Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η θέσμιση της κοινωνίας είναι κάθε φορά θέσμιση ενός μάγματος κοινωνικών φαντασιακών σημασιών, που μπορούμε και πρέπει να καλέσουμε κόσμο φαντασιακών σημασιών.

Είμαι υποχρεωμένος, δυστυχώς, εδώ, να περιοριστώ σε κάποιες κεντρικές ιδέες, βιαστικά διατυπωμένες:
α. Η ερμηνεία που είχε παλιότερα επικρατήσει και διαδοθεί για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο και άνθρωπο, σαν κόσμο και άνθρωπο αρμονίας και μέτρου, είναι παιδαριωδώς αφελής, ειδυλλιακή προβολή δυτικών σχημάτων και νοσταλγιών του 18ου και 19ου αιώνα. Η αρμονία και το μέτρο για τούς αρχαίους Έλληνες δεν είναι δεδομένα, αλλά προβλήματα και σκοπός που η πραγματοποίηση τους είναι πάντα αβέβαιη και επισφαλής σε ότι άφορα την ανθρώπινη ζωή.
 
β. Κεντρική για την αρχαία ελληνική σύλληψη είναι η ιδέα του Χάους. Για τον Ησίοδο {Θεογονία, στίχος 116), το σύνολο των όντων (θεοί και άνθρωποι, «πράγματα», «φαινόμενα» και «δυνάμεις») γεννιέται από το χάος, δηλαδή από το τίποτα, το κενό, το μηδέν (χαίνω): ἤτοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ’.
 
Αυτό το Χάος δεν έχει σχέση με την πολύ μεταγενέστερη έννοια του χάους ως συμφυρμού, κυκεώνα, γενικευμένης αταξίας. Εντούτοις όμως, στην ίδια την Θεογονία υπάρχει ένα έσχατο μέρος ή βάθος, μια ανάποδη του κόσμου, που είναι Χάος με την μεταγενέστερη έννοια: ο ποιητής του δίνει, συμβατικά και συμβολικά, το όνομα Τάρταρος (στίχοι 717─720, 722─723, 724─730, 731─735). Οι «ρίζες» του κόσμου – «της γης και της στείρας θάλασσας» – βγαίνουν απ’ αυτό το τεράστιο κιούπι, που το στόμα του το ζώνει «τριπλή νύχτα». Οι «ρίζες» του κόσμου – κόσμος = τάξη -, η «άλλη του όψη» είναι αυτός ο τερατώδης χώρος. Σε τούτη μόνο την όψη (όπου ζούμε και εμείς) βασιλεύει – προς το παρόν – ο Ζευς, και την κάνει να είναι κατά κάποιο τρόπο κόσμος.
 
γ. Ο κόσμος δεν είναι καμωμένος για τους ανθρώπους ούτε ενδιαφέρεται γι’ αυτούς. Γενικότερα, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική αντίληψη για την ζωή, δεν υπάρχει καμία υπερβατική εξωκοσμική δύναμη που να ενδιαφέρεται για τούς ανθρώπους, ακόμα λιγότερο, να τούς «αγαπάει». Οι θεοί επεμβαίνουν μόνο αν κάποιος τούς ζημιώσει ή ασεβήσει εις βάρος τους κλπ. Έξαλλου, και οι ίδιοι οι θεοί δεν είναι παντοδύναμοι, υπόκεινται σε μια απρόσωπη Μοίρα, η οποία έφερε πρώτα τον Ουρανό, έπειτα τον Κρόνο κι έπειτα τον Δία. Ο Προμηθέας, στην ομώνυμη τραγωδία του Αισχύλου, μηνύει στον Δία μέσω του αγγελιαφόρου του Ερμή ότι:
νέον νέοι κρατεῖτε καὶ δοκεῖτε δὴ
ναίειν ἀπενθῆ πέργαμ᾽· οὐκ ἐκ τῶνδ᾽ ἐγὼ
δισσοὺς τυράννους ἐκπεσόντας ᾐσθόμην;
τρίτον δὲ τὸν νῦν κοιρανοῦντ᾽ ἐπόψομαι
αἴσχιστα καὶ τάχιστα.
[Νέοι, νέαν εξουσία κατέχετε και νομίζετε πως κατοικείτε απροσπέλαστα απ’ τον πόνο παλάτια· μήπως δεν είδα μέχρι τώρα την καθαίρεση δύο τυράννων; Έτσι και τον τρίτο, τον σημερινό αφέντη θα δω να πέφτει πολύ άσχημα και πολύ σύντομα]
Προμηθεύς Δεσμώτης, στίχ. 955─959
δ. Τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 5ου αιώνα – κι αυτή είναι η εποχή που με ενδιαφέρει: 8ος-5ος αιώνας – για την αρχαία ελληνική αντίληψη, η μετά θάνατον ζωή η δεν υπάρχει ή, αν υπάρχει, είναι πολύ χειρότερη απ’ την επίγεια ζωή. Αυτό λέγεται σαφώς στην Οδύσσεια, στη Νέκυια (λ, 488), όταν ο Οδυσσέας συναντά τη σκιά του νεκρού Αχιλλέα στον Άδη, η οποία και τού λέει:
μὴ δή μοι θάνατόν γε παραύδα, φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ.
βουλοίμην κ’ ἐπάρουρος ἐών θητευέμεν ἄλλῳ,
ἀνδρὶ παρ’ ἀκλήρῳ, ᾧ μὴ βίοτος πολὺς εἴη,
ἢ πᾶσιν νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν
[Το θάνατο μη μου παινεύεις λαμπρέ Οδυσσέα. Καλύτερα την γη να δουλεύω υποτακτικός κάποιου φτωχού χωριάτη με λίγο βιός, παρά να βασιλεύω σ’ όλους αυτούς τούς σβησμένους νεκρούς]
Οδύσσεια λ 488─491
 
Αυτός είναι, λοιπόν, ο νόμος της υπάρξεως του είναι: νόμος γενέσεως και φθοράς, επιστροφής στο χάος, αν μπορώ να πω, και αναδημιουργίας του κόσμου από το χάος. Η ιδέα ενός ιστορικού νόμου, εγγυητή μιας ιδανικής κοινωνίας, είναι ιδέα άγνωστη στους Έλληνες, όπως άγνωστος είναι ο μεσσιανισμός ή η δυνατότητα εξωκοσμικής φυγής. Η θεώρηση αυτή εμπνέει μια στάση, σύμφωνα με την οποία ότι είναι να γίνει θα γίνει εδώ. Ό, τι δεν γίνεται εδώ, δεν γίνεται για μας, δεν μας άφορα, γίνεται άλλου, μεταξύ θεών, ή γίνεται στις ρίζες τού χάους. Το σημαντικό για μας γίνεται εδώ, εξαρτάται από μας κι εμείς θα το κάνουμε. Δεν θα το κάνει ούτε ο θεός, ούτε η ιστορική αναγκαιότητα, ούτε καμία πολιτική διεύθυνση, κάτοχος της επιστημονικής σοφίας επί των πολιτικών πραγμάτων, θα το κάνουμε εμείς οι άνθρωποι –  αν γίνεται, κι αν μας αφήσει η Μοίρα – ή δεν μπορεί να γίνει. Και αυτό εν γνώσει μας ότι υποκείμεθα στον ίδιο νόμο που διέπει και τον υπόλοιπο κόσμο, νόμο γενέσεως και φθοράς. Το χάος το έχουμε και μέσα μας με την μορφή της ύβρεως, δηλ. της άγνοιας ή αδυναμίας αναγνωρίσεως των ορίων των πράξεων μας διότι, βεβαίως, αν τα όρια ήσαν σαφή και αναγνωρίσιμα εκ των προτέρων, δεν θα υπήρχε ύβρις, θα υπήρχε απλώς παράβαση ή αμάρτημα, έννοιες χωρίς κανένα βάθος.
 
            Αυτό είναι έξαλλου κι ένα απ’ τα μαθήματα της τραγωδίας, η οποία συνδέεται άμεσα με την φιλοσοφία και την γονιμοποιεί. Σαν πολιτικός θεσμός η τραγωδία είναι θεσμός αυτοπεριορισμού. Υπενθυμίζει διαρκώς στους Αθηναίους πολίτες ότι υπάρχουν όρια άγνωστα εκ των προτέρων στο δρών υποκείμενο, το όποιο ενεργεί υπεύθυνα αναλαμβάνοντας τους κινδύνους των πράξεων του. Κανείς δεν μπορεί να του τα υποδείξει εκ των προτέρων. Μόνο του πρέπει να τα καταλάβει η να τα διαισθανθεί.
 
