόμη ένα έργο που δεν είναι πουθενά διαθέσιμο για τα μάτια των ανεξάρτητων μελετητών.
 
Ένα άλλο έργο που μπορεί να κρύβει τρομερά κλειδιά για όλα αυτά τα πράγματα, είναι το αινιγματικό Mundus Symbolicus (Συμβολικός Κόσμος) του Πιτσινέλι, για το οποίο ξέρουμε ότι περιέχει πάρα πολλές αναφορές στις ελληνικές τοποθεσίες και στους αρχαίους μας ναούς. Θα πρέπει να το χαρακτηρίσουμε σαν μιά από τις μεγάλες ατυχίες, που αυτό το έργο βρίσκεται κλειδαμπαρωμένο στις φημισμένες υπόγειες βιβλιοθήκες του Βατικανού.
 
Μιά πολύ μεγάλη κατασκευή πάνω σ’ όλες αυτές τις ιδέες, οραματίστηκε κάποτε ο σοφός Σόλομον Ντε Κάους. Πρόκειται για την κατασκευή ενός θαυμαστού κήπου, που στήθηκε σε ένα από τα “ιερά” σημεία της περιοχής της Χαϊδελβέργης. Η αρχιτεκτονική του και η μαγική του αξία είναι ανυπολόγιστη. Οι «Κρεμαστοί Κήποι» που οραματίστηκε ο Ντε Κάους για την Χαϊδελβέργη, θα έμπαιναν σε εφαρμογή για λογαριασμό του αυτοκράτορα Φρειδερίκου του 5ου. Απεικόνιζαν τον Μακρόκοσμο (στον δικό μας Μικρόκοσμο).
 
Κάθε άποψη του Κήπου αναπαράγει ένα μυστήριο της Αλχημικής Τέχνης. Οι Κήποι του Ντε Κάους αποτελούνταν από πολλά επίπεδα, που όλα μαζί σχημάτιζαν έναν πολυεπίπεδο υπερΚήπο, απίστευτης ομορφιάς. Κάθε πλάτωμα, όταν το έβλεπες καθώς προχωρούσες, θα φανέρωνε χάρη στην προοπτική του μερικές εικόνες, αλλά όταν το ξανάβλεπες από το παραπάνω πλάτωμα θα έκανε νέες αποκαλύψεις στο μάτι σου, αντίθετες ίσως από τις πρώτες – κι έτσι κάθε βαθμίδα εκείνης της κλίμακας θα μιλούσε την ίδια στιγμή δύο διαφορετικές «γλώσσες». Ήταν ένας κήπος μέσα σε κήπους, που ο καθένας τους θα περιέγραφε τον εαυτό του στον παρατηρητή, ανάλογα με την θέση που αυτός θα έστεκε.
 
Όλος ο Κήπος – μιά πολυσύνθετη «μακέτα» ενός μεγαλύτερου αόρατου «οικοδομήματος» – μπορεί να διαβαστεί σαν βιβλίο, σαν μήνυμα ή σαν ξόρκι. Ο Ντε Κάους είχε γράψει σε μιά επιστολή του στον Φρειδερίκο: «Αν ξέρατε, θα μπορούσατε να προφέρετε χαμηλόφωνα τις λέξεις που υπαγορεύει ο Κήπος και θα γινόσασταν ικανός να καθοδηγήσετε μιά από τις αναρίθμητες δυνάμεις του υποσελήνιου κόσμου. Ο Κήπος είναι ένα πολυσύνθετο όργανο για την κυριαρχία του κόσμου».
 
Μιά παρόμοια κατασκευή, που κρύβει επιμελημένα πολλά μυστικά, έχουμε και στην Ελλάδα, στην Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για τους περίφημους «Κήπους του Πασσά» στην «Άνω Πόλη»

Κοιτώ τον πέτρινο χάρτη του κόσμου: την Ακρόπολη των Αθηνών, το κεντρικό ενεργειακό κέντρο της Αθήνας.
 
