Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

ΑΡΧΑΪΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ, ΒΑΚΧΥΛΙΔΗΣ - •Ἐπίνικος III - Ἱέρωνι Συρακοσίῳ ἵπποις [Ὀλύ]μπια (3.43-3.56)

]ν ἄστυ, [στρ. δ]
ἐρεύθεται αἵματι χρυσο]δίνας
45 Πακτωλώς, ἀ[ε]ικελίως γυνα[ῖ]κες
ἐξ ἐϋκτίτων μεγάρων ἄγονται·

τὰ πρώσθεν [ἐχ]θρὰ φίλα· θανεῖν γλύκιστον.» [αντ. δ]
τώσ᾽ εἶπε, καὶ ἁβ[ρο]βάταν κ[έλε]υσεν
ἅπτειν ξύλινον δώμον. ἔκ[λα]γον δὲ
50παρθένοι, φίλας τ᾽ ἀνὰ ματρὶ χεῖρας

ἔβαλλον· ὁ γὰρ προφανὴς θνα- [επωδ. δ]
τοῖσιν ἔχθιστος φώνων·
ἀλλ᾽ ἐπεὶ δεινο[ῦ π]υρὸς
λαμπρὸν διάϊ[σσεν μέ]νος,
55 Ζεὺς ἐπιστάσας [μελαγκευ]θὲς νέφος
σβέννυεν ξανθὰ[ν φλώγα.
***
οι Σάρδεις στάχτη θα είναι πια σε λίγο· κοκκινίζειαπ᾽ το αίμα ο χρυσορέματος ο Πακτωλός και πάει,και μέσ᾽ απ᾽ τα καλόχτιστατα σπίτια αρπάζουν ντροπερά και σέρνουν τις γυναίκες.Το πιο γλυκό είν᾽ ο θάνατος· εκείνο που ήταν πρώταφριχτό, τώρα είναι ποθητό». Τόσα είπε, και προστάζειέναν από τους τρυφηλούς Λυδούς φωτιά να βάλει50 στων ξύλων το σωρό. Γοερά φωνάξανε οι κοπέλες·προς τη μάνα τους τα χέριατ᾽ άπλωναν· φριχτό, να βλέπειςτη θανή σου φανερά.Μα ενώ μάνιαζαν οι φλόγες,μαύρο σύννεφο από πάνωστήνει ο Δίας και την ξανθή τη φλόγα σβήνει.

Ο Αριστοτέλης και το περιεχόμενο της άριστης παιδείας

Από τη στιγμή που έχει ξεκαθαριστεί ότι η παιδεία είναι θέμα πολιτικό, αυτό που απομένει είναι η αναζήτηση του περιεχομένου της άριστης παιδείας: «Έχουμε αποδείξει ήδη ότι επιβάλλεται να υπάρχει νομοθετική πρόνοια για την παιδεία και να είναι δημόσια. Οφείλουμε όμως να επισημάνουμε ποιος θα είναι ο χαρακτήρας της παιδείας και με ποιο τρόπο χρειάζεται να παρέχεται. Γιατί σήμερα διατυπώνονται διαφορετικές απόψεις για τα εκπαιδευτικά προγράμματα. Διαφωνούν για το περιεχόμενο των σπουδών που είναι καλό να παρακολουθήσουν οι νέοι είτε αποβλέπει στην αρετή είτε στον άριστο βίο, και είναι ασαφές επίσης αν η παιδεία πρέπει να αποβλέπει στην πνευματική ανάπτυξη μάλλον ή στην ψυχική καλλιέργεια». (1337a 33 – 39).

Οι προβληματισμοί σχετικά με τους στόχους της παιδείας είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένοι με το περιεχόμενό της, αφού ο καθορισμός του στόχου θα καθορίσει και το περιεχόμενο. Ο Αριστοτέλης δεν έχει άλλη επιλογή απ’ το να στραφεί στην εικόνα της αθηναϊκής πραγματικότητας.

Για τη σημασία του «άριστου βίου» η Πηνελόπη Τζιώκα – Ευαγγέλου εξηγεί: «Εννοεί μάλλον τον άριστο βίο που προβάλλει κάθε πολιτική κοινωνία στα μέλη της ως αιρετότερο βίο. Έτσι για τους Σπαρτιάτες ο στρατιωτικός τρόπος ζωής συνιστά το ιδεώδες βίου, ο οποίος όμως δε θεμελιώνεται στην αριστοτελική έννοια της αρετής». (σελ. 345).

Όσο για τη σημασία της «αρετής» είναι σαφές ότι αφορά την ηθική αρετή, όπως προβάλλεται μέσα από τους γραπτούς και άγραφους νόμους. Με άλλα λόγια, ο Αριστοτέλης φέρνει στο προσκήνιο τη συλλογική ευθύνη της κοινωνίας που πρέπει να καθορίσει τι είδους πολίτες θέλει. Γι’ αυτό επαινεί τους Σπαρτιάτες· γιατί καθόρισαν τις αξίες που πρώτευαν γι’ αυτούς και έχτισαν το εκπαιδευτικό τους σύστημα έτσι, ώστε να δημιουργούν τους πολίτες που ήθελαν για την πόλη. Αντίθετα, στην Αθήνα δεν συνέβη αυτό, καθώς ο καθένας πορευόταν περισσότερο με ατομικά κι όχι συλλογικά κριτήρια. Κι αυτός είναι και ο λόγος που κυριαρχούσε η ιδιωτική κι όχι η δημόσια εκπαίδευση.

Μετά το πέρας των προβληματισμών και την κατάδειξη της αθηναϊκής εκπαιδευτικής ανεπάρκειας ο Αριστοτέλης καταθέτει τις δικές του προτάσεις για το εκπαιδευτικό περιεχόμενο: «Είναι γνωστό ότι τα παιδιά ενδείκνυται να διδάσκονται από τα χρήσιμα όσα ανταποκρίνονται στις πρακτικές ανάγκες». (1337b 4 – 5).

Η χρησιμοθηρική εκδοχή της παιδείας προς μετάδοση πρακτικών γνώσεων κρίνεται εποικοδομητική, αφού ο νέος πρέπει να γνωρίζει όλα αυτά που θα τον διευκολύνουν τόσο στις καθημερινές του ασχολίες, όσο και στη διαχείριση του οίκου του. Η παιδεία οφείλει να έχει πρακτική – χρησιμοθηρική διάσταση, καθώς η ζωή είναι συνυφασμένη με αυτού του είδους τα καθήκοντα. Είναι το δυσάρεστο, πλην αναπόφευκτο, κομμάτι της εκπαίδευσης, που έχει ως στόχο την καλύτερη δυνατή κατάρτιση, ώστε οι πρακτικές εργασίες να ολοκληρώνονται με το λιγότερο δυνατό κόπο προς όφελος του ελεύθερου χρόνου, που είναι η κύρια επιδίωξη.

Όμως, το βάρος της εκπαίδευσης δεν πρέπει να πέσει εδώ. Το χρησιμοθηρικό μέρος, όσο κι αν είναι αναπόφευκτο, είναι δευτερεύον. Αυτό που πρωτεύει είναι η καλλιέργεια και η γνώση των πραγμάτων που αρμόζουν στον ελεύθερο άνθρωπο: «Όμως είναι φανερό επίσης ότι δεν ενδείκνυται να τα διδάσκονται όλα, με δεδομένο ότι οι ασχολίες διαιρούνται σε αυτές που αρμόζουν σε ελεύθερους ανθρώπους και σε αυτές που ταιριάζουν σε ανελεύθερους. Επιπλέον ενδείκνυται τα παιδιά να μαθαίνουν από τα χρήσιμα εκείνα που δεν εκχυδαΐζουν αυτόν που τα μαθαίνει. Οφείλουμε να θεωρούμε χυδαία εκείνη την ασχολία, την τέχνη και τη μάθηση, που καθιστά το σώμα [ή την ψυχή] ή το πνεύμα των ελεύθερων ανθρώπων άχρηστο για τα έργα και τις πράξεις της αρετής». (1337b 5 – 11).

Κι εδώ βρίσκεται η ηθικοπλαστική διάσταση της παιδείας, αφού, τελικά, η αρετή είναι το κριτήριο που θα καθορίσει την ποιότητα οποιασδήποτε ενασχόλησης. Φυσικά, όταν γίνεται λόγος για την αρετή, εννοείται η αρετή του ελεύθερου ανθρώπου. Γι’ αυτό η φράση «που καθιστά το σώμα ή το πνεύμα των ελεύθερων ανθρώπων άχρηστο». Γιατί ο ελεύθερος άνθρωπος είναι ο «καλός και αγαθός» που συνδυάζει και τη σωματική ευεξία και την πνευματική διαύγεια και την ηθική αρετή.

Οι πράξεις που οδηγούν στα αντίθετα αποτελέσματα καθιστούν τον άνθρωπο «βάναυσο». Οι φτηνές – ανούσιες ασχολίες, που νεκρώνουν το πνεύμα, και οι συνήθειες που αχρηστεύουν το σώμα δεν ταιριάζουν στους ελεύθερους ανθρώπους. Ο ελεύθερος άνθρωπος, ως απόλυτο ιδανικό, οφείλει να διαπαιδαγωγηθεί με τέτοιο τρόπο, που να είναι αδύνατο να βρίσκει χαρά από την ευτέλεια.

Μοιραία, αυτό που μένει ως ύψιστο παιδαγωγικό καθήκον είναι τα ερεθίσματα που θα ωθήσουν το νέο στη σωστή διαχείριση του ελεύθερού του χρόνου: «… η ίδια η φύση απαιτεί να είναι σε θέση ο άνθρωπος όχι μόνο να αποδίδει στις ασχολίες του, αλλά και να αξιοποιεί τον ελεύθερο χρόνο του, όπως ήδη επαναλάβαμε πολλές φορές». (1337b 30 – 32).

Κατ’ επέκταση, είναι απολύτως προφανές ότι «οφείλουμε να διερευνήσουμε με ποιες ασχολίες ενδείκνυται να καταγινόμαστε τον ελεύθερο χρόνο μας. Όχι βέβαια παίζοντας, γιατί τότε το παιχνίδι θα ήταν αναγκαστικά ο τελικός σκοπός της ζωής μας». (1337b 34 – 36).

Αν δεχτούμε ότι το παιχνίδι δεν είναι τελικός σκοπός της ανθρώπινης ζωής και γι’ αυτό δεν ενδείκνυται ως ασχολία για τον ελεύθερο χρόνο, είναι απολύτως κατανοητό ότι ο ελεύθερος χρόνος οφείλει να τεθεί στην υπηρεσία του τελικού νοήματος της ύπαρξης. Και βέβαια ως ελεύθερος χρόνος δεν πρέπει να νοείται ο χρόνος που χρειάζεται κανείς για την ξεκούραση από την εργασία. Ο ελεύθερος χρόνος προϋποθέτει στο ακέραιο τις ανθρώπινες δυνάμεις, ώστε να δοθούν προς το σκοπό, που νοηματοδοτεί την ύπαρξη.

Το παιχνίδι κρίνεται σωστό ως χαλάρωση, ως ξεκούραση από κάποια ασχολία, όχι όμως ως αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου: «… κρίνεται σκόπιμο μάλλον να χρησιμοποιούμε το παιχνίδι στον εργασιακό χρόνο (γιατί όποιος κοπιάζει, χρειάζεται ανάπαυση και το παιχνίδι υπάρχει για χάρη της ανάπαυσης. Αντίθετα η εργασία απαιτεί κόπο και συντονισμό δυνάμεων). Για τους λόγους αυτούς ενδείκνυται να εισάγουμε διαλείμματα στο χρόνο εργασίας, με προσοχή όμως στη χρήση τους, σαν να ήταν φάρμακο. Γιατί η μετάβαση αυτή της ψυχής προσφέρει ανακούφιση και δημιουργική ανάπαυλα που συνοδεύεται από ευχαρίστηση». (1337b 37 – 1338a 1).

Όμως, ο ελεύθερος χρόνος δεν μπορεί να οριστεί ως διάλειμμα από την εργασία. Ο ελεύθερος χρόνος είναι η ολοκλήρωση της ύπαρξης που θα οδηγήσει στην ευτυχία: «… η άνεση καθαυτή ελεύθερου χρόνου στη ζωή φαίνεται ότι συνεπάγεται την ευχαρίστηση, την ευδαιμονία και την ευτυχισμένη ζωή. Αυτά τα βιώνουν όχι οι εργαζόμενοι αλλά οι έχοντες άνεση ελεύθερου χρόνου». (1338a 1 – 4).

Κι εδώ βρίσκονται οι λεπτές ισορροπίες που θα καθορίσουν τις ενέργειες που θα φέρουν την ευχαρίστηση: «Δεν έχουν όμως όλοι την ίδια αντίληψη για την ηδονή, αλλά ο καθένας την αντιλαμβάνεται με το δικό του τρόπο και σύμφωνα με τις συνήθειές του, ο δε άριστος εννοεί την άριστη ηδονή και αυτή που πηγάζει από ό,τι ωραιότερο. Συνεπώς είναι φανερό ότι χρειάζεται να μαθαίνει κανείς ορισμένα πράγματα για τον ελεύθερο χρόνο και να εξασκείται σε αυτά, και η εξάσκηση αυτή και τα μαθήματα να γίνονται για χάρη αυτών των ίδιων, για την εργασία του όμως επιβάλλεται να μαθαίνει τα απαιτούμενα ως αναγκαία και για χάρη των άλλων». (1338a 7 – 13).

Με άλλα λόγια, ο ελεύθερος χρόνος απαιτεί μάθηση και φροντίδα πραγμάτων, που θα φέρουν χαρά σ’ αυτόν που τα γνωρίζει ολοκληρώνοντας την προσωπικότητά του. Κι αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στα πράγματα που μαθαίνει κανείς για εργασία και σ’ αυτά που μαθαίνει για τον ελεύθερο χρόνο. Τα της εργασίας είναι για χάρη των άλλων, ενώ τα του ελεύθερου χρόνου είναι για χάρη του εαυτού του.

Η παιδεία οφείλει να εστιάσει σ’ αυτό, αν θέλει να διαπλάσει ελεύθερους ανθρώπους. Οφείλει δηλαδή, να μεριμνήσει για την εκμάθηση των πρακτικών ζητημάτων που θα χρειαστούν εργασιακά, αλλά πρωτίστως οφείλει να μεταδώσει τις γνώσεις που θα χρησιμεύσουν στις ασχολίες του ελεύθερου χρόνου, αφού, τελικά, εκεί κρίνεται η ολοκλήρωση της ύπαρξης.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα οφείλει να δώσει βαρύτητα σε δημιουργικές δραστηριότητες ανεξάρτητα από τη χρηστική τους αξία

Ο Αριστοτέλης, προκειμένου να γίνει σαφέστερος επικαλείται τη διδασκαλία της μουσικής: «Για το λόγο αυτό οι παλαιότεροι συμπεριέλαβαν στην παιδεία και τη μουσική, όχι ως κάτι αναγκαίο (γιατί δεν εξυπηρετεί καμιά υλική ανάγκη), ούτε ως κάτι χρήσιμο (όπως οι στοιχειώδεις γνώσεις είναι χρήσιμες στην εξοικονόμηση των απαραίτητων, στην οργάνωση του οίκου, στη μάθηση και σε πολλές πολιτικές πράξεις…), ούτε ως κάτι που συντελεί στην υγεία και στη σωματική δύναμη, όπως η γυμναστική (καθώς βλέπουμε ότι κανένα από τα δύο δεν οφείλεται στη μουσική). Απομένει λοιπόν η μουσική να είναι χρήσιμη στον τρόπο βίωσης του ελεύθερου χρόνου, στον οποίο και αποβλέποντας οι παλαιότεροι την συμπεριέλαβαν στην παιδεία». (1338a 13 – 17, 19 – 23).

Φυσικά, η μουσική τίθεται ως παράδειγμα δημιουργικής ενασχόλησης κι όχι ως αδιαπραγμάτευτος τελικός σκοπός, αφού, αν δεχτούμε αυτό, θα συμπεράνουμε ότι σκοπός της ζωής του ελεύθερου ανθρώπου είναι να γίνει μουσικός. Αυτό που ο Αριστοτέλης θέλει να υπογραμμίσει είναι ότι ο ελεύθερος άνθρωπος κρίνεται κυρίως από τα δημιουργικά του ενδιαφέροντα, που τον κρατούν σε εγρήγορση και για τα οποία δεν υπολογίζει ούτε τον κόπο ούτε το χρόνο που χρειάζεται να δαπανήσει. Μ’ αυτό τον τρόπο ολοκληρώνεται σε επίπεδο υπαρξιακό κι αυτή η δυνατότητα είναι αλληλένδετη με την παιδεία που έχει λάβει.

Από την άλλη, αν εξετάσει κανείς το θέμα αντιστρόφως, η παιδεία που αναλώνεται αποκλειστικά στην εξειδικευμένη γνώση (προς εργασιακή χρήση), χωρίς να μεριμνά για την καλλιέργεια ενδιαφερόντων, δεν αρμόζει στον ελεύθερο άνθρωπο· γιατί αποσκοπεί μόνο στο αναγκαίο: «Έχει αποδειχθεί λοιπόν ότι υπάρχει μια μορφή παιδείας την οποία πρέπει να δεχτούν τα παιδιά, όχι επειδή είναι πρακτικά χρήσιμη ή αναγκαία, αλλά επειδή αποβλέπει στην ελευθερία και την ευγένεια… Επιπλέον γίνεται φανερό ότι τα παιδιά χρειάζεται να δέχονται στην παιδεία τους χρήσιμες γνώσεις όχι μόνο με σκοπό την εξειδικευμένη χρησιμότητά τους, όπως συμβαίνει με τη γνώση της γραφής και της ανάγνωσης, αλλά και γιατί έτσι διευκολύνεται η απόκτηση γνώσεων σε άλλους τομείς μάθησης». (1338a 30 – 32, 37 – 40).

Κι αυτή πρέπει να είναι η φιλοσοφία της παιδείας ως προς τον καθορισμό του περιεχομένου της. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα οφείλει να δώσει βαρύτητα σε δημιουργικές δραστηριότητες ανεξάρτητα από τη χρηστική τους αξία. Η στείρα χρησιμοθηρική εκπαίδευση αναπαράγει πολίτες χωρίς όραμα. Η χρηστική αντιμετώπιση των πάντων είναι η ισοπέδωση που ταιριάζει με το ανελεύθερο. Γιατί το χρηστικό απευθύνεται στο ζην, ενώ ο άνθρωπος γεννήθηκε για το ευ ζην. Γι’ αυτό ο Αριστοτέλης δεν ακυρώνει τη χρηστικότητα. Γιατί γνωρίζει ότι πρωτίστως πρέπει να εξασφαλιστεί το ζην. Αυτό που τονίζει όμως, είναι ότι η έμφαση πρέπει να δοθεί στο ευ ζην. Και πρέπει ο ελεύθερος να εκπαιδευτεί σωστά, ώστε να μπορεί να το προσεγγίσει.

Γι’ αυτό ο χρόνος εργασίας πρέπει να είναι όσο λιγότερος γίνεται. Γιατί η αύξηση του ελεύθερου χρόνου είναι η πορεία του ανθρώπου προς το ευ ζην, που είναι και ο τελικός σκοπός της ζωής. Ο άνθρωπος που στον ελεύθερό του χρόνο δεν έχει τι να κάνει, που νιώθει πλήξη ταυτίζοντάς τον με την απραξία, είναι ο απαίδευτος άνθρωπος. Και είναι απαίδευτος όσες χρηστικές γνώσεις κι αν κατέχει: «Όμοια, είναι καλό να εκπαιδεύονται οι νέοι και στη ζωγραφική, όχι για να αποφεύγουν τα λάθη στις προσωπικές τους αγορές και να μην εξαπατώνται στις αγοροπωλησίες ειδών οικοσκευής, αλλά μάλλον διότι η αγωγή αυτή επιτρέπει στον άνθρωπο να εκτιμά τη σωματική ομορφιά. Άλλωστε η αποκλειστική επιδίωξη του χρήσιμου ελάχιστα ταιριάζει στους μεγαλόψυχους και στους ελεύθερους». (1338a 40 – 1338b 4).
 
Αριστοτέλης: «Πολιτικά»

Απόψεις... μόνο αυτό!

Πάντα θα με εκπλήσσει, το πόσες τεχνικές μπορεί να εφευρίσκει ο (αριστερός) νους για να αποφεύγει να κάνει αυτό που τελικά οφείλει (αλλά φοβάται).

Εξακολουθεί να με εκπλήσσει ο αριθμός των θεωριών, των αποσπασματικών πληροφοριών που φιγουράρουν ως γνώση, ενώ ο περιοριστικός νους αδυνατεί να συνδέσει τα κομμάτια, να δει τα κρυμμένα μηνύματα, να εντοπίσει το ψέμα που παρουσιάζεται ως αλήθεια.

Ακόμα και οι πιο θαρραλέοι λυγίζουν μπροστά στη ζαλάδα των αντιθέτων, που αδυνατούν να συνθέσουν στην ελλιπή τους σκέψη. Πατήρ πάντων αοράτων ο φόβος…

Σε γεμίζουν με πληθώρα άχρηστων πληροφοριών που ονομάζουν γνώση. Πείθεσαι εύκολα με θεωρίες και απόψεις που έμαθες να εμπιστεύεσαι ορίζοντας κάποιους σε βάθρα… όσους δεν έχεις βάλει σε βάθρο, αδυνατείς να τους δεις, πόσο μάλλον να τους ακούσεις.

Εκπαιδεύεσαι από μικρός να βλέπεις μόνο αυτά που θέλεις, ενώ αποφεύγεις να δεις αυτά που φοβάσαι να δεις. Φτιάχνεις αμέτρητες σοφιστείες, προκειμένου να παραμείνεις τυφλός, νομίζοντας πως βλέπεις.

Κάθε στιγμή της ζωής σου είναι ένα παράθυρο στη Γνώση, στην Αλήθεια, στη σύνθεση του Είναι σου, το οποίο αδυνατείς να ανοίξεις… γιατί απλά δεν το βλέπεις.

Εκπαιδεύτηκες να ζητάς απαντήσεις όχι το πώς να τις βρεις. Να εμπιστεύεσαι ανθρώπους, όχι στάσεις ζωής. Να κοιτάς στην επιφάνεια νομίζοντας πως η ευφράδεια του λόγου σου σε καθιστά ειδικό της αλήθειας του βάθους.

Θα μιλήσω για ομάδες και θα εκπλαγείς που δεν είχες δει. Θα κατακρίνεις αντί να σκεφτείς. Θα προσπαθήσεις να χωρέσεις αντί να διαφέρεις. Θα ζαλιστείς και θα επιστρέψεις στο οικείο που σου δίνει την ψευδαίσθηση της αυτοκυριαρχίας. Θα αλλάξω αυτά που σου έχω πει για να μάθεις να μην δεσμεύεσαι από λέξεις, που έχεις ήδη ερμηνεύσει. Θα προκαλέσω την αξιοπιστία σου για να μην εξαρτάσαι από άλλους που θέλεις να ορίζεις πάνω από σένα. Μα επίσης θα αμφισβητήσω τις θεωρίες σου, για να μην υποτιμάς όσους το σύστημα σου έμαθε να αγνοείς.

Θα κινούμαι αθόρυβα μα προκλητικά φανερά για να διαταράσσω τα νερά των ψευδαισθήσεών σου, εκεί ακριβώς που πίστεψες πως βρήκες επιτέλους την αλήθεια που πάντα αναζητούσες.

Δεν σου έδειξαν ποτέ τι σημαίνει Γονιός… και δεν έμαθες ποτέ να είσαι! Αλλά μεγαλώνεις παιδιά… έτσι νομίζεις. Στην ουσία προσπαθείς να μεγαλώσεις τον εαυτό σου, πανικοβλημένος ανάμεσα στις τόσες πληροφορίες, τεχνικές, μεθόδους και θεωρίες που αναπόφευκτα σού κρύβουν την αλήθεια…

Ξέρω, θα μου γράψεις… «δεν κατάλαβα τίποτα» και εγώ θα σου γράψω, «είναι καλό αυτό». Έμαθες να «ξέρεις», κρίνεσαι από τις γνώσεις σου. Αλλά κανείς δεν σου είπε ποτέ ότι αυτές είναι μονάχα απόψεις!

Και αυτό το άρθρο, ξέχνα το. Προσπέρασε... δεν σου έδωσε τίποτα που να μπορείς να χρησιμοποιήσεις... ή έτσι νομίζεις!

Ίδιες λέξεις, διαφορετικές έννοιες

Είναι πολλές λέξεις που χρησιμοποιώ συχνά όμως με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που συνηθίζεται και έχουμε εκπαιδευτεί να κατανοούμε. Η Βαβέλ, που αναφέρω συχνά, περνά κυρίως απαρατήρητη, καθώς νομίζουμε πως κατανοούμε και εννοούμε τα ίδια πράγματα.

Ακόμα και τα παραδείγματα που συμπεριλαμβάνω εδώ, διευρύνονται με τον καιρό ή αλλάζουν, ανάλογα με τον συγκεκριμένο άνθρωπο με τον οποίο μιλώ, αλλά και με τη δική μου συνεχιζόμενη διεύρυνση του νου.

Πώς γίνεται αυτό; Όταν δεν έχεις ανάγκη να κρατιέσαι από μια συγκεκριμένη ταυτότητα, υποστηρίζοντας αυτό που νομίζεις πως είσαι (και φοβάσαι μήπως χάσεις), μπορείς να «γίνεσαι» οποιοσδήποτε, με σκοπό να εισχωρήσεις σε άλλες πραγματικότητες, για να επικοινωνήσεις με αυτές, ενώ διατηρείς το Είναι σου.

Σκοπός δεν είναι να γίνουμε ακόλουθοι κάποιου - οποιουδήποτε - ή κάποιας συγκεκριμένης σχολής/διδαχής, αλλά να μάθουμε να στηριζόμαστε στη δική μας εσωτερική διάκριση, χρησιμοποιώντας ένα μεγαλύτερο "μέρος του νου μας", που μας παρέχει όλες τις δυνατότητες της Αυτο-αποκάλυψής μας... με όλα τα συνεπακόλουθα/δώρα αυτής της επιλογής: σιγουριά, ευτυχία, συνειδητή δράση, δημιουργία, αρετή, σοφία κλπ.

Παρατηρώντας την ομιλία μας, ανακαλύπτουμε πολλά. Όμως μόνο αν έχουμε μάθει να παρατηρούμε τον εαυτό μας...

Παρατηρώ: η αντικειμενική, απαλλαγμένη από άποψη και συναισθηματική προσκόλληση εστίαση της προσοχής μέσα από πολλαπλά επίπεδα αντίληψης. Είναι δυνατόν να επιτευχθεί μέσα από σταδιακή απ-εκπαίδευση και παράλληλη καθοδήγηση καλλιέργιας/διεύρυνσης του νου.  Πριν από αυτό, η αντίληψή μας είναι αναγκαστικά περιοριστική και διαστρεβλωμένη.


Σύμβουλοι ψυχικής υγείας – η παγίδευση του διαμελισμού του Είναι μας, απομονώνοντας – όπως κάνει και συμβατική ιατρική για παράδειγμα – τον άνθρωπο από την ολότητά του.

Ειδικός – αυτός που έχει σταματήσει να μαθαίνει, να εξελίσσεται, να αλληλεπηδρά ολιστικά.

Αλλαγή – η φυσική συνέπεια της διεύρυνσης της συνειδητότητάς μας, χωρίς την ανάγκη επιβολής, προσπάθειας και εστίασης στα συμπτώματα.

Προσπάθεια – η συνήθεια να πηγαίνουμε κόντρα στον εαυτό μας, νομίζοντας ότι πλησιάζουμε.

Ο κατάλογος μπορεί να είναι ατελείωτος... Όμως, ακόμα και με αυτές τις διευκρινήσεις, θα πρέπει να σημειώσω ότι η κατανόηση συνεχίζει να είναι μισή γιατί αφορά όλους και γενικά. Με κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο, που γνωρίζω τον κώδικα κατανόησής του, τα λόγια μου/οι διευκρινήσεις, θα άλλαζαν ή καλύτερα θα προσαρμόζονταν, με σκοπό να γίνω κατανοητή, στο ίδιο επίπεδο επικοινωνίας με τον συνομιλητή μου.

Αυτό που δεν κατανοούμε είναι ότι ο καθένας μας έχει μέσα του, καταχωρημένες στο υποσυνείδητό του, της ερμηνείες για όλες τις σημαντικές για αυτόν λέξεις/έννοιες, τις οποίες στο μεγαλύτερο μέρος τους, αγνοεί και νομίζει ότι είναι διαφορετικές από αυτές που είναι πραγματικά. Είναι ο υποκειμενικός τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας, εν αγνοία μας.

Ναι, έχουν σημασία οι λέξεις που χρησιμοποιούμε. Έχει σημασία να αρχίσετε να αντιλαμβάνεστε, κάτω από αυτά που διαβάζετε για να εντοπίζετε σιγά σιγά το πραγματικό νόημα που κρύβεται (για σας) από τις άμεσες αισθήσεις σας. Όμως η προσωπική δουλειά που χρειάζεται να κάνει ο καθένας, καλλιεργώντας το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου του, διευρύνοντας το φάσμα της συνείδησής του, δεν μπορεί να αντικατασταθεί από οποιαδήποτε μελέτη ή ομαδικές συγκεντρώσεις.

Πότε θα σταματήσεις να τρέχεις;

Δεν το βλέπεις ότι είσαι εθισμένος στο δράμα και στη φυγή; Δεν το καταλαβαίνεις ότι η αλαζονεία της άγνοιάς σου σε πείθει ότι επιλέγεις ενώ αγνοείς αν θα υπάρχεις την επόμενη στιγμή;

Ακολουθείς παρορμητικά τις χαοτικές επαναλήψεις της ψυχής σου που σε τραβάει να ξανανιώθεις και να ξαναβιώνεις τα δράματα που πιστεύει πως είναι το πεπρωμένο και η πορεία σου.

Πότε θα σταματήσεις να τρέχεις για να μπορείς να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι την αλήθεια που θέλεις να αποφεύγεις; Θέλεις να ελέγχεις, να ξέρεις και να επιλέγεις, και συνέχεια κυνηγάς αυτό που ποτέ δεν θα έχεις.

Φοβάσαι να συνδεθείς με το Πνεύμα που σε ορίζει γιατί πιστεύεις πως τότε θα χαθείς. Όλα όσα φοβάσαι βρίσκονται εκεί μόνο για να σε καθοδηγήσουν πίσω στην πηγή, στην ουσία σου και στην πνοή που σου δίνει ζωή.

Φοβάσαι να εμπιστευθείς γιατί έμαθες ότι πρέπει να ελέγχεις. Όλα τα αντίθετα βρίσκονται μέσα σου χαοτικά, ενώ ο χρόνος γίνεται μαρτυρικά βαρύς και αχανές.

Τα πάντα είναι δώρα μα δεν μπορείς να το αντιληφθείς. Η θεωρία της πίστης σου εμποδίζει να το δεις. Γιατί χρειάζεται ν’ απαλλαγείς από όλα, να παραμείνεις γυμνός, τρωτός και αγνός, στην παρουσία του Δημιουργού σου.

Κάθε στιγμή που περνά είναι μια αιώνια, κβαντική, εκστατική στιγμή που μπορείς να αντιληφθείς το μεγαλείο της ταυτόχρονης ύπαρξης και ανυπαρξίας σου μαζί.

Όμως το δράμα, οι εικόνες, η μνήμη και τα συναισθήματά σου σε παρασύρουν όλο και πιο μακριά. Την «βαρύτητα» δεν την κατανοείς ακόμα. Μέχρι να παραιτηθείς. Μέχρι να παραδοθείς συνειδητά, με πλήρη επίγνωση στο μεγαλείο της ουσίας σου πέρα από οποιαδήποτε προηγούμενη συνειδητοποίησή σου.

Δεν θα γαληνέψεις πριν από αυτό. Δεν θα σταματήσεις να ψάχνεις, να πορεύεσαι μόνος πριν από αυτό. Ποτέ ο νους που εμπιστεύεσαι, το σώμα που αντιλαμβάνεσαι, ο κόσμος που δημιουργείς δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που μόνο η παράδοσή σου μπορεί να σου προσφέρει… σε μια μόνο στιγμή!

Ο Ζητιάνος

Ένας ζητιάνος καθόταν στην ίδια γωνιά του ίδιου δρόμου, για περισσότερο από τριάντα χρόνια...Κάποια μέρα, πέρασε από κει ένας ξένος.

- "Έχεις κανένα φραγκάκι να μου δώσεις;" μουρμούρισε ο ζητιάνος, απλώνοντας μηχανικά, το παλιό φθαρμένο καπέλο.

- "Δεν έχω τίποτα να σου δώσω", είπε ο ξένος, "αλλά πες μου, τι είναι αυτό που κάθεσαι πάνω του;"

- "Τίποτα!" αποκρίθηκε ο ζητιάνος... "Ένα παλιό κουτί"... "Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθομαι πάνω του".

- "Κοίταξες ποτέ, μέσα στο κουτί;", ρώτησε ο ξένος.

 - "Όχι!" είπε ο ζητιάνος. "Τι νόημα θα είχε? Δεν έχει τίποτα μέσα..."

- "Για ρίξε μια ματιά", επέμεινε ο ξένος.

Ο ζητιάνος, κατάφερε με δυσκολία ν' ανοίξει το καπάκι...Μην πιστεύοντας στα μάτια του, κατάπληκτος και ενθουσιασμένος, είδε ότι το κουτί ήταν γεμάτο χρυσάφι!!!

"Εγώ είμαι αυτός ο ξένος, που δεν έχει τίποτε να σου δώσει, και σου λέει να κοιτάξεις μέσα.Όχι μέσα σε κάποιο κουτί, όπως στην παραβολή, αλλά κάπου ακόμα πιο κοντά, μέσα σου..."

"Mα εγώ δεν είμαι ζητιάνος", σ' ακούω να λες...

Όσοι δεν έχουν βρει τον αληθινό τους πλούτο, που είναι η λαμπερή χαρά της Ύπαρξης, και η βαθιά ακλόνητη γαλήνη που τη συνοδεύει, είναι ζητιάνοι... ακόμα κι αν έχουν μεγάλο υλικό πλούτο...Ψάχνουν έξω από αυτούς, για να πάρουν ψίχουλα χαράς, ή ικανοποίησης, για να βρουν επιβεβαίωση, ασφάλεια, ή αγάπη, ενώ έχουν μέσα τους ένα πολύτιμο θησαυρό, που όχι μόνο περιλαμβάνει όλα τα πιο πάνω, αλλά είναι απείρως μεγαλύτερος, από οτιδήποτε μπορεί να προσφέρει ο κόσμος.

Φιλοδοξίες: Μετανιώνουμε μόνο για όσα δεν έχουμε κάνει

Γεμίστε φιλοδοξίες

Το μεγάλο μυστικό πίσω από την αληθινή αυτοπεποίθηση

Η αληθινή αυτοπεποίθηση είναι αποτέλεσμα ευτυχίας και ολοκλή­ρωσης τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Ανακαλύψτε τι δίνει νόημα στη ζωή σας και προσπαθήστε να το επιτύχετε.

Αυτό ήταν! Ακούγεται υπερβολικά απλό, αλλά είναι τρομακτικό πόσο εύκολα μπορεί να συνηθίσετε να παρασύρεστε σαν χαμένοι ανάμεσα στα συναισθήματα. Επειδή το βασικό στοιχείο σε όλα σχεδόν τα προ­βλήματα αυτοπεποίθησης είναι ότι δεν νιώθετε ολοκληρωμένοι, εάν προσπαθήσετε για κάτι που επιθυμείτε να πετύχετε, θα σας κάνει αυτο­μάτως να νιώθετε ωραία για τον εαυτό σας. Αντί να κάθεστε και να βλέπετε τη ζωή να περνάει, αρπάξτε την από τον σβέρκο και κάντε αυτό που θέλετε. Τότε θα αισθάνεστε ότι ενεργοποιείστε και εμπνέεστε, αλλά θα νιώθετε επίσης και μεγαλύτερη ευτυχία και ελπίδα. Για να εδραιώ­στε την εμπιστοσύνη στον εαυτό σας, πρέπει να αρχίσετε να σκέφτεστε

Γεμίστε φιλοδοξίες

Συγχαρητήρια! Φτάοατε στο τελικό οτάδιο της μάχης κατά της ανασφά­λειας, κι αυχό είναι ήδη ένα κατόρθωμα. Όμως δεν θα τελειώσουμε εδώ, χωρίς να σας αποκαλύψουμε ένα τελευταίο μυστικό που κρύβεται πίσω από την αληθινή και μόνιμη αυτοπεποίθηση:

Το μεγάλο μυστικό πίσω από την αληθινή αυτοπεποίθηση

Η αληθινή αυτοπεποίθηση είναι αποτέλεσμα ευτυχίας και ολοκλή­ρωσης τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Ανακαλύψτε τι δίνει νόημα στη ζωή σας και προσπαθήστε να το επιτύχετε.

Αυτό ήταν! Ακούγεται υπερβολικά απλό, αλλά είναι τρομακτικό πόσο εύκολα μπορεί να συνηθίσετε να παρασύρεστε σαν χαμένοι ανάμεσα στα συναισθήματα. Επειδή το βασικό στοιχείο σε όλα σχεδόν τα προ­βλήματα αυτοπεποίθησης είναι ότι δεν νιώθετε ολοκληρωμένοι, εάν προσπαθήσετε για κάτι που επιθυμείτε να πετύχετε, θα σας κάνει αυτο­μάτως να νιώθετε ωραία για τον εαυτό σας. Αντί να κάθεστε και να βλέπετε τη ζωή να περνάει, αρπάξτε την από τον σβέρκο και κάντε αυτό που θέλετε. Τότε θα αισθάνεστε ότι ενεργοποιείστε και εμπνέεστε, αλλά θα νιώθετε επίσης και μεγαλύτερη ευτυχία και ελπίδα. Για να εδραιώ­σετε την εμπιστοσύνη στον εαυτό σας, πρέπει να αρχίσετε να σκέφτεστε τι θέλετε να κάνετε στη ζωή σας και με ποιες αξίες επιθυμείτε να ζήσετε. 0 καλύτερος τρόπος για να το επιτύχετε είναι να φτιάξετε μια δική σας λίστα με τις φιλοδοξίες σας.

Η λίστα των φιλοδοξιών είναι απλώς ένας πιο ενδιαφέρων τρόπος για να ονομάσουμε το γνωστό σε όλους πρόγραμμα. Προγραμματίστε αυτό που θέλετε να κάνετε στη ζωή σας και σχεδιάστε το πώς θα το επιτύχετε. Έτσι θα τετραπλασιάσετε τις πιθανότητες να το κάνετε αντί να σκέφτεστε αόριστα «εντάξει, ωραία θα ήταν να το δοκιμάσω κάποτε», θα γίνει πιο ξεκάθαρη η πορεία που θέλετε να χαράξετε, τα πράγματα στα οποία θέλετε να εστιάσετε, αλλά και τι είναι τελικά πιο σημαντικό για εσάς.

Το κυνήγι ενός στόχου θα σας κάνει να νιώσετε υπερήφανοι που αναλαμβάνετε δράση και σίγουροι για τον εαυτό σας επειδή θα είστε σε θέση να αποδείξετε σε εσάς ότι μπορείτε να ολοκληρώσετε κάτι με επι­τυχία και συνεπώς το άγνωστο δεν θα πρέπει να σας τρομοκρατεί. Οι στόχοι σάς προσφέρουν μια αίσθηση σκοπού και ελπίδας και είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να ξεπερνάτε τη ρουτίνα. Επεξεργαστείτε ένα ευρύ­τερο σχέδιο, θέστε εφικτούς στόχους και δουλέψιε γι' αυτούς, ώστε να επαναπροσδιοριστεί και ο τρόπος με τον οποίο ορίζετε τον εαυτό σας. Δεν είστε το άτομο που ήσασταν πριν από λίγο καιρό. Τώρα είστε κάποιος που έχει ξεκάθαρους στόχους. Πολλές έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι μετανιώνουν περισσότερο για όσα δεν έκαναν στη ζωή τους απ’ ό,τι γιι αυτά που έκαναν.

Παράδειγμα: Το τέλμα του Τζο

Ο Τζο είχε κολλήσει για χρόνια σε μια δουλειά που θεωρούσε τελ­ματωμένη. Δεν υπήρχε προοπτική προαγωγής και ενώ είχε προσπα­θήσει να επεκτείνει τον ρόλο του για να περιλαμβάνει περισσότερη πρόκληση οι προϊστάμενοί του κοντράριζαν οποιαδήποτε ιδέα του, επειδή φοβούνταν ότι θα ζητούσε αύξηση ή αλλαγή θέσης, κι αυτά δεν μπορούσαν να του τα προσφέρουν.

Η προσωπική του ζωή ήταν κι αυτή ανύπαρκτη. Πριν από έναν χρόνο είχε περάσει έναν δύσκολο χωρισμό κι από τότε ήταν μόνος. Δεν ήξερε πώς να αρχίσει και πάλι να βγαίνει ραντεβού, ενώ είχε αφήσει κάποιες από τις φιλίες του να χαθούν και δεν του ήταν εύκολο να τις ξαναβάλει στη ζωή του.

Η κάθε μέρα περνούσε αργά και ένιωθε ότι δεν είχε να περιμένει τίποτα. Το μόνο που ήθελε να κάνει πραγματικά ήταν να γράψει ένα μυθιστόρημα, αλλά επειδή δεν είχε την κατάλληλη εκπαίδευση και το μόνο που είχε γράψει εδώ και χρόνια ήταν μια δυο κάρτες αισθανόταν ότι δεν έχει τα προσόντα και θεωρούσε βλακώδες και μόνο που το σκεφτόταν. Δεν είχε μιλήσει ποτέ σε κανέναν για το όνειρό του επειδή πίστευε ότι θα τον κοροΐδευαν. Οι άνθρωποι που έγραφαν βιβλία ήταν διαφορετικοί, δεν ήταν σαν αυτόν. Πώς τολμούσε να σκεφτεί ότι θα γινόταν συγγραφέας;

Εάν αποδεχόταν απλά ότι η επιθυμία του να γράψει είναι βάσιμη και άξια προσοχής, ο Τζο θα ένιωθε πολύ καλύτερα. Προς το παρόν την κρύβει σαν ένοχο μυστικό, σαν να είναι κάτι για το οποίο πρέπει να διεγείρεται με κάτι, όταν όμως κάνετε κάτι αναπάντεχο μπαίνει σε λει­τουργία ολόκληρο το σύστημα -θα νιώθετε ενθουσιασμένοι και γεμάτοι κίνητρα, ο οργανισμός σας θα βρίσκεται σε εγρήγορση και η συμπερι­φορά σας θα αντανακλά αυτή τη νέα ώθηση. Είναι πολύ σημαντικό να αναζητάτε το καινούργιο στη ζωή σας.

Εάν ο Τζο είχε γράψει στο σημειωματάριό του: «Στόχος: να γράψω ένα μυθιστόρημα» και είχε σπάσει αυτό τον στόχο σε βήματα, θα αισθα­νόταν την έξαψη της προσμονής. Τα βήματα θα μπορούσαν να είναι τα ακόλουθα:

Να ψάξω να βρω ένα μάθημα δημιουργικής γραφής.
Να τηλεφωνήσω για πληροφορίες.
Να γραφτώ στο μάθημα.
Να ζητήσω από έναν καθηγητή να με βοηθήσει να αποφασίσω το επόμενο βήμα.

Όταν έχετε ένα πρόγραμμα, το μυαλό σας εστιάζει σε αυτό, κι αντί να βλέπετε τις ιδέες σας σαν ένα όνειρο αρχίζετε να τις κάνετε πραγματικό­τητα. Όλοι έχουν όνειρα - γιατί να γελάσει κάποιος με τα δικά σας; Πρέπει να πιστέψετε ότι είναι δυνατόν να γίνουν. Κανένας δεν έγινε λογοτέχνης, ζωγράφος ή επιχειρηματίας ενώ καθόταν στο σπίτι του και περίμενε να τον παρακαλέσουν να το κάνει. Και μην ξεχνάτε ότι όλοι ξεκίνησαν από κάπου.

Το αριστουργηματικό αποτελεί πάντα την εξαίρεση

Όποιος έχει ξυπνήσει από τα πρώτα όνειρα της νιότης` όποιος έχει αναλογιστεί τη δική του εμπειρία και την εμπειρία των άλλων` όποιος έχει εξετάσει τη ζωή στην ιστορία του παρελθόντος και της εποχής του, και τελικά στα έργα των μεγάλων ποιητών, σίγουρα θα μπορεί να επιβεβαιώσει το αποτέλεσμα, αν η κρίση του δεν έχει παραλύσει από κάποια ανεξίτηλα χαραγμένη προκατάληψη, ότι αυτός ο κόσμος των ανθρώπων είναι το βασίλειο του τυχαίου και της πλάνης.

Αυτά τα δύο τον κυβερνούν ανελέητα στα μεγάλα πράγματα αλλά και στα μικρά. Και μαζί μ’ αυτά η ανοησία και η μοχθηρία κρατάνε κι αυτές το δικό τους φραγγέλιο. Βγαίνει λοιπόν αβίαστα το συμπέρασμα ότι καθετί καλύτερο θέλει πολύ κόπο και προσπάθεια για να επικρατήσει` ό, τι είναι ευγενές και σοφό σπάνια εμφανίζεται, σπάνια αναλαμβάνει δράση ή βρίσκει ευήκοα ώτα, ενώ το παράλογο και το διεστραμμένο στον τομέα της σκέψης , το βαρετό και το κακόγουστο στη σφαίρα της τέχνης, το μοχθηρό και το ψευδεπίγραφο στη σφαίρα της δράσης, επιβάλλουν κατά κανόνα την κυριαρχία τους με μικρές μόνο διακοπές.

Απ’ την άλλη μεριά, το αριστουργηματικό αποτελεί πάντα την εξαίρεση, μια περίπτωση στο ένα εκατομμύριο` οπότε αν έχει εκφραστεί μέσα σ’ ένα αιώνιο έργο, το έργο αυτό στέκει απομονωμένο, αφού πρώτα βγει αλώβητο από τις κακόβουλες επικρίσεις των συγχρόνων. Διατηρείται σαν τον μετεωρίτη που ήρθε στα μέρη μας από έναν κόσμο διαφορετικό απ’ τον δικό μας.

Όσο αφορά όμως τη ζωή του ατόμου, κάθε προσωπική ιστορία είναι μια ιστορία βασάνων, γιατί κατά κανόνα η ζωή είναι μια συνεχής αλυσίδα από μεγάλες ή μικρές αναποδιές, τις οποίες όλοι κρύβουν όσο μπορούν, γιατί γνωρίζουν ότι οι άλλοι σίγουρα θα νιώσουν ικανοποίηση στο θέαμα κάποιων δεινών απ’ τα οποία εκείνοι τώρα είναι, προσωρινά τουλάχιστον, απαλλαγμένοι` πολύ σπάνια θα νιώσουν συμπόνια ή αλληλεγγύη. Προς το τέλος της ζωής του, ίσως να μην υπάρξει ποτέ άνθρωπος, μυαλωμένος και ειλικρινής, που θα επιθυμούσε να τα ξαναπεράσει όλα αυτά. Απεναντίας, αντ’ αυτού θα επέλεγε σίγουρα την απόλυτη ανυπαρξία.

ΑΡΘΟΥΡ ΣΟΠΕΝΧΑΟΥΕΡ, Η ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙΣ

Το υπαρξιακό μοντέλο

Αποτέλεσμα εικόνας για Το υπαρξιακό μοντέλοΟ σύγχρονος ψυχολόγος Ίρβιν Γιάλομ το 1981 προσδιόρισε τέσσερεις απόλυτες υπαρξιακές ανησυχίες, που έχουν μεγάλη σημασία στην ψυχοθεραπεία:

Το θάνατο, την ελευθερία, την απομόνωση και την έλλειψη νοήματος στη ζωή. Κάθε μία από αυτές τις ανησυχίες προκαλεί εσωτερικές συγκρούσεις στο υπαρξιακό πλαίσιο αναφοράς, όπως το αντιλαμβάνεται ο Γιάλομ.

Ο θάνατος: Είναι η πιο οφθαλμοφανής απόλυτη ανησυχία. Είναι προφανές σε όλους ότι ο θάνατος θα έρθει και ότι δεν υπάρχει διαφυγή. Είναι μια φοβερή αλήθεια στην οποία τα άτομα αποκρίνονται με τρόμο και συχνά αναπτύσσουν άμυνες, που επηρεάζουν σημαντικά το χαρακτήρα τους.

Το παιδί από μικρή ηλικία είναι απασχολημένο με το θάνατο και η εξάλειψη του τρόμου του θανάτου είναι ένα σημαντικό αναπτυξιακό στάδιο στη ζωή του. Συχνά ψυχοπαθολογικά συμπτώματα οφείλονται σε αδυναμία υπέρβασης του φόβου του θανάτου.

Ελευθερία: Φυσιολογικά δεν θα θεωρούσαμε την ελευθερία ως πηγή ανησυχίας. Μάλλον το αντίθετο. Η ελευθερία θεωρείται γενικά μια θετική έννοια. Η ιστορία του δυτικού πολιτισμού σημαδεύτηκε από λαχτάρα και αγώνα για ελευθερία, ωστόσο στο υπαρξιακό πλαίσιο η έννοια της ελευθερίας τρομάζει. Η ελευθερία αναφέρεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος και συγγραφέας του δικού του κόσμου, του δικού του σχεδιασμού ζωής, των δικών του επιλογών και δράσεων. Αν είναι αλήθεια ότι δημιουργούμε τον Εαυτό μας και το δικό μας κόσμο, αυτό σημαίνει ότι δεν πατάμε σε στέρεο έδαφος και κάτω μας υπάρχει μια άβυσσος, το τίποτα.

Σε αντίθεση με την καθημερινή μας εμπειρία, είμαστε περαστικοί από τη ζωή, ερχόμαστε και φεύγουμε από ένα σύμπαν που δεν είναι συνεκτικό, ούτε δομημένο με ένα μεγάλο σχέδιο. Η άσκηση της ελευθερίας ανοίγει το δρόμο για την ανάδειξη της ευθύνης, που αποτελεί σημαντική πηγή άγχους για τους ανθρώπους. Τ’ άτομα διαφέρουν σημαντικά ως προς το βαθμό ευθύνης που μπορούν να αναλάβουν στη ζωή τους. Μερικοί ρίχνουν την ευθύνη για ότι τους συμβαίνει στους άλλους, στις συνθήκες της ζωής, στα αφεντικά και στις συζύγους τους. Άλλοι την αρνούνται τελείως θεωρώντας τους Εαυτούς τους «αθώα θύματα» που πάσχουν από εξωτερικά γεγονότα, αδιαφορώντας ενδεχομένως αν οι ίδιοι έχουν βάλει σε κίνηση τα γεγονότα αυτά.

Ορισμένοι δεν διστάζουν να αρνηθούν τελείως την ύπαρξη της ευθύνης τους, βγάζοντας την τελείως «απ’ το μυαλό τους», σα να μην είναι υπόλογοι της συμπεριφοράς τους. Μια άλλη πτυχή της ελευθερίας είναι η θέληση. Η θέληση περνά από την επιθυμία, στην απόφαση και τελικά στη δράση.
 Πολλά άτομα έχουν τεράστιες δυσκολίες να εκφράσουν επιθυμίες. Άλλα μπορεί να είναι εξαιρετικά σαφή για το τι θέλουν, αλλά δεν είναι σε θέση να αποφασίσουν ή να επιλέξουν και πολύ περισσότερο να δράσουν.

Συχνά βιώνουν τη λήψη αποφάσεων ως πανικό. Μπορεί να επιχειρήσουν να μεταβιβάσουν το δικαίωμα της απόφασης σε κάποιον άλλον ή να ενεργήσουν κατά τέτοιο τρόπο, ώστε η απόφαση να παίρνεται γι αυτούς από τις περιστάσεις. Το πέρασμα από την ελευθερία, στην επιθυμία, στην απόφαση, στη δράση, είναι για πολλούς ανθρώπους μια επώδυνη διαδικασία, που προτιμούν να αποφεύγουν.

Η απομόνωση: Μια Τρίτη απόλυτη ανησυχία είναι η απομόνωση. Είναι σημαντικό να γίνει διάκριση της υπαρξιακής από τους άλλους τύπους απομόνωσης. Η διαπροσωπική απομόνωση αναφέρεται στο χάσμα που υπάρχει μεταξύ του «Εαυτού» και των άλλων ανθρώπων, λόγω έλλειψης κοινωνικών δεξιοτήτων και ψυχοπαθολογίας στο θέμα της οικειότητας.

Η υπαρξιακή απομόνωση είναι ένας όρος, που καθιερώθηκε για πρώτη φορά από τον Φρόιντ και αναφέρεται στο γεγονός ότι είμαστε απομονωμένοι από κομμάτια του Εαυτού μας. Θύλακες του Εαυτού μας, εμπειρίες, συναισθήματα και επιθυμίες, διασπώνται από τη συνείδηση και αγνοούμε ότι υπάρχουν.

Ωστόσο λειτουργούν υπόγεια και ταράζουν τη ζωή μας χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Ο στόχος της ψυχοθεραπείας σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να βοηθήσει τα άτομα αυτά να ανακτήσουν και να επανενώσουν τα αποσχισμένα τμήματα του Εαυτού τους.

Πολλοί προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την απομόνωση μέσω της διάχυσης. Αποφεύγουν την προσωπική τους ανάπτυξη και την αίσθηση απομόνωσης που τη συνοδεύει, προτιμώντας να μαλακώσουν τα όρια του Εγώ τους, να ελαχιστοποιήσουν τις επιθυμίες τους και να ζήσουν μέσα από τη ζωή ενός άλλου ατόμου. Άλλοι μπορεί να διαχυθούν σε μια ομάδα, μια αιτία, μια χώρα, ένα έργο.

Με το να είναι κανείς όπως οι άλλοι, να ταιριάζει στο ντύσιμο, στην ομιλία και στα έθιμα, να μην έχει δικές του σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες, σώζεται από την απομόνωση του μοναχικού του Εαυτού. Μια άλλη συνηθισμένη απάντηση στην απομόνωση είναι η ψυχαναγκαστική σεξουαλικότητα. Τα σεξουαλικά καταναγκαστικά άτομα δεν σχετίζονται με όλη την Ύπαρξη των άλλων, αλλά μόνο με το τμήμα της που ικανοποιεί τις ατομικές τους ανάγκες. Ειδικότερα, ενδιαφέρονται μόνο για τα τμήματα εκείνα που διευκολύνουν την αποπλάνηση και τη σεξουαλική πράξη.

Η έλλειψη νοήματος: Η τέταρτη τελική ανησυχία είναι η έλλειψη νοήματος. Εάν κάθε άτομο είναι μόνο, ζει στον κόσμο του, μέσα σ’ ένα αδιάφορο σύμπαν και τελικά πεθαίνει μόνο του, τότε τι νόημα μπορεί να ‘χει η ζωή; Γιατί ζούμε; Αν δεν υπάρχει σχεδιασμένη προαποφασισμένη ζωή, τότε ο καθένας πρέπει να οικοδομήσει το δικό του νόημα στη ζωή. Το ερώτημα όμως είναι, «μπορεί ο καθένας να δημιουργήσει ένα αυτόνομο νόημα για να αντέξει τη ζωή του»;

Ο άνθρωπος φαίνεται να απαιτεί νόημα. Η νευροψυχολογική μας οργάνωση είναι τέτοια, που τυποποιεί τα τυχαία ερεθίσματα. Τα οργανώνει αυτόματα σε σχήμα και ουσία. Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με έναν ελλιπή κύκλο, τον φανταζόμαστε αυτόματα πλήρη. Όταν μια οποιαδήποτε κατάσταση δεν σχηματοποιείται, βιώνουμε δυσφορία. Με τον ίδιο τρόπο που οργανώνουμε τυχαία ερεθίσματα, αντιμετωπίζουμε και τις υπαρξιακές καταστάσεις. Σε ένα άτακτο κόσμο νοιώθουμε ασταθείς και ψάχνουμε σχέδιο. Η τέταρτη εσωτερική σύγκρουση πηγάζει από αυτό το δίλημμα: Πως ένα Ον που απαιτεί νόημα, μπορεί να βρει νόημα σε ένα σύμπαν που δεν έχει κανένα νόημα;

Ψάχνοντας για τις κρυμμένες διαστάσεις μετρώντας την βαρύτητα στο μικροσκοπικό επίπεδο

Οι επιστήμονες γνωρίζουν πώς η βαρύτητα λειτουργεί σε μεγάλες αποστάσεις – για παράδειγμα σαν αλληλεπίδραση μεταξύ πλανητών και άστρων – όμως δουλεύει με τον ίδιο τρόπο στην ατομική κλίμακα;

Μία δέσμη φωτός λέιζερ (κόκκινο) θα πρέπει να είναι σε θέση να αιωρείται μια υάλινη χάντρα διαμέτρου, περίπου, 300 νανόμετρα, οπότε το αιωρούμενο σφαιρίδιο θα είναι εξαιρετικά ευαίσθητα στις επιδράσεις της βαρύτητας. Κινώντας ένα μεγάλο βαρύ αντικείμενο (χρυσό) σε απόσταση λίγων νανομέτρων από το σφαιρίδιο θα μπορούσε να επιτρέψει στην ερευνητική ομάδα να δοκιμάσει την επίδραση της βαρύτητας σε πολύ μικρές αποστάσεις.

Ήδη ορισμένα εργαστηριακά πειράματα προσπαθούν να διερευνήσουν αυτό το ζήτημα. Ενώ ορισμένοι θεωρητικοί λένε ότι η απομάκρυνση από τη συμβατική συμπεριφορά της βαρύτητας θα μπορούσε να υποδεικνύει ακόμα και την ύπαρξη επιπλέον διαστάσεων.

Η θεωρία του Ισαάκ Νεύτωνα για τη βαρύτητα είναι μία από τις πιο σπουδαίες στην ιστορία της επιστήμης. Αυτή με σωστό τρόπο έδειξε ότι η κίνηση της Σελήνης γύρω από τη Γη, η τροχιά της Γης γύρω από τον ήλιο, και το γεγονός ότι όλοι μας παραμένουν με ασφάλεια πάνω στην επιφάνεια της Γης ήταν εκδήλωση μιας ενιαίας δύναμης: της παγκόσμιας βαρύτητας.

Ένα από τα κρίσιμα τμήματα της θεωρίας του Νεύτωνα είναι μια εξίσωση που ορίζει ότι η δύναμη της βαρύτητας μεταξύ δύο σωμάτων ελαττώνεται όσο η απόσταση μεταξύ τους αυξάνει. Ονομάζεται νόμος του αντιστρόφου τετραγώνου, έχει δοκιμαστεί με τα χρόνια τόσο με την παρατήρηση της πραγματικής κίνησης των πλανητών και των αστεριών, αλλά και με πειράματα που πραγματοποιούνται σε εργαστήρια που εξετάζουν την βαρύτητα σε επίπεδο λίγων εκατοστών.

Μια νέα συσκευή ανίχνευσης της βαρύτητας, που έχει προτείνεται από το Εθνικό Ινστιτούτο Προτύπων και Τεχνολογίας στο Boulder του Κολοράντο, ελπίζει να διερευνήσει την βαρύτητα σε επίπεδο 100-1,000 νανομέτρων – μεγαλύτερη από τα άτομα, αλλά πολλές χιλιάδες φορές μικρότερη από οποιοδήποτε προηγούμενο πετυχημένο πείραμα. Οι ερευνητές ελπίζουν για τη μέτρηση της βαρύτητας σε ακόμα πιο μικρές αποστάσεις.

Η συσκευή τους αποτελείται από μια μικροσκοπική χάντρα που αιωρείται στο κενό από ακτίνες λέιζερ. Μια ράβδος χρυσού κινείται πίσω από την χάντρα, διαταράσσοντας έτσι τη θέση της στην ακτίνες λέιζερ. Η χάντρα ταλαντεύεται συνέχεια μπροστά και πίσω, και αυτή η κίνηση σαν το εκκρεμές προσφέρει έναν τρόπο για να μετρήσουν με ακρίβεια τη δύναμη της βαρύτητας μεταξύ της ράβδου και του σφαιριδίου.

Όπως ξέρουμε μία από τις δυσκολίες μέτρησης της βαρύτητας είναι ότι είναι πολύ αδύναμη. Φυσικά, η βαρύτητα σε μεγάλες αποστάσεις είναι αρκετά ισχυρή για να διατηρήσει τη Γη σε κίνηση γύρω από τον ήλιο, αλλά αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή ο ήλιος και η Γη είναι πολύ μεγάλα σώματα. Σε σύγκριση με τις άλλες φυσικές δυνάμεις, όπως είναι η ηλεκτρομαγνητική δύναμη στην οποία οφείλεται η δημιουργία των ατόμων ή την ισχυρή πυρηνική δύναμη με την οποία φτιάχνονται οι πυρήνες, η βαρύτητα είναι εξαιρετικά αδύναμη. Τα εργαστηριακά πειράματα της βαρύτητας πρέπει να θωρακιστούν απέναντι σε παρεμβαλλόμενες επιδράσεις όπως από αδέσποτα ηλεκτρικά πεδία που μπορούν να βρίσκονται σε ένα συνηθισμένο εργαστήριο. Ξέρουμε ότι ηλεκτρικά πεδία, με τη μορφή των ραδιοκυμάτων, βρίσκονται σε οποιαδήποτε συσκευή που βρίσκεται κοντά μας, καθώς και κεραίες μικροκυμάτων ή ραδιοφώνου.

Ένας από τους ερευνητές του NIST, ο Andrew Geraci, δήλωσε ότι η συσκευή που προτίθεται να χρησιμοποιήσει θα είναι προσεκτικά προετοιμασμένη να για μην έχει κανένα ηλεκτρικό φορτίο, γεγονός που βοηθάει στην προστασία της από ηλεκτρικές παρεμβολές. Χρησιμοποιώντας το φως για να αιωρούνται οι σφαίρες εξαλείφεται η τριβή, ενώ μονώνονται από το περιβάλλον τους και έτσι οι μετρήσεις της βαρύτητας είναι πιο ακριβείς.

Μία από τις έρευνες που έχει στο μυαλό του είναι να βρεθεί αν η βαρύτητα μειώνεται ανάλογα με την απόσταση, ακόμη πιο γρήγορα από ότι μας λέει ο Νεύτωνας. Μερικοί θεωρητικοί πιστεύουν ότι ένας λόγος που η βαρύτητα είναι τόσο αδύναμη είναι ότι διαρρέει στις πρόσθετες χωρικές διαστάσεις, που είναι δύσκολο να μετρηθεί με ανιχνευτές, ούτε φυσικά με τις δικές μας αισθήσεις.

Έτσι, μια μελέτη της βαρύτητας με ένα επιτραπέζιο πείραμα θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε να εξευρεθούν τέτοιες υποθετικές επιπλέον διαστάσεις. Θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει τους επιστήμονες να ανακαλύψουν δυνάμεις που ποτέ πριν δεν είχαν σκεφτεί οι θεωρητικοί. Με τον τρόπο αυτό, τα πειράματα αυτά μπορεί να είναι συμπληρωματικά προς τα είδη των γιγαντιαίων πειραμάτων που έγιναν σε επιταχυντές σωματιδίων, για το εάν υπάρχουν οι επιπλέον διαστάσεις ή νέες δυνάμεις.

Δημιουργήθηκαν τα πρώτα μόρια υπερρευστού χωρίς τριβές


Ψύξτε αρκετά κάποια άτομα και θα σκαρφαλώνουν στους τοίχους ή θα μένουν ακίνητα ενώ το δοχείο στο οποίο βρίσκονται θα περιστρέφεται, χάρη σε ένα κβαντικό φαινόμενο που ονομάζεται υπερρευστότητα. Τώρα και τα μόρια πήραν μέρος σε αυτό το παιχνίδι.

Η υπερρευστότητα είναι μια παράξενη συνέπεια της κβαντικής μηχανικής. Έτσι, ψύξτε άτομα ηλίου κοντά στο απόλυτο μηδέν και θα αρχίσουν να συμπεριφέρονται ως ένα ενιαίο κβαντικό αντικείμενο και όχι σαν μια ομάδα από μεμονωμένα άτομα. Σε αυτήν την θερμοκρασία, η τριβή που συνήθως υφίσταται μεταξύ των ατόμων, καθώς και μεταξύ ατόμων και των άλλων αντικειμένων, εξαφανίζεται, δημιουργώντας αυτό που είναι γνωστό ως υπερρευστό.

Για να δούνε αν τα μόρια θα μπορούσαν να γίνουν υπερρευστά, ο Robert McKellar του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας του Καναδά και οι συνεργάτες του στράφηκαν προς το μόριο του υδρογόνου, το οποίο υπάρχει ως ζεύγη ατόμων. Η ομάδα αυτή δημιούργησε ένα συμπιεσμένο μίγμα αερίων διοξειδίου του άνθρακα και υδρογόνου και το πυροδότησε μέσα από ένα ακροφύσιο με υπερηχητικές ταχύτητες. Μόλις ελευθερώθηκαν, τα μόρια διασκορπίστηκαν, ψύχθηκαν και τακτοποιήθηκαν έτσι ώστε κάθε μόριο του CO2 να καθίσει στο κέντρο ενός συμπλέγματος έως 20 υδρογόνων.

Για να ελέγξουν εν συνεχεία την υπερρευστότητα, η ομάδα έστειλε παλμούς υπέρυθρου λέιζερ στα συμπλέγματα αυτά, σε μήκη κύματος έτσι που το CO2, αλλά δεν το υδρογόνο, μπορεί να απορροφήσει. Αυτό που μόνο το μόριο του CO2 να δονούνται. Υπό κανονικές συνθήκες η κίνηση αυτή των μορίων του CO2 θα επιβραδυνθεί λόγω τριβής μεταξύ αυτών και των γύρω υδρογόνων. Όμως τελικά οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι για τα συμπλέγματα των 12 μορίων υδρογόνου, το υδρογόνο μόλις εμπόδισε την κίνηση του CO2.

Κατέληξαν λοιπόν στο συμπέρασμα ότι αυτά τα συμπλέγματα υδρογόνου είναι κατά 85 τοις εκατό υπερρευστό, όπως περιγράφουν στο Physical Review Letters.

Δεδομένου ότι το υδρογόνο είναι το δεύτερο μόνο στοιχείο που είναι γνωστό ότι σχηματίζει υπερρευστό, ο McKellar λέει ότι το πείραμα θα μπορούσε να είναι χρήσιμο για τον διαχωρισμό των γενικών ιδιοτήτων των υπερρευστών.

Τα υπέρρευστα μόρια μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθούν και ως «νανο-ψυγεία», τα οποία περιβάλλουν και ψύχουν μεμονωμένα μόρια πρωτεϊνών. Όμως, σε αντίθεση με τα υπέρρευστα άτομα ηλίου που χρησιμοποιούνται ήδη για αυτό τον σκοπό, τα μόρια μπορούν να λυγίσουν και να τεντώσουν, γεγονός που θα μπορούσε να παρουσιάσει νέους τρόπους για να χειριστούμε την ψύξη των πρωτεϊνών.

Οι ιδιότητες των υπερρευστών είναι τόσο ασυνήθιστες όσο και των υπεραγωγών. Όταν για παράδειγμα το αέριο ήλιο ψύχεται κοντά στο απόλυτο μηδέν (-273 C), αυτό θα ρέει χωρίς καμιά τριβή ή ιξώδες.

Μπορεί να ρέει ακόμα και ανηφορικά μη λογαριάζοντας τη βαρύτητα και, εάν τοποθετηθεί σε ένα δοχείο, θα ανέβει στα πλευρικά τοιχώματα του δοχείου και μπορεί να διαφύγει από αυτό.

Τα δε υπερρευστά χρησιμοποιούνται για να μελετηθούν οι βασικές αρχές της ύλης.

Η υπερρευστότητα στο ήλιο-4 ανακαλύφθηκε στη δεκαετία του ’30. Εντούτοις, όλοι έμειναν έκπληκτοι όταν παρατηρήθηκε η υπερρευστότητα και σε πειράματα στο ήλιο-3, στις αρχές της δεκαετίας του ’70 – ένα αποτέλεσμα για το οποίο κέρδισαν το βραβείο Νόμπελ το 1996 οι David Lee, Douglas Osheroff και Robert Richardson.

Λίγο αργότερα ο Βρετανός Anthony Leggett (Νόμπελ Φυσικής 2003) παρείχε μια εξήγηση γι αυτό δείχνοντας ότι τα άτομα του ηλίου-3 σχηματίζουν ζεύγη με τον ίδιο τρόπο που τα ηλεκτρόνια σχηματίζουν ζεύγη Cooper στη θεωρία της υπεραγωγιμότητας BCS.

Βάσει των συμπερασμάτων του κάποιες μελέτες έχουν εξετάσει πώς αυτή η διάταξη των ατόμων περνά στο χάος, γεγονός που θα μπορούσε να δώσει μια καλύτερη άποψη για την διαταραχή, ένα από τα πιο κοινά και σύνθετα προβλήματα στη φύση.

Οι αστρονόμοι, παραδείγματος χάριν, έχουν επίσης ενδιαφερθεί για τα υπερρευστά επειδή οι ιδιότητες τους μπορούν να βοηθήσουν ώστε να εξηγηθεί η συμπεριφορά των άστρων νετρονίων, τα εξαιρετικά συμπαγή αστρικά σώματα, που είναι ό,τι απομένει όταν εκρήγνυνται τα τεράστια αστέρια.

Ανακαλύφθηκαν δύο νεογέννητοι εξωπλανήτες

Δύο διεθνείς ομάδες αστρονόμων ανακάλυψαν δύο νεογέννητους εξωπλανήτες, τους μικρότερους σε ηλικία από όσους έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα. Ο ένας είναι ηλικίας το πολύ 2 εκατομμυρίων ετών – ο V830 Tau – και ο άλλος K2-33b λίγων εκατομμυρίων ετών. Καλλιτεχνική άποψη δείχνει τον εξωπλανήτη K2-33b να διασταυρώνεται με τον δίσκο του μητρικού του άστρου

Η μια ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε έναν γιγάντιο εξωπλανήτη, ο οποίος εκτιμάται ότι είναι το πολύ δύο εκατομμυρίων ετών, δηλαδή ένα «βρέφος» από αστρονομική άποψη, σε σχέση με τη Γη που έχει ηλικία 4,5 δισεκατομμυρίων ετών. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ζαν-Φρανσουά Ντονατί του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών (CNRS) της Γαλλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», χρησιμοποίησαν το Καναδο-Γαλλικό Τηλεσκόπιο της Χαβάης και το Τηλεσκόπιο Μπερνάρ Λιό στα Γαλλικά Πυρηναία.

Το σύστημα K2-33 και ο πλανήτης του K2-33b, συγκρινόμενο με το δικό μας ηλιακό σύστημαa larger version.

Ο εξωπλανήτης θεωρείται ένας «καυτός Δίας», επειδή έχει μέγεθος ανάλογο του Δία και κινείται υπεβολικά κοντά (στο ένα εικοστό της απόστασης Γης- Ήλιου) στο νεαρό μητρικό άστρο του, το V830 Tau, με συνέπεια να έχει πολύ υψηλή θερμοκρασία. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 430 ετών φωτός από τη Γη, στην κατεύθυνση του αστερισμού του Ταύρου.

Μια δεύτερη ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε έναν επίσης πολύ νεαρό εξωπλανήτη ηλικίας πέντε έως 11 εκατομμυρίων ετών, ο οποίος είναι πλήρως σχηματισμένος. Ο πλανήτης K2-33b είναι περίπου 50% μεγαλύτερος από τον Ποσειδώνα ή σχεδόν εξαπλάσιος της Γης.

Κινείται γύρω από ένα νεαρό άστρο σε απόσταση 500 ετών φωτός από τη Γη, στην κατεύθυνση του αστερισμού του Σκορπιού. Η περιφορά του (το έτος του) διαρκεί μόνο 5,5 μέρες λόγω της πολύ κοντινής απόστασης από το μητρικό άστρο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Τρέβορ Ντέιβιντ του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνια (Caltech), που έκαναν δύο σχετικές δημοσιεύσεις, στο περιοδικό «Nature» και στο «Astronomical Journal», πραγματοποίησαν την ανακάλυψή τους με τα διαστημικά τηλεσκόπια «Κέπλερ» και «Σπίτσερ» και το επίγειο τηλεσκόπιο Κεκ της Χαβάης.

Οι επιστήμονες τόνισαν ότι είναι πολύ σπάνια η ανακάλυψη τόσο νεαρών εξωπλανητών, πράγμα που θα βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς σχηματίζονται τα νέα συστήματα πλανητών γύρω από ένα άστρο. Μέχρι σήμερα έχει επιβεβαιωθεί η ανακάλυψη περίπου 2.000 εξωπλανητών, σχεδόν όλων μέσης ηλικίας, άνω του ενός δισεκατομμυρίων ετών ο καθένας. Γύρω από τα νεογέννητα άστρα σχηματίζονται οι λεγόμενοι πρωτοπλανητικοί δίσκοι πυκνών νεφών αερίων και σκόνης, που αποτελούν τα «μαιευτήρια» των νέων πλανητών.

Φωτοβολταϊκά τόσο λεπτά ώστε να τυλίγονται γύρω από στυλό

ultrathinsol_b2Επιστήμονες στη Νότια Κορέα κατασκεύασαν το πιο λεπτό, μέχρι σήμερα, φωτοβολταϊκό στον κόσμο, το οποίο είναι δυνατό να τυλιχθεί γύρω από ένα στιλό.. Το εύκαμπτο φωτοβολταϊκό φιλμ μπορεί να ενσωματωθεί σε σκελετούς γυαλιών και υφάσματα και έτσι να τροφοδοτήσει με ηλεκτρικό ρεύμα διάφορες φορητές ή φορετές ηλεκτρονικές συσκευές, όπως «έξυπνα» περικάρπια, «έξυπνα» γυαλιά ή «έξυπνα» ρούχα.

Το φιλμ με τις πολύ λεπτές φωτοβολταϊκές κυψέλες, οι οποίες μετατρέπουν την ηλιακή ενέργεια σε ηλεκτρική, είναι κατασκευασμένες από τον ημιαγωγό αρσενίδιο του γαλλίου

Το νοτιοκορεατικό φωτοβολταϊκό έχει πάχος μόνο ενός μικρομέτρου (εκατομμυριοστού του μέτρου), πολύ λεπτότερο από μια ανθρώπινη τρίχα. Τα λεπτότερα έως τώρα φωτοβολταϊκά ήσαν δύο φορές πιο παχιά, ενώ τα συνήθη φωτοβολταϊκά είναι εκατοντάδες φορές παχύτερα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον μηχανικό Τζόνγκχο Λι του Ινστιτούτου Επιστήμης και Τεχνολογίας Gwangju, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό εφαρμοσμένης φυσικής «Applied Physics Letters».

Το φιλμ με τις πολύ λεπτές φωτοβολταϊκές κυψέλες, οι οποίες μετατρέπουν την ηλιακή ενέργεια σε ηλεκτρική, είναι κατασκευασμένες από τον ημιαγωγό αρσενίδιο του γαλλίου. Οι κυψέλες είναι αποτυπωμένες πάνω σε ένα εύκαμπτο υπόστρωμα χωρίς τη χρήση συγκολλητικής ουσίας.

Η ενεργειακή αποδοτικότητα του νέου φωτοβολταϊκού είναι ανάλογη εκείνης ενός πολύ παχύτερου φωτοβολταϊκού. Το φωτοβολταϊκό φιλμ μπορεί να τυλιχθεί σε ρολό γύρω από ένα αντικείμενο πάχους μόλις 1,2 χιλιοστών.