Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

ΠΡΟΚΛΟΣ - ΠΟΤΕ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΤΟ ΟΡΓΑΝΙΚΟ ΣΩΜΑ;

Ο Πλάτων στον «Τίμαιο, 43.a» αναφερόμενος στην κάθοδο της ψυχής στο από τους εγκόσμιους ή νέους θεούς δημιουργούμενο «ὀστρεῶδες» [οστρακοειδές] ορατό & οργανικό σώμα, ή αλλιώς «τὸν ἐκ πυρὸς καὶ ὕδατος καὶ ἀέρος καὶ γῆς ὄχλον ἄλογον»  δεύτερο όχημα, μας λέγει πως : «Αλλά συντήκοντας τα με πυκνά καρφιά, αόρατα λόγω του μικρού μεγέθους τους, και κατασκευάζοντας από όλα τα στοιχεία ένα ατομικό σώμα, δέσμευσαν τις περιστροφές τις αθάνατης ψυχής περιόδους [περιστροφές] μέσα στο σώμα που εισρέει και διαρρέει. – Αλλὰ διὰ σμικρότητα ἀοράτοις, πυκνοῖς γόμφοις συντήκοντες, ἓν ἐξ ἁπάντων ἀπεργαζόμενοι σῶμα ἕκαστον, τὰς τῆς ἀθανάτου ψυχῆς περιόδους ἐνέδουν εἰς ἐπίρρυτον σῶμα καὶ ἀπόρρυτον».

Αφού, λοιπόν, ο Πλάτων ξεκίνησε από τα ατελέστερα και ενυλότερα και αφού δημιούργησε τα ομοιομερή και από αυτά το οργανικό σώμα, μεταδίδει σε αυτό την ψυχή. Γιατί οι νέοι θεοί, δανειζόμενοι μέρη από τα σύνολα, έπαιρναν τα απλά στοιχεία και δημιουργούσαν τα οχήματα των άλογων ψυχών, τα οποία έλεγε προηγουμένως ότι είναι «ο θορυβώδης και άλογος φόρτος που αποτελείται από πυρ, γη, αέρα και ύδωρ». Αυτά συγκολλώντας γεννούν τα ομοιομερή, των οποίων η σύνθεση αποτελείται από τα τέσσερα στοιχεία. Και «συντήκοντας με πυκνούς γόμφους» [καρφιά] τα γεννήματα δημιουργούν το οργανικό σώμα. Γιατί αυτό είναι που χρειάζεται, όλα τα μικρά και αόρατα καρφιά λόγω της σύστασής του από ανόμοια πράγματα, και μάλιστα καρφιά πολλά και πυκνά λόγω της ευδιαλυτότητας της σύνθεσής του. Ως πυκνά και αόρατα καρφιά, λοιπόν, λέμε τις εισαγωγές των μικρών και αόρατων στοιχείων στα μεγαλύτερα, καθώς και ότι η σύντηξη είναι οικεία με τα έργα του Ηφαίστου, αφού το πυρ, μέσω της αραιώσεως κατά τη σύνταξη, προκαλεί την ολοκληρωτική διείσδυση του ενός μέσα στο άλλο, όπως γίνεται στην περίπτωση των μετάλλων που συγχωνεύονται, όταν με την τήξη τα σμικρομερή διεισδύουν στα μεγαλομερέστερα και έτσι πραγματοποιείται η σύγκραση. Η συνέχεια, λοιπόν, των νοημάτων είναι ότι οι νέοι θεοί «συγκολλούσαν τα μέρη που έπαιρναν, κατασκευάζοντας το σώμα όχι με αδιάλυτους δεσμούς, αλλά συντήκοντας τα μέρη αυτά με πυκνά καρφιά μικρά και αόρατα». Γιατί χρειάζεται τήξη και συγκόλληση για τη γέννηση των ομοιομερών, εκ των οποίων τη συγκόλληση παρέχει η υγρότητα και τήξη η θερμότητα. Γιατί καθετί τήκεται από το πυρ και συγκολλάται από το ύδωρ.
 
Μετά, λοιπόν, την ένωση από τα πολλά και ανόμοια προστίθεται η ψυχή, πρώτα οπωσδήποτε η θνητή (γιατί μέσω αυτής, δηλαδή μέσω της φυτικής, της αισθητικής και της ορεκτικής ζωής, το σώμα καθίσταται “ἐπίρρυτον” [διαρρέει]) και δεύτερη η αθάνατη (γιατί αυτή δεν «ενδύεται» [βυθίζεται] απλώς σε ένα σώμα, αλλά σε ένα σώμα «ἐπίρρυτον σῶμα καὶ ἀπόρρυτον» [που εισρέει και διαρρέει]).
Και η μία γεννιέται μαζί με το σώμα, ενώ η άλλη δεσμεύεται στο σώμα.
 
Αυτή, λοιπόν, είναι η σειρά της δημιουργίας, και έχει μια προφανή λογική. Γιατί ολόκληρη η γέννηση ξεκινά από το ατελές και προχωρά σιγά – σιγά προς το τέλειο. Και στην περίπτωση του σύμπαντος η δημιουργία προχωρούσε από τον νου και στην ψυχή μέχρι τα σώματα (γιατί η γέννηση ήταν άχρονη), ενώ στην περίπτωση των θνητών ζωντανών όντων η γέννηση ξεκινά από σώματα. Γιατί γίνεται μέσα στον χρόνο και καθετί που γεννιέται μέσα στον χρόνο ξεκινά από το ατελές, αυτό δεν έχει γεννηθεί μέσα στον χρόνο. Επομένως το σύμπαν δεν έχει γεννηθεί μέσα στον χρόνο. Γιατί ο δημιουργός δεν έδωσε υπόσταση πρώτα στο σώμα αλλά στην ψυχή, όπως έχει πει ο Πλάτων. Αυτό δηλώνει ότι η επονομαζόμενη γέννηση στην περίπτωση του σύμπαντος είναι αγέννητη, και ότι η σύνθεση του γίνεται μεμιάς. Και στην περίπτωση του σύμπαντος το όλον [σύνολο] λάβανε υπόσταση πριν από τα μέρη, και τα «ένα» πριν από το πλήθος. Στην περίπτωση των θνητών ζωντανών όντων τα πολλά γεννιούνται πριν από το «ένα», και αυτά συντήκονται με τα πυκνά καρφιά και αποτελούν «ένα». Γιατί συντήκονται με τα πυκνά σώματα, και αυτά που συντήχθησαν καρφώνονται, και αυτά που καρφώθηκαν ζωογονούνται, και αυτά που ζωογονήθηκαν προσαρμόζονται στην αθάνατη ψυχή.
 
Από αυτά είναι φανερό ότι σύμφωνα με τον Πλάτωνα πρέπει να υποστηρίξουμε ότι η είσοδος της ψυχής γίνεται με την έξοδο του βρέφους. Γιατί τότε το κύημα είναι τέλειο και όχι προηγουμένως. Γιατί, καθώς έχει γίνει τέλειο, η φύση δεν το κρατάει μάταια μέσα. Όταν, λοιπόν, το σώμα γίνει «ἓν και ὅλον», τότε η αθάνατη ψυχή δεσμεύεται σε αυτό. Και γίνεται «ἓν» όταν γίνει τέλειο, και είναι τέλειο, όταν έρθει στο φως. Γιατί όταν μένει μέσα, είναι μέρος του άλλου. Άρα δεν υφίστασται καμία «ἔνδεσις» [δέσμευση] της ψυχής από τους θεούς μέσα στο σπέρμα, όπως πιστεύουν κάποιοι, ούτε φυτεύεται μαζί με το σπέρμα, αλλά οι περιστροφές της συνδέονται με το σώμα όταν το σώμα ήδη γεννηθεί. Γιατί που μέσα στο σπέρμα υπάρχει ένα σώμα γεννημένο «εκ πολλών και πυκνών γόμφων»; Άρα, όταν το όργανο γίνει τέλειο, τότε οι θεοί «συνδέουν» την ψυχή που θα το χρησιμοποιήσει.
 
Βέβαια δεν θα παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι :
 
«περιόδους ψυχῆς» [περιστροφές της ψυχής] ο Πλάτων λέει τις ενέργειες της οποίες προχωρούν προς το ζωντανό οργανισμό και τις δύο δυνάμεις της, αυτή του κύκλου του «Ταύτου» [ταυτότητα] και αυτή του κύκλου του «Θατέρου» [διαφορετικότητα]. Άρα σύμφωνα με τον Πλάτωνα ολόκληρη η ψυχή κατεβαίνει. Γιατί ο Πλάτωνας έχει δώσει στην ψυχή μόνο δύο κύκλους και δυο «περιόδους» [περιστροφές], και τις κατεβάζει και τις δυο.

Βγες από τον εαυτό σου και άφησέ τον εκεί

Τι κρίμα για σένα, αν πιστεύεις ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου. Δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω. Αν θες να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το, είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω.

Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε.

Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το  κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε.

Κατ’ αρχήν πιστεύω ότι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου που αγαπάει είναι ότι αγαπάει τον εαυτό του. Δε μιλάω για το χάιδεμα του εγώ μας. Μιλάω για τον άνθρωπο που συνειδητοποιεί, ότι δεν μπορείς να δώσεις παρά αυτό που έχεις και γι’ αυτό καλά θα κάνεις να προσπαθήσεις όσο μπορείς ν’ αποχτήσεις κάτι. Θέλεις να είσαι ο πιο μορφωμένος, ο πιο λαμπερός, ο πιο ενδιαφέρων, ο πιο πολυτάλαντος, ο πιο δημιουργικός άνθρωπος του κόσμου, γιατί έτσι θα μπορέσεις να τα δώσεις όλα αυτά. Ο μοναδικός λόγος που έχεις κάτι είναι για να το δίνεις.

Θεωρούμε το «εγώ» μας σαν κάτι ουσιαστικό, τον εαυτό που κατασκευάσαμε. Θα σας πω όμως μια αλήθεια, δεν τον κατασκευάσατε εσείς αυτό τον εαυτό. Άλλοι τον έφτιαξαν. Οι άλλοι σας είπαν ποιος πρέπει να είστε και ποιος όχι, πώς πρέπει να κινείστε, να μυρίζετε και να κάνετε τα περισσότερα πράγματα που κάνετε. Βγες από τον εαυτό σου και άφησέ τον εκεί. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπουν μέσα σου τα νέα μηνύματα.

Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για «αυτο»προστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει μ’ αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος∙ έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή. Έτσι οι περισσότεροι από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα. Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ. Για να δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα δαγκώσουμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε όπως είναι –όχι όπως είμαστε εμείς.

Υπάρχουμε εμείς, ο εαυτός μας και πάνω σ’ αυτό τον εαυτό συσσωρεύουμε χιλιάδες και χιλιάδες πράγματα που μπορεί να μην είναι ο εαυτός μας, μα που να ανήκουν μάλλον στην οικογένειά μας, την κουλτούρα μας, τους φίλους και ούτω καθεξής. Τα παίρνουμε μαζί μας και τότε αυτά γίνονται εμείς και είμαστε ικανοί να πεθάνουμε για να υπερασπίσουμε αυτό το «εμείς» και καταφεύγουμε στην απάθεια για να αποφύγουμε τις προκλήσεις του νέου εαυτού.

Δημιουργούμε επίσης μοντέλα τελειότητας. Περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να κάνουμε τον έξω κόσμο να ταιριάσει μ’ αυτό που νομίζουμε εμείς σαν τέλειο.

Είμαστε ήδη τέλειοι. Ο κόσμος είναι ήδη τέλειος. Προσπαθούμε να επέμβουμε σ’ αυτή την τελειότητα κι από κει πηγάζουν όλα τα προβλήματά μας. Τι θαυμάσιο που θα ήταν, αν μπορούσαμε να δεχτούμε το γεγονός ότι είμαστε ο τέλειος εαυτός μας. Μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις ποιος είναι ο τέλειος εαυτός σου. Είσαι όμως ο τέλειος εαυτός σου και είναι ο μοναδικός τέλειος εαυτός σου που θα περάσει έτσι στην ιστορία του κόσμου! Ίσως οι άλλοι να προσπαθήσουν να τον κάνουν ατελή,

Ο Νόμος της Πρόθεσης και της Επιθυμίας

Κάθε πρόθεση και κάθε επιθυμία διαθέτει εγγενείς μηχανισμούς για την πραγματοποίηση της ...

Η πρόθεση και η επιθυμία στο πεδίο της καθαρής δυνατότητας διαθέτει απεριόριστη οργανωτική δύναμη. Όταν εισαγάγουμε μια πρόθεση στο εύφορο έδαφος της καθαρής δυνατότητας, επιστρατεύουμε αυτήν την απεριόριστη οργανωτική δύναμη ώστε να εργαστεί για µας. Στην αρχή υπήρξε η επιθυμία, η οποία ήταν το πρώτο σπέρμα του νου.

Οι σοφοί, αφού πρώτα διαλογίστηκαν βαθιά, ανακά­λυψαν μέσα στη σοφία τους τη σχέση του υπαρκτού µε το ανύ­παρκτο.

(Ύμνος της Δημιουργίας, από τη Ριγκ Βέντα)

Ένας από τους βασικούς Πνευματικούς Νόμους για την Επιτυχία του ανθρώπου είναι ο Νόμος της Πρόθεσης και της Επιθυμίας. Αυτός ο νόμος βασίζεται στο γεγονός ότι η ενέργεια και οι πληροφορίες ενυπάρχουν παντού μέσα στη φύση.

Πράγματι, στο κβαντικό πεδίο δεν υπάρχουν παρά µόνο ενέργεια και πληροφορίες. Και φυσικά, το κβαντικό πεδίο της μοντέρνας φυσικής είναι απλά ένα ακόμα όνομα για το πεδίο της καθαρής συνείδησης ή καθαρής δυνατότητας.

Ας εξετάσουμε αυτόν τον ισχυρισμό µε κάποια λεπτομέρεια.

Ένα λουλούδι, ένα ουράνιο τόξο, ένα δέντρο, ένα χορταράκι, ένα ανθρώπινο σώμα, όταν διασπαστούν στα βασικά τους στοιχεία, αποτελούνται από ενέργεια και πληροφορίες. Ολόκληρο το σύμπαν - στην ουσιαστική του μορφή - δεν είναι παρά μια κίνηση της ενέργειας και των πληροφοριών. Η μόνη διαφορά ανάμεσα σ' εσάς και ένα δέντρο είναι οι πληροφορίες και η ενέργεια που περιέχουν τα αντίστοιχα σώματα.

Στο υλικό επίπεδο, τόσο εσείς όσο και το δέντρο αποτελείστε από τα ίδια ανακυκλώσιμα υλικά: άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο, άζωτο και μερικά άλλα στοιχεία σε απειροελάχιστες ποσότητες. Θα μπορούσατε ν' αγοράσετε αυτά τα υλικά από μια αποθήκη µε μερικά χιλιάρικα ...

Η διαφορά, λοιπόν, ανάμεσα σ' εσάς και το δέντρο δεν είναι ο άνθρακας, το υδρογόνο και το οξυγόνο. Στην πραγματικότητα, εσείς και το δέντρο ανταλλάσσετε συνεχώς άνθρακα και οξυγόνο μεταξύ σας.

Η αληθινή διαφορά ανάμεσά σας βρίσκεται στην ενέργεια και τις πληροφορίες που σας χαρακτηρίζουν.

Μέσα στο σχέδιο της φύσης, εγώ και εσείς αποτελούμε προνομιούχα όντα. Διαθέτουμε ένα νευρικό σύστημα που μπορεί ν' αντιλαμβάνεται το ενεργειακό και πληροφοριακό περιεχόμενο του εντοπισμένου χω­ροχρονικά πεδίου το οποίο δημιουργούν τα φυσικά µας σώματα. Αισθανόμαστε αυτό το πεδίο εμπειρικά, µε τη μορφή σκέψεων, συναισθημάτων, επιθυμιών, αναμνήσεων, ενστίκτων, ορμών και πεποιθήσεων. Το ίδιο επίπεδο αντιλαμβανόμαστε στην ύλη ως φυσικό σώμα - και μέσα από το υλικό µας σώμα αντιλαμβανόμαστε αυτό το πεδίο σαν τον "κόσμο γύρω µας".

Όλα όμως είναι ένα και το αυτό.

Οι αρχαίοι σοφοί αναφωνούσαν: "Είμαι αυτό, είστε αυτό, όλα είναι αυτό, κι αυτό είναι το µόνο που υπάρχει".

Το σώμα σας δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το σώμα του σύμπαντος, αφού σε επίπεδο κβαντομηχανικής δεν υπάρχουν καθορισμένα όρια. Μοιάζετε µ' ένα κύμα, ένα σπασμό, έναν παλμό, μια δίνη, μια εντοπισμένη διαταραχή μέσα στο ευρύτερο κβαντικό πεδίο. Το ευρύτερο κβαντικό πεδίο - το σύμπαν - στην ουσία δεν είναι παρά το εκτεταμένο σώμα σας.

Το ανθρώπινο νευρικό σύστημα, όχι µόνο μπορεί ν' αντιληφθεί την ενέργεια και τις πληροφορίες του δικού του κβαντικού πεδίου, αλλά επειδή η ανθρώπινη συνείδηση είναι εξαιρετικά εύπλαστη, μέσα από αυτό το υπέροχο νευρικό σύστημα μπορείτε ν' αλλάξετε συνειδητά τα πληροφοριακά δεδομένα που αποτελούν το υλικό σας σώμα. Μπορείτε ν' αλλάξετε συνειδητά το ενεργειακό και πληροφοριακό περιεχόμενο του δικού σας κβαντομηχανικού σώματος, επηρεάζοντας µ' αυτό τον τρόπο το ενεργειακό και πληροφοριακό περιεχόμενο του εκτεταμένου σας σώματος ­του περιβάλλοντός σας και ολόκληρου του κόσμου - προκαλώντας την υλοποίηση πραγμάτων και καταστάσεων μέσα του.