Αυτές τις ιδέες τις ονομάζω κεντρικές φαντασιακές σημασίες. Αποτελούν τρόπο σημασιοδότησης της πραγματικότητας, της ανθρώπινης ζωής και του κόσμου. Τις συναντάμε από την καταβολή, από την αρχική σύσταση τού ελληνικού κόσμου, από τον Όμηρο ήδη και από την μυθολογία. Η σημασία της διαδοχής Ουρανού, Κρόνου, Διός, όπως περιγράφεται από τον μύθο, εκφράζει την ίδια αυτή φιλοσοφική αντίληψη που προσπάθησα να διατυπώσω περιληπτικά. Γι’ αυτό και θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπάρχουν πολλές και ωραίες μυθολογίες, μια όμως είναι αληθινή: η αρχαία ελληνική. Αληθινή με την έννοια ότι όλοι οι μύθοι της έχουν ένα σημασιακό υπόβαθρο, μέσα στο οποίο κατοπτρίζεται η ίδια μας η ζωή και κάθε ανθρώπινη ζωή.
 
Ο ελληνικός κόσμος κτίζεται πάνω στην επίγνωση ότι δεν υπάρχει φυγή από τον κόσμο κι από τον θάνατο, ότι ο άνθρωπος είναι θνητός. Στο σημείο αυτό θα τολμήσω να διορθώσω ένα μεγάλο Έλληνα ποιητή, τον Ανδρέα Εμπειρίκο. Στο ποίημα του «Εις την οδόν των Φιλελλήνων», ο Εμπειρίκος τελειώνει με την ευχή:
«να γίνη […] πανανθρώπινη, η δόξα των Ελλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμο εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου».
 
 Εγώ θα έλεγα:  έκαμαν οίστρο της ζωής την γνώση του θανάτου.
Ο φόβος του θανάτου διακατείχε παντού και πάντοτε όλους τούς θνητούς. Ίσως αυτός μάς εμποδίζει κι εμάς σήμερα, όπως εμπόδισε πολλές φορές στο παρελθόν τούς ανθρώπους, να έχουμε τον απαιτούμενο οίστρο για την ζωή μας, να έχουμε δηλαδή την επίγνωση ότι είμαστε πραγματικά θνητοί, και ότι έχουμε να κάνουμε, αν γίνεται, θα γίνει εδώ, από μάς, και εδώ θα το κάνουμε, εμείς.

Φωτιστικό “λέει” τον καιρό με αληθινή βροχή & σύννεφα!

Ο Ken Kawamoto είναι μηχανικός λογισμικού τη μέρα και εφευρέτης τη νύχτα, αφού επιθυμεί να “σπάσει το φράγμα μεταξύ του ψηφιακού και του πραγματικού κόσμου”, όπως επισημαίνει ο ίδιος. Και αυτό κάνει ακριβώς με την τελευταία εφεύρεσή του – το Tempescope. Αυτό το μικρό κουτί μπορεί να δημιουργήσει πραγματικές σταγόνες βροχής και σύννεφα αλλά και να προσομοιώσει μια αστραπή ή το φως του ήλιου κάνοντας πρόγνωση του καιρού σε πραγματικό χρόνο. Το πρωτότυπο φωτιστικό συνδέεται με το Διαδίκτυο και με μετεωρολογικά προγράμματα και λέει τον καιρό με πρωτότυπο τρόπο. Δυστυχώς, δεν μπορεί δημιουργήσει το χιόνι, που είναι κάτι πάνω στο οποίο εργάζεται ο εφευρέτης!




Το σαλιγκάρι με την “πανοπλία’!

Βαθιά στον Ινδικό Ωκεανό, κοντά σε εξαιρετικά θερμούς υδροθερμικούς πίδακες, όπου το ζεματιστό νερό δημιουργεί πίδακες ζουν τα σαλιγκάρια του είδους chrysomallon squamiferum, κοινώς γνωστά ως φολιδωτά γαστρόποδα. Το δυσμενές περιβάλλον ανάγκασε το σαλιγκάρι να αναπτύξει έναν μοναδικό σκελετό. Το εξωτερικό περίβλημά του είναι καλυμμένο με μια πανοπλία που έχει ιδιότητες μαγνήτη. Το σαλιγκάρι αυτό ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1999 σε βάθος πάνω από δύο χιλιόμετρα στο κέντρο του Ινδικού Ωκεανού, βαθιά μέσα στην άμμο και κοντά στους ζεστούς πίδακες. Το νερό εκεί είναι πλούσιο σε σουλφίδια και μέταλλα, τα οποία έχουν ενσωματώσει τα σαλιγκάρια στα κελύφη τους. Έτσι το σαλιγκάρι φέρει μια μαγνητική πανοπλία η οποία προσελκύει το σίδερο, που κολλάι επάνω του με ευκολία.
Το κέλυφος αποτελείται από τρία στρώματα, καθένα από τα οποία συμβάλλει στην αποτελεσματικότητα της άμυνας του σαλιγκαριού με διαφορετικούς τρόπους. Για παράδειγμα, το εξωτερικό στρώμα έχει σχεδιαστεί για να σπάσει όταν δέχεται κάποιο χτύπημα, απορροφώντας την ενέργεια χωρίς να καταστρέφονται τα εσωτερικά όργανα, ενώ επίσης παραμορφώνει τα νύχια των αρπακτικών. Τα δύο άλλα στρώματα λειτουργούν και αυτά αμυντικά προστατεύοντας το σαλιγκάρι από επιθέσεις.


perierga.gr - Το σαλιγκάρι με την "πανοπλία'!

Τρόμος και πόθος μοναξιάς

o_fovos_gia_ti_monaksia_odigei_se_kakes_sxeseisΌλες οι δυστυχίες του ανθρώπου απορρέουν απ’ την ανικανότητά του να καθίσει σ’ ένα δωμάτιο μόνος και σιωπηλός. ΠΑΣΚΑΛ

Στους καιρούς μας, η μοναξιά θεωρείται απειλή, ήττα. Στο όνομα τούτου του τρόμου, αποφασίζονται και οι βαρύτεροι συμβιβασμοί.
Συμβιβασμοί στη συντροφιά, στη δουλειά, στους φίλους, στις ιδεολογίες, στο γάμο.
    
Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να κοιμούνται με τον εχθρό τους, να μοιράζονται την κάθε μέρα τους με κάποιον που περιφρονούν, που τους μειώνει, τους αποδιοργανώνει το χαρακτήρα, παρά να ζήσουν, έστω και για ένα διάστημα, μόνοι.

Λέγεται ότι «φόβος μοναξιάς είναι φόβος εαυτού» ίσως και γι’ αυτό είναι τόσο ισχυρός, ολοκληρωτικός φόβος. Όταν ο ίδιος ο εαυτός μας, μας είναι άγνωστος, απωθημένος, παραποιημένος και ξένος, τον αποφεύγουμε.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορείς να ζεις μέσα τους χωρίς να ζεις μαζί τους. Όπως και άνθρωποι που ενώ ζεις μαζί τους είναι αδύνατον να ζεις μέσα τους, έγραφε ο Γκαίτε.

Με άλλα λόγια, μέσα σε πολυμελή οικογένεια, μέσα σε φασαριόζικη παρέα που γλεντοκοπά, μέσα σε μια ομάδα που εκδράμει, η εσωτερική μοναξιά, η αληθινή γνήσια μοναξιά ενός μέλους μπορεί να φτάνει στην απελπισία. Δεν είναι όλοι γεννημένοι για να παντρευτούν, δεν είναι όλοι γεννημένοι για να γεννούν παιδιά. Κοινωνικός δεν είναι ο κοσμικός. Κοινωνικός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να συμπαθήσει τον άλλο. Να τον ακούσει με βαθιά προσοχή, να του ανοίξει την καρδιά του. Την κοινωνικότητα την ορίζει η ικανότητα της συμπάθειας και της αλληλοκατανόησης, ενώ την κοσμικότητα η σωματική συνύπαρξη για κάποιου είδους υλική συνεργασία: για να φωτογραφηθούμε, για παράδειγμα, σε κάποιο κοσμικό περιοδικό ή για να ανταλλάσσουμε επισκέψεις με σκοπό να παραμείνουμε σε ένα επίπεδο μελών καλής οικονομικής τάξεως κ.λπ.
«Αν και έχω χρόνια να σε δω, δεν έλειψες ποτέ από τη ζωή μου», έγραψε κάποιος σε παλιό του δάσκαλο.

Αυτές όμως είναι εμπειρίες που μόνο οι θαρραλέοι της μοναξιάς μπορούν να χαρούν. Γιατί η μοναξιά σου ασκεί το κουράγιο, σου εκλεπτύνει τη διαίσθηση, σου στερεώνει την αυτάρκεια και τη σεμνότητα που καταλήγει να επιλέγει κάθε σοβαρός άνθρωπος. Γιατί η μοναξιά είναι το σχολειό της αυτογνωσίας. Και όπως λέει ο Λάο-Τσε: «Αν όλο τον κόσμο γνωρίσεις, γνώρισες πολλά. Αν γνωρίσεις τον εαυτό σου, τα έμαθες όλα».