Τα κτίσματα του Παρθενώνα είναι γεμάτα από γεωμετρικά παράδοξα – και αυτό είναι που τα κάνει τόσο ιδιαίτερα απέναντι σε όλα τα άλλα μνημεία του κόσμου. Τα μυστικά της Ακρόπολης σχετίζονται με την Ιερή Γεωμετρία, της οποίας τις γνώσεις δυστυχώς μάλλον τις έχουμε χάσει στο πέρασμα των αιώνων. Ολόκληρη η Ακρόπολη είναι ένας γεωμετρικός κώδικας που κρυπτογραφεί τα μυστικά του σύμπαντος. Τα μυστικά της σχετίζονται – εκτός των άλλων – με τους αστερισμούς, και η απίστευτη αρχιτεκτονική της είναι δομημένη σύμφωνα με τις θέσεις των άστρων.
 
Για παράδειγμα, η είσοδος του Παρθενώνα είναι προσανατολισμένη προς την ανατολή του Σείριου. Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι η αρχιτεκτονική του Παρθενώνα παίζει με τις γραμμές. Καμιά γραμμή, ούτε από τις οριζόντιες ούτε από τις κάθετες, δεν είναι απόλυτα ίσια, δεν είναι απόλυτη ευθεία. Όλες έχουν μιά ανεπαίσθητη καμπυλότητα, έτσι ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι ο τεράστιος αυτός ναός είναι ανάλαφρος και έχει μιά τάση να υψωθεί προς τον ουρανό.
 
Σε διάφορα σημεία του βράχου της Ακρόπολης, σχηματίζονται πρόσωπα-προτομές, αλλά είναι ορατά μόνο από συγκεκριμένες οπτικές γωνίες. Κάποιοι μιλούν για μυστικά κανάλια προφορικής γνώσης, που διέσωζαν το μυστικό των προσώπων του ιερού βράχου από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα. Οι ίδιοι συνδέουν τα “πρόσωπα” με κάποιο ιδιότυπο μήνυμα ή ιστορία που πρέπει να κρύβουν και πιστεύουν ότι πρέπει να αναζητήσουμε και συγκεκριμένο αριθμό απ’ αυτά: δώδεκα.
 
Τα μυστικά πρόσωπα που περικυκλώνουν τον βράχο που στέμμα του έχει τον Παρθενώνα, σαν ένας πέτρινος χορός κρυμμένος από τα μάτια αλλά ταυτόχρονα ολοφάνερος, κοιτούν στον ουρανό ή σε συγκεκριμένους προσανατολισμούς στην πόλη. Άλλωστε, σύμφωνα με κάποιες ενδιαφέρουσες ιστορίες, ακόμη κι ο αληθινός Παρθενώνας είναι μυστικός και υπόγειος, μέσα στον βράχο της Ακρόπολης, κι αυτός της επιφάνειας δεν είναι παρά ο αρχιτεκτονικός αντικατοπτρισμός του.
 
Το βασικό μυστικό πίσω από όλα αυτά
 
'Εχει να κάνει με μια συνδυασμένη συστηματική ανάλυση που θα προσπαθήσει να συσχετίσει: τα κανάλια των γεωμαγνητικών δυνάμεων και των «Τελλουρικών Ρευμάτων», με τα συστήματα στοών που είναι από κάτω τους, με τα «στρατηγικά» στρατιωτικά, πολιτικά, αρχαιολογικά, θρησκευτικά σημεία που βρίσκονται πάνω στους κόμβους που δημιουργούν τα «αιθερικά» και «υποχθόνια» αυτά κανάλια, με τους λεγόμενους «τόπους δύναμης», με σπήλαια που βρίσκονται εκεί, με κωδικά σημάδια θρησκευτικού-μυστικιστικού ή «τοπογραφικού» χαρακτήρα που βρίσκονται εκεί, με τις παραδόσεις της περιοχής, με τα τοπωνυμία της περιοχής, με τα μέρη που συμβαίνουν πολλά παράξενα φαινόμενα κάθε είδους, με τις εμφανίσεις παράξενων όντων σε τέτοια μέρη, με μέρη που βλέπει κάποιος επίμονα στα όνειρα του.
 
Με οποιαδήποτε πράγματα γράφονται στα αρχαία κείμενα για αυτά τα μέρη, με οτιδήποτε έχει γραφτεί από περιηγητές, ερευνητές, επιστήμονες ακόμη και λογοτέχνες – όλων των εποχών – γι’ αυτά τα μέρη, με τις στατιστικές θανάτων, φόνων ή ατυχημάτων που συμβαίνουν σ’ αυτά τα μέρη, με ορυχεία ή μεταλλεία που υπάρχουν σ’ αυτά τα μέρη, με λεπτομερείς παλιούς χάρτες της γεωγραφικής υπηρεσίας γι’ αυτά τα μέρη, με παλιούς χάρτες που έχουν τα παλιά τοπωνύμια αυτών των τόπων που δεν χρησιμοποιούνται πια, με την παρουσία κεραιών ή ραντάρ σ’ αυτά τα μέρη, με την συμπεριφορά των ζώων σ’ αυτά τα μέρη, με φωτογραφίες αυτών των τόπων σε φωτοευαίσθητα φιλμς και σε ειδικά φιλμς όλων των τύπων, με τις ηχογραφήσεις που θα κάνει ένα κασετόφωνο που θα εγκαταλειφθεί για πολλές ώρες την νύχτα σ’ αυτά τα μέρη, με τους αστρονομικούς και αστρολογικούς συσχετισμούς που ανιχνεύονται κατ’ αντιστοιχία στον ουρανό απ’ αυτά τα μέρη, και πάνω απ’ όλα: μ’ αυτό που η διαίσθηση, η έμπνευση και η φαντασία σας υποδεικνύει γι’ αυτά τα μέρη.
 
Κάποιος πρέπει να θυμάται πάντα: Ότι είναι πάνω είναι και κάτω. Ότι είναι μέσα είναι και έξω. Ότι είναι κρυφό είναι και φανερό.
 
Από την άλλη, η ίδια η γεωγραφία τις περισσότερες φορές σκιαγραφείται σύμφωνα με την οπτική και την εποπτεία του κάθε όντος. Τα ίδια τα όντα που κατοικούν μέσα στη γεωγραφία του κόσμου, κινούνται σύμφωνα με μία μυστική γεωγραφία που δεν συμπεριλαμβάνεται στους χάρτες. Τα πουλιά, τα έντομα και τα ζώα, κινούνται και μεταναστεύουν πάνω σε συγκεκριμένες γραμμές, ακολουθούν συγκεκριμένους αόρατους δρόμους και έχουν μια αντίληψη της γεωγραφίας τελείως άγνωστη για εμάς.
 
Οι μέλισσες, όταν τις απομακρύνουμε από τις κυψέλες τους και τις ελευθερώσουμε σε κάποια απόσταση απ’ αυτές, στην αρχή περιγράφουν κάποιους διστακτικούς κύκλους στον αέρα, και μετά, σαν να συντονίζονται με κάποιο αόρατο ρεύμα, στοιχίζονται σε μία σειρά και επιστρέφουν στο σπίτι. Τα ταχυδρομικά περιστέρια, αν τα απομακρύνουμε από το σπίτι τους, βρίσκουν τον δρόμο της επιστροφής ακόμη και με δεμένα τα μάτια. Τα σμήνη των πουλιών διαλέγουν σημεία στη γεωγραφία πάνω από τα οποία διαγράφουν –ταυτόχρονα όλα μαζί– έμμονους κύκλους, σαν να έχουν εγκλωβιστεί σε μια αόρατη γεωγραφική δίνη.
 
Τα περισσότερα ζώα δεν πλησιάζουν στα μεγαλιθικά μνημεία, όπου κι αν βρίσκονται αυτά. Τα σκυλιά, ακόμη και μέσα στις πόλεις, κινούνται σύμφωνα με αόρατα σύνορα των περιοχών, όπου διαγράφονται τα πεδία επιρροής και «ιδιοκτησίας» των άλλων σκυλιών, και ανάμεσα σε αυτά τα πεδία υπάρχουν αόρατοι ελεύθεροι διάδρομοι όπου η κυκλοφορία επιτρέπεται ελεύθερα για τον ξένο.
 
