Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Οίκος και πόλις

Είναι ξεκάθαρο ότι εντός του οίκου δινόταν καταφύγιο υπό την προστασία της κεφαλής της οικογένειας και σε άλλους συγγενείς πέραν του στενού κύκλου της πυρηνικής οικογένειας, όπως λ.χ. σε ορφανά ή θηλυκούς συγγενείς που δεν ήταν πλέον εξαρτημένοι από τη δική τους πυρηνική οικογένεια.[1]    
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η έννοια του οίκου ως οικογένειας στη διαχρονική της διάσταση. Συνήθως η έννοια του οίκου ως διαδοχικών απογόνων μιας οικογένειας σχετίζεται με την αρσενική γραμμή διαδοχής, όπως λ.χ. στην περίπτωση των 4 διαδοχικών γενεών πατέρων και γιων που κατάγονταν από το Στράτιο, γιο του Βούσηλου στον Δημοσθένη 43, 48. Ωστόσο υπάρχει παράδειγμα, όπου η γραμμή καταγωγής αναζητείται μέσω μιας γυναίκας, της Φυλομάχης Δημοσθ. 43, 49-50.  Οι οικογένειες δεν διαφύλασσαν συνήθως την μνήμη των προγόνων πάνω από 2-3 ή το πολύ 4 γενεές πριν. Επομένως, οι ομάδες συγγενών τυπικά δεν έβλεπαν τον εαυτό τους ως συνδεμένους με κοινό πρόγονο παρά μόνο για 3-4 γενιές πριν.
Στην έννοια του οίκου εντάσσεται και η αγχιστεία, δηλαδή οι συγγενείς και από τη μεριά του πατέρα και από τη μεριά της μητέρας ως τα παιδιά των εξαδέρφων, πρώτων ή πιθανώς και δεύτερων. Αυτό δείχνει ότι η συγγένεια στην Αθήνα νοούνταν και από τις δύο πλευρές, αν και σε κάθε γενιά οι άρρενες είχαν προτεραιότητα απέναντι στις γυναίκες. Η αγχιστεία χρησίμευε επίσης για τον καθορισμό του ποιος είχε ορισμένες υποχρεώσεις και δικαιώματα απέναντι σε κάποιον συγκεκριμένο Αθηναίο. Εδώ εντάσσονταν λ.χ. υποχρεώσεις ταφής, εκδίκησης σε περίπτωση φόνου, κληρονομικά δικαιώματα κ.ο.κ. Εδώ ανήκε και η περίπτωση των ανδρών που πέθαναν αφήνοντας μόνο κόρες (επίκληροι): το ποιος έπρεπε να τις παντρευτεί ή να τις προικίσει καθοριζόταν από την αγχιστεία. Εδώ η λειτουργία της αγχιστείας είναι κυρίως μεταθανάτια.
Το οικογενειακό δίκαιο έμεινε ουσιαστικά ανάλλαχτο τον 5ο και 4ο αιώνα εκτός από τον νόμο του Περικλή 451/50 που προσπαθούσε να περιορίσει τους γάμους με ξένες γυναίκες.[2] Η πόλη στηριζόταν στον οίκο για την παραγωγή νέων πολιτών. Η μεγάλη πλειονότητα των Αθηναίων πολιτών αποκτούσαν την ιδιότητα του πολίτη στη βάση της νόμιμης γέννησης εντός μιας οικογένειας πολιτών. Μέχρι το 451 η καταγωγή από πατέρα πολίτη ήταν αρκετή ως προϋπόθεση για την απόκτηση πολιτικών δικαιωμάτων. Μετά το νόμο του Περικλή και οι δύο γονείς έπρεπε να είναι πολίτες.[3] Ο νόμος ενεργοποιήθηκε ξανά το 403/2, αλλά δεν γνωρίζουμε αν στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα εφαρμόστηκε αυστηρά ή ήταν ανενεργός.[4] Τo κράτος στηριζόταν στον οίκο, για να αποδείξει ότι ένα παιδί είχε το νόμιμο δικαίωμα να γίνει πολίτης. Η οικογένεια φρόντιζε να επιδεικνύει σε δημόσιες και ιδιωτικές περιστάσεις την πολιτική νομιμότητα του τέκνου παρουσία μαρτύρων, οι οποίοι αργότερα θα μπορούσαν να βεβαιώσουν σε κάθε περίπτωση τη νομιμότητα αυτή.[5] Έτσι το κράτος κατά τον 5ο αιώνα αποθάρρυνε την ένωση σε γάμο Αθηναίων με μη Αθηναίους και τον 4ο αιώνα την έκανε παράνομη.
 ---------------------------------------------
[1] Βλ. Ξενοφ., Ελλ. 2, 7, 2 για την κλασική περίπτωση του Αρίσταρχου που φιλοξένησε πλήθος θηλυκούς συγγενείς κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Αρκετοί αρχαίοι συγγραφείς (βλ. π.χ. Αριστοτ., Πολ. 1253b1-14) και σύγχρονοι μελετητές ταυτίζουν συνήθως τον οίκο με την πυρηνική οικογένεια. Άλλοι ωστόσο δίνουν έμφαση στη σημασία μελών του οίκου πέραν της πυρηνικής οικογένειας και στις δυναμικές σχέσεις που ένωναν μέλη του οίκου με άλλους συγγενείς και μη. Η εικόνα αυτή του οίκου είναι πιο ευρεία και πιο ρευστή. Η λέξη οίκος είχε 3 βασικές σημασίες: σπίτι, ιδιοκτησία που κατέχει κάποιος, οικογένεια στη συγχρονική, αλλά και στη διαχρονική διάσταση των διαδοχικών γενεών μιας οικογένειας.
[2] Επιπλέον νόμοι που προσπαθούσαν να απαγορεύσουν τέτοιους γάμους συντάχθηκαν και μετά το 451, γεγονός που δείχνει ότι εξακολουθούσαν να συμβαίνουν.
[3] Ο σκοπός του νόμου του Περικλή αποτελεί ακόμη αντικείμενο διαμάχης κυρίως σε σχέση με το κατά πόσο ο νόμος καθιέρωνε μια νέα μορφή συμπεριφοράς ή απλώς επιβεβαίωνε ό,τι αποτελούσε ήδη μια διαδεδομένη πρακτική.
[4] Στον 4ο αιώνα δύο επιπλέον νόμοι, οι οποίοι πρέπει να ψηφίστηκαν πριν από την υπόθεση του λόγου του Δημοσθένη Κατά Νεαίρας, έκαναν παράνομο το να λάβει ένας μη Αθηναίος μια Αθηναία ως σύζυγο και απαγόρευαν στον κύριο μιας Αθηναίας να τη δώσει ως σύζυγο σε έναν μη Αθηναίο. Με αυτούς τους νόμους οι πολίτες αναγκάζονταν να συνάπτουν γάμους που θα οδηγούσαν στη γέννηση παιδιών με όλα τα τυπικά προσόντα να γίνουν πολίτες.
[5] Τέτοιες περιστάσεις ήταν λ.χ. τα Αμφιδρόμια την 5η ημέρα μετά τη γέννηση του παιδιού, η παρουσίαση του γιου από τον πατέρα στο δήμο και τη φρατρία κ.ο.κ.

Αυτοκίνητα που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ

Μια συλλογή παλιών, πρωτότυπων αυτοκινήτων τα οποία ποτέ δεν κυκλοφόρησαν στους δρόμους, κυρίως λόγω της εμφάνισής τους. Θεωρήθηκαν πολύ ακραία για την εποχή που σχεδιάστηκαν και έτσι η παραγωγή τους δεν προχώρησε ποτέ. Με τα σημερινά δεδομένα, θεωρούνται μάλλον ρετρό.



















Η «άνθιση» των κοραλλιών

perierga.gr - Η άνθιση των κοραλλιών σε ένα εξαιρετικό βίντεο!Τα κοράλλια αποτελούν τους πιο όμορφους οργανισμούς στο βυθό της θάλασσας εξαιτίας των πανέμορφων χρωμάτων τους αλλά και των μοναδικών σχημάτων που έχουν. Σε απομακρυσμένους υφάλους αλλά και σε κρυστάλλινα νερά αναπτύσσονται σε μικρό ή μεγαλύτερο μέγεθος και κερδίζουν τα βλέμματα. Τυχεροί δύτες αλλά και κολυμβητές σε εξωτικά νερά έχουν δει κατά καιρούς μερικά από τα ωραιότερα υποθαλάσσια σκηνικά που συνθέτουν τα κοράλλια. Στο βίντεο που ακολουθεί βλάπουμε την «άνθισή» αυτών των ξεχωριστών «λουλουδιών» της θάλασσας, αν και σαν οργανισμοί μάλλον κατατάσσονται στα ζώα παρά στα φυτά.

«Γνώθι Σ'αυτόν»


Η τεράστια σημασία της «γνώσης του εαυτού μας»

Ο Πρόκλος στο βιβλίο του «Εις τον Πλάτωνος πρώτον Αλκιβιάδην» μας παραθέτει τις απόψεις του για το σημαντικότερο ίσως θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί κάθε άνθρωπο ανεξαιρέτως. Την τεράστια σημασία της «γνώσης του εαυτού μας».
Ας παρακολουθήσουμε την σκέψη του μεγάλου μας φιλοσόφου σε μερικά σχετικά αποσπάσματα:
Τῶν Πλατωνικῶν διαλόγων καὶ πάσης, ὡς εἰπεῖν, τῆς φιλοσόφου θεωρίας ἀρχὴν κυριωτάτην καὶ βεβαιωτάτην εἶναι νομίζομεν τὴν τῆς ἑαυτῶν οὐσίας διάγνωσιν.
Η κυριότερη και πιο σταθερή αρχή των πλατωνικών διαλόγων και όλης, θα μπορούσε να πει κανείς, της φιλοσοφικής θεωρίας νομίζω πως είναι η ΔΙΑΚΡΙΒΩΣΗ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ.
Ταύτης γαρ ὀρθῶς ὑποτεθείσης καὶ τὸ ἀγαθὸν τὸ προσῆκον ἡμῖν καὶ τὸ τούτω μαχόμενον κακὸν πάντως που καταμαθεῖν ἀκριβέστερον δυνησόμεθα.
Διότι από την στιγμή που καταφέρουμε αυτήν την ουσία να την κατανοήσουμε με τον σωστό τρόπο, θα μπορέσουμε σε κάθε περίπτωση να κατανοήσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια και το αγαθό που μας ταιριάζει, όπως και το κακό που το αντιμάχεται.
...Ὥστε καὶ φιλοσοφίας ἀπάσης καὶ τῆς τοῦ Πλάτωνος πραγματείας ταύτην ἄν ἀρχὴν κυριωτάτην νομίζοιμεν, ὅπερ εἴπομεν,
Συνεπώς τόσο το σύνολο της φιλοσοφίας γενικότερα, όσο και των Πλατωνικών κειμένων ειδικότερα, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι αναφέρονται στην κυριότατη αρχή που δεν είναι άλλη από το να γνωρίσουμε ποιος είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ο ΕΑΥΤΟΣ μας.
τὴν ἡμῶν αὐτῶν καθαρὰν καὶ ἀκίβδηλον εἴδησιν ἐν ὅροις ἐπιστημινικοῖς περιγεγραμμένην καὶ τοῖς τῆς αἰτίας λογισμοῖς βεβαίως καταδεθεῖσαν.
Δηλαδή την καθαρή και ανόθευτη μορφοποίηση του ίδιου του εαυτού μας, περιγεγραμμένη μέσα σε όρια επιστημονικής γνώσης και συνδεδεμένη σταθερά με τους λογικούς καθορισμούς της αιτίας.
Καὶ πόθεν γὰρ ἄλλοθεν ἄρχεσθαι προσήκει τῆς ἑαυτῶν καθάρσεως καὶ τελειώσεως ἢ ὅθεν καὶ ὁ ἐν Δελφοῖς παρακελεύσατο θεός;
Και από πού αλλού ταιριάζει να αρχίσουμε την κάθαρση και την τελείωση του εαυτού μας, παρεκτός από αυτό το οποίο παραγγέλλει και ο Δελφικός θεός;
ὡς γὰρ τοῖς εἰς τὸ τῶν Ἐλευσινίων τέμενος είσιοῦσιν ἐδήλου τὸ πρόγραμμα μὴ χωρεῖν εἴσω τῶν ἀδύτων άμυήτοις οὖσι καὶ ἀτελέστοις,
Όπως δηλαδή σε εκείνους που έμπαιναν στο ΤΕΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ η επιγραφή ανακοίνωνε να μην εισέρχονται στο άδυτο οι αμέτοχοι στην μύηση και στις τελετές,
οὕτω δὴ καὶ πρὸ τοῦ νεὼ τοῦ Δελφικοῦ τὸ «γνῶθι σαυτὸν» ἀναγεγραμμένον έδήλου τὸν τρόπον οἶμαι τῆς ἐπὶ τὸ θεῖον ἀναγωγῆς καὶ τῆς εἰς κάθαρσιν ὁδοῦ τῆς άνυσιμωτάτης,
έτσι και στην είσοδο του ΔΕΛΦΙΚΟΥ ΝΑΟΥ, το αναγεγραμμένο «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ» δήλωνε κατά την γνώμη μου, τον τρόπο της ανοδικής πορείας προς την θεότητα και της πιο ωφέλιμης και αποτελεσματικής οδού που οδηγεί στην κάθαρση.
μονονουχί λέγον σαφῶς τοῖς ξυνιέναι δυναμένοις, ὡς ὁ μὲν γνοὺς ἑαυτὸν ἀφ' ἑστίας ἀρξάμενος συνάπτεσθαι δύναται θεῶ τῶ τῆς ὅλης αληθείας ἐκφαντικῶ καὶ ἡγεμόνι τῆς καθαρτικῆς ζωῆς,
Λέγοντας σχεδόν ολοκάθαρα σε όσους μπορούν να καταλάβουν, ότι αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του, ΑΡΧΙΖΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΤΟΥ, αυτός και μόνο μπορεί να έρθει σε επαφή με τον θεό, ο οποίος του αποκαλύπτει το σύνολο της αλήθειας και είναι ο αρχηγέτης της καθαρτήριας ζωής.
ὁ δὲ ἀγνοῶν ὅστις ἐστὶν, ἀτέλεστος καὶ ἀμύητος ὢν μετέχειν τῆς τοῦ Ἀπόλλωνος προνοίας ἐστίν ἀνεπιτήδειος.
Αντιθέτως, εκείνος που αγνοεί ποιος πραγματικά είναι, δηλαδή κάποιος που παραμένει αμέτοχος στις τελετές και στην μύηση, είναι ακατάλληλος να μετέχει στην πρόνοια του Απόλλωνα.
ἐπεὶ καὶ ὁ Σωκράτης, ὁ «τῶν κύκνων ὁμόδουλος» εἶναι λέγων καὶ οὐχ ἧττον αύτῶν παρὰ τοῦ θεοῦ τὴν μαντικὴν λαβών, έντεῦθεν ἄρξασθαι λέγεσθαι τῆς ἐπὶ φιλοσοφία ὁρμῆς, τῶ Πυθικῶ γράμματι περιτυχὼν καὶ οἶον αύτοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος ταύτην εἶναι τὴν παρακέλευσιν ἡγησάμενος.
Άλλωστε και ο Σωκράτης, που λέει ότι είναι «συνυπηρέτης με τους κύκνους» και ότι εξίσου με αυτούς έλαβε το μαντικό χάρισμα από τον θεό, από αυτό λέγεται ότι ξεκίνησε την πορεία του προς την φιλοσοφία, δηλαδή από το ότι ΕΦΑΡΜΟΣΕ ΤΗΝ ΤΗΝ ΠΥΘΙΚΗ ΕΠΙΓΡΑΦΗ και την θεώρησε σαν προτροπή του ίδιου του Απόλλωνα.
...καὶ ποῦ φήσομεν οὕτως ἀλλαχοῦ δείκνυσθαι τὴν οὐσίαν ἡμῶν ἥτις ἐστὶ;
Διότι πού αλλού θα μπορούσαμε να πούμε ότι καταδεικνύεται με συγκεκριμένο τρόπο, το ποια είναι η ουσία από την οποία αποτελείται ο άνθρωπος;
Ποῦ δὲ τὸν ἄνθρωπον ἐζητῆσθαι καὶ τὴν ἀνθρώπου φύσιν;
Πού αλλού έχει διερευνηθεί η ανθρώπινη φύση και τελικά ο ίδιος ο άνθρωπος;
Ποῦ δὲ τὸ γράμμα τὸ γράμμα τὸ Δελφικὸν ὅ,τι ποτὲ νοεῖ, τελέως βεβασανίσθαι;
Πού αλλού έχει εξεταστεί πλήρως τα κρυμμένα νοήματα που βρίσκονται πίσω από την επιγραφή του Μαντείου των Δελφών;
ἢ πῶς δ' ἄν πρὸ τούτων ἄλλο τι τῶν ὄντων ζητήσαιμεν εἴτε τῶν ὄντων εἴτε τῶν γινομένων, αὐτοῦ Σωκράτους άκούσαντες λέγοντος:
Ας αναρωτηθούμε λοιπόν το εξής: Αν δεν κατέχουμε πρωτίστως την γνώση του εαυτού μας, πώς θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε οτιδήποτε άλλο, είτε από τον κόσμο του «είναι» είτε από τον κόσμο του «γίγνεσθαι», όταν έχουμε ακούσει τον ίδιο τον Σωκράτη να ομολογεί ότι:
«γελοῖον δὴ μοι φαίνεται ἐμαυτὸν ἀγνοοῦντα τὰ τῶν ἄλλων σκοπεῖν;»
«ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΓΕΛΟΙΟ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΟΣΟ ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΟΥ ΠΡΑΞΕΩΝ!»
Ούδὲν γὰρ ἡμῖν έστὶν ἔγγιον ἡμῶν αὐτῶν .
Πραγματικά, δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να βρίσκεται πιο κοντά μας και που πρέπει να γνωρίσουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Τὸ τοίνυν έγγυτάτω μὴ γιγνώσκοντας τὶς μηχανὴ τὰ πορρώτερον γιγνώσκειν καὶ ἅ δι' ἡμῶν γιγνώσκεσθαι πέφυκεν;
Αν λοιπόν δεν ασχοληθούμε και δεν προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το πιο κοντινό σε εμάς στοιχείο, δηλαδή τις δικές μας πράξεις που μας αφορούν άμεσα, ποιο θα ήταν το όφελος να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τις πράξεις των άλλων, που εκ των πραγμάτων μπορούμε να αξιολογήσουμε και να συγκρίνουμε, μόνο αν γνωρίζουμε τον δικό μας εαυτό!

Δράκοι και Δράκαινες. Αρχαίες αναφορές και παραδόσεις.

Ο δράκος ή η δράκαινα ή το Τέρας, άλλη μία απόδειξη ότι η μυθολογική πανίδα ζει, δεν είναι παραμύθι

Σε δράκους και δράκαινες έχουμε πολλές αναφορές και πρώτα ο Ομηρικός ύμνος εις τον Απόλλωνα εις τον στίχο 300 : «δράκαιναν κτείνειν». Ο πιο αρχαίος μύθος δρακοντομαχίας είναι του θεού Απόλλωνος και του δράκοντος Πύθωνος. Ο πρώτος που αναφέρεται σε δράκο είναι ο Όμηρος, και λέει : «σμερδαλέος δράκων, αιφνιδίως εμφανισθείς εν Αυλίδι, όταν υπό πλάτανο και παρά τινά πηγή ρέουσα «αγλαόν ύδωρ» τελούσαν θυσία οι Αχαιοί, κατέφαγε οκτώ νεοσσούς στρουθίου και την μητέρα ενάτη και έπειτα εξαφανίσθηκε ο δράκος αυτός». Υπήρξε το σημάδι της μετά εννέα έτη αλώσεως της Τροίας [βλέπε Ιλιάδα Β, 308 κ.εξ.], επίσης εις την Ιλιάδα κεφάλαιο Γ στίχος 33 : «Ὡς δ᾽ ὅτε τις τε δράκοντα ἰδὼν παλίνορσος ἀπέστη οὔρεος ἐν βύσσῃς, ὑπό τε τρόμος ἔλλαβε γυῖα». Έπονται ο Αριστοτέλης εις το βιβλίο του «Περί των ζώων ιστορίαι» εις το 609a,4 «έστιν δ’ αετός και δράκων πολέμια». Ο Ησίοδος εις το έργο του «Ασπίς του Ηρακλέους» εις τον στίχο 144 :

«δράκοντας ως τις τέκνων». Ο Αισχύλος εις το έργο του «Ευμενίδες»εις τον στίχο 128 : «ύπνος πόνος τε κύριοι συνωμόται δεινής δρακαίνης εξεκήραναν μέλος» όπως επίσης και εις το έργο του «Επτά επί Θήβας» εις τον στίχο 290 : «υπερδέδοικεν λεχαίων δυσευνάτορας». Ο Ευριπίδης εις το έργο του«Ιφιγένεια εν Ταύροις» εις το κεφάλαιο ΙΤ και εις τον στίχο 286 : «τήνδε δ’ ουχ οράς Αιδου δράκαιναν».

Ο Δράκων κατά ένα μύθο ήταν φίδι υπερμέγεθες τέρας, το οποίο εκτός της ακαταμάχητης δυνάμεως του είχε οξύ βλέμμα, και δια τούτο είναι φύλακας πηγών, θησαυρών και πολυτίμων πραγμάτων.

Μια παράδοση λέει ότι ήταν υιός της Γης, ο οποίος καταδίωξε την Λητώ μετά την γέννηση των παιδιών της, και με εντολή της ζηλότυπης Ήρας, φονεύθηκε από τον Απόλλωνα,
τέσσερις μέρες μετά την γέννησή του, με τα βέλη τα οποία κατασκεύασε ο Ήφαιστος.
Η άλλη παράδοση είναι από τον Όμηρο εις τον ύμνο του Πυθίου Απόλλωνος, κατά τον οποίο ο Απόλλων νέος κατέβηκε από τον Όλυμπο, διήλθε την Πιερρία, την χώρα των Αινιάνων και των Περραιβών, και αφού στάθμευσε για κάποιο διάστημα εις την Εύβοια και την Βοιωτία έφθασε εις τους πρόποδες του Παρνασσού όπου πάλεψε με τον Πύθωνα και τον νίκησε.

Μια άλλη παράδοση μας αναφέρει για τον Ηρακλή ακόμα βρέφος όπου έπνιξε δυο δράκους που έστειλε η ζηλότυπος Ήρα, για να τον καταβροχθίσουν εις την κούνια του εις το αυτό δωμάτιο με τον αδερφό του Ιφικλή. Δράκο επίσης σκότωσε ο Ηρακλής, αυτόν που φύλαγε την είσοδο εις τον κήπο των Εσπερίδων, και έκανε αστέρι η Ήρα.

Άλλος δράκος που φονεύθηκε ήταν ο υιός του Άρεως και φύλακας της πηγής του εις την Θήβα από τον Κάδμο με την βοήθεια της Αθηνάς.


       Ο Κάδμος με την βοήθεια της Αθηνάς σκοτώνει τον δράκο που φυλάει την πηγή του Άρεως αναπαράσταση σε αγγείο.

  Ακολουθεί άλλος δράκος που φονεύθηκε, ήταν και αυτός που φύλαγε το χρυσόμαλλο δέρας εις Κολχίδα, και αφού τον κοίμισε η Μήδεια με μαγικά τον σκότωσε ο Ιάσωνας.
Μια αρχαία παράδοση λέει ότι οι αγώνες τα Νέμεα εις την Νεμέα ξεκίνησαν μετά το εξής γεγονός. Οι επτά επί Θήβαις έφθασαν εις την περιοχή και ζήτησαν από μια γυναίκα να τους δείξει που θα πιούν νερό. Η γυναίκα άφησε ένα μωρό, τον Οφέλτη ή Αρχίμορο, υιό του ιερέως του Διός στη γη και τους οδήγησε εις την πηγή. Όταν γύρισαν βρήκαν ένα δράκο, που είχε κατασπαράξει το μωρό. Τον δράκο τον φόνευσαν οι επτά και έτσι εγκαινίασαν τους αγώνες εις τους οποίους οι Ελλανοδίκες έφεραν σκούρους χιτώνες σε ανάμνηση του θλιβερού γεγονότος, που έγινε αφορμή να αρχίσουν.
Υπάρχουν πολλές αναφορές για δράκους που στο τέλους αρκετοί από αυτούς καταστερώθηκαν. Ο ακοίμητος Λάδωνας ή Εσπέριος δράκος που φύλαγε τα χρυσά μήλα εις τον κήπο των Εσπερίδων, άγρυπνος φρουρός, ο οποίος είχε 100 κεφάλια κατ’ άλλους 2 ή 3. Τον οποίο σκότωσε ο Ηρακλής για να πάρει τα χρυσά μήλα στον 11ο άθλο του. Τότε η Ήρα αντίπαλος του Ηρακλέους, τοποθέτησε τον δράκο εις τον ουρανό. Ένας άλλος μύθος θέλει τον δράκοντα σύμμαχο των Γιγάντων στην σύγκρουσή τους με τους Ολυμπίους. Αυτόν τον άρπαξε η Θεά Αθηνά και τον τοποθέτησε στον ουρανό για να μην βλάψει τους Ολυμπίους. Άλλη επίσης παραλλαγή λέγεται ότι είναι ο δράκος που σκότωσε ο Κάδμος και έσπειρε στην συνέχεια τα δόντια του, απ’ όπου βλάστησαν μετά άνδρες. Και η τελευταία θέλει την Λερναία Ύδρα αυτή που σκότωσε ο Ηρακλής εις τον 2ο άθλο του, και η Ήρα τον τοποθέτησε στον ουρανό.

  Ένας άλλος μύθος μας λέγει ότι ο υιός του Φόρκυος, ο ακοίμητος δράκων Λάδων, ήτο ένας 100 κέφαλος όφις ή δράκος, κατ’ άλλους είχε δυο ή τρία κεφάλια. Ήτο μονίμως τυλιγμένος στο δένδρο και δεν άφηνε να ζυγώσουν σε αυτό μήτε οι νύμφες οι Εσπερίδες. Ο Λάδων μπορούσε να μιλά με ανθρώπινη φωνή και όχι μόνο αυτό, αλλά γνώριζε και πολλές γλώσσες. Το μέγεθός του ήτο τόσο μεγάλο, που χανόταν από τα μάτια των ανθρώπων, καθώς τυλιγόταν γύρω από τα βουνά ! τελικώς τον σκότωσε ο Ηρακλής με τα δηλητηριασμένα βέλη από το αίμα της Λερναίας Ύδρας. Η Ήρα λυπήθηκε τόσο πολύ για τον χαμό του αγαπημένου της φρουρού, και τον μετέτρεψε στον αστερισμό του Όφεως. [βλ. σχ. Ησιόδου «Θεογονία» 333, Απολλώνιου Ρόδιου. iv. 1396, Σέρβιος σχ. Αινειάδος, iv. 484, Υγίνος «Poet. Astr.»ii. 6].

  Επίσης ο Γλύκων ο δράκοντας ο οποίος ήτο και νέος θεός εις τους Αβωνοτειχίτες, όπου είχε και μαντείο. Όπως και ο Ιλλυριός όπου κατά την βοιωτική παράδοση είχε μορφή δράκοντος και οι υπηκόοι του ήσαν οι Εγχελείς, έχοντες μορφή φιδιών.

  Ο θαλάσσιος φιδοδράκος η Χαρίβοια ή Περίβοια γνωστή από τον πνιγμό του Λαοκόωντος. Ο μύθος μας λέγει ότι ο Λαοκόων ήρωας της Τροίας υιός του Αντήνορος ή του Καπύου, ιερέας του Θυμβραίου Απόλλωνος ή Ποσειδώνος. Όταν οι Έλληνες είδαν ότι μετά από 10 χρόνια πολέμου με τους Τρώες, πολιορκώντας την Τροία, εμπνεύσθηκαν την λύση του Δουρείου Ίππου. Έφυγαν και άφησαν τον Δούρειο ίππο ως δώρο εις την θεά Αθηνά, έχοντας κρυφθεί μέσα εις τα «σπλάγχνα του» Έλληνες ώστε να ανοίξουν την νύκτα τις πύλες της πόλεως, ώστε να μπει ο ελληνικός στρατός και να την κυριεύσει. Ο Λαοκόων όμως διέβλεπε ότι εις το αφιέρωμα τούτο ήτο προμήνυμα κακού οιωνού δια την πόλη. Και εξόρκισε του Τρώες να αφήσουν τον Δούρειο ίππο έξω από τα τείχη της πόλεως, λέγοντας εις αυτούς : «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας». Και δια να αποδείξει τον κίνδυνο έμπηξε την λόγχη του εις τα πλευρά του ίππου. Οι Τρώες εν τούτοις δεν έδωσαν προσοχή εις τους λόγους και τις συμβουλές του ιερέως. Ενώ δε αυτός ετοιμαζόταν να κάνει θυσία εις τον Ποσειδώνα βοηθούμενος από τους δυο υιούς του, ξαφνικά δυο τρομεροί θαλάσσιοι δράκοντες Πόρκις και Χαρίβοια ή Περίβοια, και όπως λέγει ο Απολλόδωρος : «δυο δράκοντες διατηξάμενοι δια της θαλάσσης εκ των πλησίον νήσων» όρμησαν κατά του Λαοκόωντος και των υιών του, και τους σκότωσαν. Οι δυο θαλάσσιοι δράκοι έπειτα αφού είχαν σκοτώσει του Λαοκόωντα και τους υιούς του, εξαφανίσθηκαν από τον ναό, πίσω από την ασπίδα της Αθηνάς Τριτωνίδος.

  Επίσης ένα θαλάσσιο δράκο τέρας είχε σκοτώσει και ο Περσέας όταν επέστρεφε με το κεφάλι της Γοργόνος Μέδουσας, μέσω βορείου Αφρικής εις την νήσο Σέριφο. Στην βόρειο Αφρική έσωσε την θυγατέρα του βασιλέως Κηφέως την Ανδρομέδα από ένα θαλάσσιο δράκο τέρας. Όπου με το κεφάλι της Μέδουσας απολίθωσε τον δράκο. Εδώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε το καθαρώς ιστορικό στοιχείο του Πλίνιου του πρεσβυτέρου [α αιώνας μ.Χ.] ο οποίος βρήκε μεν τραγικό θάνατο εις την Πομπηία λόγω της εκρήξεως του Βεζουβίου [79μ.Χ.] αλλά νωρίτερα γράφοντας το έργο του «Φυσική Ιστορία» εις το ΙΧ,4 αναφέρει ότι είχε δει τον σκελετό του τέρατος προς βορά του οποίου είχε εκτεθεί η Ανδρομέδα και ο οποίος αυτός είχε μεταφερθεί από την Ιόππη της Παλαιστίνης στην Ρώμη. Η πόλη Ιόππη της Παλαιστίνης, είναι η σημερινή Γιάφφα. Επίσης αναφέρει ο Πλίνιος ότι αντίκρυσε από το σκελετό του θαλασσίου τέρατος που είχε σκοτώσει ο Περσέας και είχε δει και τις αλυσίδες της Ανδρομέδος αναφέρει στο ίδιο έργο του «Φυσική Ιστορία» στο [V,14].

  Εις την αρχαία Ελλάδα εορταζόταν ο Δελφίνιος Απόλλων ως προστάτης της ναυσιπλοΐας στις 6 Μουνιχιώνος. Η 6η Μουνιχιώνος αντιστοιχεί με τις 24 Απριλίου σήμερα, όμως άμα δούμε την αντιστοιχία με το παλαιό [πατρώο] ημερολόγιο, γυρνάμε πίσω 14 ημέρες, άρα μείον 13 ημέρες φθάνουμε στις 11 Απριλίου, ημέρα του αρχαίου ζωδιακού της Αθηνάς.

  Η εορτή ήτο δια τα εγκαίνια των καλοκαιρινών ταξιδιών και την ελπίδα ότι και αυτά θα είχαν την ευτυχή κατάληξη όπως του Θησέως. Την ημέρα αυτή είχε προσευχηθεί ο Θησεύς εις την Αθηνά, όταν ξεκίνησε το ταξίδι του στην Κρήτη για να σκοτώσει τον Μινώταυρο, και να απελευθερώσει από το φόρο αίματος που πλήρωνε η Αθήνα εις τον Μίνωα. Την ημέρα αυτή, την 11η Απριλίου εόρταζαν και την θύμηση της ημέρας που σκότωσε την δράκαινα – Δελφύνα Δελφύνη Δέλφινα, ο Απόλλωνας.
Επίσης έχουμε και αναφορές για δράκους τέρατα, ένα εξ αυτών είναι και η ωραία Σκύλλα, ερωμένης του Γλαύκου, από ζηλοτυπία την μεταμόρφωσε η Κίρκη σε θαλάσσιο τέρας γαυγίζον, με δηλητηρίαση του λουτρού της.

  Η πιο πρόσφατη αναφορά που έχουμε του 1509, όπου αναφέρεται εις το λήμμα Αίνος [όρος της νήσου Κεφαλληνίας ] της εγκυκλοπαίδειας του Πυρσού [Δρανδάκη] και λέει τα εξής : μια προέκταση του όρους του Αίνου, που υπάρχει στην κοιλάδα των Ομαλών, όπου υπάρχει η μονή του Αγίου Γερασίμου, λέγεται «Λόγγος του Λουκίσσα».