Προσέξτε ότι οι μοναχικοί άνθρωποι έχουν βλέμμα βαθύ, ικανό να περιπλανηθεί συγκεκριμένο μέσα στον βαθύ τους εαυτό και μέσα στον βαθύ άλλον που κοιτάζουν. Δείχνουν να γνωρίζουν κάτι παραπάνω απ’ όλους όσοι ολημερίς τρέχουν κι ανακατώνονται σε ατελείωτες απασχολήσεις, φλυαρίες και παρέες.

Οι άνθρωποι που δεν αντέχουν τη μοναξιά, είναι εκείνοι που κάνουν τις χειρότερες σχέσεις. Με τους φίλους, με τα παιδιά τους, και κυρίως με τον ερωτικό τους σύντροφο. Αντιθέτως, εκείνοι που τα έχουν βρει με την ψυχή τους, καταφέρνουν τους πιο πλούσιους δεσμούς. Αγαπούν και είναι σε θέση να νοιάζονται.

Κάποιος ρώτησε ένα σοφό γέρο: «Μα γιατί δεν μπορώ τελικά να κρατήσω ένα φίλο κοντά μου, αφού το θέλω τόσο πολύ;» Και ο σοφός του απάντησε: «Ακριβώς επειδή το θες πάρα πολύ». Η λαχτάρα για σχέση φαρμακώνεται από τη λαχτάρα για ταύτιση, για εξάρτηση, για προβολές, για ρούφηγμα, για χρήση εντέλει. Με τέτοιες ανάγκες για στόχους, δε συνδέεσαι. Συνεργάζεσαι μόνο για να ανταλλάσσεις αρρώστιες, παθογόνους ερεθισμούς και προφάσεις. Για να αποφεύγεις την πραγματικότητά σου που τρέμεις. Τέτοιες διαθέσεις σύντομα γίνονται αντιληπτές και κάνουν τον άλλον να ασφυκτιά και να απομακρύνεται.

ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΛΥΣΗ, ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΛΛΑΓΗ...

 Είμαστε πεπεισμένοι πως η ενέργεια και η καλή θέληση ενός ανθρώπου είναι κάτι ασήμαντο μπροστά στα περιστατικά της ζωής, που μας φαίνονται κυρίως μοιραία και τυχαία. Εκείνος ο χείμαρρος των γεγονότων που συνεχώς μας πλημμυρίζει, είναι πολύ συγκεχυμένος και πολυποίκιλος για να μπορέσουμε να τον προβλέψουμε και πολύ ανώτερος από τις δυνάμεις μας για να σκεφτούμε ότι θα μπορούσαμε ακόμα και να τον καθοδηγήσουμε.

...Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ "ΔΟΥΜΕ" ΟΤΙ, ΚΑΤΑΡΧΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΨΥΧΙΚΕΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΜΕΙΣ.
ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΛΥΣΗ, ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΛΛΑΓΗ.
"Όποιος γνωρίζει να δημιουργεί ηθελημένα μέσα του, έστω και την παραμικρή εξύψωση ου Είναι, μπορεί να μετακινήσει βουνά..."

Επεμβαίνοντας στις ψυχικές μας καταστάσεις, στην ποιότητα των σκέψεών μας, στους τρόπους διαίσθησης, στα αρνητικά συναισθήματα, υποσιτίζοντας μερικά και τροφοδοτώντας άλλα, όχι μόνο τροποποιούμε τη στάση μας , άρα και τη σχέση μας με τα γεγονότα που έρχονται από τον έξω κόσμο, δηλαδή τον τρόπο που αντιδρούμε, αλλά και την ίδια τη φύση των συμβάντων που επακολουθούν μέρα με τη μέρα.

Η ΠΡΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΕΚΤΕΛΕΣΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ:
η αυτοπαρατήρηση,
η παρατήρηση των σκέψεων μας και
των καταστάσεων του Είναι.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΗ

Ο Ανταγωνιστής, ο εχθρός, είναι ένας ειδικός προωθητής
Όσο πιο υψηλός είναι ο βαθμός υπευθυνότητάς μας
τόσο πιο ανελέητη η επίθεση του Ανταγωνιστή.

Ο Ανταγωνιστής, μας ζυγιάζει, μας αποκαλύπτει, μας πραγματοποιεί...
Όσο πιο υψηλός είναι ο βαθμός ελευθερίας μας,
τόσο πιο ανεπαίσθητη η δράση του.

Μη φοβάσαι τον Ανταγωνιστή!
Πίσω από την επιφανειακή του απανθρωπιά κρύβεται
Ο καλύτερος σύμμαχός σου, ο πιο πιστός σου υπηρέτης.

Ο αποκλειστικός και μοναδικός σκοπός του Ανταγωνιστή είναι η νίκη σου...
Ο Ανταγωνιστής χρησιμοποιεί τεχνάσματα και στρατηγικές,
για τον τελικό στόχο:την ολοκλήρωσή σου.

Κανείς δεν μπορεί να σε αγαπήσει περισσότερο από τον Ανταγωνιστή
Εσύ είσαι η αποκλειστική και μοναδική αιτία της ύπαρξής του.

Μη φοβάσαι τον Ανταγωνιστή!
Η τελειότητά σου θα αναπτυχθεί με την απανθρωπιά του.
Η αθανασία σου με τη φαινομενική του αθανασία.

Η ευφυΐα σου θα αναπτυχθεί με τη δύναμή του
Η δύναμή σου με την ευφυΐα του

Γιατί ο Ανταγωνιστής είσαι εσύ!

Η απλότητα της πολυπλοκότητας

Η ζωή ένα ταξίδι μοναδικά παράξενο. Δύσκολο ή εύκολο θα έλεγα ότι είναι τίτλοι, που χρησιμοποιήθηκαν απλώς για να μας κάνουν να νιώθουμε αρκετές φορές σαν «το ψάρι έξω από το νερό». Κι όμως η ζωή είναι τόσο απλή και εμείς το ξέρουμε, το έχουμε βιώσει πολλές φορές όταν αρκετές φορές διάφορες πολυπλοκότητες, δηλαδή δυσκολίες τις αντιμετωπίσαμε με μία απλότητα, ηρεμία, αρμονία με φυσική ακεραιότητα και ακαριαία.

 Είναι οι στιγμές που οι γνώσεις ρέουν από μόνες τους και εμείς είμαστε σαν το «σταθερό χέρι του χειρούργου που δημιουργεί την τομή με ακρίβεια».

Στιγμές που μας αποδεικνύουν ότι όταν αφήνομαι, χαλαρώνω και δεν σκέφτομαι, τότε λειτουργώ με την διαδρομή της ελευθερίας της ύπαρξης μου.

Ποιες είναι άραγε τέτοιες στιγμές ? Μα αν δούμε κάποιον μπροστά μας να στραβοπατάει και να πέφτει, θα του δώσουμε αμέσως το χέρι μας για να σηκωθεί. Αν δούμε ένα παιδάκι στη μέση του δρόμου, ξέρουμε αμέσως τι πρέπει να κάνουμε και χωρίς δεύτερη σκέψη θα το κάνουμε. Μάλλον πιο σωστά, όχι χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά ούτε καν πρώτη.

 Τέτοια συμβάντα υπάρχουν στη ζωή κάθε ανθρώπου. Αυτό τι μας δείχνει ? Ότι ξέρουμε ακριβώς πώς να λειτουργήσουμε και πώς να αντιδράσουμε άμεσα και ακαριαία. Δεν θα αναρωτηθούμε αν κάνουμε το σωστό ή το λάθος, γιατί πολύ απλά σε τέτοιες στιγμές δεν υπάρχουν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Δεν υπάρχει ανάμεσα σε μας καμία σκιά από το αντίθετο. Είναι ο ήλιος, η Φώτιση από πάνω μας και μας οδηγεί η αλήθεια και μόνο. Χωρίς τη σκιά του αντιθέτου δρόμου λοιπόν είμαστε απόλυτα λειτουργοί.

Αυτός λοιπόν που μας οδηγεί έξω από αυτό το αυτόματο είναι ο δρόμος της σκέψης.
Αφού βλέπουμε ότι είμαστε αρμονία, είμαστε ισορροπία, είμαστε αμεσότητα, είμαστε φυσική απλότητα σε κάθε τέτοια πολυπλοκότητα της στιγμής, θα πει πως ο εαυτός μας όταν τον αφήσουμε μέσα σε αυτό το πλαίσιο ελευθερίας, τότε είναι ένα μαγικό δημιουργικό κομμάτι της Θείας Υπόστασής του.

Η απλότητα λοιπόν μέσα σε έναν δρόμο πολυπλοκότητας, όπως μπορεί να είναι ένα δύσκολο συμβάν ενός τροχαίου ατυχήματος, που εκεί θα βρούμε την ψυχραιμία να δώσουμε την βοήθειά μας, μας διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι ένα μεγαλείο.