Τα κουνούπια εξερευνούν κανονικά τον τόπο, ανακαλύπτουν τις εισόδους στοών και ζουν σε ημι-νάρκωση κατά χιλιάδες μέσα στις υπόγειες στοές: πολλές φορές για να ανακαλύψεις την είσοδο μιας στοάς στην ύπαιθρο, δεν έχεις παρά να ακολουθήσεις ένα σμήνος μεγάλων κουνουπιών μέχρι να σε οδηγήσει εκεί.
 
Οι κωνικοί λοφίσκοι που κατασκευάζουν τα μυρμήγκια ακολουθώντας συγκεκριμένα παγκόσμια στερεότυπα στην κατασκευή τους, είναι διατεταγμένοι με ειδικές ευθυγραμμίσεις στη μικρο-γεωγραφία των μυρμηγκιών, με τον ίδιο τρόπο (και το ίδιο σχήμα) που είναι ευθυγραμμισμένες οι «τούμπες» και οι αρχαίοι τεχνητοί λόφοι στις εξοχές της Ευρώπης, από την Ελλάδα μέχρι τη Βρετανία.
 
Ο Νοτιοαφρικανός φυσιοδίφης E. P. Marais, ανακάλυψε ότι οι λοφίσκοι των λευκών μυρμηγκιών της Αφρικής, τεράστιοι τεχνητοί μυρμηγκόλοφοι που έχουν ύψος όσο αυτό ενός ανθρώπου, περιέχουν έναν «εγκέφαλο», μία «καρδιά», «πεπτικό» και «κυκλοφορικό» σύστημα, και εξασκούν όλες τις ίδιες ικανότητες με ένα ανθρώπινο σώμα, εκτός από την μετακίνηση. Οι μυρμηγκόλοφοι είναι κανονικοί οργανισμοί!
 
Ο ίδιος ο άνθρωπος αποτελεί το ακριβές διάμεσο μέγεθος ανάμεσα στις διαστάσεις του ήλιου και αυτές του ατόμου. Το ίδιο το μικροκοσμικό άτομο είναι η αναπαράσταση ενός ηλιακού συστήματος. Ο ίδιος ο άνθρωπος αποτελείται από το εξωτερικό του σώμα ή περίβλημα, από το εσωτερικό του σώματός του (τη σύνθεση των κρυφών εσωτερικών του οργάνων), και από το πνεύμα του. Κατ’ αντιστοιχία με την επιφάνεια της εξωτερικής γης, την εσωτερική γη, και την πνευματική γη (τον παράλληλο κόσμο των πνευμάτων). Όπως και στον άνθρωπο, έτσι και στην γη, τα τρία αυτά πεδία, εξωτερικό, εσωτερικό και πνευματικό, επικοινωνούν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, με διόδους που οδηγούν από το ένα στο άλλο και με κυκλοφορία.
 
Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι μια αναπαράσταση της Γης, της Κούφιας Γης, της πνευματικής Γης, αντίστοιχα. Υπάρχουν τόποι και κατασκευές στην Γη, φυσικές και τεχνητές, που αναπαριστούν τον ζωδιακό κύκλο ή συγκεκριμένα αστρικά συστήματα, και έτσι βρίσκονται σε ένα είδος πνευματικής σύνδεσης με αυτά.
 
Που είναι τελικά ο μικρόκοσμος και που ο μακρόκοσμος;
 
Εμείς οι ίδιοι είμαστε ο μακρόκοσμος ενός μικρόκοσμου, και ταυτόχρονα είμαστε ο μικρόκοσμος ενός μακρόκοσμου. Το ίδιο και ο κόσμος μας. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει στο άπειρο, στην διαδρομή προς τα κάτω, προς το μικρό, και στην διαδρομή προς τα πάνω, στο μακρό. Τα πρόσημα συνεχώς αλλάζουν. Τα ορόσημα συνεχώς αλλάζουν.
 
Το μέσα μετατρέπεται σε έξω, το έξω σε μέσα, και έπειτα πάλι το ίδιο, στο άπειρο.
 