  Ο λόγγος αυτός συνδέεται με την εξής περίεργη ιστορία. Επί κυβερνήτου Μαρίνου Μαλπίερο, το έτος 1509, στο δάσος του Αγίου Νικολάου στο Ανεμοδούρι της Κεφαλλονιάς εμφανιζόταν ένας φοβερός δράκος, που καταβρόχθιζε αδιακρίτως ζώα και ανθρώπους. Οι κάτοικοι της περιοχής τρομοκρατημένοι ζήτησαν την βοήθεια του κυβερνήτου του νησιού, ο οποίος διακήρυξε ότι θα δίνονταν ακαλλιέργητες εκτάσεις και δάση που ανήκαν εις το δημόσιο, σε όποιον κατόρθωνε να εξοντώσει το θηρίο. Η υπόσχεση αυτή παρακίνησε δυο αδερφούς, τον Ιάκωβο και τον Βερνάρδο να σκοτώσουν το φοβερό θηρίο. Μόλις έγινε γνωστή η παράτολμη αυτή απόφαση των δυο νέων, κατέλαβε μεγάλη συγκίνηση τους κατοίκους της πρωτεύουσας του νησιού. Την 10η Μαΐου του 1509 οι δυο νέοι αφού εκκλησιάσθηκαν εις την εκκλησία του φρουρίου, με την παρουσία του κυβερνήτου και των μελών της κοινότητος και μεγάλου πλήθους, οι δύο αδερφοί φόρεσαν τους δυο σιδερένιους θώρακες, χειρίδες και περικεφαλαίες, και αφού οπλίσθηκαν με ξίφη και πέλεκεις [δηλαδή τσεκούρια] έλαβαν την ευλογία του αρχιερέως και τις ευχές των παρισταμένων, ίππευσαν τα άλογά τους και κατευθύνθηκαν προς το δάσος όπου υπήρχε ο φοβερός δράκος.

  Μετά από 3ωρη παρακολούθηση του δράκου του έστησαν ενέδρα, και μόλις το θηρίο άνοιξε το στόμα του, ο ένας αδερφός με ταχύτατη κίνηση εισήλθε εις το στόμα του και με κοφτερό μαχαίρι του κατάφερε επανειλημμένα κτυπήματα στον λάρυγγα, ενώ ο άλλος, αφού ίππευσε τον δράκοντα τον αποτελείωσε με το τσεκούρι του. Έτρεξε κοντά τους αυτοί που παρακολουθούσαν από μακριά τον δραματικό αγώνα και όλοι μαζί έκαψαν τον δράκο μπροστά εις την μικρή πλατεία της εκκλησίας του αγίου Νικολάου. Το μήκος του φτερωτού θηρίου 7 βήματα, η δε περιφέρειά του ίση με την περιφέρεια δυο βοδιών μαζί. Οι ήρωες μετά το κατόρθωμά τους επέστρεψαν εις το φρούριο όπου ο λαός τους υποδέχθηκε με φρενιτιώδης ζητωκραυγές, ο ένας πέθανε μετά από λίγες ώρες λόγω των πληγών που υπέστη μέσα στο στόμα του θηρίου αν και θωρακισμένος, ο δε άλλος μετά από 3 μήνες και αυτός από τις πληγές τις οποίες του είχε προξενήσει το φοβερό θηρίο με την ουρά του.
Φυσικά σώθηκε το γεγονός αυτό από την αναφορά που έκανε Ενετός κυβερνήτης του νησιού εις την «Γαληνότατη Δημοκρατία της Βενετίας».

  Επίσης αναφορά για τον ίδιο δράκο υπάρχει και εις το βιβλίο του Νικολάου Πολίτου «Παραδόσεις» τόμος α, κεφάλαιο 383 και σελίδα 214.
Το κάτωθι μωσαϊκό χρονολογείται μεταξύ του πρώτου και τρίτου αιώνος. Ένας μεγάλος σεισμός κατέστρεψε Sepphoris σε 363 Μ.Χ. Φαίνεται εδώ ότι οι πολεμιστές οι κυνηγοί μάχονται το «μεγάλο ερπετό» χρησιμοποιώντας τις ασπίδες και τους μεγάλους βράχους.



  Αρχαίο μωσαϊκό στην Πτολεμαϊκή Αίγυπτο έχει δεινόσαυρους, το μωσαϊκό του Νείλου στην Παλεστρίνα Palestrina είναι ένα αρχαίο μωσαϊκό που απεικονίζει το Νείλο από την Αιθιοπία στη Μεσόγειο. Χρονολογείται σε περίπου 100 π.Χ., και θεωρείται ότι είναι η εργασία του Δημήτριου του τοπογράφου, ενός Έλληνος καλλιτέχνου από την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο που επισκέφτηκε τη Ρώμη. Το μωσαϊκό βρίσκεται στην πόλη Παλεστρίνα Palestrina. Περιέχει τα λεπτομερή depictions Πτολεμαϊκών Ελλήνων, μαύρων Αιθιόπων στις σκηνές κυνηγιού, και των διάφορων ζώων του ποταμού του Νείλου.



Αναφορά και εις τις μέρες μας υπάρχουν για δράκο, διαβάζοντας την εφημερί-δα «Αδέσμευτος τύπος» της Τετάρτης 29 Μαΐου του 1996 όπου γράφει : «ένα παράξενο όν που μοιάζει με δράκο, ψάρεψαν ψαράδες εις την Μαλαισία εις τα ανοικτά της νήσου Λανγκάουι. Χρειάστηκαν μισή ώρα να ανασύρουν από τα βάθη της θάλασσας ένα σκελετό μήκους 7,5 μέτρων, με θέα που προκαλούσε ρίγη τρόμου». [Κ. Ποταμιάνος «Αρχαία Ελληνικά Παράδοξα» κεφάλαιο κστ – η πάλη του Απόλλωνος με τον Πύθωνα. Εκδόσεις Ελεύθερη σκέψις.

   Ο Μπόχαρτ, ειδικός του 500 μ.Χ, ορίζει με σαφήνεια τα χαρακτηριστικά του δράκου : Έχει μεγάλες διαστάσεις, μέχρι τα τριάντα μέτρα, μούσι κάτω από το σαγόνι και το λαιμό, τρεις σειρές δόντια και βγάζει έναν τρομακτικό συριγμό. Η εκδοχή να μην έχουν πόδια αυτά τα τέρατα διαψεύστηκε κατηγορηματικά από τον Ελβετό φυσιοδίφη Κόνραντ Γκέσνερ το 1551, όταν ξεκαθάρισε ότι όλοι οι δράκοι έχουν πόδια. Σε αντίθεση με τα άλλα ερπετά, ο δράκος είναι θερμόαιμο ζώο διότι δεν εξηγείται αλλιώς η ικανότητα προσαρμογής του σε κάθε κλίμα ούτε και η συνεχόμενη δραστηριότητά του, νύχτα και μέρα, σε όλες τις περιόδους του χρόνου. Το σώμα του καλύπτεται από κεράτινα λέπια μήκους περίπου είκοσι εκατοστών, τα οποία είναι πιο μαλακά στην κοιλιά και στο λαιμό. Οι αποχρώσεις τους οφείλονται στη διαφορετική περιεκτικότητα μεταλλικών αλάτων. Ωστόσο κυριαρχεί το πράσινο, το κόκκινο, το μπλε, το μαύρο και το χρυσαφένιο χρώμα. Ενίοτε τα χρώματα είναι εκείνα που τους προσδιορίζουν. Έτσι, το 1449 σύσσωμη η πόλη του Καντέρμπουρι φέρεται ως μάρτυρας μιας επικής μάχης ανάμεσα σ΄ έναν κόκκινο κι ένα μαύρο δράκο.

  Οι δράκοντες εις την λαϊκή παράδοση είναι μυθικά τέρατα που κατέχουν τα νερά των πηγών [Δρακόνερα ή Δρακονέρια]. Άλλες φορές τα στοιχειά των ποταμών παρουσιάζονται πολύ ευαίσθητα και ρομαντικά.
Ένα δημοτικό τραγούδι αναφέρει:
«Κόρη ξανθή τραγούδαγε σε πέτρινο γεφύρι
και από το χλιβερό σκοπό, το χλιβερό τραγούδι,
και το γεφύρι ράγισε και το ποτάμι στάθει
και το στοιχειό του ποταμού στην άκρη επετάχθει
κι ένας διαβάτης φώναξε από πέρα από τη ράχη
Άλλαξε κόρη τον ηχό και πες άλλο τραγούδι
για να κινήσει ο ποταμός, να σμίξει το γεφύρι
και το στοιχειό του ποταμού στον τόπο του να πάει».

 Σε πολλές περιοχές της Ελλάδος [Κρήτη, Πελοπόννησος, νησιά του Αιγαίου] πιστεύεται ότι το νερό κοιμάται μία ώρα τη νύχτα. Όποιος θέλει να πιει πρέπει να το ξυπνήσει ταράσσοντας το απαλά με το χέρι του, αλλιώς το νερό αγανακτεί και του παίρνει το νου.

  Οι τελευταίες πληροφορίες για το τέρας του Λόχνες εις την Σκωτία, δίνουν πλέον σοβαρό αποδεικτικό στοιχείο, από δημοσίευμα εφημερίδος του Εδιμβούργου.

  Όπου αναφέρει τα εξής : Ίσως το περίφημο τέρας του Λόχνες να μην είναι και τόσο ακριβοθώρητο: Κάποιος ισχυρίζεται ότι τράβηξε βίντεο της λεγόμενης «Νέσι», η οποία κατά τον θρύλο ζει στη πιο μυστηριώδη λίμνη της Σκωτίας. «Δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου όταν είδα αυτό το μαύρο πράγμα, μήκους 1.213 μέτρων, να κινείται αρκετά γρήγορα στο νερό» δήλωσε ο 55χρονος Γκόρντον Χολμς από το Σίπλεϊ, ο οποίος τράβηξε το βίντεο το περασμένο Σάββατο. Ο ερευνητής της Νέσι και θαλάσσιος βιολόγος Αντριαν Σάιν, ο οποίος είδε το ντοκουμέντο, δήλωσε εν πρώτοις επιφυλακτικός. Έσπευσε ωστόσο να προσθέσει ότι «πρόκειται για ένα από τα καλύτερα βίντεο που έχει δει» όσον αφορά στο τέρας του Λόχνες.

  Άλλο ένα εύρημα που τεκμηριώνει πλέον την ύπαρξη των δράκων.
Απολιθωμένο κεφάλι δράκου ανακαλύφθηκε εις την Κίνα!!!



  Απολιθώματα ζώων ευρίσκονται συχνά σε όλο τον πλανήτη, όμως το απολιθωμένο κεφάλι ενός δράκου είναι ένα σπάνιο εύρημα. Εις την πόλη Anshun, επαρχίας Guizhou, της Κίνας όμως οι αρχαιολόγοι στάθηκαν πιο τυχεροί αφού ανακάλυψαν ένα κεφάλι δράκου σε άρτια κατάσταση. Αρχικά οι επιστήμονες καθάρισαν τον πηλό από το απόλίθωμα.

  Στη συνέχεια παρατήρησαν ότι ο δράκος είχε δυο κέρατα πάνω από το κεφάλι, ενώ η μορφή του τέρατος έμοιαζε σε μεγάλο βαθμό με τα όντα των παραμυθιών και των ιστοριών. Οι κινέζικοι μύθοι θρύλοι περιέχουν πολλές αναφορές σε δράκους, ενώ ο δικέρατος δράκος αποτελεί σύμβολο για τους κινέζους. Εξ ου και η ονομασία που έχουν οι κινέζοι ως «απόγονοι του δράκου».
Οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι ο δράκος ήταν ένα πλάσμα των παραμυθιών.

  Το απολίθωμα του δράκου, που βρέθηκε στην περιοχή Guanling της πόλεως Anshun, έχει μήκος 7,6 μέτρων, ενώ το κεφάλι του είναι 0,76 εκατοστά του μέτρου με λαιμό που ο οποίος ξεπερνάει τα 0,54 εκατοστά του μέτρου. Το κυρίως σώμα έχει μήκος 2,7 μέτρα και πλάτος 0,68 εκατοστά του μέτρου. Η ουρά φτάνει το μήκος των 3,7 μέτρα. Το κεφάλι του δράκου έχει τριγωνικό σχήμα με ένα στόμα 0,43 εκατοστών του μέτρου. Τα κέρατα συμμετρικά μεταξύ τους εξέχουν από το πλατύτερο τμήμα του κρανίου με μήκος 0, 27 εκατοστά του μέτρου. Είναι ελαφρά κυρτά στο άκρο τους.
Ο κινέζικος δράκος ήτο ένα αμφίβιο ερπετοειδές που ζούσε στους ωκεανούς την Τριασική περίοδο, 200 εκατομμύρια χρόνια πριν. Περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο νερό, ενώ κάποιες φορές περπατούσε στην στεριά για να γεννήσει τα αυγά του. Η κυρίως τροφή του αποτελούνταν από ψάρια και μικρά ερπετά.

  Η ανακάλυψη του δράκου προσφέρει σημαντικές πληροφορίες στους επιστήμονες ώστε να εντοπίσουν την προέλευση του θρυλικού κινέζικου δράκου.

Τέλος τον Νοέμβριο του 2014 ανακαλύφθηκε ιπτάμενος δράκος στην Ινδονησία, ως άγνωστο είδος ζώου. Ανακαλύφθηκε ιπτάμενος δράκος

Η Αγνή ( στα σανσκριτικά σημαίνει «φωτιά» ) είναι το νεότερο (νεοσσός) ενός είδος που ανακαλύφθηκε… πρόσφατα στην Ινδονησία. Το όνομα του δόθηκε από τα μέλη της αρχικής ερευνητικής ομάδας λόγω των κόκκινων φτερών του.


ο νεογέννητος δράκος

Ενώ οι τοπικοί ζωολόγοι και οι επιστήμονες που μελετούν και να ταξινομούν τα ζώα είναι διστακτικοί στο να χρησιμοποιούν το όνομα «Δράκος», υπάρχει μια ολοφάνερη ομοιότητα μεταξύ αυτού του νέου είδους και τους μυθικούς δράκους της αρχαίας γνώσης, σύμφωνα με το perierga .
H Αγνή μπορεί να τριπλασιάσει το τρέχον μέγεθος του μέσα σε ένα μήνα, με βάση την τρέχουσα ανάπτυξης της. Αυτήν την περίοδο τρέφεται κυρίως με έντομα , αλλά σύντομα θα τρώει μικρά τρωκτικά και πτηνά .

Δείγματα ενηλίκων δεν έχουν πιαστεί ακόμη , αν και ενδείξεις της ύπαρξής τους έχουν επισημανθεί στην τοπική περιοχή όπου βρέθηκε και ο νεοσσός .
Η Κάτωθι εικόνα είναι στο αυγό του λίγο πριν γεννηθεί



 Πιστεύεται ότι οι ενήλικες παραμένουν σε χειμερία νάρκη για το μεγαλύτερο μέρος του έτους , και εμφανίζονται περιστασιακά και κυνηγούν τροφή.
Η πρώτη ερώτηση που είναι πιθανό να ρωτήσει κάποιος είναι αν αυτά τα πλάσματα έχουν την ικανότητα να εκτοξεύουν φωτιά σαν τους δράκους στις ταινίες και στα παραμύθια.
Αν και δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η περιοχή των προστατευόμενων δασικών εκτάσεων όπου κατοικεί Αγνή έχει ένα ασυνήθιστα υψηλό αριθμό σε πυρκαγιές αλλά συνήθως προκαλούνται από κεραυνό.
Η Αγνή , καθώς και αρκετά από τα αδέλφια της έχουν βρίσκονται υπό παρακολούθηση από τοπικούς επιστήμονες στο φυσικό τους περιβάλλον προκειμένου να συγκεντρώσουν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συμπεριφορά τους και τις διατροφικές συνήθειες.

Ομήρου Ερμείδη - «Η Μυθολογία και η λαϊκή παράδοση εις την πανίδα της πατρίδος μας» και από το «Έλληνες ή Ελληνίζοντες χριστιανοί»

ΒΡΕΘΗΚΕ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΔΡΟΥ ΘΕΑΣ, ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΥΨΙΣΤΟΥ ΔΙΟΣ.


Η Ήρα «μιλάει» για το λαμπρό παρελθόν στο Δίον Πιερίας

Μετά το εντυπωσιακό άγαλμα του Διός Υψίστου η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε στο Δίον Πιερίας και το… έτερόν του ήμισυ: ένα άγαλμα της Ήρας, της Παρέδρου Θεάς

Μετά το άγαλμα του Διός (του μοναδικού στον ελλαδικό χώρο που αναφέρεται ως Ύψιστος) οι αρχαιολογικές έρευνες του ατέρμονος εχέδωρου Δίου Πιερίας έφεραν στο φως και την Ήρα – την Πάρεδρο Θεά – ενώ εκκρεμεί η αποκάλυψη και αγάλματος της Αθηνάς που πιθανόν συμπλήρωνε την εικόνα της «Τριάδας του Καπιτωλίου» στην ιερή πόλη των αρχαίων Μακεδόνων, γύρω στον 2ο αιώνα π.Χ.

Οι ανασκαφές συνεχίζονται για 37η χρονιά (από το 1970) υπό την εποπτεία του καθηγητή Δημήτρη Παντερμαλή. Τον Δίον – το μοναδικό σε έκταση, οργάνωση, ευρήματα και πλήρως εναρμονισμένο με το φυσικό περιβάλλον αρχαιολογικό πάρκο, που προβάλλει στον επισκέπτη τη διαχρονική ιστορία του χώρου από την εποχή του Σιδήρου έως την Παλαιοχριστιανική περίοδο – είναι, σύμφωνα με τον καθηγητή, «στη Μακεδονία, ο τόπος που έδωσε – και συνεχίζει να δίνει – τα περισσότερα αγάλματα».

Κατά την 20ή συνάντηση για το αρχαιολογικό έργο στη Μακεδονία και τη Θράκη παρουσιάστηκε η αποκάλυψη της «Θεάς του διατειχίσματος», όπως ονομάστηκε αρχικά το άγαλμα της Ήρας που βρέθηκε εντοιχισμένο (χρησιμοποιήθηκε σε μεταγενέστερους παλαιοχριστιανικούς χρόνους ως οικοδομικό υλικό) σε διατείχισμα που χτίστηκε μέσα στην αρχαία πόλη προκειμένου να τη μικρύνει όταν η ααίγλη του Δίου άρχισε πλέον να ξεφτίζει.

Το άγαλμα (ακέφαλο, όπως και εκείνο του Διός Υψίστου που αποκαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2003) φέρει μορφή μητριαρχική με πλούσια πτυχωμένο χιτώνα και λεπτοϋφασμένο ιμάτιο, καθισμένη σε θρόνο με αετωματική ράχη. Στα πόδια φορά σπάνια σανδάλια με τριπλό κάττυμα (πάτο), ενώ ο χιτώνας της αφήνει με χάρη ορατό και ένα τμήμα του ώμου. Σε σύγκριση με τον Ύψιστο Δία, είναι ίσο σε μέγεθος και το χονδρόκοκκο μάρμαρο είναι ίδιο.

Το Δίον είναι η μοναδική περιοχή στην οποία αποκαλύπτεται συνύπαρξη των κορυφαίων θεοτήτων Διός και Ήρας, αν και σύμφωνα με τις πηγές (αναφέρεται στον Παυσανία) υπήρχε διπλό άγαλμα Διός και Ήρας στην αρχαία Ολυμπία, αλλά δεν εντοπίστηκε ποτέ.

Βρέθηκε νοικοκυριό... 6.000 ετών

Ένα ανέπαφο νοικοκυριό της Ύστερης Νεολιθικής Εποχής, που χρονολογείται περίπου την τέταρτη χιλιετία π.Χ., πλήρως εξοπλισμένο με αγγεία, εργαλεία και δύο φούρνους βρήκαν οι αρχαιολόγοι με αφορμή την εγκατάσταση του κεντρικού αγωγού μεταφοράς νερού από τη Σωσάνδρα προς την Αρίδαια Νομού Πέλλας.

Πρόκειται για μία πασσαλόπηκτη οικία, ορθοφώνιας κάτοψης 58 τ.μ. χωρισμένη εσωτερικά σε τρία μέρη. Είχε ξύλινο σκελετό κατασκευασμένο με πασσάλους, ενώ οι τοίχοι ήταν κατασκευασμένοι με πλέγμα κλαδιών και καλαμιών μαζί με πηλό.

Η ανασκαφή έφερε στο φως ένα σχεδόν πλήρες πλέγμα από πασσαλότρυπες και ένα ανέπαφο εδώ και 6.000 χρόνια σπιτικό με τον εξοπλισμό του σε άριστη κατάσταση. Ο οικιακός εξοπλισμός περιελάμβανε ένα μεγάλο αριθμό πήλινων αγγείων, λίθινα εργαλεία και δύο οικιακούς φούρνους.

Από την κατανομή των αγγείων και των εργαλείων οι αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι οι δύο ακρινοί ήταν χώροι παρασκευής της τροφής και εστίασης, δηλαδή κουζίνα και τραπεζαρία.

Ο τρίτος χώρος ανάμεσα τους, με είσοδο στη νότια απάνεμη πλευρά, ήταν χώρος επεξεργασίας των σιτηρών και αποθήκευσης των αγροτικών προϊόντων. Εντός αυτού βρέθηκαν εργαλεία, όπως μυλόπετρες και τριπτήρες, αλλά και ένας από τους δύο συνολικά αποθηκευτικούς λάκκους. Όσο για τα δάπεδα, ήταν στρωμένα με ψάθινη μοκέτα, όπως διαπιστώθηκε από τα αποτυπώματα στις βάσεις των πήλινων σκευών.

Το οικοδόμημα αυτό καταστράφηκε από φωτιά. Οι ένοικοι φαίνεται πως πρόλαβαν να φύγουν παίρνοντας μαζί τους λεπίδες και πελέκεις τα λίθινα εργαλεία που ήταν πολύτιμα γι’ αυτούς, καθώς η κατασκευή απαιτούσε χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία.

Η Eυβοϊκή Ιώ και το όνομα των Ιώνων

Είναι πιθανή η ύπαρξη μιας παλαιάς παράδοσης, με πηγή τους Ίωνες της Εύβοιας, στο πλαίσιο της οποίας το όνομα της Ιούς παρέπεμπε στο όνομα των Ιώνων.

Υπάρχει πράγματι ένας κύκλος μυθικών αναφορών, εντός του οποίου η περιπλάνηση της Ιούς περιορίζεται εντός Ελλάδας, μέχρι την Εύβοια. Η παράδοση αυτή πρέπει, επομένως, να είναι τόσο παλιά, ώστε χρονικά να προηγείται της επέκτασης του ταξιδιού της Ιούς μέχρι το Νείλο, επέκταση η οποία έπεται της ίδρυσης της Κυρήνης και της Ναύκρατης στη Βόρεια Αφρική κατά τον 7ο αιώνα.
 
Το ευβοϊκό υλικό κάνει την πρώτη του γνωστή εμφάνιση στον Αιγιμιό, ο οποίος, αν θεωρηθεί ησιόδειος, πρέπει να χρονολογηθεί γύρω στα 700 π.Χ.[1]Εκεί λέγεται (απ. 296MW) ότι η Εύβοια πήρε το όνομά της από την αγελάδα Ιώ: Τὴν πρὶν Ἀβαντίδα κίκλησκον θεοὶ αἰὲν ἐόντες͵ / τὴν τότ΄ ἐπώνυμον Εὔβοιαν βοὸς ὠνόμασε Ζεύς. Ότι το χωρίο αναφέρεται στην Ιώ προκύπτει από ένα άλλο απόσπασμα του Αιγιμιού που διασώζει σχόλιο στις Φοίνισσες του Ευρυπίδη (στ. 1116) και το οποίο κάνει λόγο για τον Άργο, το φύλακα της Ιούς. Ο Στράβων (10.1.3) μας πληροφορεί ότι η Ιώ γέννησε τον γιο της Έπαφο στην Εύβοια. Ανάλογεςπαραδόσεις διασώζουν το Μέγα ετυμολογικό (λήμμα Εὔβοια... ἢ ὅτι ἐν αὐτῇ βοῦς γενομένηκαλλίστη διέτριψεν ἡ Ἰώ), ο Στέφανος ο Βυζάντιος στο λήμμα Ἄργουρα (ἔστι καὶ τόπος τῆςΕὐβοίας Ἄργουρα͵ ὅπου δοκεῖ τὸν Πανόπτην Ἑρμῆς πεφονευκέναι) και ο Αιλιανός (Περί ζ. φ.12.36: η Εύβοια ονομαζόταν «νησί της λευκής αγελάδας»: καὶ ἐν Εὐβοίᾳ δὲ οἱ βόες λευκοὶτίκτονται σχεδὸν πάντες͵ ἔνθεν τοι καὶ ἀργίβοιον ἐκάλουν οἱ ποιηταὶ τὴν Εὔβοιαν). Τα γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτού του υλικού είναι μεταγενέστερο δεν πρέπει να μας οδηγήσει αυτόματα στο να απορρίψουμε την παράδοση ως ύστερη, αφού η αρχαιότερη μαρτυρία γι’ αυτήν (Αιγιμιός) προηγείται του 5ου αιώνα π.Χ.

Η ύπαρξη αυτής της παράδοσης υποδεικνύει ότι η Ιώ δεν αποτελεί μόνο μια τοπική λατρευτική φιγούρα της Αργολίδας, όπως συνήθως γίνεται δεκτό: στο πλαίσιό της ακόμη και ο Άργος, ο φύλακας της Ιούς, ο οποίος αλλού είναι ο επώνυμος ήρωας της Αργολίδας, τοποθετείται στην Εύβοια. Η παρατήρηση αυτή μας οδηγεί απευθείας στη διαπίστωση ότι πόλεις με το όνομα «Άργος» υπήρχαν πολλές στην αρχαιότητα.[2]Οι περισσότερες απ’ αυτές είχαν μύθους ίδρυσης που τις συνέδεαν με το πελοποννησιακό Άργος, δημιουργώντας την εντύπωση μιας αργίτικης αυτοκρατορίας. Στην πραγματικότητα όλα αυτά τα Άργη δε θα μπορούσαν να αποτελούν αποικίες του πελοποννησιακού Άργους, ενώ τέτοιου είδους συνδέσεις υιοθετήθηκαν και αξιοποιήθηκαν από πόλεις και βασιλικούς οίκους στο πλαίσιο τοπικών ανταγωνισμών για κύρος και ανωτερότητα στην ιεραρχία. Στην πραγματικότητα η πληθώρα τόσων πόλεων με το όνομα «Άργος» υποδεικνύει ότι η λέξη ἄργος ήταν αρχικά κοινό ουσιαστικό, το οποίο σήμαινε «πεδιάδα». Όλα αυτά υποδεικνύουν επίσης ότι η Ιώ μπορεί να θεωρηθεί μια γενικότερη βοόμορφη θεότητα, η οποία συνδεόταν με κάποιο Άργος, αλλά όχι ειδικά με το αργολικό. Η ιστορία της περιπλάνησής της μπορούσε να παίρνει τοπικές μορφές και να εξυπηρετεί τοπικές ανάγκες.

Στο πλαίσιο των περιπλανήσεων της ευβοϊκής Ιούς σημαντικό ρόλο φαίνεται ότι έπαιζε η περιοχή της Δωδώνης. Υπάρχουν γενικότερες ενδείξεις για μια πρώιμη σύνδεση μεταξύ Εύβοιας και Δωδώνης στο τέλος των λεγόμενων Σκοτεινών Αιώνων και την αρχή της αρχαϊκής περιόδου: τόσο ο Φιλόχορος (Στράβων 7.7.10) όσο και ο Ησίοδος (απ. 240 MW) ονομάζουν την περιοχή γύρω και από τη Δωδώνη και από την Εύβοια «Ελλοπία».[3] Υπάρχει και γενεαλογική συσχέτιση: ο Παυσανίας (5.22.3-4. Πβ. Σκύμνος 442-444) ισχυρίζεται ότι η Αβαντίς στη Θεσπρωτία αποικίστηκε από Ευβοείς και Λοκρούς, ενώ πράγματι υπάρχουν αρχαιολογικά τεκμήρια ότι οι Ευβοείς ήταν ενεργοί στην περιοχή της Θεσπρωτίας τον όψιμο 9ο αιώνα.[4]

Η Δωδώνη πράγματι θεωρούνταν ως το αρχαιότερο ελληνικό μαντείο (Ηρόδ. 2.52.2) και συνδεόταν βαθιά με την προϊστορία των Ελλήνων, ώστε συχνά, τουλάχιστον τον 5ο και 4ο αιώνα, να θεωρείται η φυσική ή πνευματική τους πατρίδα (βλ. λ.χ. Αριστοτ., Μετ. 352a). HΔωδώνη παίζει σημαντικό ρόλο και στην πρώιμη γραμματεία: ο Οδυσσέας την συμβουλεύεται (ξ 427-430, τ 296-299) και ο Αχιλλέας λατρεύει εκεί τον Πελάσγιο Δία (Π 233). Όλα αυτά δείχνουν την πρώιμη σπουδαιότητα του μαντείου κατά την εποχή της διαμόρφωσης των επών. O ρόλος της Δωδώνης στο μύθο της Ιούς υποδεικνύει μια εποχή πιθανώς αρχαιότερη και από την ίδρυση του Ηραίου στο Άργος, ενώ πρέπει να προέρχεται από μια περιοχή της Ελλάδας που ήταν προσανατολισμένη προς τα βορειοδυτικά: αν ο μύθος ήταν αποκλειστικά πελοποννησιακός, ο ρόλος της Δωδώνης θα είχε εκλείψει υπέρ των Δελφών, όπως συνέβη σε άλλες εκδοχές του.[5]Ο Ηρόδοτος (4.33.2) γνώριζε για μια χερσαία (πιθανώς εμπορική) οδό που ένωνε τη Δωδώνη, τον κόλπο του Μαλιακού και την Εύβοια. Υπήρχε μια περιοχή από τον 11ο ως τον 9ο αιώνα με επίκεντρο την Εύβοια, η οποία περιλάμβανε και τη Θεσσαλία, τη Βοιωτία, τη Φωκίδα, την ανατολική Λοκρίδα και τις βόρειες Κυκλάδες και η οποία προοδευτικά απέκτησε επαφές με τη δυτική Μακεδονία και την ανατολική Μεσόγειο.

Ίσως τα ταξίδια της Ιούς σ’ αυτό το στάδιο να αποτελούν μια εικόνα (σύλληψη στη Δωδώνη, γέννα στην Εύβοια) των ταξιδιών των πρώιμων Ιώνων εμπόρων. Όλα αυτά μας ξαναφέρνουν στην Ιώ: ο Στράβων (10.1.3) μας αναφέρει ότι η Εύβοια λεγόταν Ελλοπία από τον Έλλοπα, το γιο του Ίωνα. Ο Ξούθος και ο γιος του Ίων κατά πάσα πιθανότητα προέρχονταν από τις μυθικές παραδόσεις της Εύβοιας, ενώ ο Αχαιός από την απέναντι ακτή του Μαλιακού. Έτσι είναι πολύ πιθανόν στο πλαίσιο αυτής της ιωνικής ευβοϊκής παράδοσης το όνομα «Ίων», το όνομα του μυθικού γενάρχη των Ιώνων, να γινόταν αντιληπτό ως η αρσενική μορφή του ονόματος της Ιούς.

   Θα μπορούσε βεβαίως κανείς να παρατηρήσει, δεδομένου ότι η αναφορά στη Δωδώνη έχει ως αρχαιότερη πηγή τον Προμηθέα, πως ο Αισχύλος είναι ο δημιουργός μέρους αυτής της παράδοσης. Στην πραγματικότητα, όμως, η ανάλυση της δομής του ησιόδειου Καταλόγουτων γυναικών μάς υποδεικνύει ότι η παράδοση αυτή προηγείται χρονικά του τραγωδού. ΣτονΚατάλογο η εισδοχή της Ιούς στο στέμμα των Ιναχιδών γίνεται ενώ η Ιώ έχει ήδη ευβοϊκές διασυνδέσεις. Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε κυρίως μέσω της γενεαλογίας του Άβαντα. Στη γενεαλογία των Ιναχιδών και στο πλαίσιο της αργολικής παράδοσης ο Άβας είναι γιος του Λυγκέα και της Υπερμήστρας και μακρινός απόγονος της Ιούς.[6]Ο Άβας, όμως, είχε τις δικές του ανεξάρτητες συνδέσεις με την Εύβοια και οι συνδέσεις αυτές ήταν τόσο στενές, ώστε οι Ευβοείς να αποκαλούνται Άβαντες[7]και η Εύβοια να αποκαλείται ενίοτε «Αβαντίς».[8]Η Ιώ, ο Έπαφος και ο Άβας σ’ αυτή την ευβοϊκή παράδοση αποτελούν μια ξεχωριστή ενότητα, η οποία ενσωματώθηκε στο στέμμα των Ιναχιδών σε σχετικά όψιμο στάδιο. Ότι αποτελούν ξεχωριστή ενότητα αποδεικνύεται από το εξής: η γενεαλογική ποίηση, όπως είναι ο Κατάλογος, αποτελεί το τελικό αποτέλεσμα συνένωσης ανεξάρτητων αρχικά στεμμάτων σε ένα ενιαίο σχήμα. Τα σημεία συνένωσης υλικού «σημαδεύονται» από ενώσεις θεών με θνητές που γεννούν ένα ημιθεϊκό παιδί. H Ιώ και ο γιος της Έπαφος αποτελούν ακριβώς ένα τέτοιο σημείο σύνδεσης,[9]το οποίο «σημαδεύει» ένα παρακλάδι στο στέμμα των Ιναχιδών που έχει ως κάτω άκρο τον Άβαντα.[10]Μέσα σ’ αυτό το παρακλάδι η Λιβύη, εγγονή της Ιούς, αποτελεί ένα άλλο σημείο σύνδεσης υλικού, το οποίο σχετίζεται με το ταξίδι της Ιούς στην Αφρική και είδαμε ότι δημιουργήθηκε μετά την ίδρυση της Κυρήνης και της Ναύκρατης. Το ενδιάμεσο αυτό υλικό φαίνεται να τελειώνει με την ένωση Λυγκέα και Υπερμήστρας, η οποία εξυπηρετεί γενεαλογικά την ένωση των δύο αντιμαχόμενων γενεών (Δαναός-Αίγυπτος) και δίνει τον Άβαντα.[11]Αν αφαιρεθεί το παρεμβαλλόμενο υλικό, τότε η γενεαλογία από την Ιώ στον Άβαντα έχει ως εξής: Ιώ, Έπαφος, Άβας.
 
Η γενεαλογία αυτή πρέπει να είχε ως αρχικό πυρήνα την Ιώ και τον Έπαφο και να ενσωμάτωσε τον Άβαντα προτού ενσωματωθεί στο στέμμα των Ιναχιδών. Η ενσωμάτωση στο στέμμα των Ιναχιδών πρέπει να έγινε κάποια στιγμή μετά την ίδρυση του Ηραίου και τη σταδιακή ανάδειξη του Άργους ως σημαντικής δύναμης στην Πελοπόννησο. Επομένως η ευβοϊκή παράδοση πρέπει να είναι προγενέστερη και να συμπίπτει με την αυξημένη σημασία της Εύβοιας κατά τον 8ο αιώνα.
Συμπεράσματα: μολονότι η κυρίαρχη γνώμη είναι πως υπήρχε μόνο μία Ιώ, η αργολική, η οποία συνδεόταν ειδικά με τον Ίναχο και κάποια στιγμή συνδέθηκε με το Ηραίο και από την οποία προέκυψαν διάφορα μυθολογικά παρακλάδια, είναι δυνατόν να ανιχνεύσουμε την ύπαρξη τουλάχιστον άλλης μιας Ιούς, του Πελασγικού Άργους, της Δωδώνης και της Εύβοιας, η οποία τελικά ενσωματώθηκε στις αργίτικες γενεαλογίες. Η συγχώνευση αυτή δεν πρέπει να μας προβληματίζει, αφού η Ιώ της Αργολίδας συγχωνεύτηκε και με μια άλλη ανεξάρτητη αρχικά μυθική μορφή, την Καλλιθόη, Καλλίθυια, η οποία θεωρείται ως η πρώτη ιέρεια της Αργείας Ήρας στη Φορωνίδα (απ. 4 -600 π.Χ. περίπου).[12] Οι δύο μορφές συγχωνεύτηκαν στην Ιώ Καλιθύεσσα, πιθανώς μέσω ενός τμήματος του Καταλόγου.[13]

Μια απ’ αυτές τις τοπικές παραλλαγές φαίνεται ότι σχετιζόταν με τη δράση των Ιώνων στον εμπορικό δρόμο Εύβοια, Πελασγικό Άργος (Μαλιακός-Θεσσαλία), Δωδώνη. Το όνομα της Ιούς σ’ αυτό το πλαίσιο μπορεί να θεωρηθεί ότι παρέπεμπε στους Ίωνες.
-------------------------------
[1] Εναλλακτικά αποδίδεται στον Κέρκοπα το Μιλήσιο (6ος αιώνας).
[2] Βλ. λ.χ. Στέφ. Βυζ. s.v., ο οποίος σημειώνει 11 τέτοιες πόλεις.
[3] Πβ. τους μύθους από τη Δωδώνη που συνδέονται με τον Ελλό (Φιλόστρατος, Εικ. 2.33) και τους Ελλούς/Σελλούς (Ιλ. Π 234-5, Αριστοτ., Μετ.352b, Στράβων 7.7.10).
[4] Οι Ευβοείς είχαν εγκατασταθεί στον Ωρικό και την Κέρκυρα (από όπου τους έδιωξαν οι Κορίνθιοι).
[5] Στο μύθο της Ιούς θα είχαμε έτσι μια ανάλογη εξέλιξη μ’ αυτή που φαίνεται να συνέβη στην ιστορία των Αργοναυτών: εκεί μια μυθική ιστορία που συνδεόταν αρχικά με τη Θεσσαλία και τη Δωδώνη αποκτά ένα δελφικό επίχρισμα και μια πανελλήνια διάσταση, όταν η Θεσσαλία αποκτά μεγαλύτερη επιρροή στην πυθική αμφικτιονία.
[6] Απολλόδ. 2.2.1. Πβ. Ησίοδ. απ. 129.3, 135.2 MW.
[7] Ιλ. Β 536-544, Ησίοδ. απ. 204.52-53, 244 MW και βλ. Ηρόδ. 1.146.1.
[8] Ησίοδ. απ. 296 MW (Στέφ. Βυζ. λήμμα Αβαντίς), Στράβων 10.1.3.
[9] H αστάθεια της γεναλογίας της Ιούς υποδεικνύεται από το πλήθος των «πατέρων» που της αποδίδουν: Ίναχος (βλ. λ.χ. Προμ. 589-590, Ηρόδ. 1.1.3), Πειρήν, Πείρας, Πείρασος, Πείρανθος (Ησίοδ. απ. 124 MW και Ακουσίλαος 26, Πλούτ. απ. 158 Sandbach, Υγίν. 145, Παυσ. 2.17.5, Ησύχ. Ι 1185), Ίασος (Σ Ευρ., Ορ. 932, Παυσ. 2.16.1, Απολλόδ. 2.1.3).
[10] Με τον Προίτο και τον Ακρίσιο έχουμε ένα άλλο σημείο συνένωσης.
[11] Ο Λυγκέας πιθανότατα ανήκε σε ανεξάρτητη γενεαλογία που ενσωματώθηκε στο γενικό σχήμα, όπως υποδεικνύεται από το γεγονός ότι αναλαμβάνει τη βασιλεία στο Άργος μέσω του γάμου του με την κόρη του βασιλιά.
[12] Φορωνίς απ. 4: Καλλιθόη κλειδοῦχος Ὀλυμπιάδος βασιλείης͵ / Ηρης Ἀργείης. Πβ. Πλούτ. απ. 158 Sandbach: Λέγεται δὲ Πείρας ὁ πρῶτος Ἀργολίδος ῞Ηρας ἱερὸν εἱσάμενος τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα Καλλίθυιαν ἱέρειαν καταστήσας.
[13] Βλ. Κατάλ. 124 MW. Ακουσίλαος απ. 26.

Τρία συναισθήματα που μοιάζουν με αγάπη, αλλά δεν ειναι…

Όταν ξεκινά κανείς μια σχέση αισθάνεται έντονα συναισθήματα, τα οποία δεν είναι πάντα απαραιτήτως αγάπη. Ωστόσο, το ερωτευμένο άτομο συχνά δεν αναγνωρίζει ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο, και μπερδεύει αυτά τα συναισθήματα με την αληθινή αγάπη. Το αποτέλεσμα είναι ότι καταλήγει να βρίσκεται μπερδεμένο, απογοητευμένο, ή ακόμα και προδομένο από τον/τη σύντροφό του, γιατί έγινε παρεξήγηση και ο άλλος δεν εννοούσε αυτά που ο ερωτευμένος πίστεψε ότι άκουσε.

Πόθος/Ερωτική Έλξη
Αυτό το έντονο συναίσθημα που τόσοι άνθρωποι έχουν νιώσει και σε τόσες πολλές περιπτώσεις το έχουν μπερδέψει με την αγάπη. Πρόκειται περισσότερο για έντονη «χημεία», οι φερομόνες (χημικά στοιχεία που έχει κάθε άνθρωπος) του ενός ατόμου που ταιριάζουν όπως το κλειδί στην κλειδαριά με τις φερομόνες ενός άλλου ατόμου και δημιουργούν τη σπίθα του σωματικού πάθους. Αυτό το συναίσθημα της έντονης ερωτικής έλξης συχνά το αποκαλούμε «έρωτας με την πρώτη ματιά» ή «κεραυνοβόλος έρωτας», αφού πράγματι η ένταση του συναισθήματος είναι τέτοια, που συγκλονίζει αυτόν που το αισθάνεται.

Τρεις λόγοι που μπερδεύει κανείς τον πόθο με την αγάπη
Όταν κάποιος αισθάνεται πόθο για κάποιο άλλο άτομο, συνήθως μπερδεύει αυτό το συναίσθημα με την αγάπη για τρεις λόγους:
- η έλξη είναι ακαριαία και εντονότατη, επομένως μοιάζει να είναι «μοιραίο γεγονός».
- Κατά δεύτερο λόγο, το ότι πρόκειται για δύο αγνώστους σημαίνει ότι κανείς μπορεί να φανταστεί ό,τι επιθυμεί για το άλλο άτομο (άρα δε βασίζεται στην πραγματικότητα του ποιος είναι ο άλλος, αλλά στο τι θα ήθελε να είναι ο άλλος) και, βέβαια, οι φαντασιώσεις είναι πάντα τέλειες!
- Τέλος, ο ερωτοχτυπημένος δεν έχει αντικρίσει το ποιος στ" αλήθεια είναι ο σύντροφός του, γιατί είναι παγιδευμένος στη δίνη της σεξουαλικής έντασης και του πάθους, οπότε βλέπει αυτό που θέλει να δει. Αν ο έρωτας είναι τυφλός, τότε το πάθος από μόνο του βγάζει τα μάτια αυτού που το αισθάνεται και δεν αφήνει χώρο για λογικές σκέψεις.

Είναι φυσιολογικό;
Είναι λοιπόν φυσιολογικό να αισθάνεται κανείς πόθο και έντονη ερωτική έλξη; Η απάντηση είναι: βεβαιότατα! Όμως, θα πρέπει κανείς να γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στον πόθο και την αγάπη, ώστε να μην τα μπερδέψει.
Τον πρώτο καιρό μιας σχέσης είναι φυσιολογικό να αισθάνεται κανείς έντονο ερωτικό πόθο και να μην μπορεί να «ξεκολλήσει» από τον άλλον, όμως, καθώς η γνωριμία προχωράει και βλέπει κανείς τον χαρακτήρα και τα ελαττώματα του άλλου, αποφασίζει αν πρόκειται για αγάπη ή για πάθος.
Συχνά, όταν κανείς «δει» το αντικείμενο του πόθου του στο φως της ημέρας, συνειδητοποιεί ότι δεν του αρέσει όσο νόμιζε ή φανταζόταν, με αποτέλεσμα η σχέση να πάρει τέλος. Η αγάπη δεν είναι ταυτόσημε με την σκέτη σωματική έλξη (παρόλο που η ερωτική έλξη είναι σημαντικό στοιχείο της), αλλά χρειάζεται και άλλα συστατικά, και, κυρίως χρόνο και υπομονή για να καλλιεργηθεί.
Και βέβαια, πολλές φορές το ξεκίνημα της αγάπης και μιας βαθιάς, ουσιαστικής σχέσης ξεκινάει από έντονο σεξουαλικό πάθος (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το σεξουαλικό πάθος από μόνο του οδηγεί κάθε φορά στην αγάπη).

Έμμονη Ιδέα
Όταν το άλλο άτομο γίνει έμμονη ιδέα στον ερωτευμένο, συνήθως αυτός το εκλογικεύει λέγοντας «αφού δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν άλλον, άρα είμαι ερωτευμένος/η με και αγαπάω αυτό το άτομο». Η εμμονή είναι παρόμοια με το πάθος, αλλά είναι ακόμα πιο παραπλανητική και καταστροφική. Ενώ ο πόθος είναι περαστικός και ξεθωριάζει όταν οι ερωτευμένοι γνωριστούν καλύτερα και διαπιστώσουν τις διαφορές τους, η έμμονη ιδέα παραμένει, ακόμα και όταν ο ερωτευμένος δει τα ελαττώματα του άλλου. Και ενώ το σεξουαλικό πάθος μπορεί να οδηγήσει σε μια ουσιαστική ερωτική σχέση, η εμμονή σκοτώνει την αγάπη.

Η εμμονή σκοτώνει την αγάπη
Όσο περισσότερο χρόνο και προσπάθεια επενδύσει κανείς σε μια άρρωστη εμμονή για ένα πρόσωπο ή μια σχέση, τόσο πιο σίγουρο είναι ότι τα πράγματα θα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Οι άνθρωποι που είναι σε κατάσταση έμμονης ιδέας με κάποιον άλλον, λόγω του ότι σκέφτονται μόνο σχετικά με τον άλλο και τη σχέση τους, συχνά χάνουν την επαφή με τον ίδιο τους τον εαυτό. Αυτή η απώλεια του εαυτού και της ατομικότητας δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο συμπεριφοράς όπου το άτομο με την εμμονή γίνεται όλο και πιο εξαρτημένο από το αντικείμενο του έρωτά του και από τη σχέση.

Έρωτας χωρίς ανταπόκριση
Ακόμα και η αγάπη χωρίς ανταπόκριση (όπου ο ένας είναι μόνος ερωτευμένος και του έχει γίνει έμμονη ιδέα ο άλλος, ο οποίος δεν είναι ερωτευμένος) μπορεί να γίνει έμμονη ιδέα με καταστροφικές ψυχολογικές συνέπειες.
Όταν το ένα άτομο είναι ερωτευμένο φουλ και το άλλο δεν είναι, όταν πιστεύει ότι έχει μια σχέση και το άλλο άτομο δεν το πιστεύει, όταν το ένα άτομο είναι αφοσιωμένο και το άλλο δεν το έχει πάρει στα σοβαρά, τότε υπάρχει η βάση για να δημιουργηθεί εμμονή.

Τα σημάδια της εμμονής
Αν όλος ο χρόνος και κόπος σας πηγαίνει σε ένα άτομο (που δεν ανταποκρίνεται)
Αν διαρκώς προσπαθείτε να ευχαριστήσετε τον/τη σύντροφό σας
Αν η σχέση σας δεν έχει αμοιβαιότητα (από άποψη σεβασμού, βαθμό αφοσίωσης) και διαρκώς κάνετε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις,
τότε, πιθανότατα η σχέση σας βασίζεται σε έμμονα συναισθήματα και όχι σε αληθινή αγάπη.

 Ριμπάουντ (Rebound)
Όπως ο γνωστός όρος στο μπάσκετ, έτσι και στις σχέσεις: όταν μια σχέση ξεκινά ξαφνικά, πριν καλά-καλά τελειώσει η προηγούμενη. Αυτές οι σχέσεις σπάνια βασίζονται στην αγάπη και αποτελούν έναν τρόπο για να τονώσει το άτομο -του οποίου τελείωσε η σχέση- την αυτοπεποίθησή του και να νιώσει όμορφα και συντροφικά. Πολλές φορές το συναίσθημα μοιάζει με αγάπη, γιατί οι άνθρωποι που τελειώνουν μια σχέση θέλουν να ξαναγαπήσουν, όμως όταν αυτό γίνεται πολύ σύντομα, δεν προλαβαίνει να τελειώσει μέσα του η συναισθηματική αναταραχή της προηγούμενης σχέσης για να επενδύσουν στην επόμενη.

Το άτομο που βγαίνει από την προηγούμενη σχέση και αμέσως κάνει μια νέα, έχει συνηθίσει να είναι ερωτευμένο, θέλει να έχει μια σχέση και, χωρίς πολλή σκέψη, επιλέγει κάποιο νέο πρόσωπο για να είναι μαζί του, πείθοντας τον εαυτό του ότι έχει ερωτευτεί ξανά. Συχνά το άτομο αυτό επιθυμεί και αναπολεί ακόμα την προηγούμενή του σχέση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλει πίσω τον παλιό του σύντροφο, απλώς θέλει μια σχέση. Σε μια τέτοια ριμπάουντ φάση, το άτομο θέλει απλώς κάποιον, οποιονδήποτε σύντροφο και δεν είναι έτοιμο να επενδύσει πραγματικά σε μια νέα σχέση. Έτσι, πρόκειται για σχέση-ψυχολογικό τραυμαπλάστ, αφού οι παλιές πληγές δεν έχουν ακόμα επουλωθεί.

Σημάδια της ριμπάουντ σχέσης
Όταν η παλιά σχέση με κάποιον τρόπο μπερδεύεται με τη νέα
Το άτομο φέρνει τα προβλήματα της προηγούμενης στη νέα σχέση
Υπάρχουν εκκρεμότητες από την προηγούμενη σχέση
Ο/η σύντροφος από την προηγούμενη σχέση επανεμφανίζεται (είτε ως φυσικό πρόσωπο είτε ως παράδειγμα)
Είναι λοιπόν σημαντικό να μπορεί κανείς να αξιολογήσει αν τα συναισθήματά του εμπίπτουν σε μία από τις τρεις κατηγορίες της έντονης ερωτικής έλξης, της εμμονής, ή της ριμπάουντ σχέσης, ώστε να ξέρει που βρίσκεται, τι ζητάει, και -κυρίως- τι μπορεί να πάρει από τη σχέση του.

''Εσωτερική'' όραση


 «Ας φύγουμε για την αγαπημένη μας πατρίδα!», να η πιο σωστή συμβουλή.

 -Ποιος είναι λοιπόν ο δρόμος της φυγής και πώς θα τον ακολουθήσουμε;-Θα ξανοιχτούμε, όπως -καθώς, αλληγορικά μου φαίνεται, λέει ο ποιητής- ο Οδυσσέας από τη μάγισσα Κίρκη ή την Καλυψώ, ο οποίος δεν αρκέστηκε να παραμείνει εκεί, παρ᾽ όλο που είχε ηδονές των ματιών και βρισκόταν ανάμεσα σε πολλή αισθητή ομορφιά. Η πατρίδα μας, απ᾽ όπου ήρθαμε, κι ο πατέρας μας είναι εκεί. - Ποια είναι λοιπόν η ρότα μας κι ο τρόπος για να φύγουμε; - Δεν χρειάζεται να περπατήσουμε· γιατί τα πόδια μάς πάνε μόνο στα διάφορα μέρη της γης, από χώρα σε χώρα. Ούτε χρειάζεται να φτιάξεις κανένα αμάξι με άλογα ή κάποιο θαλάσσιο μέσο, αλλά πρέπει να τα εγκαταλείψεις όλα αυτά και να μην τα βλέπεις· και «κλείνοντας τα μάτια» άλλαξε την όρασή σου και ξύπνα μιαν άλλη, που ενώ την έχουν όλοι, λίγοι τη χρησιμοποιούν.

Τι λοιπόν βλέπει η εσωτερική εκείνη όραση; -Μόλις ξυπνήσει, δεν μπορεί καθόλου ν᾽ αντικρίσει τα λαμπρά όντα. Πρέπει λοιπόν πρώτα η ψυχή αυτή να συνηθίσει να διακρίνει τους ωραίους τρόπους ζωής· κατόπιν τα ωραία, έργα, όχι εκείνα που κατασκευάζουν οι τέχνες, αλλά αυτά που κάνουν οι λεγόμενοι αγαθοί άνδρες·κοίταξε μετά την ψυχή αυτών που κάνουν τα ωραία έργα.

-Πώς θα δεις τώρα τι ομορφιά έχει μια καλή ψυχή;- Αποσύρσου στον εαυτό σου και κοίτα· και αν δεις τον εαυτό σου να μην είναι ακόμη ωραίος, όπως ο δημιουργός του αγάλματος που πρέπει να γίνει ωραίο αφαιρεί, λαξεύει, λειαίνει και καθαρίζει μέχρις ότου φανεί πάνω στο άγαλμα ένα ωραίο πρόσωπο, έτσι και συ αφαίρεσε τα περιττά και ίσιωσε τα στραβά, και όσα είναι σκοτεινά κάνε τα να γίνουν λαμπρά καθαρίζοντάς τα, και μην πάψεις να σμιλεύεις το άγαλμά σου, έως ότου λάμψει πάνω του η θεόμορφη λαμπρότητα της αρετής, ώσπου να δεις «τη σωφροσύνη σε ιερό βάθρο ανεβασμένη».


Αν έχει γίνει αυτό και το είδες, και ενώθηκες καθαρός με τον εαυτό σου, χωρίς ούτε τίποτα να σε εμποδίζει να γίνεις έτσι ενιαίος, ούτε να έχεις μαζί σου τίποτε άλλο αναμεμιγμένο μέσα σου, αλλά έχεις γίνει ο ίδιος ολόκληρος μόνο φως αληθινό, που ούτε σε μέγεθος μετριέται, ούτε σε κανένα σχήμα περικλείεται ώστε να ελαττωθεί, ούτε πάλι αυξάνει σε όγκο από έλλειψη ορίων, αλλά επεκτείνεται παντού απροσμέτρητο, ως κάτι μεγαλύτερο από κάθε μέτρο και ανώτερο από κάθε ποσό· αν δεις τον εαυτό σου να έχει γίνει αυτό, αφού θα έχεις γίνει πια όραση ο ίδιος, έχοντας εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, χωρίς να χρειάζεται να σου δείξει κανείς, εφόσον θα έχεις ήδη ανέβει, προσήλωσε το βλέμμα σου και κοίταξε.

Διότι μόνον αυτό το μάτι βλέπει τη μεγάλη Ομορφιά. Ενώ αν κανείς προσπαθήσει να φτάσει στη θέαση αυτή με μάτια θολωμένα από τις κακίες και χωρίς να έχει καθαρθεί, ή όντας αδύναμος, μη μπορώντας από δειλία του να δει αυτά που είναι πολύ λαμπρά, δεν βλέπει τίποτα, έστω και αν κάποιος άλλος του δείξει πως αυτό που θα μπορούσε να δει βρίσκεται πλάι του. Γιατί αυτό που βλέπει είναι συγγενικό με αυτό που βλέπεται, και πρέπει να στραφεί στη θέασή του αφού πρώτα έχει γίνει όμοιο μ᾽ εκείνο. Αφού ποτέ κανένα μάτι δεν θα μπορούσε να δει τον ήλιο αν δεν ήταν ηλιόμορφο, ούτε η ψυχή μπορεί να δει το Ωραίο, αν δεν έχει πρώτα γίνει ωραία η ίδια.

ΠΛΩΤΊΝΟΥ Εννεάδες, Περὶ τοῦ καλοῦ 1, 6, 8-9

Τόπο στις μεγάλες ψυχές

«Μόνο εκεί όπου το κράτος παύει να υπάρχει, μπορεί ν’ αρχίσει το τραγούδι του απαραίτητου ανθρώπου»
 
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ; ΤΙ ΕΙΝ' ΑΥΤΟ; Ε, λοιπόν, τώρα ανοίξτε τ’ αυτιά σας, γιατί θα σας μιλήσω για τον θάνατο των λαών.
 
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΨΥΧΡΟ απ’ όλα τα ψυχρά κτήνη. Ακόμη και το ψέμα του είναι ψυχρό, κι αυτό το ψέμα σταλάζει από τα χείλη του: «Εγώ το κράτος, είμαι ο λαός».
 
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ! Ήταν οι δημιουργοί που έφτιαξαν τους λαούς και κρέμασαν πάνω τους την πίστη και την αγάπη: έτσι υπηρέτησαν τη ζωή.
 
ΑΥΤΟΙ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΣΤΗΝΟΥΝ παγίδες στους πολλούς και τις λένε κράτος είναι οι χαλαστές: κρεμούν ένα σπαθί κι εκατοντάδες πόθους πάνω τους.
 
ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ λαός, υπάρχουν οι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν το κράτος, και το μισούν σαν το κακό μάτι και την αμαρτία ενάντια στα έθιμα και στον νόμο.
 
ΣΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ: ο κάθε λαός μιλά τη δική του γλώσσα του Καλού και του Κακού: ο γείτονάς του δεν καταλαβαίνει αυτή τη γλώσσα. Επινόησε τη γλώσσα αυτή για τον εαυτό του μέσ’ από τα έθιμα και τους νόμους.
 
ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΛΕΕΙ ΨΕΜΑΤΑ σ’ όλες τις γλώσσες του Καλού και του Κακού· και με το κάθε τι που λέει, λέει ψέματα -και με το κάθε τι που κάνει, κλέβει.
 
ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ είναι επίπλαστο· δαγκώνει με κλεμμένα δόντια. Ακόμη κι η κοιλιά του είναι ψεύτικια.
 
ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ του Καλού και του Κακού -αυτό το γνώρισμα σας προσφέρω, σαν το σημάδι του κράτους.
 
ΑΠΟΚΑΛΩ ΚΡΑΤΟΣ ΕΚΕΙ όπου όλοι, καλοί και κακοί, πίνουν δηλητήριο: το κράτος εκεί όπου όλοι αργά αυτοκτονούν κι αυτό το λένε ζωή.
 
ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΟΝΑΧΑ ΑΥΤΟΥΣ τους παραπανίσιους ανθρώπους! Κλέβουν για λογαριασμό τους τα έργα των εφευρετών και τους θησαυρούς της σοφίας: αποκαλούν την κλοπή τους πολιτισμό -κι όλα γίνονται αρρώστια και κακομοιριά.

ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΟΝΑΧΑ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ τους περισσευούμενους ανθρώπους! Είναι όλοι τους άρρωστοι, ξερνούν τη χολή τους κι αυτό το λένε εφημερίδα. Καταβροχθίζουν ο ένας τον άλλο και δεν μπορούν να χωνέψουν ούτε τον ίδιο τον εαυτό τους.
 
ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΟΝΑΧΑ ΑΥΤΟΥΣ τους περισσευούμενους ανθρώπους! Αποκτούν πλούτη και γίνονται φτωχότεροι μ’ αυτά! Ποθούν εξουσία κι ιδιαίτερα τον μοχλό της εξουσίας, που είναι το πολύ χρήμα -αυτοί οι ανίκανοι άνθρωποι!
 
ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΠΩΣ ΣΚΑΡΦΑΛΩΝΟΥΝ αυτοί οι ευλύγιστοι πίθηκοι! Σκαρφαλώνουν ο ένας πάνω στον άλλο, κι έτσι βουλιάζουν στη λάσπη και στην άβυσσο.
 
ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΑΛΕΥΟΥΝ να φτάσουν τον θρόνο: είναι μια τρέλα που τους κατέχει, λες κι η ευτυχία κάθεται ποτέ πάνω σε θρόνο! Συχνά βρωμιάρηδες καθίζουν στον θρόνο, και συχνά ο θρόνος καθίζει πάνω στις βρωμιές το ίδιο!
 
Η ΓΗ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΟΠΟ για τις μεγάλες ψυχές. Πολλά μέρη -όπου η μυρωδιά της ήρεμης θάλασσας απλώνεται πάνωθέ τους- είν’ ακόμη ελεύθερα για τους μοναχικούς και τα μοναχικά ζευγάρια.
 
ΜΙΑ ΛΕΥΤΕΡΗ ΖΩΗ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ακόμη να υπάρχει για τις μεγάλες ψυχές. Στ’ αλήθεια, αυτός που κατέχει λίγα, πολύ λιγότερο κατέχεται, ας είναι ευλογημένη έτσι τούτη η σεμνή μας φτώχεια!
 
ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ παύει να υπάρχει, μπορεί ν’ αρχίσει ο άνθρωπος που δεν είναι περισσευούμενος: μπορεί ν’ αρχίσει το τραγούδι του απαραίτητου ανθρώπου, η μοναδική κι αναντικατάστατη μελωδία.
 
ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΥΕΙ, κοιτάξτε εκεί, αδελφοί μου. Δεν τα βλέπετε: το ουράνιο τόξο και τις γέφυρες του Υπεράνθρωπου;
___
  Φρίντριχ Νίτσε, Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα

Φοβάστε τον θάνατο;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η σκέψη του θανάτου μας παγώνει; Γιατί η σκέψη ότι μπορεί να χάσουμε αγαπημένα πρόσωπα μας τσακίζει; Γιατί η σκέψη ότι εμείς μπορεί να πεθάνουμε και να μην ξαναδούμε ανθρώπους που αγαπάμε, μας μουδιάζει; Γιατί ο θάνατος σαν έννοια μας φοβίζει, μας τρομοκρατεί;

Ο βασικότερος αντίπαλος της πίστης και της εμπιστοσύνης είναι ο φόβος. Ένας φοβισμένος άνθρωπος βιώνει επώδυνα το συναίσθημα της απόγνωσης και στην προσπάθειά του να αποφύγει τις φοβίες του, συχνά απομακρύνεται από τον πυρήνα της ύπαρξής του.

Ο πιο σημαντικός φόβος ίσως είναι αυτός του θανάτου, που αποτελεί πανανθρώπινο κι οικουμενικό φαινόμενο και είναι διαρκώς παρών στη σκέψη των ανθρώπων καραδοκώντας σε σκοτεινές πλευρές του μυαλού τους. Η τρομακτική σκέψη του αναπόφευκτου του θανάτου μας εμποδίζει να απολαύσουμε τη ζωή και συχνά πυροδοτεί εκδηλώσεις ψυχοπαθολογικής συμπεριφοράς, όπως η κατάθλιψη ή οι κρίσεις πανικού. Κάποιοι φτάνουν στο σημείο να μισήσουν την ίδια τη ζωή, λόγω της απειλής του θανάτου.

Οι άνθρωποι βιώνουμε το θάνατο άλλοτε ως προσωπική αποτυχία ή ως αδικία, άλλοτε ως χρεοκοπία της ιατρικής και της επιστήμης, άλλοτε ως αδυναμία να κρατήσουμε στη ζωή αυτούς, που αγαπάμε με τρόπο μαγικό.

Ο φόβος του θανάτου πολλές φορές καταλαμβάνει τόσο χώρο και χρόνο στη ζωή μας, ώστε αδυνατούμε να ζήσουμε την ίδια τη ζωή. Είναι τόσο έντονη η παρουσία του, που αποτελεί μια διαρκή απειλή. Κάποιοι πιστεύουν ότι πάσχουν από αμέτρητες αρρώστιες.... Κάποιοι προσπαθούν να προβλέψουν το τέλος της ζωής, για να εμποδίσουν τον ερχομό του ή γίνονται ατρόμητοι για να φοβίσουν το θάνατο... Κάποιοι αναζητούν την αιωνιότητα μέσα από την υστεροφημία, την κοινωνική καταξίωση, την απόκτηση πλούτου και δύναμης… Κάποιοι στρέφονται σε «υπερφυσικές» θρησκευτικές δοξασίες και αστρολογικές προβλέψεις…

Παρ’ όλα αυτά η οδύνη του θανάτου κυριεύει τη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων κι αναστατώνει τη σκέψη και τη συμπεριφορά τους. Η πλήρης άρνηση του επερχόμενου τέλους της ζωής, όπως και η εμμονή σε σκέψεις για το θάνατο, φανερώνουν τον ίδιο ακριβώς φόβο: να κοιτάξουμε κατάματα το θάνατο.

Ο φόβος του θανάτου υπάρχει πάντα κάτω από την επιφάνεια. Μας κυνηγάει σε όλη μας τη ζωή και εμείς χτίζουμε αμυντικούς μηχανισμούς, για να μπορέσουμε να χειριστούμε την επίγνωση του θανάτου. Δεν μπορούμε όμως να τον βγάλουμε απ' το μυαλό μας. Ξεσπάει σε κάθε εφιάλτη μας. «Προτιμάμε καλύτερα να πεθαίνουμε κάθε ώρα από το φόβο του θανάτου, παρά να πεθάνουμε μια φορά» αναφέρει ο Σαίξπηρ.

Αλλά το ζήτημα του θανάτου απασχολούσε έντονα τους ανθρώπους ήδη από πολύ παλιά. Ο Σωκράτης ζητούσε από τους ανθρώπους να σκεφτούν και να φιλοσοφήσουν πάνω σε θέματα ζωής και θανάτου και να τα αποδεχτούν, ενώ ο Επίκουρος πίστευε, ότι η αποστολή της φιλοσοφίας είναι να ανακουφίσει την ανθρώπινη δυστυχία και θεωρούσε βασικότερη αιτία δυστυχίας τον πανταχού παρόντα φόβο μας για το θάνατο.

Η ''Αγία Γραφή'', ως έκφραση της ''Θείας Αποκάλυψης τού Θεού'' στον άνθρωπο, αναφέρεται σε ισόβιους δούλους για το φόβο του θανάτου "και απαλλάξη τούτους, όσοι φόβω θανάτου δια παντός του ζην ένοχοι ήσαν δουλείας" (Εβραίους 2/β: 14,15).

Όσο για την σύγχρονη επιστήμη, κατάφερε μεν να εμποδίζει την έναρξη της ζωής, δε μπόρεσε ωστόσο να νικήσει το τέλος της.

Κι ο Γούντι Αλεν ευφυολογώντας ανέφερε ενδεικτικά: «Δεν φοβάμαι το θάνατο, απλώς δεν θέλω να είμαι εκεί όταν θα έρθει»!

Ο σημαντικότερος εν ζωή υπαρξιακός ψυχοθεραπευτής, ο Irvin Yalom, μας προσκαλεί να μην αγνοήσουμε το θάνατο, ούτε να τον ξορκίσουμε, αλλά να πετύχουμε το δυσκολότερο: να συμφιλιωθούμε μαζί του και να αναμετρηθούμε με το μεγαλύτερο ανθρώπινο φόβο.

Αν κάτι καταλαβαίνουμε από τα παραπάνω, είναι ότι τελικά ο φόβος του τέλους της ζωής αγγίζει σε υπαρξιακό επίπεδο ευαίσθητες και κρίσιμες πτυχές της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, κι όχι μόνο του τέλους της. Ο θάνατος και η εσωτερική επεξεργασία του θανάτου αναδεικνύει ξεκάθαρα τη συνολικότερη θεώρηση του καθενός μας για το νόημα της ζωής, για τις σχέσεις με τον εαυτό μας, τους άλλους και τον κόσμο, για το πεπερασμένο της ύπαρξης. Είναι πραγματικά μια βιαιότητα η εμπειρία του πένθους, είναι όμως σημαντικό να αναγνωρίσουμε, ότι η ύπαρξη του θανάτου μάς βοηθά να ζήσουμε καλύτερα. Η χαρά, η νοηματοδότηση της ζωής, οι αναμνήσεις και οι εγγραφές από το παρελθόν, η μοναξιά, η απόγνωση, η ελευθερία, η φθορά, η αρρώστεια... μας οδηγούν να αναμετρηθούμε με τα δεδομένα της ύπαρξης και συνταράσσουν ενδότερες δομές της ψυχής μας. Η επεξεργασία του θανάτου αποτελεί την πιο σκοτεινή πλευρά της ύπαρξής μας, καθώς ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε το επερχόμενο τέλος, εξαρτάται από το πώς βιώνουμε την ίδια τη ζωή μας. Και τελικώς, όταν κάποιος δεν συλλαμβάνει το μεγαλείο της ζωής, γιατί να τον απασχολεί ο θάνατος;

Αν προχωρήσουμε ένα βήμα πιο πέρα τον συλλογισμό μας, θα καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος φοβάται το χρόνο, καθώς αναζητά απεγνωσμένα να ανακαλύψει το μέλλον του, αντί να προσπαθεί να το διαμορφώσει. Και η αδυναμία του να ελέγξει τη ζωή του, τον κρατά καθηλωμένο στο ίδιο σημείο, σταματημένο και στατικό. Ο φόβος υπερτερεί μπροστά στην προσωπική ανάληψη ευθύνης κι ακολουθεί η πλήρης απουσία προσωπικής ελευθερίας. Συνεπώς η μελέτη του θανάτου από αδυναμία μπορεί να γίνει ανάληψη ευθύνης και κατάκτηση ελευθερίας.

Με λίγα λόγια, μιλώντας για το θάνατο, ουσιαστικά μιλάμε για τη ζωή. Και η επεξεργασία του θανάτου μπορεί να χαρίσει στη ζωή ένα νόημα που δεν είχε πριν, αν μετακινηθούμε εσωτερικά από την άρνηση του θανάτου στην αποδοχή της ζωής κι από την απελπισία για το αύριο στη φροντίδα για το τώρα. Αντ’ αυτού, μερικές φορές αναβάλλουμε την ίδια μας τη ζωή, επειδή νοιώθουμε πολύ απασχολημένοι με τα μικρά θέματα που εμφανίζονται.

Η συνάντηση με το θάνατο, άρα, δεν καταλήγει υποχρεωτικά σε απόγνωση, που στερεί τη ζωή από κάθε σκοπό. Αντίθετα, είναι μία εμπειρία που θα μας ξυπνήσει και θα μας οδηγήσει σε μια ζωή πιο πλήρη. Ο φόβος του θανάτου είναι στην ουσία ο φόβος του ανεκπλήρωτου. Γι αυτό και αρπαζόμαστε απ’ τη ζωή, γιατί βιώνουμε τη ζωή μας ως κάτι ανεκπλήρωτο.

Η αγωνία του θανάτου επισκέπτεται κάθε ψυχοθεραπευτική συνεδρία. Η ψυχοθεραπεία αποτελεί βαθιά και περιεκτική εξερεύνηση της πορείας του νοήματος της ζωής ενός ανθρώπου. Και δεδομένου ότι ο θάνατος κατέχει τόσο κεντρική θέση στην ύπαρξη μας και ότι ζωή και θάνατος αλληλοεξαρτώνται, δεν είναι δυνατόν να τον αγνοήσουμε. Ο θεραπευτής στοχεύει να συνδεθεί βαθιά κι αυθεντικά με τους ασθενείς του και καλείται πάντοτε, όχι απλώς να διαχειριστεί τη συμπτωματολογία των περιστατικών, αλλά να αναδείξει και να επεξεργαστεί τη συνολικότερη θεώρηση του θεραπευόμενου για το νόημα της ζωής, για τις έσχατες έγνοιες της ύπαρξης, όπως η φθορά, η ελευθερία, η υπαρξιακή απομόνωση, για τις διαπροσωπικές του σχέσεις, για το πεπερασμένο της ύπαρξης… Κι ασφαλώς κάθε θεραπευτής μέσα από μία τέτοια διαδικασία, μοιραία αναμετράται και ο ίδιος με τα δικά του υπαρξιακά σκοτεινά σημεία περί ζωής και θανάτου.

Όλα τα παραπάνω συνοψίζονται στο αγωνιώδες νεανικό μήνυμα που συναντάμε σε γκράφιτι γραμμένο στους τοίχους της πόλης: «Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;». Τελικά η ανθρώπινη απόγνωση δεν πηγάζει μόνο από απωθημένα ένστικτα, διαταραγμένους τρόπους σκέψης ή τραυματικές μνήμες… αλλά κυρίως από μια κατά πρόσωπο συνάντηση με την ύπαρξή μας, που αξίζει να την δούμε με χαρά.

H NASA ενδιαφέρεται για τη χρήση αερόπλοιων

Airship ChallengeH NASA δείχνει το ενδιαφέρον της για τη χρήση αερόπλοιων σε ειδικές χρήσεις στην Στρατόσφαιρα, τόσο ως ερευνητικές πλατφόρμες όσο και για εμπορικές χρήσεις.

Η NASA ενδιαφέρεται να κάνει έναν ερευνητικό διαγωνισμό για το σχεδιασμό αερόπλοιων νέας γενιάς, τα οποία θα μπορούν να μείνουν σε συγκεκριμένες θέσεις στη Στρατόσφαιρα, με έπαθλο τη συμφωνία 2-3  εκατομμυρίων δολαρίων, με διάφορες απαιτήσεις.
Σύμφωνα με το Gizmag, η πρώτη απαίτηση θα είναι να μπορεί ένα αερόπλοιο, με φορτίο 20 κιλών, να μπορεί να μείνει σε ύψος 20 χιλιομέτρων. Το αεροσκάφος θα πρέπει να μένει σταθερό σε μία έκταση ακτίνας 5 χιλιομέτρων από τη βάση του και έπειτα θα πρέπει να μπορεί να επιστρέψει το φορτίο του στη Γη.
Το δεύτερο στάδιο των βραβευμένων projects στο πλαίσιο του διαγωνισμού αυτού θα περιλαμβάνει αερόπλοια τα οποία θα μπορούν να εκτελέσουν τις παραπάνω λειτουργίες με φορτίο 200 κιλών και παραμονή στο ύψος των 20 χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Γης, για 200 ώρες. Ο διαγωνισμός της NASA ονομάζεται 20-20-20 Airship Challenge και θα λάβει χώρα εντός του 2015, ενώ θα διαρκέσει αρκετά χρόνια.
Τα αερόπλοια της NASA θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αστρονομικές παρατηρήσεις με την τοποθέτηση ειδικών τηλεσκοπίων, καθώς και για ποικίλες εφαρμογές παρατήρησης, όπως επίσης και για μετεωρολογικές μελέτες κάθε είδους.

Πίνω και μεθώ εδώ και... 10 εκατομμύρια χρόνια!


Οι πρώτοι άνθρωποι που ήπιαν αλκοόλ, ήσαν μάλλον οι νεολιθικοί αγρότες στην Κίνα, πριν από περίπου 9.000 χρόνια, οι οποίοι ανακάλυψαν ότι από τη ζύμωση των φρούτων και του μελιού προκύπτει ένα ποτό που «φτιάχνει κεφάλι».

Όμως η βιολογική ικανότητα να πίνει κανείς αλκοόλ και να το ευχαριστιέται, είναι πολύ παλαιότερη. Σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, ξεκίνησε πριν από 10 εκατομμύρια χρόνια, όταν οι μακρινοί πρόγονοί μας, δηλαδή οι πίθηκοι, ανέπτυξαν στο σώμα τους το κατάλληλο γονίδιο και, κατά συνέπεια, τον κατάλληλο βιολογικό μηχανισμό.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή βιολογίας και παλαιογενετικής Μάθιου Κάριγκαν του Κολλεγίου Σάντα Φε, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το "Science" και τη βρετανική «Τέλεγκραφ», ανέλυσαν γενετικά δείγματα από 28 διαφορετικά θηλαστικά, μεταξύ των οποίων 17 πιθήκους.

Η γενετική ανάλυση έδειξε ότι ένα συγκεκριμένο γονίδιο, το ADH4, το οποίο παράγει το ομώνυμο ένζυμο που διασπά το αλκοόλ στον οργανισμό, εμφανίστηκε αρχικά πριν από περίπου 50 εκατ. χρόνια, αλλά μπορούσε απλώς να διασπά ελάχιστες ποσότητες αλκοόλ με πολύ αργό ρυθμό. Όμως πριν από 10 εκατομμύρια χρόνια, στο τέλος της Μειοκαίνου εποχής, υπήρξε μια σημαντική γενετική εξέλιξη, καθώς εμφανίστηκε μια μετάλλαξη του εν λόγω γονιδίου και του ενζύμου του, που πλέον επέτρεψαν τον μεταβολισμό του αλκοόλ 40 φορές πιο αποτελεσματικά.

Γιατί, όμως, έγινε αυτό; Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι καθώς τα φρούτα έπεφταν από τα δέντρα του δάσους στο έδαφος και άρχιζε σταδιακά η ζύμωσή τους (υπό την επίδραση των βακτηρίων που μετατρέπουν τα σάκχαρα σε αιθανόλη), οι πίθηκοι που, λόγω εξέλιξης και κλιματολογικών - περιβαλλοντικών αλλαγών, είχαν εγκαταλείψει τα δέντρα και κινούνταν πια στο έδαφος σε αναζήτηση τροφής, άρχισαν να τρώνε τα φρούτα αυτά και σταδιακά το σώμα τους να συνηθίζει στην αιθανόλη που περιείχαν εξαιτίας της ζύμωσης. Κάπως έτσι, φθάσαμε σήμερα τα μπαρ να έχουν την τιμητική τους!

Αυτό επίσης εξηγεί γιατί οι ουρακοτάνγκοι, που ποτέ δεν έπαψαν να ζουν στα δέντρα, δεν μπορούν να μεταβολίσουν το αλκοόλ, ενώ οι γορίλες, οι χιμπατζήδες και, φυσικά, οι άνθρωποι μπορούν. Σύμφωνα με τον Κάριγκαν, εξ' αρχής η απόλαυση του αλκοόλ συνδέθηκε με την εύρεση τροφής και με το πλεονέκτημα της επιβίωσης - αν και στην πορεία αυτή η σύνδεση μάλλον ατόνησε (ιδίως στους πολύ μεθυσμένους!).

Σταδιακά, ο ανθρώπινος πολιτισμός ανακάλυψε τεχνικές για να αυξάνει την περιεκτικότητα σε αλκοόλ ενός ποτού, σε σχέση με τα αρχικά φρούτα που είχαν πέσει στο χώμα. Μερικοί επιστήμονες έχουν μάλιστα προτείνει ότι ένα βασικό κίνητρο -αν όχι το πιο βασικό- για την προϊστορική «έκρηξη» της γεωργίας παγκοσμίως ήταν η επιθυμία των ανθρώπων να πίνουν κανένα ποτηράκι παραπάνω...

Εκτυπώστε... φως!


Από το ″γεννηθήτω φως″ στο ″τυπωθήτω φως″, καθώς τώρα ακόμη και το φως μπορεί να εκτυπωθεί.

Η αμερικανική εταιρεία Rohinni με έδρα το Αϊντάχο παρουσίασε ένα καινοτομικό προϊόν, το Lightpaper (φωτο-χαρτί), που αποτελεί μια νέα προσέγγιση στον τρόπο φωτισμού.

Πρόκειται για ένα πολύ λεπτό χαρτί που εκπέμπει...
φως LED και το οποίο, αφού εκτυπωθεί, είναι δυνατό να προσαρμοστεί πάνω σχεδόν σε οποιαδήποτε επιφάνεια, παίρνοντας το σχήμα της, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Εκπρόσωπος της εταιρείας δήλωσε πως ο καλύτερος τρόπος να περιγράψει το Lightpaper, είναι ότι «αποτελεί ένα μίγμα LED και μελανιού. Χρησιμοποιώντας μια ειδική διαδικασία, το διάλυμα εκτυπώνεται πάνω σε ένα υπόστρωμα».

Οι πιθανές εφαρμογές φαίνονται απεριόριστες και περιορίζονται μόνο από τη φαντασία. «Οπουδήποτε υπάρχει φως, το νέο προϊόν θα μπορούσε να το αντικαταστήσει», σύμφωνα με την Rohinni. Από φως - ταπετσαρία στους τοίχους έως εκτυπωμένα φωτεινά λογότυπα πάνω σε προϊόντα.

O υπεύθυνος μάρκετινγκ της εταιρείας Νικ Σμουτ εκτίμησε ότι τελικά θα μπορεί κανείς να εκτυπώνει, μέσα στο ίδιο του το σπίτι, το φως που χρειάζεται. «Θα μπορείτε να σχεδιάζετε και να τυπώνετε το δικό σας φως. Προς το παρόν το κάνουμε εμείς, όμως πρόκειται να δώσουμε τη δυνατότητα αυτή στους ίδιους τους ανθρώπους», όπως είπε.

«Το Lightpaper είναι μια πλατφόρμα φωτός, που ακόμη δεν ξέρουμε πώς πρόκειται να χρησιμοποιηθεί. Αυτό που ξέρουμε, είναι ότι προσπαθούμε να
″ξεκλειδώσουμε″ τη δυνατότητα δημιουργίας φωτός», πρόσθεσε.

Οι μικροσκοπικές φωτοδίοδοι (LED) έχουν μέγεθος περίπου ενός ερυθροκυττάρου του αίματος και είναι διάσπαρτα ανακατεμένες με τη μελάνη. Το υπόστρωμα πάνω στο οποίο τυπώνεται το διάλυμα μελάνης και LED, είναι ένα υλικό που αποτελεί καλό αγωγό του ηλεκτρισμού. Όταν το ρεύμα διαπερνά το εκτυπωμένο υλικό, που έχει τη μορφή τετραγώνου, όπως ένα γραμματόσημο, αυτό φωτίζεται.

Ήδη μερικές εταιρίες -μη κατονομαζόμενες- εργάζονται πάνω σε εφαρμογές του Lightpaper και τα πρώτα προϊόντα μπορεί να εμφανιστούν στην αγορά εντός του 2015.

Οι Προσέληνοι Αρκάδες και η λατρεία του Ερμή

<Οι Βοσκοί της Αρκαδίας 1636, Nicolas Poussin. Με την αινιγματική φράση Et in Arcadia ego για 2η φορά.

Το θέμα και η επιγραφή δεν ανήκουν καν στον Poussin. Είχαν ήδη αποδοθεί από τον Giovanni Frncesco Barbieri τον επονομαζόμενο Guercino (1491-1666) σε άλλον πίνακα του 1618 που σήμερα βρίσκεται στη Ρώμη. Υπάρχει βέβαια και η θεωρία του αναγραμματισμού της φράσης, I Tego arcana Dei

Οι κάτοικοι της χώρας των Αρκούδων δεν ήταν γεωργοί. Οι Αρκάδες, όσοι δεν ζούσαν από το κυνήγι, ήταν βοσκοί. Στη χιονισμένη κορυφή της Κυλλήνης ο ουρανός αγγίζει τη γή, εκεί ο Θεός Δίας γονιμοποίησε τη Νύμφη Μαία. Γιός του Δία και της Μαίας ήταν ο Κυλλήνιος Ερμής.

 Στην ουσία ο Ερμής είναι πανδεχής αρκαδικός Θεός, όμως στις ιδέες περί αυτού το σημαντικότερο είναι τα χαρακτηριστικά που καθορίστηκαν από την καθημερινή ζωή των Αρκάδων. Ακριβώς γι΄άυτό ο Ερμής είναι Θεός προστάτης της ποιμενικής ζωής.
Ο Ερμής προστατεύει τους βοσκούς και τους φέρνει πίσω τα παραστατημένα πρόβατα ωσάν Ερμής Κριοφόρος.

Στην λατρεία του Ερμή στην Αρκαδία βλέπουμε πως οι Αρκάδες για να "ενισχύσουν" τον προστάτη Θεό τους, έπλασαν τον ύμνο για το πώς ο Ερμής ενώ ήταν ακόμη βρέφος, απήγαγε με επιτυχία από τον Απόλλωνα ολόκληρο κοπάδι βουβαλιών. Έτσι ο Νόμιος Απόλλωνας κλονίστηκε παντελώς.
Οι αοιδοί στην Αρκαδία συνόδευαν τα άσματά τους με ηχείο το καβούκι της κούφιας χελώνας(χέλυς). Αυτό το μουσικό όργανο έγινε δώρο του ίδιου του Ερμή που κατ΄αυτόν τον τρόπο πέτυχε και σε αυτήν την περίπτωση να
νικήσει τον Απόλλωνα.

Ο Ερμής χάρισε στους ανθρώπους την τέχνη να προσαρμόζονται οι λέξεις και οι σκέψεις στη μουσική. Γι'αυτό και η τέχνη της "εξήγησης"(ερμηνεύειν) πήρε απο τον Θεό το όνομά της, ενώ ο ίδιος ο Ερμής ως δωρητής και προστάτης του λόγου πήρε το τιμητικό επίθετο Λόγιος.

Αυτή ήταν η φροντίδα του Ερμή πρός τον άνθρωπο εν ζωή. Στην Αρκαδία όμως υπό την επίδραση του πάνω και του κάτω κόσμου, έγινε κάτι ανεπανάληπτο. Ο Ερμής έγινε Ψυχοπομπός. Κατείχε τη χρυσή ράβδο, που ανάγκαζε τις ψυχές να τον ακολουθούν εκεί που κρύβεται η Στύγα, εκεί που φεύγουν τα νερά της Στυμφαλίας λίμνης.
Η Αρκαδία ως ορεινή χώρα δεν μπορούσε να αναθρέψει όλα τα παιδιά της. Έτσι τα έστελνε έξω, σε όλες τις περιοχές του κόσμου. Έτσι οι Αρκάδες άρχισαν να προσεύχονται στον Ερμή τουςγια να τους συνοδεύει ευνοϊκά στις οδοιπορίες τους.
Η χρυσή ράβδος του Θεού έγινε σύμβολο των ταξιδιών και του εμπορίου και κράτησε μέχρι σήμερα τη σημασία αυτή.
Για τους πιο πετυχημένους Αρκάδες κυκλοφορούσαν ολόκληροι κύκλοι Θρύλων.

Ο ένας ήταν ο υιός του Ερμή, ο πιο φημισμένος κλέπτης του αρχαίου κόσμου, ο Αυτόλυκος. Ο Όμηρος λέει για αυτόν:
"όλους τους ανθρώπους ξεπέρασε στην τέχνη να κλέβει και να δίνει ψεύτικους όρκους, τους οποίους του συγχωρούσε ο Ερμής..."
Επίσης γνωρίζουμε σήμερα πως ο Αυτόλυκος απέκτησε την αντάξια σύντροφο της ζωής του, στο πρόσωπο της Μήστρας (από το μήδομαι, μεταμορφώνομαι).

Ο άλλος ευνοούμενος του Ερμή, είναι ο Οδυσσέας, ο βασιλιάς της Ιθάκης. Ιδρυτής της πόλης του Φενεού, η οποία πόλη γειτονεύει με το βουνό Κυλλήνη και την Στυμφαλία λίμνη. Γι΄αυτό τον προστετεύει ο Ερμής στην "Οδύσσεια", γι΄αυτό η μητέρα του, η Αντίκλεια, λέγεται η κόρη του Αυτόλυκου, γι΄αυτό και η κατάβασή του στον Κάτω Κόσμο, σύμφωνα με τον Αισχύλο, έλαβε χώρα στην καταβόθρα της Στυμφαλίας λίμνης.

Ο Όμηρος τοποθετεί την κατάβαση του Οδυσσέα πέρα από τον Ωκεανό, στη χώρα των Κιμμερίων, αλλά η εθνολογία μας εξηγεί, ότι αυτή η δοξασία είναι μεταγενέστερη και έχει την αιτία της στη γέννηση του εθίμου της καύσης των θνητών αντί της πρωταρχικής ταφής των.

Ο Αισχύλος βέβαια αναφέρει για την κατάβαση του Οδυσσέα στην Αρκαδία και ότι οι κάτοικοι της Στυμφαλίας λίμνης τον μετέφεραν στήν άλλη πλευρά της, πρός τη σιωπηλή σπηλιά. Οι κάτοικοι αυτοί αποτελούσαν τον χορό της αισχύλειας τραγωδίας, οι Ψυχαγωγοί.

Οι Αρκάδες λάτρευαν τον Ερμή ως γενάρχη τους. Το περίεργο είναι ότι σε οποιονδήποτε τόπο τους Θεούς τους θεωρούσαν γενάρχες των διάσημων οικογενειών, αλλά το περιστατικό μια ολόκληρη φυλή, όπως στην προκειμένη περίπτωση, να θεωρεί τον Θεό Ερμή, γενάρχη της αποτελεί ίσως ένα μοναδικό φαινόμενο. Συνήθως οι θνητοί προέρχονται από την γη, άρα η ερμητική κοσμογονία των Αρκάδων διαφέρει από την πανελλήνια και βλέπουμε ότι ο Ερμής ήταν γενάρχης του λαού του, δηλαδή της ανθρωπότητας, επειδή στις κοσμογονίες οι έννοιες αυτές συμπίπτουν μεταξύ τους.
Ήδη προ πολλού οι υπόλοιποι Έλληνες αναφέρονταν στους Αρκάδες με την προσωνυμία "Προσέληνοι". Αυτό είχε ως αφορμή "μια ιστορία ότι οι Αρκάδες ζούσαν στις ερήμους τους την εποχή πρίν τη γέννηση του φεγγαριού".

Βέβαια στην ασυνήθιστη δοξασία να ερμηνευτεί διαφορετικά η λέξη "Προσέληνοι", στάθηκε είτε η ονομασία της αρκαδικής φυλής των "Σεληνιτών", είτε το όνομα του βασιλέα Προσελήνου, είτε ότι νίκησαν κάποιους εχθρούς τους πρίν από την ανατολή του φεγγαριού.
Η πρώτη κυριολεκτική ερμηνεία της λέξης "Προσέληνοι", επιβεβαιώθηκε όταν ο Αυστριακός ερευνητής Reitzenstein δημοσίευσε στο φυλλάδιο "Zwei religionsgeschichtliche Fragen", ένα απόσπασμα της κοσμογονίας των Αρκάδων.
Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου.

Το απόσπασμα αρχίζει με τη γέννηση του Ερμή από τον Δία:
Και του όρισε ένα μερίδιο της πολύμορφης δύναμής του, εκείνος ο βλαστός είναι ο Ερμής, ο πρόγονός μου. Και μάλιστα τον διέταξε να δημιουργήσει τον πανέμορφο κόσμο. Του έδωσε και τη χρυσή ράβδο, που επιβάλλει την τάξη και είναι σοφή μητέρα της κάθε ωφέλιμης τέχνης. Μαζί της πήγε ο γιός του Δία να εκτελεί την κάθε βούληση του πατέρα του, ενώ εκείνος κάθισε στα ύψη και χαιρόταν βλέποντας τα έργα του ένδοξου γιού του. Και εκείνος, κοιτάζοντας τη θαυμάσια τετράζυγη μορφή, έκλεισε τα μάτια του εξαιτίας της υπερβολικής λάμψης.

Αφού ανέλαβε σιγά σιγά την όρασή του, είπε το λόγο: "Ακούστε με,παιδιά του αιθέρα, ο ίδιος ο Δίας, ο πανίσχυρος πατέρας μου, διατάζει τα στοιχεία να πάψουν την παλαιότερη έριδά τους. Υπακούστε, λοιπόν τη Θεία διαταγή και να έχετε εφεξής καλύτερο συναπάντημα. Θα κάνω για εσάς αμοιβαία φιλία και επιθυμία για να συνυπάρχετε μεταξύ σας σε καλύτερη μοίρα." Έτσι είπε και άγγιξε με τη χρυσή ράβδο του τα στοιχεία και αμέσως τα κατέλαβε η ατάραχη γαλήνη. Τα στοιχεία σταμάτησαν τις πολυμερείς ανμίξεις τους και το καθένα τους στάθηκε στον κατάλληλο χώρο, ενώ η σκορπισμένη μαρμαρυγή μαζεύτηκε μέσα στον ενιαίο αιθέρα, συμφιλιώθηκαν όλα ξεχνώντας την αιώνια διχόνοια τους. Έληξε η παντοτινή έχθρα και ο γιός του Θεού που γέννησε τα πάντα ως πρώτο τον αστραφτερό αιθέρα, τη θαυμάσια κατοικία του φωτός, με τον εξαναγκασμό να περιστρέφεται ακατάπαυστα μέσα στον ανείπωτο στρόβιλο, στρογγύλεψε τον ουρανό που κόσμησε με επτά ζώνες, στις οποίες στάθηκαν επτά Ηγεμόνες των άστρων. Και αυτοί γύρισαν τ΄άστρα βρισκόμενοι ο ένας κάτω από τον άλλον, περιπλανούμενοι δίπλα δίπλα, ώστε άναβαν παντού τ΄άστρα στο ευρύχωρο στερέωμα. Στη μέση στερέωσε αυτός με άσειστα δεσμά την γη, έστερψε πρός τον καυτό νότο και τον παγερό βορρά το λοξό δρόμο του ακίνητου και σιωπηλού άξονα και η θορυβώδης θάλασσα που έζωσε γύρω γύρω την ξερή γη. Η μαινόμενη και αχαλίνωτη που έβαλε ανάμεσα στα δύο μισά του κόσμου, εσωτερικό κόλπο που από τη δύση μέχρι τα πέρατα της ανατολής απλώθηκε και χάραξε πλατιές ακρογιαλιές, τα νερά πολυπλανώμενων κυμάτων διαχύθηκαν γύρω από την γη αδελφή, ενώ οι δύο πόλοι σφίγγουν τον άξονα...

Συνεχίζω το απόσπασμα που αναφέρει σχετικές πληροφορίες για την κοσμική γέννηση της Αρκαδίας:
"Δεν υπήρχε ακόμα ο κύκλος του Ήλιου, ούτε η Σελήνη τίναζε τα ηνία των βοδιών που σέρνουν τα πόδια τους. Έρεε μόνο η νύχτα ακατάπαυστα, χωρίς ημέρα, λάμποντας με λεπτές ακτίνες των άστρων. Με τούτα κατά νου πήγαινε ο Ερμής μέσα στον χλωμό αέρα, αλλά όχι μόνος, αφού δίπλα του ήταν και ο καλός του γιός ο Λόγος, κοσμημένος με ευκίνητες φτερούγες, πάντα αληθής, με την αγνή πειθώ στα χείλη που δεν λένε ψέματα, γοργός αγγελιοφόρος του καθαρού νοήματος του πατέρα του.

Μαζί του κατεβαίνει στη γη ο Ερμής, ο ρυθμιστής του σύμπαντος. Μαζί του περνάει όλη τη γη κοιτάζοντας την προσεκτικά, για να βρεί τόπο όπου θα κτίσει την Πόλη, γεμάτη άφθονα δώρα, η οποία μετά την ίδρυσή της θα είναι αντάξια να δεκτεί το ανθρώπινο γένος στα λαμπρά τείχη της.
Αλλά δεν κατηύθυνε την πορεία του ο Ερμής πρός τις παγερές 'Αρκτους ψάχνοντας τη μοιραία γη, αφού εκεί-το ήξερε- βαθύς αέρας τυλίγει τη γη με το βαρύ σκέπασμά του, βεβαρημένος με χιόνια, χτυπημένος από θύελλες,ήξερε ότι το χώμα εκεί είναι άγονο, σκεπασμένο με παγερή πάχνη και ανίκανο να τρέφει το ανθρώπινο γένος. Ούτε πρός νότο κατηύθυνε την πορεία του, στις πυρπολημένες άκρες της γης ψάχνοντας για ωραίο τόπο, αφού ήξερε ότι στερημένο από τα νερά δεν γεννά ούτε τα χόρτα, ούτε τα ζώα το χώμα του. Ότι βροχερά σύννεφα δεν στέφουν εκεί τα άδεια ύψη, ότι πάνω από τους όγκους των βράχων, πάνω από τις ξηρές άμμους ασάλευτος απλώνεται ο καυτός αέρας που δεν γνωρίζει δροσερό ίσκιο.

" Άρα οι δύο ήπειροι, σκέφτηκε, υπάρχουν στον κόσμο μας-η μια είναι γεμάτη πάγους, η άλλη-άκρατης ζέστης. Η μια γειτονεύει με την 'Αρκτο, η άλλη-με καυτή φωτιά, καμία απ΄αυτές δεν είναι ικανή να δεκτεί το γένος πολυάριθμων ανθρώπων. Στη μέση όμως υπάρχει ένα νησί που τώρα το σκέπασαν τα βουνά, που αφού θ΄ανοίξουν, θα δεκτούν πόλεις και χωριά των θνητών, θα δεκτούν και τις ζωοδότρες ροές των ποταμών που είναι παιδιά του Ωκεανού."

Αυτά τα βουνά τα χάρισε στις νύμφες, που εξουσιάζουν τις βοσκές και μετά άγγιξε το πιό ψηλό απ΄αυτά με τη ράβδο του. Από το φαράγγι ξεπήδηξε ο Λάδωνας, την καρποφόρα ιλύ του αμέσως η Αρκαδία την έκρυψε στα σπλάχνα της και μετά, όταν ήρθε η ώρα χάρισε στον κόσμο την πανέμορφη κόρη της, τη Δάφνη...."


Nicolas Poussin (Οι Βοσκοί της Αρκαδίας)
Γνωστός πίνακας από την λατινική φράση Et in Arcadia ego


"ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΚΟΜΑ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΟΥΤΕ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ...", όταν δημιουργήθηκε το ανθρώπινο γένος;
Άραγε αυτό το γένος ήταν πραγματικά ΠΡΟΣΕΛΗΝΟ και την αρχαία ειρωνεία πρέπει να την ερμηνεύσουμε κυριολεκτικά ;

Δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια πότε χώρισε από τον Αρκαδικό Ερμή ο άλλος Ερμής, που με το όνομα Κάδμος ή Καδμίλος έγινε φυλετικός ήρωας των Θηβαίων και κυρίαρχος των λεγόμενων Καβείριων μυστηρίων, όμως η ταύτιση του Ερμή με τον Κάδμο παρατηρήθηκε ήδη προ πολλού.
Η λέξις Κάδμος ετυμολογικά ταυτίζεται με το Κόσμος (από το Κόδ-μος) σημαίνει το σύμπαν η τάξη.
Σύμφωνα με τον μύθο ο Ερμής-Κάδμος=Κόσμος, γίνεται σύζυγος της Αρμονίας, της κόρης του Άρη. Στην παραπάνω κοσμογονία, υπάρχει η αναφορά όπου η αρμονία γεννήθηκε από την πρωταρχική έχθρα και ενώθηκε με τον Κόσμο.

Ποιός είναι όμως ο Λόγος που περιγράφεται στην κοσμογονία των Αρκάδων, καθώς και στην μετέπειτα Γέννηση της χριστιανικής θρησκείας;

"Εν αρχή ήτο ο Λόγος και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ και ο Θεός ήτο ο Λόγος. Ούτος ήτο εν αρχή παρά τω Θεώ. Πάντα δι΄αυτού έγειναν και χωρίς αυτού δεν έγεινεν ουδέ εν το οποίον έγεινεν..." και παρακάτω: "Και ο Λόγος έγεινε σάρξ και κατώκησε μεταξύ ημών, πλήρης χάριτος και αληθείας..."
Ο Λόγος ήταν ακόμη πιο παλιά εμφανές στοιχείο της ελληνικής και μάλιστα της στωικής κοσμοθεωρίας. Σύμφωνα με την αρκαδική μυθολογία ο Ερμής υπήρχε ως πατέρας του Λόγου, της γλώσσας, αλλά ο Ερμής ήταν και πατέρας του Πάνα. Άραγε ο Πάνας είναι η γλώσσα, ο Λόγος;

Ο Πλάτων στο διάλογο "Κρατύλος" κεφάλαιο 14 αναφέρει στη συνομιλία του Σωκράτη με τον Ερμογένη:
"Και το ότι ο Παν, ο υιός του Ερμή, είναι διφυής οφείλεται σε ειδικό λόγο, φίλτατέ μου."
και συνεχίζει ο Σωκράτης:
"Ξέρεις πως ο Λόγος εκφράζει το παν, συνεχώς περιστρέφει και περιστρέφεται (αει πολεί) και είναι δύο ειδών, αληθινός και ψεύτικος; Το αληθινό, λοιπόν, μέρος του είναι λείον και Θείον και κατοικεί επάνω ανάμεσα στους Θεούς, ενώ το ψεύτικο μένει κάτω και είναι τραχύ και τραγικόν (από το τράγος). Επειδή γύρω από αυτόν, τον τραγικό βίο, δηλαδή, βρίσκονται οι περισσότεροι μύθοι και τα ψέματα. Ώστε σωστά ο Λόγος, που φανερώνει το παν και συνεχώς περιφέρεται (αεί πολών) και ονομάζεται Παν αιπόλος (γιδοβοσκός) είναι διφυής (με διπλή φύση) γιός του Ερμή, όντας από επάνω λείος (άτριχος) και από κάτω τραχύς (τριχωτός) και όμοιος με τράγο. Και αν στα αλήθεια ο Παν είναι υιός του Ερμή, είναι Λόγος ή αδερφός του Λόγου. Και ακθόλου παράξενο δεν είναι ότι τα αδέρφια μοιάζουν μεταξύ τους..."

Παρ΄όλο που στην Κοσμογονία των Αρκάδων δεν σώθηκε το σχετικό χωρίο, το βρίσκουμε όμως σε παλιά ερμητικά κείμενα, όπως στον "Ποιμάνδρη" Ερμού Τρισμέγιστου κεφάλαιο 10.
"Και αμέσως μετά ξεπήδησε ο Θεϊκός Λόγος στην περιοχή της καθαρής φυσικής δημιουργίας και ενώθηκε με το Δημιουργικό Νου, επειδή ήταν ομοούσιος προς αυτόν..."
Έτσι λοιπόν σιγά σιγά η πρωταρχική μυθολογική αντίληψη καθαρίζεται από την τραγίσια σάρκα της και μεταμορφώνεται σε μεταφυσική και κοσμογονική έννοια. Ο Πάνας των βοσκών της Αρκαδίας, ο Πάνας Λόγος του Πλάτωνα, ο φτερωτός Λόγος της Αρκαδικής Κοσμογονίας, ο Λόγος του Ποιμάνδρη και τελικά ο απόλυτος Λόγος του Friedrich Hegel.

Και ο Ιωάννης της χριστιανικής Θρησκείας; Αυτός βρίσκεται πέραν από την ανιούσα της εξέλιξης του Λόγου.
"Και ο Λόγος έγεινε σάρξ και κατώκησε μεταξύ ημών, πλήρης χάριτος και αληθείας". Με αυτά τα λόγια ο χριστιανισμός έδειξε στον ανταγωνιστή του το δρόμο της επιστροφής. Αυτός που τα εκφώνησε, προκήρυξε το θάνατο του μεγάλου Πάνα.
------------------------
Πηγές:"Ποιμάνδρης",Hermes und Hermeneutik, Υγινός "Αστρονομία", Ζελίνσκι "Ερμής ο Τρισμέγιστος"