Ναι θα μου πείτε ότι δεν έχουν όλοι την ίδια ψυχραιμία. Την ίδια ακριβώς όμως ψυχραιμία την έχουμε όλοι μας, απλώς την έχουμε σε διαφορετικές καταστάσεις. Οι ιδιότητες της ψυχραιμίας είναι ίδιες, απλώς οι καταστάσεις είναι ανάλογα την ιδιοσυγκρασία του κάθε ένα από μας. Και αυτό δεν είναι κακό, αλλά είναι η ισορροπία και η αρμονία της μαγικής μας ένωσης και συνύπαρξης. Γι’ αυτό είμαστε όλοι μαζί για να ενώνουμε αυτές μας τις ιδιότητες και να έχουμε το απόλυτο. Γι’ αυτό και έχουμε και τόσα επαγγέλματα, για να είναι ο καθένας μας μέσα σε αυτή του την απλότητα και μέσα από αυτή να είναι ο ήλιος στη ζωή του.

Ναι σωστά, δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι το επάγγελμα που θα τους οδηγήσει να είναι ένας φωτεινός ήλιος. Όμως γι αυτή την μη σωστή επιλογή δεν φταίει κανένας άλλος παρά μόνο εμείς.
Ακόμη όμως και να μην κάνουμε το επάγγελμα που θα μας οδηγήσει να είμαστε ήλιος και αρμονία, έχουμε στιγμές σαν αυτές που περιέγραψα, οι οποίες μας οδήγησαν στο να δράσουμε με φυσικότητα και ακαριαία. Οπότε αυτές οι στιγμές μπορούν να μας δείξουν αλλά και να μας διδάξουν.

Να μας διδάξουν πως όταν ανάμεσα στη φυσικότητά μας και μια κατάσταση μπει το αμφίβολο 2 εύκολο- δύσκολο, εκεί αρχίζουν οι σκέψεις, οι οποίες κάνουν σενάρια και σκηνοθετούν παράλληλα. Αναβιώνουμε δηλαδή με τις σκέψεις τα γεγονότα και μάλιστα οι εικόνες μας οδηγούν σε μία αναπαράσταση. Τότε αυτόματα μέσα σε αυτόν τον φυσικό μας δρόμο, βάζουμε σκηνές οι οποίες μας αναγκάζουν να ζήσουμε και να βιώσουμε έναν δρόμο κατασκευασμένο μέσα από τον φόβο.
Η αγάπη, λοιπόν, η φυσικότητα και η αρμονία, αφού είδαμε ότι υπάρχουν μέσα μας. Και δεν χρειάζεται να τα αναζητήσουμε, μπορούν να μας εκπαιδεύσουν να γίνουμε αυτό που είμαστε. Ένα αυθεντικό κομμάτι ισορροπίας, που όταν του επιτρέψω, εμφανίζει τις κατάλληλες γνώσεις, στις κατάλληλες στιγμές, με τον κατάλληλο τρόπο.

Είσαι η απλότητα της πολυπλοκότητάς σου, απλώς αναζήτησε τις στιγμές αυτές και επέτρεψε τους να σε οδηγήσουν στο αφήνομαι με πίστη στον πιο σοφό οδηγό μου, την ίδια μου την φωτεινή ύπαρξη.

Τρίγωνα. Τι είναι και πώς λειτουργούν.

Ίσως να μην υπάρχει τίποτα το οποίο συναντάμε συχνότερα στην ιστορία της ανθρωπότητας από τις τριάδες. Πράγματι, ο αριθμός τρία, είναι ένα νούμερο το οποίο συναντάμε ξανά και ξανά, τόσο στην θρησκεία όσο και στην επιστήμη.

Από την τριαδική υπόσταση του Θεού, στην τριαδική ανάλυση του ανθρώπινου ψυχισμού από τον Freud, αλλά και τον Rogers στη συνέχεια, βλέπουμε πάντοτε έναν «τρίτο» ο οποίος μπαίνει μέσα σε μια δυαδική σχέση για να καταλήξει να συμβολίζει τελικά την σοφία, την ισορροπία, το μέτρο. Δεν έχει μεγάλη σημασία εάν αυτός ο «τρίτος», είναι το «Άγιο Πνεύμα», το Φροϋδικό «Υπερεγώ», ή ο «ιδανικός εαυτός» του Rogers. Το θέμα είναι αυτή καθαυτή η ύπαρξή του, ο ρόλος του και οι λόγοι για τους οποίους αυτός ο «τρίτος» είναι απαραίτητος για την σταθεροποίηση μιας δυαδικής δομής.
Από την αρχαία τραγωδία, μέχρι και σήμερα η ανθρώπινη ζωή ήταν πάντοτε ένα δράμα αποτελούμενο από τρεις ρόλους. Σύμφωνα με τον Μπουκάι, ο Hegel ήταν αυτός που είχε υποστηρίξει, ότι και στις ανθρώπινες σχέσεις, ο τρίτος άνθρωπος παίζει καταλυτικό ρόλο.

Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, ο σκοπός κάθε ανθρώπου είναι να καταφέρει να κάνει έναν άλλο άνθρωπο να τον θαυμάσει. Αυτή είναι και η κινητήρια δύναμη για την δημιουργία μίας σχέσης. Εμφανίζεται όμως το εξής πρόβλημα:

Εγώ μπορεί να αγωνίζομαι με πάθος για να κερδίσω τον θαυμασμό κάποιου άλλου, αλλά αυτό θα έχει αξία μόνο μέχρι να τα καταφέρω. Από τη στιγμή που θα επιτύχω το στόχο μου, και θα καταφέρω ο άλλος να με θαυμάζει, ξαφνικά αυτός ο άλλος πέφτει στα μάτια μου. Δεν είναι πλέον ένας άνθρωπος, αλλά κάτι το δεδομένο για μένα, κάποιος ο οποίος έτσι κι αλλιώς με θαυμάζει, και ο θαυμασμός του προς το πρόσωπό μου, δεν μου προσφέρει πλέον τίποτα.
Προκειμένου να δοθεί μια λύση σε αυτό το παράδοξο, ο Hegel πρότεινε ότι πρέπει να μπει ένας τρίτος άνθρωπος στο παιχνίδι. Αυτός θα λειτουργήσει ως αυτόπτης μάρτυρας της όλης διαδικασίας. Είναι αυτός που θα με δει να κατακτώ τον θαυμασμό του άλλου. Επειδή αυτός ο τρίτος δεν θα βρίσκεται χαμηλότερα στα μάτια μου από εμένα, όπως ο άνθρωπος που κατάφερα να κάνω να με θαυμάσει, ο τρόπος με τον οποίο θα με βλέπει , θα μου προσφέρει τελικά την ικανοποίηση που ψάχνω.

Το τρίγωνο στην ψυχολογία

Περνώντας στον τομέα της ψυχολογίας και της συμβουλευτικής, τα τρίγωνα είναι μια έννοια την οποία θα συναντάμε πολύ συχνά μπροστά μας. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες διαπροσωπικές σχέσεις περιλαμβάνουν τρίγωνα, και η αναγνώρισή τους είναι πολύ σημαντική, αφού αποτελεί ένα από τα πρώτα βήματα που θα οδηγήσουν στην βελτίωση των εν λόγω σχέσεων.

Μιλώντας για τρίγωνο στην ψυχολογία, εννοούμε την περίπτωση που σε μία σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους χρησιμοποιείται ένας τρίτος προκειμένου να λυθούν προβλήματα της σχέσης. Αυτό συνήθως γίνεται χωρίς να το γνωρίζει κανένας από τους συμμετέχοντες. Δεν περιλαμβάνει δηλαδή πρόθεση.

Ένα πολύ συνηθισμένο παράδειγμα τριγώνου, είναι σε μία σχέση ανάμεσα σε δύο γονείς, η οποία δεν πάει καλά. Προκειμένου να μπορέσει να κρατηθεί ζωντανή, οι γονείς μπορεί να χρησιμοποιούν το παιδί. Μπορεί να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να «λύσουν» ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει το παιδί, το οποίο με τη σειρά του, να συνεχίζει να έχει αυτό το πρόβλημα έτσι ώστε οι γονείς να ασχολούνται με αυτό αντί να συγκρούονται μεταξύ τους (κοινώς να τραβάει τα πυρά). Σε κάποια άλλη περίπτωση, μπορεί κάθε φορά που η μητέρα τσακώνεται με τον πατέρα, να περνάει περισσότερο και ποιοτικότερο χρόνο με το παιδί, και έτσι ο πατέρας να νιώθει απομονωμένος και ανεπαρκής στο ρόλο του ως γονιός. Ή μπορεί ο πατέρας να κάνει το ίδιο πράγμα, κάνοντας τη μητέρα να νιώθει ανεπαρκής.

Η κατανόηση των τριγώνων, είναι ιδιαίτερα σημαντική σε περιπτώσεις που έρχεται στο γραφείο του θεραπευτή κάποιος ο οποίος αναφέρει πρόβλημα στην συντροφική του σχέση. Υπάρχει ο κίνδυνος, ο πελάτης να πιέσει τον σύμβουλο να πάρει κάποια θέση υπέρ ή εναντίον του και στη συνέχεια συζητώντας το με τον σύντροφό του, να στραφούν και οι δύο ενάντια στον θεραπευτή. Αυτό είναι μια τακτική που θα βοηθήσει το ζευγάρι να νιώσει καλύτερα, αλλά αυξάνει τον κίνδυνο να απομακρυνθεί ο πελάτης από τη θεραπεία χωρίς να έχει ουσιαστικά αντιμετωπιστεί κανένα από τα προβλήματα με τα οποία ήρθε.

