Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΓΑΪΔΑΡΩΝ

gaidouria-schizasΜια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.
Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.
Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.
Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι . 500 ευρώ!! Και αποχώρησε.
Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα.
Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.
Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.
Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.
Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.
Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως . ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.
Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.
Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!...
Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.
Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.
Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.
(Μετάφραση από το ιταλικό κείμενο το οποίο ήταν μετάφραση του γαλλικού και πάει λέγοντας. Φυσικά τα κείμενα αυτά είναι μεταφρασμένα σε όλες τις γλώσσες γιατί ως γνωστό στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και φουκαράδες χωρικοί όλου του κόσμου καθώς όλος ο πλανήτης υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς» των γαιδάρων.)

Η Πίστη στο ταξίδι της Ζωής!

Η Πίστη είναι μια ιδιότητα συνυφασμένη με την ύπαρξη του Ανθρώπου. Φιλοσοφικές θεωρίες, θρησκείες, ιδεολογικά ρεύματα, επιστημονικά δεδομένα και ανακαλύψεις προσέφεραν, κάθε φορά, το αντικείμενο της πίστεως στον Άνθρωπο.

Αυτό που προσφέρει κάθε φορά το αντικείμενο της πίστης, είναι μια εκδοχή του : «Γιατί είναι έτσι ο κόσμος» και μια ευχή : «να πάνε όλα καλά». Το αντικείμενο, δηλαδή, της πίστης αναλαμβάνει να καλύψει το κενό γνώσης και το φόβο για το άγνωστο.

Ευτυχώς -όπως φάνηκε- η πίστη πήγαινε πάντοτε πλάι πλάι με την αμφισβήτηση. Μοιραία, κατά τη γνώμη μου, αφού όλα τα αντικείμενα της πίστης που, κατά καιρούς, λατρεύτηκαν και λατρεύονται, δεν κατάφεραν να δώσουν στον Άνθρωπο τη γνώση που αναζητά, την ασφάλεια και την ευτυχία που επιζητά. Αντίθετα, κατέληξαν να διαμορφώσουν διάφορα συστήματα κανόνων ηθικής, προκειμένου να εξευμενίσουν το εκάστοτε αντικείμενο της πίστης, που τελικά στο τέλος εγκαταλείπονταν, αφού καταπίεζαν τον Άνθρωπο με κανόνες που δεν ανταποκρίνονταν στη φύση του ως Ον.

Τον τελευταίο αιώνα, εξαιτίας της ραγδαίας τεχνολογικής προόδου, υπήρξε μια μετατόπιση στο πεδίο αναζήτησης του αντικειμένου της πίστης από το πνευματικό επίπεδο στο υλικό. Έτσι, οι Άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν σε ό,τι μπορούσε να αποδείξει η επιστήμη, έστω και αν πολλές φορές κάλυπτε την αδυναμία της με υποθέσεις. Η ύλη αναδείχθηκε σε πρώτη προτεραιότητα και κατέληξε να σημαίνει πολλά περισσότερα από αυτό που πραγματικά εξυπηρετούσε.

Έτσι, φτάσαμε στο σήμερα. Η τεχνολογική πρόοδος δεν τρέχει πλέον με τους ίδιους ρυθμούς και τα υλικά αγαθά άρχισαν να χάνουν την αρχική φήμη που συνοδεύει το καινούργιο. Για άλλη μια φορά, λοιπόν, ο Άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με το κενό μέσα του.

Πού να πιστέψει λοιπόν, κάποιος; Από πού να πιαστεί;

Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο Άνθρωπος είθισται να στρέφεται στο αντικείμενο της πίστεως κάθε φορά που το καράβι της ζωής του πέφτει σε τρικυμία.

Κι όμως, όταν το καράβι φαίνεται ότι βουλιάζει, εγκαταλείπει κι αυτό το μόνο στήριγμα και κουτρουβαλιέται στο κατάστρωμα, ενώ καταριέται τον καπετάνιο. Κι αν είναι τυχερός μέσα στον πανικό, θα καταλάβει ότι, αφού αυτός είναι στο κατάστρωμα, το καράβι δεν έχει καπετάνιο, είναι ακυβέρνητο.

Και τότε τρέχει στη γέφυρα να πιάσει το τιμόνι μήπως και σωθεί, αλλά και πάλι αναρωτιέται ¨τί να κάνω; πού να πάω;¨ Πάλι χρειάζεται κάποιος να τον καθοδηγήσει.

Κι αν μπορέσει να αφεθεί και με ταπεινότητα να αποδεχτεί αυτό που συμβαίνει, τότε θα γαληνέψει. Τότε θα συνειδητοποιήσει ότι η τύχη του είναι στα δικά του χέρια και ότι χρειάζεται να πάει κόντρα στον καιρό, γιατί αν πάει με το ρεύμα θα παρασυρθεί, αν πάει με τον καιρό στο πλάι, θα βουλιάξει. Ξαφνικά γνωρίζει.

Αυτή είναι η αληθινή Πίστη. Η Πίστη στον ίδιο μας τον Εαυτό, στο Μέσα μας! Ό,τι Θείο υπάρχει στο Σύμπαν βρίσκεται μέσα μας!

Όσες φουρτούνες και τρικυμίες να έρθουν στη ζωή, όσα μαύρα σύννεφα και ομίχλη καλύπτουν τον ορίζοντα, πάντα η αληθινή Πίστη οδηγεί στο Φως και τη νηνεμία.


Γιατί η αληθινή Πίστη είναι σαν πυξίδα!
Πάντα δείχνει προς την Αλήθεια!

Ο Έρως της Ευρώπης


Caesar van Boetius, Abduction of Europa, 1650

Ο Έρως της Ευρώπης είναι ο καθαρός Λόγος ο Ελληνικός

Ο Έρως και τα Παιδιά του Διός

του Ολυμπιακού Πνεύματος και του Φωτός

Παιδιά του Δία και της Ευρώπης, σύμφωνα με τον Όμηρο, ήταν μόνο ο Μίνωας και ο Ραδάμανθυς (και οι δυο φέρονται ως κριτές στον Άδητων Ελλήνων): «μηδέ του κοσμολόητου Φοίνικα την κόρη ως αγαπούσα, που το Ραδάμανθυ μου γέννησε και τον ισόθεο Μίνω» (Ιλιάδα Ξ 310 – 322).


Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς 1577–1640

Σύμφωνα όμως με τον Όμηρο, ο Σαρπηδόνας ήταν γιος του Δία και της Λαοδάμειας, κόρης του Βελλεροφόντη, του ήρωα και ηγεμόνα της Λυκίας: «Τρία παιδιά απ' αυτήν ανάστησε μετά ο Βελλεροφόντης, τον Ίσαντρο και τον Ιππόλοχο, στερνά τη Λαοδάμεια. Μαζί της πλάγιασε ο βαθύγνωμος ο Δίας, κι η Λαοδάμεια το χαλκαρματωμένο γέννησε ισόθεο Σαρπηδόνα» (Ιλιάδα Ζ 19– 200).


Cavalier d'Arpino, 1607-8



Rembrandt, 1632



Caesar van Boetius, Abduction of Europa, 1650


Η αρπαγή της Ευρώπης, πίνακας του Τιτσιάνο


Claude Lorrain, Coast Scene with the Rape of Europa, 1667


Giovanni Domenico Ferretti, The Rape of Europa, 1720-40


                                      Francois Boucher, The Rape of Europa, 1732-34


Vadim Kurov


Noel-Nicolas Coypel, Abduction of Europe, 1727


Jean-Baptiste Marie Pierre, Abduction of Europa, 1750


                                           Giambattista Tiepolo, Zeus and Europa, 1750-53

Αργότερα, όταν ο Δίας εγκατέλειψε την Ευρώπη και πήγε στον Όλυμπο, η Ευρώπη πήρε για δεύτερο σύζυγό της το βασιλιά της Κρήτης Αστερίωνα, που υιοθέτησε και τα παιδιά που είχε αποκτήσει αυτή από το Δία. Μετά το θάνατο του βασιλιά Αστέριου, το θρόνο της Κρήτης πήρε ο μεγαλύτερος από τους θετούς γιους του, ο Μίνωας, ο οποίος έγινε ο πρώτος Έλληνας θαλασσοκράτορας και νομοθέτης.

History of Art, The Rape of Europe

Η Ευρώπη ήταν πολύ όμορφη. Μια μέρα που μάζευε με τις φίλες της άνθη σε ένα αγρό στην ακρογιαλιά της Τύρου ή της Σιδώνας, την είδε ο Δίας και θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Για να την πλησιάσει μεταμορφώθηκε σε κάτασπρο ταύρο. Βλέποντας η Ευρώπη τον ήσυχο ταύρο, πήγε κοντά του, τον χάιδεψε λίγο και, αφού βεβαιώθηκε ότι δεν αγριεύει, κάθισε πάνω στη ράχη του. Αυτό περίμενε και ο Δίας, οπότε αμέσως, γρήγορος σαν αστραπή, έπεσε στη θάλασσα ώστε να μην προλάβει η Ευρώπη να κατεβεί. Από τη Φοινίκη ο ταύρος-Δίας κολύμπησε ως την Κρήτη, όπου βγήκε στην Γόρτυνα. Εκεί, αφού φανέρωσε στην Ευρώπη ποιος ήταν, την έκανε μητέρα των τριών αγοριών που προαναφέρθηκαν. Στο σημείο αυτό οι κάτοικοι της Γόρτυνας λάτρευαν έναν ιερό πλάτανο, όπου και θυσίαζαν. Αντιστοίχως, ο Δίας χάρισε στην Ευρώπη τρία δώρα: τον Τάλω (έναν άγρυπνο μεταλλικό γίγαντα-φύλακα που αργότερα προστάτευε την Κρήτη από κάθε επιδρομή), ένα κυνηγόσκυλο που δεν έχανε ποτέ το θήραμά του και ένα όπλο που δεν αστοχούσε ποτέ.

Μετά από αυτά, ο Δίας αποκατέστησε την Ευρώπη παντρεύοντάς τη με τον βασιλιά της Κρήτης Αστερίωνα, γιο του Τεκτάμου. Ο Αστερίων δεν απέκτησε παιδιά με την Ευρώπη, αλλά υιοθέτησε τα τέκνα του Δία. Μετά τον θάνατό της, η Ευρώπη τιμήθηκε ως θεά με το όνομα Ελλωτίς και ο ταύρος απαθανατίστηκε ως ο ομώνυμος αστερισμός. Υπήρχε και γιορτή, τα «Ελλώτια», κατά την οποία περιέφεραν τα οστά της στολισμένα με μύρτους. Η εκδοχή αυτή του μύθου αναφέρεται από τους Ησίοδο, Αισχύλο, Σιμωνίδη, Βακχυλίδη, Μόσχο, Οβίδιο, Νόννο και άλλους ποιητές.

 Ο φωτισμός του Διός ή νέος σκοταδισμός;

ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ (Κείμενο και Ανάλυση+βίντεο)

ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΕΒΔΟΜΟ ΒΙΒΛΙΟ

Μετά από αυτά όμως, είπα, φαντάσου την ανθρώπινη φύση ως προς την παιδεία και την απαιδευσία, σαν μια εικόνα που παριστάνει μια τέτοια κατάσταση. Δες λοιπόν με τη φαντασία σου ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που να έχει την είσοδό της ψηλά στην οροφή, προς το φως, σε όλο το μήκος της σπηλιάς μέσα της να είναι άνθρωποι αλυσοδεμένοι από την παιδική

ηλικία στα πόδια και στον αυχένα, έτσι ώστε να είναι καρφωμένοι στο ίδιο σημείο και να μπορούν να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην είναι σε θέση, εξαιτίας των δεσμών, να στρέφουν τα κεφάλια τους ολόγυρα. Κι οι ανταύγειες της φωτιάς που καίει πίσω τους να είναι πάνω και μακριά από αυτούς. Και ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, προς τα πάνω, να υπάρχει ένας δρόμος που στο πλάι του να είναι χτισμένο ένα τοιχάκι, όπως τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί μπροστά από τους ανθρώπους, και πάνω απ’ αυτά τους επιδεικνύουν τα ταχυδακτυλουργικά τους.

Βλέπω, είπε.

Φαντάσου λοιπόν κοντά σε τούτο το τοιχάκι, ανθρώπους να μεταφέρουν αντικείμενα κάθε είδους, που προεξέχουν από το τοιχάκι, καθώς και ανδριάντες και κάποια άλλα αγάλματα ζώων, πέτρινα και ξύλινα και κατασκευασμένα με κάθε είδους υλικό, και, όπως είναι φυσικό, από αυτούς που τα μεταφέρουν άλλοι μιλούν και άλλοι μένουν σιωπηλοί.

Παράδοξη εικόνα περιγράφεις, και παράδοξους συνάμα δεσμώτες, είπε.

Μα είναι όμοιοι με μας, είπα εγώ και πρώτα και κύρια, νομίζεις πως αυτοί έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και που αντανακλούν ακριβώς απέναντί τους στον τοίχο της σπηλιάς;

Μα πως είναι δυνατόν, είπε, αφού είναι αναγκασμένοι να κρατάνε ακίνητα τα κεφάλια τους εφ’ όρου ζωής;

Κι από αυτά που μεταφέρονται ; Δεν θα έχουν δει ακριβώς το ίδιο;

Τι άλλο;

Κι αν θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν νομίζεις πως σ’ αυτά που βλέπουν θεωρούν πως αναφέρονται οι ονομασίες που δίνουν;

Αναγκαστικά.

Τι θα συνέβαινε, αν το δεσμωτήριο τους έστελνε αντίλαλο από τον απέναντι τοίχο, κάθε φορά που κάποιος από τους περαστικούς μιλούσε, νομίζεις πως θα θεωρούσαν πως αυτός που μιλάει είναι τίποτε άλλο από τη φευγαλέα σκιά;

Μα το Δία, όχι βέβαια, είπε.

Και σε κάθε περίπτωση, είπα εγώ, αυτοί δεν θα θεωρούν τίποτα άλλο σαν αληθινό, παρά τις σκιές των αντικειμένων.

Απόλυτη ανάγκη, είπε.

Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής: Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ’ αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ’ αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ’ απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά στο ον και πως έχει στραφεί προς όντα που πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν’ αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ’ απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;

Και πολύ μάλιστα, είπε.

Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα πονούσαν τα μάτια του και δεν θα έφευγε για να ξαναγυρίσει σ’ εκείνα που μπορεί να δει καλά, και δεν θα νόμιζε πως εκείνα στην πραγματικότητα είναι πιο ευκρινή από αυτά που του δείχνουν;

Έτσι, είπε.

Και αν, είπα εγώ, τον τραβούσε κανείς με τη βία από εκεί, μέσα από ένα δρόμο κακοτράχαλο κι ανηφορικό, και δεν τον άφηνε, πριν τον τραβήξει έξω στο φως του ήλιου, δεν θα υπέφερε τάχα και δεν θα αγανακτούσε όταν τον έπαιρναν, κι αφού θα έφτανε στο φως, δεν θα πλημμύριζαν τα μάτια του από τη λάμψη και δεν θα του ήταν αδύνατο να δει ακόμα κι ένα απ’ αυτά που τώρα ονομάζονται αληθινά;

Όχι βέβαια, δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά, είπε.

