Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

Επτά θεμελιώδη φιλοσοφικά ερωτήματα που δε θα λύσουμε ποτέ!

 Η φιλοσοφία πηγαίνει εκεί όπου η επιστήμη δεν μπορεί να πάει ή δεν θα πάει ποτέ.

Οι φιλόσοφοι μπορούν να εικάζουν για τα πάντα, από τη μεταφυσική μέχρι την ηθική, το οποίο σημαίνει ότι μπορούν να δώσουν απαντήσεις σε κάποια βασικά ερωτήματα περί της ύπαρξης.
Ποια είναι τα κακά νέα; Ότι τέτοιου είδους ερωτήσεις παραμένουν για πάντα πέρα από τα όρια της κατανόησής μας.

Παρακάτω αναφέρονται τα 7 μυστήρια της φιλοσοφίας που μάλλον δε θα επιλύσουμε ποτέ.

1. Γιατί υπάρχει κάτι αντί για το τίποτα;
Η παρουσία μας στο σύμπαν είναι κάτι το πολύ περίεργο για να περιγραφεί με λέξεις. Η πεζότητα της καθημερινής μας ζωής μας κάνει να θεωρούμε δεδομένη την ύπαρξή μας. Κατά καιρούς όμως ξεφεύγουμε από αυτόν τον καθησυχασμό και εισχωρούμε σε μια βαθιά κατάσταση υπαρξιακής συνειδητότητας και διερωτόμαστε:
Γιατί υπάρχουν όλα αυτά τα πράγματα στο σύμπαν και γιατί διέπεται από εξαιρετικά ακριβείς νόμους; Και γιατί πρέπει να υπάρχει κάτι; Κατοικούμε σε ένα σύμπαν όπου υπάρχουν σπειροειδείς γαλαξίες και το βόρειο σέλας.
Όπως σημειώνει και ο Sean Carroll, «η μοντέρνα φυσική δεν εξηγεί γιατί έχουμε αυτούς τους νόμους και όχι κάποιους άλλους, αν και οι φυσικοί μιλάνε κατ’αυτόν τον τρόπο, ένα λάθος που θα μπορούσε να αποφευχθεί εάν λαμβάνανε σοβαρά υπόψη τους τους φιλοσόφους».
Σε ότι αφορά τους φιλόσοφους, η καλύτερη εξήγηση που δίνουν είναι αυτή της ανθωποκεντρικής σκοπιάς, δηλαδή ότι το σύμπαν υπάρχει κατ’αυτό τον τρόπο λόγω της παρουσίας μας ως παρατηρητές μέσα σε αυτό, μια πεποίθηση η οποία ενέχει μια έναν ταυτολογικό φαύλο κύκλο μέσα της.

2. Είναι αληθινό το σύμπαν;
Αυτό είναι το κλασικό καρτεσιανό ερώτημα. Ερωτά κατ’ουσίαν το πως ξέρουμε πως ό,τι βλέπουμε είναι πραγματικό και όχι κάποια μεγάλη ψευδαίσθηση που διαιωνίζεται από μια αόρατη δύναμη (στην οποία αναφέρεται ο René Descartes ως υποτιθέμενος «κακός δαίμονας»);
Προσφάτως, το ερώτημα έχει αναμορφωθεί στο καρτεσιανό παράδοξο ή στο επιχείρημα προσομοίωσης και θα μπορούσαμε κάλλιστα να ήμασταν προϊόντα μιας περίτεχνης προσομοίωσης.
Επομένως, ένα βαθύτερο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο ο πολιτισμός που διαχειρίζεται την προσομοίωση είναι επίσης σε μια προσομοίωση, ένα είδος υπερπαλινδρόμησης (ή συνεχούς προσομοίωσης).
Επιπλέον, μπορεί να μην είμαστε αυτοί που νομίζουμε ότι είμαστε. Υποθέτοντας ότι τα άτομα που εκτελούν την προσομοίωση, λαμβάνουν μέρος σε αυτή, η πραγματική μας ταυτότητα μπορεί να κατασταλεί προσωρινά για να αυξήσει την πραγματικότητα της εμπειρίας. Αυτό το φιλοσοφικό αίνιγμα μας αναγκάζει να επαναξιολογήσουμε τι εννοούμε λέγοντας «αληθινό».
Οι ρεαλιστές υποστηρίζουν ότι εάν το σύμπαν γύρω μας φαίνεται ορθολογικό (σε αντίθεση με το ότι είναι ονειρικό, ασυνάρτητο ή άνομο), τότε δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να το υποστηρίζουμε ότι είναι πραγματικό και γνήσιο. Ή ίσως, όπως είπε και ο Cipher αφού φάει κάποιος προσομοιωμένο κρέας μέσα στο Matrix, «η άγνοια είναι ευτυχία».

3. Έχουμε ελεύθερη βούληση;
Επίσης, σύμφωνα με το δίλημμα του ντετερμινισμού , δεν γνωρίζουμε αν οι ενέργειές μας ελέγχονται από μια αιτιακή αλυσίδα των προηγούμενων γεγονότων ( ή από κάποια άλλη εξωτερική επιρροή), ή αν είμαστε πραγματικά ελεύθεροι να αποφασίζουμε με τη δική μας θέληση.
Οι Φιλόσοφοι ( καθώς και μερικοί επιστήμονες πλέον) το συζητούν αυτό για χιλιετίες, και χωρίς εμφανή κατάληξη. Εάν η λήψη των αποφάσεων επηρεάζεται από μια ατελείωτη αλυσίδα αιτιότητας, τότε ο ντετερμινισμός έχει δίκιο και δεν έχουμε ελεύθερη βούληση. Αλλά αν συμβαίνει το αντίθετο, αυτό που ονομάζεται απροσδιοριστία, τότε οι ενέργειές μας πρέπει να είναι τυχαίες, αν και ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ακόμα και αυτό δεν είναι ελεύθερη βούληση.
Αντίθετα, οι φιλελεύθεροι (όχι οι φιλελεύθεροι πολιτικοί), θέτουν την υπόθεση του συμβατικού, την ιδέα δηλαδή ότι η ελεύθερη βούληση είναι λογικά συμβατή με τις ντετερμινιστικές απόψεις του σύμπαντος. Το πρόβλημα περιπλέκει η πρόοδος στη νευρολογία που δείχνει ότι οι εγκέφαλοί μας παίρνουν αποφάσεις πριν έχουμε ακόμα καν συνείδηση αυτών των αποφάσεων. Αλλά αν δεν έχουμε ελεύθερη βούληση, τότε γιατί έχουμε αναπτύξει συνείδηση αντί για μυαλά τύπου ζόμπι;
Η κβαντομηχανική περιπλέκει ακόμα περισσότερο το πρόβλημα, υποδεικνύοντας ότι ζούμε σε ένα σύμπαν των πιθανοτήτων, και ότι η αιτιοκρατία οποιουδήποτε είδους είναι αδύνατη. Και όπως είπε ο Linas Vepstas, «η συνείδηση φαίνεται να είναι στενά και αναπόφευκτα συνδεδεμένη με την αντίληψη του περάσματος του χρόνου, και μάλιστα, με την ιδέα ότι το παρελθόν είναι σταθερό και απόλυτα ντετερμινιστικό και ότι το μέλλον είναι άγνωστο.
Αυτή η άποψη φαίνεται συνοχική, αφού αν το μέλλον ήταν προκαθορισμένο, τότε δε θα υπήρχε ελεύθερη βούληση, και κανένας λόγος της συμμετοχής της στο πέρασμα του χρόνου».

4. Υπάρχει ζωή μετά θάνατον;
Πριν ενθουσιαστεί ο καθένας, το ερώτημα δεν αφορά το αν θα καταλήξουμε να τραγουδάμε σε κάποιο χνουδωτό λευκό σύννεφο, ή θα σκάβουμε στα βάθη της Κόλασης για την αιωνιότητα. Επειδή δεν μπορούμε να ρωτήσουμε το νεκρό αν υπάρχει κάτι στην άλλη πλευρά, παραμένουμε στο να μαντεύουμε τι τι θα συμβεί στη συνέχεια.
Οι υλιστές θεωρούν ότι δεν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, αλλά είναι ακριβώς αυτό – μια υπόθεση που δεν μπορεί κατ ‘ανάγκη να αποδειχθεί. Εστιάζοντας πιο προσεκτικά στις μηχανορραφίες του σύμπαντος (ή πολυσύμπαν), είτε μέσω της κλασικής Νευτώνειας / Αϊνσταινακής σκοπιάς, είτε μέσω του φίλτρου της κβαντικής μηχανικής, δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι έχουμε μόνο μια ευκαιρία σε αυτό το πράγμα που λέγεται ζωή.
Είναι θέμα της μεταφυσικής και η πιθανότητα ότι το σύμπαν (αυτό που ο Carl Sagan περιγράφει ως «το μόνο που είναι ή υπήρξε ποτέ ή θα είναι ποτέ») κάνει κύκλους και διεισδύει με τέτοιο τρόπο που η ζωή απείρως ανακυκλώνεται.
Ο Hans Moravec το έθεσε καλύτερα όταν, μιλώντας σε σχέση με την ερμηνεία της κβαντικής θεωρίας περί πολλών κόσμων, δήλωσε ότι η μη παρατήρηση του σύμπαντος είναι αδύνατη, αφού πρέπει πάντα να βρίσκουμε τους εαυτούς μας ζωντανούς και να παρατηρούμε το σύμπαν σε κάποια μορφή ή σε μια άλλη. Αυτή είναι μια ιδιαίτερα υποθετική σκοπιά, αλλά όπως και το ζήτημα του Θεού, είναι ένα από αυτά που η επιστήμη δεν μπορεί ακόμη να αντιμετωπίσει, αφήνοντας το στους φιλοσόφους.

5. Μπορούμε να βιώνουμε τα πράγματα αντικειμενικά;
Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ της κατανόησης του κόσμου αντικειμενικά (ή τουλάχιστον η προσπάθεια να το δούμε έτσι) και του βιώματος μέσω ενός αποκλειστικά αντικειμενικού πλαισίου. Αυτό είναι ουσιαστικά το πρόβλημα της υποκειμενικής γνώσης, η ιδέα δηλαδή ότι το περιβάλλον μας μπορεί να παρατηρηθεί μόνο μέσα από το φίλτρο των αισθήσεών μας και των στοχασμών του μυαλού μας.
Ότι ξέρουμε, ότι έχουμε αγγίξει, ότι έχουμε δει και μυρίσει, έχουν φιλτραριστεί μέσω φυσιολογικών και γνωστικών διεργασιών. Κατά συνέπεια, η υποκειμενική εμπειρία στον κόσμο είναι μοναδική.
Στο κλασικό παράδειγμα, η υποκειμενική εκτίμηση του κόκκινου χρώματος μπορεί να ποικίλει από άτομο σε άτομο. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσατε ενδεχομένως να ξέρετε είναι μόνο μέσω της παρατήρησης του κόσμου μέσα από τα μάτια ενός άλλου ατόμου,όπως στην ταινία Being John Malkovich, κάτι το οποίο δεν μπορεί να επιτευχθεί με την επιστημονική ή τεχνολογική ανάπτυξη που διαθέτουμε.
Με άλλα λόγια, το σύμπαν μπορεί να παρατηρηθεί μόνο μέσω του εγκεφάλου (ή ενδεχομένως ενός μυαλού – μηχανής), και λόγω αυτού του γεγονότος, μπορεί να ερμηνευθεί μόνο υποκειμενικά. Αλλά δεδομένου ότι το σύμπαν φαίνεται να είναι συνεκτικό και (κάπως) γνωστικό, μπορούμε να συνεχίσουμε να υποθέτουμε ότι ο πραγματικός σκοπός της ποιότητάς του δεν μπορεί ποτέ να παρατηρηθεί ή ενα γίνει γνωστός;
Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα μεγάλο μέρος της βουδιστικής φιλοσοφίας στηρίζεται στο θεμελιώδες αυτό τον περιορισμό (αυτό που αποκαλούν το κενό), το οποίο έρχεται μια πλήρη αντίθεση με τον ιδεαλισμό του Πλάτωνα.

6. Ποιο είναι το καλύτερο ηθικό σύστημα;
Ουσιαστικά, εμείς δεν πρόκειται ποτέ πραγματικά να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε μεταξύ «σωστού» και «λάθους». Σε κάθε δεδομένη στιγμή στην ιστορία, ωστόσο, φιλόσοφοι, θεολόγοι, και οι πολιτικοί θα ισχυρίζονται ότι έχουν ανακαλύψει τον καλύτερο τρόπο για να αξιολογήσει κανείς τις ανθρώπινες πράξεις και να δημιουργήσουν τον πιο δίκαιο κώδικα δεοντολογίας.
Αλλά ποτέ δεν είναι τόσο εύκολο. Η ζωή είναι πάρα πολύ περίπλοκη για να υπάρχει κάτι σαν μια οικουμενική ηθική ή ένα απολυταρχικό σύστημα ηθικής.
Ο χρυσός κανόνας (η ιδέα δηλαδή ότι θα πρέπει να φερόμαστε στους άλλους όπως θα θέλαμε να μας φέρονται) είναι σπουδαία, αλλά αγνοεί τις ηθικές αρχές και δεν αφήνει περιθώρια για την επιβολή της δικαιοσύνης (όπως φυλακισμένους εγκληματίες), και μπορεί ακόμη να χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει την καταπίεση (ο Immanuel Kant ήταν μεταξύ άλλων ένα από τους πιο ένθερμους επικριτές του).
Επιπλέον, πρόκειται για έναν ιδιαίτερα απλοποιημένο κανόνα που δεν προβλέπει πιο σύνθετα σενάρια. Για παράδειγμα, θα πρέπει να θυσιαστούν οι λίγοι για να γλιτώσουν οι πολλοί; Ποιος έχει μεγαλύτερη ηθική αξία: ένα μωρό ή ένας πίθηκος;
Και όπως έχουν δείξει οι νευροεπιστήμονες, η ηθική δεν είναι μόνο ένα πολιτισμικά ριζωμένο πράγμα, αλλά είναι κομμάτι της ψυχολογία μας (το «πρόβλημα του τρένου» είναι η καλύτερη απόδειξη). Στην καλύτερη περίπτωση, μπορούμε μόνο να πούμε ότι η ηθική είναι κανονιστική, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι η αίσθησή μας του σωστού και του λάθους θα αλλάξει με την πάροδο του χρόνου.