Δεν μπορούμε να εξερευνήσουμε αυτήν την αέναη κλίμακα, είμαστε δεσμευμένοι από τη δική μας οπτική και παρατήρηση, δεν μπορούμε να κατακτήσουμε το πλήρες και ύστατο «πανόραμα», το όραμα των οραμάτων, το όραμα του παντός. Αυτός που σκέφτεται αυτή την στιγμή, αυτός που γράφει και διαβάζει, είναι το πνεύμα του σώματός μας. Ο Θεός είναι το πνεύμα του Σύμπαντος.
Σύμπαν: Συν-Παν, τα πάντα συν, τα πάντα και κάτι παραπάνω από τα πάντα.
 
Ο ίδιος ο κόσμος πάνω στον οποίον κάνουμε αυτές τις σκέψεις και ταξιδεύουμε μαζί του στο Χάος, δεν είναι παρά ένας κόκκος σκόνης, ένας μικροσκοπικός κόκκος άμμου στην ατέρμονη αμμουδιά του σύμπαντος, και αυτός ο κόκκος άμμου φιλοξενεί άπειρους κόκκους άμμου στις αμμουδιές των θαλασσών του, άπειρους κόκκους σκόνης που ταξιδεύουν στον αέρα του.
 
Όταν κοιτάμε στο τηλεσκόπιο και όταν κοιτάμε στο μικροσκόπιο, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά. Είμαστε μεγάβια για τα μικρόβια, είμαστε μικρόβια για τα μεγάβια. (Μικρόβιο: αυτό που έχει μικρό βίο. Μεγάβιο: αυτό που έχει μεγάλο βίο). Είμαστε γίγαντες για τους νάνους, είμαστε νάνοι για τους γίγαντες, οι γίγαντες είναι νάνοι μπροστά στους τιτάνες. Οι νάνοι είναι τιτάνες για τα μυρμήγκια, τα μυρμήγκια είναι τιτάνες για τα μικρόβια.
 
Κόσμοι μέσα σε κόσμους μέσα σε κόσμους μέσα σε κόσμους.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Ἠθικὰ Νικομάχεια (1101a-1101b)

[XI] Τὰς δὲ τῶν ἀπογόνων τύχας καὶ τῶν φίλων ἁπάντων τὸ μὲν μηδοτιοῦν συμβάλλεσθαι λίαν ἄφιλον φαίνεται καὶ ταῖς δόξαις ἐναντίον· πολλῶν δὲ καὶ παντοίας ἐχόντων διαφορὰς τῶν συμβαινόντων, καὶ τῶν μὲν μᾶλλον συνικνουμένων τῶν δ᾽ ἧττον, καθ᾽ ἕκαστον μὲν διαιρεῖν μακρὸν καὶ ἀπέραντον φαίνεται, καθόλου δὲ λεχθὲν καὶ τύπῳ τάχ᾽ ἂν ἱκανῶς ἔχοι. εἰ δή, καθάπερ καὶ τῶν περὶ αὑτὸν ἀτυχημάτων τὰ μὲν ἔχει τι βρῖθος καὶ ῥοπὴν πρὸς τὸν βίον τὰ δ᾽ ἐλαφροτέροις ἔοικεν, οὕτω καὶ τὰ περὶ τοὺς φίλους ὁμοίως δ᾽ ἐλαφροτέροις ἔοικεν, οὕτω καὶ τὰ περὶ τοὺς φίλους ὁμοίως ἅπαντας, διαφέρει δὲ τῶν παθῶν ἕκαστον περὶ ζῶντας ἢ τελευτήσαντας συμβαίνειν πολὺ μᾶλλον ἢ τὰ παράνομα καὶ δεινὰ προϋπάρχειν ἐν ταῖς τραγῳδίαις ἢ πράττεσθαι, συλλογιστέον δὴ καὶ ταύτην τὴν διαφοράν, μᾶλλον δ᾽ ἴσως τὸ διαπορεῖσθαι περὶ τοὺς κεκμηκότας εἴ τινος ἀγαθοῦ κοινωνοῦσιν

[1101b] ἢ τῶν ἀντικειμένων. ἔοικε γὰρ ἐκ τούτων εἰ καὶ διικνεῖται πρὸς αὐτοὺς ὁτιοῦν, εἴτ᾽ ἀγαθὸν εἴτε τοὐναντίον, ἀφαυρόν τι καὶ μικρὸν ἢ ἁπλῶς ἢ ἐκείνοις εἶναι, εἰ δὲ μή, τοσοῦτόν γε καὶ τοιοῦτον ὥστε μὴ ποιεῖν εὐδαίμονας τοὺς μὴ ὄντας μηδὲ τοὺς ὄντας ἀφαιρεῖσθαι τὸ μακάριον. συμβάλλεσθαι μὲν οὖν τι φαίνονται τοῖς κεκμηκόσιν αἱ εὐπραξίαι τῶν φίλων, ὁμοίως δὲ καὶ αἱ δυσπραξίαι, τοιαῦτα δὲ καὶ τηλικαῦτα ὥστε μήτε τοὺς εὐδαίμονας μὴ εὐδαίμονας ποιεῖν μήτ᾽ ἄλλο τῶν τοιούτων μηδέν.

***
[11] Το να πούμε ότι οι τύχες των απογόνων και όλων των φίλων μας δεν συμβάλλουν καθόλου στη δική μας τύχη, δείχνει αφιλία και έρχεται σε αντίθεση με τις συνήθεις δοξασίες. Αυτά, βέβαια, που μπορεί να μας συμβούν είναι πολλά και ποικίλα· επίσης: άλλα από αυτά μας αγγίζουν περισσότερο και άλλα λιγότερο. Μια λεπτομερειακή λοιπόν συζήτηση των επιμέρους περιπτώσεων είναι φανερό ότι θα μας πήγαινε μακριά — μπορεί και να μην τελειώναμε ποτέ. Ένας γενικός, επομένως, διαγραμματικός λόγος ίσως θα ήταν αρκετός. Αν λοιπόν, όπως μερικές από τις δυστυχίες που μας βρίσκουν προσωπικά έχουν κάποιο βάρος και τη δύναμη να ανατρέψουν το ισοζύγιο της ζωής μας, ενώ άλλες μοιάζουν σχετικά ελαφρότερες, έτσι ακριβώς υπάρχουν διαφορές και ανάμεσα στις δυστυχίες που βρίσκουν τους φίλους μας γενικά· επίσης, αφού υπάρχει διαφορά αν ένα οποιοδήποτε πάθημα συμβαίνει σε ζωντανό ή σε πεθαμένο άνθρωπο (μια διαφορά που, στην πραγματικότητα, είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι στην περίπτωση που άνομες και φοβερές πράξεις προϋποτίθενται στις τραγωδίες ή παρουσιάζονται πάνω στη σκηνή), θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και αυτή η διαφορά — ίσως μάλλον ο προβληματισμός για το αν οι πεθαμένοι μοιράζονται μαζί με τους ζωντανούς κάποιο καλό

[1101b] ή κακό. Φαίνεται, δηλαδή, από τους διαλογισμούς μας ότι, και αν ακόμη φτάνει κατιτί ως αυτούς, καλό ή κακό, αυτό είναι, πάντως, αδύναμο και μικρό (απολύτως ή σε σχέση με αυτούς)· αν, πάλι, δεν είναι έτσι, θα πρέπει, πάντως, να είναι τόσο και τέτοιο που να μη μπορεί να κάνει ευδαίμονες αυτούς που δεν είναι ευδαίμονες ή να αφαιρέσει την ευδαιμονία από αυτούς που είναι ευδαίμονες. Φαίνεται λοιπόν ότι ασκούν, πράγματι, κάποια επίδραση στους νεκρούς οι ευτυχίες των φίλων τους, το ίδιο και οι δυστυχίες τους, η επίδραση όμως αυτή είναι τέτοια και τόση, που να μη μπορεί μήτε τους ευδαίμονες να τους κάνει να μην είναι ευδαίμονες μήτε να προκαλέσει σ᾽ αυτούς οποιαδήποτε άλλη αλλαγή αυτού του είδους.