Αυτή η συνειδητή αλλαγή επιτυγχάνεται µε τη βοήθεια δυο εγγενών παραμέτρων της συνείδησης: της προσοχής και της πρόθεσης.

Η προσοχή ενεργοποιεί και η πρόθεση μεταμορφώνει.
Οτιδήποτε στο οποίο στρέφετε την προσοχή σας θα ισχυροποιηθεί στη ζωή σας.
Οτιδήποτε απ' το οποίο απομακρύνετε την προσοχή σας, ελαττώνεται, αποσυντίθεται και εξαφανίζεται.

Η πρόθεση, από την άλλη μεριά, προκαλεί τη μεταμόρφωση της ενέργειας και των πληροφοριών. Η πρόθεση οργανώνει την ίδια της την εκπλήρωση.

Η ποιότητα της πρόθεσης πάνω στο αντικείμενο της προσοχής, θα ενορχηστρώσει μια απειρία χωροχρονικών γεγονότων για να επιφέρει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, µε την προϋπόθεση πως κάποιος θα ακολουθεί και τους υπόλοιπους πνευματικούς νόμους της επιτυχίας. Αυτό συμβαίνει επειδή η πρόθεση έχει απεριόριστη οργανωτική δύναμη μέσα στο εύφορο έδαφος της προσοχής.

Απεριόριστη οργανωτική δύναμη, σημαίνει δύναμη για την οργάνωση μιας απειρίας χωροχρονικών γεγονότων, όλων ταυτόχρονα.

Βλέπουμε την έκφραση αυτής της δύναμης σε κάθε φύλλο χορταριού, σε κάθε άνθος μηλιάς, σε κάθε κύτταρο του κορμιού µας. Τη διακρίνουμε σ' οτιδήποτε είναι ζωντανό.

Μέσα στο σχέδιο της φύσης, όλα σχετίζονται και συνδυάζονται μεταξύ τους. Η μαρμότα βγαίνει απ' τη φωλιά της μόλις έρθει η άνοιξη. Τα πουλιά μεταναστεύουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, σε μια συγκεκριμένη εποχή του χρόνου. Η φύση είναι μια συμφωνία και αυτή η συμφωνία ενορχηστρώνεται σιωπηλά στο υπέρτατο πεδίο της δημιουργίας.

Το ανθρώπινο σώμα είναι ένα καλό παράδειγμα αυτής της συμφωνίας. Ένα και µόνο κύτταρο του σώματος κάνει περίπου έξι τρισεκατομμύρια πράγματα το δευτερόλεπτο και πρέπει συγχρόνως να γνωρίζει τι κάνουν όλα τα άλλα κύτταρα την ίδια στιγμή!

Το ανθρώπινο σώμα μπορεί να παίζει μουσική, να σκοτώνει μικρόβια, να δημιουργεί ένα μωρό, να απαγγέλλει ποίηση και να παρακολουθεί τις κινήσεις των άστρων ταυτόχρονα, επειδή το πεδίο της απεριόριστης συσχέτισης είναι μέρος του πεδίου των πληροφοριών.

Το αξιοθαύμαστο µε το νευρικό σύστημα του ανθρώπινου είδους, είναι πως μπορεί να ελέγχει αυτή την απεριόριστη οργανωτική δύναμη µέσω της συνειδητής πρόθεσης. Η πρόθεση στο ανθρώπινο είδος δεν περιορίζεται σ' ένα άκαμπτο δίκτυο ενέργειας και πληροφοριών. Έχει απεριόριστη ευκαμψία. Με δυο λόγια, εφ' όσον δεν παραβιάζετε τους άλλους νόμους της φύσης, µέσω της πρόθεσής σας μπορείτε κυριολεκτικά να ελέγχετε τις δυνάμεις της φύσης για να εκπληρώσετε τα όνειρα και τις επιθυμίες σας.

Μπορείτε να βάλετε αυτόν τον κοσμικό υπολογιστή µε την απεριόριστη οργανωτική του δύναμη, να δουλέψει για λογαριασμό σας. Μπορείτε να ταξιδέψετε σ' αυτό το υπέρτατο έδαφος της δημιουργίας και να φυτέψετε εκεί μια πρόθεση, ενεργοποιώντας µ' αυτό τον τρόπο το πεδίο του άπειρου συσχετισμού.

Η πρόθεση βάζει τα θεμέλια για την άκοπη, αυτόματη και ανεμπόδιστη ροή καθαρής δυνατότητας, η οποία αναζητά έκφραση απ' το ανεκδήλωτο στο εκδηλωμένο. Η µόνη προϋπόθεση είναι πως θα πρέπει να χρησιμοποιείτε την πρόθεσή σας για το καλό της ανθρωπότητας.

Η αληθινή δύναμη πίσω από την πρόθεση είναι η επιθυμία. Η πρόθεση από μόνη της είναι πολύ ισχυρή, επειδή ουσιαστικά είναι μια επιθυμία χωρίς προσκόλληση στο αποτέλεσμα. Η επιθυμία από μόνη της είναι αδύναμη, μια και στους περισσότερους ανθρώπους δεν είναι τίποτε άλλο από προσοχή συνδυασμένη με προσκόλληση. Η πρόθεση είναι μια επιθυμία αυστηρά σύμφωνη με όλους τους άλλους νόμους, αλλά ειδικά με το Νόμο της Απόσπασης.

Η πρόθεση σε συνδυασμό με την αποστασιοποίηση οδηγεί σε μια αντίληψη η οποία επικεντρώνεται στη ζωή και στο παρόν, οπότε κάθε πράξη είναι πολύ πιο αποτελεσματική όταν εκτελείται μέσα στην αντίληψη του παρόντος. Η πρόθεσή σας μπορεί να προσβλέπει στο μέλλον, αλλά η προσοχή σας βρίσκεται στο παρόν. Εφ' όσον η προσοχή σας βρίσκεται στραμμένη στο παρόν, η πρόθεσή σας για το μέλλον θα υλοποιηθεί, αφού το μέλλον πλάθεται μέσα στο παρόν. Πρέπει να δεχτείτε το παρόν όπως έχει. Αποδεχτείτε το παρόν και στοχεύστε στο μέλλον. Το μέλλον είναι κάτι που μπορείτε πάντα να διαμορφώσετε μέσω της αποστασιοποιημένης πρόθεσης, αλλά δεν πρέπει ποτέ να αντιπαλεύετε το παρόν.

Παρελθόν, παρόν και μέλλον, αποτελούν όλα ιδιότητες της συνείδησης.

Το παρελθόν είναι η μνήμη και η θύμηση, το μέλλον η προσμονή και το παρόν η επίγνωση.

Γι' αυτό το λόγο, ο χρόνος δεν είναι τίποτε άλλο από την κίνηση της σκέψης. Τόσο το παρελθόν όσο και το μέλλον γεννιούνται μέσα στη φαντασία. Μόνο το παρόν, δηλαδή η αντίληψη της στιγμής, είναι αληθινό και αιώνιο. Υπάρχει και αποτελεί το δυναμικό του χωροχρόνου, της ύλης και της ενέργειας. Είναι ένα αιώνιο πεδίο πιθανοτήτων, το οποίο αποκτά την εμπειρία του εαυτού του µε τη μορφή αφηρημένων δυνάμεων όπως το φως, η θερμότητα, ο ηλεκτρισμός, ο μαγνητισμός ή η βαρύτητα. Αυτές οι δυνάμεις δεν βρίσκονται ούτε στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον. Απλώς υπάρχουν.

Ο τρόπος µε τον οποίο αντιλαμβανόμαστε αυτές τις αφηρημένες δυνάμεις, µας προσφέρει την εμπειρία των συγκεκριμένων φαινομένων και μορφών. Οι αναμνήσεις των ερμηνειών αυτών των αφηρημένων δυνάμεων, δημιουργούν την εμπειρία του παρελθόντος και οι προσδοκώμενες ερμηνείες των ίδιων δυνάμεων δημιουργούν το μέλλον. Αυτές είναι οι ιδιότητες της προσοχής μέσα στη συνείδηση. Όταν οι ιδιότητες αυτές απαλλαχθούν από το βάρος του παρελθόντος, τότε η δράση στο παρόν γίνεται το εύφορο έδαφος για τη δημιουργία του μέλλοντος.

Η πρόθεση, αν είναι γειωμένη σ' αυτή την αποστασιοποιημένη ελευθερία του παρόντος, εξυπηρετεί σαν καταλύτης για το σωστό μείγμα ύλης, ενέργειας και χωροχρονικών γεγονότων, το οποίο μπορεί να δημιουργήσει οτιδήποτε επιθυμήσετε.

Αν έχετε μια αντίληψη επικεντρωμένη στη ζωή και στο παρόν, τότε τα φανταστικά εμπόδια - τα οποία αποτελούν τουλάχιστον το ενενήντα τοις εκατό των θεωρούμενων εμποδίων - διαλύονται και εξαφανίζονται! Το υπόλοιπο πέντε µε δέκα τοις εκατό μπορεί να μετουσιωθεί σε νέες ευκαιρίες µέσω της εστιασμένης πρόθεσης.

Η εστιασμένη πρόθεση είναι η ιδιότητα της προσοχής που παραμένει αμετακίνητη στο στόχο της. Εστιασμένη πρόθεση σημαίνει να κρατάτε την προσοχή σας πάνω στο σκοπούμενο αποτέλεσμα, µε τέτοια αμετακίνητη αποφασιστικότητα, ώστε να µην επιτρέπετε σε κανένα εμπόδιο να την ελαττώσει ή να την καταστρέψει. Μ' αυτό τον τρόπο αποκλείετε ολοκληρωτικά όλα τα εμπόδια απ' τη συνείδησή σας. Μπορείτε να διατηρείτε μια ακλόνητη γαλήνη, ενώ παράλληλα αφιερώνεστε στο στόχο σας µε έντονο πάθος. Αυτή είναι η δύναμη του συνδυασμού αποστασιοποιημένης αντίληψης και εστιασμένης πρόθεσης.

Μάθετε να τιθασεύετε τη δύναμη της πρόθεσης, και θα μπορείτε να δημιουργήσετε οτιδήποτε επιθυμείτε. Μπορείτε ασφαλώς να δείτε αποτελέσματα και μέσα απ' τις σκληρές προσπάθειες, αλλά αυτά θα έχουν το ανάλογο κόστος τους, µε τη μορφή άγχους, καρδιακών προσβολών και της ελαττωμένης λειτουργίας του ανοσοποιητικού σας συστήματος. Είναι πολύ καλύτερο ν' ακολουθήσετε τα παρακάτω πέντε βήματα του Νόμου της Πρόθεσης και της Επιθυμίας.

Ακολουθώντας την παρακάτω διαδικασία για την πραγματοποίηση των επιθυμιών, η πρόθεσή απελευθερώνει αβίαστα τη δική της μοναδική δύναμη:

(1) Γλιστρήστε μέσα στο "κενό". Αυτό σημαίνει πως πρέπει να επικεντρωθείτε σ' εκείνο το σιωπηλό διάστημα ανάμεσα στις σκέψεις, δηλαδή να βρεθείτε μέσα στη σιωπή -το επίπεδο της Ύπαρξης που αποτελεί την ουσιαστική σας πρωταρχική κατάσταση.

(2) Μέσα σ' αυτή την κατάσταση, απελευθερώστε τις προθέσεις και τις επιθυμίες σας. Όταν βρισκόσαστε κυριολεκτικά μέσα στο κενό, δεν υπάρχουν σκέψεις ούτε επιθυμίες, αλλά καθώς θα βγαίνετε απ' το κενό - στο όριο ανάμεσα στο κενό και μια σκέψη - μπορείτε να εισαγάγετε την πρόθεση. Αν έχετε μια σειρά από στόχους, μπορείτε να τους γράψετε σ' ένα κομμάτι χαρτί και να εστιάσετε την προσοχή σας επάνω τους πριν περάστε στο κενό. Αν επιθυμείτε επιτυχημένη καριέρα, για παράδειγμα, µπείτε στο κενό µ' αυτή την πρόθεση, και η πρόθεσή σας θα σας συνοδεύει σαν ένα αμυδρό λαμπύρισμα της συνείδησής. Αν εγκαταλείψετε τις προθέσεις και τις επιθυμίες σας μέσα στο κενό, είναι σαν να τις φυτεύετε στο εύφορο έδαφος της καθαρής δυνατότητας και να περιμένετε να βλαστήσουν όταν έρθει η κατάλληλη εποχή. Δεν πρέπει να σκεφτείτε ν' ανασκάψετε τους σπόρους των επιθυμιών σας για να δείτε αν πράγματι μεγαλώνουν, ούτε και να προσκολληθείτε άκαμπτα στον τρόπο µε τον οποίο θα εξελιχθούν. Απλώς θέλετε να τους σπείρετε.

(3) Παραμείνετε στην κατάσταση της έσω-αναφοράς. Αυτό σημαίνει να έχετε αντίληψη του αληθινού Εαυτού σας - του πνεύματός σας, της σύνδεσής σας µε το πεδίο της καθαρής δυνατότητας. Σημαίνει επίσης πως δεν θα κοιτάτε τον εαυτό σας μέσα απ' τα µάτια του κόσμου, ούτε και θα επιτρέψετε να σας επηρεάσουν οι γνώμες και οι κριτικές των άλλων. Ένας καλός τρόπος για να διατηρείτε αυτή την κατάσταση της έσω-αναφοράς, είναι να κρατάτε τις επιθυμίες σας κρυφές. Μην τις μοιράζεστε µε κανέναν άλλο, εκτός κι αν είναι κοινές µε συγκεκριμένους ανθρώπους µε τους οποίους είστε πολύ στενά δεμένοι.

(4) Μην προσκολληθείτε στο αποτέλεσμα. Εγκαταλείψτε την προσμονή μιας συγκεκριμένης εξέλιξης και ζήστε µε τη σοφία της αβεβαιότητας. Απολαύ­στε κάθε στιγμή του ταξιδιού σας στη ζωή, ακόμα κι αν δεν γνωρίζετε τι θα σας συμβεί στη συνέχεια.

(5) Αφήστε το σύμπαν να χειριστεί τις λεπτομέρειες. Οι προθέσεις και οι επιθυμίες σας, όταν απελευθερωθούν μέσ' στο κενό, έχουν απεριόριστη οργανωτική δύναμη. Πιστέψτε πως αυτή η οργανωτική δύναμη της πρόθεσης θα ενορχηστρώσει όλες τις λεπτομέρειες για λογαριασμό σας.

Να θυμάστε πως στην πραγματική σας φύση είστε καθαρό πνεύμα. Μεταφέρετε τη συνείδηση του πνεύματος σας όπου κι αν βρίσκεστε, απελευθερώνοντας αβίαστα τις επιθυμίες σας, και το σύμπαν θα αναλάβει τα υπόλοιπα.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ

Θα θέσω σ' εφαρμογή το Νόμο της Πρόθεσης και της Επιθυμίας αποφασίζοντας να ακολουθήσω τα παρακάτω βήματα:

(1) Θα κάνω έναν κατάλογο όλων των επιθυμιών µου και θα τον έχω μαζί µου όπου κι αν βρεθώ. Θα τον διαβάζω πριν περάσω στη σιωπή και το διαλογισμό, πριν πέσω για ύπνο και μόλις ξυπνήσω το πρωί.

(2) Θ' απελευθερώσω αυτόν τον κατάλογο των επιθυμιών µου και θα τον παραδώσω στη μήτρα της δημιουργίας, πιστεύοντας πως όταν τα πράγματα δείχνουν να µην έρχονται όπως τα θέλω, υπάρχει κάποιος λόγος και πως το σύμπαν έχει για µένα πολύ μεγαλύτερα σχέδια απ' ό,τι έχω φανταστεί.

(3) Θα υπενθυμίζω στον εαυτό µου να εξασκώ πάντα την αντίληψη του παρόντος σ' όλες µου τις ενέργειες. Θ' αρνηθώ να επιτρέψω στα όποια εμπόδια συναντήσω, να καταστρέψουν την ποιότητα της προσοχής µου στην παρούσα στιγμή. Θα αποδέχομαι το παρόν όπως είναι και θα υλοποιώ το μέλλον μέσα απ' τις πιο βαθιές και ειλικρινείς προθέσεις και επιθυμίες µου.
------------------------
Οι επτά πνευματικοί νόμοι της επιτυχίας” Deepak Chopra

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ - ΟΙ ΔΙΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΓΕΝΩΝ (ΑΓΓΕΛΩΝ, ΔΑΙΜΟΝΩΝ, ΗΡΩΩΝ)

Οι Δαίμονες παράγονται από τις γεννητικές και δημιουργικές δυνάμεις των θεών, στην πιο μακρινή περάτωση της προόδου και τον έσχατο διαμερισμό. Οι Ήρωες παράγονται σύμφωνα με τους λόγους της ζωής στις θείες φύσεις («κατὰ τοὺς τῆς ζωῆς ἐν τοῖς θείοις λόγους»), και από αυτούς τα πρώτα και τέλεια μέτρα των ψυχών λαμβάνουν τον προορισμό και το διαμερισμό τους («καὶ τὰ πρῶτα καὶ τέ λεια μέτρα τῶν ψυχῶν ἀποτελευτᾶν ἀπ᾽ αὐτῶν καὶ ἀπο μερίζεσθαι»).