Έχω την εντύπωση πως θα χρειαζόταν να συνηθίσει, αν σκοπεύει να δει τα πράγματα που είναι πάνω. Και στην αρχή θα μπορούσε πολύ εύκολα να διακρίνει καλά τις σκιές, και μετά απ’ αυτό, πάνω στην επιφάνεια του νερού τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων, και κατόπιν αυτά τα ίδια. Και μετά από αυτά, τ’ αντικείμενα που είναι στον ουρανό και τον ίδιο τον ουρανό θα μπορούσε να δει ευκολότερα τη νύχτα, βλέποντας το φως των άστρων και της σελήνης, παρά στη διάρκεια της μέρας, τον ήλιο και το ηλιόφως.

Πως όχι;

Τελευταίο θα μπορούσε νομίζω να δει τον ήλιο, όχι στην επιφάνεια του νερού ούτε σε κάποια διαφορετική θέση τα είδωλά του, αλλά θα μπορούσε να δει καλά τον ήλιο καθαυτό στο δικό του τόπο και να παρατηρήσει προσεκτικά τι είδους είναι.

Κατ’ ανάγκη, είπε.

Και μετά θα συλλογιζόταν τότε για κείνον, πως αυτός είναι που ρυθμίζει τις εποχές και τους χρόνους και που κανονίζει τα πάντα στον ορατό κόσμο, καθώς και ο αίτιος, κατά κάποιο τρόπο, όλων εκείνων που έβλεπαν αυτοί.

Είναι φανερό, είπε, πως αυτά θα συμπεράνει ύστερα από τα προηγούμενα.

Τι λες λοιπόν; Όταν αναλογίζεται την πρώτη του κατοικία και την εκεί σοφία που είχε αυτός και οι τότε συνδεσμώτες του, δεν νομίζεις πως θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για τούτη την αλλαγή και θα οικτίρει τους άλλους;

Και πολύ μάλιστα.

Κι αν υπήρχαν μεταξύ τους τότε κάποιες τιμές και έπαινοι και βραβεία γι’ αυτόν που θα μπορούσε να διακρίνει πιο καθαρά αυτά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια του και γι’ αυτόν που θα μπορούσε να θυμηθεί περισσότερο ποια συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια μετά και ποια ταυτόχρονα, και έτσι θα μπορεί να προβλέπει τι θα έρθει στο μέλλον, νομίζεις πως αυτός θα κατεχόταν από σφοδρή επιθυμία και θα ζήλευε τους τιμημένους από κείνους και τους μεταξύ εκείνων κυρίαρχους ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και πολύ θα επιθυμούσε “να ήταν ζωντανός στη γη κι ας δούλευε για άλλον, που είναι ο φτωχότερος” και θα προτιμούσε να έχει πάθει τα πάντα, παρά να νομίζει εκείνα που νόμιζε και να ζει έτσι εκεί;

Έτσι νομίζω τουλάχιστον, είπε, πως θα προτιμούσε να πάθει οτιδήποτε παρά να ζει έτσι.

Και τώρα βάλε στο μυαλό σου το εξής, είπα εγώ. Αν κατέβει αυτός πάλι και καθίσει στον ίδιο θρόνο, δεν θα ξαναγεμίσουν τάχα τα μάτια του σκοτάδι, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ήλιο;

Και πολύ μάλιστα, είπε.

Αν χρειαζόταν ν’ ανταγωνιστεί αυτός με κείνους τους παντοτινούς δεσμώτες, λέγοντας την άποψή του σχετικά με τις σκιές, καθόσον χρόνο η όρασή του είναι αμβλεία, πριν προσαρμοστούν τα μάτια του, και για να συνηθίσουν δεν θα χρειαζόταν και τόσο μικρός χρόνος, άραγε δεν θα προκαλούσε περιπαιχτικά γέλια και δεν θα έλεγαν γι’ αυτόν πως με το ν’ ανεβεί επάνω, γύρισε με καταστραμμένα τα μάτια του και πως δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσουν καν να πάνε επάνω; Και αυτόν που θα επιχειρήσει να τους λύσει και να τους ανεβάσει, αν τους δινόταν κάπως η ευκαιρία να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;

Αναμφίβολα, είπε.

Αυτή την εικόνα λοιπόν, φίλε μου Γλαύκωνα, είπα εγώ, πρέπει να την προσαρμόσεις σε όλα όσα είπαμε πρωτύτερα και να παρομοιάσεις τον ορατό κόσμο με την κατοικία του δεσμωτηρίου, και τη φωτιά που αντιφέγγιζε μέσα σ’ αυτή με τη δύναμη του ηλιακού φωτός. Αν όμως παρομοιάσεις την ανάβαση και τη θέα των αντικειμένων, που βρίσκονται στον επάνω κόσμο, με την άνοδο της ψυχής στον νοητό κόσμο, δεν θα σφάλεις ως προς τη δική μου άποψη, αφού επιθυμείς να την ακούσεις. Κι ο θεός τουλάχιστον ξέρει αν τυχαίνει να είναι αληθινή. Εμένα λοιπόν έτσι μου φαίνεται. Πως στην περιοχή του γνωστού η ιδέα του αγαθού είναι τελευταία και μετά βίας διακρίνεται, όταν όμως τη διακρίνει κανείς δεν μπορεί να μην συλλογιστεί πως αυτή είναι η αιτία για όλα γενικά τα σωστά και καλά πράγματα, γεννώντας μέσα στον ορατό κόσμο το φως και τον κύριο του φωτός, και γιατί μέσα στον νοητό κόσμο αυτή είναι που διευθύνει και παρέχει την αλήθεια και τον νου και πως πρέπει να την ατενίσει οπωσδήποτε αυτός που εννοεί να ενεργήσει φρόνιμα και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή.
 

Η ΕΚΛΟΓΗ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ("ΑΜΕΣΗ") ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Καθώς βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, θα ήταν ίσως σκόπιμο να δούμε πώς δούλευε η αρχαία δημοκρατία και κυρίως πως εκλέγανε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τους άρχοντες τους.

Αναγκαστικά θα περιοριστούμε στην Αθηναϊκή Δημοκρατία, όχι από κανένα «ξενοκαρφίτικο» μένος, αλλά γιατί γι΄ αυτήν έχουμε τις περισσότερες και εγκυρότερες πληροφορίες, όπως τις διαβάζουμε στο έργο του Αριστοτέλη “Αθηναίων Πολιτεία”... Ο Αριστοτέλης μελέτησε σε βάθος το αθηναϊκό καθεστώς,
αν και όχι χωρίς προκατάληψη, (γιατί πως να το κάνουμε, μαθητής του ολιγαρχικού Πλάτωνα και δάσκαλος βασιλιά ήταν ο Σταγειρίτης) και μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες.

Η αθηναϊκή δημοκρατία έφτασε στον κολοφώνα της στα μέσα του 5ου αιώνα και η ακμή αυτή κράτησε τριάντα περίπου χρόνια, περίοδος που έμεινε στην ιστορία σαν ο χρυσός αιώνας του Περικλή. Ομως το πολίτευμα με τους ξεχωριστούς θεσμούς του υπήρχε ήδη σαράντα χρόνια πριν από τον Περικλή και θα επιβίωνε ως την εποχή των Μακεδόνων, διακόσια χρόνια αργότερα. Εζησε δηλαδή σχεδόν τρεις αιώνες, όσο καμμιά άλλη σύγχρονη ή αρχαία δημοκρατία. Τη μεγάλη αντοχή στο χρόνο της αθηναϊκής δημοκρατίας την αποδίδουν οι μελετητές όχι μόνοστους σωστούς θεσμούς αλλά και στη μεγάλη προσαρμοστικότητα και εξελικτικότητά τους. Οι θεσμοί γεννήθηκαν από τις ανάγκες της ζωής και γιαυτό προσαρμόζονταν εύκολα στις μεταβαλλόμενες συνθήκες. Δεν υπήρξαν εγκεφαλικά δημιουργήματα κάποιας σοφής κεφαλής, έστω κι αν αυτή ανήκε στο Σόλωνα.

Η προσαρμοστικότητα των θεσμών φαίνεται από την εξέλιξη του θεσμού του βασιλιά. Σε πλήρη δημοκρατία, τον καιρό του Περικλή, κληρωνόταν κάθε χρόνο ο άρχων βασιλεύς, μακρυνός απόηχος των μυκηναίων ανάκτων, που τελευταίος τους υπήρξε ο Κόδρος. Ο θεσμός δεν καταργήθηκε. Εξελίχτηκε σε ένα ανώδυνο για τη δημοκρατία αξίωμα με θρησκευτικές τελετουργικές αρμοδιότητες.

Μπορεί να θεωρείται ο Κλεισθένης ιδρυτής της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, βασίστηκε όμως στη νομοθεσία που θέσπισε ο Σόλων, που είναι χωρίς αμφιβολία ο πατέρας της δημοκρατίας. Οταν ο Σόλων συνέταξε τους νόμους του δεν είχε και πολλές αυταπάτες για την αποτελεσματικότητα τους. “Ο νόμος” έλεγε “μοιάζει με τον ιστό της αράχνης. Τα μικρά και τα αδύνατα πιάνονται σ’αυτόν, ενώ τα ισχυρά τον σχίζουν και περνούν”. Ακόμα ένα δείγμα ευθύτητας και παρρησίας, που χαρακτήριζαν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα.

Η δημοκρατία που καθιέρωσε ο Κλεισθένης, μετά την εκδίωξη των Πεισιστρατιδών, ήταν σχετικά πλουτοκρατικό και ολογαρχικό σύστημα, είχε όμως σωστούς και εξελίξιμους θεσμούς και με τις μεταρρυθμίσεις που έκαναν ο Ευβουλος, ο Εφιάλτης και ο Περικλής, μεταμορφώθηκε σε πραγματικά «λαοκρατικό» καθεστώς.

Το πολίτευμα λοιπόν της αρχαίας Αθήνας όπως διαμορφώθηκε μετά τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη, του Εφιάλτη και του Περικλή, ήταν η άμεση δημοκρατία. Η Εκκλησία του Δήμου, δηλαδή η λαϊκή συνέλευση όλων των αθηναίων πολιτών από 20 χρονών και πάνω, μετά το 462 πΧ είχε συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες και τις ασκούσε με τα διάφορα όργανα, που αυτή όριζε ή έλεγχε. Είχε όχι μόνο νομοθετικές εξουσίες αλλά και εκτελεστικές και σε ορισμένες περιπτώσεις, (εσχάτη προδοσία, ασέβεια κ.ά,), μεταβαλλόταν σε ανώτατο δικαστήριο, πράγμα πού έκανε τον Αριστοτέλη να τη χαρακτηρίσει «μυριοκέφαλη τυραννία».

Στην Εκκλησία του Δήμου, που συνεδρίαζε 40 φορές το χρόνο, μπορούσε να πάρει το λόγο ο κάθε πολίτης και όσο μιλούσε και ό,τι κι αν έλεγε, κανείς δε μπορούσε να τον διακόψει ή να τον σταματήσει. Ήταν η περίφημη ισηγορία..

Η εκκλησία του Δήμου εξέλεγε τα 500 μέλη της Βουλής. Οι βουλευτές βγαίναν με κλήρο από 1000 εκπρόσωπους των 170 δήμων της Αττικής, (100 για κάθε φυλή), που ονομάζονταν πρόκριτοι και εκλέγονταν με μυστική ψηφοφορία για ένα χρόνο. Οι 500 που δεν κληρώνονταν βουλευτές, μέναν αναπληρωματικοί και ονομάζονταν επιλαχόντες.

Από τους 500 βουλευτές, που παίρναν μια μικρή χρηματική αποζημίωση τριών οβολών τη μέρα, κληρωνόταν η πρυτανεία, από 50 μέλη, η οποία για διάστημα 35 ημερών αποτελούσε την κυβέρνηση της αθηναϊκής δημοκρατίας. Οι πρυτάνεις όσον καιρον ασκούσαν τα καθήκοντα τους μέναν στο Πρυτανείο με έξοδα του κράτους. Ενας από αυτούς οριζόταν για μια ή δυό το πολύ μέρες Γραμματεύς της Βουλής, δηλαδή πρωθυπουργός.

Η Βουλή ήταν το συμβουλευτικό όργανο της Εκκλησίας του Δήμου. Κάθε νόμος για να ψηφιστεί από την τελευταία έπρεπε να προετοιμαστεί και να συζητηθεί από τη Βουλή, που έβγαζε το προβούλευμα. Γιαυτό τα νομοθετήματα που ψήφιζε η Εκκλησία του Δήμου άρχιζαν πάντα με τη φράση: ΕΔΟΞΕ Τωι ΔΗΜΩι ΚΑΙ Τηι ΒΟΥΛΗι, (δηλαδή, φάνηκε σωστό στο Λαό και στη Βουλή).

Ανακεφαλαιώνοντας βλέπουμε ότι πηγή και φορέας όλων των εξουσιών ήταν η λαϊκή συνέλευση, η Εκκλησία του Δήμου. Οτι όλα τα αξιώματα ήταν συνήθως ενιαύσια και προσιτά σε όλους τους πολίτες. Οτι πολλοί άρχοντες βγαίναν με κλήρωση, που σημαίνει ότι από τη στιγμή που κάποιος γεννήθηκε αθηναίος πολίτης είχε εν δυνάμει εκλεγεί σε πολλά αξιώματα και απλά περίμενε πότε θα κληρωθεί σε ένα από αυτά. Σημαίνει επίσης ότι όλοι οι πολίτες, πλούσιοι ή φτωχοί, θάρχοταν κάποτε η ώρα να κληρωθούν ή να εκλεγούν σε κάποιο αξίωμα

Τις δικαστικές αρχές αποτελούσαν δύο μεγάλα δικαστήρια, ο Αρειος Πάγος, το παλιό ανώτατο δικαστήριο, που στα χρόνια της δημοκρατίας είχε χάσει πολλές από τις αρμοδιότητές του και η Ηλιαία το λαϊκό δικαστήριο, που το απαρτίζαν 6000 μέλη τα οποία βγαίναν με κλήρωση από όλους τους πολίτες για ένα χρόνο και παίρναν επίσης ημερήσια αποζημίωση τριών οβολών. Η ηλιαία χωριζόταν σε δέκα τμήματα από 600 δικαστές το καθένα και επιλαμβανόταν με όλες τις ποινικές και αστικές περιπτώσεις. Υπήρχαν όμως και μικρότερα ή και ειδικά δικαστήρια.

Τις διοικητικές αρχές της Αθηναϊκής Δημοκρατίας τις όριζε επίσης, με κλήρωση ή με ψηφοφορία, η Εκκλησία του Δήμου. Τις αποτελούσαν:

Οι εννέα άρχοντες, που που μετά το 462 πΧ είχαν χάσει κάθε ουσιαστική εξουσία και ασκούσαν μόνο τελεουργικά καθήκοντα. Οι εννέα άρχοντες κληρώνονταν ανάμεσα στους πλούσιους, (πεντακοσιομέδιμνους) και ήταν: Ο επώνυμος άρχων, ο άρχων βασιλεύς, ο πολέμαρχος και οι έξι θεσμοθέται. Μετά τη θητεία τους, που ήταν για ένα χρόνο, γίνονταν ισόβια μέλη του Αρείου Πάγου.

Οι δέκα αστυνόμοι, που είχαν καθήκοντα τήρησης της τάξης και είχαν υπό τις διαταγές τους ένοπλα τμήματα σκυθών ή θρακών δούλων.

Οι δέκα επισκευασταί των ιερών, που φρόντιζαν για τη συντήρηση των ναών, οι πέντε οδοποιοί, οι πέντε νεωροί, ο επιμελητής των κρηνών, υπεύθυνος για την ύδρευση της πόλης και οι αρχιτέκτονες επί τας ναυς, που ευθύνονταν για τη ναυπήγηση και συντήρηση των πολεμικών σκαφών.

Οι οικονομικές αρχές της αθηναϊκής δημοκρατίας ορίζονταν επίσης με κλήρωση για ένα χρόνο από την Εκκλησία του Δήμου και ήταν: οι δέκα ελληνοταμίαι, οι δέκα ταμίαι της Αθηνάς, οι δέκα ταμίαι των άλλων θεών, ο επί των θεωρικών, οι δέκα σιτοφύλακες, οι δέκα πωληταί και οι δέκα αποδέκται.

Τέλος τις στρατιωτικές αρχές τις αποτελούσαν οι δέκα στρατηγοί, που εκλέγονταν, (ένας για κάθε φυλή), για ένα χρόνο χωρίς δικαίωμα επανεκλογής, (αυτό το τελευταίο καταργήθηκε μετά το 440 πΧ), οι δέκα ταξίαρχοι, οι δέκα φύλαρχοι, οι δύο ίππαρχοι και ο ταμίας των στρατιωτών.

Στρατηγοί μπορούσαν να εκλεγούν από όλες τις τάξεις. Σε σπάνιες περιπτώσεις μεγάλων εθνικών κινδύνων, ένας στρατηγός περιβαλλόταν με μεγάλες, σχεδόν δικτατορικές, εξουσίες, πάντα με απόφαση της Εκκλησίας του Δήμου και για πολύ μικρό χρονικό διάστημα και τότε ονομαζόταν στρατηγός αυτοκράτωρ.

Τα κύρια θεσμικά γνωρίσματα της δημοκρατίας όμως δεν ήταν τα αξιώματα αλλά οι λειτουργίες της: Η μικρή διάρκεια της εξουσίας, (το πολύ ένα χρόνο, ανκαι οι πρυτάνεις κυβερνούσαν μονάχα λίγες βδομάδες και ο γραμματέας της Βουλής, δηλαδή ο πρωθυπουργός, μια ή δύο μέρες!). Η συνεχής εναλλαγή προσώπων στην εξουσία. Το προσιτό της εξουσίας σε όλους τους πολίτες ανεξάρτητα από καταγωγή ή περιουσία. Η αιρετότητα των αρχόντων, με μυστική ψηφοφορία ή κλήρωση. Η γραπτή νομοθεσία, με νόμους που επεξεργαζόταν η Βουλή και ψήφιζε η λαϊκή συνέλευση. Η ανεξαρτησία και η λαϊκή βάση της δικαιοσύνης

Υπήρχαν όμως κι άλλοι θεσμοί που δίναν στην αθηναϊκή δημοκρατία τα χαρακτηριστικά της πολιτείας του δικαίου και της ευνομίας.

Ένας από αυτούς ήταν ο θεσμός των δοκιμασιών: κανείς πολίτης δε μπορούσε να βάλει υποψηφιότητα για να εκλεγεί σε κάποιο αξίωμα αν προηγουμένως δεν περνούσε ευνοϊκά από εξ δοκιμασίες.

Συγκεκριμένα έπρεπε να αποδείξει:

- Ότι είναι γνήσιος αθηναίος πολίτης.

- Ότι υπηρέτησε στο στρατό και πήρε μέρος σε εκστρατείες.

- Ότι πλήρωνε ταχτικά τους φόρους.

- Ότι ήταν έντιμος και δεν είχε καταδικαστεί ποτέ για ατιμωτικό αδίκημα.

- Ότι ήταν ευσεβής.

- Ότι η συμπεριφορά του προς τους γονείς του ήταν άψογη.

Οι δοκιμασίες αυτές ήταν ουσιαστικές και εξονυχιστικές και γίνονταν οι τρεις πρώτες από τη Βουλή και οι άλλες τρεις από τα δικαστήρια. Με τις δοκιμασίες αυτές είναι φανερό πως πολλοί φαύλοι αποκλείονταν εξ αρχής από τη δυνατότητα να εκλεγούν

Ένας άλλος σημαντικός θεσμός ήταν των λειτουργιών, που ήταν ένα είδος τιμητικής φορολογίας. Η Εκκλησία του Δήμου ανέθετε σε κάποιον πλούσιο πολίτη να εξοπλίσει ένα πολεμικό σκάφος, να χρημοτοδοτήσει το ανέβασμα μιας τραγωδίας (από εκεί βγήκε και οόρος χορηγός) και γενικά να κάνει κάποιο κοινωφελές έργο χωρίς ελπίδα κερδους εκτός από την αναγραφή του ονόματός του σε τιμητική στήλη.

Ο οριζόμενος είχε δικαίωμα να αρνηθεί, αλλά με τον όρο να υποδείξει άλλον, πλουσιώτερο κατά τη γνώμη του, που κι αυτός με τη σειρά του μπορούσε να ζητήσει την ανταλλαγή των περιουσιών τους αν ισχυριζόταν πως δεν ήταν τόσο πλούσιος. Η ανταλλαγή αυτή λεγόταν αντίδοσις.

Τρίτος τέλος θεσμός ήταν ο οστρακισμός, με τον οποίον μπορούσε η Δημοκρατία να απομακρύνει από την πολιτική σκηνή όποιον η κοινή γνώμη θεωρούσε πως με την πολιτεία του ή και απλώς λόγω εξαιρετικής δημοφιλίας, μπορούσε να γίνει επικίνδυνος για τους θεσμούς και το πολίτευμα. Ο οστρακισμός καθιερώθηκε τι 508 από τον Κλεισθένη για να αποκλείσει την επανάληψη της τυρανίας. Αποφασιζόταν ύστερα από σχετική δημόσια καταγγελία από την Εκκλησία του Δήμου, που εκτάκτως συνεδρίαζε στην Αγορά και όχι στην Πνύκα. Ακολουθούσε ψηφοφορία όλων των πολιτών που γράφανε το όνομα του υποψήφιου για οστρακισμό πάνω σε κομμάτια πήλινων σκευών, (όστρακα). Αν τα γραμμένα όστρακα ήταν περισσότερα από το μισό των ψηφισάντων ο καταδικασμένος έπρεπε να φύγει σε τρεις μέρες από την Αττική και να μείνει σε υπερορία για δέκα χρόνια, μετά τα οποία ξαναγύριζε, χωρίς άλλες συνέπειες στα πολιτικά του δικαιώματα, στην περιουσία ή στην οικογένειά του.

Ήταν λοιπόν ο Δήμος Αθηναίων αληθινή Δημοκρατία; Πολλοί το αρνούνται, προβάλλοντας ισχυρά επιχειρήματα. Ομως τί είναι δημοκρατία; Στο ερώτημα αυτό απαντα ο Περικλής στον “Επιτάφιο”: “Το να κυβερνάν όχι οι λίγοι αλλά οι πολλοί, αυτό το λέμε δημοκρατία”, ( Το ουχί ες ολίγους αλλ’ες πλείονας οικείν, δημοκρατία κέκληται). Το ζήτημα είναι τί εννοούμε λέγοντας “πολλοί”.

Το αντίθετο της δημοκρατίας είναι η ολιγαρχία, στην οποία κυβερνούν οι λίγοι. Η αντίληψη ότι δεν είναι σωστό να κυβερνούν την πολιτεία οι πολλοί, ο όχλος, ο αδαής λαός, αλλά οι λίγοι εκλεκτοί, οι άριστοι, είναι πανάρχαιη και εκφράστηκε πιο καθαρά από τον Πλάτωνα. Το θέμα είναι ποιοί είναι αυτοί οι άριστοι, από πού αντλούν το δικαίωμα να κυβερνούν και βάσει ποιας λογικής αρνούνται το δικαίωμα αυτό στον απλό λαό.

Οι κάθε είδους και ονομασίας ολιγαρχικοί δέχονται ως κριτήριο για να καταταγεί κάποιος στους αρίστους είτε την καταγωγή είτε τον πλούτο είτε τη μόρφωση και υποστηρίζουν ότι το δικαίωμα να κυβερνούν οι άριστοι το παίρνουν είτε από τους θεούς, είτε από την ιστορική ή κοινωνική αναγκαιότητα είτε από άλλες εξ ίσου νεφελώδεις και αυθαίρετες πηγές. Στην πραγματικότητα μοναδική πηγή της εξουσίας των αρίστων ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων η απροκάλυπτη ή συγκεκαλυμένη βία.

Στις διάφορες μορφές δημοκρατίας αντίθετα, αυτοί που κυβερνούν εκλέγονται από κάποιους άλλους. Ο τρόπος που εκλέγονται και ο αριθμός αυτών που έχουν το δικαίωμα εκλογής ποικίλει φυσικά, ανάλογα με τη μορφή της δημοκρατίας, πάντως όσο πιο μεγάλος είναι ο αριθμός των εκλεγόντων, όσο πιο μεγάλη είναι η δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε πολλούς υποψήφιους κι όσο πιο εύκολη είναι η διαδικασία, τόσο πλατύτερη είναι η δημοκρατία.

Βέβαια η Αθηναϊκή Δημοκρατία δεν ήταν κάποιο ιδανικό πολίτευμα. Είχε πολλά και σοβαρά τρωτά και μειονεκτήματα, όχι όμως αυτά που τονίζουν ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας ή ο Ξενοφώντας. Ο πρώτος ήταν προκατειλημένος εναντίον της κι οι άλλοι δύο απροκάλυπτοι εχθροί της. Αυτούς τους ενοχλούσε η παντοδυναμία της Εκκλησίας του Δήμου, το ευμετάβλητο των διαθέσεων και αποφάσεων του λαού και το νεωτεριστικό πνεύμα που κυριαρχούσε παντού.

Τα πραγματικά μειονεκτήματα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, που την οδήγησαν τελικά στην ήττα, με δραματικές συνέπειες για όλον τον ελληνισμό ήταν άλλα.

Πρώτα πρώτα ήταν ο αποκλεισμός των γυναικών από κάθε είδους κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα. Οι αθηναίες δεν είχαν κανένα πολιτικό και ελάχιστα κοινωνικά δικαιώματα, σ’αντίθεση με τις γυναίκες της Σπάρτης, του Αργους, της Λέσβου, της Κρήτης και άλλων ελληνικών περιοχών.

Ακόμα η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν φιλοπόλεμη και επεκτατική. Δε μπορούσε να κάνει αλλοιώς. Στην αρχαιότητα το κυριώτερο μέσο παραγωγής ήταν η γη. Η Πολιτεία έχοντας για στήριγμα της τους ελεύθερους μικροκαλιεργητές, έπρεπε να φροντίζει να έχουν όλοι τους επαρκείς κλήρους γης. Όταν η γη της Αττικής δεν επαρκούσε πια, η Δημοκρατία έκανε πολέμους, προσαρτούσε νέα εδάφη και εγκαθιστούσε σ’αυτά αθηναίους κληρούχους. Οι συνεχείς όμως πόλεμοι, που δεν τους έκανε με μισθοφορικά στρατεύματα αλλά με δικό της στρατό από αθηναίους πολίτες, υπονόμευε την ίδια την κοινωνική της βάση, γιατί οδηγούσαν τους πολίτες στην οικονομική καταστροφή.

Τέλος η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν υπερβολικά τοπικιστική. Μολονότι της δόθηκε η ευκαιρία να συνενώσει σε μια πολιτική ενότητα το σύνολο σχεδόν της Ελλάδας, δεν είχε την διορατικότητα, την ευρύτητα του πνεύματος και την οργανωτική ικανότητα να το κάνει, αρετές που αργότερα μόνο η Ρώμη επέδειξε. Ακόμα και οι ξένοι που είχαν εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα και που στο τέλος του 5ου αιώνα αποτελούσαν σχεδόν τους μισούς κατοίκους του Αστεως, δεν απόχτησαν ποτέ δικαιώματα αθηναίου πολίτη.

Αυτά τα σοβαρά μειονεκτήματα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας την οδήγησαν σε αδιέξοδα και προκάλεσαν την παρακμή της. Παρ’όλα αυτά ήταν το πιο γόνιμο σε θεσμούς και ιδέες, (που γνώρισαν παγκόσμια ακτινοβολία και έχουν διαχρονική ισχύ), πολιτικό και κοινωνικό καθεστώς της ιστορίας.

Οι «Ερμοκοπίδες»

Κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, έλαβαν χώρα πολλές μάχες και εκτυλίχθηκαν πλείστα όσα διπλωματικά και άλλης φύσεως επεισόδια, μεταξύ των εμπλεκομένων.
Υπήρξε όμως ένα σκανδαλώδες συμβάν το οποίο στιγμάτισε την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, έχοντας σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις και επηρεάζοντας την έκβαση του πολέμου.
Εκείνη την εποχή σε πολλά σημεία των Αθηνών, όπως οικίες, καταστήματα, πλατείες, υπήρχαν οι «Ερμές» οι οποίες ήσαν αγαλματίδια λατρείας, κυρίως του θεού Ερμή, αλλά και άλλων θεοτήτων, ή ακόμη και επιφανών θνητών. Το χαρακτηριστικό των εν λόγω αγαλματιδίων ήταν ότι αποτελούντο από την κεφαλή του θεού και αντί σώματος είχαν τετράπλευρη λίθινη ή μαρμάρινη στήλη.
Τις πρωινές ώρες της 11 Μαΐου 415 π.Χ βρέθηκαν όλες οι «Ερμές» εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (μεταξύ των οποίων το αγαλματίδιο έμπροσθεν της οικίας του ρήτορα Ανδοκίδη) να έχουν υποστεί βανδαλισμό και συγκεκριμένα να έχουν σπασμένες τις κεφαλές. Η δολιοφθορά πραγματοποιήθηκε τις νυχτερινές ώρες της 10ης Μαΐου, παραμονή της αναχώρησης του Αθηναϊκού στόλου για την Σικελία στα πλαίσια παροχής βοήθειας στην ελληνική αποικία Έγεστα της Σικελίας, η οποία βρισκόταν σε διαμάχη με την επίσης ελληνική αποικία του Σελινούντα.

Η πράξη αυτή έλαβε τραγικές διαστάσεις, καθότι από θρησκευτικής άποψης αποτελούσε βεβήλωση και ένδειξη κακού οιωνού, ενώ από πολιτικής αποτελούσε βανδαλισμό και ασέβεια, διότι τα εν λόγω αγάλματα είχαν και πρακτικούς λόγους ύπαρξης χρησιμοποιούμενα ως οδοδείκτες, οριοδείκτες, για διαφημιστικούς λόγους, κ.λ.π. Επιπλέον αποτελούσαν ένδειξη ευγενείας της μεσαίας τάξης και εμβλήματα δημοκρατίας.
Το συμβάν όταν διαπιστώθηκε αρχικά δεν προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, αλλά προκάλεσε πανικό όταν συνδυάσθηκε με τον απόπλου του στόλου, καθότι οι Αθηναίοι θεώρησαν το γεγονός ως σύνθημα κινήματος κατά του καθεστώτος. Ήταν προφανές ότι ο μόνος που γνώριζε τους δράστες ήταν ο Ανδοκίδης, αλλά αυτός πιθανόν τρομοκρατημένος από τους δράστες, δεν μιλούσε.
Ο δήμος συγκάλεσε έκτακτη σύνοδο στην εκκλησία και όρισε «ζητητές(ερευνητές – ανακριτές)» αναθέτοντας την διεξαγωγή των ερευνών στουςΧαρικλή, Διόγνητο και Πείσανδρο. Εκδόθηκε ψήφισμα το οποίο προκήρυσσε πρωτοφανή για την εποχή «μήνυτρα (αμοιβή)» για την αποκάλυψη των επικηρυγμένων δραστών, οι οποίοι ονομάσθηκαν Ερμοκοπίδες. Σύμφωνα με το ψήφισμα του Κλεωνύμου η αμοιβή ανήρχετο σε 1.000 δραχμές, ενώ σύμφωνα με το ψήφισμα του Πεισάνδρου ανήρχετο σε 10.000 δραχμές.
Εκτός της αμοιβής εδίδετο και «άδεια» δηλαδή προστασία της σωματικής ακεραιότητας και ασυλία έναντι κάθε δίωξης ή μήνυσης. Χρήση των εν λόγω ευεργετημάτων μπορούσαν να κάνουν ελεύθεροι πολίτες – μέτοικοι ή ακόμη και δούλοι οι οποίοι εδύναντο να εξαγοράσουν την ελευθερία τους και ταυτόχρονα να πλουτίσουν.
Αρχικά η δολιοφθορά αποδόθηκε στους Κορίνθιους, αλλά κάποιος μέτοικος κατήγγειλε τον Αλκιβιάδη και ορισμένους άλλους ως δράστες. Η καταγγελία αυτή αξιολογήθηκε ως αληθινή διότι στηριζόταν στην υπόνοια ότι το κίνημα θα άρχιζε από την Σικελία. Επιπλέον κάποιος ονόματι Πυθόνικος κατήγγειλε στην εκκλησία του δήμου ότι ο Αλκιβιάδης και ορισμένοι φίλοι του, τελούσαν στην οικία του Ελευσίνια μυστήρια με σκοπό την μύηση, γεγονός που ενίσχυσε περισσότερο την κατηγορία, καθότι οι Αθηναίοι θεωρούσαν τον Αλκιβιάδη «ικανό για όλα».
Η εν λόγω πληροφορία ανάγκασε τους ανακριτές να καλέσουν τον Αλκιβιάδη για εξηγήσεις συνδυάζοντας τις δύο υποθέσεις………την καταστροφή των Ερμών και την τέλεση των μυστηρίων σε ιδιωτικό χώρο, με το σκεπτικό ότι αυτός που δείχνει ασέβεια προς τα μυστήρια ήταν ικανός να αποκεφαλίσει και τις «Ερμές».
Ως μάρτυρα της μήνυσής του ο Πυθόνικος υπέδειξε τον δούλο του πολέμαρχου Ανδρόμαχο, ο οποίος παρεμπιπτόντως έφερε όνομα αριστοκρατικό, γεγονός το οποίο εξηγείται από την τάση των φίλων του Αλκιβιάδη να λοιδορούν την αριστοκρατία στην οποία ανήκαν.
Ο δούλος προσήχθη στην εκκλησία, απολαμβάνοντας των ευεργετημάτων της «αδείας» και ομολόγησε, καταθέτοντας ότι όντως ο Αλκιβιάδης, ο Νικιάδης και ο Μέλητος μαζί με άλλους τελούσαν παρωδία των μυστηρίων σε ιδιωτικό χώρο.

Αλκιβιάδης

Εκείνη την χρονική περίοδο ο Αλκιβιάδης βρισκόταν στην Αθήνα, έτοιμος να αποπλεύσει για Σικελία και όταν πληροφορήθηκε τα γεγονότα ζήτησε να δικασθεί αμέσως, αλλά συνέβη το εξής παράδοξο……..οι πολιτικοί αντίπαλοι και μηνυτές του Αλκιβιάδη να μην επιθυμούν την εκδίκαση της υπόθεσης. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι εκείνη την εποχή ο Αλκιβιάδης αποτελούσε κοινωνικό είδωλο και ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στο στράτευμα, οπότε η έκβαση της δίκης θα ήταν μάλλον ευνοϊκή γι’ αυτόν, ενώ σύμφωνα με άλλους ήταν καλύτερα να γίνει μετά την εκστρατεία, καθότι τυχόν αποτυχία θα επέφερε πτώση της δημοτικότητας και σίγουρη καταδίκη του.
Μετά την αναχώρηση του στόλου η υπόθεση παίρνει νέα τροπή, όταν ο μέτοικοςΤεύκρος λαμβάνει «άδεια» και ενοχοποιεί δεκαοχτώ πολίτες, εκ των οποίων ορισμένοι δραπετεύουν και άλλοι συλλαμβάνονται και καταδικάζονται σε θάνατο. Ακολουθεί τρίτη μήνυση από την Αγαρίστη η οποία καταγγέλλει ότι τόπος συγκέντρωσης των ιερόσυλων ήταν η κατοικία του Χαρμίδη όπου συνευρίσκονταν ο Αλκιβιάδης, ο Αξίαρχος και ο Αδείμαντος. Εν τω μεταξύ υποβάλλεται τέταρτη μήνυση από τον δούλο Λυδό, ο οποίος καταγγέλλει τοναυθέντη του, στην οικία του οποίου σύχναζαν ο Λεωγόρας (πατέρας του Ανδοκίδη) ο Ανδοκίδης και πολλοί συγγενείς (του ιδιοκτήτη).
Μετά από νέα μήνυση του Διοκλείδη η όλη υπόθεση λαμβάνει άλλες διαστάσεις αποκαλύπτοντας ότι δεν αφορούσε πλέον περιορισμένο αριθμό συνωμοτών, καθότι καταγγέλλονται 300 άτομα, μεταξύ των οποίων και δύο βουλευτές, οΜαντίθεος και ο Αφεψίων, όπως επίσης και ο κωμικός Φρύνιχος, ο εξάδελφος του Πλάτωνα Κριτίας και άλλες προσωπικότητες των Αθηνών.
Η κατάσταση είναι τεταμένη, η βουλή κηρύσσεται σε διαρκή συνεδρίαση στην Ακρόπολη, επιβάλλεται «στρατιωτικός νόμος» και ο Διοκλείδης στεφανώνεται με άνθη ως σωτήρας της πατρίδος και του παρατίθεται επίσημο δείπνο στο Πρυτανείο. Οι δε βουλευτές με κάποιον τρόπο καταφέρνουν να απελευθερωθούν μέσω εγγυήσεων, αλλά μετά από λίγο εξαφανίζονται δραπετεύοντας, αλλά οι εγγυητές όπως και οι λοιποί υπόδικοι φυλακίζονται.
Εν τω μεταξύ ο Ανδοκίδης, αφού παρέμεινε φυλακισμένος για ένα χρόνο, υπόσχεται κατόπιν προτροπής του Χαρμίδη, να προβεί σε αποκαλύψεις, εφόσον δινόταν σε αυτόν τον πατέρα του και τους συγγενείς του «άδεια» η οποία τελικά του εδόθη.
Τότε ο Ανδοκίδης κατέθεσε τα εξής: Ένα απόγευμα ενώ αυτός και η παρέα του έπιναν, κάποιος από τους φίλους του ονόματι Ευφίλητος πρότεινε να «σπάσουν» τις κεφαλές των Ερμών. Ο Ανδοκίδης – όπως ισχυρίζεται – διαφώνησε και έτσι την συγκεκριμένη ημέρα δεν έγινε ο βανδαλισμός. Τις επόμενες ημέρες ενώ μετέβαινε στις Κυνοσάργες έπεσε από το πουλάρι που επέβαινε με αποτέλεσμα να παραμένει κλινήρης στο σπίτι του. Τότε ο Ευφίλητος εκμεταλλευόμενος την απουσία του εξαπάτησε τους υπόλοιπους της παρέας επαναφέροντας το θέμα, λέγοντας μάλιστα ότι ο Ανδοκίδης συμφωνεί και ανέλαβε να κόψει πρώτος την Ερμή στην οικία του, η οποία ήταν ανάθημα (αφιέρωμα) της Αιγηίδος φυλής.

Ερμαϊκή στήλη του Ονάσου της Παλλήνης γιού του Τροφίμου 129 π.Χ_επιφανούς κοσμήτη (υπεύθυνου των αρχαίων γυμνασίων)_Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών

Κατόπιν ο Ευφίλητος και ο Μέλητος επισκέφθηκαν τον Ανδοκίδη στην οικία του, ανακοινώνοντας ότι έγινε η δολιοφθορά και απειλώντας τον προκειμένου να εξασφαλίσουν την σιωπή του. Σημειώνεται ότι τα προαναφερόμενα στοιχεία αποτελούν ισχυρισμούς του Ανδοκίδη, ενώ οι πληροφορίες του Θουκυδίδηπαρουσιάζουν βασικές διαφοροποιήσεις.
Ο Ανδοκίδης φέρεται ως συνένοχος, αλλά καταδίδει τους υπόλοιπους με αντάλλαγμα την παρεχόμενη ασυλία σε εαυτόν και την οικογένειά του. Πρώτο θύμα της καταγγελίας υπήρξε ο θριαμβευτής Διοκλείδης, ο οποίος ομολόγησε ότι οι καταγγελίες του υπήρξαν επινοήσεις τρίτων, με αποτέλεσμα οι άρχοντες οι οποίοι κινδύνευαν με διασυρμό, να τον καταδικάσουν σε θάνατον και να τον εκτελέσουν.
Ο Ανδοκίδης και οι οικείοι του αφέθησαν ελεύθεροι, ενώ ορισμένοι από τους κατονομασθέντες συνελήφθησαν και εκτελέσθηκαν. Όμως η υπόθεση παρέμεινε ανοιχτή, όταν ανεκλήθη η «άδεια» του Ανδοκίδη με την αιτιολογία της ψευδομαρτυρίας με αποτέλεσμα να αναγκασθεί να εγκαταλείψει την Αθήνα.
Τελικά είτε αληθεύουν (συνολικά ή εν μέρει) αυτά που κατήγγειλε ο Ανδοκίδης, είτε οι «Ερμοκοπίδες» ήσαν μεθυσμένοι νεαροί, οι οποίοι προκάλεσαν το σκάνδαλο άνευ λόγου και αιτίας…γεγονός παραμένει ότι η όλη υπόθεση υπήρξε το όνειδος και η καταστροφή των Αθηνών.
Λόγω της έκτασης του σκανδάλου αποφασίσθηκε η ανάκληση του Αλκιβιάδη η οποία στέρησε το εκστρατευτικό σώμα της Σικελίας από τον φυσικό αρχηγό, αφήνοντας μόνον επικεφαλής τον Νικία.
Προς τούτο αποπλέει το ιερό πλοίο των Αθηνών «Σαλαμινία» με σκοπό να φέρει πίσω τον Αλκιβιάδη. Όταν φθάνει στην Σικελία ο Αλκιβιάδης υπακούει στον επαναπατρισμό και δέχεται να ακολουθήσει την «Σαλαμινία» επιβαίνοντας σε δικό του πλοίο, αλλά καθ’ οδόν δραπετεύει, καταφεύγοντας στην Πελοπόννησο.
Το «Σαλαμινία» επιστρέφει στην Αθήνα άπραγο, ο Αλκιβιάδης καταδικάζεται ερήμην σε θάνατον και η περιουσία του δημεύεται. Η είδηση της καταδίκης τον βρίσκει στο Άργος όπου αναφωνεί δημοσίως:
«Αλλά εγώ θα τους αποδείξω ότι ζω»…όπως και έπραξε!

Ο μεν δειλός της πατρίδος, ο δε φιλόδοξος της πατρώας ουσίας εστί προδότης. Σωκράτης

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ


Συνήθως όταν μιλάμε για ενότητα φανταζόμαστε πολλά αντικείμενα ή πολλές έννοιες ή πολλές οντότητες που διέπονται από ένα κοινό νόμο ή χαρακτηριστικό που τους δίνει μια Ταυτότητα.

Ας ορίσουμε όμως πρώτα την έννοια της ταυτότητας. Προσπαθώντας να μείνουμε απλοί θα πρέπει να ψάξουμε για απλά παραδείγματα μέσα στην ζωή που να μας οδηγήσουν σε ένα ασφαλές συμπέρασμα. Κάθε άνθρωπός π.χ. λέμε ότι είναι διαφορετικός από έναν άλλο. Αυτό το βασίζουμε στο ότι τα φυσικά, ζωτικά, ψυχολογικά και νοητικά χαρακτηριστικά του είναι διαφορετικά από έναν άλλο. Άρα η ταυτότητα του αποτελείται από μοναδικά χαρακτηριστικά σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους. Πως μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για ενότητα σε ένα χώρο όπου όλοι είναι διαφορετικοί?

Ας το δούμε όμως για λίγο από μια διαφορετική σκοπιά. Οι γάτες όταν τις κοιτάμε από την ανθρώπινη πλευρά μας μοιάζουν όλες ίδιες. Όλες όσες ανήκουν σε μια ράτσα φαίνονται να μην έχουν καμιά διαφορά στο μάτι μας.. Βέβαια βλέπουμε πως υπάρχουν πολλές ράτσες με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Παρόλα αυτά αν ρωτήσουμε ένα άνθρωπο που έζησε χρόνια με γάτες θα μας πει ότι όλες είναι διαφορετικές και καμία δεν μοιάζει με την άλλη.

Μέσα από αυτό το απλό παράδειγμα μπορούμε να καταλάβουμε πως η ταυτότητα δημιουργείται από σημάδια που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε στους άλλους κοινά με εμάς. Αυτά τα σημάδια είναι που προσδιορίζουν την ομοιότητα ή την διαφορά μας με ένα είδος. Είναι αυτό που μας χωρίζει από τα άλλα είδη. Θα μπορούσε να είναι όμως και αυτό που ενώνει? Θα μπορούσε να μας βοηθήσει να πάμε την αντίληψη μας ένα βήμα παραπέρα και να αναγνωρίσουμε τους νόμους που διέπουν την δημιουργία των μορφών?

Κάθε ομάδα που σχηματίζεται είναι σαν ένας μαγνητικός πόλος έλξης γύρω από τον οποίο θα μαζευτούν ρινίσματα-άνθρωποι που ταιριάζουν στο μαγνητικό πεδίο που τους έλκει. Η ένταση του μαγνητικού πεδίου και ο τύπος του είναι τα δύο βασικά χαρακτηριστικά που καθορίσουν ποια είναι ή ακριβής μορφή και έκταση του πεδίου.

Αντίστοιχα στην ομάδα αυτό που θα καθορίσει την σφαίρα επιρροής είναι η μορφή του πεδίου και εξαρτάται από τον αριθμό των μελών της και η εσωτερική διάταξη των μελών της που σχετίζεται με τον τύπο του πεδίου.

Για να υπάρχει ένταση πρέπει να υπάρχει μια εσωτερική ρίζα που πηγάζει από μια Ιδέα η οποία ζωοποιεί την ομάδα. Αυτή η ιδέα αποτελεί τον πρώτο σπινθήρα ο οποίος ανάβει την πρώτη φλόγα. Αυτή η πρώτη φλόγα είναι και το πρώτο ορατό σημείο ή η πρώτη διαφορά που κάνει τους άλλους να προσέξουν την ύπαρξη της.. Όσο πιο βαθιά είναι η ρίζα τόσο πιο δυνατή η φλόγα.

Όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι μας λένε ότι η Δημιουργία έγινε πάνω σε 7 βασικούς άξονες. Αυτούς που ονομάζουμε Ακτίνες. Εφτά μεγάλοι δρόμοι μορφοποίησης. Εφτά μεγάλα κανάλια ενέργειας που πηγάζουν και καταλήγουν στην Υπέρτατη Θεότητα. Κάτω από μια τέτοια γνώση και συνηδειτοποίηση μπορούμε να αντιληφθούμε ότι παρόλο που οι μορφές που βλέπουμε στον κόσμο είναι άπειρες η ουσία που τις ζωοποιεί είναι Μία. Μπορούμε να αντιληφθούμε και να βιώσουμε πως είμαστε διαφορετικοί από τις γάτες αλλά πως ταυτόχρονα οι νόμοι που μας δημιούργησαν είναι κοινοί στην αρχέτυπη τους ρίζα.

Μορφή - Χωριστικότητα

Η μορφή γενικά, κάθε είδους από την απλοϊκή της αμοιβάδας μέχρι και αυτή ενός θεού παράγει χωριστικότητα. Η μορφή παράγεται για τον άνθρωπο στα 4 επίπεδα της προσωπικότητας (το φυσικό, το ζωτικό, το συναισθηματικό και το νοητικό) που είναι εκδηλωμένα και λειτουργικά και είναι το μέσο για την κρυσταλλοποίηση του Κόσμου αλλά και την επίτευξη της Τελειότητας μέσα από την τελική απόρριψη της. Κάθε μορφή παράγει μια παραμόρφωση πάνω στον καθρέφτη του Κόσμου. Αυτή η παραμόρφωση οδηγεί στην διαίρεση και την χωριστικότητα. Σήμερα πιστεύουμε στον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής όπου όλες οι μορφές θα καταλήξουν στο Χάος. Οι πρόγονοι μας όμως αν και σήμερα τους θεωρούμε πρωτόγονους πίστευαν στην Θεία παρέμβαση. Εκεί που τελείωνε η ανθρώπινη δυνατότητα ως πράξη αλλά και κατανόηση και αντίληψη τότε μέσα σε εκείνο το αδιέξοδο εμφανιζόταν ο από μηχανής θεός και έλυνε το αδύνατο ενοποιώντας το παράδοξο.

Το Χάος αν και υπήρχε παντού, δεν αποτελούσε τελεολογικό σημείο αλλά πρωταρχική κατάσταση αδιαφοροποίητης ενέργειας μέσα από την οποία ήταν υποχρεωμένη από έναν ανώτερο ορισμό να ξεπηδήσει η Τάξη. ‘Ήταν καθήκον των ανθρώπων να εγκαθιδρύουν τάξη αντιγράφοντας και εκφράζοντας έτσι την Τάξη και Αρμονία που τους είχαν διδάξει στην αρχή του Χρόνου οι Θεοί.

Υπάρχουν δύο ατραποί. Δύο ρεύματα ζωής,, δύο τύποι ενέργειας. Αυτοί οι δύο τύποι ενέργειας όταν ενεργούν πάνω στο υλικό πεδίο διαχωρίζονται σε δύο ρεύματα ζωής. Έτσι έχουμε συνολικά τέσσερις δυνάμεις που επενεργούν ταυτόχρονα πάνω σε κάθε δράση που κάνουμε καθημερινά σε όλη μας την ζωή. Αυτά τα δύο ρεύματα ζωής είναι γνωστά με πολλά ονόματα όπως τονάλ και ναγουάλ ή αρσενικός και θηλυκός χαρακτήρας, ή Γιν και Γιάνγκ. Κάθε πολιτισμός έδωσε διαφορετικά ονόματα στις ίδιες ενέργειες.

Στον άνθρωπο ως μικρού θεού του δόθηκε ή δυνατότητα να επιλέξει αν θα εφαρμόσει τους νόμους του κόσμου στον τρόπο με τον οποίο θα φανταστεί τον κόσμο και θα προσπαθήσει να τον πλάσει με γνώμονα αυτή την φαντασία. Αν η φαντασία του είναι σύμφωνη με τον Παγκόσμιο Νόμο τότε το δημιούργημα είναι αρμονικό και υγιές. Αν όχι τότε παράγεται δυσαρμονία ως αποτέλεσμα με στόχο να μπορέσει ο άνθρωπος να καταλάβει το λάθος και να το διορθώσει.

Όλα τα άλλα πλάσματα ορατά και αόρατα μπορούν να ενεργούν μέσα σε αυτόν γνωρίζοντας την τελειότητα του η απλά υποκείμενα στον νόμο που έχει οριστεί γι’ αυτά. Αυτά που βλέπουν την τελειότητα του δεν έχουν καμιά ανάγκη για αλλαγή και αυτά που απλώς υπακούν δεν μπορούν. Ο άνθρωπος είναι στο μοναδικό σημείο που μπορεί να κάνει μια αλλαγή αλλά όντας διπλός σε φύση πρέπει να Θέλει να προσεγγίσει την Τελειότητα αλλά και να Μπορεί. Ένα μέρος του είναι ζώο αλλά ένα μέρος του είναι Θεός. Ο Θεός θεάται την τελειότητα του Σύμπαντος αλλά το ζώο δεν μπορεί να τον ακολουθήσει. Αυτή είναι η μοίρα του και η χωριστικότητα του.
Η ίδια του η μορφή γεννάει και τους περιορισμούς του. Η ίδια του η μορφή του δίνει τα όπλα αλλά του βάζει και τα εμπόδια.

Ο σύγχρονος καρτεσιανός άνθρωπος δεν αναγνωρίζει πλέον την παραδοξότητα της σκέψης του έχοντας την ανάγει σε μια τελεολογική δύναμη. Έτσι έχοντας καταργήσει την θεότητα μέσα από τον ίδιο του τον εαυτό αδυνατεί να συνειδητοποιήσει ότι ο ίδιος είναι αυτός που πλάθει με την Φαντασία του τον κόσμο του. Ο ίδιος πλάθει τους αγγέλους του και τους δαίμονες του. Το πρώτο βήμα προς την ανανέωση και την έξοδο από τον κυκλικό νόμο της Δράσης – Αντίδρασης είναι η παραπάνω συνειδητοποίηση.

Για να γίνει εφικτό ένα τέτοιο βήμα πρέπει να έχουμε την διάθεση μιας εσωτερικής ενδοσκόπησης και αυτοανάλυσης ανεξαρτήτως εξωτερικών δράσεων και συνθηκών. Ο εξωτερικός κόσμος είναι το θέατρο που θα μας δώσει τα ερεθίσματα για να γίνει εφικτή αυτή η εσωτερική ενδοσκόπηση. Χωρίς ένα καθρέφτη δεν μπορούμε να δούμε το πρόσωπο μας.

Η Λειτουργία του Νου

Μέσα από πολλαπλές αναγεννήσεις και θανάτους δομεί μορφές όλο και πιο πολύπλοκες με στόχο κάθε μονάδα συνείδησης από την πιο μικρή όπως ένα σωματίδιο μέχρι την πιο μεγάλη όπως ένας γαλαξίας να μετουσιώσει την μορφή σε συνείδηση σπάζοντας το ίδιο το καλούπι που την δημιούργησε. Να γίνει “ραδιενεργός” ακτινοβολώντας το όνομα του Θεού γύρω του. Είναι μια πράξη αυτοθυσίας αλλά και ολοκλήρωσης. Είναι μια πράξη θανάτου αλλά και Γέννησης σε μια ανώτερη συνειδητότητα.

Απαραίτητο στάδιο προς την ολοκλήρωση είναι η ανάπτυξη του νου στον άνθρωπο. Ένα στάδιο που ο άνθρωπος αναγνωρίζει την διαφορετικότητα του από τον συνάνθρωπο αλλά και τα άλλα όντα που τον περιβάλλουν. Αποτέλεσμα το σπάσιμο της ενότητας και η ανάπτυξη της ατομικότητας. Στην φάση αυτή ο άνθρωπος πρέπει να πολεμήσει μόνος του ενάντια στην φύση αλλά και του όμοιους του. Όλα τα είδη έχουν τα όπλα τους. Άλλα έχουν μακριά δόντια, άλλα έχουν πολύχρωμο δέρμα, άλλα έχουν πυκνό τρίχωμα.Ο άνθρωπος γεννιέται γυμνός και χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες επιβίωσης. Παράδοξο αλλά αναγκαίο για την ανάπτυξη του Νου. Δεν μπορεί να προστατευθεί κα να επιβιώσει παρά μόνο χρησιμοποιώντας το εργαλείο που του έδωσε ο Θεός. Έχει φτάσει σε ένα ιδιαίτερο εξελικτικό στάδιο της εξέλιξης. Πρέπει να χρησιμοποιήσει ένα ανώτερο εργαλείο για μια κατώτερη εργασία, την επιβίωση.

Όσο άδικο και να φαίνεται το παράδοξο αυτό του δίνει για πρώτη φορά στην εξελικτική του πορεία το δικαίωμα της επιλογής. Πρέπει να επιλέξει τον σωστό δρόμο αλλά και τον τρόπο να τον βαδίσει. Τα άλλα είδη δεν κάνουν λάθος. Δεν έχουν δυνατότητα επιλογής. Ο θεός και το ζώο δεν έχουν δυνατότητα επιλογής. Για αυτά τα βασίλεια η ενότητα είναι δεδομένη είτε μέσω της επαφής με το θείο είτε μέσω του ενστίκτου.

Όχι όμως για τον άνθρωπο. Αυτός πρέπει να επιλέξει και να πληρώσει ή να ανταμειφθεί για αυτή του την επιλογή. Μελετώντας την εξέλιξη της Δημιουργίας όχι μέσα από την απλή Δαρβινική Θεώρηση αλλά μέσα από την θεώρηση των Τεσσάρων στοιχείων των Αρχαίων Μυστηρίων μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι η ανθρώπινη φάση είναι μια ιδιαίτερη κατάσταση αβεβαιότητας με δεδομένο ότι προσπαθεί να αναπτύξει το στοιχείο της Φωτιάς, ένα ξεκάθαρο σύμβολο για την Νόηση όπου η πτητικότητα όπως και η ιδιαίτερη ενεργειακή δομή του το κάνει ικανό κάθε στιγμή να είναι μια πόρτα που μας οδηγεί σε πολλές και διαφορετικού βαθμού πολυπλοκότητας καταστάσεις. Ο κόσμος γίνεται ξαφνικά ένα απειλητικό μέρος όπου ο άνθρωπος συνειδητοποιεί την ευθραυστότητα του σε σχέση με τα ζώα γύρω του. Το νοητικό εργαλείο αν και το πιο δυνατό στοιχείο σε σχέση με τα άλλα βασίλεια είναι και ο βασικός περιορισμός του. Λειτουργεί καλά όταν λειτουργεί συνδυαστικά. Όσο αυτός παραμένει μόνος του αυτό παραμένει ατροφικό και στην πράξη γίνεται εμπόδιο επιβίωσης. Όταν λειτουργήσει συνδυαστικά με άλλους ανθρώπους τότε γίνεται ένα πανίσχυρο εργαλείο επιβίωσης που με τον χρόνο μπορεί να επιβληθεί σε όλα τα άλλα βασίλεια.

Μη έχοντας όπλα επιβίωσης δεν μπορεί να μείνει μόνος του. Αποτέλεσμα να δημιουργήσει κοινωνίες οι οποίες θα συνδυάσουν ικανότητες και δεξιότητες για να παράγουν τα μέσα που θα τον βοηθήσουν να επιβιώσει. Αυτές οι κοινωνίες είναι ο πρόδρομος της Ενότητας που τον περιμένει. Σήμερα πιστεύουμε ότι οι κοινωνίες που πρωτοδημιούργησε ο άνθρωπος ως είδος ήταν κοινωνίες Ανάγκης για Επιβίωση. Τα στοιχεία όμως φαίνονται να μας διαψεύδουν. Οι πρώτες κοινότητες-χωριά ήταν λατρευτικές κοινότητες όπου όλοι μαζέυονταν να λατρέψουν τους θεο´υς τους. Πρώτα χτίζανε τους ναούς τους και μετά τα σπίτια τους. Καθώς όμως εξελίσσονται για να παραμείνουν ζωντανές είναι αναγκασμένες να αποκτήσουν όλο και μεγαλύτερη πολυπλοκότητα στο επίπεδο των σχέσεων που διέπουν τους ανθρώπους που ζουν μέσα σε αυτές. Έτσι η Πίστη οδηγεί στην πραγματικότητα. Ο άνθρωπος χτίζει μέσω της Φαντασίας του τον επίγειο Παράδεισο του ή την Κόλαση που επιθυμεί. Μέσα από αυτή την πορεία γεννιέται η κοινωνική δομή και εξελίσσεται ο νους ως εργαλείο διανόησης, παρατήρησης και επιβίωσης. Αναγκάζει δηλαδή τα άτομα που εξελίσσονται μέσα σε μια κοινωνική δομή να αναπτύξουν όλο και πιο πολύπλοκους τρόπους σκέψης και συναισθήματος μέχρι που τελικά φτάνουν να επεμβαίνουν μέχρι και στην δομή του φυσικού εγκεφάλου ο οποίος σε επίπεδο συνάψεων χτίζεται με όλο και πιο σύνθετους τρόπους.

Χιλιάδες χρόνια εξέλιξης με μοναδικό σκοπό την επίτευξη της Ενότητας μέσα στο ανθρώπινο επίπεδο. Στην προσπάθεια του να καταφέρει την ενότητα έρχεται αντιμέτωπος με την ανώτερη όψη της Ζωής. Τον ίδιο τον Νόμο που την δημιούργησε και την ανάγκη εφαρμογής του στην καθημερινότητα. Έτσι τώρα οι δύο Δρόμοι του κόσμου, το Γιν και το Γιάνγκ παύουν να είναι αφηρημένες έννοιες και γίνονται πραγματικές. Τελικά η χωριστικότητα είναι ο ίδιος ο Νους του Ανθρώπου. Πέρα από αυτόν υπάρχει μόνο η Ενότητα.

Για όλα τα παραπάνω η Ε.Π.Μπ. Ανάφερει τους στίχους της Φωνής της Σιγής:
“Ο Νους είναι ο φονιάς του πραγματικού. Ο Μαθητής ας σκοτώσει τον φονιά”.

Η ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

 Οι λέξεις όταν ερμηνεύουν την Πραγματικότητα, τείνουν να αυτοαναιρεθούν. Γιατί στην ουσία τα πάντα ισχύουν, ενώ τίποτα δεν ισχύει, και αυτό, ταυτόχρονα. Όπως και επειδή τίποτα δεν είναι όπως είναι, (όπως παρουσιάζεται), αλλά πάντα αλλιώς….

Η αυτοαναίρεση αναγνωρίζεται, όταν για κάτι πχ που ισχύει τώρα για μας, σε κάποια αλλαγή της συνείδησης μας, είναι απαιτητό να το ξεχάσουμε ΕΝΤΕΛΩΣ, ώστε να μπορέσει να έχει «θέση μέσα μας» το κάθε τι καινούριο. (Συνήθως ως κάτι πιο ανατρεπτικό).

Κι ενώ δεν έχει εξαφανιστεί το προηγούμενο, πρέπει παρ’ όλα αυτά να απορριφτεί, ώστε να μπορέσει να δημιουργηθεί ο «χώρος» που θα γίνει η «απορρόφηση» του νέου. Στη συνέχεια (με έκπληξη) αντιλαμβανόμαστε, πως το «νέο» βίωμα, έχει προέλθει από το πάντρεμα όλων των προηγούμενων συνειδητοποιήσεων και επιτεύξεων μας, (παρ’ όλη την απόρριψη τους από μας), και μόνο στο κάθε τώρα του οποίου φυσικά είμαστε «παρόντες».

Δεν είναι κάτι όμως που γίνεται (εύκολα) αντιληπτό, γιατί δεν αφορά κάποια λειτουργία του νου (ώστε να αποτυπωθεί στον εγκέφαλο για να γίνει γνωστή), αλλά λειτουργία του Εαυτού, και της εξέλιξης της Συνείδησης.

Οπότε κάθε γραπτό, (ή λόγος), που περιγράφει «βίωμα», ή «κατάσταση συνειδησιακή», ή «επίπεδο αντίληψης», αν οι ίδιοι «δεν μεταφερθούμε» μέσα του, (ξεχνώντας στην κυριολεξία οτιδήποτε άλλο γνωρίζουμε), δεν θα μπορέσουμε να απορροφήσουμε, κατανοήσουμε, βιώσουμε την καθαρή του Ουσία.

Με αυτή την έννοια, υπάρχουν τα γραπτά (και οι λόγοι), της λογικής, και τα γραπτά (και οι λόγοι), πέραν της λογικής. (Αυτά πέραν της λογικής όμως είναι και τα Πραγματικά). Τα της λογικής, αποτελούν απλά «γνώμες» περί σωστού και λάθους, χωρίς ποτέ να καταλήγουν σε κάτι ουσιαστικό….

Οπότε. Στα γραπτά (και τους λόγους) της Πραγματικότητας, επειδή ακριβώς υπερβαίνουν το σωστό και το λάθος, δεν τίθεται θέμα ψεύδους, αλλά Ανάγκη Κατανόησης και Βίωσης.

Το «να φέρουμε» τον εαυτό μας, στην κατάσταση της Απορρόφησης τους, πέραν της λογικής… ξεχνώντας τα πάντα…!

Ο φόβος της κενότητας

«Θα πρέπει λοιπόν να καταλάβεις τη δική μου αντίληψη για τη φώτιση. Είναι απλώς το να είσαι συνηθισμένος, υγιής, συνειδητός, ολόκληρος.
Κάθε νους αναζητά το ασυνήθιστο.

Αυτό ακριβώς είναι το εγώ: Πάντοτε προσπαθεί να είναι κάτι ιδιαίτερο, πάντοτε φοβάται να είναι ένα τίποτα, πάντοτε φοβάται την κενότητα, πάντοτε προσπαθεί να γεμίσει το εσωτερικό κενό με τα πάντα και με οτιδήποτε. Κάθε ανθρώπινο ον αναζητά το ασυνήθιστο κι αυτό προκαλεί δυστυχία. Αυτό δεν είναι εφικτό.

Η ίδια σου η φύση είναι το τίποτα. Το ίδιο το υλικό από το οποίο είσαι φτιαγμένος είναι το μη είναι. Όσο κι αν προσπαθείς, δεν θα πετύχεις ποτέ. Ακόμη και οι Αλέξανδροι αποτυγχάνουν. Δεν μπορείς να είσαι ένας κάποιος, επειδή αυτό δεν είναι εφικτό από την ίδια τη φύση των πραγμάτων. Μπορείς να είσαι μόνο ένας κανένας.

Δεν υπάρχει όμως τίποτα λανθασμένο στο να είσαι ένας κανένας. Για την ακρίβεια, τη στιγμή που αποδέχεσαι ότι είσαι ένας κανένας, αμέσως αρχίζει να ρέει από σένα η ευδαιμονία, προς όλες τις κατευθύνσεις, επειδή η δυστυχία εξαφανίζεται.

Η δυστυχία είναι η σκιά του εγώ, η σκιά του φιλόδοξου νου.

Δυστυχία σημαίνει ότι κάνεις κάτι που είναι ανέφικτο και επειδή αποτυγχάνεις, είσαι δυστυχισμένος. Κάνεις κάτι αφύσικο, προσπαθείς να το κάνεις και αποτυγχάνεις, οπότε αισθάνεσαι απογοητευμένος, δυστυχισμένος.

Η κόλαση δεν είναι παρά το τελικό αποτέλεσμα μιας ανέφικτης και αφύσικης προσπάθειας. Ο παράδεισος δεν είναι τίποτε άλλο από το να είσαι φυσικός.

Είσαι ένας κανένας. Γεννήθηκες ένας κανένας – χωρίς όνομα, χωρίς μορφή – και θα πεθάνεις ένας κανένας. Το όνομα και η μορφή βρίσκονται μόνο στην επιφάνεια. Στο βάθος, είσαι απλώς ένα απέραντο κενό. Κι αυτό είναι όμορφο, επειδή αν είσαι ένας κάποιος, θα είσαι περιορισμένος. Είναι καλό που ο Θεός δεν σου επιτρέπει να είσαι ένας κάποιος. Αν είσαι κάποιος, θα είσαι πεπερασμένος, περιορισμένος, φυλακισμένος. Όχι, ο εαυτός σου δεν σου το επιτρέπει αυτό. Σου δίνει την ελευθερία να είσαι ένας κανένας – ατελείωτος, απεριόριστος. Εσύ όμως δεν είσαι έτοιμος.

Για μένα η φώτιση είναι αυτό ακριβώς το φαινόμενο: Το να αναγνωρίζει κανείς, το να κατανοεί, το να αποδέχεται το γεγονός ότι είναι ένας κανένας. Ξαφνικά σταματάς να προσπαθείς το ανέφικτο. Ξαφνικά σταματάς να τραβάς τον εαυτό σου από τα κορδόνια των παπουτσιών σου. Καταλαβαίνεις τον παραλογισμό του πράγματος και σταματάς. Και τότε απλώνεται ένα γέλιο σε ολόκληρο το είναι σου. Ξαφνικά είσαι ήρεμος και συγκροτημένος. Η ίδια η προσπάθεια να θέλεις να είσαι ένας κάποιος δημιουργεί τον μπελά.
(…)

Φωτισμένος είναι ο άνθρωπος που έχει πλήρη επίγνωση της εσωτερικής του κενότητας και που δεν την πολεμά. Αντίθετα, την απολαμβάνει, είναι γεμάτος ευδαιμονία. Μέσα από την απόλαυση της κενότητάς του, γίνεται διαθέσιμος στους άλλους. Οι άλλοι μπορούν να απολαύσουν, οι άλλοι μπορούν να έρθουν και να συμμετέχουν στο μυστήριό του. Οι πόρτες του είναι ανοιχτές, προσκαλεί φίλους, εραστές και είναι έτοιμος να μοιραστεί, είναι έτοιμος να δώσει. Όταν δίνεις από την ίδια σου την κενότητα, δεν φοβάσαι ποτέ να δώσεις, επειδή δεν μπορείς να εξαντλήσεις την κενότητα. Δίνεις συνεχώς και δίνεις και δίνεις και αυτή βρίσκεται πάντοτε εκεί. Δεν μπορείς να την εξαντλήσεις. Μόνο τα πεπερασμένα πράγματα μπορούν να εξαντληθούν και γι αυτό προκαλούν τσιγκουνιά. Φοβάσαι να δώσεις

Πώς αναπτύσσεται ο εγκέφαλος του μωρού μου από 0 έως 3 ετών;

Ο εγκέφαλος του μωρού μου από 0 έως 3 ετών
Είναι απίστευτο να βλέπω το μωρό μου να μαθαίνει τόσα πράγματα! Καθημερινά προοδεύει όλο και περισσότερο και απορροφά όλα τα μηνύματα που δέχεται «σαν σφουγγάρι». Μήπως είναι ένας μικρός εκκολαπτόμενος Αϊνστάιν;

Τον πρώτο χρόνο το μωρό θα τριπλασιαστεί σε βάρος και θα διπλασιαστεί σε ύψος... Ένα κατόρθωμα της φύσης!
Γνωρίζετε όμως ότι, πίσω από το μουτράκι του, συντελείται στα κρυφά μια ακόμη πιο γρήγορη αλλαγή;
Μέσα στους πρώτους 24 μήνες ο εγκέφαλός του θα αναπτύσσει 2 εκατομμύρια νευρώνες... το δευτερόλεπτο!

Ο παιδίατρος Philippe Grandesenne, συγγραφέας του βιβλίου «Μωρό, μίλα μου για τις πρώτες σου φορές» και του «Μωρό, πες μου ποιος είσαι» εξηγεί λεπτομερώς τις σημαντικότερες στιγμές αυτής της νευρωνικής υπερδραστηριότητας.
Ένα μωρό γεννιέται «εξίσου έξυπνο» με έναν ενήλικα; Παρόλο που δουλεύω με βρέφη εδώ και πολλά χρόνια, κάθε φορά εντυπωσιάζομαι όταν διαπιστώνω ότι ένα μωρό, κατά τη γέννησή του, διαθέτει εν δυνάμει όλες τις μελλοντικές νοητικές ικανότητες.
Ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτό! Είναι απίστευτο ότι ο εγκέφαλος ενός νεογνού έχει περισσότερους νευρώνες από ό,τι εμείς οι ενήλικες. Αυτό ονομάζεται έμφυτη δυνατότητα.
Παραδείγματος χάρη: ένα μωρό μπορεί να αναγνωρίζει με τρόπο καθολικό όλους τους ήχους, παρόλο που η μητρική του γλώσσα θα διαμορφώσει την ακοή και την ομιλία του.
Διαθέτει πρωτόγονες αντιδράσεις, όπως το να αρπάζει με τα χέρια ή να τα σταυρώνει καθώς επίσης και το περπάτημα, που θα το καταφέρει μετά τους 8 μήνες.
Σιγά-σιγά αυτοί οι νευρώνες θα αρχίσουν να υποχωρούν δίνοντας τη θέση τους στη μάθηση, όπως λέγεται.
Οι συνάδελφοί μου νευρολόγοι αυτό το αποκαλούν «νευρωνική εκατόμβη», σαν να πρέπει δηλαδή ο εγκέφαλος να καταστραφεί στην αρχή για να ξεκινήσει να αναπτύσσεται στη συνέχεια!

Πώς αναπτύσσεται ο εγκέφαλος του μωρού μου από 0 έως 3 ετών;
Ποιος είναι ο ρόλος της εκπαίδευσης και της μάθησης; Στην πραγματικότητα, η νοημοσύνη εμφανίζεται από τη στιγμή που το μωρό αρχίζει να μαθαίνει καινούργια πράγματα και είναι ικανό να προσαρμόζεται σε πρωτόγνωρες καταστάσεις.
Από εκεί και πέρα, οι ψυχοκινητικές και συναισθηματικές του ικανότητες θα οριστούν σε συνδυασμό με ό,τι γίνεται γύρω του. Ο εγκέφαλός του «καταγράφει» τα πάντα, δεν του ξεφεύγει τίποτα.
Χάρη στις πέντε αισθήσεις του που βρίσκονται σε εγρήγορση και στη μητρική του γλώσσα την οποία ακούει κατά τη διάρκεια της μέρας, ο εγκέφαλός του σταδιακά θα αρχίσει να οργανώνεται.
Αυτή η πληθώρα πληροφοριών που «καταγράφονται» συνεχώς δομεί τους νευρώνες μέσω των οποίων το μωρό θα μάθει να μιλά, να τρώει μόνο του, να πηγαίνει μόνο του τουαλέτα και να βιώνει συναισθήματα.
Είναι μια διαδικασία που τη θεωρώ συναρπαστική!
Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε το μωρό να αναπτύξει την εγρήγορση, το συντονισμό των κινήσεων και τη ζωντάνια του;
Πολύ απλά ζώντας μαζί του, εντάσσοντάς το στην καθημερινότητα του σπιτιού, στην οικογενειακή ζωή η οποία θα το «θρέψει». Ό,τι χειρίζεται, το συναρπάζει. Ωστόσο, δε συμφωνώ με τις υπερβολές.
Εάν το μωρό σας θέλει να το πάρετε αγκαλιά, να το κάνετε χωρίς να νοιάζεστε τι θα σας πουν. Κάθε παιδί έχει τη δική του ανάπτυξη και ρυθμό και οι γονείς πρέπει να προσαρμοστούν!
Αυτό το επαναλαμβάνω συχνά στους γονείς που μερικές φορές είναι πολύ αυστηροί.

Λευτεριά στις φυλακισμένες σκέψεις

STRANGE 1 (1)Έχω στο κεφάλι μου μια φυλακή. Με τοίχους χοντρούς, με κάγκελα ατσάλινα, με φύλακες ακοίμητους. Μέσα κρατάω φυλακισμένες, σε ξεχωριστό κελί την καθεμιά, όλες αυτές τις σκέψεις. Σκέψεις αναρχικές, σκέψεις πρωτόγονες, σκέψεις απερίσκεπτες, σκέψεις αυθόρμητες, σκέψεις αντιδραστικές, σκέψεις επικίνδυνες. Καταδικασμένες σε τετράκις ισόβια χωρίς δίκη. Τις υποβάλλω τακτικά σε βασανιστήρια. Τους αφήνω ανοιχτή μια χαραμάδα, για να κοιτούν από εκεί τις άλλες σκέψεις να κυκλοφορούν ελεύθερες.
Τις αφήνω χωρίς τροφή για μέρες. Βάζω τους φύλακες να τις χτυπάνε, να τις καταπιέζουν όσο μπορούν πιο βίαια. Αλλά αυτές επαναστατούν, εξεγείρονται. Πάνε να ξεφύγουν από τα κελιά τους.
Και τότε είναι που αρχίζει το μακελειό.
Τότε είναι που οι φύλακες τις χτυπάνε αλύπητα, τις διαλύουν, τις συνθλίβουν, τις εξοντώνουν. Και είναι η μοίρα τους αυτή, να εξεγείρονται, να διαλύονται, και ύστερα να συνέρχονται με μαγικό τρόπο, να εξεγείρονται, να διαλύονται, και φτου κι απ’ την αρχή. Και είναι και η μοίρα των φυλάκων αυτή, να τις διαλύουν, να ησυχάζουν για λίγο, και μετά να έχουν πάλι να αντιμετωπίσουν άλλη μία εξέγερση.

Πώς άραγε έφτασαν να είναι τόσο ανθεκτικές; Μάλλον επειδή φυλακίζονται εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι ίδιες αυτές σκέψεις, είναι πια ανθεκτικές σε κάθε βασανιστήριο, ανθεκτικές ακόμα και στο θάνατο, απέθαντες και άρρητες, και επικίνδυνες όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Έχουμε λοιπόν στα κεφάλια μας μέσα μια ολόκληρη φυλακή υψίστης ασφαλείας, γεμάτη εγκληματίες που ψάχνουν την πρώτη ευκαιρία για να βγουν και να προκαλέσουν χάος και αναρχία. Μία ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να σκάσει ανά πάσα στιγμή, αν κανείς ξεχάσει ότι βρίσκεται εκεί.
Ευτυχώς που φτιάχνουμε αυτές τις φυλακές για να τις κρύβουμε καλά, και ευτυχώς που υπάρχουν πάντα πρόθυμοι φύλακες να τις προσέχουν κάθε μέρα, όλη μέρα, χωρίς να κουράζονται ποτέ να τις πολεμούν. Ποιος ξέρει τι θα συνέβαινε αν κατάφερναν κάπως να το σκάσουν.

Όλη μας η κοινωνία βασίζεται σε αυτές τις φυλακές. Σε αυτούς τους ακοίμητους φύλακες με την αστείρευτη όρεξη να επιβάλουν την τάξη. Στους χοντρούς τοίχους, τα ατσάλινα κάγκελα και εκείνες τις βασανιστικές χαραμάδες στη γωνία των κελιών τους.
Και κοίτα να δεις: Είναι και κάτι άλλες σκέψεις, από αυτές τις ελεύθερες, που πάνε τα βράδια και γράφουν κρυφά έξω από τη φυλακή με κόκκινα σπρέι “ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ”. Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία, και κανείς δεν τις έχει βρει ποτέ. Κυκλοφορούν εκεί έξω, ελεύθερες κι ωραίες, όμως είναι κι αυτές σκέψεις αναρχικές, σκέψεις πρωτόγονες, σκέψεις απερίσκεπτες, σκέψεις αυθόρμητες, σκέψεις αντιδραστικές, σκέψεις επικίνδυνες. Σκέψεις ελεύθερες, και άρα ακόμα πιο επικίνδυνες.
Κι αν ποτέ κάνουν αυτές κανένα ρεσάλτο και χτυπήσουν τους φύλακες, ανοίξουν τα κελιά και απελευθερώσουν τις φυλακισμένες σκέψεις;
Τότε, φίλε μου, θα γίνουν όλα.
Όλα

Είμαστε όλοι ψυχικά διαταραγμένοι;

the release of Riddick1Είναι γεγονός ότι ψυχικά προβλήματα, όπως άγχος, κακή διάθεση, υπερβολικός θυμός, όλοι μας έχουμε σε κάποια στιγμή της ζωής μας βιώσει. Όλοι ανεξαιρέτως. Είναι επίσης γεγονός ότι αυτές οι ψυχικές εκδηλώσεις είναι αληθινές, τις βιώνουμε, και ιδιαίτερα σε περιόδους κοινωνικών αναταραχών και οικονομικών κρίσεων ακόμα πιο έντονα. Κανείς δεν το αρνείται αυτό, και γιατί άλλωστε. Όμως, αυτό σημαίνει ότι είμαστε όλοι διαταραγμένοι στην ψυχή; Ή ότι, τελικά, «πάσχουμε» από κάποια «ασθένεια» του μυαλού;
Πώς μας έπεισαν οι ψυχίατροι, όλους εμάς τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους, που «δεν χάνουμε την επαφή με την πραγματικότητα», να λέμε και να πιστεύουμε ότι «όλοι κάτι έχουμε, κανείς δεν είναι τελείως καλά», ότι δηλαδή όλοι είμαστε διαταραγμένοι και χρειαζόμαστε ψυχιατρική αντιμετώπιση;
Όχι πάντως με επιστημονικές αποδείξεις, αλλά χρησιμοποιώντας μια σειρά από αυθαιρεσίες και στρατηγικές μάρκετινγκ που εφαρμόζονται σχεδόν από το ξεκίνημα της ιστορίας της ψυχιατρικής. Ας δούμε επιγραμματικά τις βασικές.

Προώθηση υπηρεσιών από ειδικούς. (The role of the expert). Εάν κάτι ειπωθεί από κάποιον «ειδικό», και κυρίως επιστήμονα, τότε αποκτά εγκυρότητα. Το πιο γνωστό παράδειγμα σε αυτή τη στρατηγική είναι ο γνωστός ψυχίατρος Ζίγκμουντ Φρόιντ. Ο Φρόιντ, τη δεκαετία του ’20, συνέβαλε καθοριστικά στη μαζική επιδημία εξάρτησης από την κοκαΐνη (νόμιμο τότε ψυχοφάρμακο) απλών καθημερινών ανθρώπων τους οποίους ονόμασε «νευρωσικούς».
Η νοοτροπία αυτή ήταν που αύξησε ραγδαία το πελατολόγιο των ψυχιάτρων. Πλέον δεν περιορίζονταν μόνο σε αυτό το οποίο είχαν αναλάβει και αποτύχει, στους λεγόμενους «παράφρονες» έγκλειστους σε ψυχιατρικά άσυλα, αλλά σε κάθε, μα κάθε απλό καθημερινό άνθρωπο που αντιμετωπίζει μια οποιαδήποτε ψυχική δυσφορία.
Ο Φρόιντ έπαιξε καθοριστικό ρόλο επίσης σε μια από τις πιο οξύμωρες ιδέες της ιστορίας, να συνδυάσει τα ασυνδύαστα, την ψυχανάλυση με τα χημικά, που στην πραγματικότητα δρουν σε αντίθετες κατευθύνσεις – με απόλυτη αποτυχία. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργήσει ναρκομανείς που όχι μόνο δεν είχαν λύσει τα θέματα για τα οποία απευθύνθηκαν σε αυτόν, αλλά πλέον είχαν προσθέσει και οργανικά/βιολογικά σοβαρά προβλήματα από τη χρήση τοξικής ουσίας.
Την εποχή που τα έκανε αυτά, έναν αιώνα πριν, δεν είχε κανένας ακόμα εμπνευστεί το μύθο των προβληματικών νευροδιαβιβαστών, παρ’ όλα αυτά το κύρος του ειδικού και η αυθαιρεσία της ψυχιατρικής κοινότητας ήταν αρκετά ώστε να φτάσουμε σήμερα να υποστηρίζουμε με φανατισμό και χωρίς δεύτερη σκέψη ότι τα ψυχο-λογικά μας, δηλαδή τα μη παθολογικά, τα μη απτά σωματικά, θα πρέπει να τα «θεραπεύσουμε» με απτούς βιολογικούς τρόπους που δρουν στο σώμα, και ειδικά στον εγκέφαλο!
Είναι αρκετά γνωστό ότι ο ίδιος έκανε χρήση κοκαΐνης, την οποία και πρότεινε ως πανάκεια για κάθε μορφής ψυχολογικό πρόβλημα. Δεν είναι όμως ευρέως γνωστή η στενή του σχέση με δυο από τις μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες της εποχής, τη Merk και την Park Davis, που τον «στήριζαν» ώστε να γράφει διθυραμβικά άρθρα για την αποτελεσματική και θεραπευτική δράση της κοκαΐνης, όπως το On Coca by Sigmund Freud.
Στα χνάρια του Φρόιντ ακολούθησαν οι περισσότεροι ως σήμερα. Η συνταγή δοκιμασμένη άλλωστε. Τι να τις κάνουμε τις αποδείξεις όταν μιλάνε οι ειδικοί;

 Ψυχιατρικοποίηση κάθε ανθρώπινης συμπεριφοράς.  Η ψυχιατρικοποίηση δεν είναι τίποτα περισσότερο από επαναπροσδιορισμός υπαρκτών φυσιολογικών καταστάσεων. Εν αντιθέσει με τις πραγματικές ασθένειες, όπου υπάρχουν σωματικά συμπτώματα εξ ορισμού, η ψυχική σφαίρα συμπεριλαμβάνει ανθρώπινες συμπεριφορές και συναισθήματα τα οποία δηλώνονται ως «συμπτώματα». Γι’ αυτό και ο όρος ψυχική «ασθένεια» δεν υφίσταται επίσημα στη «Βίβλο της ψυχιατρικής», το DSM, καθώς δεν πρόκειται για ασθένειες με την ιατρική έννοια του όρου. Και είναι να αναρωτηθούμε τελικά, γιατί αποκαλούμε «ασθενή» όποιον παρουσιάζει «ψυχικές αποκλίσεις», όπου ο ορισμός των «αποκλίσεων» δίνεται με επίκτητα και κοινωνικοπολιτικά κριτήρια;
Στις λεγόμενες «ψυχικές διαταραχές», έχουμε να κάνουμε μόνο με συμπεριφορές και συναισθήματα, όπου οι ψυχίατροι με υποκειμενικά κριτήρια ομαδοποιούν αυθαίρετα συμπεριφορές και ορίζουν ποια θεωρείται ομαλή και ποια παρεκκλίνουσα συμπεριφορά. Πώς όμως θα μετρηθεί η ένταση του συναισθήματος; Σε ποιο βαθμό πρέπει να βιώνει κάποιος ένα συναίσθημα για να θεωρείται το ίδιο το συναίσθημα «άρρωστο»; Ποιος, γιατί και με ποια κριτήρια θα κρίνει ότι αυτό είναι «άρρωστο» ή «υγιές»; Ποιος, τελικά, κρατάει την αόρατη μεζούρα και αποφασίζει την ένταση ενός συναισθήματος; Και ακόμα σημαντικότερο, με ποιον τρόπο αποφασίζει να το αλλάξει αυτό το συναίσθημα;
Όσον αφορά τώρα τις συμπεριφορές, έχουν καταντήσει σχεδόν όλες να είναι καταχωρημένες ως «ψυχικές διαταραχές», και το ακόμα χειρότερο είναι ότι ο κόσμος το πιστεύει αυτό απλά και μόνο επειδή είναι κάπου γραμμένο, έστω και με υποτιθέμενες ασάφειες που φυσικά δεν εξηγούν καμία επιστημονική μέθοδο ανακάλυψης, πολύ απλά γιατί δεν υφίσταται τέτοια. Τόσο παράδοξο και παράλογο αυτό, που έχουμε φτάσει σε ακραία παραδείγματα, όπως το ότι η «αργοπορία» (το να καθυστερεί κάποιος σε ραντεβού) είναι πλέον «ψυχική διαταραχή» που οφείλεται σε κάποιο υποτιθέμενο πρόβλημα στον εγκέφαλο – και άρα το άτομο είναι έρμαιο αυτής της συμπεριφοράς, την οποία δεν θα μπορεί να αλλάξει ακόμη και αν το θελήσει.
Αλλά και συνηθισμένες καθημερινές ανθρώπινες συμπεριφορές μετατράπηκαν σε διαταραχές: το να σερφάρει κάποιος στο διαδίκτυο αναφέρεται ως «διαταραχή εθισμού στο ίντερνετ», το να είναι κάποιος ιδιαίτερα ντροπαλός ονομάστηκε «κοινωνική διαταραχή άγχους», η απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου, το πένθος δηλαδή, είναι ένα «μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο», η νοσταλγία της οικογενειακής εστίας λέγεται «αγχώδης διαταραχή αποχωρισμού», οι απόλυτα φυσιολογικές αλλαγές στη διάθεση των γυναικών κατά τη διάρκεια του εμμηνορρυσιακού κύκλου «προεμμηνορρυσιακή δυσφορική διαταραχή», οι αλλαγές στη διάθεση των παιδιών, δηλαδή τη στιγμή που παίζουν χαρούμενα, να αρχίσουν να μαλώνουν μεταξύ τους διεκδικώντας το ίδιο παιχνίδι, μια ιδιαίτερα γνωστή σε όλους μας φυσιολογική κατάσταση, θεωρείται πλέον σοβαρή ένδειξη «διπολικής διαταραχής», το να αποσπάται η προσοχή είναι και αυτό ψυχιατρική διαταραχή, που λέγεται «διαταραχή διάσπασης προσοχής ΔΕΠΥ». Ειδικά η ΔΕΠΥ «πλήττει» κυρίως παιδιά μικρής ηλικίας που δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν 7-8 ώρες μαθήματα σχολείου και άλλες τόσες σε φροντιστήρια και διάβασμα, γιατί έχουν το μυαλό τους στο παιχνίδι, εφόσον είναι απλώς παιδιά!
Μας λένε επίσης ότι όλα τα παραπάνω, και ακόμα περισσότερα, μπορεί να μη θεραπεύονται, όμως αντιμετωπίζονται με φαρμακευτική αγωγή, συνήθως εφ’ όρου ζωής. Και όσο πιο νωρίς κάποιος «προλάβει» την εξέλιξη των διαταραχών και τις εμποδίσει με ψυχοτρόπες ουσίες που δεν θεραπεύουν απολύτως τίποτα, τόσο καλύτερα – όχι για τον ίδιο, αλλά για τους τραπεζικούς λογαριασμούς αυτών που τις διαγνώσκουν και συνταγογραφούν.

Η «Βίβλος» με τις αυθαιρεσίες και τις βιοαρλούμπες. Σε αυτό το εγχειρίδιο βασίζονταν οι ψυχίατροι για τη διάγνωσή τους, και όχι σε κάποια εργαστηριακή εξέταση αντικειμενικών μετρήσεων, π.χ. αιματολογική, ακτινογραφία, βιοψία κτλ., όπως οι υπόλοιπες ειδικότητες της ιατρικής. Έγκειται λοιπόν στην υποκειμενική τους κρίση να «ταιριάξουν» τα διάφορα συμπτώματα που ακούνε σε 15′-20′ λεπτά λεκτικής εξέτασης των υποψήφιων ασθενών τους, με μια ή και με περισσότερες διαγνώσεις του DSM (δεν υπάρχει περιορισμός άλλωστε), έτσι ώστε να χορηγήσουν το χημικό που αποκαλούν φάρμακο και που θεωρούν κατάλληλο στη δοσολογία που πιστεύουν ότι χρειάζεται.
Ο κάθε ψυχίατρος, λοιπόν, αποφασίζει μόνος του το ψυχοφάρμακο της επιλογής του με τη μέθοδο πειραματισμού trial and error (δοκιμή και λάθος). Έτσι στην τύχη, δηλαδή. Σε ό,τι υπάρχει «απώλεια της πραγματικότητας», χορηγούν αντιψυχωσικά, και σε οτιδήποτε, μα οτιδήποτε άλλο, αυτά που ατυχώς ονομάστηκαν αντικαταθλιπτικά, και τα λύσανε όλα. Σε όλους τους ανθρώπους που θα τους επισκεφθούν, δίνουν αυθαίρετες ψυχιατρικές ταμπέλες, τους λένε ότι έχουν μια χημική ανισορροπία στον εγκέφαλο που δεν μπορεί να μετρηθεί με κανέναν τρόπο αλλά με τη δική τους μαγική τους όραση αυτοί μπορούν να τη δουν, και με τα χημικά θα τη διορθώσουν!
Εν ολίγοις, λένε κάτι που ακούγεται ιατρικό αλλά δεν είναι, κάτι που αποτελεί μακράν τη μεγαλύτερη και εμπορικότερη βιοαρλούμπα του αιώνα, το μεγάλο ψέμα που αναγκάστηκαν να εμπνευστούν προς τα τέλη της δεκαετίας του ’60, μετά από σειρά δεκαετιών που χορηγούσαν ψυχοτρόπα για να κάνουν αυτό που αποκαλούσαν «χημική» ή, αλλιώς, «αναίμακτη λοβοτομή».
Τα γράφουν μόνοι τους στον κατάλογό τους (διά ψηφοφορίας), μόνοι τους επισυνάπτουν διάφορα στατιστικά δεδομένα, και μόνοι τους επίσης, με παντελή έλλειψη επιστημονικών αποδείξεων, τα αποδίδουν σε ανύπαρκτες βιοαρλούμπες, και μετά επικαλούνται τον ίδιο κατάλογο ως μέσο πειθούς, για να δούμε ότι όλοι έχουμε τελικά κάποια ψυχική διαταραχή. Η «Βίβλος» λοιπόν της ψυχιατρικής είναι άλλος ένας τρόπος χειραγώγησης της μάζας, άλλο ένα κόλπο μάρκετινγκ, που πέρα από πελατεία τούς προσδίδει και ένα ψευδοεπιστημονικό κύρος τύπου «μπορεί να μην έχουμε εξετάσεις, αποδείξεις ή αληθινές θεραπείες, αλλά τουλάχιστον έχουμε κατάλογο με λίστες».

Ο θρίαμβος του μάρκετινγκ έναντι της επιστήμης. Αυτές είναι οι 3 βασικές τεχνικές, που σε συνδυασμό με κάποιες ακόμα επιμέρους μας έχουν οδηγήσει στα σημερινά μας χάλια, όπου ήδη το ¼ του παγκόσμιου πληθυσμού της γης είναι στιγματισμένο ως «ψυχικά διαταραγμένο» – και δυστυχώς το πιστεύουμε.
Δεν έχουμε επιδημία «ψυχικών διαταραχών» αλλά επιδημία ψυχιατρικής, η οποία, ανεξέλεγκτη πια και πιο ισχυρή παρά ποτέ, βρίσκεται σε ένα ευγονιστικό παραλήρημα κάνοντας την πώληση ναρκωτικών από τις φαρμακευτικές την 3η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη, μετά από τα όπλα και τη λαθροθηρία.

Προσωπική ευθύνη. «Αγνά» κίνητρα;. Αυτό που είναι ακόμα πιο σημαντικό όμως είναι η δική μας ενεργή συμμετοχή σε όλα αυτά. Ως ένα βαθμό μπορούμε να επικαλεστούμε την παραπληροφόρηση για όλα τα παραπάνω. Αρκεί όμως να μην «αιτιολογείται» έτσι η προσωπική μας ευθύνη για τη διαιώνιση και προώθηση όλης αυτής της παρακμής. Δεν ακολουθούν όλοι οι άνθρωποι αυτή τη μόδα και ευτυχώς κάποιοι δεν «παίζουν» αυτό το παιχνίδι.
Αλλά ας αναρωτηθούμε τελικά για τα προσωπικά μας κίνητρα να δεχόμαστε τόσο τον αυτοστιγματισμό, όσο, ακόμα χειρότερα, το στιγματισμό άλλων. Να είμαστε οι πρώτοι που θα δώσουμε μια τέτοια ταμπέλα σε κάποιον ή να τον πιέσουμε να τη δεχτεί!

Τα κίνητρα της ψυχιατρικής και της φαρμακευτικής μαφίας είναι ξεκάθαρα: πελατεία και κέρδος. Όμως, τα κίνητρα του κάθε απλού ανθρώπου εκεί έξω, να «διαγνώσκει» μόνος του και να ταμπελιάζει εξίσου αυθαίρετα, ή να σπρώχνει το φίλο ή/και συγγενή του, τα υποτιθέμενα «αγαπημένα» του πρόσωπα, σε τέτοια μονοπάτια, ποια είναι; Αγνά κίνητρα; Θέλει με αυτό τον τρόπο να τον βοηθήσει; Kαι τον βοηθάει έτσι; Με ποιον τρόπο ακριβώς; Ποιος πραγματικά «βοηθιέται» από όλα αυτά; Αυτός που πιέζει κάποιον άλλο σε αυτά ή αυτός που υποκύπτει στην πίεση αυτή;
Το ερώτημα εδώ είναι τα πραγματικά κίνητρα αυτών που ψυχιατρικοποιούν τους πάντες και τα πάντα γύρω τους. Όλοι αυτοί που όχι μόνο δέχονται τις αυθαίρετες ψυχιατρικές ταμπέλες, αλλά τις έχουν εντάξει στο καθημερινό λεξιλόγιό τους (για τους άλλους βέβαια πάντα, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι σύντομα θα έρθει και η σειρά τους και ότι υπάρχουν αρκετές ταμπέλες και για αυτούς), τι «κέρδος» έχουν από αυτό;

Τι τελικά τους εξυπηρετεί; Μήπως είναι καιρός να αναρωτηθούμε όλοι σοβαρά πάνω σε αυτό;
Μήπως;

Η ιστορία του ξυρίσματος

Πότε ξεκίνησαν να ξυρίζονται άντρες και γυναίκες

Άντρες και γυναίκες έχουν μια σχέση αγάπης και μίσους με τις τρίχες του σώματός τους.
Μάλιστα, πιστεύεται ότι ήδη από το 4000 π.Χ. οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν επικίνδυνες ουσίες, όπως αρσενικό και ασβέστη, για να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Εν τω μεταξύ, οι Αιγύπτιοι –που μάλλον δεν αρκούνταν σε μισές δουλειές- αφαιρούσαν όλες τις τρίχες του σώματός τους από την κορφή ως τα νύχια!
Εκτός από το ότι τους άρεσε η... λεία εμφάνιση, η πρακτική αυτή είχε μάλλον πιο… πρακτικούς σκοπούς.
Η μη ύπαρξη τριχών αποθάρρυνε τη διάδοση ασθενειών και παρασίτων, όπως οι ψείρες και άλλα ανατριχιαστικά μικροσκοπικά έντομα.
Περί το 500 π.Χ. οι γυναίκες της αρχαίας Ρώμης είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν ελαφρόπετρες και μια πρωτόγονη μορφή ξυραφιού για την αφαίρεση τριχών.
Ας έρθουμε όμως στην πιο σύγχρονη εποχή…
Πότε ξεκίνησε η σύγχρονη εμμονή μας με τις «μεταξωτές» μασχάλες και τα λεία και αψεγάδιαστα πόδια;
Το Μάιο του 1915 το περιοδικό Harper’s Bazaar δημοσίευσε μια διαφήμιση, που έδειχνε ένα νεαρό μοντέλο που φορούσε ένα αμάνικο φόρεμα και είχε και τα δυο της χέρια πάνω από το κεφάλι της.
Μέχρι τότε, η μόδα –και οι κανόνες ευπρέπειας- πρόσταζαν οι γυναίκες να καλύπτουν το σώμα τους μέχρι τον καρπό και μέχρι τον αστράγαλο.
Επομένως ένα φόρεμα που εξέθετε τα χέρια μέχρι τις μασχάλες ήταν κατά κάποιο τρόπο… επαναστατικό!
Ακολούθησαν πολλές στρατηγικές μάρκετινγκ για να προσελκύσουν τις γυναίκες στη «νέα μόδα» του ξυρίσματος.
Φυσικά, η «μανία» αυτή βρήκε το δρόμο της και στις μεσαίες και κατώτερες τάξεις, με πιο αργό ρυθμό μεν, αλλά καθώς τα αμάνικα φορέματα άρχισαν να γίνονται πιο δημοφιλή, το ίδιο συνέβη και με τη νέα μόδα της αφαίρεσης των τριχών.
Περνώντας στους άντρες…
Είναι αδύνατο να γνωρίζουμε, αναφέρει δημοσίευμα της ιστοσελίδας Today I Found Out, ποιοι ήταν οι πρώτοι άντρες που ξύρισαν τα γένια τους.
Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι η ιστορία αρχίζει κατά τη διάρκεια της Λίθινης Εποχής, όπου οι ζωγραφιές των σπηλαίων δείχνουν τον άνθρωπο του Νεάντερταλ να χρησιμοποιεί κοχύλια, ως τσιμπιδάκια για να αφαιρέσει ανεπιθύμητες τρίχες.
Οι λεπίδες από πυριτόλιθο -που πιστεύεται ότι ήταν τα πρώτα ξυραφάκια μιας χρήσεως καθώς η κοφτερή άκρη τους σύντομα χαλούσε- χρονολογούνται από το 30.000 π.Χ.
Υπάρχουν στοιχεία ακόμη που δείχνουν ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ξύριζαν τα μούσια τους τόσο για θρησκευτικούς, όσο και για αισθητικούς λόγους.
Η διαδικασία του ξυρίσματος ήταν πολύ σημαντική για τους αρχαίους Αιγυπτίους, καθώς η ύπαρξη τριχών αποτελούσε ένδειξη προσωπικής παραμέλησης.
Ο Μέγας Αλέξανδρος πιστεύεται ότι εισήγαγε την πρακτική του ξυρίσματος στην αρχαία Ελλάδα περί το 300 π.Χ., κι ακόμη κι αν ο ρόλος του ως προς αυτό έχει υπερεκτιμηθεί, σίγουρα βοήθησε πολύ στην εξάπλωση της.
Κάποιοι γλωσσολόγοι υποστηρίζουν, ότι η ετυμολογία της λέξης «βάρβαρος» (barbarian) προέρχεται από τη λέξη «barba» που σημαίνει γενειάδα. Επομένως, οι βάρβαροι ήταν όλοι όσοι ήταν… αξύριστοι.
Ό,τι και να ισχύει πάντως, το μόνο σίγουρο είναι ότι η ιστορία του ανθρώπου με το ξύρισμα και την αφαίρεση τριχών μας πηγαίνει πολύ πίσω στο χρόνο!

Το κόκκινο κρασί μειώνει την τερηδόνα

Ένα ή δύο ποτηράκια κόκκινο κρασί την ημέρα μπορεί να προστατεύουν τα δόντια και να μειώνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης τερηδόνας, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.

Όπως γράφουν στην «Επιθεώρηση Αγροτικής & Διατροφικής Χημείας» (JAFC) επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Autonoma της Μαδρίτης (UAM), οι ασθένειες των δοντιών (τερηδόνα, περιοδοντική νόσος, απώλεια δοντιών) είναι εξαιρετικά συχνές σε όλο τον κόσμο, προσβάλλοντας το 60% έως 90% των κατοίκων του πλανήτη.
Οι ασθένειες αυτές αρχίζουν όταν ορισμένα βακτήρια του στόματος προσκολλώνται μεταξύ τους και δημιουργούν βιομεμβράνες, οι οποίες αποτελούνται από βακτήρια που «κρατιούνται» μεταξύ τους με έναν ιστό εξωκυττάριου DNA, ο οποίος ενώνει τα βακτήρια το ένα με το άλλο και με μία στερεή επιφάνεια.
Οι βιομεμβράνες αυτές δημιουργούν την οδοντική πλάκα και παράγουν οξέα, που αρχίζουν να βλάπτουν τα δόντια.
Το καθημερινό βούρτσισμα, το καθάρισμα με οδοντικό νήμα, η φθορίωση του νερού και άλλες μέθοδοι μπορούν να συμβάλλουν στην απομάκρυνση των βακτηριακών πλακών, αλλά η επίδρασή τους είναι περιορισμένη.
Οι ερευνητές με επικεφαλής την δρα Μ. Βικτώρια Μορένο-Αρριμπάς, καθηγήτρια Οινολογίας στο UAM, θέλησαν να διερευνήσουν κατά πόσον οι πολυφαινόλες μπορούν να επιβραδύνουν την ανάπτυξη των βακτηρίων, όπως είχαν δείξει προγενέστερες μελέτες.
Οι πολυφαινόλες είναι ισχυρές αντιοξειδωτικές ουσίες, που κατ’ εξοχήν υπάρχουν στο κόκκινο κρασί και στο εκχύλισμα από τα κουκούτσια των σταφυλιών.
Οι ερευνητές καλλιέργησαν αποικίες των βακτηρίων που προκαλούν τις οδοντικές ασθένειες, ώστε να δημιουργηθούν βιομεμβράνες, τις οποίες στη συνέχεια άρχισαν να εκθέτουν για 2 λεπτά σε τέσσερα υγρά.
Τα υγρά αυτά ήταν κόκκινο κρασί, κόκκινο κρασί χωρίς αλκοόλ, κόκκινο κρασί εμπλουτισμένο με εκχύλισμα από κουκούτσια σταφυλιών και νερό με περιεκτικότητα 12% σε αλκοόλ (αυτό χρησιμοποιήθηκε για λόγους συγκρίσεως).
Όπως διαπίστωσαν, όλα τα είδη κρασιού καταπολέμησαν αποτελεσματικά τις βιομεμβράνες, διασπώντας τη στερεή δομή τους και αποδιοργανώνοντάς τες.