7. Τι είναι οι αριθμοί;
Παρόλο που χρησιμοποιούμε αριθμούς κάθε μέρα, σπάνια αναρωτιόμαστε τι πραγματικά είναι και γιατί κάνουν τόσο καλή δουλειά βοηθώντας μας να εξηγήσουμε το σύμπαν (όπως οι Νευτώνειοι νόμοι); Οι μαθηματικές δομές μπορεί να αποτελούνται από αριθμούς, σύνολα, ομάδες, και τ σημεία – αλλά είναι πραγματικά αντικείμενα, ή μήπως απλώς περιγράφουν τις σχέσεις που υπάρχουν απαραιτήτως σε όλες τις δομές;
Ο Πλάτων υποστήριξε ότι οι αριθμοί είναι πραγματικοί (ασχέτως αν δεν μπορείτε να τους «δείτε»), αλλά οι φορμαλιστές επιμένουν ότι είναι απλώς τυπικά συστήματα (σαφώς καθορισμένες κατασκευές της αφηρημένης σκέψης που βασίζονται στα μαθηματικά).
Αυτό είναι ουσιαστικά ένα οντολογικό πρόβλημα, απέναντι στο οποίο στεκόμαστε αμήχανοι σχετικά με την πραγματική φύση του σύμπαντος και σχετικά με το ποιες πτυχές του είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και ποιες πραγματικά απτές.

Ο φαύλος κύκλος της χαμηλής αυτοεκτίμησης

Αυτοεκτίμηση είναι οι σκέψεις, η στάση, οι αντιλήψεις, οι προσδοκίες και τα συναισθήματα που έχω για τον εαυτό μου, γι΄ αυτό που είμαι, γι΄ αυτά που μπορώ να κάνω, για το πώς νομίζω ότι με βλέπουν οι άλλοι.

Μπορεί να νιώθουμε ικανοποίηση από τις επαγγελματικές μας επιδόσεις, ωστόσο να μας διακατέχουν βαθιές συναισθηματικές ελλείψεις στον τρόπο με τον οποίο συνδεόμαστε με το άλλο φύλο. Μάλιστα, μια τέτοια συναισθηματική έλλειψη μπορεί να μας κάνει να υπερλειτουργούμε στον επαγγελματικό τομέα, προκειμένου να αντλήσουμε την αυτοεκτίμηση που μας λείπει από τις διαπροσωπικές μας δεξιότητες.

Η αυτοεκτίμηση καθοδηγεί τη συμπεριφορά μας σχεδόν με έναν τυφλό τρόπο. Ο άνθρωπος με υψηλή αυτοεκτίμηση συνήθως έχει θετική στάση απέναντι στη ζωή, αποδέχεται τον εαυτό του, παίρνει αποφάσεις με την απαραίτητη σιγουριά, η εικόνα του για τον εαυτό του και τα πιστεύω του δεν πλάθονται από τρίτους, θέτει ψηλούς στόχους και βλέπει τον εαυτό του ώς καθοδηγητή στη θετική έκβαση των πραγμάτων που αναμένει να έχει στη ζωή του.

Αντίθετα, αυτός που έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση τείνει να έχει μη διεκδικητική συμπεριφορά, βυθίζεται σε αρνητικούς εσωτερικούς διαλόγους, κυριαρχείται από μόνιμο άγχος και αυτοαμφισβήτηση, δυσκολεύεται να πάρει αποφάσεις, επηρεάζεται εύκολα, αποφεύγει να θέτει στόχους για να μην αποτύχει και μπορεί να εμπλέκεται σε παθολογικές σχέσεις που καταλήγουν να τον κάνουν να νιώθει αδύναμος.

Ο μηχανισμός της «αυτοεκπληρούμενης προφητείας» αρχίζει να τον καθοδηγεί: μια εικαζόμενη ανεπάρκεια μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική! Παγιδεύεται σε έναν φαύλο κύκλο που γεννά καθημερινές χειμαρρώδεις αρνητικές σκέψεις, με αποτέλεσμα να μην επιτρέπει στον εαυτό του να αμφισβητήσει τις αδυναμίες του. Με άλλα λόγια, η χαμηλή αυτοεκτίμηση θρέφει μια παθητική και αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, η οποία με τη σειρά της ύπουλα πείθει τον άνθρωπο για την αναξιότητά του.

Οι γονείς που απορρίπτουν το παιδί, που αδυνατούν να το αποδεχθούν γι΄ αυτό που είναι, που το μαθαίνουν ότι η αυτοαξία εξαρτάται μόνον από την επιτυχία, δεν επιτρέπουν στο παιδί να λάβει την απαραίτητη για το ίδιο επιβράβευση και ασφάλεια.

Αντίστοιχα, ένα παθολογικά υπερπροστατευτικό περιβάλλον μπορεί να παρεμποδίσει το παιδί να αυτονομηθεί και να νιώσει μέσα του δυνατό. Φυσικά, πολλά παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε αντίξοα ή ευνουχιστικά περιβάλλοντα έχουν καταφέρει να ορίσουν την ταυτότητα τους έξω από αυτά, υπερβαίνοντας το τραύμα.

Τη ματαιωμένη μας αυτοεκτίμηση είναι δυνατόν να τη χτίσουμε από την αρχή. Ας μην ξεχνάμε ότι η ευτυχία δεν είναι πάντα οφθαλμοφανής, αλλά δημιουργείται μέσα από αυτό που εμείς βλέπουμε. Από αυτά που επιλέγουμε να δούμε. Με αφορμή τον μύθο του Σίσυφου, ο Αλμπέρ Καμί γράφει «Ιl faut imaginer Sisyphe heureux» (πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο).

Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή

Ένα γνωμικό, μία άποψη, μία γνώμη που κανονικά θα έπρεπε να μας στοιχειώνει και να μας συντροφεύει κάθε μέρα, κάθε λεπτό που κακομοιριασμένοι περπατάμε με σκυμμένο κεφάλι έχοντας αποδώσει λιγότερο αποτελεσματικά στην εργασία που μας δίνει τον άρτο τον επιούσιο, κάθε στιγμή που μπεκροπίνουμε για χαμένες αγάπες, αγάπες παλιές, χαλώντας άσκοπα χρήματα και σκόπιμα την υγεία μας, κάθε ώρα που ζητούμε το περισσότερο όταν έχουμε τα πάντα.

Το νόημα των πάντων βεβαίως είναι σχετικό για τον καθένα, αλλά πιστεύω πως εάν είσαι αρτιμελής, νοήμων και μπορείς να βάλεις λέξεις στη σειρά για να σχηματίσεις προτάσεις και να συνεννοείσαι με συνομιλητές ή να βρίζεσαι με αγνώστους οδοιπόρους, τότε έχεις τα πάντα. Αν έχεις μία οροφή πάνω από το κεφάλι σου και δεν ενοχλείσαι από στάλες βροχής ή από ακτίνες ηλίου, αν το κορμί σου προστατεύεται από ρούχα, έχεις τα πάντα. Αν το βράδυ ξαφνικά θελήσεις να διαβάσεις κάτι μες τα μαύρα μεσάνυχτα και η έγνοια σου είναι το πώς θα σηκωθείς από το κρεβάτι για να ανάψεις το φως, αν πεινάσεις μέσα σε ένα μισάωρο λόγω της διαδικασίας της ανάγνωσης του δοκιμίου και η έγνοια σου είναι αν θα προλάβεις το γυράδικο ανοιχτό στις τρεις το χάραμα, έχεις τα πάντα.

Τραβηγμένα παραδείγματα, αλλά πραγματικές καταστάσεις που βιώνουμε. Άγχος και τρέξιμο, σφίξιμο και λύπη, μιζέρια και νεύρα για το τίποτα. Ας σκεφτούμε για λίγα δεύτερα ότι για όσα έχουμε γύρω μας, δικά μας, και τα θεωρούμε δεδομένα, άλλοι παρακαλούν σε Θεούς, θνητούς και δαίμονες για να τα αποκτήσουν. Ένα πιάτο φαγητό, μία βόλτα σε ένα πάρκο ένα καλοκαιρινό απόγευμα και το χειρότερο, ακόμα κι ένα ποτήρι νερό φαντάζει στόχος για πάρα πολλούς συνανθρώπους μας.

Κακώς. Και είμαστε κατάπτυστοι κι εμείς που δεν πράττουμε για να βοηθήσουμε, αλλά και οι κοινωνικές σχέσεις που μας έχουν μετατρέψει στην πιο κτηνώδη μορφή του χειρότερου αρπακτικού σαρκοβόρου τέρατος που έχει περπατήσει ποτέ στον πλανήτη με μόνη σκέψη να τραφεί με οτιδήποτε αρκεί να ικανοποιήσει την λαιμαργία του και όχι την πείνα του. Ως άνθρωποι πλέον αυτό κυνηγάμε, την ικανοποίηση της λαιμαργίας έχοντας ως όπλο τη βουλιμία, δεν προσπαθούμε απλά να χορτάσουμε.

Λοιπόν εν τέλει, όσα έχουμε καλώς ή κακώς τα έχουμε. Για οποιαδήποτε αναποδιά δε χρειάζεται να φέρνουμε κατακλυσμούς και να δακρυβρέχουμε σκεπάσματα, οι δυσκολίες έρχονται απλά και μόνο για ένα σκοπό, για να περάσουν. Και πάνω από όλα, ας σκεφτούμε αν πραγματικά αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι δυσκολία, κι ας πράξουμε αναλόγως, γιατί αν δεν είναι, όταν θα συναντήσουμε κάτι πραγματικά δύσκολο πώς θα αντιδράσουμε αν στα εύκολα φέρνουμε την καταστροφή;

Η ψυχική διάθεση και οι σκέψεις της εγκύου "πλάθουν" το μωρό της

Το έμβρυο που μεγαλώνει στη μήτρα, αντιλαμβάνεται, αισθάνεται και βιώνει όλα τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις εμπειρίες της μητέρας του μέσα από τα ίδια του τα κύτταρα. Το έμβρυο έχει μνήμη και απομνημονεύει, «καταγράφοντας» στα κύτταρά του, τις σκέψεις της μητέρας του, τα μηνύματα που εκείνη του στέλνει, τη στάση και τη φιλοσοφία της απέναντι στη ζωή, τη νοοτροπία της, τα ιδανικά, τις αξίες και τους στόχους της.

Για παράδειγμα, στον νέο άνθρωπο μπορεί να δημιουργηθεί σύγχυση ως προς την ταυτότητα του φύλου, αν η μητέρα του επιθυμούσε ένα παιδί του αντίθετου φύλου.

Η αρνητική, δηλαδή, στάση του ενός ή και των δύο γονέων, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραύμα στο μωρό και παρεμποδίζει την ομαλή φυσική και ψυχική του ανάπτυξη και, εκτός από τις σωματικές «ατέλειες» και αδυναμίες που ενδέχεται να δημιουργήσει, μπορεί να μειώσει την επιθυμία του για ζωή και επικοινωνία με τον κόσμο όπου προορίζεται να ζήσει.

Από την άλλη, τα θετικά συναισθήματα, όπως η χαρά, ο θαυμασμός, η γαλήνη και η αισιοδοξία, που επίσης «καταγράφονται» στα κύτταρα του εμβρύου, μπορούν να συνεισφέρουν καθοριστικά στην υγιή, ομαλή και αισιόδοξη σωματική, συναισθηματική και ψυχική του ανάπτυξη.

Αντιλαμβανόμαστε, επομένως, ότι το έμβρυο είναι ένα ζωντανό πλάσμα με νοημοσύνη, συνειδητότητα και συναισθήματα. Οι πρώτες εμπειρίες που βιώνει μέσα από τη μητέρα του είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Αν η εμπειρία που δέχτηκε είναι δυσάρεστη, αν δεν δέχτηκε την αγάπη των γονιών του, σχηματίζει την ιδέα ότι η ζωή είναι δυσάρεστη, ότι οι γονείς του, οι άνθρωποι δεν το αγαπούν και ότι ο κόσμος που θα ζήσει δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκός προς αυτό. Αν, αντίθετα, δέχτηκε αυτή την αγάπη και θετικά βιώματα, σχηματίζει μια κοινωνική, αξιαγάπητη και αισιόδοξη προσωπικότητα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, θα ήταν καλό η μέλλουσα μητέρα, να προτιμά να συναναστρέφεται με ανθρώπους με τους οποίους έχει καλές σχέσεις, σχέσεις αμοιβαίου σεβασμού και εκτίμησης, σχέσεις αγάπης, με ανθρώπους που την εμπνέουν και έχουν μια ηθική ποιότητα. Ας κάνει η μέλλουσα μητέρα μια συνειδητή προσπάθεια να ανακαλύπτει σε κάθε άνθρωπο την καλή του πλευρά, τις αρετές και τα χαρίσματά του και να παραβλέπει τις όποιες αδυναμίες ή ελαττώματα.

Οι μέλλοντες γονείς ας συνειδητοποιήσουν το θαυματουργό έργο που συντελείται στη μήτρα της γυναίκας, που από ένα πρωταρχικό κύτταρο, πλάθονται εκατομμύρια διαφοροποιημένα κύτταρα που συμπλέκονται σε όργανα, ιστούς, σε έναν υπέροχο, ολοκληρωμένο, πλήρη άνθρωπο. Ας βιώσουν την ευτυχία, το σεβασμό, τον θαυμασμό, την απέραντη ευγνωμοσύνη γι’ αυτό το υπέροχο δώρο. Ας μετατρέψουν οι γονείς την εγκυμοσύνη στην πιο όμορφη, αισιόδοξη και θετική περίοδο της ζωής τους, βιώνοντας την αγάπη και την αρμονία σε όλο τους το μεγαλείο, χαρίζοντας στο παιδί τους τα πιο πολύτιμα δώρα.
-----------------
Βιβλιογραφία:
Chopra D., Simon, D., Abrams, V., (2006). Τέλειο ξεκίνημα, Ευτυχισμένη ζωή. Εκδόσεις: Έσοπτρον
Μάρη, Ι. (2004). Ευγονία: Προγεννητική Αγωγή. Η αγωγή του παιδιού αρχίζει από τη σύλληψη. Εκδόσεις: Πύρινος Κόσμος

Ν’ αλλάξω τον κόσμο σημαίνει ν’ αλλάξω την οικογένεια

Ως ερωτικό ον το παιδί που μεγαλώνει, μαθαίνει πολλά στο σπίτι, βλέποντας πώς οι γονείς του συμπεριφέρονται μεταξύ τους και με πόση ελευθερία και ειλικρίνεια ασχολούνται με θέματα του ερωτισμού και των δύο φύλων. Αν εσύ, ως γυναίκα, δεν εκτιμάς και δε βρίσκεις χαρά και ευχαρίστηση στον άντρα σου και στο σώμα του, πώς μπορείς να διδάξεις στην κόρη σου την εκτίμηση για τους άντρες; Το ίδιο συμβαίνει και με τον πατέρα. Με κάποιο τρόπο, αυτό το πέπλο μυστικότητας πρέπει να ανασηκωθεί απ’ όλο το σεξουαλικό ζήτημα, έτσι ώστε οι ενήλικες, που βγαίνουν απ’ τις οικογένειες, να είναι περισσότερο ολοκληρωμένοι.

Ένα άλλο πράγμα που πρέπει να διδάσκεται είναι, πώς ταιριάζουν μεταξύ τους τ’ αρσενικά και τα θηλυκά, πώς βάζουν ο καθένας το δικό του ξεχωριστό εαυτό για να ενωθούν σ’ έναν καινούργιο δεσμό – ερωτικό, κοινωνικό, πνευματικό και συναισθηματικό. Στο παρελθόν ήταν πολύ εύκολο να βάζουμε να τσακώνονται τ’ αρσενικά και τα θηλυκά μεταξύ τους – η προαιώνια «πάλη των δύο φύλων». Πρόκειται για κάτι περιττό και δυσάρεστο.

Πολλές οικογένειες μαθαίνουν τα θηλυκά τους να υποτάσσονται στα αρσενικά. Λένε στη γυναίκα πως ήρθε στη γη για να υπηρετεί το αρσενικό. Άλλες οικογένειες διδάσκουν στ’ αρσενικά τους ότι θα πρέπει πάντα να είναι υπηρέτες των θηλυκών: ότι πρέπει να τα προστατεύουν, να τα φροντίζουν, να σκέπτονται και να αισθάνονται γι’ αυτά και να μην τα κάνουν ποτέ να υποφέρουν. Μερικά παιδιά διδάσκονται ότι τα αρσενικά και τα θηλυκά είναι ίδια από κάθε άποψη και αρνιούνται τις διαφορές τους. Σ’ άλλα πάλι λένε πως διαφέρουν σεξουαλικά από το άλλο φύλο, μα έχουν πολλά κοινά μ’ αυτό και μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά μαζί του.

Στα ερωτικά στερεότυπα, που καθορίζουν στις οικογένειες πολλά απ’ όσα διδάσκονται για τα δύο φύλα, το θηλυκό θεωρείται κατά τεκμήριο μαλακό, υποτακτικό και τρυφερό, όχι σκληρό και επιθετικό. Το αρσενικό υποτίθεται ότι πρέπει να είναι σκληρό κι επιθετικό, όχι υποχωρητικό και τρυφερό. Πιστεύω πως η τρυφερότητα και η σκληρότητα είναι ιδιότητες που χρειάζεται ο καθένας μας. Πώς μπορεί ένας άντρας να ταιριάξει με την τρυφερότητα της γυναίκας, αν δεν έχει κι ο ίδιος ανεπτυγμένη τρυφερότητα; Πώς μπορεί μία γυναίκα να ταιριάξει με τη σκληράδα του άνδρα, αν δεν την έχει ποτέ χρησιμοποιήσει στη δική της ζωή; Καθένας το καταλαβαίνει ότι μ’ αυτά τα στερεότυπα σαν μοντέλα, είναι φυσικό οι άντρες να θεωρούν τις γυναίκες αδύνατες και οι γυναίκες τους άντρες σκληρούς και βίαιους. Πώς μπορείς να ταιριάξεις με κάποιον, αν σκέπτεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο;

Γενικά, οι άντρες ζουν λιγότερο απ’ τις γυναίκες κι αυτό νομίζω ότι κατά μέγα μέρος οφείλεται στο γεγονός πως οι άντρες καταπνίγουν τα τρυφερά συναισθήματά τους. Τα τρυφερά συναισθήματά μας είναι οι χυμοί της ύπαρξής μας, αλλά δεν επιτρέπεται ποτέ σ’ έναν άντρα να κλάψει ή να πονέσει. Για να το καταφέρει αυτό, αναγκάζεται να γίνει αναίσθητος. Αν οι κανόνες, που έχει δεχτεί, του απαγορεύουν και να θυμώνει, δε θα μπορεί, ακόμη και με τον πιο κατάλληλο τρόπο να δώσει διέξοδο ούτε στα επιθετικά του συναισθήματα. Τότε αυτά τα καταπιεσμένα συναισθήματα πάνε στο βάθος, κάνουν μεγάλες ζημιές στο σώμα του και τελικά παθαίνει υπέρταση και καρδιακές προσβολές. Έχω εγώ η ίδια δει πόσο δραστικά άλλαξαν άντρες που κατάφεραν να έρθουν σ’ επαφή με τα τρυφερά τους συναισθήματα. Σχεδόν όλοι μου είπαν ότι φοβόντουσαν τη βιαιότητά τους. Αφού όμως έμαθαν να εκτιμούν την τρυφερότητά τους, η επιθετικότητά τους μετατράπηκε σε εποικοδομητική ενέργεια και όχι σε καταστροφική μανία.

Κατά παρόμοιο τρόπο, όσες γυναίκες αισθάνονται ότι τους επιτρέπεται να δείχνουν μόνον τα τρυφερά συναισθήματά τους, νιώθουν ότι κινδυνεύουν συνέχεια να τσαλαπατηθούν. Παίρνουν λοιπόν άντρες για προστάτες κι αυτό το πληρώνουν μένοντας μέσα σ’ ένα συγκινησιακό ζουρλομανδύα. Για να διατηρήσουν κάποια αίσθηση σιγουριάς και ασφάλειας, καταντάνε ραδιούργες.

Όταν τα ανθρώπινα πλάσματα αποξενώνονται από τα τρυφερά συναισθήματά τους, γίνονται επικίνδυνα ρομπότ. Αν αποξενωθούν από τα σκληρά συναισθήματά τους, γίνονται παράσιτα ή θύματα. Στην οικογένεια μαθαίνονται όλα αυτά.

Χαμογελάστε, τι σας ζητάνε...

"Πάρε μου το ψωμί αν θέλεις, πάρε μου τον αέρα, αλλά μην μου παίρνεις το γέλιο σου". Ο Πάμπλο Νερούντα το έχει πει αυτό. Σοφό δε νομίζετε?

Συμφωνείτε ε? Και αφού συμφωνείτε γιατι δεν χαμογελάτε? Γιατί δεν χαμογελάμε ρε παιδιά? Δε κοστίζει τίποτα. Τζάμπα είναι...

 Ξέρω, ξέρω. Προβλήματα. Παντού. Στα προσωπικά μας. Στα επαγγελματικά μας. Οικονομικά θέματα, δύσκολες σχέσεις, δύσκολοι άνθρωποι.

 Να, αυτό ξεχνάμε. Ότι είμαστε άνθρωποι. Έστω και δύσκολοι. Περπατώντας στους δαιδαλώδεις δρόμους αυτής της πόλης συναντάμε καθημερινά στο διάβα μας ανθρώπους αγέλαστους και ανέκφραστους. Με χαρακτηριστικά σκληρά και κοφτά.

 Σαν και αυτούς της Αγέλαστης Πολιτείας που ήταν μουτρωμένοι και λυπημένοι. Κουβέντα δεν αντάλλαζαν μεταξύ τους και η καλημέρα ήταν ακριβή σαν το χαβιάρι... Έτσι νόμιζαν πως ήταν το σωστό. Τα χρόνια περνούσαν όμως και τίποτα δεν άλλαζε. Ώσπου κάποια βραδιά ήρθαν οι καλικάντζαροι και έφεραν τα πάνω κάτω. Αχ αυτή η τρέλα τους...!

Αυτό θέλει και η ζωή! Τρέλα! Καλώς εννοούμενη! Χαμόγελο! Γέλιο! Αγάπη! Τα προβλήματα, προβλήματα και το χαμόγελο χαμόγελο! Βάλτε το στο πρόγραμμά σας. Σταθείτε μπροστά από τον καθρέφτη σας και χαμογελάστε! Πείτε μια καλημέρα στον διπλανό σας. Πείτε ένα ανέκδοτο.
Και εκεί στην ουρά για τις πληρωμές Γελάστε! Συζητήστε με τον μουντρούχο υπάλληλο με ένα χαμόγελο στο στόμα! Να δείτε που είναι και μεταδοτικό!

Το υποστηρίζει και η επιστήμη ρε παιδιά. Όσο πιο πλατύ είναι το χαμόγελο ενός ανθρώπου και όσο πιο βαθιές οι ρυτίδες γύρω από τα μάτια του όταν χαμογελά, τόσο πιθανότερο είναι να ζήσει περισσότερα χρόνια, λέει μια αμερικάνικη έρευνα!

 "Ωραία. Και πως το κάνουμε?" θα αναρωτιέστε. Εύκολο!. Σηκώστε τα ζυγωματικά σας προς τα επάνω, μετά σπρώξτε τα χείλη σας προς τα πλάγια. Ωθήστε τις γωνίες των χειλιών σας προς τα επάνω και είστε έτοιμοι!

 Ένα λαμπερό και ανθρώπινο χαμόγελο θα διαγράφεται στο πρόσωπό σας! Και το κυριότερο? Θα προσελκύσει κοντά σας ανθρώπους αλήθινούς. Οι άλλοι, οι ψεύτικοι, αυτοί οι αγέλαστοι ντε, θα μείνουν μακριά σας.

Γι'αυτό σας λέω. Ας κάνουμε την προσπάθεια. Θα νιώσουμε καλύτερα.Πως το λέει και ο Χατζής? Αααα ναι. "Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο..."

Αποφθέγματα των κυνικών φιλοσόφων

Κυνικά αποφθέγματα που είναι πάντα επίκαιρα. Σημειωτέον ότι η βασική αρχή της Κυνικής φιλοσοφίας είναι ότι η αρετή είναι ο μόνος δρόμος για την ευτυχία.

-"Η πιο αναγκαία μάθηση είναι το να ξεμάθει κανείς τις κακές συνήθειες." Αντισθένης

-"Οι άνθρωποι που ζηλεύουν καταστρέφονται από την ίδια τους τη ζήλια, ακριβώς όπως ο σίδηρος καταστρέφεται από τη σκουριά." Αντισθένης

-"Όταν πολλοί άνθρωποι σε επαινούν, ν’ αναρωτιέσαι: "Γιατί, τι κακό έχω κάνει;" Αντισθένης

-"Είναι καλύτερα να πέσει κανείς ανάμεσα στα κοράκια, παρά ανάμεσα σε κόλακες· διότι τα κοράκια καταβροχθίζουν τα πτώματα, αλλά οι κόλακες καταβροχθίζουν τους ζωντανούς." Αντισθένης

-"Οι άνθρωποι σπεύδουν με όλη τη σοβαρότητα για ν’ ακούσουν ανοησίες, αλλά είναι πολύ αργοί και περιφρονητικοί όταν το θέμα είναι σοβαρό." Διογένης

-"Ανάμεσα στα άγρια ζώα το χειρότερο δάγκωμα είναι του συκοφάντη, και ανάμεσα στα ήμερα του κόλακα."Διογένης

-"Ο άνθρωπος έχει περιπλέξει κάθε απλό δώρο των θεών." Διογένης

-"Είμαι ο Διογένης ο Κύων. Πλησιάζω τους καλούς, γαβγίζω τους άπληστους, και δαγκώνω τους παλιανθρώπους." Διογένης

-"Ο νόμος είναι καλό πράγμα αλλά όχι τόσο καλό όσο η φιλοσοφία. Εκεί όπου ο νόμος χρησιμοποιεί τη βία εναντίον της αδικίας, η φιλοσοφία μας πείθει με τη διδασκαλία. Η φιλοσοφία είναι καλύτερη από την κοινωνική πίεση ακριβώς στο βαθμό που είναι καλύτερο να κάνει κανείς κάτι με τη θέλησή του παρά με καταναγκασμό." Κράτης

-"Εξασκήσου στο να μειώνεις τις ανάγκες σου, κι έτσι θα έρχεσαι όσο το δυνατόν πιο κοντά στο Θεό."Κράτης

-"Για το σοφό άνδρα, η φτώχεια και η κοινωνική ασημότητα πρέπει να θεωρούνται πατρίδα του· διότι αυτές ακόμη και η τύχη δεν μπορεί να του τις στερήσει." Κράτης

-"Η Τύχη είναι σαν τον σεναριογράφο ο οποίος σχεδιάζει διάφορους τύπους ανθρώπων για το έργο του: το ναυαγό, το φτωχό, τον εξόριστο, το βασιλιά, το ζητιάνο. Εκείνο που οφείλει να πράττει ο καλός άνθρωπος είναι να παίζει καλά το ρόλο που του έχει απονείμει η Τύχη. Είσαι ναυαγός; Πολύ καλά· απόδωσε σωστά το ρόλο του ναυαγού. Ήσουν πλούσιος κι έχεις γίνει φτωχός; Παίξε το ρόλο ‘του φτωχού ανθρώπου’ όπως πρέπει να παιχτεί." Τέλης

-"Εκείνους που φροντίζουν τα σώματα αλλά αμελούν τους εαυτούς των (δηλαδή τον εσωτερικό τους κόσμο) να μέμφεσαι, διότι είναι σαν κι αυτούς που φροντίζουν την κατοικία τους αλλά αμελούν τους ενοίκους."Δημώναξ

-"Τόσο περισσότερο θα προσθέσεις εις την αρετή, όσο αφαιρέσεις από τις ηδονές. Διότι είναι αισχρό να παραδέχεσαι τις αρετές στους άλλους, εάν στον εαυτό σου έχεις κακίες." Δημώναξ

-"Λιγότερα κακά υποφέρουν οι άνθρωποι από τους εχθρούς παρά από τους φίλους. Διότι από τους μεν εχθρούς φυλάσσονται, επειδή τους γνωρίζουν, στους δε φίλους ανοίγονται και υποπίπτουν σε σφάλματα, γινόμενοι ευάλωτοι." Δημώναξ

-"Ο καλύτερος παλαιστής δεν είναι εκείνος που έχει μελετήσει βαθιά όλα τα τρικ και τις στροφές της τέχνης, τα οποία σπάνια συναντώνται σε μια πραγματική πάλη, αλλά εκείνος που έχει μάθει πολύ καλά κι έχει προσεκτικά ασκήσει τον εαυτό του σ’ ένα δυο απ’ αυτά, και παρατηρεί προσεκτικά για μια ευκαιρία να τα εφαρμόσει. Δεν έχει σημασία πόσα τρικ γνωρίζει, εάν γνωρίζει αρκετά για να του δώσουν τη νίκη."Δημήτριος

Ο Αληθινός Πλάτωνας

Σύμφωνα με την Ορφική Παράδοση (που βέβαια, είναι σχεδόν άγνωστη στους νεοέλληνες), ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Είναι Χωρίς Ιδιότητες, πέρα από κάθε αντίληψη «Ουσίας» ή «Συγκεκριμένης Δραστηριότητας», Είναι το ΑΡΧΙΚΟ ΧΑΟΣ της Θρησκευτικής Υμνωδίας, που Γέννησε τα Πάντα και Στηρίζει τα Πάντα. Η «έννοια» του «χάους» σαν ανοργάνωτης κατάστασης στον χώρο τη πολλαπλότητας είναι μια ευτελής έννοια που δεν έχει καμία σχέση με το ΠΡΟΚΟΣΜΙΚΟ ΧΑΟΣ, που Είναι ο Ιερός Χώρος της Ύπαρξης.

Αυτό το ΑΓΝΩΣΤΟ ΧΑΟΣ Εμφανίζεται (Εξωτερικά) στην Αντίληψη σαν ΕΙΝΑΙ, σαν ΕΝΟΤΗΤΑ (ΕΙΝΑΙ) και πολλαπλότητα («είναι τι», το «είναι» σαν αποδοτικό κάποιας ιδιότητας), σαν Ψυχή, σαν «Πνευματικό Στοιχείο» μέσα στο σώμα. Το ΤΙ Συμβαίνει Πραγματικά, και το Πώς Συμβαίνει Πραγματικά το Βιώνουν το Κατανοούν και το Γνωρίζουν μόνο οι «ΣΟΦΟΙ». Στην «Γλώσσα των ΣΟΦΩΝ» οι όροι, ΠΡΟΚΟΣΜΙΚΟ ΧΑΟΣ, Πρωτογενές Είναι, «Είναι Ουσία» (Νους), Ψυχή, υλική ψυχή, σώμα, είναι «Βιωματικοί Όροι» (δηλαδή κάτι που βιώνουμε και μετά «ονομάζουμε»), δεν είναι απλές έννοιες της νόησης (κάτι που συλλαμβάνουμε με την σκέψη).

Ο όρος «ΨΥΧΗ», μέσα στην Ορφική Παράδοση και την Ορφική Ελληνική Φιλοσοφία, μπορεί να αναφέρεται σε διάφορες (και διαφορετικές) βιωματικές καταστάσεις. Μπορεί να σημαίνει το «Σύνολο του Πνευματικού Στοιχείου», την «Ατομική Ψυχική Ύπαρξη» που είναι Νοητικής Ουσίας, Νους, την Ψυχή σαν Δυναμισμό, την υλική ψυχή (δηλαδή την ψυχοσωματική «ψυχή», τον τρόπο αλληλεπίδρασης «Πνευματικού Στοιχείου» και σώματος). Έτσι, πολλοί που δεν έχουν μελετήσει βαθιά την Ελληνική Φιλοσοφία, μπερδεύονται με την πολυσημία του όρου. Το πραγματικό νόημα όμως του όρου φανερώνεται από την θέση του στον λόγο (στην πρόταση), τα συμφραζόμενα και την «λογικότητα» του όλου μηνύματος (που μεταφέρει η πρόταση).

Έτσι, γεννιέται το βασικό, απλό, αλλά και αναγκαίο, ερώτημα! «Τι είναι Τελικά ΨΥΧΗ»; Η ΨΥΧΗ Είναι Η ΠΡΟΚΟΣΜΙΚΗ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΒΑΣΗ, Το ΕΙΝΑΙ (η Κοσμική Ουσία), η Ατομική Ψυχική Ύπαρξη (ο Νους), η Ψυχή, η υλική ψυχή. Η ΨΥΧΗ Είναι Όλα Αυτά Μαζί, και κάθε τι ιδιαίτερα. Είναι μια Δυναμική Υπαρξιακή Κατάσταση, που Αναγνωρίζει και Κατανοεί την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ της ανάλογα με το Βάθος της Εμπειρίας της, της Ωριμότητάς της. Η ΨΥΧΗ είναι, με άλλα λόγια, Κάτι που Επεκτείνεται (σαν Βίωμα και Κατανόηση) στο ΑΠΕΙΡΟ, η «περιορίζεται» μέσα σε ιδιαίτερες ατομικές καταστάσεις.

Όλοι Είμαστε ΑΥΤΗ Η ΜΙΑ ΨΥΧΗ (στον Βαθμό που το Αναγνωρίζουμε) που μπορεί να Βιώνει το ΠΡΟΚΟΣΜΙΚΟ ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ, την «Ενότητα του Είναι», την «ατομική ύπαρξη» την «προσωπική ζωή», τις συγκεκριμένες υλικές εμπειρίες. Το ΤΙ Αντιλαμβανόμαστε και ΠΩΣ Βιώνουμε την Ύπαρξη φανερώνει από μόνο του την Ωριμότητα της Ψυχής.

Αυτό, λοιπόν, που είναι πραγματικά ο Άνθρωπος, μια ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΨΥΧΗ, μέσα στο σώμα (σε σχέση με το σώμα, που χρησιμοποιεί σαν φορέα εκδήλωσης) διδάχτηκε από τον Ορφέα, υιοθετήθηκε από τον Πυθαγόρα και πέρασε μετά στην Ελληνική Φιλοσοφία, μέχρι τον Πλάτωνα και πέρα από τον Πλάτωνα.

Ο Πλάτωνας, είχε «ανατραφεί» μέσα στην Ορφική Παράδοση. Να μην ξεχνάμε ότι ο Ορφισμός είχε ήδη καθιερωθεί σαν «θρησκεία» στην Αθήνα από την Πεισίστρατο κι αποτελούσε τον μεταφυσικό εμπνευστή της Αληθινής Δημοκρατίας, κι αυτό το δείχνει όχι μόνο η ιστορία, αλλά και οι θρησκευτικές γιορτές προς τιμήν του Διονύσου, αλλά και οι λαϊκές παραδόσεις. Ο Πλάτωνας είχε βαθιές σχέσεις όχι μόνο με «Ορφικούς» αλλά και με τους «Πυθαγόρειους» (κι είχε ταξιδέψει τρεις φορές στην Κάτω Ιταλία), ήταν Μύστης της Δελφικής Λατρείας και είχε Μυηθεί στα Ελευσίνια Μυστήρια.

Ο Πλάτωνας Βίωνε την Ύπαρξή του σαν ΨΥΧΗ μέσα στο σώμα, Βίωνε την ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΥΣΙΑ του σε Διάφορα Εσωτερικά Βάθη, και Όλες οι Υπαρξιακές Καταστάσεις που Βίωνε είχαν Βιωματικό (δηλαδή Οντολογικό) χαρακτήρα. Μιλούσε για πράγματα που ζούσε, κι όχι για έννοιες που συλλαμβάνει κάποιος με την σκέψη.

Έτσι για τον Πλάτωνα, το ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΑΓΑΘΟ, το ΤΕΛΕΙΩΣ ΕΙΝΑΙ, το ΕΙΝΑΙ, η Ατομική Νόηση, η Προσωπική Ζωή, οι υλικές εμπειρίες, είναι «Καταστάσεις της ΨΥΧΗΣ», κι όχι νοητικές έννοιες (που είναι τελείως διαφορετικό πράγμα).

Ο Πλάτωνας λοιπόν ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΗ. Πέρασε από την γη από το 428 μέχρι το347. Βίωσε κάποιες «Ψυχικές Καταστάσεις» και για αυτές μίλησε (κυρίως μίλησε στην ζωντανή διδασκαλία του) και δευτερευόντως έγραψε στα βιβλία του.

Ποιος Είναι λοιπόν ο Πλάτωνας; Αν Αναρωτηθούμε για την «Αληθινή Ύπαρξη Πλάτωνας», τότε πρέπει να τον Αναζητήσουμε σαν ΖΩΝΤΑΝΗ ΨΥΧΗ, που ήρθε στην γη, βίωσε «κάποια πράγματα» για τα οποία μίλησε. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ; Ασφαλώς σαν ΖΩΣΑ ΨΥΧΗ Υπάρχει «Κάπου». Κι ίσως υπάρχουν κάποιοι που να μπορούν (τώρα) να επικοινωνούν μαζί του και να κατανοούν όσα Βίωσε-Βιώνει, και Δίδαξε (όταν ήταν στη γη) ο Πλάτωνας για την ΖΩΗ.

Αλλά κι αν αναζητήσουμε «ιστορικά» τον Πλάτωνα, οφείλουμε να τον Αντιμετωπίσουμε σαν Ζωντανή Ψυχή που Βίωνε αυτά που βίωνε και τα «κατέγραφε» σαν βιωματικές καταστάσεις. Ο Πλάτωνας υπήρξε ένας Βιωματικός Άνθρωπος, ένας Βιωματικός Φιλόσοφος, και Μιλά για Υπαρκτές Καταστάσεις της Ψυχής. Είναι Απόλυτα Ρεαλιστής, με την έννοια ότι Βίωνε και Περιέγραφε την Πραγματικότητα, κι όχι ένας διανοούμενος που ασχολείται με την σκέψη, με έννοιες της σκέψης, με θεωρητικές κατασκευές της σκέψης, με φανταστικά πράγματα.

Η Αληθινή Φιλοσοφία για τον Πλάτωνα Ασχολείται με Υπαρκτά Πράγματα, κι όχι με νοητικές συλλήψεις. Κι έχει ένα Πρακτικό Καθαρό Σκοπό, να Διαφωτίσει την Ψυχή για την Αληθινή Ουσία της, να Απελευθερώσει την Ψυχή από την άγνοια και τα δεσμά του σώματος (αφού ο προσανατολισμός προς τα έξω, η απορρόφηση στα εξωτερικά φαινόμενα συνιστά «τυφλότητα»).

Έτσι ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣ ΕΙΝΑΙ Είναι ένας Απόλυτα Υπαρκτός Υπερχώρος, Χωρίς Ιδιότητες, κι όχι μια νοητική σύλληψη. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ (Όπου Γίνεται πραγματικά η Μετάβαση από την ΕΝΟΤΗΤΑ στην Πολλαπλότητα, είναι απόλυτα πραγματικός). Ο Κόσμος του Νου (ο Νοητικός Κόσμος, ο Κόσμος των Ιδεών) είναι ένας Αντικειμενικός Κόσμος (και δεν έχει σχέση με την ανθρώπινη νοητική λειτουργία κι όσα συλλαμβάνει η ανθρώπινη σκέψη, που είναι όλα δευτερεύοντα). Με τον ίδιο τρόπο είναι αληθινός ο κόσμος της Ψυχής σαν Υπερφύσης που «μεσολαβεί» ανάμεσα στον Νοητικό Κόσμο και τον κόσμο των εξωτερικών φαινομένων.

Όλα Αυτά ο Πλάτωνας τα Βιώνει σαν Υπαρξιακές Πραγματικότητες και έτσι μας τα μεταφέρει για να μας Καθοδηγήσει στην Ανύψωση Ως το ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΑΓΑΘΟ, σε ένα Βίωμα της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ Μέσα μας. Όλα αυτά δεν είναι απλά μια όμορφη νοητική θεωρία που εξηγεί τον κόσμο, μια νοητική εικόνα του κόσμου. Αυτό είναι μια όμορφη φαντασία κατάλληλη για όσους ονειρεύονται ή για τα παιδιά που δοκιμάζουν την φαντασία τους αλλά δεν είναι ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ.

Τελικά, ο μόνος ορθός τρόπος για να προσεγγίζουμε την Πραγματικότητα, κάθε πραγματικότητα, τα «πράγματα», είναι να Ακολουθήσουμε τον Ζωντανό Δρόμο κι όχι τον δρόμο της σκέψης. Με άλλα λόγια να Προσεγγίσουμε Αυτό που Υπάρχει, τα Υπαρκτά Πράγματα, κι όχι τις κατασκευασμένες εικόνες της σκέψης (που όσες «πληροφορίες» κι αν «κουβαλούν», λειτουργούν πάντα στον χώρο της κατασκευασμένης, από την σκέψη, πραγματικότητας, και δεν μας οδηγούν πέρα από την σκέψη στην Ζωντανή Πραγματικότητα).

Ο Πλάτωνας, όπως το «Έδειξε» με την Ζωή του, όπως το κατέγραψε (στην Αυτοβιογραφική «7η επιστολή» και στους άλλους Διαλόγους του), κι όπως «Δίδαξε» , κι όπως «Διέσωσε» η Παράδοση, κι οι αρχαίοι συγγραφείς, είχε Βιώσει την Υπέρτατη Πραγματικότητα (κυριολεκτικά, και δεν είχε, απλώς, συλλάβει με την σκέψη ότι υπάρχει «μια υπέρτατη πραγματικότητα», που είναι κάτι ψεύτικο). Είχε «Ανυψωθεί ενόσω ζούσε στην Υπέρτατη Πραγματικότητα, Βίωνε το Αγαθό.

Ποιος είναι λοιπόν ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΛΑΤΩΝΑΣ; Που είναι τώρα ο Πραγματικός Άνθρωπος; Η Ζωντανή Ψυχή; Προφανώς, υπερβαίνοντας την απλή «προσωπικότητα», το «εγώ» ο Πλάτωνας, Ανυψώθηκε σε Μια Υπερπροσωπική Πραγματικότητα, στην «Σφαίρα της Ενότητας του Είναι» (και στην Υπέρτατη Πραγματικότητα). Αν θέλουμε λοιπόν να επικοινωνήσουμε με τον Αληθινό Πλάτωνα πρέπει να επικοινωνήσουμε με Αυτή την Ζωντανή Υπερπροσωπική Πραγματικότητα, μέσα από τους «αντιληπτικούς-φιλοσοφικούς, όρους» του Ορφισμού-Πυθαγορισμού-Πλατωνισμού. Μόνο έτσι μπορούμε να έρθουμε σε «Επαφή» με το «Ζωντανό Πνεύμα» του Πλάτωνα, να Κατανοήσουμε για Ποιες Πραγματικότητες (Σφαίρες της Πραγματικότητας) μιλούσε, και να Καθοδηγηθούμε από Αυτόν, και Ακολουθώντας τον Δρόμο του να Βιώσουμε κι εμείς όλα αυτά σαν πραγματικότητες (κι όχι να τα αντιμετωπίζουμε σαν διανοητικές συλλήψεις).

Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό άμεσα, μπορούμε να το κάνουμε έμμεσα, μέσα από τα ιστορικά κείμενα «διαβάζοντάς» τα όμως σωστά, «κατανοώντας» ότι μιλούν για πραγματικότητες (Σφαίρες της Πραγματικότητας) που πρέπει να «Βιώσουμε», ακολουθώντας τον Φιλοσοφικό Δρόμο του Πλάτωνα.

Αλλά, ασφαλώς, οι άνθρωποι που δεν Ζουν την Ζωή, αλλά «σκέπτονται» την ζωή, και φτιάχνουν εικόνες για την πραγματικότητα, κι αντιμετωπίζουν τα «πράγματα» σαν συλλήψεις της σκέψης, είναι δύσκολο να Προσεγγίσουν τον Ζωντανό Πλάτωνα. Αναγκαστικά θα τον συλλάβουν με την σκέψη, μια «διανοητική εικόνα», και θα θεωρήσουν, «τελείως αυθαίρετα», ότι ο Πλάτωνας ανήκει και λειτουργεί στο επίπεδο της σκέψης, ότι ήταν απλώς ένας «διανοητής» που συνελάμβανε διανοητικές εικόνες για την πραγματικότητα, και τίποτα περισσότερο, δηλαδή «πράγματα» που μπορεί και να μην «υπάρχουν» στην πραγματικότητα. Αυτή είναι μια διαστρεβλωμένη, από την σκέψη αυτών των ανθρώπων, εικόνα του Πλάτωνα, που ασφαλώς δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αυτοί όμως οι άνθρωποι, νομίζουν ότι κατανοούν τον Πλάτωνα, έχουν «γνώμη» για τον Πλάτωνα, κι ασφαλώς, αυτοί οι ίδιοι, έχουν πιο ολοκληρωμένη αντίληψη για την πραγματικότητα (πιστεύουν δηλαδή ότι η δική τους σκέψη συλλαμβάνει ορθότερα και πιο ολοκληρωμένα την πραγματικότητα). Ασφαλώς κοιμούνται τον «ύπνο της σκέψης». Κι αυτό που συλλαμβάνουν σαν «Πλάτωνα» είναι ένα διανοητικό κατασκεύασμα, ένα διανοητικό απολίθωμα. Δυστυχώς έτσι κατανοούν τον Πλάτωνα, οι περισσότεροι «σχολιαστές» του, δυόμιση χιλιάδες χρόνια τώρα. Το γελοίο είναι ότι αυτή η αντίληψη κυριαρχεί στους Ακαδημαϊκούς Κύκλους, ότι «διδάσκεται» στα Πανεπιστήμια σαν η «αλήθεια» για τον Πλάτωνα. Τι να πούμε; Έτσι κι αλλιώς η «πανεπιστημιακή γνώση» δεν είναι Γνώση.

Από την άλλη μεριά υπάρχουν κι οι ιστορικοί ερευνητές που προσπαθούν μέσα από ιστορικά τεκμήρια (τους αρχαίους συγγραφείς, τον Διογένη τον Λαέρτιο, που έγραψε για τον Πλάτωνα, κι άλλες ιστορικές μαρτυρίες) να «ανασυνθέσουν» το «ιστορικό πρόσωπο», την ζωή και το έργο του Μεγάλου Φιλοσόφου. Όμως όλη αυτή η έρευνα είναι τελείως εξωτερική, δεν μας οδηγεί στον Αληθινό Πλάτωνα, στον Ζωντανό Πλάτωνα, στον Μεγάλο Μύστη και Μυσταγωγό… Πρόκειται απλά (όλη αυτή η ιστορική έρευνα) για μια αφελή διανοητική κατασκευή, για ένα «ιστορικό απολίθωμα» που δεν έχει καμία σχέση με τον Πλάτωνα, τον Δικό μας Πλάτωνα.

Η γυναίκα στον Χριστιανισμό και στην Ορθοδοξία

 
“λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι;”.
(Κατά Ιωάννην, 2: 4)

Αναρωτιόμαστε άραγε, γιατί ο προσδιορισμός “γυναίκα” σε αντιδιαστολή με τον Ιησού την στιγμή που οι χριστιανοί μιλάνε για αναβάθμιση της γυναίκας και ισότητα από τον Χριστιανισμό; Πώς απαξιώνεται ο συνομιλητής και μάλιστα ειδικά από το φύλο του, αν υποτίθεται ότι βλέπει την γυναίκα ίση με τον άνδρα;

Εισαγωγή
Εδώ θα δούμε το καυτό θέμα “Χριστιανισμός” και μάλιστα “Ορθοδοξία και γυναίκα”.

Αν ψάξετε κάτι σχετικό σε κάποια χριστιανική ιστοσελίδα, θα διαπιστώσετε ότι η βασική επωδός όλων, είναι ότι “ο Χριστιανισμός εξύψωσε την γυναίκα από τον ειδωλολατρικό βούρκο στον οποίο βρισκόταν πριν από αυτόν”, και ότι ο Χριστός “ευλόγησε τον γάμο, η δε Εκκλησία τον έκανε μυστήριο”. Το πρώτο έχει αναιρεθεί από την ιστορική έρευνα· η θέση της γυναίκας δεν άλλαξε, άλλα χειροτέρεψε κάτω από τις οδηγίες των Πατέρων της Εκκλησίας. Μπορεί στην Ανατολή η γυναίκα να ήταν αντικείμενο διαιώνισης ή και αγοραπωλησίας μόνο (οι πλέον γνωστές γυναίκες στην Παλαιά Διαθήκη ήταν αυτές που ήσαν ή συμπεριφερόντουσαν σαν πόρνες), αλλά στο Αιγαίο, εκεί που ανθούσε η “πόλις”, οι γυναίκες είχαν πολύ καλύτερη αντιμετώπιση, αν όχι ισότητας ως πολίτες (αυτοί που αποφασίζουν δηλαδή για τα κοινά), πάντως η θέση τους δεν ήταν σε κανένα βούρκο και επηρεαζόταν μόνο από την κυρίαρχη ιδεολογία της κάθε πόλης που ζούσαν, βελτιώθηκε δε περαιτέρω στην ελληνιστική εποχή. Αντίθετα μετά την ολοκληρωτική επιβολή του Χριστιανισμού, επικράτησε ο Μεσαίωνας που στην Ανατολή ειδικά, είναι ζήτημα αν έχει φύγει. Η πραγματική ισότητα της γυναίκας ξεκίνησε από την “αιρετική” Δύση, αφού μεσολάβησαν η Αναγέννηση και ο “επάρατος” (για τους χριστιανούς) Διαφωτισμός.

Θέση της γυναίκας στην ελληνική αρχαιότητα
Ξέρουμε ήδη ονόματα γυναικών που ασχολήθηκαν με την ιεροσύνη, την φιλοσοφία, την επιστήμη, την ποίηση, την διδασκαλία, την εργασία γενικότερα πέρα από την ύφανση (την κύρια γυναικεία εργασία), την ζωγραφική, την μουσική, την θεραπευτική, την ιατρική, την συμμετοχή σε χορευτικούς θιάσους γυναικών, σε χορηγίες, σε αξιώματα, την συμμετοχή και διοργάνωση θρησκευτικών εορτών και λατρειών (όπως τα Θεσμοφόρια), και τέλος εκτός των Αθηναίων (που ήταν ειδική περίπτωση) είχαν και κληρονομούσαν περιουσία, ή υπερασπιζόντουσαν οι ίδιες τα συμφέροντά τους. Στην ελληνιστική εποχή (εποχή των βασιλείων), έχουμε, σταδιακή συμμετοχή των γυναικών στην εκπαίδευση (κάτι που στην Σπάρτη γινόταν ήδη από την αρχαϊκή εποχή) και συμμετοχή επίσης στην διακυβέρνηση αυτοκρατοριών, από τρεις βασίλισσες του οίκου των Σελευκιδών, μία της Ηπείρου και δύο του Πόντου. Το σχετικό άρθρο “Η θέση της γυναίκας στην Αθήνα και στη Σπάρτη” περιλαμβάνει όλες τις πληροφορίες για να σχηματίσουμε μια εικόνα για την ζωή των γυναικών και την θέση τους σε δύο τέτοιες ακραίες πόλεις της ελληνικής αρχαιότητας και στα σχόλια υπάρχουν επίσης πληροφορίες από νομοθεσίες που την αφορούν για την αρχαία Γόρτυνα και Αλίαρτο.

Χριστιανικά κείμενα περί “ισότητας” της γυναίκας
Για την Παλαιά Διαθήκη, είναι γνωστόν ότι ο τότε θεός των Εβραίων και τώρα ένας από τους θεούς των χριστιανών, έκανε διακρίσεις, αν και σε μερικά σημεία τα πράγματα είναι καλύτερα από τον Χριστιανισμό. Όπως και να έχει, ο Ιεχωβάς πρώτα δημιούργησε τον άνδρα και από αυτόν την γυναίκα (Γένεσις, 2: 20-24). Ενώ επίσης ο άνδρας αναφέρεται ως άνθρωπος, η γυναίκα...όχι (Αριθμοί, 25: 8).
Ας δούμε μερικές νεώτερες χριστιανικές ρήσεις, γιατί υποτίθεται με την εμφάνιση του Ιησού επήλθε λένε οι χριστιανοί νεοαπολογητές “ισότητα”:
ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ ἀνέγνωτε ὅτι ὁ ποιήσας ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτοὺς καὶ εἶπεν. 
(Κατά Ματθαίον, 9: 4)
Αναφέρεται στη Γένεση (1: 27). Εδώ δεν αναφέρεται σε ισότητα, αλλά ισότητα αρχής που και αυτή είναι λάθος. Όλοι ξέρουμε ότι ο Ιεχωβάς πρώτα έκανε τον άνδρα και μετά από το πλευρό του άνδρα την γυναίκα, αλλά ας προχωρήσουμε...
ἄγουσι δὲ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι γυναῖκα ἐπὶ μοιχείᾳ κατειλημμένην, καὶ στήσαντες αὐτὴν ἐν μέσῳ λέγουσιν αὐτῷ· Διδάσκαλε, αὕτη ἡ γυνὴ κατείληπται ἐπ' αὐτοφώρῳ μοιχευομένη· καὶ ἐν τῷ νόμῳ ἡμῶν Μωϋσῆς ἐνετείλατο τὰς τοιαύτας λιθάζειν. σὺ οὖν τί λέγεις; τοῦτο δὲ εἶπον ἐκπειράζοντες αὐτόν, ἵνα σχῶσι κατηγορίαν κατ' αὐτοῦ. ὁ δὲ Ἰησοῦς κάτω κύψας τῷ δακτύλῳ ἔγραφεν εἰς τὴν γῆν. ὡς δὲ ἐπέμενον ἐρωτῶντες αὐτόν, ἀνέκυψε καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον ἐπ' αὐτὴν. καὶ πάλιν κάτω κύψας ἔγραφεν εἰς τὴν γῆν.

(Κατά Ιωάννην, 8: 3-11)
Περιέργως πως, το παραπάνω χωρίον του “σκεπτικού” Ιησού, θεωρείται από κάποιους θεολόγους σαν το κείμενο με το οποίο ο Ιησούς εξυψώνει την γυναίκα. Δεν μπορώ να καταλάβω κάτι το οποίο οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα. Το μόνο που κάνει, είναι ότι για το θέμα της μοιχείας αγνοεί τον Μωσαϊκό Νόμο, αν και υπάρχουν άλλα χωρία που γενικά τον δέχεται. Βέβαια η αγνόηση του Μωσαϊκού Νόμου, είναι ανά περίπτωση, για δε την μοιχεία έχει ήδη πει ότι πέρα από τη σωματική είναι και η νοητική -αλίμονο τι σκέφτεσαι δηλαδή.

Αντιθέτως, η φερόμενη απάντηση του Ιησού στην μάνα του (“τί κοινό υπάρχει ανάμεσα σ' εμένα και σ' εσένα γυναίκα;”) που αναφέρθηκε ήδη στην πρώτη γραμμή, δείχνει πλήρη απαξίωση, όχι τόσο στο τι ειπώθηκε ή την σχέση μαζί της αλλά σε αυτή την γυναικεία της ιδιότητα.

Ένα άλλο “επιχείρημα” που χρησιμοποιούν, είναι ότι ο Χριστιανισμός βλέπει ίση την γυναίκα, γιατί ο Ιησούς είπε ότι “στα μάτια του Θεού όλοι είμαστε ίσοι”. Αυτό είναι μια ωραία και ανέξοδη ευχή, μόνο που αναφέρεται σε κάτι καθαρά ιδεοληπτικό και κάτι που δεν έχει καμιά επίπτωση ή χρησιμότητα στην πραγματική κοινωνία και όπως θα δούμε μάλιστα, συμβαίνει το τελείως αντίθετο, τόσο στο δόγμα όσο και στην χριστιανική πράξη...
Αἱ γυναῖκες τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν ὑποτάσσεσθε ὡς τῷ Κυρίῳ, ὅτι ὁ ἀνήρ ἐστι κεφαλὴ τῆς γυναικὸς, ὡς καὶ ὁ Χριστὸς κεφαλὴ τῆς ἐκκλησίας, καὶ αὐτός ἐστι σωτὴρ τοῦ σώματος. ἀλλ' ὥσπερ ἡ ἐκκλησία ὑποτάσσεται τῷ Χριστῷ, οὕτω καὶ αἱ γυναῖκες τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν ἐν παντί. οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας ἑαυτῶν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν (...) πλὴν καὶ ὑμεῖς οἱ καθ' ἕνα ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα οὕτως ἀγαπάτω ὡς ἑαυτόν, ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα.

(Προς Εφεσίους, 5: 22-33)
Εδώ γίνεται ένας κλασικός, για τους χριστιανούς, παραλληλισμός: Η σχέση γυναίκας-άνδρα είναι σαν την σχέση Εκκλησίας-Χριστού. Δηλαδή ανθρώπου (δούλου του Θεού) προς τον Θεό–αφέντη-κριτή που τον αγαπά όμως. Τον αγαπά μέχρι φυσικά να τον κρίνει, όπου βέβαια εκεί αν δεν περάσει τα κριτήρια αγάπης που αυτός του έχει θέσει, θα τον στείλει εκεί που “ακούγονται τριγμοί οδόντων”, εν ολίγοις “αγάπα με ή χάθηκες”. Η σχέση αυτή έχει ενδιαφέρον, γιατί από μόνη της καταργεί την ισότητα· ο άνθρωπος είναι, σύμφωνα με αυτή τη λογική, άβουλος και ανίκανος να αντιδράσει στον εκβιασμό· το μόνο που έχει να κάνει είναι να υποταχθεί στον αφέντη, ειδάλλως (αν εκφράσει την περίφημη “ελεύθερη βούληση” και τον αγνοήσει), τον περιμένει τιμωρία. Όσο δεν υπάρχει ισότητα στη θέση του ανθρώπου με τον θεό του για τους χριστιανούς, τόσο δεν υπάρχει ισότητα γυναίκας και άνδρα συμπερασματικά με όσα λένε τα κείμενά τους.

Εδώ αξίζει να δούμε και τις ωραίες δικαιολογίες στο “ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα” των χριστιανών. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα για τους χριστιανούς, που συνηθίζουν τα διπλά μηνύματα, προσπάθεια από ρητορικής άποψης, ο φόβος να γίνει...αγάπη (ναι, σωστά διαβάζετε). Λένε: “Ο ιερός φόβος είνε ο φόβος ο προς τον Θεόν, ο φόβος ο προς τους γονείς, ο φόβος ο προς τον σύζυγον και ο φόβος προς τους θείους και ανθρώπινους νόμους, και πηγάζει εκ της αγάπης”. Το θέμα είναι ότι το κείμενο μιλάει μόνο για την γυναίκα. Αυτή οφείλει να “φοβήται” δηλαδή ή να φοβάται ή να “αγαπά”, όπως θέλουν οι χριστιανοί που διαστρεβλώνουν την γλώσσα κατά το δοκούν για να τους βγει το νόημα που θέλουν, όχι πάντως ο υποτιθέμενα “ίσος” της άνδρας. Και τούτο το ξεκαθαρίζει καλύτερα ο Παύλος:
οὐ γάρ ἐστιν ἀνὴρ ἐκ γυναικός, ἀλλὰ γυνὴ ἐξ ἀνδρός· καὶ γὰρ οὐκ ἐκτίσθη ἀνὴρ διὰ τὴν γυναῖκα, ἀλλὰ γυνὴ διὰ τὸν ἄνδρα. διὰ τοῦτο ὀφείλει ἡ γυνὴ ἐξουσίαν ἔχειν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς διὰ τοὺς ἀγγέλους.

(Προς Κορινθίους Α', 11: 8-10)
Εδώ ο όρος “εξουσία” έχει και κυριολεκτική, αλλά και μεταφορική ερμηνεία ως το μαντήλι (η χριστιανική lite μπούργκα). Χωρίς μπούργκα θα σκανδαλιστούν οι άγγελοι. Φυσικά και εδώ τονίζεται ότι μόνο η γυνή “εκτίσθη” για τον άνδρα (το διαβάζετε οι γυναίκες;).

Ο αγαπητός, από τους χριστιανούς, “Μέγας” Αθανάσιος, κατακεραυνώνει τους Έλληνες που είχαν εκτός από θεούς και θεές (αν είναι δυνατόν), καθώς είχε την γνώμη ότι με τις γυναίκες δεν μπορεί κανείς να αποφασίζει για υποθέσεις μαζί τους:
καὶ εἴθε μέχρις ἀρρένων εἱστήκει τούτων ἡ εἰδωλομανία, καὶ μὴ εἰς θηλείας κατέφερον τὴν θείαν προσηγορίαν. καὶ γὰρ καὶ γυναῖκας, ἅς οὐδὲ εἰς κοινὴν περὶ πραγμάτων συμβολίαν λαμβάνειν ἀσφαλές, ταύτας τῇ τοῦ Θεοῦ τιμῇ θρησκεύουσι καὶ σέβουσιν.
Η μετάφραση του έντονου κειμένου παραπάνω είναι: “Γιατί και τις γυναίκες, με τις οποίες δεν είναι ασφαλές ούτε από κοινού να αποφασίζει κανείς για υποθέσεις...” (Λόγος κατά Ελλήνων, 10).

Η περίφημη ισότητα πάει περίπατο. Επίσης, πάει περίπατο η γνωστή καραμέλα ότι οι “ειδωλολάτρες” Έλληνες είχαν την γυναίκα σε τραγική κατάσταση, αφού ακόμα και στο θείο υπήρχε ισάριθμη θηλυκή εκπροσώπηση.

Άραγε θα σωθεί καμιά γυναίκα όταν γίνει η Δευτέρα Παρουσία;
εἰ μὴ αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς. οὗτοί εἰσιν οἳ μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν· παρθένοι γάρ εἰσιν. οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ.

(Αποκάλυψις, 14: 3-4)
Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Μόνο 144 χιλιάδες άρρενες παρθένοι Εβραίοι που δεν έχουν μολυνθεί με γυναίκα. Άλλο όμως ενδιαφέρον συμπέρασμα του χωρίου, είναι ότι η κάθε επαφή με την γυναίκα θεωρείται μόλυνση. Η διαδικασία της προϋπόθεσης της γέννησης, η επαφή του άνδρα και της γυναίκας που δημιουργεί αγάπη, ζωντάνια και ζωή, είναι μόλυνση για τους χριστιανούς.

Φυσικά, αν ρωτήσετε έναν κληρικό ή θεολόγο θα σας πει ότι όχι, “για τον Χριστιανισμό η γυναίκα είναι ίση με τον άνδρα” και θα αραδιάσει μερικά σχετικά ρητά κάποιων μεταγενέστερων καλογέρων, ή κάτι ασαφές σαν το προηγούμενο από τον Ιωάννη. Σίγουρα δεν θα σχολιάσει τα συγκεκριμένα ή θα σας πει: “Ξέρετε, άλλες εποχές άλλες καταστάσεις την εξύψωσε από τον βούρκο που ήταν, εδώ δεν εννοεί τον γάμο αλλά το σεξ” (λες και το σεξ δεν είναι μέσα στον γάμο) κλπ κλπ. Η συνηθέστερη ατάκα είναι αυτή που ο Χριστός τους βλέπει όλους ίσους και “αυτό” είναι η περίφημη “εξύψωση” που το λένε ξανά και ξανά μπας και το πιστέψουν και οι ίδιοι. Βέβαια τα ίδια είπε και ο Παύλος (“δεν υπάρχει άνδρας ή γυναίκα· όλοι στα μάτια του θεού είμαστε ίσοι”). Αλλά την πραγματική γνώμη του Παύλου ειδικά για την γυναίκα, την είδαμε πριν αρκετά καλά. Να άλλη μια του ιδίου:
Γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ· γυναικὶ δὲ διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω, οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός, ἀλλ' εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ.

(Προς Τιμόθεον, 1: 11-12)
Μπορεί λοιπόν στα θεωρούμενα μάτια του Θεού όλοι να είναι “ίσοι”, αλλά στην κοινωνία που μας ενδιαφέρει, η γυναίκα οφείλει να έχει άλλη θέση, να μαθαίνει να υποτάσσεται με κάθε τρόπο στον άνδρα, να μην διδάσκει και να μην θέλει την κυριότητα αλλά “να κάθεται στα αυγά της”. Μετά από αυτό, τί νόημα έχει η θεωρούμενη “ισότητα” στα μάτια του Θεού που και σ' αυτό όπως είδαμε είναι τελείως ασαφές, ενώ η δε Αποκάλυψη έχει άλλη γνώμη;

Θέλετε μήπως και την γνώμη του μεγάλου για τους χριστιανούς πατέρα, του Ιωάννη του Χρυσόστομου για την γυναίκα;
Μὴ δὴ καταμαλάττωμεν ἡμῶν τὴν ἰσχὺν μηδὲ ἐκκόπτωμεν τὰ νεῦρα ταῖς τῶν γυναικῶν ὁμιλίαις. Καὶ γὰρ ἄφατος καὶ πολλὴ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν ἐντεῦθεν εἰσρεῖ κακία. [...] οὕτω δὴ καὶ αὗται πάντας ὅσους ἂν λάβωσι, εὐχειρώτους τῷ διαβόλῳ ποιοῦσι, μαλακωτέρους, θερμοτέρους, ἀναισχύντους, ἀνοήτους, ἀκροχόλους, θρασεῖς, ἀκαίρους, ἀγεννεῖς, ἀπηνεῖς, δουλοπρεπεῖς, ἀνελευθέρους, ἰταμοὺς φλυάρους, καὶ ἁπλῶς πάντα τὰ γυναικεῖα πάθη τὰ διεφθαρμένα φέρουσαι εἰς τὴν τούτων ἐναπομάττονται ψυχήν. Ἀμήχανον οὖν τὸν γυναιξὶ συνοικοῦντα μετὰ συμπαθείας τοσαύτης καὶ ταῖς ἐκείνων ἐντρεφόμενον ὁμιλίαις, μὴ ἀγύρτην τινὰ εἶναι καὶ ἀγοραῖον καὶ συρφετώδη· κἂν γὰρ φθέγγηταί τι, πάντα ἀπὸ τῶν ἱστῶν καὶ τῶν ἐρίων φθέγξεται, τῆς γλώσσης αὐτοῦ τῇ ποιότητι τῶν γυναικείων ἀναχρωσθείσης ῥημάτων· κἂν ποιῇ τι, μετὰ πολλῆς τοῦτο ἐργάζεται δουλοπρεπείας, πόῤῥω τῆς Χριστιανοῖς πρεπούσης ἐλευθερίας ἑαυτὸν ἀποικίσας , καὶ πρὸς οὐδὲν τῶν μεγάλων κατορθωμάτων γενόμενος χρήσιμος.

(ΕΚΛΟΓΑΙ: ΛΟΓΟΣ Δ΄, “ΠΕΡΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΣ”, 63.599 - MIGNE)
Δι' οὐδὲν γὰρ ἡ συνοίκησις αὕτη νενομοθέτηται, ἢ δι' ἔρωτα καὶ πόθον· ἐπεὶ περίελε τοῦτο, καὶ ἀνῄρηται ἡ τοῦ πράγματος χρεία. Τίς γὰρ ἂν ἕλοιτο, ἀνὴρ ὢν, ταύτης χωρὶς τῆς ἀνάγκης γυναικείας ἀνέχεσθαι τρυφῆς καὶ ὕβρεως καὶ τῶν ἄλλων τῶν τοῦ γένους ἐλαττωμάτων ἐκείνου; Διὰ τοῦτο καὶ ἐξ ἀρχῆς ὁ Θεὸς τὴν γυναῖκα ταύτῃ καθώπλισε τῇ ἰσχύϊ, εἰδὼς ὅτι σφόδρα εὐκαταφρόνητος ἔσται, μὴ ταύτην ἐπαγομένη τὴν ἀρχὴν, καὶ ὅτι οὐδεὶς ἂν ἕλοιτο αὐτῇ συνοικῆσαι καθαρεύων ἐπιθυμίας.

(“Προς τους έχοντας συνείσακτους”, 5 -σελ. 6)

Για τον Ιησού, που όπως είπαμε, προτιμά την αγαμία, αλλά δεν απαγορεύει τον γάμο, είναι παντελώς απαράδεκτο το διαζύγιο, εκτός αν η γυναίκα μοιχεύσει:
Ἐρρέθη δέ, Ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, δότω αὐτῇ ἀποστάσιον. 32 ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ ἀπολύων τὴν γυναῖκα αὐτοῦ παρεκτὸς λόγου πορνείας ποιεῖ αὐτὴν μοιχευθῆναι, καὶ ὃς ἐὰν ἀπολελυμένην γαμήσῃ μοιχᾶται.

(Κατά Ματθαίον, 5: 31-32)
Τί πρέπει να κάνει η γυναίκα αν ο άνδρας της την δέρνει ή την απατά; Μα σύμφωνα με τον Κανόνα Θ´ του Μ. Βασιλείου, πρέπει να υπομείνει, άσχετα αν αντίστοιχα ο απατημένος ανήρ μπορεί να την χωρίσει.

Επιτρέπεται το διαζύγιο; Όχι είπαμε, παρ' εκτός μοιχείας (της γυναίκας μόνο, αν μοιχός είναι ο άνδρας, η γυναίκα οφείλει να υπομένει).

Ο Κανὼν Δ´ του Μ. Βασιλείου (Ιεροί Κανόνες υπό Αγίων Πατέρων) κανονίζει τα του διαζυγίου που πρακτικά απαγορεύεται για την θρησκεία. Εδώ πρέπει να πω ότι η νεότερη Ορθόδοξη Εκκλησία έχει παρεκτραπεί από τις γραφές της (ευτυχώς) και δέχεται “κατ' οικονομίαν” (όπως λένε όταν κάνουν κάτι που δεν θέλουν, αλλά δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς), τρεις γάμους (άσχετα αν δεν τους θεωρεί ακριβώς γάμους και τους τρεις), σε αντίθεση με τον έναν και μοναδικό των καθολικών, που σε αυτό το σημείο φαίνονται πιο ορθόδοξοι από τους ορθόδοξους, κυρίως σε αυτοκράτορες ή άρχοντες (πολιτική)

Στο “Ιερόν Πηδάλιον” έχουμε και άλλα μαργαριτάρια ισότητας: Όπως ότι απαγορεύεται στην γυναίκα να κουρεύεται ειδάλλως αναθεματίζεται. Αυτό καθώς και την γνώμη του Κοσμά του Αιτωλού ότι η γυναίκα είναι χειρότερη από τον Διάβολο ή του Ισαάκ του Σύρου μπορείτε να τα απολαύσετε μαζί με άλλα μαργαριτάρια νεώτερων πατέρων της Εκκλησίας σε αυτό το άρθρο με παρόμοιο θέμα.

Ας δούμε μόνο λίγο αναλυτικά την γνώμη του Κοσμά του Αιτωλού που απευθύνεται προς τους μοναχούς μεν, αλλά δείχνει την πραγματική νοοτροπία του Χριστιανισμού, για την οποία οι απολογητές έχουν γνώμη:
Και να φεύγης τον κόσμον, μα περισσότερον την γυναίκα. Και όχι πάλιν να μισής την γυναίκα, διατί είναι πλάσμα Θεού, αλλά τα πάθη που ακολουθούν οι άνθρωποι. Και αν τύχη και περάσης από ένα σοκκάκι και εις το ένα μέρος είνε η γυναίκα και εις το άλλο είνε ο Διάβολος, να μην αποπεράσης εκείθεν οπού είνε η γυναίκα, μόνον από εκεί όπου είναι ο Διάβολος, διατί κάνεις τον σταυρόν σου και φεύγει, μα η γυναίκα δεν φεύγει.
Το συμπέρασμα είναι προφανές, τα ιδεοληπτικά δαιμόνια, με ιδεοληπτικές διαδικασίες, μπορείς να τα αποφύγεις, την πραγματικότητα όμως που είναι η γυναίκα που είναι χειρότερη από τα δαιμόνια, είναι αδύνατο, για αυτό απέφυγε τη πραγματικότητα και πήγαινε ξανα στην φαντασία που την ελέγχεις (ή νομίζεις ότι την ελέγχεις) καλύτερα.

Στον “Βίο του Αγίου Πορφυρίου” (κεφ. 76) διαβάζουμε ότι αφού είδε υποτίθεται ιδεοληπτικά οράματα και θαύματα και ο θεός του του είπε να καταστρέψει το Μαρνείο (ναός στη Γάζα, αφιερωμένος στον Κρητογενή Δία), μετά έβαλε όλες τις πλάκες από το Άδυτο του ναού που για τους Έλληνες ήταν Άβατο, σαν πλακόστρωτο στην πλατεία της νέας εκκλησίας που φυσικά έκτισε, με σκοπό να τα πατούν “όχι μόνο άνδρες, αλλά και γυναίκες και σκύλοι και χοίροι και κνώδαλα(=αγρίμια ή χαμερπείς άνθρωποι). Η αντιδιαστολή και η σειρά που τα αναφέρει είναι μάλλον χαρακτηριστικά.

Στο “Ιερόν Πηδάλιον” μια συλλογή εκκλησιαστικής και βυζαντινής νομοθεσίας του 1800, αναφέρει ότι κατά τον Γρηγόριο τον Θεολόγο “Καί τόσο ἡ γυναίκα πρέπει νά ὓποφέρη τὸν ἄνδρα, κάν ὑβρίζει, κάν δὲρνη αὐτὴν, κἄν ἐξοδεύη τὴν προῖκα της, κἄν ὅτι άλλο τῆς κάμη, ὅσον καὶ ὁ ἄνδρας τὴν γυναῖκα, κἄν καὶ δαιμονίζεται”! (ερμηνεία Κανόνος ΜΗ', σελ. 69. εκδ. 1886).

Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς στο “Παιδαγωγός Γ'” (9) μας λέει ότι: “παραληπτέον δέ τὸ λουτρὸν ταῖς μὲν γυναιξὶ καθαριότητος ἕνεκεν καὶ ὑγίειας, ὑγίειας δὲ μόνον ἀνδράσι”. Δηλαδή, οι γυναίκες είναι βρώμικες σε αντίθεση με τους άνδρες. Στον “Παιδαγωγό Β'” (2), να μην γυμνώνουν μέρη του σώματός τους γιατί έτσι αποσπούν την προσοχή των ανδρών και φυσικά να μην πίνουν κρασί.

Γενικά, οι γυναίκες για τον Κλήμη δεν πρέπει να κάνουν οτιδήποτε ίσως φανεί ανάρμοστο, όπως να στολίζονται, να περπατάνε γυναικεία, να κουνούν τα μάτια τους, να κοιτούν περίεργα, να ντύνονται καλά κ.λπ. κ.λπ. -“Παιδαγωγός Γ'” (11). Επίσης οφείλουν να μην πολυβγαίνουν από το το σπίτι, και να μην μιλάνε σε άγνωστους ή να είναι φλύαρες. Φυσικά δεν επιτρέπεται σε διαζευγμένη να την “πλησιάσει” άνδρας γιατί τότε είναι μοιχεία. Στη συνέχεια επαναλαμβάνει τις προτροπές του Λευιτικού (22-10 & 20-22) για θάνατο των μοιχών με λιθοβολισμό (“Στρωματείς Β΄”, 23).

Άλλο ένα χριστιανικό κείμενο που οι ίδιοι απολογητές έχουν άποψη, είναι το “Κατά των πονηρών γυναικών” του Εφραίμ του Σύρου του Ε'. Αφού ψάξουν να βρουν ένα σωρό δικαιολογίες για να μας πουν ότι δεν είναι σίγουρο ότι είναι του Εφραίμ (λες και για όλα τα άλλα είναι σίγουροι), λένε ότι αναφέρεται μόνο στις πονηρές από τις γυναίκες και όχι στις γυναίκες, που γενικά “είναι πονηρές” όπως θα καταλάβετε αν το διαβάσετε. Φυσικά μια ανάγνωση του κειμένου, δείχνει ξεκάθαρα την γνώμη του χριστιανού συγγραφέα περί γυναικών, αξίζει τον κόπο να διαβασθεί. Αφού απαριθμήσει όλα τα κακά του κόσμου που έγιναν εξαιτίας των γυναικών, μας λέει τι ακριβώς είναι η γυναίκα, όχι η “πονηρή γυνή” αλλά η “γυνή” σκέτο...
Τί ἐστι γυνή; Ἐπὶ γῆς ναυάγιον, πηγὴ κακίας, θησαυρὸς ῥυπαρίας καὶ πονηρίας, θανατηφόρος συντυχία, ὀφθαλμῶν ὄλισθος, ψυχῶν ὄλεθρος, καρδίας λόγχη, νέων ἀπώλεια, σκῆπτρον ᾅδου, κρημνώδης πόθος.

Τί ἐστι γυνή; Αἰτία ∆ιαβόλου, ἀνάπαυσις Ὄφεως, ∆ιαβόλου παραμυθία, ἀπαρηγόρητος ὀδύνη, ὑποκαιομένη κάμινος, σῳζομένων σκάνδαλον, ἀθεράπευτος κακία, καθημερινὴ λέσχη, ξενοδοχεῖον ἀσώτων, ἐργαστήριον δαιμόνων.

Τί έστι γυνή; Φίλτρον πονηρίας, ἀναίσχυντον θηρίον, ἀκράτητος ὁρμή, ἀχαλίνωτον στόμα, μυστηρίων θρίαμβος, σκοτίαςὁδηγός, παραπτωμάτων διδάσκαλος, ἀπολαύσεως πονηρία, ἀκόρεστος ἐπιθυμία, κολάσεως αἰωνίου πρόξενος.

Τί έστι γυνή; Γήϊνον φρόνημα, ἀνδρὸς ῥᾳθυμία, συγκοιμωμένη ἀκρασία, συνεγειρομένη μέριμνα, ἱματισμένη ἔχιδνα, αὐθαίρετος μάχη, καθημερινὴ ζημία, οἰκίας χειμών, ἀνδρὸς ναυάγιον, ἀνήμερον θηρίον, μοιχῶν καταγώγιον, ὅπλον ∆ιαβόλου, ἐπιθυμητὴ λύσσα, παγκόσμιος θάνατος. Εἰκότως οὖν ἔλεγεν ὁ Σοφός· μικρὰ πᾶσα κακία πρὸς κακίαν γυναικός.
Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο κείμενο τόσο υβριστικό και γυναικοφοβικό από αυτό το χριστιανικό κείμενο. Στο άρθρο “Η γυναίκα στην Αγία Γραφή”, υπάρχει πληθώρα χωρίων τόσο από την Παλαιά όσο και την Καινή Διαθήκη για να σχηματίσετε μια πιο ολοκληρωμένη άποψη.

Ο γάμος
Ένα από τα συνήθη ψέματα που λέγονται από τους χριστιανούς, είναι ότι ο Ιησούς ευλόγησε τον γάμο, επειδή έκανε το “θαύμα” με το νερό στον γάμο της Κανά (Κατά Ιωάννην, 2: 1-11). Βέβαια, στο συγκεκριμένο “θαύμα” που τελείως συμπτωματικά δεν αντιλήφθηκαν οι άλλοι ευαγγελιστές παρά μόνο ο Ιωάννης, δεν συμμετείχε καθόλου ο Ιησούς στον γάμο, ούτε τον ευλόγησε, ούτε ευλόγησε τους νεόνυμφους, ούτε καν ειπώθηκε κάτι περί ένωσης, αγάπης, αναγέννησης κ.λπ., παρά μόνο “έφτιαξε” κρασί για να μεθύσουν περισσότερο οι καλεσμένοι. Μάλλον ήταν το πιο βολικό “θαύμα” για έναν γάμο.

Ποιά ήταν η γνώμη του ίδιου του Ιησού για τον γάμο;
...καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω.

(Κατά Ματθαίον, 19: 12)
Το ιδανικό λοιπόν για τον Ιησού, είναι η παρθενία και οφείλει κάποιος, αν θέλει στα σίγουρα την “βασιλείαν των ουρανών” που τάζει ο Ιησούς στους πιστούς του, να αυτοευνουχιστεί (νοητικά ή πραγματικά, εσείς αποφασίζετε)· είναι προφανές λοιπόν ότι δεν πολυσυμπαθεί τον γάμο, αφού δεν συμπαθεί τα γεννητικά όργανα, που περιέργως πως σαν υποτιθέμενος θεός και κατασκευαστής του ανθρώπου, αυτός λένε ότι δημιούργησε. Ο γάμος περιλαμβάνει και την αγάπη των συζύγων και όπως ξέρουμε ο θεός των χριστιανών είναι ζηλωτής (ζηλιάρης δηλαδή), προσέξτε τι λέει ο υποτιθέμενος θεός της “αγάπης” και της “ειρήνης”:
μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἀλλὰ μάχαιραν. ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς, καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ. Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος...

(Κατά Ματθαίον, 10: 34-37)
Μπορούν οι χριστιανοί να παρευρίσκονται σε έναν αλλόθρησκο γάμο φίλου ή συγγενή; Εδώ, δεν έχω βρει κάτι σχετικό, άρα προφανώς και δεν απαγορεύεται. Απαγορεύεται σε μη χριστιανούς να παρευρίσκονται σε χριστιανικούς γάμους φίλων ή συγγενών; Ούτε αυτό φαίνεται να απαγορεύεται. Σήμερα που ο θρησκευτικός γάμος δεν έχει το μονοπώλιο, μπορούν οι χριστιανοί να παρευρίσκονται σε έναν τέτοιο γάμο φίλου ή συγγενή; Όχι, απαγορεύεται. (Αυτό σε σχέση και με τα προηγούμενα λέγεται κομπλεξισμός μιας σέχτας που νομίζει ότι έχει την πλειοψηφία).

Το χριστιανικό μυστήριο του γάμου, καθιερώθηκε τον 9ο αιώνα και έγινε και το μόνο υποχρεωτικό με βάση τη νομοθεσία του Βυζαντίου. Δηλαδή το να είναι μια πολιτική πράξη, και το να ευλογεί τον γάμο η Εκκλησία και να τον αναγάγει σε “μυστήριο”, όπως το λένε για να απαλύνουν όλα αυτά που είδαμε. Μέχρι τότε (τον 9ο αιώνα), ο γάμος ήταν απλά ανεκτός για τεκνοποιία, δεν ήταν πάντως καθιερωμένο μυστήριο, αλλά οι χριστιανοί μόλις παντρευόντουσαν πήγαιναν στην Εκκλησία για ευχές. Από τον 12ο αιώνα έγινε υποχρεωτικός και μόνος μέχρι πριν λίγα χρόνια, που επιτέλους καθιερώθηκε και ο πολιτικός γάμος. Μέχρι και σήμερα σε καμία οικουμενική ή τοπική εκκλησιαστική σύνοδο  δεν αναγνωρίστηκε ως μυστήριο και πουθενά δεν θα δείτε την λέξη “μυστήριο” για τον γάμο ειδικά στα κείμενα των Πατέρων.

Το χριστιανικό πρότυπο, φυσικά συνεχίζει και είναι πάντα η αγαμία και η “αγνεία”. Ο γαμος είναι κατά την εκκλησία, μετά τον 12ο αιώνα, απλή τελετή Γ' κατηγορίας κατ' οικονομίαν (=με την ανοχή της!) μετά την κουρά (μοναχισμός) και την αδελφοποίηση (γάμοι μεταξύ αντρών). Πώς εξηγείται άραγε αυτό; Μα με το μίσος που έχει η θρησκεία αυτή στις ορμές του σώματος, αυτές δηλαδή που είναι υπεύθυνες για την διατήρηση της ζωής.
Λέγω δὲ πνεύματι περιπατεῖτε καὶ ἐπιθυμίαν σαρκὸς οὐ μὴ τελέσητε. ἡ γὰρ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος, τὸ δὲ πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκός· ταῦτα δὲ ἀντίκειται ἀλλήλοις, ἵνα μὴ ἃ ἐὰν θέλητε ταῦτα ποιῆτε.

(Προς Γαλάτες, 5: 16-17)
Πώς θα γίνει όμως η διαιώνιση του είδους χωρίς την καθοδήγηση της σάρκας; Αυτό δεν μπορεί να γίνει, άρα και δεν μπορεί να απαγορευτεί ο γάμος. Ανέχεται λοιπόν ο Χριστιανισμός τον γάμο, αλλά το ιδανικό το ξεκαθαρίζει ο Παύλος:
...καλὸν ἀνθρώπῳ γυναικὸς μὴ ἅπτεσθαι· διὰ δὲ τὰς πορνείας ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἐχέτω, καὶ ἑκάστη τὸν ἴδιον ἄνδρα ἐχέτω. [...] θέλω γὰρ πάντας ἀνθρώπους εἶναι ὡς καὶ ἐμαυτόν· [...] Λέγω δὲ τοῖς ἀγάμοις καὶ ταῖς χήραις, καλὸν αὐτοῖς ἐστιν ἐὰν μείνωσιν ὡς κἀγώ. εἰ δὲ οὐκ ἐγκρατεύονται, γαμησάτωσαν· κρεῖσσον γάρ ἐστι γαμῆσαι ἢ πυροῦσθαι. [...] Περὶ δὲ τῶν παρθένων (...) νομίζω οὖν τοῦτο καλὸν ὑπάρχειν διὰ τὴν ἐνεστῶσαν ἀνάγκην, ὅτι καλὸν ἀνθρώπῳ τὸ οὕτως εἶναι. δέδεσαι γυναικί; μὴ ζήτει λύσιν· λέλυσαι ἀπὸ γυναικός; μὴ ζήτει γυναῖκα· ἐὰν δὲ καὶ γήμῃς, οὐχ ἥμαρτες· καὶ ἐὰν γήμῃ ἡ παρθένος, οὐχ ἥμαρτε· θλῖψιν δὲ τῇ σαρκὶ ἕξουσιν οἱ τοιοῦτοι· ἐγὼ δὲ ὑμῶν φείδομαι. [...] θέλω δὲ ὑμᾶς ἀμερίμνους εἶναι. ὁ ἄγαμος μεριμνᾷ τὰ τοῦ Κυρίου, πῶς ἀρέσει τῷ Κυρίῳ· ὁ δὲ γαμήσας μεριμνᾷ τὰ τοῦ κόσμου, πῶς ἀρέσει τῇ γυναικί. μεμέρισται καὶ ἡ γυνὴ καὶ ἡ παρθένος. ἡ ἄγαμος μεριμνᾷ τὰ τοῦ Κυρίου, ἵνα ᾖ ἁγία καὶ σώματι καὶ πνεύματι· ἡ δὲ γαμήσασα μεριμνᾷ τὰ τοῦ κόσμου, πῶς ἀρέσει τῷ ἀνδρί. [...] ὁ δὲ μὴ ἐκγαμίζων κρεῖσσον ποιεῖ.

(Προς Κορινθίους Α', 7: 1-40)
Πόσα πολλά λόγια, για να μας δείξει χωρίς να καταδικάσει τον γάμο ότι τελικά τον “καταδικάζει”, αφού δεν τον προτιμά και δεν τον προβάλλει (όπως και άλλοι Πατέρες που έχουν τον γάμο σε μικρή υπόληψη).

Το ιδανικό είναι η αγαμία και όχι ο γάμος, το τονίζει ο Παύλος, ο ίδιος ο Ιησούς, και το επιβεβαιώνει τέλος και η Αποκάλυψη, αφού η επαφή με την γυναίκα όπως είδαμε είναι “μόλυνση”. Όπως παρατηρεί κι ο Καρλχάινζ Ντέσνερ: “Επί δύο χιλιετίες η Εκκλησία -όσο και αν το αμφισβητεί- δεν δυσφήμησε μόνο τη γυναίκα αλλά και τον γάμο. Από τον άγιο Ιουστίνο μέχρι τον Τερτυλλιανό και τον Ωριγένη, ο ευνούχος έχει εγκωμιασθεί περισσότερο από τον σύζυγο. Σύμφωνα με τον διδάσκαλο της Εκκλησίας Ιερώνυμο, οι παντρεμένοι ζουν «όπως τα ζώα», με τη συνουσία δεν διαφέρουν «σε τίποτε από τα γουρούνια και τα άλογα ζώα». Σύμφωνα με τον διδάσκαλο της Εκκλησίας Αυγουστίνο, οι παντρεμένοι θα λάβουν χειρότερες θέσεις στον Παράδεισο, μόνον ο «γάμος του Ιωσήφ και της Μαρίας», δηλαδή η συμβίωση με πλήρη εγκράτεια, είναι ο «αληθινός γάμος» και το καλύτερο θα ήταν αν τα παιδιά «σπέρνονταν με το χέρι όπως τα σπυριά των δημητριακών»”.

Ο Γρηγόριος Νήσης (De virgnitate, 14.1) μας λέει ούτε λίγο ούτε πολύ:
Ἡ γὰρ σωματικὴ παιδοποιία –καὶ μηδεὶς δυσχεράνῃ τὸν λόγον- οὐ μᾶλλιν ζωῆς ἀλλά θανάτου τοῖς ἀνθρώποις ἀφορμή γίνεται· ἀπὸ γὰρ γενέσεως ἠ φθορά τὴν αρχὴν ἔχει, ἧς οἰ παυσάμενοι διὰ της παρθενίας ἐν ἑαυτοῖς ἔστησαν τὴν τοῦ θανάτου περιγραφήν.
Αν θεωρητικά υπάρχει ένας τραγέλαφος, δηλαδή άλλα λένε τα κείμενά τους και άλλα λένε τώρα, σήμερα μιλώντας για την δήθεν ανύψωση της γυναίκας και για “ισότητα” ή και “ευλογία” του γάμου, ας δούμε τον πυρήνα της πίστης, αλλά και τις πράξεις τους μήπως βγει από εκεί κάτι πιο ξεκάθαρο...

Η ισότητα της γυναίκας στην πράξη από τον Χριστιανισμό
Στην χριστιανική θεότητα με τα περίφημα 3 πρόσωπα, δεν υπάρχει θηλυκή εκπροσώπηση (για παράδειγμα, όπως και αναφέρθηκε ήδη, στο αρχαίο δωδεκάθεο στους 12 υπήρχαν 6 θεές, εδώ έχουμε στα 3 πρόσωπα 2 αρσενικά [Ο Ιεχωβάς και ο Ιησούς και ένα “ουδέτερο” το Άγιο Πνεύμα]).
Στην εκκλησιαστική ιεραρχία (την ορθόδοξη και καθολική τουλάχιστον) απαγορεύεται να υπάρχει θηλυκή εκπροσώπηση.(ΕΙΧΕ Ο ΘΕΟΣ ΓΙΑΧΒΕ ΣΥΖΥΓΟ; ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΑΣΕΡΑ!)

Στον ανώτερο κλήρο, επίσκοποι και αρχιμανδρίτες, δεν πρέπει να έχουν σχέση με γάμο (που είναι “μυστήριο”, μην το ξεχνάτε), ούτε φυσικά να έχουν “μολυνθεί” με θηλυκό. Φυσικά και οποιοσδήποτε φιλόδοξος ιερέας που θέλει να προσχωρήσει στον ανώτερο κλήρο, δεν πρέπει να “γνωρίζει” (με την βιβλική πάντα έννοια) ούτε και να είναι παντρεμένος με γυναίκα.

Στους 12 μαθητές του Ιησού δεν υπάρχει θηλυκή εκπροσώπηση.

Υπάρχουν κάποιες γυναίκες που αναφέρονται στα Ευαγγέλια στον ευρύτερο περίγυρο του Χριστού, αλλά η δράση τους δεν δείχνει καμιά αλλαγή από την δράση των αντίστοιχων γυναικών της εποχής.

Υποτίθεται από τα κείμενα ότι ο Ιησούς ευλόγησε και θεράπευσε κάποιες πόρνες, αλλά δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το φύλο, αφού υποτίθεται αντίστοιχα έκανε και σε άντρες αμαρτωλούς· το ότι δεν αγνόησε τις γυναίκες και ασχολήθηκε και με κάποιες από αυτές, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τις βλέπει και ισότιμες. Άλλωστε και ο πατέρας του ο Γιαχβέ είχε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για πόρνες, όπως την Ραάβ, που είναι και η μόνη που γλύτωσε από την γενοκτονία (που έγινε με “αγάπη”) της Ιεριχούς (Ιησούς του Ναυή, 6: 23).

Στην εκκλησία, η μόνη θηλυκή εργασία είναι το άναμμα κεριών και οι γυναίκες πιστές, παραδοσιακά και για αιώνες, μέχρι πριν λίγες δεκαετίες ακόμα, παρακολουθούσαν τοποθετημένες σε ξεχωριστή περιοχή, στον “γυναικωνίτη”, να βλέπουν, αλλά να μην τις βλέπουν οι άνδρες (μέχρι πριν λίγες δεκαετίες μάλιστα ίσχυε αυτό και στην Αθήνα).

Μέσα στο Άγιο Βήμα, στον πιο εσωτερικό χώρο της εκκλησίας, απαγορεύεται ρητά η είσοδος γυναίκας.

Η λατρεία της Παναγίας είναι πολύ μεταγενέστερη κατά 4-6 αιώνες από τότε που γεννήθηκε ο Χριστιανισμός και προσπάθησε να καλύψει την έλλειψη θηλυκού στοιχείου στην πίστη αυτή.

Η Μαρία, η μάνα του Χριστού αν και γέννησε υποτίθεται θεό, δεν έχει σχέση με την θεότητα και η παρουσία της στα Ευαγγέλια και στους πρώτους Πατέρες είναι η ελάχιστη δυνατή.

Η γυναίκα ενοχοποιείται ακόμα και για την έμμηνη ρύση· απαγορεύεται να μπει σε ναό, ή να κοινωνήσει με την αιτιολογία ότι τις μέρες ειδικά αυτές, είναι βρώμικη. (Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι και στα αρχαία ιερά συνέβαινε αυτό, αλλά σαν παρερμηνεία άλλης λογικής, την λογική του αίματος, κανείς που ήταν υπαίτιος αιματοχυσίας δεν μπορούσε να μπει, χωρίς πρώτα να εξαγνιστεί). Βέβαια, ανεξάρτητα αν ήταν ή όχι παλιά δοξασία, είναι τραγελαφικό η γυναίκα την στιγμή που τα σωματικά της συμπτώματα εκείνα που αποδεικνύουν την γονιμότητα, ο φορέας γέννησης και αναγέννησης της κοινωνίας, εκείνη ειδικά την στιγμή, να αποκλείεται από τον θεό των χριστιανών ή το ιερατείο του ως μολυσμένη.

Υπάρχουν περιοχές που η Εκκλησία και οι καλόγεροι νομίζουν ότι είναι χωράφι τους και απαγορεύεται η θηλυκή παρουσία για να μην “μολυνθούν” βλέποντάς τες. Ειδικά στην χερσόνησο του Άθω, μια έκταση 332,5 τ.χλμ, επί ελληνικού εδάφους (“ελληνική δημοκρατία” λέγεται η χώρα μας), απαγορεύεται να υπάρχει οτιδήποτε το θηλυκό· για τον λόγο αυτό και για να δικαιολογηθούν οι γυναικοφοβικοί καλόγεροι, κατ' ευφημισμόν το λένε και “περιβόλι της Παναγίας”.

Στην “αιρετική” Δύση, εμφανίζονται αμέσως με την Αναγέννηση (ακόμα και νωρίτερα από αυτή) γυναίκες λογοτέχνιδες (κάθε μορφής, πεζογράφοι, ποιήτριες, θεατρικοί συγγραφείς), ζωγράφοι, μουσικοί. Από τον 16ο-17ο αιώνα, έχουμε ανάπτυξη της γυναικείας εργατικής δύναμης. Από τον 18ο αιώνα, οι γυναίκες που γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση δεν ανήκουν μόνο στην αριστοκρατία. Στα 1800, η μία στις τρεις Γαλλίδες και περισσότερες από το 1/3 ακόμα Αγγλίδες Γερμανίδες και Ολλανδέζες, γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση, ενώ το ποσοστό για τους άνδρες είναι τα 2/3 αντίστοιχα. Το 1711 η εφημερίδα Spectacor αναφερόταν και σε γυναικείο κοινό, κάτι που ακολούθησαν και άλλα έντυπα. Μετά τον Διαφωτισμό, τίθεται επί τάπητος και το θέμα της ψήφου και της ισότητας. (O. Hufton, “Ιστορία των γυναικών στην Ευρώπη”).

Στην ορθόδοξη Ανατολή, η κατάσταση άρχισε να αλλάζει με την πάροδο αιώνων που δείχνει και πόσο πίσω μας έχει φέρει αυτή η οπισθοδρομική σέχτα της Ορθοδοξίας, που ακόμα λύνει και δένει στη χώρα μας.

Υπάρχει άραγε κανείς που θεωρεί μετά από όλα αυτά, ότι ο Χριστιανισμός και ειδικά η Ορθοδοξία, βλέπει την γυναίκα ίση, όπως μας λένε, με τον άνδρα; Δεν κατέχεται αυτή η θρησκεία από ρατσισμό (ως προς το φύλο) και γυναικοφοβία; Δεν είναι πλέον προφανές το διπλό μήνυμα που στέλνει συνέχεια στην κοινωνία, τόσο με έργα όσο και με λόγια; Δεν αντιφάσκει η πράξη τους και τα ιερά τους κείμενα με τα ωραία σύγχρονα λόγια περί “ισότητας” και “ανάδειξής” της από τον “προγενέστερο βούρκο” όπως μας λένε χωρίς ντροπή;

Γιατί τα πάντα είναι τόσο τεμπέλικα

panda2Θεωρούνται τεμπέλικα ζώα. Όμως η συμπεριφορά τους οφείλεται στη διατροφή τους. Ερευνητές προσπάθησαν να βρουν τι είναι αυτό που προκαλεί την οκνηρία στα πάντα και ανακάλυψαν, ότι η έλλειψη ζωντάνιας στα συμπαθέστατα αυτά ζώα οφείλεται στην υπολειτουργία του θυρεοειδή τους αδένα.

Τα πάντα χρειάζεται να εξοικονομούν ενέργεια, καθώς λαμβάνουν πολύ λίγα θρεπτικά συστατικά από τη διατροφή τους με μπαμπού, ενώ ο θυρεοειδής αδένας τους επιβραδύνει τις λειτουργίες τους.
Ακόμη κι όταν κινείται, ένα πάντα χρησιμοποιεί τη μισή ποσότητα ενέργειας απ’ ό,τι ένας άνθρωπος που στέκεται.
Τα πάντα περνούν πολλές ώρες μασουλώντας μπαμπού - αλλά το πεπτικό τους σύστημα, που αρχικά εξελίχθηκε για να αφομοιώνει το κρέας όπως στις υπόλοιπες αρκούδες, δεν έχει προσαρμοστεί επαρκώς για να το χωνεύει.

Μια ομάδα επιστημόνων από την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών και το πανεπιστήμιο του Άμπερντην υπολόγισαν, ότι λαμβάνουν τόσο λίγη ενέργεια από τα παντού που τρώνε όλη μέρα, που χρειάζεται να αποθηκεύσουν όση περισσότερη μπορούν.
Οι επιστήμονες μελέτησαν την ημερήσια ενεργειακή δαπάνη των πάντα -5 σε καθεστώς αιχμαλωσίας και 6 σε άγρια κατάσταση- και διαπίστωσαν ότι ήταν ανερχόταν μόλις στο 38% σε ένα παρόμοιο ζώο με την ίδια μάζα σώματος.
Τα πάντα δαπανούν ελαφρώς περισσότερη ενέργεια από τους επίσης διάσημους για την «τεμπελιά» τους βραδύποδες.
Τα πάντα που ζουν σε ζωολογικούς κήπους είναι ακόμη πιο τεμπέλικα απ' αυτά που ζουν σε άγρια κατάσταση. Σύμφωνα με όσα αναφέρει σχετικό δημοσίευμα της MailOnline, τα πάντα περνούν το 33% του χρόνου τους όντας  σωματικά δραστήρια, με το αντίστοιχο ποσοστό για αυτά που ζουν σε άγρια κατάσταση να ανέρχεται στο 49%. Ωστόσο, η ταχύτητά τους είναι πάρα πολύ αργή.

Ανακαλύφθηκε τεράστια μαύρη τρύπα με μάζα πάνω από επτά δισεκατομμύρια ήλιους

Η ανακάλυψη προβληματίζει τους επιστήμονες καθώς η μαύρη τρύπα έχει μάζα σχεδόν το 10% του γαλαξία της...
 
Μία ασυνήθιστη μαύρη τρύπα, η οποία έχει μάζα πάνω από επτά δισεκατομμύρια ήλιους και είναι δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με το γαλαξία που τη φιλοξενεί, ανακάλυψαν οι αστρονόμοι.
 
Η ανακάλυψη προβληματίζει τους επιστήμονες, καθώς θέτει σε αμφισβήτηση τα τωρινά μοντέλα τους για την εξήγηση του σχηματισμού των γαλαξιών. Η μαύρη τρύπα, που ανακαλύφθηκε στον γαλαξία CID-947 σε απόσταση 11 δισεκατομμυρίων ετών φωτός και είναι μία από τις μεγαλύτερες που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα, μελετήθηκε με τρία τηλεσκόπια, το επίγειο Κεκ της Χαβάης και δύο διαστημικά, το υπέρυθρο XMM-Newton της ESA και το ακτίνων-Χ Chandra της NASA. Η μαύρη τρύπα ήταν ήδη τεράστια, όταν το σύμπαν είχε ηλικία μικρότερη των δύο δισεκατομμυρίων ετών.
 
Οι αστρονόμοι, με επικεφαλής τον αστροφυσικό Μπένι Τράκτενμπροτ του Ινστιτούτου Αστρονομίας του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας (ETH) στη Ζυρίχη, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», δήλωσαν έκπληκτοι που μία τόσο πρόωρα υπερμεγέθης μαύρη τρύπα φιλοξενείται σε έναν μέσου μεγέθους γαλαξία. «Μια γιγάντια μαύρη τρύπα σε έναν φυσιολογικού μεγέθους γαλαξία είναι κάτι μη αναμενόμενο» δήλωσε ο Τράκτενμπροτ.
 
Οι περισσότεροι γαλαξίες -και ο δικός μας- περιέχουν στην «καρδιά» τους μια μαύρη τρύπα που έχει μάζα μόνο το 0,2% έως 0,5% της μάζας του γαλαξία της. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση, η μαύρη τρύπα έχει μάζα σχεδόν το 10% του γαλαξία της.
 
Τα υπάρχοντα θεωρητικά μοντέλα προβλέπουν ότι μια μαύρη τρύπα αναπτύσσεται παράλληλα και ανάλογα με τον γαλαξία της, έχοντας παρόμοιο ρυθμό μεγέθυνσης. Όμως αυτό περιέργως δεν συμβαίνει με τη CID-947.
 
Η νέα ανακάλυψη ενισχύει προηγούμενα ευρήματα, σύμφωνα με τα οποία φαίνεται πως μερικές τρύπες μεγάλωσαν απίστευτα γρήγορα μετά την αρχική «Μεγάλη Έκρηξη» (Μπιγκ Μπανγκ) της δημιουργίας του σύμπαντος, κάτι για το οποίο δεν υπάρχει εξήγηση προς το παρόν.