Εν ολίγοις η ουσία των δύο τάξεων όντων είναι διαφορετική: η ουσία των δαιμόνων είναι εκτελεστική και αποτελεσματική για τις εγκόσμιες φύσεις, συμπληρώνοντας την επιστασία όλων των ξεχωριστών πραγμάτων που συμβαίνουν («ἀπεργαστικὴν μὲν εἶναι τὴν τῶν δαιμόνων καὶ τελεσιουργὸν τῶν περικοσμίων φύσεων καὶ ἀποπληρωτικὴν τῆς καθ᾽ἕκαστον τῶν γιγνομένων ἐπιστασίας»), ενώ η ουσία των Ηρώων είναι ζωτική, λογική και κυβερνά τις ψυχές. Σεβόμενοι μάλιστα κάθε δύναμη, η δαιμονική πρέπει να είναι γονιμοποιός και να ελέγχει τη φύση και το σύνδεσμο των ψυχών με τα σώματα. Ωστόσο, είναι αναγκαίο, τις ζωοποιούς δυνάμεις που κυβερνούν τους ανθρώπους και δεν είναι εξαρτημένες από την γέννηση να τις αποδώσουμε στους Ήρωες.

Στην συνέχεια θα προσδιορίσουμε τις ενέργειες της κάθε τάξης: αυτές των Δαιμόνων θα πρέπει να πούμε πως αφορούν στα εγκόσμια και πως, ως επί το πλείστον, εξαρτούνται από τον εαυτό τους. Αυτές όμως των Ηρώων, πρέπει να τις θεωρούμε λιγότερο εξαρτημένες και τρεπόμενες προς την διάταξη των ψυχών.

Αφού λοιπόν εξηγήσαμε τις δυνάμεις, η ψυχή λαμβάνει από τα δύο αυτά γένη συγκεκριμένα μερίδια δύναμης, πλεονάζει από τις προσθήκες και τα άλλα προνόμια που προέρχονται από την ίδια. Επίσης, δημιουργεί σε διαφορετικούς χρόνους διαφορετικά είδη (μορφές), λόγους και τρόπους, που πηγάζουν από διαφορετικές πηγές. Και σύμφωνα με το κάθε μέρος του Κόσμου χρησιμοποιεί ποικίλες ζωές και ιδέες, συνυπάρχοντος με όποιες θέλει και φεύγοντας από όποιες θέλει, ερχόμενη σε ομοίωση με όλες και διαχωρίζοντας τη θέση τη εξαιτίας της διαφοράς της, προετοιμάζοντας συγγενικούς λόγους με τα όντως όντα και τις γεννημένες φύσεις και ερχόμενη με τους θεούς, σύμφωνα με διαφορετικές αρμονίες ουσιών και δυνάμεων από εκείνες που ενώνουν τους δαίμονες και τους ήρωες με τις θεότητες. Και παρά το γεγονός ότι έχει σε μικρότερο βαθμό από τους θεούς την αιωνιότητα της θεϊκής ζωής και ενέργειας, εξαιτίας ακριβώς της αγαθοεργούς βούλησης των θεών και της λάμψης φωτός που τις περιέχουν, συχνά ανεβαίνει προς τα πάνω και εξυψώνεται σε μια ανώτερη τάξη την αγγελική, οπότε πλέον δεν μένει τίποτα στην τάξη της ψυχής και ολόκληρη τελειοποιείται σε αγγελική ψυχή και άχραντο τελειωμένο βίο. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που πρέπει κάθε ουσία, ενέργεια και είδος (μορφή) να παρέχεται στην ψυχή καθεαυτή. Όμως για να λέμε την αλήθεια, η ψυχή πάντοτε ορίζεται σύμφωνα με το Ένα, αλλά ενοποιείται μαζί με τις προηγούμενες αιτίες, συντασσόμενη κάθε φορά με διαφορετική.

Τόσο λοιπόν μεγάλη είναι η διαφορά μεταξύ της ενέργειας των δαιμόνων, των ηρώων και των ψυχών, που ίσως είναι περιττό να πούμε ότι διαχωρίζονται σύμφωνα με την προσιδιάζουσα φύση του καθενός. Και καθόσον μπορεί να προκαλέσουμε μια σχέση, η (επι)κοινωνία τους πρέπει να θεωρείται σύμφωνη με αυτή. Διότι έτσι θα μπορούμε, κατά πάσα πιθανότητα αληθινά, να κατανοούμε και να καθορίζουμε ξεχωριστά της αντίληψη που θα πρέπει να έχουμε για τα 3 γένη.

Ας δούμε όμως πιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της παρουσίας ενός θεού, ενός αγγέλου, ενός αρχαγγέλου, ενός δαίμονα ή κάποιου άρχοντα ή κάποιας ψυχής. Ας εξετάσουμε δηλ. τις επιφάνειες τους.

Αρχικώς, και με μία και μόνη φράση θα πούμε ότι οι επιφάνειες όλων καθορίζονται από τις ουσίες τους, τις δυνάμεις τους και τις ενέργειές τους. Διότι όπως ακριβώς είναι, παρόμοια εμφανίζονται και σε όσους τους καλούν, εκθέτοντας ενέργειες και ιδέες σύμφωνες με αυτούς και επιδεικνύοντας τα οικεία τους γνωρίσματα. Αυτά, όμως, που θα ορίσουμε για τον καθένα ξεχωριστά, των θεών είναι φάσματα μονοειδή (με μια μορφή), των δαιμόνων ποικίλα, των αγγέλων απλούστερα από εκείνα των δαιμόνων αλλά υποδεέστερα των θείων, των αρχαγγέλων δε πολύ πιο κοντινά με εκείνα των θεών, των αρχόντων είναι ποικίλα και εύτακτα διακοσμημένα, εάν αυτοί είναι οι Κοσμοκράτορες οι τα υπό σελήνη στοιχεία διοικούντες, ενώ περισσότερα και ατελέστερα των προηγούμενων, αν αυτοί προΐστανται της ύλης και, τέλος, εκείνα των ψυχών είναι παντοδαπά (κάθε τύπου). Τα φάσματα των θεών είναι χρηστά κατά την όψη (ωφέλιμα στην όψη) και λάμπουν ευεργετικά, των αρχαγγέλων βλοσυρά μεν αλλά ήρεμα, των αγγέλων δε πραότερα από αυτά των αρχαγγέλων, των δαιμόνων όμως φοβερά. Τα φάσματα, τώρα, των ηρώων είναι ηρεμότερα από αυτά των δαιμόνων, των αρχόντων αν εξουσιάζουν τον Κόσμο είναι καταπληκτικά, ενώ αν είναι υλικοί, σε όσους τους βλέπουν θλιβερά και, τέλος, των ψυχών προσομοιάζουν με τα ηρωϊκά, αν και είναι υποδεέστερα.

Εν ολίγοις λοιπόν τα φάσματα των θεών είναι παντελώς αμετάβλητα κατά το μέγεθος και την μορφή και το σχήμα και γενικά στα πάντα τους. Εκείνα των αρχαγγέλων μοιάζουν με των θεών, αλλά στερούνται της θεϊκής ταυτότητας, ενώ τα αγγελικά είναι κατώτερα των αρχαγγέλων, αλλά αμετάβλητα. Τα φάσματα, τώρα, των δαιμόνων εμφανίζονται κάθε φορά με διαφορετική μορφή, άλλοτε μικρά και άλλοτε μεγάλα, εκείνα των αρχόντων, όσα είναι ηγεμονικά εμφανίζονται πάντοτε ίδια, ενώ όσα είναι υλικά αλλοιώνονται πολύμορφα. Τα φάσματα των ηρώων μοιάζουν με εκείνα των δαιμόνων, ενώ, τέλος, εκείνα των ψυχών μοιάζουν αρκετά με τα δαιμονικά, σε ότι αφορά τη μεταβλητότητά.

Βέβαια η τάξη και η ηρεμία αρμόζει στους θεούς, ενώ στους αρχαγγέλους υπάρχει δραστηριότητα στην τάξη και ηρεμία. Στους αρχαγγέλους, ωστόσο, αν και υπάρχει καλή τάξη και ησυχία, επικρατεί ακόμη κινητικότητα, ενώ, ακόμη περισσότερο, στα φάσματα των δαιμόνων επικρατεί ταραχή και αταξία. Σε ότι τώρα αφορά εκείνων των αρχόντων, τα υλικά είναι θορυβώδη, ενώ τα ηγεμονικά εμμένουν στον εαυτό τους, τα δε ηρωικά υπάγονται στους κανόνες της κίνησης και της μεταβολής και, τέλος, τα ψυχικά προσομοιάζουν κάπως με τα ηρωικά, αλλά είναι λιγότερα από εκείνα.

Επιπρόσθετα αυτά τα θεϊκά φάσματα ακτινοβολούν αμήχανον κάλλος, προκαλούν σε όσους τα βλέπουν θαυμασμό, παρέχουν θεσπέσια ευφροσύνη και είναι στη συμμετρία, χωρίς να μπορούν να συγκριθούν στην ευπρέπεια με άλλες μορφές. Τα μακάρια θεάματα των αρχαγγέλων έχουν και αυτά μέγιστο κάλλος, χωρίς ωστόσο να είναι ακόμη παρόμοια άρρητο και θαυμαστό με εκείνο του θείου. Τα φάσματα λαμβάνουν μερικώς το αγαθό από τους αρχαγγέλους, ενώ τα πνεύματα των δαιμόνων και των ηρώων που αυτό-αποκαλύπτονται έχουν και τα δύο κάλλος, τα πρώτα καθορίζοντας τη διακόσμηση της ουσίας με λόγους και τα δεύτερα επιδεικνύοντας την ανδρεία. Τα φάσματα πάλι των αρχόντων μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες, διότι κάποια από αυτά επιδεικνύουν κάλλος ηγεμονικό και αυτοφυές και κάποια άλλα κάλλος επίπλαστο και επισκευαστό. Τέλος, τα φάσματα των ψυχών, και αυτά διακοσμούν την ουσία με λόγους πεπερασμένους, αν και αυτοί οι λόγοι είναι περισσότεροι από τους ηρωικούς, συμπεριληπτικοί και υποταγμένοι σε μια μορφή. Εάν, ωστόσο, επιβάλλεται να τα καθορίσουμε όλα με τρόπο κοινό, τότε πολύ απλά θα λέγαμε πως η κάθε τάξη συμμετέχει στο κάλλος σύμφωνα με την τάξη της, την οικεία φύση της και το μερίδιο που της ανήκει.

Βέβαια μια περιγραφή των ιδιωμάτων των γενών θα ήταν ελλιπής εάν δεν αναφέραμε ότι με τους θεούς υπάρχει οξύτητα στις ενέργειές τους και ότι λάμπουν δύο φορές ταχύτερα από τον νου, παρά το γεγονός πως είναι καθαυτοί ακίνητοι και σταθεροί. Με τους αρχαγγέλους λέμε πως οι ταχύτητες είναι μεικτές με τις δραστήριες ενέργειες. Οι ενέργειες δε των αγγέλων κατά κάποιο τρόπο θα λέγαμε κινούνται, αλλά ανόμοια με των αρχαγγέλων και έχουν μια δύναμη που είναι αποτελεσματική στην ομιλία. Εκείνες των δαιμόνων φαίνονται πιο γρήγορες από ότι είναι στην πραγματικότητα, ενώ οι των ηρώων, αν και φαίνονται μεγαλοπρεπείς στις κινήσεις τους, σε σχέση με την αποτελεσματικότητα δεν ενεργούν με την ίδια γρηγοράδα που ενεργούν οι δαίμονες.

Σε ότι αφορά τώρα τις ενέργειες των αρχόντων, οι πρώτες και εξουσιαστικές φαίνονται αξιόλογες, ενώ οι δεύτερες υπερβολικές στην παρουσία και πρακτικά άσκοπες. Τέλος, τα ενεργήματα των ψυχών είναι, μάλλον, πολύ κινητικά και φαίνονται ασθενέστερα από τα ηρωικά.

Επιπρόσθετα σε όλα αυτά, το μέγεθος των επιφανειών στους θεούς είναι κάποτε τόσο μεγάλο που αποκρύπτει ολόκληρο τον ουρανό, τον ήλιο και τη σελήνη, όπως και την ίδια την γη, καθώς τίποτα δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στην κάθοδό τους. Όταν κάνουν την εμφάνισή τους οι αρχάγγελοι, κάποια κομμάτια του Κόσμου μετακινούνται («μοῖραι μέν τινες συγκινοῦνται τοῦ κόσμου») και ένα πρόδρομο και διαιρεμένο φώς προηγείται αυτών, ενώ το μέγεθος της ηγεμονίας τους είναι ίσο με εκείνο της αυγής. Το αγγελικό φώς είναι λιγότερο από των αρχαγγέλων και πιο διαιρεμένο, ενώ των δαιμόνων ακόμη περισσότερο και το μέγεθος της επιφάνειάς τους, πολλές φορές μικρότερο των ίδιων. Η επιφάνεια των ηρώων είναι ακόμη μικρότερη από τους ίδιους, αλλά είναι καθ’ όλα δηλωτική της μεγαλοφροσύνης τους. Οι επιφάνειες, τώρα, των αρχόντων είναι μεγάλες και υπέρογκες, ενώ των υλικών γεμάτες από ματαιοδοξία και αλαζονεία και τέλος, των ψυχών άνισες μεταξύ τους και μικρότερες από εκείνες των αρχόντων. Με λίγα λόγια, το μέγεθος τω επιφανειών υπάρχει μέσα στον καθένα, σύμφωνα με το μέγεθος της δύναμης που έχει και το πλήθος της αρχής, μέσα από την οποία εκτείνονται και ασκούν την εξουσία τους.

Μετά από αυτά, λοιπόν, ας προσδιορίσουμε και την ενάργεια των αυτοφανέρωτων αγαλμάτων. Έτσι στις «τῶν θεῶν αὐτοψίαις» τα θεάματα είναι εναργέστερα (γίνονται αντιληπτά ευκρινέστερα) και από την ίδια την αλήθεια, καθώς λάμπουν με ακρίβεια και είναι διαρθρωμένα με λαμπρότητα. Τα αγάλματα των αρχαγγέλων θεωρούνται (βλέπονται με το νου) αληθινά και τέλεια, αλλά και εκείνα των αγγέλων, αν και διασώζουν το είδος (τη μορφή) εκείνων που αναπαριστούν, στερούνται κάτι από την γνωριστική τους αποπλήρωση. Αμυδρά είναι των δαιμόνων, ενώ των ηρώων είναι υποδεέστερα από τα προηγούμενα. Τα αγάλματα των αρχόντων, τα κοσμικά είναι εναργή, τα υλικά αμυδρά, ενώ και τα δύο εξουσιαστικά βλέπονται. Τα δε των ψυχών σκιώδη φαίνονται.

Κατά τον ίδιο τρόπο βέβαια πρέπει να καθορίσουμε και το φώς των δυνάμεων αυτών. Διότι, τα αγάλματα των θεών αστράπτουν φώς, εκείνα των αρχαγγέλων είναι γεμάτα με υπερφυσικό φως και των αγγέλων φωτεινά. Τα αγάλματα των δαιμόνων φανερώνουν το πυρ με τρόπο θολό, ενώ εκείνα των ηρώων εκπέμπουν πως ανάμικτο με άλλα πράγματα. Οι Κοσμικοί άρχοντες εκπέμπουν διαυγέστατο φως, οι υλικοί ανάμεικτο από ανόμοια και ενάντια πράγματα, ενώ οι ψυχές εμφανίζονται γεμάτες κομμάτια που προκύπτουν από τις μείξεις και τις γενέσεις.

Βέβαια μετά από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να λείψει μια αναφορά στο πύρ : των θεών που «ἄτομον ἄφθεγκτον ἐκλάμπει» και πληροί «τὰ ὅλα βάθη τοῦ κόσμου πυρίως ἀλλ᾽ οὐ περικοσμίως» (*να έχουμε όμως κατά νου ότι ο εμπύριος Κόσμος βρίσκεται πέραν του κοσμικού και εκπέμπει υπερκόσμιο πυρ ή φως). Το πυρ των αρχαγγέλων, αν και είναι αμέριστο, καθώς κατέχει αυτό που είναι, προηγείται ή ακολουθεί το θεϊκό πυρ και θεωρείται πλήθος (πολλαπλότητα, πολυπληθές). Το πυρ των αγγέλων από την άλλη είναι διηρημένο, παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται μέσα στις τελειότερες ιδέες και των δαιμόνων ακόμη πιο διαιρεμένο, εκφράζεται με το ρητό λόγο και στην όψη δεν είναι καλύτερο από εκείνους που είδαν τα πιο σπουδαία. Το πυρ των ηρώων μοιάζει κατά κάποιο τρόπο με το δαιμονικό, αλλά όχι απολύτως, ενώ αυτό των αρχόντων, εκείνων που ανήκουν στην ανώτερη τάξη θεωρείται διαφανέστερο, το ένυλο πιο σκοτεινό. Το πυρ, τέλος, των ψυχών είναι πολυμερές και πολυειδές (ανακατεμένο με τις κοσμικές φύσεις). Εν ολίγοις, λοιπόν, το θεϊκό πυρ εμφανίζεται απολύτως σταθερό, των αρχαγγέλων να συμμετέχει στην ηρεμία, των αγγέλων μόνιμα ταραγμένο, άστατο των δαιμόνων, έντονα ανήσυχο τις περισσότερες φορές εκείνο των ηρώων, στους κοσμικούς άρχοντες να ηρεμεί και στους υλικούς να βρίσκεται σε ταραχή και των ψυχών να είναι εν κινήσει και συνεχώς μεταβαλλόμενο.

Στην συνέχεια θα αναφερθούμε στο αποκαθαρτικό στοιχείο : στους θεούς είναι τέλειο ενώ στους αρχαγγέλους είναι ανάγωγον (ανυψώνει). Οι άγγελοι το αποδεσμεύουν μονάχα από τα δεσμά της ύλης, ενώ οι δαίμονες το τραβούν στη φύση. Οι ήρωες το οδηγούν στην επιμέλεια των αισθητών έργων, οι άρχοντες προστατεύουν με αυτό τα κοσμικά ή περιβλέπουν τα υλικά και οι ψυχές το χρησιμοποιούν τείνοντας προς τη γένεση.

Τα δώρα βέβαια από τις επιφάνειες δεν είναι πάντοτε ίδια, αλλά ούτε έχουν τους ίδιους καρπούς.
Η των θεών παρουσία δίδει σε εμάς υγεία σώματος, ψυχής αρετή, νοός καθαρότητα και με λίγα λόγια αναγάγει όλες τις οικείες μας αρχές. Αφανίζει, μάλιστα, το ψυχρό και φθοροποιό στοιχείο που έχουμε μέσα μας, αυξάνει το θερμό και επιχειρεί να το κάνει δυνατότερο και επικρατέστερο, κάνει τα πάντα να συμφωνούν με την ψυχή και με το νου, εκπέμπει φώς που συνοδεύεται από νοητή αρμονία και επιδεικνύει το μη ον σώμα ως σώμα στα μάτια της ψυχής, διαμέσου των ματιών του σώματος. Η παρουσία, τώρα, των αρχαγγέλων τα ίδια και αυτή μας δίδει, αλλά όχι αιώνια, ούτε σε όλα, ούτε συνεχώς, δεν απονέμει επαρκή αγαθά, τέλεια και αναφαίρετα και, τέλος, δεν έχει την ίδια λαμπρή επιφάνεια με εκείνη των θεών. Η παρουσία των αγγέλων δωρίζει, ακόμη περισσότερο μεριστά τα αγαθά και η ενέργεια της λάμψης τους είναι πολύ πιο αδύνατη από εκείνη εκ της οποίας οι ίδιοι έλαβαν το τέλειο φώς. Η των δαιμόνων παρουσία βαραίνει το σώμα και το κολάζει με νόσους, καθέλκει μάλιστα την ψυχή προς την φύση, δεν εγκαταλείπει ποτέ τα σώματα και τις σωματικές αισθήσεις, παρεμποδίζοντας όσους επιχειρούν να σπεύσουν προς το πυρ και δεν απελευθερώνει ποτέ κανέναν από τα δεσμά της Ειμαρμένης. Η των ηρώων παρουσία αν και παραπλήσια με των δαιμόνων, ξεχωρίζει από αυτή, καθώς μας διεγείρει και μας οδηγεί σε κάποια γενναία και μεγάλα έργα. Η «αὐτοπτικὴ δεῖξις» των κοσμικών αρχόντων παρέχει περικόσμια πράγματα, ενώ των υλικών αρχόντων υλικά πράγματα και όσα αφορούν τις επίγειες εργασίες. Η θέαση των άχραντων ψυχών, αυτών που είναι εγκαθιδρυμένες στην τάξη των αγγέλων, είναι εξυψωτική και σωτήρια για την ψυχή, συνοδεύεται από ιερή ελπίδα και παρέχει εκείνα τα αγαθά, που η ιερή ελπίδα παρέχει στον εαυτό της. Η θέαση όμως των υπολοίπων ψυχών οδηγεί κάτω, προς τη γένεση, φθείρει τους καρπούς της ελπίδας και γεμίζει τα σώματα με πάθη όσων τις θεωρούν.

Ακόμη κατά τις επιδείξεις, υπάρχει μια ένδειξη της τάξης που κατέχουν οι δαίμονες. Διότι, οι θεοί περιτριγυρίζονται από άλλους θεούς ή αγγέλους, αλλά οι αρχάγγελοι έχουν αγγέλους προπομπούς ή που συντάσσονται/συνταξιδεύουν ή συνακόλουθους, είτε άλλου τύπου δορυφορία, κατά την οποία περιτριγυρίζονται από πολλούς φύλακες αγγέλους. Οι άγγελοι, μαζί με τη φύση τους εκθέτουν και τα σχετικά έργα της τάξης που ανήκουν. Οι αγαθοί δαίμονες μας επιτρέπουν να βλέπουμε, εκτός από τους ίδιους, τα δημιουργήματα και τα αγαθά που έχουν, άλλα οι τιμωροί εκθέτουν τα είδη των τιμωριών και έτσι, καθώς είναι πονηροί, περιτριγυρίζονται από βλαβερά θηρία, αιμοβόρα και άγρια. Οι κοσμικοί άρχοντες επιδεικνύονται με κομμάτια του Κόσμου, ενώ οι υλικοί παρασύροντας μαζί τους αταξία και αμαρτία της ύλης. Σε ότι τώρα αφορά ολόκληρη την ψυχή και όχι την μεριστή, αυτή παριστά το άμορφο πυρ, που εκτείνεται σε ολόκληρο τον Κόσμο και υποδηλώνει την καθολική, αφανή και άμορφη ψυχή του σύμπαντος («τὴν ὅλην καὶ μίαν καὶ ἄτομον καὶ ἀνείδεον τοῦ παντὸς ψυχήν»). Αλλά μια αποκεκαθαρμένη ψυχή έχει πύρινο τύπο θέασης – το πυρ της είναι άχραντο και αμιγές, με φώς καθαρό και εξουσιαστικό – και ακολουθεί αυτόβουλα και με πολλή χαρά τον οδηγό της, ξεδιπλώνοντας με τα έργα της την οικεία της τάξη. Όμως, η ψυχή που πάει προς τα κάτω κουβαλώντας δεσμούς και σημάδια τιμωρίας, βρίθει υλικών πνευμάτων και διακατέχεται από ταραχώδεις ανωμαλίες της ύλης, βλέποντας μπροστά της, αντί στον εαυτό της, τους προϊστάμενους γενεσιουργούς δαίμονες.

Συνοπτικά, λοιπόν, όλα τα γένη επιδεικνύουν με την παρουσία τους της δική τους τάξη, από πού ήρθαν και που εγκαταστάθηκαν, οι αέριες τάξεις παριστούν το αέριο πυρ, οι γήινες το χθόνιο και μελανό, ενώ οι ουράνιες ένα λαμπρότερο. Μέσα όμως στα τρία, σύμφωνα με την αρχή, τη μέση και το τέλος. Και, πράγματι, οι θεοί παρουσιάζουν τα πρωταρχικά και καθαρότερα αίτια αυτής της τριμερούς τάξης, ενώ τα αίτια της τριπλής τάξης των αρχαγγέλων διαφέρουν από εκείνα των αγγέλων, καθώς παρέχονται από τους πρώτους. Τα αίτια της δαιμονικής τάξης φαίνονται να υπηρετούν τα αίτια της αγγελικής, όπως επίσης και εκείνα των ηρώων, χωρίς ωστόσο οι ήρωες να υπηρετούν τους αγγέλους με τον ίδιο τρόπο που τους υπηρετούν οι δαίμονες. Και πάλι, τα γένη των αρχόντων, αναλόγως με αυτό που είναι, επιβάλλονται και επιστατούν του Κόσμου ή της ύλης, ενώ εκείνα των ψυχών παρίστανται ως τα τελευταία των καλύτερων φύσεων. Για αυτό άλλωστε το λόγο και συνεκθέτουν τόπους που έχουν σχέση με τον εαυτό τους. Τα πρώτα γένη τους πρώτους, τα δεύτερα εκείνους που είναι δευτέρας τάξης και τα υπόλοιπ, το καθένα εκείνο που του αρμόζει.

Βέβαια αφού έχουμε αναφερθεί σε όλα αυτά δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στα του φωτός: οι θεοί εκπέμπουν τόσο λεπτό φώς, που τα μάτια των θνητών δεν μπορούν να το συγκρατήσουν, αλλά παθαίνουν ότι και τα μάτι των ψαριών όταν βγουν έξω από το θόλο και πυκνό νερό και εκτεθούν στο λεπτό και διάφανο αέρα. Διότι, οι άνθρωποι που βλέπουν το θείο πυρ δεν είναι ικανοί να αναπνεύσουν τη λεπτότητά του, αποχαυνώνονται μόλις δούν και αποκλείονται από το πνεύμα που υπάρχει μέσα του. Οι αρχάγγελοι, επίσης, εκπέμπουν ένα φως που οι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να αναπνεύσουν, αλλά η λάμψη τους δεν είναι το ίδιο καθαρή με των θεών, ούτε το ίδιο δυνατή. Οι επιφάνειες των αγγέλων καθιστούν «φορητὴν τοῦ ἀέρος τὴν κρᾶσιν», για να μπορούν οι θεουργοί να συνενώνονται μαζί της, ενώ εκείνες των δαιμόνων, όταν είναι παρούσες, δεν επιτρέπετε σε όλο τον αέρα να υπάρχει μαζί τους, ούτε ο αέρας που τις περιβάλει καθίσταται λεπτομερώς ούτε προηγείται κάποιο φώς – το οποίο να έλαβε και να κατέχει εκ των προτέρων ο αέρας – μέσα από το οποίο να εκδηλώνονται οι μορφές τους, αλλά ούτε περιβάλλονται από κάποιο ηλιακό φως που να διαχέεται παντού. Όταν εμφανίζονται οι ήρωες, κάποια μέρη της γης μετακινούνται και ακούγονται ήχοι («γῆς μέρη τινὰ συγκινεῖται καὶ ψόφοιπεριηχοῦσιν»). Ο αέρας, όμως, δεν γίνεται λεπτότερος ούτε δυσανάλογος στους θεουργούς, καθιστώντας τους ανίκανους να το λαμβάνουν. Όταν όμως εμφανίζονται οι άρχοντες, ανεξαιρέτως αν είναι κοσμικοί ή υλικοί, συναθροίζονται μαζί τους πλήθος δυσανάσχετα φάσματα, αν και δεν έχουν υπερκόσμια λεπτότητα, αλλά ούτε και πολύ υψηλά στοιχεία. Οι ψυχικές, τέλος, επιφάνειες μοιάζουν περισσότερο στον αέρα και καθώς συντηρείται από αυτές λαμβάνει την περιγραφή τους.

Κλίνοντας θα αναφερθούμε στις διαθέσεις των ψυχών που καλούν τις επιφάνειες των θεών να εμφανιστούν και να τις απαλλάξουν από τα πάθη, αποδεχόμενες μια «ἐξηλλαγμένην» (εξελιγμένη) και υπερέχουσα ενέργεια, τέλεια και μεγάλη, μεταλαμβάνοντας «θεῖον ἔρωτα καὶ εὐφροσύνην ἀμήχανον». Όταν εμφανίζονται οι αρχάγγελοι, οι διαθέσεις γίνονται άχραντες, λαμβάνοντας νοερή θεωρία και απόλυτη δύναμη, ενώ με την παρουσία των αγγέλων παραλαμβάνουν την κατά λόγο σοφία, αληθινή αρετή, καθαρή και βέβαιη γνώση και σύμμετρη τάξη. Όταν, όμως, οι δαίμονες γίνονται ορατοί, οι διαθέσεις ορέγονται τη γένεση και τη φύση, επιθυμώντας να εκπληρώσουν τα έργα της Μοίρας και αποδέχονται την εκτελεστική δύναμη τέτοιων πράξεων. Εάν οι ήρωες γίνονται ορατοί, τότε λαμβάνουν παρόμοια ήθη και μεταλαμβάνουν ζηλευτά έργα που συνεισφέρουν στην κοινωνία των ψυχών. Αν όμως οι διαθέσεις αυτές έρθουν σε επαφή με τους άρχοντες, κοσμικές ή υλικές κινήσεις συγκινούνται σε συνδυασμό με την ψυχή. Και μαζί με τη θέα των ψυχών, προκύπτουν γενεσιουργές τάσεις και έμφυτες επιστασίες, χάριν της σωματικής επιμέλειας, μαζί με οτιδήποτε άλλο αυτό επιφέρει.

Επιπρόσθετα με αυτά, η των θεών επιφάνεια παρέχει αλήθεια και δύναμη, ορθότητα έργων και δώρα των μέγιστων αγαθών, ενώ η επιφάνεια των άλλων δυνάμεων παρέχει τα ανάλογα με εκείνα που ανήκουν στην κάθε τάξη. Έτσι, η επιφάνεια των αρχαγγέλων παρέχει την αλήθεια, όχι για όλα τα πράγματα αλλά για ορισμένα, όχι πάντοτε αλλά κάποτε, όχι σε όλους ή παντού αλλά σε κάποιους και σε συγκεκριμένο χώρο. Παρομοίως, δεν παρέχει δύναμη χρήσιμη για όλα τα πράγματα, αδιάκριτα παντού, αλλά χρήσιμη κάποιες φορές και σε συγκεκριμένο μέρος. Η επιφάνεια των αγγέλων, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό από εκείνο των αρχαγγέλων, διαιρεί σε δόσεις αγαθών τις περιγραφές, που πάντοτε καθορίζονται από εκείνους με τρόπο περιοριστικό. Ακόμη, η επιφάνεια των δαιμόνων δεν παρέχει τα αγαθά της ψυχής, αλλά είτε εκείνα του σώματος είτε εκείνα που ανήκουν στο σώμα και αυτά, όταν η τάξη του Κόσμου το επιτρέπει. Κατά τον ίδιο τρόπο, η επιφάνεια των ηρώων παρέχει τα δευτερεύοντα και τριτεύοντα αγαθά, στοχαζόμενη ολόκληρη την περίγεια και περικόσμια πολιτεία των ψυχών. Η επιφάνεια τώρα των αρχόντων χαρίζει κοσμικά ωφέλημα ή άλλα σχετικά με τη ζωή ή άλλα – όχι λίγα – υποδεέστερα πλεονεκτήματα των υλικών. Όταν εμφανίζονται οι ψυχές, όσοι τις βλέπουν αποκτούν πράγματα που συνεισφέρουν στην ωφέλεια της ανθρώπινης ζωής. Έτσι, λοιπόν, έχουμε κατάλληλα ορίσει τα δώρα αυτών των δυνάμεων, σε συμφωνία με την ορθή σειρά του καθενός.

Μαθήματα φιλοσοφίας από τον Ηράκλειτο

Ο Ηράκλειτος είχε τελικά γυρίσει την πλάτη του στους συνανθρώπους του. Μία πλάτη που έμοιαζε γεμάτη αγκά­θια. Φοβόντουσαν τις τσουχτερές απαντήσεις του, τις καυστικές παρατηρήσεις του, και κυρίως τα πύρινα βέλη του, γιατί η σκέψη του είχε μιαν ακούραστη και επικερδή συναλλαγή με τη φωτιά. Στους συμπολίτες του, που, στα μάτια του, κυλιόντουσαν στο βούρκο της εύκολης ζωής, είχε αρνηθεί να δώσει το σύστημα νόμων που είχαν ζητήσει, «Θα έπρεπε να κρεμαστείτε και να αφήσετε την Πόλη σας στα παιδιά». Όσο κι αν περιφρονούσε τους ανθρώ­πους, ο Ηράκλειτος αγαπούσε πραγματικά τη συντροφιά των παιδιών. Μάλιστα μία μέρα αποσύρθηκε στο ναό της Άρτεμης, για να παίξει κότσια μαζί τους.

 Οι Εφέσιοι είχαν καταλήξει να μη δίνουν πια μεγάλη σημασία στις επιπλήξεις του. Χωρίς αμφιβολία ο φιλόσο­φος είχε δίκιο να προσπαθεί, κάνοντας μια συνετή ζωή, να διαφυλάσσει τη φωτιά από την οποία προέρχεται η ψυ­χή. Δεν είχε βέβαια άδικο να σπρώχνει τους συμπολίτες του προς την αρετή. Αλλά πόσο κακό υπάρχει στην καλο­πέραση, την οποία ίσως να μην γευτούν στον Άδη;

 Κι όμως, όταν οι Πέρσες πολιορκούν την Πόλη, αρχίζουν να φαντάζονται τις στερήσεις που θα έρθουν. Ορι­σμένοι θυμίζουν τα ξεχασμένα λόγια του σοφού, που έχει σωπάσει εδώ και πολύ καιρό. Τίποτα δεν πετυχαίνουν. Οι Εφέσιοι ενδίδουν στις αδυναμίες τους, κατά τη συνήθειά τους. Ο πόλεμος είναι ένα αρκετά μεγάλο κακό, δεν χρει­άζονται άσκοπες στερήσεις.

 Αλλά οι Πέρσες δεν κουράζονται. Η πολιορκία διαρκεί, διαιωνίζεται. Τα αποθέματα αδειάζουν. Έχοντας λά­βει τη διαταγή να βρουν μία λύση, οι υπεύθυνοι της Πόλης ανεβαίνουν ο ένας μετά τον άλλο στο βήμα. Οι γεμάτοι υπεροψία λόγοι τους υποδεικνύουν ενόχους. Αυτοί που κυβερνούσαν άλλοτε την Πόλη άφησαν τα πράγματα να φτάσουν σε αυτό το σημείο. Νάτοι τώρα παραδομένοι στο εκδικητικό μένος του λαού. Η ατίμωση πέφτει πάνω σ’ αυ­τούς που οδήγησαν την Πόλη σε αυτό το αδιέξοδο!

  Μέσα από αυτές τις ατελείωτες φιλονικίες καμία πρότα­ση δεν ακούγεται. Τότε, ξεπροβάλλει από τη συνέλευση ένας άνδρας με επιβλητικό παράστημα, ο οποίος προχωρεί προς το βήμα και το ανεβαίνει με κινήσεις αρκούδας. Μερι­κοί αναγνωρίζουν τη φωνή της συνείδησής τους, τον Ηρά­κλειτο. Οι πιο νέοι, που δεν τον έχουν ακόμα ποτέ ακούσει να γιουχαΐζει την Έφεσο, ανακαλύπτουν αυτή τη ζωντανή δύναμη που προβάλλει από την άλλη πλευρά του χρόνου.

  Μπροστά σ ένα ακροατήριο που η ταραχή του βρισκό­ταν στο κατακόρυφο, ο Ηράκλειτος ακουμπά πάνω στο βήμα ένα κύπελλο γεμάτο νερό και ρίχνει μέσα μία χού­φτα αλεύρι και κριθάρι. Εφοδιασμένος με ένα κλαδάκι που έβγαλε από το πανωφόρι του, αρχίζει να φτιάχνει ένα χυλό. Γιατί αυτή η γελοία σκηνοθεσία;

  Έχοντας παρατήσει το κλαδάκι, αρχίζει τώρα να ανακα­τεύει με το δάχτυλο το πλιγούρι από κριθάρι. Πότε πότε, ρί­χνει μια ματιά στο ακροατήριο που κρατάει την αναπνοή του. Θα έλεγε κανείς ότι, σιωπηλά, το λοιδορεί. Μόλις πέτυ­χε αυτό που ήθελε, πλησιάζει την κούπα στο στόμα του και, με το δάχτυλο πάντα, δοκιμάζει το γεύμα που ετοίμασε. Για μία στιγμή ένα χαμόγελο φωτίζει το αυστηρό του πρόσωπο. Αφού καθαρίζει την κούπα και γλείφει το δάχτυλό του, ο φι­λόσοφος φεύγει έτσι όπως είχε έρθει. Αυτή ήταν η τελευ­ταία πολιτική παρέμβαση του Ηράκλειτου.

 Σε αυτούς που απορούσαν για το γεγονός ότι ένα μά­θημα φιλοσοφίας μπόρεσε να μεταδοθεί χωρίς ούτε μία λέξη, σε αυτούς που αναρωτιούνταν γιατί προτίμησε να σωπάσει, θα είχε απαντήσει: «Για να φλυαρείτε εσείς».

Η ΙΕΡΗ ΨΥΧΗ ΜΑΣ

«Από όλα τα πράγματα που κατέχει ο άνθρωπος, το πιο ιερό μετά τους Θεούς είναι η ψυχή.
Ξέρουμε ότι κάθε άνθρωπος αποτελείται από δυο ειδών στοιχεία. Ορισμένα, τα οποία κυριαρχούν, είναι πιο δυνατά και πιο καλά, ενώ τα άλλα, κατώτερα και πιο αδύναμα, οφείλουν να υποτάσσονται στα προηγούμενα.

Ο Άνθρωπος πρέπει πάντα να προτιμά εκείνα που κυριαρχούν παρά εκείνα που υποτάσσονται. Έτσι, όταν λέω ότι τόσο μετά τους Θεούς, που είναι κύριοι της μοίρας μας, όσο και μετά τους δαίμονες ή τους ήρωες ο άνθρωπος πρέπει να τιμά την ψυχή του, νομίζω ότι μιλώ σωστά. Σπάνια όμως το πετυχαίνει κάποιος αυτό. Απλά, νομίζει πως το καταφέρνει. Γιατί τίποτα κακό δεν αξίζει να τιμηθεί, αφού η τιμή είναι θείο δώρο.

Οποιοσδήποτε νομίζει ότι εξυψώνει την ψυχή του με λόγια ή δώρα ή υποχωρήσεις και δεν φροντίζει να την κάνει καλύτερη, φαντάζεται ότι την τιμά αλλά στην πραγματικότητα δεν κάνει κάτι τέτοιο. Για παράδειγμα, κάθε άνθρωπος που φτάνει στην εφηβεία νομίζει πως τα ξέρει όλα και φαντάζεται ότι τιμά την ψυχή του με τους επαίνους και με το να την αφήνει να κάνει ότι θέλει. Σύμφωνα όμως με όσα είπαμε πριν από λίγο, δεν πρόκειται για τιμή αλλά βλάβη, αφού έχουμε δεχτεί ότι η ψυχή βρίσκεται στη δεύτερη θέση μετά τους θεούς.

Επίσης, όταν κάποιος πιστεύει ότι η ευθύνη για τα αμαρτήματα που κάνει δεν είναι δική του αλλά των άλλων, τους οποίους κατηγορεί για τις συχνές και σοβαρές κακοτυχίες του θεωρώντας τον εαυτό του ανεύθυνο για αυτά, νομίζει ότι έτσι τιμά την ψυχή του. Πετυχαίνει όμως ακριβώς αντίθετο. Το ίδιο γίνεται και όταν ρίχνεται στις απολαύσεις και αδιαφορεί για τις συστάσεις και τις συμβουλές του νομοθέτη, αφού ντροπιάζει την ψυχή του και τη γεμίζει με τύψεις και ενοχές.

Ή, για να πάρουμε την αντίθετη περίπτωση, όταν δεν υπομένει τους κόπους, τους φόβους, τους πόνους και τις λύπες αλλά τα αποφεύγει από δειλία, όχι μόνο δεν τιμά την ψυχή του αλλά την ντροπιάζει.

Το ίδιο γίνεται και όταν θεωρεί τη ζωή το μεγαλύτερο αγαθό του Κόσμου. Η σκέψη αυτή ατιμάζει την ψυχή γιατί πιστεύει ότι όλα όσα υπάρχουν στον Άδη είναι κακά, ενώ θα έπρεπε να αντιταχθεί σε αυτή την απαίσια ιδέα και να ηρεμήσει την ψυχή του με την σκέψη ότι δεν ξέρει αν η συνάντηση μας με τους εκεί θεούς είναι ίσως το μεγαλύτερο αγαθό.

Όταν κάποιος δίνει μεγαλύτερη αξία στο κάλλος παρά στην αρετή, ντροπιάζει την ψυχή του με απόλυτο και ολοκληρωτικό τρόπο. Ο λόγος γιατί πιστεύει ότι το σώμα έχει μεγαλύτερη αξία από την ψυχή, κάτι εντελώς λανθασμένος.

Κανένα γηγενές πράγμα δεν είναι εντιμότερο των Ολυμπίων.

Όποιος πιστεύει κάτι το διαφορετικό για την ψυχή δεν κατανοεί πόσο υπέροχο είναι αυτό το αγαθό που περιφρονεί.»
---------------
 Πλάτων «Νόμοι, 5ο βιβλίο, 726.a.2727.e.3».

Ερωτήσεις που θα αλλάξουν τον τρόπο που σκέφτεστε για τα προβλήματά σας


Αυτοέρευνα, η τέχνη του να κάνουμε στον εαυτό μας τις σωστές ερωτήσεις

Το θέμα δεν είναι να έχετε απαντήσεις για όλα, αλλά να κάνετε τις σωστές ερωτήσεις.

Είναι γεγονός ότι εκείνος που διδάσκει τους άλλους διδάσκει και τον εαυτό του όχι μόνο γιατί η διαρκής επανάληψη βοηθά να εντυπωθούν τα γεγονότα ανεξίτηλα στο μυαλό, αλλά κι επειδή η ίδια η διαδικασία της διδασκαλίας δίνει περισσότερες γνώσεις για το αντικείμενο που διδάσκεται.
πάρα πολύ.

Μία από τις στρατηγικές είναι η αυτοέρευνα – δηλαδή η τέχνη του να κάνουμε στον εαυτό μας τις σωστές ερωτήσεις. Γιατί είναι αυτή η στρατηγική τόσο σημαντική; Διότι οι ερωτήσεις που θέτουμε εμείς οι ίδιοι γίνονται σκέψεις.

Οι σκέψεις στη συνέχεια γίνονται λέξεις. Οι λέξεις γίνονται πράξεις και οι πράξεις διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας. Και ο χαρακτήρας αλλάζει τα πάντα.

Για να πούμε την αλήθεια, όταν οι καιροί είναι δύσκολοι και προκύπτουν μεγάλα προβλήματα, όπως συμβαίνει αναπόφευκτα, η δύναμη του χαρακτήρα μας είναι εκείνη που μας κάνει να κατανοούμε τα πράγματα.

Δεδομένου ότι ο χαρακτήρας μας επηρεάζεται άμεσα από αυτά λέμε (και ευχόμαστε) καθημερινά, σκεφτείτε τον τρόπο που απευθύνεστε στον εαυτό σας.

Χρησιμοποιείτε τα ενθαρρυντικά λόγια με τα οποία θα μιλούσατε σε έναν φίλο; Ή κάνετε υποτιμητικές παρατηρήσεις όπως ακριβώς θα κάνατε σε έναν εχθρό; Μήπως κάνετε αρνητικά σχόλια για τη ζωή σας σαν να μην έχετε καθόλου εμπιστοσύνη στον εαυτό σας;

Όλη την ημέρα μιλάτε σιωπηλά στον εαυτό σας και ένα κομμάτι του πιστεύει κάθε λέξη. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να παραμείνετε προσεκτικοί όταν προκύπτουν προβλήματα και να λάβετε υπόψη σας τα παρακάτω ερωτήματα:

1. Για ποιο πράγμα θα μπορούσατε να νιώσετε θετικοί και χαρούμενοι αυτή τη στιγμή, αν πραγματικά το θέλατε;

Το μεγαλύτερο όπλο σας κατά του στρες και την αρνητικότητα είναι η ικανότητά σας να επιλέξετε τις σκέψεις σας. Η ευτυχία ξεφεύγει από εκείνους που αρνούνται να δουν το καλό σε όσα διαθέτουν. Όταν η ζωή σας δίνει κάθε λόγο να είστε αρνητικοί, εσείς να σκέφτεστε θετικά.

2. Ποιο είναι εκείνο το πρόβλημα που δεν έχετε αυτή τη στιγμή και γι’ αυτό νιώθετε ευγνωμοσύνη;

Χαμογελάστε όχι επειδή η ζωή είναι εύκολη, τέλεια ή όπως ακριβώς είχατε προβλέψει, αλλά επειδή έχετε επιλέξει να είστε ευτυχισμένοι και ευγνώμονες για όλα τα καλά πράγματα που διαθέτετε και όλα τα προβλήματα που ξέρετε ότι δεν έχετε.

3. Τι είναι εκείνο που πρέπει να σταματήσετε να σκέφτεστε και να λέτε στον εαυτό σας;

Σταματήστε να τον κατακρίνετε για όσα δεν είναι και αρχίστε να τον επαινείτε γι’ αυτό που είναι. Πρέπει να μάθουμε να είμαστε εμείς ο καλύτερος φίλος του εαυτού μας, επειδή μερικές φορές πέφτουμε στην παγίδα του να γινόμαστε πολύ εύκολα οι χειρότεροι εχθροί του.

4. Τι είναι αυτό που ακόμα κρατάτε στη ζωή σας ενώ θα έπρεπε να το έχετε διώξει;

Ένα από τα δυσκολότερα μαθήματα στη ζωή είναι να αφήσετε ορισμένα πράγματα να φεύγουν από τη ζωή σας – είτε πρόκειται για ενοχές, θυμό, αγάπη ή απώλεια. Οι αλλαγές δεν είναι ποτέ εύκολες – αγωνίζεστε για να κρατήσετε κάποια πράγματα και να αφήσετε κάποια άλλα.

Αλλά πολλές φορές αυτός είναι ο πιο υγιής τρόπος για να προχωρήσετε μπροστά, αφού διώχνει τις τοξικές σκέψεις από το παρελθόν.

Πρέπει να απελευθερωθείτε συναισθηματικά από τα πράγματα που κάποτε σήμαιναν πολλά για σας κι έτσι θα μπορέσετε να ξεπεράσετε το παρελθόν και τον πόνο που σας προκαλεί. Και πάλι χρειάζεται πολλή δουλειά για να γίνει αυτό και να επικεντρωθείτε εκ νέου τις σκέψεις σας, αλλά αξίζει κάθε προσπάθεια που θα κάνετε.

5. Κατηγορείτε τους άλλους και αρνείστε να αναλάβετε τις δικές σας ευθύνες;

Ή μήπως καταστρώνετε σχέδια δράσης για να προχωρήσετε μπροστά με τους δικούς σας όρους; Φανταστείτε πόσο πιο αποδοτικοί και χαρούμενοι θα ήσασταν αν, αντί να αρνείστε, να κατηγορείτε, να φοβάστε και να πολεμάτε ορισμένες καταστάσεις και διαδικασίες, απλώς τις χειριστείτε.

6. Πώς μπορείτε να αντιδράσετε ξεκάθαρα και δυναμικά κι όχι απερίσκεπτα σε μια κατάσταση;

Κάθε φορά που μπαίνετε στον πειρασμό να αντιδράσετε με τον ίδιο παλιό τρόπο, αναρωτηθείτε αν θέλετε να είστε αιχμάλωτοι του παρελθόντος ή ένας πρωτοπόρος του μέλλοντος.

Και να θυμάστε ότι ο χαρακτήρας μας είναι πιο φανερός όταν έχουμε σκαμπανεβάσματα. Να είστε ταπεινοί όταν φτάνετε ψηλά, να είστε δυνατοί όταν πέφτετε χαμηλά και να έχετε πίστη όταν βρίσκεστε στο ενδιάμεσο.

7. Πώς μπορείτε να χειριστείτε ένα πρόσωπο ή μια κατάσταση αλλά και τον εαυτό σας έτσι ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι κι όχι δυσαρεστημένοι;

Η ζωή είναι ένα δώρο και μας προσφέρει το προνόμιο, την ευκαιρία και την ευθύνη να ανταποδώσουμε με το να γινόμαστε καλύτεροι. Έτσι, ο καλύτερος τρόπος για να ξαναβρείτε τον εαυτό σας όταν οι καιροί είναι δύσκολοι είναι να βυθιστείτε σε έναν σκοπό ανώτερο από τον εαυτό σας.

8. Μήπως έχετε πολλές προσδοκίες από τον εαυτό σας ή από τους άλλους;

Οι προσδοκίες αυτές σας ευχαριστούν ή σας ταλαιπωρούν; Οι προσδοκίες είναι σαν την πορσελάνη – όσο πιο σφιχτά την κρατάτε, τόσο πιο πιθανό είναι να σπάσει. Να θυμάστε ότι η ζωή σας θα είναι πολύ πιο εύκολη όταν χαμηλώσετε τις προσδοκίες σας. Χαλαρώστε λίγο και εκτιμήστε τη ζωή και τις σχέσεις σας όπως είναι.

9. Ποιος ή τι χρειάζεται να συγχωρέσετε;

Η συγχώρεση δεν οδηγεί πάντα σε αποκατάσταση των σχέσεων και των καταστάσεων. Μερικές σχέσεις και καταστάσεις δεν είναι γραφτό να προχωρήσουν. Συγχωρήστε τις ούτως ή άλλως και αφήστε ό,τι είναι γραφτό να γίνει, να γίνει. Προχωρήστε και αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο.

Όταν κρατάτε κακία σε ένα άλλο άτομο, είστε αναγκαστικά δεσμευμένοι μαζί του ή με μια συγκεκριμένη κατάσταση με έναν συναισθηματικό δεσμό που είναι πιο δυνατός κι απ’ το ατσάλι. Η συγχώρεση είναι ο μόνος τρόπος για να σπάσετε αυτόν τον δεσμό και να απελευθερωθείτε.

10. Τι γνωρίζετε καλύτερα πλέον για την επόμενη φορά;

Μην αφήνετε τον φόβο σας για γεγονότα του παρελθόντος να επηρεάσει το μέλλον σας. Ζήστε γι’ αυτά που μπορεί να σας προσφέρει το σήμερα κι όχι για ό,τι χάσατε χθες.

Πάντα θα υπάρχουν εμπόδια, αλλά πιο συχνά περιοριζόμαστε από τα τείχη που χτίζουμε μόνοι μας. Αυτό που βλέπουμε εξαρτάται από την οπτική μας. Ξεχάστε όσα έχετε χάσει και επικεντρωθείτε σε όσα έχετε μάθει.

Τα τρία πόδια μιας ουσιαστικής σχέσης

Για να δημιουργηθεί μια στενή σχέση υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να συμβαίνουν.
Είναι οι τρεις πλευρές του ανθρώπινου δεσμού, σαν τα τρία πόδια ενός τραπεζιού πάνω στο οποίο στηρίζονται όλα όσα αποτελούν μια στενή σχέση.
Αυτά τα τρία πόδια λέγονται:Αγάπη, Έλξη, Εμπιστοσύνη.
Μπορεί κανείς να προσπαθήσει και να μάθει να επικοινωνεί καλύτερα, μπορεί να μάθει —αν δεν ξέρει— να σέβεται τον άλλον, μπορεί να μάθει ν’ ανοίγει την καρδιά του… Υπάρχουν όμως κάποια άλλα πράγματα που δεν μαθαίνονται γιατί δεν γίνονται, συμβαίνουν. Και είναι αυτά που πρέπει να συμβούν.
Χωρίς αυτά τα τρία «πόδια» δεν υπάρχει στενή σχέση. Έχουν τόση σημασία, που αν σε μια στενή σχέση λείψει η αγάπη, η έλξη ή η εμπιστοσύνη, η οικειότητα που είχε κατακτήσει το ζευγάρι, χάνεται. Η σχέση μετατρέπεται σε μια καλή διαπροσωπική σχέση που μπορεί να είναι έντονη ή ευχάριστη, χωρίς όμως πια τα χαρακτηριστικά της στενής επαφής.
Για να συνεχιστεί μια στενή σχέση, για να παραμείνει, δηλαδή, το τρίποδο πάνω στο οποίο στηρίζεται, σώο και αβλαβές, πρέπει να μπορώ να συνεχίσω να σ’ αγαπάω, πρέπει να μπορώ να σ’ εμπιστεύομαι, πρέπει να εξακολουθείς να με βρίσκεις ελκυστικό.
Για να έχουμε μια στενή σχέση, είναι απαραίτητο να μ’ αγαπάς, να μ’ εμπιστεύεσαι και να σου αρέσω.
Αυτές οι τρεις προϋποθέσεις δεν θα δημιουργούσαν πρόβλημα αν δεν υπήρχε μια μικρή, πολύ μικρή αλλά φοβερή λεπτομέρεια: Κανένα από αυτά τα τρία πράγματα (αγάπη, εμπιστοσύνη, έλξη) δεν εξαρτάται από τη θέληση μας

Το δραματικά σημαντικό είναι ότι δεν μπορώ να επιλέξω να συμβεί κανένα απ’ αυτά τα τρία πράγματα. Είναι μια διαδικασία που δεν εξαρτάται από τη δική μου απόφαση. Δεν το αποφασίζω εγώ να σ’ αγαπάω, να σ’ εμπιστεύομαι, ή να μου αρέσεις. Όσο και να προσπαθήσω, δεν μπορώ να κάνω τίποτα αν δεν μου συμβαίνει, αν δεν το αισθάνομαι.
Συνεπώς, η στενή σχέση είναι κάτι που προκύπτει όταν, μεταξύ δύο ανθρώπων, συμβαίνουν και στους δύο αυτά τα τρία πράγματα: αγαπάμε τον άλλο, τον εμπιστευόμαστε και νιώθουμε να μας ελκύει. Όλα τ’ άλλα μπορούμε να τα δημιουργήσουμε.
Ακόμη, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για ν’ αγαπήσουμε κάποιον που δεν αγαπάμε, να αρέσουμε σε κάποιον που δεν αρέσουμε, ή να εμπιστευτούμε κάποιον που δεν εμπιστευόμαστε.
Βέβαια, δεν λέω ότι το να αισθάνεται ή να μην αισθάνεται κανείς αυτά τα πράγματα είναι ανεξάρτητο του τι είναι ή κάνει ο άλλος. Λέω πως μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια ότι, ενώ είναι βέβαιο ότι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να σ’ αγαπήσω, να αισθανθώ έλξη για σένα ή να σ’ εμπιστευτώ, εσύ, αντιθέτως, μπορείς να κάνεις κάτι.
Μπορώ να κάνω πράγματα για να καταλάβεις ότι μπορείς να μ’ εμπιστεύεσαι,μπορώ να κάνω πράγματα για να προσπαθήσω να σου αρέσω και να ξυπνήσω την αγάπη σου για μένα.
Δεν μπορώ, όμως, να κάνω τίποτα για να νιώσω κι εγώ το ίδιο για σένα αν δεν προκύψει από μόνο του.
Αν η αγάπη, η έλξη και η εμπιστοσύνη μου εξαρτώνται από κάποιον, είναι πολύ περισσότερο από σένα παρά από μένα.
Για την αγάπη μιλήσαμε και συνεχίζουμε να μιλάμε, τώρα όμως θέλω ν’ ασχοληθούμε και με τα άλλα δύο πόδια του τραπεζιού.
Για να υπάρχει αληθινά στενή σχέση, πρέπει ο άλλος να με ελκύει. Δεν έχει σημασία αν είναι αγόρι, γυναίκα, φίλος, ή αδελφός… ο άλλος πρέπει να με ελκύει. Πρέπει να μου αρέσει αυτό που βλέπω, αυτό που ακούω, αυτό που είναι ο άλλος. Όχι απόλυτα, αλλά πάντως να μου αρέσει.
Αν ο άλλος δεν μου αρέσει πραγματικά, αν δεν υπάρχει τίποτα που να με ελκύει, μπορούμε να έχουμε μια εγκάρδια επαφή, να δουλεύουμε μαζί, να συναντιόμαστε και να κάνουμε πράγματα οι δυο μας, δεν πρόκειται όμως να δημιουργήσουμε μια στενή σχέση.
Για να φτάσουμε ως εκεί, πρέπει, εκτός από τις εκμυστηρεύσεις, την εμπιστοσύνη, την ικανότητα να εκτίθεμαι, τον συναισθηματικό δεσμό, τις ομοιότητες, την ικανότητα να επικοινωνούμε, την αμοιβαία ανοχή, τις κοινές εμπειρίες, τα σχέδια, την επιθυμία να μεγαλώσουμε μαζί και τόσα άλλα… πρέπει, λες και δεν έφταναν όλα αυτά, εγώ να αρέσω στον άλλον κι ο άλλος να με ελκύει.
Η έλξη που αισθάνομαι γι’ αυτόν δεν είναι υποχρεωτικά φυσική. Μπορεί να μου αρέσει ο τρόπος που εκφράζεται, ο τρόπος που ενεργεί, ο τρόπος που σκέφτεται, ή η ευαισθησία του. Επαναλαμβάνω, όμως: πρέπει να υπάρχει έλξη.
Υπάρχουν ζευγάρια που θα τους άρεσε πολύ να είχαν μια στενή σχέση, βιώνουν όμως μια κατάσταση όπου —αν και είναι βέβαιο πως αγαπιούνται πάρα πολύ και εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον—, έχει συμβεί κάτι με την αμοιβαία έλξη: έχει χαθεί.
Πάνε τότε στον ψυχοθεραπευτή, μιλάνε με μια φίλη ή τον πνευματικό τους και λένε: «Δεν ξέρουμε τι μας συμβαίνει, τίποτα δεν είναι πια ίδιο, δεν έχουμε διάθεση να ιδωθούμε, δεν ξέρουμε καν αν αγαπιόμαστε ακόμα». Πολλές φορές, το μόνο που συμβαίνει, είναι ότι έχει χαθεί προ πολλού η μεταξύ τους έλξη.
Δοκιμάστε να κάνετε μια άσκηση. Διαλέξτε κάποιον με τον οποίον πιστεύετε πως έχετε μια στενή σχέση, και κάνετε ο καθένας χωριστά έναν κατάλογο με όλα εκείνα που νομίζετε ότι σήμερα σας ελκύουν στο άτομο αυτό. Προσέξτε, λέω ΣΗΜΕΡΑ.
Όχι αυτό που σας τράβηξε κάποτε, αλλά αυτό που σας αρέσει στον άλλον ΤΩΡΑ. Καθίστε μετά αρκετή ώρα οι δυο σας και διαβάστε όσα γράψατε. Εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία να το πείτε με λόγια. Είναι τόσο ωραίο ν’ ακούς τον άλλον να λέει: «Αυτό που μου αρέσει σ’ εσένα…»
Από τα τρία πόδια, η έλξη έχει ένα περίεργο χαρακτηριστικό: είναι το μόνο που δεν έχει μνήμη.
Δεν μπορώ να νιώθω να με ελκύει αυτό που ήσουν κάποτε,μόνο αυτό που είσαι τώρα.
Θυμάμαι, φυσικά, εκείνη την ημέρα που σε γνώρισα. Αναπολώ τη στιγμή, και η ψυχή μου αγαλλιάζει στη θύμηση της. Αλήθεια είναι. Αυτό, όμως, δεν είναι έλξη: είναι νοσταλγία.
Μπορώ να σ’ αγαπάω γι’ αυτό που υπήρξες για μένα, για το ρόλο που έπαιξες στη ζωή μου, για την κοινή μας ιστορία. Πράγματι, σ’ εμπιστεύομαι για ό,τι έχει συμβεί μεταξύ μας, γι’ αυτό που έχεις δείξει ότι είσαι. Η έλξη, όμως, λειτουργεί στο παρόν γιατί πάσχει από αμνησία.
Όταν μιλάω για εμπιστοσύνη, με όρους οικειότητας και στενών σχέσεων, αναφέρομαι στη βεβαιότητα ότι δεν μου λες ψέματα. Μπορεί να έχεις αποφασίσει να μη μου πεις κάτι, να μη μοιραστείς κάτι μαζί μου, είναι προνόμιο και δικαίωμα σου, ξέρω όμως ότι δεν πρόκειται να μου πεις ψέματα.
Αυτό που αποφασίζεις να μου πεις είναι η αλήθεια, ή τουλάχιστον αυτό που ειλικρινά πιστεύεις ότι είναι αλήθεια. Μπορεί να κάνεις λάθος, όμως, δεν μου λες ψέματα.
Η εμπιστοσύνη σε μια στενή σχέση υποδηλώνει τέτοιο βαθμό ειλικρίνειας με τον άλλο, που ούτε καν διανοούμαι να του πω ψέματα.
Έχει σημασία να συμφωνήσουμε σ’ αυτήν την πρόκληση: ότι η αγάπη, η έλξη και η εμπιστοσύνη είναι πράγματα που είτε συμβαίνουν είτε δεν συμβαίνουν. Κι αν δεν συμβαίνουν, η σχέση μπορεί να είναι σχετικά καλή, δεν θα είναι όμως μια σχέση πραγματικά στενή και σημαντική.
Λέω πάντα πως η ζωή δεν είναι ούτε εμπορική συναλλαγή ούτε μια στεγνή δοσοληψία. Η στενή σχέση έχει να κάνει με το τι δίνω και τι παίρνω, κι αυτό είναι ένα μάθημα που έχει κόστος.
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν με την πεποίθηση ότι πρέπει συνεχώς να δίνουν χωρίς να επιτρέπουν να τους δίνει κανείς τίποτα. Έχουν την εντύπωση ότι με τη θυσία τους συμβάλλουν στη διατήρηση της σχέσης. Αν ήξεραν πόσο άσχημο είναι να ζεις δίπλα σε κάποιον που συνεχώς δίνει και δεν θέλει να πάρει, θα τους προξενούσε κατάπληξη.
Νομίζουν ότι είναι καλοί γιατί διαρκώς προσφέρουν τα πάντα «χωρίς κανένα αντάλλαγμα». Είναι πολύ εκνευριστικό να βρίσκεσαι μονίμως δίπλα σε κάποιον που δεν μπορεί να πάρει.
Είναι άλλο πράγμα να μη ζητάω ανταλλάγματα γι’ αυτό που δίνω και άλλο, πολύ διαφορετικό, να αρνούμαι να πάρω κάτι που μου δίνουν, ή να μην το δέχομαι γιατί πιστεύω πως δεν μου αξίζει. Κατά βάθος, το μήνυμα είναι: «αυτό που μου δίνεις είναι άχρηστο», «δεν μετράει η γνώμη σου», «η βοήθεια σου δεν έχει αξία», «δεν ξέρεις εσύ».
Πρέπει να καταλάβουμε πόσο κακό κάνουμε στον άλλον όταν αρνούμαστε να πάρουμε αυτό που μας δίνει με την ψυχή του.
Η δοσοληψία της ζωής επιτρέπει την αμοιβαία αφοσίωση η οποία, ασφαλώς, αποτελεί το διαβατήριο για τη στενή διαπροσωπική σχέση.
Όπως σ’ ένα οποιοδήποτε τραπέζι, έτσι κι εδώ κάθε πόδι είναι απαραίτητο. Σ’ ένα τραπέζι όμως με τρία πόδια, αυτό αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση.
Σ’ ένα τραπέζι με τέσσερα πόδια, μπορώ μέχρι ένα σημείο να ισορροπήσω κάτι που ακούμπησα πάνω του, ακόμη κι αν του λείπει το ένα. Αντίθετα, σ’ ένα τραπέζι με τρία πόδια, αρκεί να λείπει ή να είναι σπασμένο το ένα, και το τραπέζι μαζί με όλα όσα σηκώνει πάνω του θα πέσει κάτω.
Δεν πιστεύω ότι όλες οι σχέσεις πρέπει να γίνουν στενές, υποστηρίζω όμως, αληθινά, ότι μόνο αυτές δίνουν νόημα στον δρόμο της ζωής.

Πως να γίνετε πιο υγιείς, πιο ευτυχισμένοι, πιο γαλήνιοι

Παλαιότερα, είχα διαρκώς την ανάγκη επιβεβαίωσης από τους άλλους. Επιβεβαίωση για το αν ήμουν αρκετά καλός, αρκετά όμορφος, αρκετά δύνατός, αρκετά ικανός και ούτω καθεξής.

Παράλληλα με τη διαρκή ανάγκη μου για επιβεβαίωση, είχα την κακή νοοτροπία του «θα γίνω ευτυχισμένος όταν…», το οποίο σήμαινε όταν αποκτήσω την τάδε δουλειά, όταν κάνω περισσότερους φίλους (ή περισσότερα χρήματα), όταν αποκτήσω ένα τέλειο σώμα, όταν βρω τον σύντροφο των ονείρων μου…ο κατάλογος ήταν ατελείωτος.

Έψαχνα απεγνωσμένα στον έξω κόσμο με σκοπό να γεμίσω τον εσωτερικό μου κόσμο. Δυστυχώς δεν είχε αποτέλεσμα. Αποτελέσματα είδα όταν κοίταξα βαθιά μέσα μου και άνοιξα την ψυχή και την καρδιά μου στην αγάπη, το φως και την καλοσύνη.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας έμαθα πολλά και εξακολουθώ να μαθαίνω, όπως άλλωστε όλοι μας. Όταν όμως αποφάσισα να γράψω αυτά που με βοήθησαν να γίνω πιο υγιής, πιο ευτυχισμένος και πιο ήρεμος, ξεχώρισα τις παρακάτω 11 συμβουλές.

1. Μην παίρνετε προσωπικά την αρνητική στάση των άλλων ανθρώπων
Όλοι έχουμε τα δικά μας προβλήματα τα οποία δουλεύουμε εσωτερικά, οπότε είναι καλό να θυμόμαστε ότι η αρνητική στάση από τους άλλους δεν έχει απολύτως τίποτα να κάνει με εμάς. Φταίει απλώς το γεγονός ότι το άλλο πρόσωπο προσπαθεί να λύσει τα δικά του προβλήματα. Χρησιμοποιήστε το σαν μια ευκαιρία για να μείνετε συγκεντρωμένοι στα δικά σας, να δείξετε συμπόνια και, το σημαντικότερο, να εξελιχτείτε.

2. Μάθετε να εκτιμάτε τον αγώνα που δίνετε
Αλλάζουμε, μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε μερικά από τα πιο σημαντικά μαθήματα όταν αντιμετωπίζουμε προκλήσεις. Όλα αυτά διαμορφώνουν το ποιοί είμαστε και μας κάνουν πιο ανθρώπινους. Αν όλα ήταν πάντα τέλεια, η ζωή θα ήταν πολύ βαρετή.

3. Βγείτε έξω στη φύση
Η φύση συνδέει την ψυχή μας με το σύμπαν σε ένα εντελώς καινούριο επίπεδο. Νιώθουμε ήρεμοι, αναπνέουμε καθαρό αέρα και κινούμαστε μέσα στη φύση. Δεν υπάρχει άλλο συναίσθημα όμοιο με αυτό. Ανοίξτε την ψυχή σας και συνειδητοποιείστε ότι υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο εκεί έξω κι ότι αυτό είναι πολύ παρήγορο και καθησυχαστικό.

4. Βρείτε ένα είδος κίνησης που σας ταιριάζει και εφαρμόστε την τακτικά
Το σώμα μας δεν είναι προγραμματισμένο να υποφέρει από την άσκηση, αλλά να αισθάνεται πιο δυνατό μέσω αυτής. Είμαστε προγραμματισμένοι να νιώθουμε συνδεδεμένοι με το σώμα μας (με ένα είδος αγάπης) μέσα από την κίνηση. Μια πελάτισσα μου είπε κάποτε το εξής: «Αν έπρεπε να πω κάτι στον εαυτό μου όπως ήταν πριν, θα ήθελα να τον ρωτήσω τι μου άρεσε να κάνω ως παιδί. Ποιά δραστηριότητα με έκανε χαρούμενη; Μόλις έπαιρνα την απάντηση, θα έκανα πολύ περισσότερα από αυτό. Η κίνηση είναι η θεραπεία για την ψυχή, αν σας αρέσει αυτό που κάνετε».

5. Ανοίξτε την καρδιά σας στους άλλους και μοιραστείτε τα πραγματικά σας συναισθήματα
Το να αφήσετε τους ανθρώπους που υπάρχουν στη ζωή σας να ξέρουν πώς αισθάνεστε, είναι πολύ σημαντικό. Είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί μια σχέση (όποια κι αν είναι αυτή) να εμβαθύνει, να εξελιχτεί και να αναπτυχθεί. Μπορεί να αισθάνεστε ευάλωτοι (και λίγο άσχημα στην αρχή), αλλά η ειλικρίνεια θα ανοίξει την καρδιά σας με έναν εντελώς καινούριο τρόπο που δεν έχετε ξανανιώσει. Ίσως ακούγεται κοινότοπο, αλλά η αλήθεια πράγματι απελευθερώνει.

6. Δημιουργείστε όρια σε λογικά πλαίσια
Δεν γίνεται να είστε απόλυτα ανοιχτοί απέναντι στους άλλους όταν αισθάνεστε ότι σας υποτιμούν. Και σας υπόσχομαι (ακόμα κι αν ίσως νιώθετε άβολα στην αρχή) ότι οι άνθρωποι που είναι γραφτό να μείνουν στη ζωή σας, θα σας καταλάβουν.

7. Κάντε καθημερινά πράγματα που σας αρέσουν
Υπάρχουν μικρές καθημερινές ενέργειες που αποτελούν βάλσαμο για την ψυχή σας. Ίσως σας αρέσει να πηγαίνετε βόλτα, να κάνετε διαλογισμό, να κρατάτε ημερολόγιο, να λέτε προσευχές μάντρα, να τηλεφωνείτε στην αδελφή ψυχή σας, να θέτετε τον στόχο της ημέρας, να κάνετε γιόγκα, να κρατάτε ημερολόγιο ευγνωμοσύνης, να διαβάζετε ή να κάθεστε ήσυχα πίνοντας ένα φλιτζάνι τσάι. Αυτά τα μικρά αλλά σημαντικά πράγματα μας βοηθούν να απολαμβάνουμε τη στιγμή, να αισθανόμαστε συγκεντρωμένοι και να αποκτήσουμε ευγενικές και συμπονετικές ψυχές, αλλά και πολύτιμο χρόνο αφιερωμένο μόνο στον εαυτό μας.

8. Προχωρήστε μπροστά και ξεχάστε την αρνητική ενέργεια των άλλων
Συγχωρέστε τους άλλους (αλλά και τον εαυτό σας) έτσι ώστε να προχωρήσετε και να μην παραμείνετε κολλημένοι. Αν διατηρήσετε αυτή την οδυνηρή ενέργεια, στο τέλος θα σας καταστρέψει. Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι συμφωνείτε με κάποιον, αλλά ότι είστε πρόθυμοι να αποδεχθείτε ό,τι έχει συμβεί, να μάθετε και να προχωρήσετε μπροστά.

9. Εξασκηθείτε στο να ζείτε το παρόν
Εστιάστε στο πώς να δώσετε τον καλύτερό σας εαυτό ανεξαρτήτως με το πού βρίσκεστε (ακόμα κι αν δεν σας αρέσει) ή με το τι καταπιάνεστε. Με αυτόν τον τρόπο, θα εξελιχθείτε.

10. Όταν αποτυγχάνετε, να θυμάστε τα θετικά σας στοιχεία
Όταν νιώθετε αποτυχημένοι, είναι επίσης πολύ εύκολο να χαρακτηρίσετε αναλόγως τον εαυτό σας. Αναγνωρίστε ότι πρόκειται απλώς για ένα συναίσθημα το οποίο θα φύγει. Θυμηθείτε όλα τα καταπληκτικά πράγματα που έχετε καταφέρει να φέρετε εις πέρας, επειδή σίγουρα έχετε κάνει πολλά! Αντισταθείτε σε εκείνη την αρνητική εσωτερική φωνή και να θυμάστε ότι έχετε νιώσει έτσι και παλιότερα. Αφιερώστε χρόνο στον εαυτό σας για να αποκαταστήσετε την ισορροπία.

Να θυμάστε το εξής: οι αγώνες είναι δοκιμασίες που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού σας, ώστε να μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις ικανότητές σας (αλλά και να αποκτήσετε νέες) με σκοπό να κατανοήσετε πόσο έχετε ωριμάσει. Ακόμη, να έχετε υπόψη σας ότι ποτέ δεν θα σας δοθούν περισσότερες δοκιμασίες από όσες μπορείτε να αντέξετε.

11. Κατανοήστε τα μηνύματα που στέλνει το σώμα σας
Υπάρχει κάτι τόσο εκπληκτικά απλό αλλά και σημαντικό που συμβαίνει όταν αρχίσετε να ακούτε το σώμα σας. Σταματήστε να εργάζεστε και κοιμηθείτε νωρίς όταν το σώμα σας έχει ανάγκη από ύπνο. Ή αποφασίστε να πάτε μια βόλτα γιατί αυτό ακριβώς χρειάζεται το σώμα σας τη συγκεκριμένη ημέρα. Γίνετε πιο ανοιχτοί σε αυτά που έχει ανάγκη πραγματικά το σώμα σας και δείτε πώς αυτή η απόφαση θα ενδυναμώσει τη σύνδεση ανάμεσα στον νου, το σώμα και την ψυχή σας.

Η “χάρτα” των δυστυχισμένων

Oι χαρούμενοι άνθρωποι δεν προσπαθούν για την ευτυχία. Συγκεκριμένα προσπαθούν να απολαύσουν τη ζωή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γι’ αυτό τον λόγο τους δυστυχισμένους τους διακρίνεις από μακριά, γιατί το πρόσωπό μας είναι ο καθρέφτης της δυστυχίας ή της ευτυχίας μας. Φυσικά αυτό εξαρτάται από το πώς νιώθουμε ανά περιόδους και κυρίως ποια στάση στη ζωή θα επιλέξουμε όπως και να έχει. Αν θέλαμε να ορίσουμε έναν χάρτη περιγραφής των δυστυχισμένων ατόμων θα παρατηρούσαμε ότι συνήθως ενεργούν ως εξής:
Υιοθετούν μοιρολατρικές απόψεις. Για παράδειγμα τους φταίει η κακή τύχη, νιώθουν ότι είναι αδικημένοι ή ότι τους χρωστάει κάτι η ζωή. Γενικότερα η στάση ζωής τους είναι αντίθετη προς την έννοια της αλλαγής που μπορεί να συμβεί στη ζωή τους. Θεωρούν πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει ή να βελτιωθεί, αλλά μένει ίδιος σε όλη του τη ζωή.
Παραμένουν κολλημένοι σε καταστάσεις λόγω συνήθειας ή ακόμα και σε άσχημες καταστάσεις γιατί φοβούνται την αλλαγή ή τον πόνο του αποχωρισμού. Επίσης, αρνούνται να ξεπεράσουν το παρελθόν και δεν ζουν στο παρόν, κάνοντας μίζερα πράγματα ή απομονώνονται στο σπίτι τους.
Δεν προσπαθούν αρκετά.
Συνήθως με την πρώτη δυσκολία το βάζουν κάτω ή παρατάνε οτιδήποτε ξεκινούν. Ψάχνοντας μια δικαιολογία συνεχώς επειδή έχουν συνηθίσει να μην υπερβαίνουν τα όρια και να αφήνουν τις δουλειές τους στη μέση. Συνεπώς, φοβούνται να εντάξουν το καινούριο στη ζωή τους.
Παίρνουν τη ζωή στα σοβαρά και γίνονται ευέξαπτοι με το παραμικρό.
Πολλές φορές δεν αντιλαμβάνονται το χιούμορ του φίλου τους ή του συναδέλφου τους και πληγώνονται εύκολα. Θεωρούν ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους και έτσι παγιδεύονται σε έναν φαύλο κύκλο με αρνητικές ιδέες και απόψεις.
Νοιάζονται για το τι σκέφτονται οι άλλοι. Συνεπώς, ενεργούν κάτω από άγχος, τι θα πουν και τι θα κάνουν και δεν σκέφτονται τι είναι αυτό που ευχαριστεί τους ίδιους.
Δεν απολαμβάνουν τις στιγμές της ζωής, αλλά κάθονται κρυμμένοι πίσω στα παρασκήνια κρατώντας αμυντική στάση σε οτιδήποτε μπορεί να συντελεστεί γύρω τους.
Είναι περήφανοι και ξεροκέφαλοι. Γι’ αυτό όταν τα πράγματα δεν συμβαίνουν με τον τρόπο που τα έχουν σκεφτεί λειτουργούν με αχαριστία, γκρίνια και μιζέρια μεταδίδοντας στους γύρω τους αρνητισμό.
Παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά, ρίχνοντας συνεχώς ευθύνες στον εαυτό τους για άσχημες εμπειρίες στη ζωή τους και ψάχνοντας ευκαιρίες να ανατρέχουν στο παρελθόν για να τιμωρούν και να κατηγορούν τον εαυτό τους άδικα.

Μια πρόσφατη επιστημονική ανακάλυψη για την Υφή του Χρόνου

H επιστήμη, σε ιστορική καμπή, ξανα-ανακαλύπτει τις γνώσεις των αρχαίων Eλλήνων για την υφή του Xρόνου και τη σωστή κατανόηση του Σύμπαντος και της Zωής, λύνοντας συγχρόνως τα πολλαπλά παράδοξά της, με αποφασιστικές ωφέλειες για την ανθρώπινη ισορροπία.

Ο Χρόνος στην σύγχρονη επιστήμη

H φύση του χρόνου απασχόλησε τον άνθρωπο από την πιο βαθιά αρχαιότητα και οι μύθοι των διαφόρων πολιτισμών το φανερώνουν. Oι φιλόσοφοι είναι αυτοί που προσπαθούν ανέκαθεν να δώσουν απαντήσεις σε ερωτήματα όπως «από πού προέρχεται ο χρόνος;», «τι είναι αυτό που κάνει τον χρόνο να κινείται έτσι όπως τον αντιλαμβανόμαστε;». Το πλατύ κοινό όμως, στην καθημερινή του ζωή ασχολείται μόνο με τα αποτελέσματα του χρόνου όπως εμφανίζονται στην υποκειμενική πραγματικότητα. Για παράδειγμα, η μη αντιστρεψιμότητα των γεγονότων που είναι το βέλος του χρόνου που ζούμε καθημερινά, όπως επίσης ο ψυχολογικός χρόνος, δηλαδή το πως νιώθουμε το πέρασμα του χρόνου. Όλα αυτά όμως είναι απλώς φαινόμενα που προκαλεί ο χρόνος, και όχι μια ιδιότητα του χρόνου του ιδίου που είναι μια πολύ πιο βασική έννοια.

Kατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα έγιναν τεράστιες πρόοδοι στις επιστήμες και βασικές αναθεωρήσεις στον τρόπο που καταλαβαίνουμε την πραγματικότητα. Oι πιο γνωστές είναι η Θεωρία της Σχετικότητας του Aϊνστάiν, που εξηγεί τον Μακρόκοσμο, και η Kβαντομηχανική με πολλούς πρωταγωνιστές, που εξηγεί τον Mικρόκοσμο των στοιχειωδών σωματιδίων που συμπεριφέρονται και σαν κύματα, εξαρτώμενα από το αν τα παρατηρούμε ή όχι. Tα θεωρητικά αποτελέσματα έχουν επιβεβαιωθεί πειραματικά για τις δυο αυτές θεωρίες, και υπάρχουν πλατειές εφαρμογές σε πολλούς τομείς της σημερινής επιστήμης και τεχνολογίας.

Tα μεγάλα αυτά οικοδομήματα της επιστήμης δεν αρκούν όμως να ικανοποιήσουν την γνώση μας για το πώς λειτουργεί το Σύμπαν. Aπό την αρχή των θεωριών αυτών οι επιστήμονες προσπάθησαν, με εναν από τους πρώτους τον Aiνστάϊν, και προσπαθούν ακόμη, να ενοποιήσουν τις θεωρίες τους. Να βρουν πιο βασικές και πιο απλές αρχές πίσω απ’ αυτά, που να εξηγούν με μια μοναδική θεωρία όλο το φάσμα των γεγονότων, από την κίνηση των γαλαξιών, μέχρι τα στοιχειώδη σωματίδια στα άδυτα της ύλης.

Πολλές προσπάθειες έγιναν τα τελευταία 80 χρόνια λοιπόν, που εντείνονται την τελευταία 20-ετία. Kάθε μία απ’ αυτές τις θεωρίες λύνει μερικά από τα παράδοξα των άλλων θεωριών αλλά δυστυχώς εισάγει καινούριες υποθέσεις και διορθωτικούς συντελεστές στις εξισώσεις χωρίς βάση και επομένως εισάγει καινούρια παράδοξα που πρέπει με την σειρά τους να λυθούν. Για παράδειγμα, ότι ο χρόνος είναι συνεχής και γραμμικός και ότι η ταχύτητα του φωτός είναι μοναδική και αξεπέραστη στο σύμπαν. Xωρίς εξηγήσεις. Παρόλα αυτά παρατηρούμε γαλαξίες που φαίνονται να απομακρύνονται με αδιανόητα μεγαλύτερες ταχύτητες ενώ στοιχειώδη σωματίδια άλληλοπληροφορούνται ακαριαία σε τεράστιες αποστάσεις. Χώρια που το big-bang απαιτεί την παραδοχή δημιουργίας ύλης εκ του μηδενός, ενώ ο αιθέρας που βασίζεται σε αυτή την αρχή από την αρχαιότητα έχει απορριφθεί από την ίδια αυτή επιστήμη. Ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς ακόμη και εάν δεν υπολογίσουμε την άγνοια μας για την λειτουργία της Ζωής. Κτίστηκε έτσι ένα τεράστιο διανοητικό οικοδόμημα με γυάλινες βάσεις ενώ το πλατύ κοινό έχει την εντελώς εσφαλμένη εντύπωση ότι η επίσημη επιστήμη τα έχει όλα είναι υπό έλεγχο και ιδίως τις πιο βασικές αρχές ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Ο θεμελιώδης λόγος της ασυναρτησίας αυτής είναι ότι έχουμε σοβαρότατο προβλήματα με την πιο βασική αρχή της Φύσης που είναι η έννοια του Xρόνου. Δεν γνωρίζουμε τελικά τι είναι στην ουσία, και από την αρχή κάναμε υποθέσεις περιοριστικές πάνω στον Xρόνο, που μας ακολουθούν σαν φαντάσματα και αποτελούν τα βασικά συστατικά των περαιτέρω προσπαθειών μας για εξηγήσεις. Θα έπρεπε λοιπόν να αναρωτηθούμε αν κάτι πάει λάθος από την αρχή, έτσι ώστε αναθεωρώντας το να εξαφανισθούν όλα τα παράδοξα και να εμφανισθεί η απαραίτητη συνοχή. Όπως περίπου η ηλιοκεντρική θεωρία εξάλειψε την ανάγκη των επικύκλων του Πτολεμαίου που επέμεινε να έχει σαν κέντρο του συστήματος την Γη.

Mια τέτοια αναθεώρηση των πρώτων αρχών της Φυσικής θα αποτελούσε μια τεράστια “επανάσταση” για την ανθρώπινη σκέψη, εάν έλυνε όλα τα σημερινά παράδοξα και συμφωνούσε με τα πειραματικά αποτελέσματα. Tο άρθρο αυτό ανακοινώνει πως αυτή η αναθεώρηση έχει ήδη γίνει εδώ και μερικά χρόνια, λύνει τα παράδοξα της Φυσικής με μια μονοκονδυλιά (όπως θα περίμενε εξ’ άλλου κανείς, εφ’ όσον πρόκειται για τις βασικές αρχές) και έχει τεράστιες επιπτώσεις όχι μόνο στην Φυσική, αλλά και στην ζωή των οργανισμών, ιδίως του ανθρώπου με πιο εξελιγμένο επίπεδο συνείδησης. Είναι επίσης η πρώτη φορά που η επιστήμη μπόρεσε να ορίσει και να εξηγήσει το ένστικτο και την διαίσθηση.

Aυτή η πρόσφατη θεωρία (της Διττότητας) που αναθεωρεί δραστικά την έννοια του Χρόνου είναι αποτέλεσμα εργασίας 17 ετών του Δρ. Jean-Pierre Garnier Malet, φυσικού, συγγραφέα του πρόσφατου βιβλίου για το πλατύ κοινό «ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΑΣ ΜΕ ΤΑ ΑΝΟΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» (Εκδοτικός οίκος JMG, Γαλλία, Δεκέμβριος 2003) και έγινε αντικείμενο πολλών επιστημονικών δημοσιεύσεων (1997-2005). Tον Δεκέμβριο 2003 το περιοδικό Tρίτο Mάτι δημοσίευσε ένα άρθρο του Δρ. Garnier Malet με γενική παρουσίαση των βασικών αρχών της θεωρίας και των επιπτώσεων της στον καθένα μας και στο σύνολο, ενώ ένα διήμερο σεμινάριο από τον ίδιο στην Αθήνα τον Φεβρουάριο 2004 συγκέντρωσε 80 άτομα.

O χρόνος δεν είναι συνεχής, γραμμικός, όπως νομίζαμε, και όπως η καθημερινή ζωή μας δίνει την εντύπωση. Κυλά μόνο κάπου-κάπου, σε στιγμές τόσο μικρές που είναι ανεπαίσθητες στην βιολογία μας, δίνοντας μας την εντύπωση μιας συνεχούς ροής του χρόνου. Eίναι λοιπόν διακεκριμένος, κομματιαστός, στροβοσκοπικός, και η ταχύτητα με την οποία εκτυλίσσονται οι στιγμές του είναι διαφορετική σε κάθε πραγματικότητα. Αυτά που λέμε παρελθόν είναι στην ουσία μια πραγματικότητα όπου οι στιγμές κυλούν πολύ πιο αργά από ότι στο παρόν μας εδώ και τώρα (η δική μας αναφορά) ενώ σε αυτό που ονομάζουμε μέλλον οι στιγμές ρέουν με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα από ότι στο παρόν. Έτσι υπάρχουν και τρία όρια ταχυτήτων: η γνωστή μας ταχύτητα του φωτός 300.000km/sec (στο παρόν) και δύο άλλες πολύ μεγαλύτερες, εκ των οποίων η ταχύτερη είναι 3 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από την ταχύτητα του φωτός (!!!) και λύνει άμεσα πολλά παράδοξα της Φυσικής, όντας η μόνη που εξηγεί πρόσφατα πειραματικά επιστημονικά αποτελέσματα.

Η Θεωρία της Διττότητας δεν αλλάζει στην ουσία τις εξισώσεις της Σχετικότητας και της Kβαντομηχανικής για να τις αντικαταστήσει με δικές της. Δίνει με ακριβή και τεκμηριωμένο μαθηματικά τρόπο την πολυπόθητη εξήγηση για το τι υπάρχει πίσω από αυτές τις σύγχρονες θεωρίες και πως είναι δυνατόν να λειτουργούν στην πραγματικότητα, χωρίς παράδοξα να παραμένουν στα ράφια των άλυτων ερωτήσεων.

Αποφασιστικές ωφέλειες για την υγειά μας - Καινούριες διαστάσεις θεραπείας

Oι παραπάνω επιπτώσεις στην επιστημη είναι τεράστιας σημασίας και θα ήταν αρκετες για μια δραστική αναθεώρηση της πραγματικότητας. Υπάρχουν όμως και άλλες επιπτώσεις, ακόμη μεγαλύτερες, για την ύπαρξη του καθενός μας αυτή τη φορά, και όχι μόνο για την ικανοποίηση τους επιστημόνων.

Είδαμε ότι υπάρχουν “συγχρόνως” οι τρεις πραγματικότητες που μας αφορούν (παρελθόν, παρόν, μέλλον) αλλά εκτυλίσσονται με διαφορετικές ταχύτητες που δεν μας είναι αισθητές. Το ότι υπάρχουν “συγχρόνως” και οι τρεις ισχύει μόνο για έναν εξωτερικό παρατηρητή που παρατηρεί το σύνολο, έξω λοιπόν από την δική μας διάσταση πραγματικότητας και επομένως κατανόησης. Αυτή είναι και η πιο δύσκολη έννοια της θεωρίας και αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά της Δημιουργίας. Το θεμελιώδες στοιχείο είναι ότι υπάρχει επικοινωνία παρελθόν-παρόν-μέλλον, αρκεί να είμαστε ΔΥΟ (από όπου και ο όρος Διττότητα), δηλαδή εμείς (η διάσταση μας εδώ στο παρόν) και η διττή μας διάσταση. Διότι οτιδήποτε στο σύμπαν, από τα στοιχειώδη σωμάτια μέχρι τους γαλαξίες, είναι διττό, δηλαδή αποτελείται από δυο σκέλη μοιρασμένα σε δυο διαφορετικές ροές χρόνου. Με τον ίδιο τρόπο και όλα τα έμβια όντα.

Αυτό το διττό σώμα ταξιδεύει με μεγάλη ταχύτητα μεταξύ των τριών χρόνων, ερευνώντας για ζωτικές πληροφορίες. Η τεράστια επιτάχυνση των χρονικών στιγμών σε αυτό που καλούμε μέλλον επιτρέπει τον διττό εαυτό μας να ελέγξει τις επιπτώσεις των πράξεων μας πριν τις ζήσουμε στο παρόν μας, όπως οι ταχείς ηλεκτρονικοί υπολογιστές προβλέπουν την κακοκαιρία πριν αυτή φτάσει σε μας. Μόνο που στην περίπτωση της Ζωής μπορούμε να αποφύγουμε την κακοκαιρία χάρη στον διττό μας εαυτό και τα ταξίδια του στις τρεις ροές του χρόνου. Στην αργή ροή, που ονομάζουμε παρελθόν, έχει την πληροφορία σύνθεσης για όλα αυτά που είναι αρμονικά για μας, ενώ στην τάχιστη ροή, που ονομάζουμε μέλλον, παρατηρεί τις επιπτώσεις των πράξεων και σκέψεων μας. Αντί λοιπόν να υποστούμε μοιρολατρικά τις οποιεσδήποτε κακοκαιρίες (κακές επιπτώσεις στην ζωή μας : σωματική και ψυχολογική υγειά, συναισθηματική και επαγγελματική ζωή κτλ), ο διττός εαυτός στέλνει σε μας τις κατάλληλες πληροφορίες με τα ένστικτα και τις διαισθήσεις που έχουμε, έτσι ώστε να αλλάξουμε το σενάριο στο παρόν μας, και να ζήσουμε την καλύτερη δυνατή αρμονία του παρόντος.

Η απομνημόνευση των πληροφοριών που συλλέγονται κατά την διάρκεια των ταξιδιών δια μέσου του χρόνου, χάρη στην ύπαρξη των ανοιγμάτων του χρόνου, γίνεται στο φυσικό μας σώμα με το νερό που υπάρχει σ’ αυτό χάρη στις ειδικές δομές του. Δεν είναι δυνατό να ζήσουμε χωρίς νερό και χωρίς πληροφορία. Η επικοινωνία αυτή παρελθόν-παρόν-μέλλον εξηγεί επίσης με φυσικότητα και όλα τα ψυχικά και συχνά μυστικιστικά (μέχρι τώρα) φαινόμενα.

H ισορροπία μας λοιπόν εξαρτάται από την ισορροπία μεταξύ αυτών των τριών σκελών της πραγματικότητας μας και μπορούμε να την ελέγχουμε κατά βούληση χάρη στην διττή μας διάσταση. H επίγνωση και εφαρμογή της λειτουργίας αυτής των ανοιγμάτων του Xρόνου από την ανθρώπινη συνείδηση, οδηγεί από την πρώτη κιόλας νύχτα (διότι ο διττός εαυτός μας εκμεταλλεύεται τα χρονικά ανοίγματα που λαμβάνουν χώρα την νύχτα στον παράδοξο ύπνο μας) σε μεγαλύτερη γενική ισορροπία του οργανισμού που την αισθανόμαστε άμεσα το πρωί. Οι θετικές επιπτώσεις στα διάφορα προβλήματα μας είναι άμεσες και θεαματικές διότι πρόκειται κάθε φορά για εξεύρεση μιας χαμένης ισορροπίας.

Παράξενα όλα αυτά από πρώτη άποψη αλλά, αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι μια φυσιολογική συνέπεια, διότι τα πάντα στον οργανισμό φέρουν την σφραγίδα του Xρόνου. Ένας από τους βασικούς στόχους της θεωρίας είναι να μας διδάξει τον έλεγχο αυτών των ανταλλαγών που μας επιτρέπει να καλυτερεύσουμε το μέλλον πριν το ζήσουμε, να καταλάβουμε την ζωή μας, και να δημιουργήσουμε μια ισορροπία για τον καθένα μας και για τον πλανήτη.

Ο J.P. Garnier Malet γράφει ότι: «Συνδεδεμένος με ένα κύκλο της ηλιακής δραστηριότητας και μια ουσιώδη ιδιότητα του χρόνου, μια «Διττότητα» μας κάνει να ζούμε σε δύο διαφορετικούς χρόνους, δίνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την δυνατότητα να προλαμβάνουμε το καλύτερο μας μέλλον και να διαλέγουμε τις πιο ευνοϊκές στιγμές για κάθε μια από τις πράξεις μας».

Το σώμα μας είναι υποχρεωμένο να ακολουθεί αυτές τις εντολές που έρχονται πέρα από το παρόν για να επιτυγχάνει την ζωτική του ισορροπία και αυτό συμβαίνει ενστικτωδώς και τέλεια στα ζώα και στα μικρά παιδιά. Μεγαλώνοντας, κλεινόμαστε στις οποιεσδήποτε βεβαιότητες μας και αγνοούμε αυτές τις πληροφορίες διαίσθησης, δημιουργώντας στρες με όλη την ακολουθία από στενοχώριες και αγωνίες που οδηγούν σε φυσικές και ψυχικές ανισορροπίες. Αντίθετα, ακολουθώντας αυτές τις πληροφορίες, μπορούμε να διακρίνουμε τα προβλήματα από πριν, να προβλέπουμε τις λύσεις, να ανακαλύπτουμε τα απαραίτητα και χρήσιμα σχέδια μας και να εγκαταλείπουμε τα άλλα χωρίς λύπη. Χωρίς ποτέ να ενοχλούν την ελευθερία του καθενός, μας επιτρέπουν να δημιουργούμε ένα δυνητικά ευχάριστο μέλλον και να δίνουμε ένα ακριβή σκοπό σε κάθε στιγμή της ζωής μας.

Αυτή η θεωρία καθιστά μια βασική και ζωτική πληροφορία για τον καθένα μας και επιτρέπει την άμεση ανακάλυψη μέσα μας ενός μεγάλου ενεργειακού δυναμικού. Καταλαβαίνοντας και ελέγχοντας αυτό το δυναμικό μας, επιτρέπει να βάλουμε τάξη στις ανισορροπίες όλων των μορφών (φυσικές, ψυχικές, συναισθηματικές, επαγγελματικές, οικονομικές, κτλ.). Αυτός ο έλεγχος των ανοιγμάτων του Χρόνου δεν έρχεται σε καμία αντίθεση με τις διάφορες θεραπείες και άλλες μεθόδους ισορροπίας του οργανισμού, αλλά μεγιστοποιεί τα αποτελέσματα τους.

Οι αρχαίοι Έλληνες τα γνωρίζανε όλα και η γλώσσα μας φέρνει τα σημάδια της θεωρίας

Η εξισορρόπηση της ανθρώπινης υγείας χάρη στα ανοίγματα του χρόνου, που δίνει θεαματικά αποτελέσματα σε όλα τα προβλήματα ανισορροπίας χωρίς εξαίρεση, είναι μια πρώτη εφαρμογή. Αυτή η θεωρία όμως ανοίγει στενούς δεσμούς με πολλούς άλλους τομείς και παραδόσεις, διότι αναθεωρείται η πιο θεμελιώδης αρχή της Φύσης. Ερμηνεύονται επίσης οι βασικές διεργασίες στην Βιολογία (γονιμοποίηση, φαινόμενο πλασέμπο, παιδιά indigo, ομοιοπαθητική, κλπ), ο συμβολισμός των κύκλων στους αγρούς (crop circles στην Αγγλία και αλλού), το σύμβολο του Ταο, οι βασικές αρχές του Yi-King, η ελληνική μυθολογία, τα γραπτά της αρχαίας κλασσικής ελληνικής γραμματείας, ο μύθος της γένεσης στη Βίβλο, οι μύθοι των Σουμερίων και των Αιγυπτίων, η Αστρολογία κτλ. Για παράδειγμα, ο Πλάτωνας εκφράζει αναμφίβολα τις μορφές του Χρόνου σύμφωνα με την θεωρία της Διττότητας όπως τις περιγράφει με λεπτομέρεια στον Τίμαιο. Ανακαλύπτουμε εκεί την αρχέγονη σημασία του Άλφα και του Ωμέγα, τον λόγο 243/256 στην δημιουργία της ψυχής, την σχέση αστεριών και ψυχών, τα Πλατωνικά στερεά, την δωδεκαεδρική και πενταγωνική δομή του σύμπαντος, κτλ.

Η ευκαιρία αυτής της διάλεξης είναι ιδιαίτερα σημαντική για μας τους Έλληνες διότι ο J.P. Garnier Malet θα μας αποδείξει επιπλέον «τον κεντρικό ρόλο που έπαιξε η ελληνική γλώσσα από τα βάθη των αιώνων στην κωδικοποίηση των γνώσεων που αφορούν την διαίρεση των χρόνων (Ώρα), ορίζοντας το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, καθώς και τις εφαρμογές στην καθημερινή ζωή μιας ζωτικής αρχής που ονομαζόταν από τους Έλληνες, η καλύτερα τους ‘’γιους του Ήλιου’’ το ‘’άλφα και το ωμέγα’’ ».

Αυτή η κωδικοποίηση των ανοιγμάτων του χρόνου που πιστοποιούμε με την μελέτη της ελληνικής γλώσσας και των αρχαίων κειμένων, αποδεικνύει το ότι η ελληνική γλώσσα υπήρξε προγενέστερη όλων των άλλων γλωσσών.

Το ηλιακό μας σύστημα εξελίσσεται σύμφωνα με ένα κύκλο 24840 ετών για να χωρίσει το παρελθόν και το μέλλον από το παρόν σε 12 περιόδους των 2070 ετών. Στην Βίβλο αναφέρεται αυτός ο κύκλος των 6 ημερών και 6 νυχτών που διαχωρίζει τον επιβραδυμένο χρόνο (φωτεινή ταλάντωση = ημέρα) από τον επιταχυνόμενο χρόνο (σκοτεινή ταλάντωση = νύχτα). Οι αρχαίοι πολιτισμοί πολύ σωστά μιλούσανε για το φως και το έρεβος που χωρίζουν το παρελθόν από το μέλλον. Οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που μετέδωσαν αυτή την βασική έννοια του διαχωρισμού (Ωρα) που επιτρέπει σε ένα δημιούργημα να μεγαλώσει στο μέλλον (αρΩ). Έχοντας τώρα πια αποδειχθεί επιστημονικά, αυτός ο διαχωρισμός ονομαζόταν από τους Έλληνες η « αρχή του άλφα και του Ωμέγα », του πρώτου (α = 1) και του τελευταίου (Ω = 800). Σε μια μακρινή εποχή όπου έχουμε την εντύπωση πως ο άνθρωπος ζούσε σαν άγριος, αυτή η αρχή επέτρεψε σε ασύγκριτους επιστήμονες, αστρονόμους και μαθηματικούς να καταγράψουν τις 54 απαραίτητες διακλαδώσεις, του χρόνου, που ονομάζονται στην σημερινή θεωρία υποχρεωτικά σημεία περάσματος, με την βοήθεια 27 μικρών και 27 κεφαλαίων σημάτων που αποτελούν το αρχαίο Ελληνικό αλφάβητο.

Χάρη στην θεωρία της Διττότητας (Doubling theory) είναι τώρα πια δυνατόν να καταλάβουμε την πρωταρχική σημασία της ελληνικής γλώσσας και του αλφαβήτου της που κωδικοποιούν στην εντέλεια τις αυστηρά επιστημονικές έννοιες αυτής της θεωρίας. Αυτό σημαίνει επίσης ότι πολύ πριν από όλους τους άλλους, ο πολιτισμός αυτός έφερε στους ανθρώπους μια ουσιώδη αρχή της ζωής, που βασίζεται στην χρησιμοποίηση των πληροφοριών από το παρελθόν και το μέλλον στο παρόν. Το κηρύκειο, σύμβολο της μαντείας του Ερμή, χρησιμοποιεί την διπλή έλικα της Διττότητας. Αυτός ο ελικοειδής δεσμός, που παρουσιάζεται σαν φίδι, ενώνει τους διάφορους χρόνους, επιτρέποντας τις προβλέψεις που ονομάζονται στην σημερινή θεωρία « προβλεπτικές » πληροφορίες (anticipatory, hyperincursive information).

Η ελληνική μυθολογία, που έχει διαστρεβλωθεί από χιλιετηρίδες σκοταδισμού, επιτρέπει την διδασκαλία της δημιουργικής αρχής του άλφα και του Ωμέγα που μπορεί να παρατηρηθεί τόσο στους γαλαξίες όσο και στα σωματίδια. Είναι από εδώ και πέρα δυνατόν να εξηγήσουμε τον δεσμό μεταξύ της αρχαίας ελληνικής γραφής και της θεωρίας της Διττοτητας. Αυτό μας επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα την θεμελιώδη αρχή του Χρόνου που μας δίνει την δυνατότητα να προ-καταλαβαίνουμε τα δυνητικά μας μέλλοντα. Όπως το εφαρμόζανε κάποτε οι Έλληνες που γνωρίζανε την χρήση του φιδιού της θεωρίας της Διττότητας (Πύθιος Απόλλων) για να προβλέψουν (Πυθία) τους κινδύνους και έτσι να τους αποτρέψουν, αντί να τους περιμένουν μοιρολατρικά. Όπως τότε οι Έλληνες, μπορούμε ξανά εμείς σήμερα να χρησιμοποιήσουμε την ασυνέχεια του Χρόνου που μας τροφοδοτεί με συνεχείς πληροφορίες μέσα από τα ανεπαίσθητα ανοίγματα του με την μορφή διαισθήσεων και προμηνυμάτων. Οι Πυθαγόρειοι εφαρμόζανε αυτή την αρχή καθημερινά στην ζωή τους, όπως διαβάζουμε στα χρυσά έπη.

Η διδασκαλία στα μυστήρια της Ελευσίνας και στα άδυτα των Αιγυπτιακών ιερών των ιστορικών εποχών, ήταν προσπάθειες να διασωθούν πολύ αρχαιότερες γνώσεις για την δημιουργία και την ζωή. Ο πέπλος μυστηρίου ήταν απαραίτητος για να περάσει ακέραιο το μήνυμα μέσα από τις γενιές Μυστών για τους κίνδυνους που καραδοκούσαν στο μέλλον. Σήμερα, στο τέλος του Πλατωνικού ενιαυτού των 25 000 ετών, φθάσαμε και αποτελούμε αυτό το μέλλον των πολύ αρχαίων Ελλήνων, και αντιμετωπίζουμε στο ηλιακό μας σύστημα την αμείλικτη σύγκλιση των τριών ροών του Χρόνου σε μια μόνο ροή, και επομένως τον κίνδυνο να ζήσουμε δυσάρεστα δυναμικά που έχουμε σπείρει εμείς οι ίδιοι όλες αυτές τις χιλιετίες. Ήταν λοιπόν φαίνεται απόλυτα επείγον να γίνουν τα μυστήρια αυτά κοινός τόπος, γνώσεις διαθέσιμες στον καθένα μας, για να επιτύχουμε μια προσωπική και συλλογική ισορροπία και να αποφύγουμε έτσι τους κίνδυνους.

Ο Δρ. Garnier Malet γράφει : « Η εξισορρόπηση του καθενός μας συμβάλλει στην εξισορρόπηση των άλλων και του πλανήτη. Δεν είναι λοιπόν πια καιρός για κάτι τέτοιο, ιδίως στην χώρα όπου ζουν οι απόγονοι αυτών των καταπληκτικών γιων του Ηλίου, δημιουργών και μεταδοτών μιας θεμελιώδους συμπαντικής θεωρίας που η επιστήμη μας μόνο τώρα ξανά ανακαλύπτει ; »

Ο Γάλλος επιστήμονας αποδεικνύει αναμφίβολα τον πρωταρχικό ρόλο που έπαιξαν η αρχαία ελληνική γλώσσα και σκέψη στην κατανόηση από τον άνθρωπο για το πώς λειτουργούν το Σύμπαν και η Zωή μας. Πολλές χιλιάδες χρόνια αργότερα αυτές οι γνώσεις ξανάρχονται στην επιφάνεια σαν…... “καινούργιες’’ επαναστατικές ιδέες που αποδεικνύονται επιστημονικά. H καμπή στην κατανόηση των επιστημών θα είναι τεράστια στα επόμενα μερικά χρόνια. Eμείς οι Έλληνες μπορούμε να ξαναπαίξουμε ένα πολύ σημαντικό ρόλο, διότι έχουμε πάντα την γλώσσα μας και είμαστε διαποτισμένοι περισσότερο από κάθε άλλον από την αρχαία Eλληνική σκέψη. Oι επιστήμονές μας (φυσικοί, ιατροι, θεραπευτες, γλωσσολόγοι, λατρες του Ελληνισμου, κτλ) και οι λόγιοι μας, μπορούν, πέρα από την κατανόηση, να νοιώσουν επίσης πολύ βαθύτερα από άλλους την ουσία των πραγμάτων, για να προχωρήσουν ακόμη πιο μακριά.