Αλλά και στην καθημερινή μας ζωή, το να κατανοήσουμε ποια τρίγωνα δημιουργούμε στις σχέσεις με τους αγαπημένους μας ανθρώπους καθώς και τον ρόλο που παίζουν αυτά, στην αλληλεπίδρασή μας με τους γύρω μας, αποτελεί ένα σημείο κλειδί για την βελτίωση των σχέσεών μας.

Ο κύκλος των χαμένων εραστών

Καλημέρισε τη μοναξιά της...

Φίλη μισητή και παράλληλα αγαπημένη, καρδιακή. Μέσα της δεμένη με συρμάτινη κλωστή.
Δε ζήτησε ποτέ πολλά. Μια αγάπη σαν των βιβλίων. Δυνατή και με χαρούμενο τέλος. Με ένα παιδί…

Μα όταν ήρθε η ώρα, το αρνήθηκε, το φοβήθηκε. Αμφισβήτησε τις δυνάμεις της, την αγάπη.
Έκαψε μόνη τα βιβλία. Σημάδεψε το αύριο με χρώμα σταχτί, γκρι.

Μακάρι να ήταν μαύρο. Το γκρι είναι άψυχο. Γκρίζα ζώνη, αδιάφορη, ατελέσφορη.
Κι η αίσθηση του φαύλου κύκλου.

Κάθε τέλος και μια αρχή. Κάθε νέα αρχή κι ένα τέλος.
Με ένα κομμάτι της λιγότερο. Έχασε πια το λογαριασμό .Έπαψε να μετρά. Δεν ξέρει πόσα μένουν.
Άραγε σε πόσα κομμάτια μπορεί κανείς να τεμαχίσει την ψυχή του;

Μίσησε τα βιβλία. Μίσησε τα παραμύθια που πάντα τελειώνουν ωραία. Που σε γεμίζουν όνειρα, ποτισμένα με ελπίδες.
Νεραϊδόπιασμα, άκουσε κάποτε να τη λένε. Κι ας είναι οι νεράιδες όμορφες. Μια Μαρία Νεφέλη με χείλη κόκκινα αντί για μωβ. Άλικα σαν το αίμα.
Από ποιά πηγή γεμίζουμε άραγε δάκρυα; Που τα φυλάμε και ξεχύνονται;

Στέρεψε. Από δάκρυα, από ζωή. Κενό.
Άδειο, άψυχο, άνευρο.
Κουβάρι. Κουφάρι…

Θα μισήσει τη μουσική στο τέλος. Κάθε τραγούδι έχει πάντα ένα στίχο που ταιριάζει. Παντού μπορεί να βρει κάτι να θυμίζει.
Εκείνον. Τον αιώνια δικό της μα παντοτινά χαμένο.

Τόσο καλή στις λέξεις μα τόσο φτωχή στο να περιγράψει το τώρα. Δεν υπάρχουν λέξεις για το κενό. Μόνο κενό.
Απόλυτο, μισητό και γκρι.

Πως είναι άραγε να μην ανασαίνεις; Γιατί το πως είναι να μη θες να ανασάνεις το ξέρει. Να σε εξαντλεί κι η ιδέα μιας ακόμη ανάσας.
Tόσα χρόνια αναπνοές. Μιας ζωής μισής, λειψής. Πολλές είναι. Άχρηστες νιώθει πως ήταν.
Κουράστηκε.

Δε χρειάζεται να σταματήσει κανείς για να κατέβει. Θα πηδήξει.
Πάντα στα όνειρα πηδά, ανάλαφρη, ελεύθερη. Και το πρωί ξυπνά διψασμένη.
Μια αιώνια λιακάδα θέλει, ενός πεντακάθαρου μυαλού.

Δίχως μνήμες. Δίχως ηθελημένες, μονόδρομες λησμονιές.
Χθες ονειρεύτηκε με μάτια ανοιχτά ένα μικρό μπαλκόνι. Με βία χωρούσε μια μικρή σιδερένια καρέκλα κι ένα τραπέζι.

Μία. Μάλλον το παίρνει απόφαση το μοναχικό του πράγματος.
Μία. Μόνη…

Κι ένα παράθυρο μεγάλο, από κείνα τα μακρόστενα, τα ξύλινα, τα μπλε.
Και μια θάλασσα δρόμος. Να την περιμένει να χειμωνιάζει, να γκριζάρει σαν εκείνη.

Να την κολυμπά. Εκείνη που δεν έμπαινε παρά μόνο τον Αύγουστο.
Να της δροσίζει τη φωτιά. Την άσβεστη. Την Κόλαση της.

Κι ένα ποδήλατο στην αυλή, με κόκκινο καλάθι μπροστά.
Δεν ήταν ποτέ καλή στην ισορροπία. Ποτέ καλή στη ζωή.

Ίσως τώρα να γίνει. Σε ένα μικρό νησί, μια παλιά πόλη. Με δρόμους στενούς, απόμερους.
Να φύγει… Θα φύγει…

Δε θέλει γάτες. Μήτε σκύλους. Μονάχα λουλούδια. Έναν κήπο μικρό.
Έναν τριανταφυλλώνα, σαν αυτό που μύριζε από την κούνια, παιδί.
Εκείνη που ξεχνά να ποτίσω ακόμη και την ίδια.

Η μάνα κατάλαβε. Τη βρήκε τυλιγμένο κουβάρι.

«Τελείωσε;» ρώτησε.
«Μήπως άρχισε και ποτέ;» άκουσε για απάντηση. Έφυγε. Ήξερε πως δεν είχε νόημα να μείνει. Η έσω πόρτα είχε κλείσει.
Φουρτούνα. Στην ψυχή, στα μάτια, στους παλμούς. Δε στερεύουμε ποτέ.

Το πρωί τη βρήκε στο ίδιο σημείο. Με μάτια μπλαβιά, χαμένα, τρέμοντας. Δύσκολη νύχτα. Αγρύπνια και πένθος.
«Θα το πω στον πατέρα σου» απείλησε σα να ήταν το πιτσιρίκι που πετούσε την μπάλα στα τριαντάφυλλα του κήπου.
«Θα συνέλθω» υποσχέθηκε ψέματα, όπως τότε που έλεγε πως δε θα το ξανακάνει.

Θα συνέλθει;
Η μπόρα θα περάσει. Μα τίποτε δεν θα είναι ίδιο. Ποτέ δε θα είναι ίδια.
Τα κομμάτια θα λείπουν πάντα.

Γιατί δεν ήταν ποτέ καλή στο να κρατά τα πράγματα ενωμένα.
Ποτέ καλή στο να κρατά ό,τι αγαπά.
Ποτέ καλή στο να διεκδικεί. Μονάχα να περιμένει να της δώσουν, σαν το φτωχό συγγενή.

Ήταν καλή μόνο να αγαπά. Λιτά κι απόλυτα.
Κι έφτασε τη ζωή της ως εδώ. Καλή στο λόγο μα φτωχή στους επιλόγους.
Καλή στο να βάζει άνω τελείες. Ανήμπορη στα οριστικά. Στα απόλυτα.

Βλέπεις στον Ένα και Μοναδικό δε βάζεις ποτέ τελεία.
Ακόμη κι αν κλειδώνεις την πόρτα.
Ακόμη κι αν αφήνεις το κλειδί από πίσω για σιγουριά, πάντα θα «ξεχνάς» να μανταλώσεις το παράθυρο.

Κι αν σε ζορίσουν αυτοί που δε θέλουν να υποφέρεις, να κλειδώσεις και το παράθυρο, πάντα θα ελπίζεις στις χαραμάδες.
Εκείνες τις χαραμάδες που φέρνουν μια στενή δέσμη φωτός, σε ένα δωμάτιο σκοτεινό και σφραγισμένο από χρόνια.
Ένα δωμάτιο, πιστό ομοίωμα της καρδιάς σου.

Ένα πηχτό σκοτάδι, που η κλεμμένη ηλιαχτίδα, για όσο κρατήσει, το φωτίζει μα συνάμα του δείχνει τη σκόνη του, τη μοναξιά και την απόγνωση του.
Εκείνη τη μέρα δεν κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Τον απόφυγε λες κι ήταν ο χειρότερος εχθρός της. Κι ήταν.

Της αποδείκνυε ανελέητα πως ό,τι ένιωθε μέσα της, ήταν τόσο έντονο που πλέον έβγαινε κι έξω, δεν κρυβόταν.

Έπαιξαν κυνηγητό και τη νίκησε. Κι όταν παραδέχτηκε την ήττα της κι ετοιμάστηκε να τον αντικρύσει κατάματα, συνειδητοποίησε πως είχε νικήσει αυτή.
Δεν είχε φως από καμιά χαραμάδα ώστε να αντιμετωπίσει το είδωλό της…

Η Έννοια των θεραπευτικών κήπων

Η Έννοια των θεραπευτικών κήπωνΟ Θεραπευτικός κήπος μπορεί να είναι ένα ήρεμο τοπίο που αποπνέει ασφάλεια, σιγουριά και γαλήνη, που προσφέρει καταφύγιο, δημιουργική ενασχόληση, παρατήρηση, που βάζει τον ίδιο τον ασθενή να συμβιώσει, να ανακαλύψει ή να απελευθερώσει την δυναμική του φυσικού περιβάλλοντος.

Η έννοια των θεραπευτικών κήπων δεν είναι καινούργια, είναι γνωστή εδώ και 1000 χρόνια, επανέρχεται όμως σήμερα ξανά, πρώτα από όλα από τους ίδιους τους ειδικούς στην υγεία γιατί είναι ξεκάθαρο πια ότι η συμβολή τους στην ίαση είναι καθοριστική. Τα τελευταία χρόνια η προτεραιότητα στην προληπτική ιατρική αλλά και η συνειδητοποίηση ότι η ψυχολογική και συναισθηματική υγεία βοηθάει στην αντιμετώπιση των ασθενειών αλλάζει τα δεδομένα και την λογική σχεδιασμού των νοσοκομείων.

Από τους κήπους των μοναστηριών του Μεσαίωνα που προσέφεραν ευχαρίστηση και ευφορία στην ψυχή των ασθενών περάσαμε στο 17ο και 18ο αιώνα ‘όπου ο εξωτερικός περιβάλλων χώρος κρίθηκε εκ νέου ότι ήταν αναγκαίος για την θεραπεία του ασθενούς, και στην Ευρώπη και την Αμερική το 19ο αιώνα όπου τα νοσοκομεία περιβάλλονται από κήπους και φυτά που αποτελούσαν σημεία αναφοράς. Στην Αθήνα στο νοσοκομείο Σωτηρία ως το 1908 φυτεύονται 7500 πεύκα και ευκάλυπτοι μέσα στον γυμνό κήπο του για να δημιουργήσουν ασπίδα προστασίας για τους φυματικούς ασθενείς, ενώ το 1936 στους ανθισμένους κήπους του Νοσοκομείου, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, δίνει κονσέρτα μπροστά σε ένα πολυπληθές και ενθουσιώδες ακροατήριο.
Τον 20ο αιώνα οι σημαντικές πρόοδοι στην ιατρική επιστήμη μετέτρεψαν τα νοσοκομεία σε πολυόροφα συγκροτήματα με αποτέλεσμα την ελαχιστοποίηση των ελεύθερων χώρων που τα περιέβαλαν. Δόθηκε προτεραιότητα στην θεραπεία των ασθενών με φαρμακευτικές αγωγές, ξεκόβοντας τους από τις ευεργετικές επιδράσεις που μπορεί να έχει πάνω τους τη δεδομένη στιγμή, το φυσικό περιβάλλον. Δημιουργείται έτσι μια αγχωτική ψυχολογία, αταίριαστη στις συναισθηματικές ανάγκες των ασθενών, των οικογενειών τους, ακόμη και του προσωπικού υγειονομικής περίθαλψης.
Έρευνες που έχουν ολοκληρωθεί αλλά και νέες που διεξάγονται σήμερα, έχουν δείξει ότι η ενασχόληση με τη φύση, μία όμορφη θέα από το παράθυρο, το περπάτημα, η χαλάρωση, η επαφή με το περιβάλλον, το άρωμα των λουλουδιών, οι ήχοι της φύσης βελτιώνουν την υγεία μειώνουν το άγχος και επιταχύνουν την ανάρρωση.

Η σύγχρονη αρχιτεκτονική μοιάζει να επανεξετάζει όλες τις βασικές αντιλήψεις περί υγείας και ίασης σε σχέση με το σχεδιασμό και τη διαμόρφωση του ευρύτερου περιβάλλοντος του ασθενή που νοσεί. Το νοσοκομείο, σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ένας απλά πολυσύνθετος λειτουργικός χώρος, αλλά και ως χώρος με δυνατότητα παροχής ψυχοθεραπευτικών υπηρεσιών.

Η μελέτη του περιβάλλοντος χώρου ενός νοσηλευτικού ιδρύματος δεν μπορεί να στηρίζεται εξ΄ολοκλήρου στις ίδιες αρχές γιατί κάθε φορά πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες των ασθενών. Παράδειγμα για τους ψυχιατρικούς ασθενείς το περιβάλλον επιβάλλεται να είναι γαλήνιο, μη κλειστοφοβικό, χωρίς έντονα σχέδια, πολύ σκούρα υλικά ή παράξενα αντικείμενα που μπορεί να τα εκλάβουν ως απειλητικά στοιχεία.

Δύσκολη και πολύπλευρη η μελέτη ενός θεραπευτικού κήπου που η προσέγγιση του και οι αρχές σχεδιασμού του ορίζονται από διαφορετικές ειδικότητες ανθρώπων. Σε αυτό ακριβώς το λόγο οφείλονται οι επιτυχημένες προτάσεις της ομάδας των θεραπευτικών κήπων, των γεωπόνων του κόσμου, η οποία απαρτίζεται από επιστήμονες γεωπόνους, αρχιτέκτονες, αρχιτέκτονες τοπίου, κοινωνικούς λειτουργούς.

Εκτός από τη δημιουργία των Θεραπευτικών κήπων οι Γεωπόνοι του Κόσμου πιστεύουν ότι πρέπει να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στην εκπαίδευση, στη συμμετοχή στην εργασία αλλά και τη διαχείριση των χώρων αυτών, καθώς αποτελεί και τη μόνη διέξοδο για να είναι βιώσιμες οι επεμβάσεις που προτείνονται σε βάθος χρόνου, αφού πέρα από την κατασκευή και τη διαμόρφωση του χώρου, η συμμετοχή των εξυπηρετούμενων στη διαχείριση θα είναι πολύ σημαντική.

Οι σχεδιαστικές Προσεγγίσεις εκτός από την ανάπλαση των περιβάλλοντων χώρων και την αναβάθμιση της αισθητικής τους, εμπεριέχουν προτάσεις με οικονομικό ενδιαφέρον, προτάσεις περιβαλλοντικού χαρακτήρα, προτάσεις βελτίωσης και διασφάλισης της λειτουργικότητας, προτάσεις διαχείρισης με στόχο να δημιουργηθεί ένα τοπίο που θα ανακουφίζει, θα ηρεμεί, θα ασκεί, θα αναπτερώνει το ηθικό, θα επιμορφώνει και θα προσφέρει ψυχική ανάταση στους νοσηλευόμενους, τους εργαζόμενους και τους επισκέπτες.

Επίσης θα πρέπει να αποτελεί πηγή πολλαπλών ερεθισμάτων για συμμετοχή, να προκαλεί το ενδιαφέρον, να ενισχύει τη γνώση, την επαφή με το φυσικό περιβάλλον και τις καλλιέργειες που θα πλαισιώσουν τους κήπους, και παράλληλα να δίνει ευκαιρίες κοινωνικοποίησης καθώς θα μπορούν στους χώρους αυτούς να συνυπάρχουν και να αλληλεπιδρούν με άλλα μέλη της κοινωνίας.
Μέρες δύσκολες αυτές που ζούμε αναμφίβολα, που μπορεί εύκολα να οδηγήσουν στην απαξίωση και τη μιζέρια.

Οι Γεωπόνοι του Κόσμου ευαισθητοποιούνται και αγωνίζονται προσφέροντας επιστημονικό έργο πιστεύοντας πως τώρα όσο ποτέ άλλοτε δεν πρέπει να αφεθούν στη μοίρα τους οι υπαίθριοι χώροι των νοσηλευτικών ιδρυμάτων που μπορούν να προσφέρουν όχι μόνο στην ιατρική και νοσηλευτική κοινότητα αλλά και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

edwhellas.gr therapeytikoi kipoi (1)

Το μεγαλείο του Παρθενώνα: Ντοκιμαντέρ αποκρυπτογραφεί όλα τα μυστικά του Ελληνικού οικοδομήματος

Ο Παρθενώνας είναι το τελειότερο οικοδόμημα όλων των εποχών, όπως έχουν παραδεχτεί όλοι οι αρχιτέκτονες παγκοσμίως.

Οι λεπτομέρειες και τα μεγάλα μυστικά του, ήταν γνωστά στον ευρύτερο κόσμο της αρχαιότητας.
Θα μπορούσαν σήμερα να γίνουν γνωστά ώστε να κατασκευαστεί ένας πανομοιότυπος Παρθενώνας;

Πώς οι άνθρωποι εκείνης της εποχής κατείχαν όλες αυτές τις γνώσεις και πώς μπόρεσαν να τις εφαρμόσουν;

Υπάρχουν πάρα πολλά αινίγματα από τα οποία, ελάχιστα εξηγούνται.

 

Τα φίδια της Ελλάδας – Οι αλήθειες και οι μύθοι

Τα 5 ανήκουν στην οικογένεια των Εχιδνιδών (Οχιές) και είναι σωληνόγλυφα με σχετικά ισχυρό δηλητήριο, ενώ τα υπόλοιπα 2 στην οικογένεια των Κολουβρίδων και είναι οπισθόγλυφα με ασθενές δηλητήριο, ακίνδυνα για τον άνθρωπο.

Τα φίδια της οικογένειας των Εχιδνιδών (Viperidae) δεν απαντούν ποτέ όλα μαζί στο ίδιο μέρος, αλλά έχουν διαφορετική εξάπλωση ανά την ελληνική επικράτεια και είναι τα εξής:
Οχιά – Vipera ammodytes
Οθωμανική Οχιά – Montivipera xanthina
Οχιά της Μήλου – Macrovipera schweizeri
Αστρίτης – Vipera berus
Νανόχεντρα – Vipera ursinii
Ενώ οι δηλητηριώδεις Κολουβρίδες (Colubridae) είναι οι παρακάτω:
Σαπίτης – Malpolon insignitus
Αγιόφιδο – Telescopus fallax
Από τα υπόλοιπα ερπετά κανένα άλλο δεν φέρει δηλητήριο, είτε πρόκειται για φίδι, σαύρα, χελώνα ή αμφίσβαινα και είναι όλα τους απολύτως ακίνδυνα για τον άνθρωπο.

Τα φίδια που απαντιούνται στην Ελλάδα, ταξινομημένα ανά οικογένεια και με αλφαβητική σειρά ανά λαϊκή ονομασία, είναι:
Colubridae (Κολουμπρίδες):
Αγιόφιδο, Γατόφιδο
Telescopus fallax
Aσινόφιδο, Στεφανοφόρος
Coronella austriaca
Αστραπόφιδο, Εφιός
Dolichophis caspius (παλιά ον/σία: Coluber caspius)
Γιατρόφιδο,
Λαφιάτης Ασκληπιού
Zamenis longissimus (παλιά ον/σία: Elaphe longissima)
Δενδρογαλιά
Hierophis gemonensis (παλιά ον/σία: Coluber gemonensis)
Κυβόφιδο, Λιμνόφιδο,
Natrix tessellata
Λαφιάτης
Elaphe quatuorlineata (& Elaphe quatuorlineata sauromates)
Μαύρο φίδι της Γυάρου
Hierophis gyarosensis (παλιά ον/σία: Coluber gyarosensis)
Νανόφιδο, Θαμνόφιδο
Eirenis modestus
Νερόφιδο
Natrix natrix
Σαΐτα
Platyceps najadum (παλιά ον/σία: Coluber najadum)
Σαπίτης
Malpolon monspessulanus
Σπιτόφιδο
Zamenis situla (παλιά ον/σία: Elaphe situla)
Ζαμενής ο μαύρος
Dolichophis jugularis (παλιά ον/σία:. Coluber jugularis)
Ζαμενής της Ρόδου
Hemorrhois nummifer (παλιά ον/σία: Coluber nummifer)
Boidae (Βόες):
Ερημόφιδο
Eryx jaculus
Typhlopidae:
Τυφλίνος
Typhlops vermicularis
Viperidae (Οχιές):
Αστρίτης
Vipera berus
Βουνόχεντρα, Οθωμανική οχιά
Montivipera xanthina
Λασπόχεντρα, οχιά της Μήλου
Macrovipera lebetina schweizeri
Νανόχεντρα
Vipera ursinii
Οχιά, Όχεντρα, Κερασφόρος οχιά
Vipera ammodytes

Επικινδυνότητα
Η επικινδυνότητα των φιδιών της χώρας μας αναφέρεται και μόνο στην περίπτωση που καταφέρουν δάγκωμα στον άνθρωπο, κάτι που αναλύεται στην παρακάτω παράγραφο.
viper
Κερασφόρος Οχιά
Από τα παραπάνω είδη επικίνδυνο δηλητήριο φέρουν μόνο τα 5 είδη οχιάς από την οικογένεια Viperidae που σε περίπτωση έκχυσης αυτού μπορεί να επέλθει ο θάνατος στον άνθρωπο εάν δεν διακομιστεί εντός μερικών ωρών σε νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες.
Τα άλλα 2 δηλητηριώδη φίδια της χώρας μας είναι το Αγιόφιδο ή Γατόφιδο (Telescopus fallax) και ο Σαπίτης (Malpolon monspessulanus) τα οποία όμως είναι οπισθόγλυφα, που σημαίνει ότι πολύ δύσκολα μπορούν να καταφέρουν δάγκωμα με έκχυση στον άνθρωπο, αλλά και το δηλητήριό τους είναι ασθενές και δεν μπορεί να προκαλέσει θάνατο ή κάποια σοβαρή ασθένεια.
Όλα τα υπόλοιπα φίδια είναι παντελώς άκακα και δεν μπορούν να προκαλέσουν καμία απολύτως βλάβη στον άνθρωπο με κανέναν τρόπο.
Elaphe-quatuorlineata
Λαφιάτης
Ένα παρεξηγημένο ζώο
Το φίδι είναι παρεξηγημένο ζώο στην χώρα μας και για τον λόγο αυτό συνήθως προκαλεί τον φόβο και τον πανικό που συχνά οδηγούν στην εξόντωση του ζώου. Κανένα φίδι δεν κυνηγάει ανθρώπους, όπως πολλές άτοπες μαρτυρίες αναφέρουν, ούτε επιτίθεται ποτέ λόγω της υποτιθέμενης «κακίας» του.
Όλοι αυτοί οι μύθοι, μαζί με την έλλειψη σωστής πληροφόρησης, έχουν οδηγήσει στην άδικη αντιπάθεια των ανθρώπων απέναντι στα φίδια με άσχημα αποτελέσματα βίαιης συμπεριφοράς και πανικού στην παραμικρή θέα αυτού του ερπετού.
dentrogalia
Δενδρογαλιά
Άμυνα
Οποιοδήποτε φίδι αντιληφθεί την παρουσία ανθρώπου προσπαθεί πανικοβλημένο να διαφύγει προς κάθε κατεύθυνση και το μόνο που δεν θέλει εκείνη την στιγμή είναι να κάτσει και να αντιμετωπίσει τον άνθρωπο.
Αυτή είναι και η κύρια μορφή άμυνας των φιδιών. Κατόπιν εάν το φίδι εγκλωβιστεί σε κάποιο μέρος αντιμέτωπο με τον άνθρωπο τότε θα προσπαθήσει να τρομάξει τον «θύτη» του στρέφοντας το κεφάλι του προς αυτόν και βγάζοντας τον χαρακτηριστικό δυνατό συριγμό που ακούγεται σαν επαναλαμβανόμενο «Σσσσς».
Στις περιπτώσεις και μόνο που το ζώο πατηθεί ή αρπαχτεί από κάποιο χέρι έτσι ώστε νιώσει ανήμπορο και ανίκανο να ξεφύγει ή ακόμα όταν ο «θύτης» του έχει πλησιάσει απειλητικά κοντά, τότε και χρησιμοποιεί την έσχατη άμυνά του, το δάγκωμα.
Σε καμία άλλη περίπτωση, κανένα φίδι δεν θα έρθει από μόνο του κοντά στον άνθρωπο που τόσο φοβάται για να επιτεθεί και να διακινδυνέψει την ζωή του. Όλα τα άλλα που κατά καιρούς ακούγονται είναι απλά επιβλαβείς μύθοι…

Χρήσιμο ζώο
Τα φίδια προσφέρουν στο περιβάλλον κάνοντας απεντόμωση στους πρώτους μήνες της ζωής τους και συνεχίζοντας με τον έλεγχο των τρωκτικών σε πολύ σημαντικό μέγεθος.
Περίπου 1.000 τρωκτικά καταναλώνονται ως βορά στο πέρας της ζωής ενός και μόνο φιδιού. Έτσι όταν σκοτώνεται ένα φίδι ουσιαστικά είναι σαν να σώζονται οι ζωές 1.000 τρωκτικών στο κοντινό μέλλον!
Ένα πολύ καλό παράδειγμα χρησιμότητας των φιδιών είναι η προέλευση της ονομασίας «Σπιτόφιδο» του Zamenis situla.
Την ονομασία κέρδισε το συγκεκριμένο είδος όταν παλιότερα άνθρωποι το χρησιμοποίησαν σαν εξολοθρευτή τρωκτικών σε στάβλους και μάντρες, ακόμα και στα κατώγια των σπιτιών τους, σε σημεία που ούτε οι γάτες μπορούσαν να προσεγγίσουν.
Telescopus-fallax
Αγιόφιδο
Τώρα λοιπόν που γνωρίζετε, την επόμενη φορά που θα συναντήσετε εκεί έξω ένα φίδι μην πανικοβληθείτε, μην προβείτε σε βίαιες πράξεις.
Εάν δεν σας ενδιαφέρει η παρατήρηση του ζώου αυτού απλά συνεχίστε τον δρόμο σας κρατώντας μία απόσταση τουλάχιστον 2 μέτρων για να συνεχίσει κι αυτό τον δικό του…

«Σωλήνες» φορτισμένων σωματιδίων από τον Ήλιο περικυκλώνουν τον Γη

Εντυπωσιακό φαινόμενο εντοπίστηκε να συντελείται στα σύνορα του πλανήτη μας
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανακάλυψη έκανε η Κλίο Λόι, φοιτήτρια της Σχολής Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ και του κέντρου αστροφυσικής CAASTRO.
Εντόπισε την παρουσία γιγάντιων δομών που μοιάζουν με σωλήνες να περικυκλώνουν τη Γη.
Οι σωλήνες αυτοί δημιουργούνται από φορτισμένα σωματίδια του Ήλιου (πλάσμα) σε απόσταση 600 χλμ από την επιφάνεια του πλανήτη μας.

Η Λόι κατάφερε μάλιστα να χαρτογραφήσει τρισδιάστατα αυτές τις δομές και να καταγράψει την κίνηση τους.

Η ύπαρξη των συγκεκριμένων δομών είχε προταθεί στο παρελθόν αλλά κανείς μέχρι σήμερα δεν είχε καταφέρει να βρει στοιχεία που να υποδεικνύουν κάτι για τη φύση τους.
Η ανακάλυψη είναι σημαντική γιατί αποκαλύπτει νέα δεδομένα για την αλληλεπίδραση της Γης με τον Ήλιο και τα φαινόμενα που παράγονται.

 

Σπάνιο θαλάσσιο μαργαριτάρι ηλικίας 2.000 ετών ανακαλύφθηκε στην Αυστραλία

Αυστραλοί επιστήμονες ανακοίνωσαν σήμερα ότι ανακάλυψαν ένα «πολύ σπάνιο» φυσικό θαλάσσιο μαργαριτάρι ηλικίας 2.000 ετών–το πρώτο που ανακαλύπτεται στην Αυστραλία–ενώ πραγματοποιούσαν ανασκαφές σε απομακρυσμένη παραθαλάσσια τοποθεσία των Αβοριγίνων.
Οι αρχαιολόγοι εργάζονταν στη συγκεκριμένη τοποθεσία, στη βόρεια ακτή Κίμπερλι της Δυτικής Αυστραλίας, όταν ανακάλυψαν θαμμένο το σπάνιο μαργαριτάρι, δήλωσε η Κατ Ζαμπό, βοηθός καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Γούλογκονγκ.
«Τα φυσικά μαργαριτάρια είναι πολύ σπάνια στη φύση και με βεβαιότητα–παρά τα πολλά, πολλά κελύφη από στρείδια που βρίσκουμε σε προϊστορικούς λάκκους απορριμάτων στην Αυστραλία–δεν έχουμε ποτέ βρει ένα φυσικό μαργαριτάρι», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Ζαμπό, η οποία ειδικεύεται στη μελέτη οστράκων που ανακαλύπτονται σε αρχαιολογικούς χώρους.
«Η τοποθεσία (όπου βρέθηκε) το καθιστά ιδιαίτερα σημαντικό επειδή η ακτή Κίμπερλι της Αυστραλίας ταυτίζεται με την παρουσία μαργαριταριών κι αυτό συνέβαινε κατά το μεγαλύτερο μέρος του τελευταίου αιώνα».

Το μαργαριτάρι έχει ροζ και χρυσές αποχρώσεις, είναι σχεδόν σφαιρικό με διάμετρο πέντε χιλιοστών.

Λόγω του σχεδόν τέλεια σφαιρικού του σχήματος, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν υψηλής ευκρίνειας μικροαξονική τομογραφία για να βρουν την ηλικία του μαργαριταριού και να αποδείξουν ότι πρόκειται για φυσικό μαργαριτάρι και όχι για σύγχρονο, καλλιεργημένο.

Τα στρείδια που περιέχουν μαργαριτάρια χρησιμοποιούνταν από ιθαγενείς στις τελετές που πραγματοποιούσαν ζητώντας από τις θεότητές τους να βρέξει.

Το σπάνιο μαργαριτάρι πρόκειται να εκτεθεί αργότερα μέσα στον μήνα στο Ναυτικό Μουσείο Δυτικής Αυστραλίας στο Περθ.

Δείτε πως θα εμφανίζονταν εντυπωσιακά κοσμικά φαινόμενα στον ουρανό της Γης

Εντυπωσιακά κοσμικά φαινόμενα στον ουρανό της Γης
 
Η Ρωσική Υπηρεσία Διαστήματος δημιούργησε ένα εντυπωσιακό βίντεο στο οποίο παρουσιάζεται ο νυχτερινός ουρανός της Γης αν κοντά στον πλανήτη μας υπήρχαν άλλοι γαλαξίες, μελανές οπές και υπερκαινοφανείς αστέρες.
Το αποτέλεσμα θυμίζει ντοκιμαντέρ και ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες της Roscosmos μια μαύρη τρύπα στον ουρανό της Γης θα είχε την όψη της μελανής οπης που εμφανίστηκε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας «Interstellar».
Η οπτική αποτύπωση της μαύρης τρύπας στην ταινία βασίστηκε στις απόψεις ειδικών πάνω σε αυτό το θέμα δίνοντας μια νέα διαφορετική εικόνα για το πώς μπορεί να μοιάζει μια μελανή οπή.
entiposiaka-kosmika-fenomena
Μια μελανή (αλλά λαμπερή) οπή στον ουρανό της Γης!
entiposiaka-kosmika-fenomena_1
Έτσι θα ήταν ο νυχτερινός ουρανός αν ήταν κοντά μας ο γαλαξίας της Ανδομέδας
entiposiaka-kosmika-fenomena_2
Έτσι θα εμφανιζόταν ένα σουπερνόβα
entiposiaka-kosmika-fenomena_3
Αυτή η εικόνα δείχνει το μεγάλο σφαιρωτό σμήνος στον Ηρακλή, που περιέχει 100.000 αστέρια και μετρώντας 165 έτη φωτός σε μήκος, αν και δεν είναι αρκετά μεγάλο για να είναι ένας ολόκληρος γαλαξίας.
space
Γαλαξίας NGC 5195
space_1
Κατάλοιπο υπερκαινοφανούς, που παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το έτος 1054 μ.Χ.
space_2
Νεφέλωμα Ring: Ένα 6000 ετών απομεινάρι ενός σουπερνόβα με διάμετρο ενός έτος φωτός.
Δείτε το εντυπωσιακό βίντεο:

 

Το υπερηχητικό σκάφος που θα μπορεί να κάνει υπερατλαντικά ταξίδια σε διάστημα 60 λεπτών

Χ-51Α Waverider: Το υπερηχητικό σκάφος με στροβιλοκινητήρες
 
Ο αμερικανικός στρατός ανακοίνωσε ότι οι δοκιμές του πειραματικού υπερηχητικού σκάφους Χ-51Α Waverider που χρησιμοποιεί ένα στροβιλοκινητήρα τύπου scramjet συνεχίζονται με απόλυτη επιτυχία και ότι η πρώτη επίσημη πτήση του θα πραγματοποιηθεί το 2023.

Το σκάφος αυτό μπορεί να κάνει υπερατλαντικά ταξίδια σε διάστημα 60 λεπτών!
Το Χ-51Α Waverider κατασκευάστηκε για λογαριασμό του αμερικανικού στρατού από δύο εταιρείες.
Ο σχεδιασμός και η κατασκευή του σκάφους έγιναν από την Boeing, ενώ ο στροβιλοκινητήρας τύπου scramjet κατασκευάστηκε από την Pratt & Whitney Rocketdyne.
O στροβιλοκινητήρας τύπου scramjet (αυλοωθητής υπερηχητικής καύσης) προσφέρει τελικές ταχύτητες που ως σήμερα μόνο οι πυραυλοκινητήρες μπορούσαν να προσφέρουν. Για να λειτουργήσουν οι scramjets πρέπει πρώτα να επιταχύνονται με πυραύλους.
Χ-51Α Waverider_1
Το πρόγραμμα δοκιμών των Waverider αποσκοπεί στη δημιουργία υπερηχητικών οπλικών συστημάτων, συστημάτων παρακολούθησης και αναγνώρισης, καθώς και νέων τρόπων πρόσβασης στο Διάστημα.
Χ-51Α Waverider_2
Καθώς οι κινητήρες τύπου scramjet μπορούν να χρησιμοποιούν για την καύση το οξυγόνο της ατμόσφαιρας, μπορούν να είναι ελαφρύτεροι από τους συμβατικούς στροβιλοκινητήρες, επιτρέποντας την αποτελεσματικότερη και φθηνότερη εκτόξευση δορυφόρων στο Διάστημα.
Χ-51Α Waverider_3
Δείτε ένα βίντεο για το Χ-51Α Waverider: