Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Ο Ήλιος ήταν κάποτε πιο βαρύς. Αυτή η λύση προτείνεται για το παράδοξο του νεαρού αμυδρού ήλιου

abj
Για την εξήγηση του παράδοξου του εξασθενημένου νεαρού ήλιου, ερευνητές από το πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας ξαναφέρνουν στην επικαιρότητα μια παλιά ιδέα: ότι ο ήλιος ξεκίνησε μεγαλύτερος και πιο φωτεινός από ό,τι έως τώρα νομίζαμε.

Οι επιστήμονες ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν πώς η Γη δεν είχε παγώσει αφού υποθέτουμε ότι ο νεαρός Ήλιος ήταν πιο αμυδρός

Αυτή είναι η λύση στο παράδοξο που προβληματίζει εδώ και 40 χρόνια τους επιστήμονες. Γιατί, αν ο Ήλιος είχε ανέκαθεν την ίδια μάζα, η Γη θα έπρεπε να είχε παραμείνει στην κατάψυξη στα πρώτα στάδια της εξέλιξής της.

Τα περισσότερα άστρα σαν τον Ήλιο είναι γνωστό ότι γίνονται όλο και φωτεινότερα με την πάροδο του χρόνου. Αυτό συμβαίνει επειδή ο πυρήνας τους γίνεται όλο και πιο πυκνός, και επομένως πιο θερμός.

Αν ο Ήλιος ακολούθησε όντως αυτή την τάση, η λαμπρότητά του πρέπει να είναι σήμερα 30% υψηλότερη από ό,τι ήταν πριν από 4,5 δισ. χρόνια, όταν σχηματίστηκε το Ηλιακό Σύστημα.

Αυτό, όμως, δημιουργεί ένα πρόβλημα: αν η ακτινοβολία του Ήλιου ήταν κάποτε 30% πιο ασθενής, η Γη δεν θα ήταν αρκετά ζεστή ώστε να διαθέτει ωκεανούς.

«Ο αμυδρός νεαρός Ήλιος δημιουργεί ένα παράδοξο, αφού η προβλεπόμενη θερμοκρασία στη Γη και τον Άρη θα ήταν υπερβολικά μικρή για να μπορεί να υπάρξει υγρό νερό» εξηγεί ο Steinn Sigurdsson του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια.

Η Γη, όμως, γνωρίζουμε ότι παραμένει θερμή και υγρή εδώ και τουλάχιστον 4,4 δισ. χρόνια, όπως δείχνουν τα αρχαιότερα γνωστά πετρώματα. Ακόμα και στον Άρη, η θερμοκρασία πιστεύεται ότι υπερέβαινε τους μηδέν βαθμούς μέχρι πριν από 4. δισ. χρόνια.

Επομένως, το παράδοξο του νεαρού Ήλιου δεν λύνεται. Τώρα, η ομάδα του Sigurdsson θα χρησιμοποιήσει νέα μαθηματικά μοντέλα για να εξετάσει μία από τις πιθανές εξηγήσεις: στα νεανικά του χρόνια, ο Ήλιος μπορεί να είχε μεγαλύτερη μάζα από ό,τι σήμερα, οπότε η ακτινοβολία του θα επαρκούσε για να κρατά τη Γη ζεστή.

Αργότερα, όμως, αυτό το πλεόνασμα μάζας χάθηκε, πιθανώς λόγω του λεγόμενου ηλιακού ανέμου, μιας σταθερής ροής σωματιδίων από τον Ήλιο που εκτοξεύονται στο Διάστημα.

Σύμφωνα με προηγούμενες εκτιμήσεις, η μάζα του νεαρού Ήλιου πρέπει να ήταν 2 με 5 τοις εκατό μεγαλύτερη από σήμερα. Αν το νούμερο ήταν μικρότερο, η Γη θα παρέμενε παγωμένη. Αν πάλι ήταν μεγαλύτερο, ο Ήλιος θα είχε εξελιχθεί σε ένα διαφορετικό είδος άστρου.

Ο Sigurdsson θα δοκιμάσει τώρα να «πειράξει» τις παραμέτρους σε μοντέλα της αστρικής εξέλιξης προκειμένου να εξετάσει αν ο Ήλιος θα μπορούσε να ήταν κάποτε βαρύτερος. Παράλληλα, όμως, θα πρέπει να εξηγήσει πώς αυτό το πλεόνασμα μάζας χάθηκε αργότερα στο Διάστημα.

Αν ο ηλιακός άνεμος είχε πάντα την ισχύ που παρατηρούμε σήμερα, ο Ήλιος θα είχε χάσει μόλις το 0,05 της αρχικής του μάζας. Για να χαθεί όμως όλη η πλεονάζουσα μάζα, οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο ηλιακός άνεμος ήταν κάποτε 1.000 φορές σφοδρότερος από ό,τι σήμερα.

Όποια απάντηση κι αν δώσουν τα μαθηματικά μοντέλα, η υπόθεση της χαμένης ηλιακής μάζας θα παρέμενε αναπόδεικτη μέχρι να βρεθούν απτές ενδείξεις.

Ο Sigurdsson, πάντως, είναι αισιόδοξος ότι η απώλεια μάζας άφησε ίχνη στις τροχιές των πλανητών και των δορυφόρων τους, ή ακόμα και στις εσωτερικές διεργασίες του Ήλιου.

Περισσότερα για το Παράδοξο

Η ενέργεια του Ήλιου και η Γη

Σύμφωνα με τις γνωστές θεωρίες ο ήλιος παράγει ενέργεια με τη θερμοπυρηνική μετατροπή του υδρογόνου σε ήλιο, βαθιά μέσα στον πυρήνα του. Υπάρχουν πειστικά στοιχεία ότι ο ήλιος δημιουργεί τουλάχιστον τη μισή από την ενέργειά του μ’ αυτό τον τρόπο. Μια τέτοια θερμοπυρηνική πηγή θα μπορούσε να τροφοδοτήσει τον ήλιο για σχεδόν 10 δισεκατομμύρια έτη. Και επειδή οι περισσότεροι επιστήμονες νομίζουν ότι ο ήλιος (μαζί με το υπόλοιπο του ηλιακού συστήματος) είναι περίπου 4,6 δισεκατομμυρίων ετών, αυτό σημαίνει ότι βρίσκεται στο ήμισυ περίπου της ζωή του.

Κατά τη διάρκεια της μισής ζωής του Ήλιου, οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις, σύμφωνα με τους φυσικούς, θα άλλαζαν βαθμιαία τη σύνθεση του πυρήνα του και φυσικά θα άλλαζαν τη γενική φυσική δομή του άστρου μας. Λόγω αυτής της διαδικασίας, ο Ήλιος θα γινόταν βαθμιαία λαμπρότερος όσο θα περνούσαν τα χρόνια. Και κατά συνέπεια, αφού ο ήλιος είναι 4,6 δισεκατομμυρίων ετών, θα πρέπει να έχει γίνει πιο λαμπρός από όσο ήταν όταν ήταν νεαρός.

Με όρους της φυσικής η ενέργεια που εκπέμπεται από ένα άστρο είναι ανάλογη προς την τέταρτη δύναμη της απόλυτης θερμοκρασίας της, e ~ T4 , σύμφωνα με το νόμο των Stefan- Boltzmann. Αυτός ο νόμος που ονομάζεται νόμος του μέλανος σώματος ισχύει επίσης για τους πλανήτες και οποιοδήποτε άλλο σώμα σε τροχιά γύρω από ένα άστρο, απορροφώντας ενέργεια από αυτό. Έτσι και η απόλυτη θερμοκρασία του πλανήτη είναι κι αυτή Tπλανήτη ~ e1/4

Αν λοιπόν η ενέργεια που κάποτε εκπεμπόταν από το άστρο ήταν το 70% της σημερινής τιμής, η θερμοκρασία του πλανήτη θα ήταν (0.70)1/4, ή περίπου το 91% της σημερινής τιμής. Η σημερινή μέση παγκόσμια θερμοκρασία είναι 10ο C ή 283K σε απόλυτους βαθμούς. Η θερμοκρασία της Γης την εποχή που ο Ήλιος ήταν εξασθενημένος πρέπει να ήταν 9% πιο ψυχρή ή 258 Kelvin ή -15o C. Δηλαδή 25ο C πιο ψυχρή από όσο σήμερα. Η Γη σε αυτήν την θερμοκρασία θα ήταν σχεδόν μια στερεά σφαίρα πάγου, με μια ίσως μικρή ποσότητα υγρού ύδατος στον ισημερινό. Ο λευκός πάγος θα αντανακλούσε ένα μεγάλο μέρος της ακτινοβολίας του ήλιου, οδηγώντας τη Γη σε ακόμη περισσότερο ψύξη.

Το Παράδοξο του Νεαρού Αμυδρού Ήλιου

Όπως μέχρι τώρα ξέρουμε ο ήλιος μας ξεκίνησε τη ζωή του όταν έφθασε η βαρυτική συμπίεση του προ-ηλιακού νεφελώματος του αερίου και της σκόνης σε τέτοιες υψηλές πιέσεις και θερμοκρασίες, που το υδρογόνο αναφλέγει αρχικά για να κάνει το ήλιο. Αυτό στην ουσία σήμαινε μια αδιάκοπη έκρηξη βομβών υδρογόνου. Η έκρηξη προσπάθησε να διασπάσει το αστέρι βρέφος. Αλλά η εσωτερική πίεση που παρήχθη από τη βαρύτητα απέτρεψε τη διάσπαση. Από τότε, οι δύο αντιτιθέμενες δυνάμεις από την σύντηξη και από τη βαρύτητα έχουν ισορροπηθεί λίγο πολύ.

Εντούτοις, οι καταστάσεις κατά τη διάρκεια του χρόνου αλλάζουν καθώς το υδρογόνο καταναλώνεται. Ένα μέσης ηλικίας άστρο, όπως είναι ο ήλιος μας, στον πυρήνα του έχει αυξηθεί η ποσότητα του ηλίου. Κατά συνέπεια, η σύντηξη του υδρογόνου πραγματοποιείται πιο μακριά από το κέντρο του άστρου, γεγονός που αυξάνει την ενεργειακή παραγωγή και η επιφάνεια του γίνεται πιο καυτή. Το φαινόμενο μπορεί να υπολογιστεί σύμφωνα με τους κανόνες της αστροφυσικής, και έχει γίνει ευρέως αποδεκτό ότι ο αρχικός ήλιος ήταν, περίπου, πιο ψυχρός κατά 70% από όσο τώρα. Εάν πράγματι αυτό συνέβαινε, η μέση θερμοκρασία της Γης θα πρέπει να ήταν 25ο C πιο ψυχρή και η επιφάνεια του πλανήτη μας θα έπρεπε να είχε καλυφθεί από παχύ πάγο.

Οι περισσότεροι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η ζωή εμφανίστηκε στη Γη περίπου πριν 3,8 δισεκατομμύρια έτη. Από τότε όμως, ο ήλιος θα είχε γίνει λαμπρότερος κατά 25% περίπου, αν και υπάρχει κάποια αβεβαιότητα για την ακρίβεια αυτού του νούμερου. Όμως έτσι θα εμφανιζόταν ένα πρόβλημα θερμοκρασίας για την εξέλιξη της ζωής και της Γης. Με τη σημερινή παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας – λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου – κάποιος θα σκεφτόταν ότι μια τέτοια μεγάλη διαφορά στην ηλιακή ακτινοβολία θα είχε αυξήσει κατά πολύ τη γήινη θερμοκρασία, στα δισεκατομμύρια έτη που μεσολάβησαν. Αλλά οι περισσότεροι βιολόγοι και γεωλόγοι θεωρούν ότι η Γη έχει διατηρήσει σχεδόν μια σταθερή μέση θερμοκρασία στα προηγούμενα 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια, με μάλλον θερμότερες συνθήκες στα πρώτα ‘χρόνια΄ της Γης.

Και αυτό το πρόβλημα, για το πώς ο ήλιος θα μπορούσε να έχει αυξήσει τη λαμπρότητα του ενώ η γη να διατηρεί μια σχεδόν σταθερή θερμοκρασία, ονομάζεται το Παράδοξο του Νεαρού Εξασθενημένου Ήλιου.

Το Παράδοξο του Νεαρού Αμυδρού Ήλιου βρίσκεται δηλαδή στο γεγονός ότι ξέρουμε από τα γεωλογικά και απολιθωμένα αρχεία ότι η Γη δεν ήταν παγωμένη στα αρχικά στάδια της ιστορίας της, όταν θα έπρεπε να είναι. Παραδείγματος χάριν, οι ιζηματώδεις βράχοι που είναι σε στρώσεις δείχνουν την παρουσία ρέοντας ύδατος. Οι αποθέσεις των εποχών του πάγου δεν είναι πιο πολλές, όσο στην ύστερη ιστορία της Γης.

Και πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα;

Με τους απλούς υπολογισμούς που κάναμε πριν βρήκαμε ότι η μέση θερμοκρασία της Γης ήταν 25 βαθμούς μικρότερη. Επίσης, ας υποθέσουμε ότι κατά το παρελθόν δεν έχει γίνει καμία αλλαγή στη γήινη ανακλαστικότητα ή την ικανότητα της γης να ακτινοβολεί θερμότητα προς το διάστημα. Αυτό σημαίνει ότι η μέση θερμοκρασία της Γης πριν 3,8 δισεκατομμύρια έτη ήταν κάτω από το σημείο ψύξεως του νερού και κατά συνέπεια όταν η ζωή υποθετικά άρχιζε, τότε ένα μεγάλο μέρος της Γης θα είχε παγώσει.

Ακόμη και με μια τέτοια χαμηλή μέση θερμοκρασία μερικά τροπικά τμήματα της γης μπορεί να είχαν παραμείνει ελεύθερα από πάγους. Φυσικά, μερικοί επιστήμονες λένε ότι η ζωή αναπτύχθηκε στις θερμότερες περιοχές και διατηρήθηκε εκεί έως ότου θερμάνθηκε όλη η γη.

Εντούτοις, υπάρχουν τουλάχιστον δύο προβλήματα με αυτή τη θέση.

Οι περισσότεροι γεωλόγοι φαίνονται να επιμένουν ότι κατά τη διάρκεια των προηγούμενων 3,8 δισεκατομμυρίων ετών η μέση θερμοκρασία της Γης δεν έχει αλλάξει και τόσο. Αν μη τι άλλο οι θερμοκρασίες πριν από 2,5 δισεκατομμύρια έτη θα ήταν θερμότερες.

Εάν η Γη ήταν καλυμμένη ως επί το πλείστον με πάγο για πολύ χρόνο, τότε η μέση θερμοκρασία της θα ήταν ακόμα πιο ψυχρή από τους -15 βαθμούς Κελσίου που προαναφέρθηκε. Η αυξανόμενη παγοκάλυψη θα αύξανε την ανακλαστικότητα της Γης, που έχει σαν συνέπεια τη μείωση της θερμότητας που απορροφάται από τον ήλιο.

Αυτό είναι ένα συνηθισμένο πρόβλημα με τη δημοφιλή ιδέα των πολλαπλών Ψυχρών Εποχών ή του Πάγου – μόλις αρχίζει μία τέτοια εποχή να αυξάνεται σοβαρά, τότε η αυξανόμενη ανακλαστικότητα – λόγω των πρόσθετων καλυμμάτων του πάγου – οδηγεί στη μειούμενη απορρόφηση ηλιακής θερμότητας, που είναι δύσκολο να αντιστραφεί προς ένα θερμότερο κλίμα.

Διάφορες λύσεις στο Παράδοξο του Νεαρού Ήλιου

Οι περισσότεροι επιστήμονες επιλύουν τα προβλήματα ως εξής:

1. Υποθέτουν ότι η αρχική ατμόσφαιρα της γης είχε περισσότερα αέρια του θερμοκηπίου από ότι έχει σήμερα. Κατά αυτό τον τρόπο θα είχε διατηρηθεί η γη θερμή παρόλο που ο ήλιος θα ήταν τότε λιγότερο λαμπρός. Δεδομένου ότι συν τω χρόνο η φωτεινότητα του ήλιου αυξήθηκε , η ποσότητα των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα υποτίθεται ότι μειώθηκε κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να εξουδετερωθεί ακριβώς η αυξανόμενη θερμότητα που έρχεται από τον ήλιο. Με άλλα λόγια, καθώς εξελίχθηκε ο ήλιος, η γήινη ατμόσφαιρα εξελίχθηκε επίσης κατά τέτοιο τρόπο ώστε να ακυρώσει την επίδραση της αυξανόμενης ηλιακής ακτινοβολίας. Η εξέλιξη της ζωής υποτίθεται ότι έχει διαδραματίσει έναν ρόλο σε αυτήν την εξέλιξη της ατμόσφαιρας.

Σαφώς, τέτοια εξέλιξη της γήινης ατμόσφαιρας θα απαιτούσε μια πολύ λεπτή ισορροπία. Ενώ υπάρχει κάποια ανοχή για μια μικρή απόκλιση, οποιαδήποτε παρατεταμένη απόκλιση από τους ιδανικούς όρους θα μπορούσε να έχει οδηγήσει στην καταστροφική θέρμανση ή την ψύξη, από την οποία η Γη να μην μπορεί να συνέλθει. Η Αφροδίτη και ο Άρης είναι ενδεχομένως παραδείγματα για κάθε ένα από αυτά τα σενάρια.

Οι πλανητικοί επιστήμονες νομίζουν ότι ενώ η Γη και η Αφροδίτη είναι αρκετά παρόμοιες, επειδή η Αφροδίτη είναι πολύ κοντά στον ήλιο η αρχική της θερμοκρασία ήταν υψηλότερη από αυτή της γης, κάτι που την οδήγησε σε ένα φαινόμενο θερμοκηπίου χωρίς όριο. Κατά συνέπεια, σήμερα η Αφροδίτη έχει τη μεγαλύτερη επιφανειακή θερμοκρασία στο ηλιακό μας σύστημα. Αντιθέτως, ο Άρης είναι ένας πολύ ψυχρός πλανήτης σήμερα, όμως υπάρχουν άφθονα στοιχεία ότι, στην πρώτη φάση της ιστορίας του, έρεε υγρό νερό στην επιφάνειά του, κάτι που δείχνει ότι ο Άρης ήταν πολύ θερμότερος από όσο σήμερα.

Οι περισσότεροι ερευνητές λένε ότι αυτό συνέβη περίπου πριν 3,8 δισεκατομμύρια έτη. Εντούτοις, εκείνη την περίοδο η ακτινοβολία του ήλιου θα ήταν 25% πιο εξασθενημένη από όσο σήμερα. Επομένως, το Παράδοξο του Νεαρού Εξασθενημένου Ήλιου δίνει ένα πολύ διαφορετικό σενάριο για τον Άρη: γιατί ήταν εκείνος ο πλανήτης πολύ θερμότερος όταν ήταν ο ήλιος ήταν τότε πιο αμυδρός;

Με τα προφανώς καταστρεπτικά αποτελέσματα για τους κοντινότερους πλανητικούς γείτονές μας, πώς και η Γη απέφυγε μια παρόμοια μοίρα; Πώς η γήινη ατμόσφαιρα κατόρθωσε να εξελιχθεί με μια τέτοια λεπτή ισορροπία; Μια πιθανότητα είναι ότι συνέβη όπως αναφέρθηκε πιο πάνω. Δηλαδή, οι γεωλογικές και βιολογικές διαδικασίες αφαίρεσαν ακριβώς τόσα αέρια θερμοκηπίου όσα για να αντισταθμίσουν την αυξανόμενη ηλιακή φωτεινότητα.

Επίσης, μια μελέτη του 2010 διαπίστωσε ότι η χημική σύνθεση των πετρωμάτων που χρονολογούνται από την πρώιμη Γη δεν υποστηρίζει την ιδέα ότι υπήρχε άφθονο μεθάνιο ή διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, που προκαλούν την υπερθέρμανση του πλανήτη.

2. Επειδή η εξέλιξη μιας τέτοιας λεπτής ισορροπίας είναι αρκετά απίθανη, μερικοί έχουν προτείνει ότι η γήινη βιόσφαιρα συμπεριφέρεται ως ένας γιγαντιαίος ενιαίος οργανισμός. Αυτή η πανθεϊστική ιδέα, που προτάθηκε από το βρετανό μηχανικό και συγγραφέα James Lovelock, ονομάζεται η Υπόθεση της Γαίας. Ο Lovelock ανίχνευσε πρώτος χλωροφθοράνθρακες στην ατμόσφαιρα, βοηθώντας να ξεκινήσει η διαδικασία του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ για την προστασία του στρώματος του όζοντος. Και το σπουδαίο είναι ότι τα αέρια του θερμοκηπίου ρυθμίζονται με τις διαδικασίες της ζωής, οι οποίες είναι με αυτόν τον τρόπο υπεύθυνες για την διατήρηση της Γης σε μια θερμοκρασία κατάλληλη για τη ζωή.

Οι επιστήμονες βέβαια τώρα ανησυχούν ότι οι άνθρωποι παρεμποδίζουν αυτές τις ρυθμιστικές διαδικασίες και αυξάνουν τις παγκόσμιες θερμοκρασίες σε μία εποχή που δεν χρειάζονται και ενδεχομένως είναι αρκετά επιβλαβής.

Πολλοί όμως επιστήμονες απορρίπτουν την υπόθεση της Γαίας, γιατί αυτή η θεωρία στηρίζεται στην πιθανότητα.

3. Μια άλλη εξήγηση που δόθηκε έλεγε ότι ο πλανήτης είχε τότε χαμηλότερη ανακλαστικότητα. Ωστόσο, οι επιστήμονες Colin Goldlatt και Kevin Zahnle της NASA λένε ότι η μειωμένη ανακλαστικότητα δεν θα μπορούσε – ακόμα και υπό τα πιο αισιόδοξα σενάρια να έχει θερμάνει αρκετά τον πλανήτη, έτσι ώστε να μπορεί το νερό να είναι σε υγρή μορφή.

Έτσι, ούτε τα αέρια του θερμοκηπίου ούτε η ανακλαστικότητα θα μπορούσε να είχε θερμάνει τη Γη περίπου 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.

4. Τα μοντέλα της εξέλιξης του Ήλιου δείχνουν ότι ήταν κατά 30% λιγότερο φωτεινάς κατά την διάρκεια της πρώιμης ιστορίας της Γης από ό,τι είναι σήμερα, όπως επίσης ότι η επιφάνεια του πλανήτη μας ήταν αρκετά ζεστή ώστε να μπορέσει να αναδυθεί η αρχέγονη ζωή. Μια μελέτη βλέπει ομοιότητες στη νεαρή Γη με τον Τιτάνα, το φεγγάρι του Κρόνου, και έτσι εξηγεί το πώς ο Ήλιος θα μπορούσε να έχει διατηρήσει τη νεαρή Γη μας αρκετά ζεστή. Έτσι, επιστήμονες λένε ότι αυτό έγινε χάρις σε μια παχιά οργανική ελαφρά ομίχλη που κάλυπτε γύρω γύρω την πρώιμη Γη, πριν αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτή η ομίχλη μπορεί να ήταν παρόμοια με αυτήν που σήμερα καλύπτει τον Τιτάνα, οπότε έτσι θα προστάτευε τις αναδυόμενες μορφές της ζωής στον πλανήτη μας από τις βλαβερές συνέπειες της υπεριώδους ακτινοβολίας. Ενώ παράλληλα θα θέρμαινε εξίσου καλά και τον πλανήτη.

Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι περίπου 100 εκατομμύρια τόνοι ελαφριάς ομίχλης παράγονταν ετησίως τότε στην ατμόσφαιρα της Γης. Εάν έτσι έγιναν τα πράγματα τότε η πρώιμη ατμόσφαιρα της Γης κυριολεκτικά θα έσταζε οργανικά υλικά στους ωκεανούς, προσφέροντας ένα μάννα εξ ουρανού ώστε να συντηρηθεί η πρώτη ζωή, αντικρούουν την υπόθεση αυτή οι επιστήμονες.

5. Υπάρχει όμως και μια άλλη θεωρία θρησκευτικής προέλευσης. Αυτή που λέει ότι το ηλιακό σύστημα δεν είναι τόσο μεγάλης ηλικίας όσο φανταζόμαστε, αλλά έχει διάρκεια μόνο λίγων χιλιάδων χρόνων. Σε αυτήν την περίπτωση – σύμφωνα με αυτή τη θρησκευτική θεωρία – δεν υπάρχει κανένα παράδοξο γιατί ο ήλιος δεν είναι τόσο παλιός και επομένως δεν έχει αυξηθεί πολύ η φωτεινότητά του.

Είναι γνωστό ότι οι οπαδοί αυτής της θεωρίας δεν δέχονται σαν ακριβή τη ραδιοχρονολόγηση των δειγμάτων ή των μετεωριτών από τους επιστήμονες, που δείχνουν ότι η Γη είναι 4,5 δισεκατομμυρίων ετών, αλλά δέχονται μόνο σαν αληθινή την Βιβλική Ιστορία. Αυτή που λέει ότι ο Ήλιος είναι μόνο 6.000 ετών. Έτσι γι αυτούς λύεται το παράδοξο του Νεαρού Αμυδρού Ήλιου!

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου