Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Ο έλεγχος του Νού..

Ένας αλαζόνας πρωταθλητής τοξοβολίας, προκάλεσε σε αγώνα έναν δάσκαλο Ζεν, που ήταν γνωστός για τις ικανότητές του στην τοξοβολία.

Ο νεαρός πρωταθλητής, έκανε αρχικά επίδειξη ικανοτήτων, χτυπώντας από μεγάλη απόσταση το κέντρο ενός στόχου και μετά χωρίζοντας στα δύο το πρώτο βέλος με ένα δεύτερο. «Ορίστε!» είπε μετά στον δάσκαλο «για να δούμε εάν μπορείς να συναγωνιστείς κάτι τέτοιο!».

Ατάραχος ο δάσκαλος, δεν τράβηξε το τόξο του, παρά ζήτησε από τον νεαρό να τον ακολουθήσει στο βουνό. Περίεργος ο νεαρός, ακολούθησε τον δάσκαλο, μέχρι που έφτασαν μπροστά από ένα βαθύ χάσμα και που τις δύο του πλευρές συνέδεε μια αμφιβόλου ασφάλειας παλιά σχοινένια γέφυρα.


Ήρεμα ο δάσκαλος ανέβηκε στην γέφυρα και προχώρησε μέχρι τα μισά της διαδρομής, έχοντας ακριβώς από κάτω του το τεράστιο χάσμα. Εκεί σταμάτησε, τράβηξε το τόξο του, στόχευσε ένα μακρινό δέντρο και έριξε το βέλος, πετυχαίνοντας τον στόχο. Ήρεμα πάλι επέστρεψε εκεί που στεκότανε ο νεαρός και του είπε «σειρά σου».

Τρομαγμένος ο νεαρός, αφού κοίταξε πρώτα την άβυσσο από κάτω τους και μετά την ετοιμόρροπη γέφυρα, αρνήθηκε να προσπαθήσει.


«Είσαι πολύ ικανός με το τόξο» του είπε ο δάσκαλος «μα δεν ελέγχεις τον νου, που ελευθερώνει την βολή».

Οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε ἔκλιναν γόνυ ἤ αὐχένα.

Ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας ποτὲ δὲν προσκύνησε ἄνθρωπο ἢ θεό. Ἡ Γαλλίδα Ἑλληνίστρια Ζακλὶν ντὲ Ῥομιγύ, στὴν ὁμιλία της στην Πνύκα, τὸ 1995 εἶπε:Οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε ἔκλιναν γόνυ ἤ αὐχένα.
«Οἱ Ἕλληνες εἴχαν καταλάβει ὅτι ἡ ἰδιαιτερότητά τους ἤταν νὰ μὴν ὑποκλίνονται μπροστὰ σὲ ἄνθρωπο, καὶ να μὴν δέχονται τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία».
Στην Ἀνατολὴ ἡ γονυκλισία ἤταν πολὺ σύνηθες φαινόμενο.
Προσκυνοῦσαν τοὺς βασιλεῖς ὡς θεούς, συνήθειά ποὺ υἱοθέτησαν ἀργότερα καὶ οἱ Ῥωμαῖοι.
Οἱ Ἕλληνες ἤσαν ἀπὸ τὴν φύση τους ἄνθρωποι ἐλεύθεροι, κάτι ποὺ πιστοποιεῖ καὶ ἡ ἀρνήσῃ τοῦ Ἱπποκράτους, σύμφωνα μὲ τὸν Στοβαῖο, νὰ πάει ὡς γιατρὸς στὴν περσικὴ αὐλή, γιατὶ ὅπως εἶπε δὲν τοῦ χρειάζεται καλὸ ἀφεντικό.
Ἀλλὰ καὶ τὰ λόγια τοῦ Ἀθανασίου Σταγειρίτου, στὸ ἔργο του  Ὠγυγίαν, λένε ὅτι :  «Οἱ Ἓλληνες, ἐλεύθεροι ὂντες, δεν ἒκλιναν ποτὲ τὰ γόνατα οὒτε τὸν αὐχένα εἰς ἂγαλμα, οὒτε εἰς βωμὸν ἀνθρώπου».
Ὅταν ἐπίσης ζητήθηκε ἀπὸ τοὺς Σπαρτιᾶτες νὰ δώσουν «γῆν και ὓδωρ» ὡς ἐνδείξη ὑποταγῆς, τότε ἐκεῖνοι ἔριξαν τοὺς Πέρσες ἀπεσταλμένους σὲ ἔνα πηγάδι.
Ἐπειδὴ ὅμως οἱ πρέσβεις ἐθεωροῦντο πρόσωπα ἱερὰ κι ἀπαραβίαστα, ἀπεφάσισαν νὰ πληρώσουν τὸ ἀντίστοιχο τίμημα στὸν Ξέρξη, στέλνοντάς του δύο ἀπεσταλμένους ἐθέλοντες, γιὰ νὰ τοὺς σκοτώσει.
Ὁ Σπερθιὴς καὶ ὁ Βούλις προσεφέρθησαν, πῆγαν στον Πέρση βασιλιὰ καὶ τοῦ ἐδήλωσαν ῥητὰ καὶ κατηγορηματικά: «Ἤρθαμε γιὰ νὰ μᾶς σκοτώσετε, ὄχι γιὰ νὰ προσκυνήσουμε» (Ἡροδότου Ἱστορία Ζ’ 136).

Το άπειρο

Το άπειρο είναι µια από τις σηµαντικότερες και ταυτόχρονα πιο µυστηριώδεις επιστηµονικές έννοιες. Στην επιστήµη προήλθε από διάφορα ερωτήµατα όπως : το σύµπαν είναι περιορισµένο; έχει αρχή; θα έχει τέλος; ποια η δοµή του µικρόκοσµου; υπάρχει όριο στη διαιρετότητα των υλικών αντικειµένων; Η εµπειρία από µόνη της δεν µπορούσε να δώσει απάντηση κι έτσι το ζήτηµα, αν υπάρχει όριο στη διαιρετότητα των υλικών αντικειµένων, µετατοπίστηκε από την περιοχή της εµπειρίας στο χώρο των µαθηµατικών και της φιλοσοφίας.

«Από αμνημόνευτους χρόνους, το άπειρο συγκινούσε τη ψυχή του ανθρώπου περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ζήτημα. Είναι δύσκολο να βρει κανείς μια ιδέα που να έχει ερεθίσει τόσο γόνιμα τη νόηση όσο η ιδέα του απείρου. Αλλά και και καμία άλλη έννοια δεν χρήζει οριστικής διασάφησης περισσότερο από αυτήν».

Ο Gauss (1777- 1855) το 1831 έγραφε για το άπειρο: «Διαμαρτύρομαι για την χρήση μιας άπειρης ποσότητας ως μιας αυτοτελούς και ενιαίας οντότητας. Αυτό δεν επιτρέπεται ποτέ στα μαθηματικά. Το άπειρο δεν είναι παρά ένας τρόπος εκφράσεως, όπου ομιλούμε για όρια ορισμένων πηλίκων τα οποία όρια μπορούν τα πηλίκα να τα πλησιάσουν όσο θέλουμε, ενώ άλλα πηλίκα μπορούν να καταστούν απεριορίστως μεγάλα».

Οι πρώτες σχολές σοφών και φιλοσόφων στην αρχαία Ελλάδα, αναφερόµενες και ως "προσωκρατικές", επιχείρησαν µια ορθολογική εξήγηση του κόσµου. Η πρωτότυπη ιδέα της προσωκρατικής αντίληψης του κόσµου δόθηκε από τον Αναξίµανδρο τον  Μιλήσιο, τον 6ο αιώνα π.Χ. και προτείνει το άπειρο ως πρωταρχικό στοιχείο κάθε όντος. Ο όρος αυτός, η έννοια του οποίου δεν έπαψε ποτέ να συζητιέται, σηµαίνει συγχρόνως άπειρο (απεριόριστο και αιώνιο) και αόριστο (απροσδιόριστο). Υποστήριξε, επίσης, ότι υπάρχουν άπειροι κόσµοι χωρισµένοι µεταξύ τους, ότι οι κόσµοι αυτοί γεννιούνται και, όταν περνούν από την ύπαρξη στην ανυπαρξία, αφοµοιώνονται ξανά µέσα στο άπειρο.

Ο Αναξαγόρας ο Κλαζοµένιος, θεωρεί πρώτος το άπειρο, από την ποιοτική του όµως έννοια : δεν υπάρχει ελάχιστο κοµµάτι του µικρού, αλλά υπάρχει ένα µικρότερο κοµµάτι· πρώτος επίσης διατυπώνει την αρχή της αφθαρσίας της ύλης.

Ο ∆ηµόκριτος ο Αβδηρίτης, πίστευε ότι το σύµπαν δεν είναι µόνο άπειρο αλλά και χωρίς κέντρο. Οι οπαδοί της σχολής αυτής -επηρεασµένοι από τους Πυθαγόρειους δέχονταν την ύπαρξη ελάχιστων σωµατιδίων, των ατόµων, που η σκληρότητά τους τα καθιστά αδιαίρετα. Όλοι αυτοί υποστήριζαν ότι η ύλη είναι έπ' άπειρον διαιρετή.

Η αντίθεση ανάµεσα στις δύο αυτές φιλοσοφικές σχολές (του Αναξίµανδρου από τη µια και του Αναξαγόρα από την άλλη) οξύνθηκε στα µέσα του 5ου αιώνα π.Χ., όταν ο Ζήνων ο Ελεάτης - «ιδρυτής της διαλεκτικής» κατά τον Αριστοτέλη και πατέρας της διαλεκτικής µε την σύγχρονη έννοια του όρου κατά τον Hegel - στον αγώνα  του ενάντια στην έπ' άπειρον διαιρετότητα του χώρου και του χρόνου πρότεινε ορισµένα παράδοξα, που µπέρδεψαν τους αντιπάλους του και δεν µπόρεσαν να απαντηθούν ικανοποιητικά µέχρι το τέλος του 19ου  αιώνα. Τα πιο γνωστά παράδοξα του Ζήνωνα είναι της ∆ιχοτοµίας και του Αχιλλέα. Το παρά δοξο της ∆ιχοτοµίας δηλώνει ότι το κινούµενο αντικείµενο για να φτάσει στον προορισµό του πρέπει πρώτα να καλύψει τη µισή απόσταση, πιο πριν το ένα τέταρτο της απόδειξης, ακόµη πιο πριν το ένα όγδοο της απόστασης και ούτω κα θεξής. Εφόσον, όµως, ο χώρος είναι διαιρετός έπ' άπειρον αυτή η διαδικασία δεν θα τελειώσει ποτέ. Το παράδοξο του Αχιλλέα και της χελώνας δηλώνει ότι ο Αχιλλέας δεν  πρόκειται να φτάσει ποτέ τη χελώνα, γιατί πρέπει πρώτα να φτάσει στο σηµείο που µόλις εγκατέλειψε εκείνη, και εποµένως η χελώνα βρίσκεται διαρκώς µπροστά. Κατά το πέρασµα των αιώνων οι γνώµες σχετικά µε τα παράδοξα του Ζήνωνα µεταβλήθηκαν πολλές φορές.

Τα παράδοξα του Ζήνωνα (495-430 π.Χ).

Να τι έλεγε ο Ζήνωνας: Ο Ωκύπους Αχιλλεύς δεν θα φθάσει ποτέ την προπορευόμενη χελώνα! Αν είναι δυνατόν!

Για να κατανοήσουμε τη σκέψη του κορυφαίου επιστήμονα, του σοφού Ελεάτη Ζήνωνα, και να πλησιάσουμε το θείο, χωρίς να επαναλάβουμε τα παιδαριώδη λάθη των βιαστικών, πρέπει να εντρυφήσουμε στην έννοια του σημείου. Σημείον εστίν, ού μέρος ουθέν. (Σημείον είναι παν ότι δεν έχει μέρος) βλ. ΕυκλείδουΓεωμετρία Βιβλίο Ι, ορισμοί. Αυτή είναι και η κορυφαία επιστημονική ανακάλυψη που έκανε ποτέ ο άνθρωπος! Είναι κάτι που υπάρχει και δεν υπάρχει! Είναι το κβάντουμ της ανθρώπινης σκέψης! Έχει ακριβώς την ιδιότητα που παρουσιάζουν τα υποατομικά σωματίδια! Πως οδηγήθηκαν οι Αρχαίοι Έλληνες στη σύλληψη ενός τόσου παράλογου ορισμού, που τυχαίνει να είναι η δομική ιδιότητα της ύλης, που συνειδητοποίησαν οι επιστήμονες μόλις στο τέλος του 20ου αιώνα; Πως κατόρθωσε αυτή η φυλή να δομήσει το μαθηματικό της οικοδόμημα πάνω σε πέντε αξιώματα και να δημιουργήσει ένα αξεπέραστο επίτευγμα στον αιώνα τον άπαντα; Και γιατί πέντε και όχι 6 ή 7 ή 17; Πως γνώριζαν αλήθεια ότι αυτά είναι ο ελάχιστος αριθμός για να δομηθεί το μαθηματικό τους μοντέλο, όταν η σύγχρονη επιστήμη κατέληξε μόλις πρόσφατα στο συμπέρασμα ότι το 5ο αίτημα των παραλλήλων δεν μπορεί να αποδειχθεί από τα υπόλοιπα τέσσερα10; Γιατί η Ελληνική γεωμετρία να είναι η μοναδική επιστήμη μέχρι σήμερα που δεν δίνει ουσιαστικά αντινομίες; Και όταν ο Γερμανός Χάϊζενμπεργκ (βραβείο Νόμπελ στην κβαντική θεωρία) ομολόγησε δημοσίως ότι το θεωρητικό υπόβαθρο της κβαντικής θεωρίας το πήραμε από τον Πλάτωνα έπεσαν όλοι να τον φάνε! Όλοι έσκουζαν να καταργηθεί η γεωμετρία!

Μέχρι ο Αχιλλέας να διανύσει το προπορευόμενο διάστημα θα περάσει κάποιος χρόνος, οσοδήποτε μικρός, τότε σ' αυτό το χρονικό διάστημα η χελώνα θα έχει μετακινηθεί, έστω κατά λίγο και ούτω καθ' εξής. Το πρόβλήμα είναι πολυπλοκότερο απ' αυτό που παρουσιάζεται στα βιβλία. Η βραδυπορούσα χελώνα είναι εκείνη που ενσαρκώνει την έννοια των σημείων, αφού μπορεί να περάσει αργά-αργά από οποιοδήποτε σημείο.

Στην αρχή ο αναγνώστης παρατηρεί ότι μεταξύ δύο πολύ κοντινών σημείων π.χ. του 2,04 και 2,040000001 υπάρχουν άπειροι αριθμοί-σημεία, τα: 2,0400000000002, 2,0400000000005, 2,040000000000103, 2,04000000000010601 κ.ο.κ. δηλαδή ότι τα διαστήματα μας είναι υπέρπυκνα, έτσι ώστε να μη πέφτει μέσα τους ούτε...σημείο, δημιουργώντας έτσι μία αδιάκοπη συνέχεια ροής σημείων! Και όμως η ευθεία μας  έχει...τρύπες! Στις τρύπες αυτές μπαίνουν οι άρρητοι! Και μάλιστα αυτοί είναι περισσότεροι από τους ρητούς!

Έτσι τώρα το αρχικό μας συνεχές-υπέρπυκνο σημειακό μοντέλο καταρρέει κάτω από το πρίσμα της λογικής!

Το δίλημμα των Πυθαγορείων (η υπαρξιακή ιδιότητα της πραγματικής ευθείας)

Το ερώτημα είναι αν μπουν και οι άρρητοι, τότε η ευθεία γίνεται συμπαγής, ώστε να μπορέσει η χελώνα μας να περπατήσει επάνω της και να μη χαθεί σε καμιά τρύπα; Το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε με το αξίωμα Dedekind-Cantor15. Το να εισάγεις ένα αμφιλεγόμενο αξίωμα δεν σημαίνει ότι έλυσες ασφαλώς και το πρόβλημα. Ενώ οι Έλληνες "γέμιζαν" την ευθεία τους με κατασκευάσιμους άρρητους, που σήμερα ονομάζονται αλγεβρικοί, ο Cantor δεν εξήγησε ποτέ πως θα βάλουμε πάνω στην ευθεία αριθμούς όπως οι (τετραγωική ρίζα του 5 υψωμένη στην τετραγωνική ρίζα του 7, τετραγωνική ρίζα του 11 υψωμένη στην τετραγωνική ρίζα του 5 κτλ). Για μας το πρόβλημα αυτό, ήταν κατ' αρχήν εκείνο που ταλαιπωρούσε τους Πυθαγορείους και όχι το να βρουν αν η διαγώνιος του τετραγώνου είναι ασύμμετρος ως προς την πλευρά του, το οποίο και γνώριζαν! Όπως και να έχουν τα πράγματα, η χελώνα θα περάσει από κάθε σημείο της ευθείας, από το 2,04 το 2,040000001 αλλά εκφράζουμε τη διαφωνία του Ζήνωνα για το αν θα περάσει και από σημεία της μορφής

(τετραγωική ρίζα του 5 υψωμένη στην τετραγωνική ρίζα του 7, τετραγωνική ρίζα του 11 υψωμένη στην τετραγωνική ρίζα του 5). Τι γίνεται όμως αν το διάστημα μεταξύ δύο σημείων είναι μικρότερο από το μήκος Planck (δέκα υψωμένο στην δύναμη -35); Δηλαδή θα περάσει μεταξύ του δέκα υψωμένο στην δύναμη -40 και του δέκα υψωμένο στην δύναμη -42. Θα περάσει και από το σημείο δέκα υψωμένο στην δύναμη -41; Ποιος θα το βεβαιώσει;

Το χωροχρονικό κβάντουμ και η δομή του Πλατωνικού χωρόχρονου.

Ας υποθέσουμε πως θα περάσει και από αυτά. Πόσο χρόνο θα κάνει για να διανύσει ένα σημείο; Αν θεωρήσουμε ως χρονική στιγμή το χρόνο που χρειάζεται κάποιος(;) να διανύσει ένα σημείο(;) [εδώ τώρα είναι το πρόβλημα γιατί εισερχόμαστε στην απαγορευμένη περιοχή του μηδενός, όπου παύει να ισχύει κάθε έννοια απλής λογικής], τότε κβαντώνουμε το χρόνο, οπότε σε αυτό το χρονικό διάστημα, ας το ονομάσουμε στιγμή, η χελώνα δεν μπορεί να μείνει ακίνητη, γιατί τότε θα μένει και για τα επόμενα όμοια διαστήματα ακίνητη, οπότε θα είναι διαρκώς ακίνητη. Αν όμως κινηθεί τότε ο Αχιλλέας δεν θα τη φτάσει! Το πρόβλημα μετατοπίζεται στο αν ο χρόνος είναι συνεχής ή κοκκώδης. Είναι όμως συνεχής ή ασυνεχής (κοκκώδης) ο χρόνος; Αυτό εξαρτάται από το χώρο. Είναι συνεχής ή ασυνεχής ο χώρος; Οι Ζήνωνας-Αναξαγόρας έδειξαν ότι είναι ασυνεχώς συνεχής(!), και δεν έχουμε καμία διάθεση για σχήμα οξύμωρο! Οι Godel-Cohen, μετά από χιλιάδες χρόνια δείχνουν προς την ίδια κατεύθυνση! Το ίδιο και τα μικροσωματίδια! Σήμερα, τον 21ο αιώνα, έχει αποδειχθεί από πλήθος ερευνητών που εργάζονται σε υπερσύγχρονα κέντρα επιταχυντών, ότι η παραγόμενη ενέργεια ακτινοβολείται και αυτή με έναν ασυνεχώς-συνεχή τρόπο!

Το Πλατωνικό δίπολο.

Ο Πλάτων στον ανεπανάληπτο διάλογο «Παρμενίδης», θεωρεί το ον και το μη ον. Στην πραγματικότητα έχει κάτι, σαν ένα νόμισμα με δύο όψεις. Στη μια, θα λέγαμε βλέπει την Αθηνά (ον) και στην άλλη τη γλαύκα της (μη ον). Όμως το ον και το μη ον στον Πλατωνικό μικρόκοσμο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα κβαντικό μικροσωματίδιο σε σημερινή σύγχρονη ορολογία, πχ το φωτόνιο που αλλάζει μορφή20. Το βρίσκουμε ως κύμα αλλά και ως σωματίδιο! Ως ον και μη ον! Τι είναι λοιπόν, κύμα ή σωματίδιο; Ας πλησιάσουμε να το δούμε! Όσο και αν προσπαθήσουμε δεν πρόκειται να δούμε τίποτα, όχι γιατί τα ερευνητικά μας όργανα δεν έχουν τελειοποιηθεί στο βαθμό που θα θέλαμε, αλλά γιατί ισχύει η αρχή της αβεβαιότητας των Κρατύλου-Χάϊζενμεργκ, που όσο και αν προοδεύσουμε21 δεν θα λύσουμε το πρόβλημα. Ο μεγαλοφυής Πλάτων εντόπισε το πρόβλημα της αβεβαιότητας στο διάλογο Κρατύλος όπως έχουμε αναφέρει. Τελικά επινοεί μια καταπληκτική λέξη για αυτό που εμείς παραπάνω ονομάσαμε στιγμή, που έχει μείνει στην αιωνιότητα, για να

προσδιορίσει τη χρονική διάρκεια που απαιτείται για να μεταβληθεί το ον σε μη ον και αντίθετα. Η λέξη που χρησιμοποιεί είναι ΕΞΑΙΦΝΗΣ. Έτσι κατανοούμε ότι το φωτόνιο μας μεταβάλλεται από σωματίδιο σε κύμα εξαίφνης! Το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από τη μια μορφή στην άλλη, η στιγμή, ή το εξαίφνης είναι όπως το σημείο! Υπάρχει και δεν υπάρχει!

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Ο χωροχρόνος του Α. Αϊνστάιν: «Για μας τους ορκισμένους φυσικούς, η διάκριση ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι μια ψευδαίσθηση, ακόμα και αν είναι τόσο επίμονη.», βλ. Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΪΝΣΤΑΪΝ 20-5-2004. Μετά από χιλιάδες χρόνια οι S. Hawking & R. Penrose απέδειξαν ότι ο χρόνος άρχισε να ρέει τη στιγμή της μεγάλης έκρηξης, οπότε δημιουργήθηκε και ο χώρος. (βλ. και Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΪΝΣΤΑΪΝ)

Αξιοσημείωτη παρατήρηση: Ας μη λησμονούμε, ότι μέχρι σήμερα δεν έχει επινοηθεί μονάδα μέτρησης του ενιαίου (;) χωρόχρονου. Έτσι, παρ' όλες τις προσπάθειες κορυφαίων επιστημόνων, χρησιμοποιούμε ακόμη το μέτρο για την μέτρηση του χώρου και το δευτερόλεπτο για την μέτρηση του χρόνου, δηλαδή δύο διαφορετικές μονάδες για τη μέτρηση μιας ύπαρξης (;).

2. Ο χωρόχρονος του Πλάτωνα: «...Αλλά το ζωντανόν αυτό πρότυπον έχει φύσιν αιώνιον, την οποίαν δεν ήτο δυνατόν να μεταδώση εξ ολοκλήρου και εις τον πλασθέντα κόσμον. Εσκέφθη λοιπόν να κάμη τον κόσμον ως μία κινητήν εικόνα του αιωνίου, και τακτοποιών τον ουρανόν δημιουργεί μίαν αιωνίαν εικόνα της ακινήτου και σταθεράς αιωνιότητος. Η δημιουργηθείσα αυτή εικών, αιωνία και αυτή, κινείται συμφώνως προς τους νόμους των αριθμών. Αυτήν την αιωνίαν κίνησιν της αιωνίου εικόνος την ονομάζομεν χρόνον. Ο δημιουργός δηλαδή εμηχανεύθη, τότε που εδημιουργείτο ο κόσμος, να κάμη τας ημέρας, τας νύκτας, τους μήνας, τα έτη, που δεν υπήρχον πριν γεννηθή ο ουρανός. Όλα αυτά είναι μέρη του χρόνου. Επίσης το παρελθόν και το μέλλον είναι είδη του χρόνου που έχουν γεννηθή. Αυτά ημείς, χωρίς να το εννοούμεν ότι κάμνομεν λάθος, τα αποδίδομεν εις την αιωνίαν ουσίαν. Λέγομεν δηλαδή ότι αυτή υπήρχεν, υπάρχει και θα υπάρχη. Εις αυτήν όμως αρμόζει μόνον το ότι υπάρχει, ενώ το υπήρχε και το θα υπάρχη πρέπει να λέγονται μόνον δια τη γέννησιν, που κινείται μέσα εις τα χρονικά όρια. Διότι αυτά, το υπήρχε και το θα υπάρχη είναι κινήσεις. Η αμετάβλητος όμως και ακίνητος ουσία δεν μπορεί να γίνεται, με την παρέλευση του χρόνου, ούτε γηραιοτέρα ούτε νεωτέρα. Ούτε μπορεί να γεννάται ποτέ, ούτε να έχη γεννηθή, ούτε να έχη γεννηθεί άλλοτε. Ούτε μπορεί να πάσχη έστω και το ελάχιστον από εκείνα που η γένεσις προσεκόλλησεν εις τα δια των αισθήσεων αντιληπτά πράγματα. Αλλά όλα αυτά είναι είδη του χρόνου που μιμείται τον αιώνα και περιστρέφεται κυκλικώς συμφώνως προς τους διέποντας τους αριθμούς νόμους...

Ο χρόνος λοιπόν εγεννήθη μαζί με τον ουρανόν, δια να εξαφανιστούν μαζί, αν ποτέ εξαφανιστούν, αφού εγεννήθησαν μαζί και κατά το πρότυπον της αιωνίας ουσίας, δια να γίνη όσον το δυνατόν ομοιότερος προς αυτήν...» Πλάτωνος Τίμαιος 37, 10-11 μετάφραση Α. Παπαθεοδώρου, εκδ. Πάπυρος

3. Ο χωρόχρονος του Πλάτωνα κατά τον Πρόκλο: «Αφού άκουσε...και υπέταξε την ύλη σε σχήματα και την κίνηση σε περιόδους έκανε ταυτόχρονα την πρώτη κόσμο, (σημ. εννοεί τον χώρο στον οποίο υπάρχουν τα σχήματα), και τη δεύτερη χρόνο. Και οι δύο είναι εικόνες του θεού (σημ. εννοεί του ενός θεού, δηλαδή μια και μοναδική εικόνα, που εμείς ονομάζουμε σήμερα χωρόχρονο), της ουσίας του ο κόσμος, της αϊδιότητάς του ο χρόνος, που είναι θεός σε κίνηση, όπως ο κόσμος είναι θεός σε γένεση...» Πρόκλος, Πλατωνικά Ζητήματα Η , εκδ. Κάκτος

4. Αρχή της απροσδιοριστίας του Κρατύλου (ον και μη ον) ον εννοεί τον αμετάβλητο κόσμο του Παρμενίδη, τον κόσμο των ιδεών, όπου ενυπάρχουν οι ιδέες, τα (αμετάβλητα) μαθηματικά πρότυπα και ως μη ον τον γεμάτο ροή και μεταβολή, αισθητό (υλικό) κόσμο των Ομήρου-Ηρακλείτου. Η Πλατωνική εναλλαγή του όντος σε μη ον και τανάπαλιν περιγράφεται με μία καταπληκτική έκφραση: (το ον) λαμβάνει και αφήνει την ύπαρξη (μη ον) [χωρίς όμως να χάνει ποτέ την υπόστασή του]. Ο Πλατωνικός διάλογος Κρατύλος περιγράφει επακριβώς την απροσδιοριστία κατά τη μεταβολή αυτή, στη μετατροπή δηλαδή του όντος σε μη ον:

ΚΡΑΤΥΛΟΣ: ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΒΛΗΤΟΥ ΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΥ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΟΣ

Εισαγωγή στον Πλατωνικό δυϊσμό, στην κοσμοθέαση του δυαδικού σύμπαντος.

ΣΩ. Πώς λοιπόν μπορούμε ν' αποδώσουμε το είναι σ' εκείνο πού δεν υπάρχει ποτέ στην ίδια κατάσταση; Γιατί αν σε μια οποιαδήποτε στιγμή σταματά στην ίδια κατάσταση, είναι φανερό ότι εκείνη τη στιγμή δεν μετακινείται καθόλου. Αν όμως πάλι είναι στην ίδια κατάσταση και είναι πάντοτε ίδιο, πώς τότε μπορεί αυτό να μεταβάλλεται ή να κινείται, χωρίς διόλου να απομακρύνεται από τη μορφή του ;

ΚΡ. Δεν θα το μπορούσε με κανένα τρόπο. (Η διδασκαλία του Ηρακλείτου) Άνάγκη /νέας εξετάσεως

ΣΩ. Τότε όμως δε θα μπορούσε πια να γίνη γνωστό από κανένα. Γιατί μόλις το πλησίαση εκείνος πού θέλει να το γνωρίση, αυτό θά γίνη άλλο πράγμα και διαφορετικό, και επομένως δε θα είναι πια δυνατόν να γίνη γνωστό ποιο είναι και τί λογής είναι ή κατάσταση του. καμιά γνώση προφανώς δεν μπορεί να γνωρίση το πράγμα εκείνο, με το όποιο καταγίνεται, αν τούτο δεν εχη καμιάν ορισμένη κατάσταση.

ΚΡ. Έτσι είναι όπως το λες.

ΣΩ. 'Αλλ' ούτε γνώση μπορούμε να δεχτούμε ότι υπάρχει, Κρατύλε, αν όλα τα πράγματα μεταβάλλονται, και κανένα δε μένη στη θέση του. Γιατί, παραδείγματος χάριν, αν αυτό το πράγμα πού ονομάζομε γνώση, δε μεταβάλλεται από το να είναι γνώση, τότε πάντοτε ή γνώση θα υφίσταται και θα είναι γνώση. Αν όμως και ή ίδια μορφή της γνώσεως μεταβάλλεται, τότε θα μετατραπεί σε μιαν άλλη μορφή γνώσεως και δε θα υπάρχη γνώση. Και αν πάντοτε μεταβάλλεται, ποτέ δε θα είναι γνώση άπ' αυτό το λόγο ακολουθεί ότι δε θα ύπάρχη ούτε υποκείμενο για να τη γνωρίση ούτε πράγμα πού αυτό το υποκείμενο θα γνωρίση. Αν τουναντίον ύπάρχη διαρκώς το υποκείμενο πού γνωρίζει, και υπάρχει εκείνο το γνωστό πράγμα, όπως το κ α λ ό ν , όπως τ ο ά γ α θ ό ν , όπως κάθε ον χωριστά, τότε μου φαίνεται ότι αύτά δέν θα έχουν καμιάν όμοιότητα, για όσα τώρα έμείς λέμε, ούτε με τη ρ ο ή ούτε με την κ ί ν η σ η. Λοιπόν ας προσέξουμε μήπως δεν είναι εύκολο να διευκρινίσουμε, αν αυτά είναι καθώς τα λέμε τώρα, ή είναι αλλιώς, καθώς τα λένε οι της σχολής του Ηρακλείτου και άλλοι πολλοί. Ισως δεν είναι ίδιον πολύ συνετού ανθρώπου να εμπιστεύεται τον εαυτό του και την ψυχή του στα ονόματα, έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη σ' αυτά και σ' έκείνους που τά έδωσαν, κ αι νά βεβαιώνη ότι τάχα έχει κάποια γνώση και να κατακρίνη τον εαυτό του και τα όντα ότι δεν υπάρχει τίποτε υγιές σε κανένα πράγμα, άλλ' όλα καταρρέουν σαν αγγεία πήλινα, και γενικά, όπως εκείνοι πού πάσχουν άπό καταρροή, έτσι να παρουσιάζη τα πράγματα στην ίδια κατάσταση, λέγοντας ότι όλα τα πράγματα έχουν προσβληθή από το ρεύμα και την καταρροή. Μπορεί λοιπόν, Κρατύλε, να είναι έτσι, μπορεί όμως και όχι. Ώστε πρέπει να έξετάζης με θάρρος και με προσοχή και να μη παραδέχεσαι τίποτε απερίσκεπτα - γιατί ακόμα είσαι νέος και στο άνθος της ηλικίας - και έπειτα από την εξέταση, αν το βρής, να το μεταδώσης και σε μένα.

ΚΡ. Μάλιστα, δε θα παραλείψω. Γνώριζε όμως καλά, Σωκράτη, ότι και αύτη τη στιγμή δεν παύω να σκέπτομαι και να εξετάζω αυτό το πρόβλημα πού με ζαλίζει, προτιμώ όμως περισσότερο τη γνώμη του Ηρακλείτου.

ΣΩ. Άλλη φορά, φίλε μου, θα με διδάξης, στην επιστροφή σου. Σήμερα, όπως έχεις κάμει τις προετοιμασίες σου, πήγαινε στην εξοχή, θα σε ξεπροβοδίση και τούτος εδώ ο Ερμογένης.

ΚΡ. Όλα αυτά θα γίνουν, Σωκράτη. 'Αλλά και εσύ επίσης προσπάθησε να σκεφθής αυτά τα προβλήματα περισσότερο. ....

Ο Σωκράτης εδώ διατυπώνει πλήρως την αρχή της απροσδιοριστίας, αφού μας βεβαιώνει ότι δεν δυνάμεθα να προσδιορίσουμε τη μορφή-ύπαρξή του, δηλαδή την ταχύτητα - ορμή, αφού το μόνο χαρακτηριστικό που έχει το ον εδώ (σωστότερα το μη ον) είναι η ταχύτητα της κίνησής του, μα ούτε την θέση του, γιατί μεταβάλλεται και έτσι όταν κάποιος προσπαθήσει να το γνωρίσει (προσδιορίσει) αυτό γίνεται διαφορετικό. Το σπουδαίο είναι ότι προσδιορίζει επακριβώς το ελάττωμα του μη όντος του Κρατύλου-Ηρακλείτου και βεβαιώνει ότι η απροσδιοριστία δεν είναι συμπτωματική, αλλά διαρκής, που οφείλεται στη φύση του μη όντος. (όμοια βλ. και Θεαίτητος 201 e).

Ο Αριστοτέλης, ένας από τους µεγαλύτερους φιλόσοφους της αρχαιότητας, ασχολήθηκε συστηµατικά µε την έννοια του απείρου και τις ιδιότητές του.

Οι διαδικασίες που είναι υπεύθυνες για την εξοικείωσή µας µε την έννοια του απείρου είναι δύο: η αθροιστική και η διαιρετική διαδικασία. Η αθροιστική δια- δικασία µπορεί να µας οδηγήσει στη θεώρηση πεπερασµένων αντικειµένων ο- σονδήποτε µεγάλων διαστάσεων. Οι φυσικοί αριθµοί 1, 2, 3, ... , για παράδειγµα είναι αποτέλεσµα µιας αθροιστικής διαδικασίας, που µας επιτρέπει να παράγουµε αριθµούς όσο µεγάλους θέλουµε. Η διαιρετική διαδικασία µας δίνει τη δυνατότητα άπειρης διαίρεσης πεπερασµένων µεγεθών, µε την έννοια πως οποιαδήποτε πράξη τοµής ενός πεπερασµένου µεγέθους µπορεί πάντα να ακολουθείται από µια νέα πράξη τοµής του.

Σύµφωνα µε τον Αριστοτέλη η ανάγκη να αναρωτηθούµε γύρω από το άπειρο προέρχεται από τις εξής πέντε πηγές :

α) Από την επαγωγικής υφής πίστη µας πως ο χρόνος είναι χωρίς πέρατα, απέραντος.

(β)  Από τη δυνατότητα ύπαρξης διαδικασιών τµήσης εκτεταµένων µεγεθών, όπου ο αριθµός των πράξεων τµήσης -χωρίς να µπορεί να είναι άπειρος-  δεν είναι φραγµένος προς τα πάνω.

(γ) Από την αέναη παρουσία της γέννησης και της φθοράς κάθε αισθητού αντικειµένου,

(δ) Από την αντίληψη πως, οτιδήποτε έχει όρια, οριοθετείται πάντα από κάτι άλλο που δεν αποτελεί µέρος του, και εποµένως η ολότητα των πραγµάτων δεν µπορεί να έχει όρια (η ολότητα των πραγµάτων δεν έχει καµία σχέση µε το αριστοτελικό φυσικό σύµπαν που ήταν σφαιρικό και εποµένως πεπερασµένο) και

(ε) πέµπτος και σπουδαιότερος λόγος το απεριόριστο της ανθρώπινης σκέψης, που συνεπάγεται το απεριόριστο των νοητικών κατασκευών, όπως για παράδειγµα το απεριόριστο των αριθµών και το απεριόριστο των γεωµετρικών κατασκευών.

Αυτό που είναι αδύνατο για τον Αριστοτέλη είναι η θεώρηση αντικειµένων απείρων διαστάσεων· άπειρα αντικείµενα δεν υπάρχουν. Άπειρες ολότητες αντικειµένων µπορούν να εξετασθούν µόνο εσωτερικά, πράγµα που σηµαίνει ότι για τον Αριστοτέλη έχει νόηµα µόνο η δυνητική σπουδή του απείρου, ενώ το πραγµατικό άπειρο, σαν αντικείµενο, είναι αποτέλεσµα νοητικού άλµατος, που είναι µια δια δικασία µη επιτρεπτή. Το σύµπαν δεν περιέχει άπειρα αντικείµενα· ο άνθρωπος δεν µπορεί να τελειώσει καµιά άπειρη διαδικασία  για (παράδειγµα µια διαδικα σία άπειρης αρίθµησης). Πού λοιπόν µπορεί να στηρίξει το ανθρώπινο όν,   το αµφιλεγόµενο νοητικό άλµα της αντικειµενοποίησης του απείρου;

Έγραφε : "Το άπειρο δεν υπάρχει µε τη µορφή ενός απείρου στερεού ή ενός απείρου µεγέθους που γίνεται αντιληπτό από τις αισθήσεις ... Το άπειρο υπάρχει δυνητικά, το άπειρο είναι κίνηση... ".

Ο Αριστοτέλης παραδεχόταν µόνο την ύπαρξη του δυνητικού απείρου. Για παράδειγµα, ο άρρητος αριθµός που παίρνουµε αν διαιρέσουµε το µήκος κύκλου µε τη διάµετρό του, θα µπορούσε να συλληφθεί σαν διαδοχικές προσεγγίσεις :

π1=3,14 , π2=3,1459 , π3=3,145926 , π4=3,14592653 , ... χωρίς να υπάρχει φραγµός στον αριθµό των δεκαδικών ψηφίων, οπότε τότε µιλάµε για το "δυνητικό άπειρο" ως προς τον αριθµό των ψηφίων. Ο ίδιος αριθµός θα µπορούσε να δοθεί µε το όνοµα "π" και να θεωρείται σαν ένας τελειωµένος αριθµός, οπότε µιλάµε για "ενεστωτικό" ή "πραγµατικό" άπειρο.Όµοια 1, 2, 3, ... , ν, ...  είναι οι φυσικοί αριθµοί µε µια δυναµική γραφή, που σηµαίνει ότι µπορούµε να θεωρούµε οσοδήποτε µεγάλους φυσικούς αριθµούς χωρίς φραγµό, ενώ η γραφή Ν={1, 2, 3, ... , ν, ...} υποδηλώνει ότι το Ν είναι µια τελειωµένη µαθηµατικώς οντότητα και εκφράζει ένα στατικό και τελειωµένο άπειρο.

Οι αιώνες που ακολούθησαν µέχρι και τον 15ο  - 16ο  αιώνα σηµαδεύτηκαν από την παρακµή της µάθησης, την εξάπλωση δεισιδαιµονιών, την πίστη στα θαύµατα και οι επιστήµες περιορίστηκαν στο ρόλο της θεραπαινίδας της θεολογίας. Ωστόσο, οι καιροί άλλαζαν. Για να επιλύσουν πρακτικά προβλήµατα, οι επιστήµονες θεωρούσαν πλέον απαραίτητο να εφαρµόζουν µεθόδους απαγορευµένες από την αριστοτέλεια επιστήµη και να χρησιµοποιούν ποσότητες αδιαίρετες και απείρως µικρές.

Κατά το τέλος του 17ου  αιώνα ο Newton και o Leibniz, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, συστηµατοποίησαν τις µεθόδους για την επίλυση τεράστιας ποικιλίας προβληµάτων, µεθόδους στηριγµένες στη χρήση των απείρως µεγάλων και κυρί- ως των απείρως µικρών µεγεθών, των λεγοµένων απειροστών. Έτσι γεννήθηκε η µαθηµατική ανάλυση (ο διαφορικός και ο ολοκληρωτικός λογισµός), που αποτελεί µια από τις σπουδαιότερες δηµιουργίες. ∆εν ήταν όµως µάταιες οι προειδο- ποιήσεις του Αριστοτέλη για την επισφαλή και ασαφή φύση του απείρου και για τις  περιπλοκές  στις  οποίες  οδηγεί.  Οι  µαθητές  και  οπαδοί  των  Newton  και Leibniz χρησιµοποιούσαν τις αόριστες και αινιγµατικές έννοιες του απείρως µικρού και του απείρως µεγάλου, για να επιλύσουν τα πλέον σύνθετα προβλήµατα στην αστρονοµία, τη φυσική και τη µηχανική. Προχώρησαν όµως χωρίς περίσκεψη. Βιάστηκαν να αθροίσουν άπειρους όρους χωρίς να αναρωτηθούν αν οι κανόνες που ισχύουν στις πράξεις των πεπερασµένων αθροισµάτων εφαρµόζο- νται επίσης και στα άπειρα αθροίσµατα. Ωστόσο, ενώ οι θεµελιώδεις έννοιες του νέου λογισµού φάνταζαν νεφελώδεις στους µαθηµατικούς που είχαν γαλουχηθεί µε την αρχαία αυστηρότητα, οι θριαµβευτικές επιτυχίες του στις πρακτικές εφαρµογές άµβλυναν όλες τις αµφιβολίες για αρκετά µεγάλο χρονικό διάστηµα.

Ο D' Alembert, έλεγε στους µαθητές του : "Προχωρήστε και η πίστη θα έρθει". Ωστόσο, στα τέλη του 18ου αιώνα άρχισαν να πολλαπλασιάζονται οι περιπτώσεις όπου η λαθεµένη εφαρµογή των απείρως µικρών ποσοτήτων οδηγούσε σε παράδοξα. Το αποτέλεσµα ήταν στις αρχές του 19ου αιώνα να εξοριστούν από τα µα- θηµατικά οι έννοιες του απείρως µικρό και απείρως µεγάλο και να αντικαταστα- θούν από την έννοια του ορίου. Συλλογικό ρόλο σ΄ αυτή την προσπάθεια έπαιξαν οι εργασίες του Abel, του Caushy και του Gauss.

Γιατί αρρωσταίνουμε και τι μπορούμε να κάνουμε για να παραμείνουμε υγιείς



Γιατί αρρωσταίνουμε και τι μπορούμε να κάνουμε για να παραμείνουμε υγιείςΕίναι εύκολο να παρατηρήσει κανείς ότι η προδιάθεση να αρρωστήσουμε αυξάνει σημαντικά μετά από περιόδους στρες.
Όσο πιο έντονο το στρες και όσο μεγαλύτερη η διάρκεια του τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα να νοσήσουμε.
Σύμφωνα με το CDC (Κέντρο Ελέγχου Νοσημάτων των ΗΠΑ) πάνω από το 90% των επισκέψεων σε γιατρούς στις ΗΠΑ οφείλονται σε νοσήματα που σχετίζονται με το στρες!
Είναι λοιπόν φυσικό να γεννιούνται τα κάτωθι ερωτήματα:
Πως συμβαίνει αυτό;
Ποιοι είναι οι μηχανισμοί που εμπλέκονται και
Τι μπορούμε να κάνουμε γι αυτό;
Τι είναι στ’ αλήθεια το Στρες;

Η έννοια του στρες είναι κυρίως συνδεδεμένη με το ψυχολογικό στρες.
Η αλήθεια όμως είναι ότι οτιδήποτε τείνει να απειλήσει την επιβίωση μας είναι στρες.
Στρες είναι η απάντηση του οργανισμού σε μια δύσκολη κατάσταση.
Μια απειλή για την επιβίωση μπορεί να είναι:
Είτε πραγματική: όπως η έκθεση στο κρύο, η σωματική κόπωση, η έλλειψη τροφής, μια κάκωση ή κάποιος άλλος άμεσος και πραγματικός κίνδυνος για τη ζωή μας.
Είτε φαινομενική: φοβόμαστε ότι θα πεινάσουμε στο μέλλον, ότι θα μας απολύσουν από τη δουλειά μας, ότι δεν θα τα καταφέρουμε σε κάτι που θεωρούμε σημαντικό, ή βιώνουμε ένα πρόβλημα στη ζωή ως άμεση απειλή για την επιβίωση.
Είτε λοιπόν απειλούμαστε πραγματικά είτε νομίζουμε ότι απειλούμαστε, ενεργοποιούνται στο σώμα μας μηχανισμοί που προσπαθούν να αυξήσουν την πιθανότητα επιβίωσης.
Το Στρες της Ζωής
Ο ενδοκρινολόγος Hans Selye θεωρείται ως ο πρώτος που περιέγραψε το βιολογικό στρες. Το 1956 εξέδωσε το βιβλίο το “Το Στρες της Ζωής” όπου περιέγραψε τους ορμονικούς μηχανισμούς του στρες.
Κατά την διάρκεια των πειραμάτων του ο Selye έκανε εγχύσεις από εκχυλίσματα οργάνων σε ποντίκια. Ανακάλυψε ότι η κάθε έγχυση προκαλούσε αλλαγές στις ορμονικές λειτουργίες των συγκεκριμένων ποντικιών.
Αρχικά νόμιζε ότι ανακάλυψε μια νέα ορμόνη, στη συνέχεια όμως παρατήρησε ότι η έγχυση οποιουδήποτε τοξικού παράγοντα προκαλούσε πάντα την ίδια αντίδραση, ανεξάρτητα από το είδος εκχυλίσματος που χρησιμοποιούσε. Εντόπισε ότι εμφανίζονταν οίδημα (πρήξιμο, φλεγμονή) στα επινεφρίδια, ατροφία του θύμου αδένα και έλκος στο δωδεκαδάκτυλο και στο στομάχι.
Αυτή η ανακάλυψη μαζί με την παρατήρηση ότι ασθενείς με διαφορετικά νοσήματα παρουσιάζουν κοινά συμπτώματα τον οδήγησαν στην διατύπωση του όρου Στρες ως νοσογόνου παράγοντα. Σήμερα ο όρος Στρες έχει εισηχθεί στην πλειοψηφία των γλωσσών του κόσμου.
Στρες και Νόσος
Το έργο του Selye είναι ιστορικής σημασίας για την ιατρική γιατί μας επέτρεψε να κατανοήσουμε τον βασικό ορμονικό μηχανισμό πίσω από κάθε χρόνιο ή οξύ νόσημα.
Ας δούμε όμως πως αυτό εφαρμόζεται στην πράξη. Πολλές φορές παρατηρούμε τους γονείς να προστατεύουν τα παιδιά από την κατανάλωση πολύ παγωμένου νερού ή αναψυκτικών για να μην κρυολογήσουν. Η έκθεση σε πολύ παγωμένα υγρά είναι στρεσογόνος παράγοντας για τις ανώτερες αναπνευστικές οδούς. Η απότομη πτώση της θερμοκρασίας μπορεί να ερεθίσει τον φάρυγγα ή τις αμυγδαλές μας με αποτέλεσμα να αρρωστήσουμε.
Αν εκθέσουμε για παράδειγμα ολόκληρο το σώμα μας στο κρύο για μεγάλο χρονικό διάστημα και χωρίς την κατάλληλη προστασία, υπάρχει περίπτωση να αναπτύξουμε πυρετό ή και πνευμονία.
Ένα άλλο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι η μεταφορά ενός μεγάλου βάρους, το στρες αφορά στη μέση μας σε αυτή την περίπτωση και έτσι να εμφανίσουμε άλγος στην οσφύ (μέση), οσφυαλγία.
Παρότι τα παραπάνω παραδείγματα ισχύουν και τα έχουμε κάποια στιγμή παρατηρήσει όλοι, είτε στον εαυτό μας είτε σε άλλους, έχουμε επίσης παρατηρήσει ότι δεν αρρωσταίνουμε κάθε φορά που συμβαίνει κάτι παρόμοιο και ότι ορισμένοι άνθρωποι είναι πιο ανθεκτικοί σε σχέση με κάποιους άλλους ή και το αντίστροφο.
Σε πρόσφατη έρευνα που ανακοινώθηκε από την Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS) οι ερευνητές μελέτησαν δύο ομάδες ατόμων που εκτέθηκαν εθελοντικά σε ιούς που προκαλούν το κοινό κρυολόγημα (ρινοιούς). Βρήκαν ότι η ομάδα που είχε προηγουμένως εκτεθεί σε χρόνιο στρες είχε σημαντικά μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσει φλεγμονή και να νοσήσει.
Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η έκθεση σε χρόνιο στρες προκαλεί αυξημένα επίπεδα κορτιζόλης που με τη σειρά της επηρεάζει την ικανότητα του σώματος να ρυθμίσει την φλεγμονή.
Η αλήθεια είναι ότι στη ζωή μπορεί να εκτεθούμε σε πολλαπλά στρες. Σωματική κούραση, κακή διατροφή, ακτινοβολίες, μικροοργανισμοί και συναισθηματικές εντάσεις επικαλύπτονται μεταξύ τους ως στρεσογόνοι παράγοντες.
Η φυσική μας κατάσταση σε συνδυασμό με τα στρες που προκύπτουν ανά πάσα στιγμή συνθέτουν την τελική εικόνα της υγείας μας.
Τι μπορούμε να κάνουμε
Όσο καλύτερη η κατάσταση της υγείας μας τόσο δυσκολότερο είναι να αναπτύξουμε νόσο.
Όταν το σώμα μας λειτουργεί όσο πιο κοντά γίνεται στην ιδανική του κατάσταση τόσο πιο αποτελεσματικά μπορεί να διαχειριστεί το στρες.
Το σώμα μας για να λειτουργήσει σωστά χρειάζεται 5 ζωτικούς παράγοντες:
  • Οξυγόνο
  • Νερό
  • Μακροθρεπτικά συστατικά (Λίπη, Υδατάνθρακες, Πρωτεϊνες)
  • Μικροθρεπτικά συστατικά (Βιταμίνες, Μεταλλικά Στοιχεία, Αμινοξέα, Αντιοξειδωτικά, Ένζυμα)
  • Άσκηση
Η επάρκεια στα παραπάνω μπορεί να εξασφαλίσει μια ομαλή λειτουργία και να βελτιώσει την απάντηση στο στρες.
Μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε όλα τα παραπάνω δεδομένα. Ζούμε όμως σε ένα περιβάλλον που σταδιακά απομακρύνεται από το φυσιολογικό και τίποτα πλέον δεν είναι αυτονόητο. Είναι τόσες οι αλλαγές που έχουν πραγματοποιηθεί σε αυτό το μικρό διάστημα που αρχίζουν να αλλοιώνουν την εικόνα του περιβάλλοντος και της τροφής μας. Όταν αλλάζει η λειτουργία του ίδιου του πλανήτη δεν μπορούμε να περιμένουμε αυτό να μας αφήσει ανεπηρέαστους.
Το ανθρώπινο σώμα είναι σχεδιασμένο να λειτουργεί σε πολύ καθορισμένες συνθήκες θερμοκρασίας, τροφής, συγκέντρωσης οξυγόνου, γεωμαγνητικής ακτινοβολίας, βαρυτικών πεδίων κ.ο.κ. Οποιεσδήποτε διαφοροποιήσεις στα παραπάνω είναι πηγή στρες και πιθανή αιτία νόσου.
  • Η άφθονη πρόσληψη νερού
  • Η άσκηση
  • Η κατανάλωση βιολογικών τροφών που δεν έχουν υποστεί βιομηχανική επεξεργασία, εξασφαλίζοντας υψηλή θρεπτική αξία
  • Η κάλυψη των ελλειμμάτων σε μικροθρεπτικά συστατικά είναι ζωτικής σημασίας για την επίτευξη καλής υγείας.
Είναι σημαντικό στα παραπάνω να λάβουμε υπόψη μας και τη στάση μας προς τη ζωή. Η ψυχική μας διάθεση επηρεάζει άμεσα την λειτουργία του ενδοκρινικού μας συστήματος. Οι σκέψεις μας δημιουργούν συναισθήματα και αυτά με τη σειρά τους μεταφράζονται σε ορμονικές εκκρίσεις. Η θλίψη, ο φόβος, η οργή, η αδιαφορία η χαρά η ευθυμία προκαλούν διαφορετικές ορμονικές εκκρίσεις.
Δεν είναι βέβαια εύκολο να ελέγξουμε τα συναισθήματα μας, μπορούμε όμως πιο εύκολα να ελέγξουμε τις σκέψεις μας. Αυτά που διαβάζουμε, αυτά που ακούμε, οι άνθρωποι που επιλέγουμε να είναι στη ζωή μας επηρεάζουν αυτά που σκεφτόμαστε.
Αποφύγετε για 2 εβδομάδες οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα. Προσπαθήστε να λαμβάνετε και να μεταφέρετε καλές ειδήσεις και να εκφράζετε θετικά σχόλια. Παρατηρείστε την ψυχική σας διάθεση να αλλάζει ριζικά.
Ζούμε σε μια εποχή που άνθρωπος και η τεχνολογία μπορούν να καταστρέψουν και να βοηθήσουν σε τέτοιο βαθμό όσο ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η συνολική εικόνα στη ζωή μας και στη κοινωνία δεν είναι κάτι το ακαθόριστο, αποτελείται από τις ενέργειες του καθενός από εμάς. Δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάμε τις αλλαγές που μπορούμε να επιφέρουμε στη ζωή μας και στη ζωή των γύρω μας ξεκινώντας από αυτά που μπορούμε να επηρεάσουμε.
Δεν έχει σημασία πόσο μικρό μπορεί να είναι αυτό που μπορείτε να βελτιώσετε.
Ξεκινήστε να κάνετε κάτι για την υγεία σας σήμερα.
Στην Υγειά Σας!

Μύθοι και αλήθειες για τα αντιβιοτικά


Μύθοι και αλήθειες για τα αντιβιοτικάΑπο την ανακάλυψη της πενικιλίνης ως την “εκρηκτική” παραγωγή νέων αντιμικροβιακών ουσιών μεταξύ 1950-1990, η ζωή της ανθρωπότητας άλλαξε σημαντικά. Με τα αντιβιοτικά κατέστη δυνατή η αντιμετώπιση θανατηφόρων, μέχρι τότε, μικροβιακών λοιμώξεων.

Η ουσιαστική διαφορά τους απο τα άλλα φάρμακα είναι ότι διακόπτονται με την ολοκλήρωση της θεραπείας της λοίμωξης, ώστε να επιτευχθεί εκρίζωση της και όχι με την ύφεση των συμπτωμάτων,όπως γίνεται με τα παυσίπονα

Μύθος: Η κατανάλωση των αντιβιοτικών στα ελληνικά νοσοκομεία είναι η διεθνώς αναμενόμενη: 30-40% των νοσηλευομένων ασθενών 
Αλήθεια: Δυστυχώς κυμαίνεται από 60-90% στις διάφορες καταγραφές, χωρίς να υπολογιστεί η χορήγηση >2 έως και 6 αντιβιοτικών συγχρόνως!

Μύθος: Η Γαλλία και η Κύπρος είναι οι ευρωπαϊκές χώρες με την υψηλότερη κατανάλωση αντιβιοτικών στην Ευρώπη 
Αλήθεια: Η χώρα μας από το 2003 κατέχει σταθερά την πρώτη θέση στην κατανάλωση αντιβιοτικών συγκριτικά με όλες τις χώρες της Ευρώπης και με μεγάλες διαφορές στη σύγκριση των ποσοστών, η οποία μπορεί να υπερβαίνει και το 100%. H Γαλλία έχει πετύχει ιδιαίτερα μέγαλη μείωση στην κατανάλωση από την στιγμή που εφάρμοσε το Strept Test.
Μύθος: Η αντοχή των μικροβίων είναι σταθερή και η μείωση της κατανάλωσής τους δε μειώνει την αντοχή 
Αλήθεια: Υπάρχουν πολλές καλά τεκμηριωμένες μελέτες στη βιβλιογραφία, μεταξύ των οποίων και Ελληνικές που αποδεικνύουν ότι η μείωση της κατανάλωσης μειώνει θεαματικά την αντοχή, εφόσον διακόπτεται η «πίεση επιλογής» που ασκούν στις φυσιολογικές χλωρίδες τα αντιβιοτικά, ώστε το «οικολογικό κενό» που δημιουργείται να το καλύπτουν ανθεκτικά μικρόβια.
Μύθος: Για την πρόληψη των νοσοκομειακών λοιμώξεων του εγχειρητικού πεδίου είναι σκόπιμο να χορηγούνται τα ευρύτερου φάσματος αντιβιοτικά, πχ οι καρβαπενέμες και οι κεφαλοσπορίνες της γ’ γενεάς  
Αλήθεια: Η πρόληψη των λοιμώξεων του εγχειρητικού πεδίου αφορά προγραμματισμένες επεμβάσεις ασθενών (πχ χολοκυστεκτομή, εντερεκτομή) που εισάγονται στο νοσοκομείο από το σπίτι τους, οι οποίοι στις φυσιολογικές τους χλωρίδες φιλοξενούν ευαίσθητα στα αντιβιοτικά μικρόβια. Επομένως, η προφύλαξη πρέπει να γίνεται με μια μόνο δόση κεφαλοσπορίνης β’ γενεάς ± μετρονιδαζόλη με την είσοδο στην αναισθησία εφόσον διανοίγεται ο αυλός του γαστρεντερικού.

Μυκηναϊκά ευρήματα στα παράλια του Εύξεινου Πόντου


Οι πρώτες επαφές Ελλήνων με την περιοχή της Ανατολίας, δηλαδή της μικρασιατικής χερσονήσου, πιθανολογείται πως έγιναν ήδη κατά την Μυκηναϊκή περίοδο, όπως φαίνεται από το «Achilles in Anatolia: The inscribed "Mycenean" sword at Hattussas and its possible implications: Eric H. Cline, Xavier University». (AJA, 1995, τόμ. 99, αρ. 2, σελ. 335.)
 
Μυκηναϊκή κεραμική έχει βρεθεί, προς το παρόν μόνο στο νότιο τμήμα της Μαύρης Θάλασσας, στην περιοχή Masat Huyuk (επί χάρτου σημείον (1)), 20 χλμ. νότια της Σαμψούντας.
 
Εκεί, σε επίπεδο της Χεττιτικής περιόδου, αποκαλύφθηκαν : "...κάπου έξι φιάλες και λαγήνια που φαίνονταν απλές στο μέγεθος, με απλή διακόσμηση και με ιερογλυφικές σφραγίδες, οι οποίες χρονολογούσαν την αποθήκευση περί το 1.300 π.Χ." (Mee, Chr.: «Aegean trade and settlement in Anatolia in the 2nd millenium BC». Anatolian Studies (AS), τόμ. 28, 1978, σσ. 132 - 133.)
 
Η ταύτιση διαφόρων οστράκων (καθώς και ενός πήλινου κριαρόσχημου ειδωλίου από την Σαμψούντα με αιγαιακή επιγραφή) με τον μυκηναϊκό πολιτισμό είναι υπό διερεύνηση... 
 
Η Τροία ήλεγχε την δίοδο προς τον Εύξεινο Πόντο εάν δεν είχε σημασία ο Εύξεινος γιατί τότε  να γίνει ένας τόσο μεγάλος ιστορικά πόλεμος; Έχουμε λοιπόν το κίνητρο ..και ανακαλύφθηκαν και στοιχεία .
 
Χάρτης περιοχών όπου αναφέρονται στο κείμενο που ακολουθεί:
 
 
Τα τελευταία χρόνια άρχισε το συστηματικό  ανασκαφικό έργο στις περιοχές του Εύξεινου Πόντου και το μέλλον δείχνει να έχουμε πολλά στόχευα για  το έργο των Μυκηναίων αλλά και των Μινωϊτών στην περιοχή.
 
Πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι αλλιώς εφόσον σήμερα έχουν βρεθεί μινωϊκά αντικείμενα στην Βόρεια θάλασσα και στην Σκανδιναβική.
 
 
 
 
Μυκηναϊκά αγγεία (δύο φλάσκες και ένας ψευδόστομος αμφορέας) της Υστεροελλαδικής IIΑ/Β Περιόδου από την θέση Masat στα νότια παράλια του Ευξείνου Πόντου 
 
Άλλα αντικείμενα, εκτός από αγγειοπλαστική, φαίνεται ότι εισάγονταν από το Αιγαίο συχνότερα και σε μεγαλύτερο ρυθμό.
 
Ενώ δεν έχει βρεθεί ακόμη μυκηναϊκή κεραμική βόρεια της ελληνικής Θράκης και στην δυτική ακτή της Μαύρης Θάλασσας, αναφέρονται διάφορα μεταλλικά αντικείμενα, όπως χάλκινοι διπλοί πέλεκες, λόγχες και λεπτά ξίφη.
 
Άσχετα εάν είναι αιγαιακής προελεύσεως ή πιθανότερα εντόπιες απομιμήσεις αιγαιακών προτύπων, σίγουρα υποδηλώνουν σχέσεις μεταξύ των δύο περιοχών. Υπάρχει επίσης ένας μεγάλος αριθμός λιθίνων αγκυρών από το Nessebar (2), την Sozopoli (3), το ακρωτήριο Kaliakra (4) και άλλες θέσεις.
 
Μοιάζουν στο σχήμα, αλλά και στην λειτουργική χρήση, με αυτές που είναι ήδη γνωστές από διάφορες μεσογειακές και ειδικότερα αιγαιακές παράκτιες θέσεις της Ύστερης Εποχής του Χαλκού...
 
 
 
Διπλός πέλεκυς από την περιοχή της Βουλγαρίας ,περιοχή Βάρνας -Rojak 
 
Παρόμοιο πρόβλημα ταύτισης αντιμετωπίζουν και τα χάλκινα τάλαντα από το ακρωτήριο Kaliakra και το Cherkovo (5) (κοντά στο Karnobat - Bourgas). Το τάλαντο από το ακρωτήριο Kaliakra ζυγίζει κάτι παραπάνω από ένα κιλό και είναι κράμα χρυσού, αργύρου και χαλκού, με ψήγματα νικελίου και θείου.
 
Χρονολογήθηκε, με την βοήθεια ανάλογων ευρημάτων από ανασκαφές και υποβρύχιες έρευνες στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, γύρω στο 1.200 π.Χ. Ανήκει στα μυκηναϊκά μέτρα και σταθμά και αποτελεί τεκμήριο για τα εμπορικά ταξίδια στον Εύξεινο Πόντο.
 
Το τάλαντο από το Cherkovo φέρει αιγαιακό (...) σύμβολο. Ερωτηματικά προκαλεί τόσο το βάρος του, 26 κιλά, όσο και η χρονολόγησή του... Εάν κατασκευάστηκε γύρω στο 1.500 π.Χ., τότε ανήκει σε μια πολλή πρώιμη εποχή, από την οποία δεν υπάρχουν άλλες ενδείξεις για θαλασσινά ταξίδια στον Εύξεινο Πόντο.
 
 
 
 
 
ΜΥΚΗΝΑΪΚΑ  ΤΑΛΑΝΤΑ - ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ ΚΑΛΙΑΚΡΑ (KALIAKRA)  ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΑΠΟ ΤΟ CERKOVO
 
Το σχήμα της τεντωμένης προβιάς υποδηλώνει ότι προορίζονταν για την Ανατολική Μεσόγειο. Η ακριβής καταγωγή του όμως και ο προορισμός του φαίνεται να αναγνωρίζονται από το βάρος του...
 
Το κομμάτι αυτό αποτελεί την μεγαλύτερη μονάδα μέτρησης μετάλλων του μινωϊκού μετρικού συστήματος. Σε ομάδα πήλινων πινακίδων που ευρέθησαν στην Κνωσό έχουν καταγραφεί 60 τάλαντα, το καθένα από τα οποία ζυγίζει 26 κιλά και τρία γραμμάρια..! Αλλά και τα τάλαντα από τις ανασκαφές στην Αγία Τριάδα της Κρήτης έχουν ένα μέσο βάρος 29 κιλών. Το ίδιο μέτρο ίσχυε σε όλη την αιγαιακή ζώνη μινωϊκής επιρροής στα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ.
Στην Γραμμική Γραφή Β', που χρησιμοποιούσαν οι Μυκηναίοι, η μεγαλύτερη μονάδα μέτρησης πραγμάτων με σημαντικό βάρος, όπως ο χαλκός, απεικονίζεται με μια ζυγαριά. Στην αρχαιότητα, η μεγαλύτερη μονάδα μέτρησης ονομάζονταν τάλαντο, που σημαίνει ζυγαριά. Υπήρχαν δύο σταθμά για το βάρος ενός ταλάντου : αλλού ζύγιζε 37 κιλά και 800 γραμμάρια, και αλλού 25 κιλά και 860 γραμμάρια (αυτό αντιστοιχούσε απόλυτα με την μινωϊκή - μυκηναϊκή μονάδα, η οποία κυμαίνονταν μεταξύ 26 και 31 κιλών).
Από το σχήμα, το βάρος και την χρονολόγηση του ταλάντου από το Cherkovo διαπιστώνεται ως προορισμός η μινωϊκή Κρήτη της Νεοανακτορικής Περιόδου, ή ίσως η Σαντορίνη.
 
 
 
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΕΙΟΥ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ
 
 
 
 
 
 
ΕΝΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΕΥΡΗΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ Vladimir I. Nazarčuk
 
B Black-figured pottery  (p. 143-170). Plates 75-87 ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΠΟΛΕΩΣ ΤΗΣ ΟΛΒΙΑΣ.
 
Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ Η ΦΙΓΟΥΡΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΖΩΟΜΟΡΦΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΙΔΙΟΥ  ΑΠΟ ΠΥΛΟ ΕΚ ΠΡΩΤΗΣ ΟΨΕΩΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΜΥΚΗΝΑΪΚΟ. 
 
 
Πέτρινες άγκυρες της Μυκηναϊκής Εποχής από το βόρειο λιμάνι της Μεσημβρίας της Ποντικής (σημ. Nessebar) 
 
Τα αρχαιολογικά ευρήματα που δηλώνουν την ελληνική παρουσία στα παράλια του Εύξεινου Πόντου ανήκουν στο σύνολό τους στην Μέση και Ύστερη Χαλκοκρατία, την εποχή της ακμής και παρακμής του μυκηναϊκού πολιτισμού, από τις αρχές του 14ου μέχρι τις αρχές του 11ου αι. π.Χ.
 
Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των ευρημάτων προέρχεται από τα δυτικά παράλια του Ευξείνου Πόντου. Εννιά σπαθιά μυκηναϊκής καταγωγής, ένα εγχειρίδιο, θραύσματα αγγείων και μερικά ακόμη αντικείμενα βρέθηκαν σε δεκατέσσερις διαφορετικές ανασκαφές προϊστορικών χώρων της Ρουμανίας.
 
 
 
Ξίφη από τις Μυκήνες από το Sarntavro και Khodja-Daoud-Kopru - περιοχές του Ευξείνου Πόντου
 
 
Μυκηναϊκά σπαθιά από τις ανασκαφές στα Καρπάθια (κεντρική Ρουμανία). Σχέδια A. D. Alexandrescou
 
 
Α )
Σχέδιο από κομμάτι μυκηναϊκού σπαθιού που χρησιμοποιήθηκε ξανά για την κατασκευή μιας μάχαιρας (Βουκουρέστι).
 
Β )
Σχέδιο μυκηναϊκού σπαθιού που βρέθηκε στην παραδουνάβια πεδιάδα της Ντομπρουτζάς, 36 χιλιόμετρα μακριά από την θάλασσα (χωριό Μεγκντίντια, Ρουμανία) 
 
Στη Νότιο Ρωσία, σχέσεις με τον αιγαιακό πολιτισμό ανιχνεύονται σε πολλές θέσεις της ενδοχώρας, αλλά και στην χερσόνησο της Κριμαίας (Kozorezovo (6), Kerch (7), Scerkovo, Berezan (8), Jekaterinoslav).
 
 
 
Διπλοί πέλεκες από το Kozorezovo και Scetkovo –σχέδιο Dr.C .Reinhold
 
 
Διπλοί πελέκεις τύπου Kilindir και Hermones της Ύστερης Χαλκοκρατίας και δέκα αιγαιακού τύπου Β (με ωοειδή οπή στειλέωσης) όμοιοι με τους αντίστοιχους του «Θησαυρού P» της Τροίας VI (9) (η οικιστική αυτή φάση της Τροίας διήρκεσε μεταξύ 1.900 και 1.275 π.Χ. περίπου).
 
 
ΧΑΡΤΗΣ ΜΕ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΔΗ ΜΥΚΗΝΑΪΚΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ ΠΟΥ  ΕΥΡΕΘΗΣΑΝ  
 
Αντίστοιχα με ευρήματα από τους Λακκοειδείς τάφους των Μυκηνών :
 
α- Οστέινα εξαρτήματα χαλινού αλόγου από το Trakhtemirov (10) (κοντά στο Κίεβο).
 
β- Οστέινος δίσκος από την Iljicevka (11) (περιοχή Donec).
 
 
Άγριοι κύκνοι στον υδροβιότοπο του Μπερεζάν, την αρχαία ελληνική Βορυσθενίτιδα, στον κόλπο του Δνείπερου (Ουκρανία) 
 
 
Αριστερά δύο Οστέινα εξαρτήματα χαλινού αλόγου από το Trachtemrov, (Trachtimitov) κοντά στο Κίεβο και δεξιά ένα ασημένιο από τις Μυκήνες
 
 
Αριστερά Οστέινος δίσκος από την Iljicevka (περιοχή Donec)και δεξιά ένας ασημένιος δίσκος από της Μυκήνες
 
Ανακαλύφθηκαν επίσης δύο ομάδες από περόνες στο βόρειο τμήμα της Μαύρης Θάλασσας:
 
1)Η πρώτη προέρχεται από την περιοχή του Chişinău (14) (πρώην Κισινιόφ, πρωτεύουσα της σημερινής Δημοκρατίας της Μολδαβίας) και από θολωτούς τάφους (κουργκάν) της περιοχής του Δνείπερου (σημερινή Ουκρανία).
 
2)Η δεύτερη ανακαλύφθηκε στην περιοχή Novoselki - Kostukoviye και έχουν χρησιμοποιηθεί ως βάση για την χρονολόγηση των μνημείων του πολιτισμού Goligrad της Ουκρανίας.
 
Οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι οι συγκεκριμένες περόνες ανήκουν στην Υπομυκηναϊκή Περίοδο (μεταξύ 11ου και 10ου αι. π.Χ.).
 
 
Σπειροειδές κόσμημα κεφαλής περόνης από τον «Θησαυρό Borodino» (κοντά στην Οδησσό)
 
 
Χρυσό κόσμημα από τις Μυκήνες 
 
 
Ραβδόσχημος σφιγκτήρας από το Belz και παρόμοιος από τους κάθετους Λακκοειδείς Τάφους των Μυκηνών
 
Ανατολικότερα, νοτίως της οροσειράς του Καυκάσου, έχουν βρεθεί όπλα (μακρά ξίφη και λόγχες) σε τάφους του πολιτισμού Trialeti (15) στην Γεωργία, όμοια με τα αιγαιακά ξίφη τύπου Α και Β, και με τον τύπο G λογχών του Hochmann.
 
 
 Λόγχες από - Trialeti ,Mesketi Amarat, Tach Koprou της Γεωργίας, από την Πρόσυμνα και τις Μυκήνες και  Chir-Dir
 
 
Λόγχη από την περιοχή του Ευξείνου Πόντου (αριστερά) Cjurupinsk-και χρυσεπένδυτη λαβή ξίφους από τις Μυκήνες (δεξιά)
 
Έχει βρεθεί επίσης ένα εντυπωσιακό αργυρό αγγείο από το Kirkovan (Karchevan - ? - (16)) της σημερινής Αρμενίας, όμοιο στο σχήμα με ένα μεγάλο κύπελλο τύπου Βαφειού.
 
Σημαντικότατη φιλολογική μαρτυρία για τις εμπορικές (και όχι μόνο) σχέσεις των Ελλήνων με τους λαούς της Ανατολίας, παρέχει ο Όμηρος στην Ιλιάδα...
 
Στην Ραψωδία Γ' (στ. 184 - 190) ο Πρίαμος, παρατηρώντας τους Αχαιούς που πολιορκούν την πόλη του, λέει στην Ελένη τα εξής :
 
"Ήδη και στην Φρυγίαν εισήλθα την αμπελόεσσαν,
όπου είδα πλείστους Φρύγες άνδρας με ευκίνητα πωλάρια,
λαούς του Οτρέως και του ισοθέου Μύγδονος,
οι οποίοι τότε στρατοπέδευαν στις όχθες του Σαγγαρίου•
γιατί και εγώ επίκουρος όντας με εκείνους ενώθηκα
την ημέρα εκείνη που ήλθαν οι Αμαζόνες οι αντροπολεμίστρες, αλλ' ούδ' αυτοί ήσαν τόσοι όσοι οι ελίκωπες Αχαιοί."
 
Πρόκειται, παράλληλα, για την αρχαιότερη αναφορά στις Αμαζόνες (η εξόντωση των οποίων από τον Βελλερεφόντη αναφέρεται στον στίχο 186 της Ραψωδίας Ζ').
 
Την ύπαρξή τους στην περιοχή του Πόντου της Μαύρης Θάλασσας γύρω στο 1.200 π.Χ. βεβαιώνει και ο Ηρόδοτος, ο οποίος αφηγείται τις φημισμένες ιστορίες που ακούγονταν παντού για αυτές.
 
Σύντομος κατάλογος των θέσεων του Ευξείνου Πόντου, στις οποίες έχουν βρεθεί μυκηναϊκά όπλα, υπάρχει στο βιβλίο του G.R. Tsetskhladze «Greek penetration of the Black Sea». The Archaeology of Greek Colonization, Oxford, 1994, σσ. 113 - 115, όπως και του ιδίου, «Greek colonization of the Black Sea Area : Stages, Models and Native population». The Greek Colonization of the Black Sea Area. Stuttgart, 1998, σσ. 10-14.
 
Στον ίδιο κατάλογο συμπεριλήφθηκαν και πολλά αρχαιολογικά ευρήματα των οποίων η χρονολόγηση φθάνει μέχρι και τον 8ο αι. π.Χ.
 
 
Εκατοντάδες σκαπάνες από μια ομαδική ταφή εξαίρουν την σημασία της γεωργίας και της μεταλλουργίας στην οικονομία της Κολχίδος
 
 
Ένα σιδερένιο τσεκούρι του 12ου αι. π.Χ. προερχόμενο από την ίδια ομαδική ταφή από την Κολχίδα 
 
 
Διπλοί πέλεκες και ένα πήλινο στοιχείο από τα αρχικά στρώματα εκσκαφών στην Τροία  
 
ΕΝΑΡΞΗ ΑΠΟΙΚΙΣΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΥΞΕΙΝΟΥ ΠΟΝΤΟΥ (ΜΕΣΑ 7ΟΥ ΑΙ. Π.Χ.). 
 
 
Διπλός πέλεκυς (λάβρυς), το κατ' εξοχήν όπλο των Αμαζόνων...
 
Άρθρο του Δρος Ηλία Πετρόπουλου (Ιστορικός - Αρχαιολόγος) στο περιοδικό «ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ & ΤΕΧΝΕΣ» τ. 76 (Ιούλ. - Σεπτ. 2000) σελ. 61,
 
Για πολλά χρόνια ήταν, και εν μέρει παραμένει ακόμα, κοινή μεταξύ ιστορικών και αρχαιολόγων η άποψη πως οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν σε θέση να πλεύσουν στα σκοτεινά νερά του Ευξείνου Πόντου, προτού κατασκευάσουν την γνωστή πεντηκοντόρο (πενηντάκωπος) γύρω στο 680 π.Χ.
 
Συνεπώς, και κατά την ίδια πάντα άποψη, ο ελληνικός αποικισμός του Πόντου πιθανώς να ξεκίνησε λίγο αργότερα...Την θεωρία αυτή φαίνεται πως ανατρέπουν ευρήματα από τα βόρεια παράλια του Πόντου, που χρονολογούνται στο β' τέταρτο του 7ου αι. π.Χ. και περιλαμβάνουν :
 
1)Θραύσματα μιας κύλικας από το σημερινό νησάκι Μπερεζάν στις εκβολές των ποταμών Δνείπερου (αρχ. Βορυσθένης) και Μπουγκ (αρχ. Ύπανις) και
 
2)Θραύσματα κυπέλλου από τον (με γηγενή πληθυσμό) οικισμό Νεμίροβο, ο οποίος βρίσκεται 400 χλμ βόρεια του Μπερεζάν (εντός της δασοστέπας..!)
 
Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο Εύξεινος Πόντος ήταν ήδη γνωστός στους Έλληνες κατά το β' τέταρτο του 7ου αι. π.Χ. ή και ακόμη νωρίτερα, εάν λάβουμε υπ' όψιν τα "απρόσμενα" μυκηναϊκά ευρήματα (περί το 1.300 - 1.000 π.Χ.)
 
Λίγο μετά τα μέσα του 7ου αι. π.Χ. ιδρύεται στο Μπερεζάν (επί χάρτου σημείον (1)) ο πρώτος ελληνικός οικισμός στην βόρεια παραλία της Μαύρης Θάλασσας, ενώ ο δεύτερος εμφανίζεται λίγο αργότερα στο Ταγκαρόνγκ (επί χάρτου σημείον (2)) πλησίον του ποταμού Δον (αρχ. Τάναϊς) στην Αζοφική Θάλασσα.
 
Με βάση τα παραπάνω στοιχεία, η "θεωρία" που θέλει τους Έλληνες να εμφανίζονται στα βόρεια παράλια της Μαύρης Θάλασσας μετά το 630 π.Χ. και να εγκαθίστανται μετά το 600 π.Χ., τίθεται υπό συζήτηση. 

Η Δύναμη της Ύπαρξης


Συνήθως, αισθανόμαστε καλύτερα την ύπαρξη μας όταν οι επιθυμίες κι οι προσδοκίες μας εκπληρώνονται.

Οι αγωνίες κι οι καθημερινές δυσκολίες μας στενοχωρούν, μας δυσκολεύουν. Κι όταν αυτές υπάρχουν τρέχουμε στην πόρτα του Θεού και τον παρακαλάμε να σηκώσει το φορτίο που μας άφησε, γιατί αισθανόμαστε ότι δεν το αξίζουμε. Κι όταν το φορτίο παραμένει, θυμώνουμε και παρατάμε την προσπάθεια για επικοινωνία με το Δημιουργό μας.
Κι όμως, αυτή η επικοινωνία έχει ουσία. Είναι όμορφη, μπορεί να μας κάνει να αισθανθούμε ευγνωμοσύνη κι ευτυχία, που μπορούμε απλά να μιλάμε στο Θεό που μας αξίωσε να υπάρχουμε, να αναπνέουμε, να έχουμε συνείδηση, που μας έδωσε ψυχή αυθεντική, να ζούμε και να αποφασίζουμε.
Την ημέρα που θα δούμε πραγματικά, κατάματα, τον πόνο και την αγωνία και δεν θα προσπαθήσουμε να την απαλύνουμε, τότε και μόνο τότε θα μπορέσουμε να κινηθούμε προς τον αληθινό, τον αυθεντικό μας εαυτό. Οι αγωνίες κι οι δυσκολίες βρίσκονται στη ζωή μας προκειμένου να μας οδηγήσουν στο να ανακαλύψουμε εκείνο που μπορεί να τις διαλύσει και να μας οδηγήσει στην αυθεντική μας ύπαρξη.
Κι όταν καταλάβουμε ποιοι είμαστε, τότε και μόνον τότε νέες ποιότητες αναδύονται από μέσα μας: οι ποιότητες της ευγνωμοσύνης και της μοναδικής αξίας της ύπαρξης μας.
Η ύπαρξη μας δεν είναι μία στατική, αλλά μία δυναμική διαδικασία συνεχούς εξέλιξης και νοηματοδότησης στην πορεία του προσωπικού μας γίγνεσθαι.
Η πρώτη κίνηση για να ξεφορτώσουμε ένα φορτίο – εάν έχουμε – είναι να συγχωρήσουμε όσους συντέλεσαν στη δημιουργία του και πάνω από όλα τον ίδιο μας τον εαυτό.
Η συγχώρηση είναι μία μορφή κατανόησης της ύπαρξης του άλλου, είναι μία μορφή απελευθέρωσης από τύψεις κι ενοχές που σχετίζονται με εμάς τους ίδιους. Με τα δικά μας συναισθήματα, τη δική μας προσωπικότητα, τη δική μας ψυχή.
Η συγχώρηση μας κάνει να αισθανόμαστε ελεύθεροι, υγιείς, ανθρώπινοι, καθαροί. Μας βοηθάει να δούμε την αλήθεια γυμνή, χωρίς αποφυγές.
Κι αυτό είναι το ξεκίνημα της ηθικής νοημοσύνης και της συνειδητής ευφυΐας.
Είναι το ξεκίνημα της επίγνωσης και της συνειδητότητας της ύπαρξης μας.

Πως θα ήταν ο κόσμος σήμερα, εάν οι Έλληνες δεν είχαν προσβληθεί από τη χριστιανική νόσο

Αν ανατρέξουμε στην αρχαία Ελλάδα, βλέπουμε ότι Ο Θαλής το 500 π.Χ. είχε ανακαλύψει τον στατικό ηλεκτρισμό. Ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος το 400 π.Χ. διατυπώνουν την ατομική θεωρία, που είναι η πρώτη σοβαρή προσπάθεια υλιστικής εξήγησης του κόσμου, χωρίς παρέμβαση καμμιάς υπερφυσικής δύναμης. Ο Αρίσταρχος το 300 π.Χ. διατύπωνε πρώτος την ηλιοκεντρική θεωρία, ο Ερατοσθένης το 250 π.Χ. αποδεικνύει την σφαιρικότητα της Γης και υπολογίζει τη περίμετρο της, με αρκετή ακρίβεια, σε 252.000 στάδια. 700 δε πλέον χρόνια αργότερα, αλλά ακόμη και σήμερα, η Εκκλησία μάς λέει ότι η Γη επιπλέει των υδάτων, όπως σαφώς ψέλνεται την Μεγάλη Πέμπτη «ο εν ύδασι την γην κρεμάσας». Χαίρε σκότος...
Ο Πυθαγόρας έβαζε τις βάσεις των Μαθηματικών, ο Ευκλείδης της Γεωμετρίας, ο Αρχιμήδης με ένα πλήθος μηχανικών επινοήσεων και ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς κατασκεύασε την πρώτη ατμομηχανή (ατμοστρόβιλος), το 150 π.Χ. Μια κατασκευή όπου είχαν εφαρμοσθεί δύο τρομερές εφευρέσεις. Η δύναμη του ατμού, που ακόμη και σήμερα κινεί πλοία και ατμοηλεκτρικά εργοστάσια, και η δύναμη των αερίων, που σήμερα είναι η τελευταία λέξη για την κίνηση των πυραύλων, των αεροπλάνων, και των διαστημοπλοίων.
Ο Ιπποκράτης, το 400 π.Χ. αποφαίνεται αυτό που η σύγχρονη Ιατρική έχει αποδείξει, ότι ο δαιμονισμός είναι ασθένεια και συγκεκριμένα πάθηση του εγκεφάλου, ενώ ο Χριστός (καίτοι γιος Θεού, όπως έλεγε), δεν το γνώριζε, και διέταζε τα δαιμόνια να εξέλθουν από τους ασθενείς...που δεν ήταν ασθενείς, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ήταν αβανταδόροι, μέλη της 70μελούς ομάδας που προηγείτο του Χριστού (όρα «Κατά Λουκάν», κεφ. Ι΄ παρ. 1).
Ο πολύπλοκος μηχανισμός των Αντικυθήρων που ανασύρθηκε από τη θάλασσα τον περασμένο αιώνα, κατασκευασμένος το 150-100 π.Χ. πιθανόν από τον μαθηματικό, αστρονόμο, και γεωγράφο Ίππαρχο τον Ρόδιο, ή από μαθητή του Αρχιμήδη, αποτελεί το πρώιμο στάδιο των σύγχρονων ηλεκτρονικών υπολογιστών και μαρτυρεί το υψηλό επίπεδο επιστημονικής γνώσης και τεχνολογίας των αρχαίων Ελλήνων. Μια γνώση που δεν θα αργούσε να δώσει τους καρπούς της που δεν ήταν άλλοι από την βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση, προσφέροντας τα πολύτιμα αγαθά της στην ανθρωπότητα. Δυστυχώς όμως για την ανθρωπότητα, η επανάσταση που βήμα-βήμα ετοιμάζονταν να πραγματοποιήσουν οι Έλληνες, δεν πραγματοποιήθηκε, διότι με την υποταγή τους στους Ρωμαίους, αλλά κυρίως στον Χριστιανισμό, εκατοντάδες χιλιάδες θανατώθηκαν, μαζί και οι σοφοί τους, και όσοι διέφυγαν τον θάνατο, ετέθησαν υπό διωγμό. Οι επιστημονικές και τεχνολογικές τους γνώσεις οδηγήθηκαν σε διαπόμπευση, κατασυκοφάντηση, και τελικώς στον ενταφιασμό τους, από τους (άγιους) «πατέρες» της Εκκλησίας, για πάνω από 15 αιώνες, με τα γνωστά «πίστευε και μη ερεύνα» και «απαρνήσου τα υλικά αγαθά και σώσε την ψυχή σου».
Για 1000 και πλέον χρόνια βυζαντινοχριστιανικής κυριαρχίας στον ελλαδικό χώρο, εκεί που κατά τους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους, ένα πλήθος φιλοσόφων, φυσικών, αστρονόμων υπηρετούσαν τη γνώση και την ελεύθερη σκέψη, δεν κατέστη δυνατόν να αναδειχθεί ένας σημαντικός φιλόσοφος, ένας φυσικός. Ο μόνος σημαντικός φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων πήρε αποστάσεις από τον Χριστιανισμό.
Ο Πλάτωνας διατύπωσε τις φιλοσοφικές του θέσεις περί το 350 π.Χ. και το 1450 μ.Χ. ιδρύεται στην Ιταλία πανεπιστημιακή έδρα πλατωνικών σπουδών. Ο Πλάτωνας καλείται από το μακρινό παρελθόν, να ανάψει το σβησμένο φως της ελεύθερης σκέψης και γίνεται ταυτόχρονα ο στυλοβάτης της Αναγέννησης. Οι υγιώς σκεπτόμενοι άνθρωποι εξανίστανται, πως μετά από 1800 χρόνια ζητάνε τα φώτα του σοφού μας προγόνου. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι στα τόσα χρόνια που πέρασαν δεν παράχθηκε καμιά φιλοσοφική σκέψη παρά μόνο «Κύριε ελέησον».
Όλα αυτά τα ανωτέρω επιτεύγματα της διανόησης, της τότε επιστήμης και τεχνολογίας των Ελλήνων, τα σκέπασε το σκοτάδι της χριστιανικής θρησκοληψίας για 1500 χρόνια, μέχρι που η βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση έγινε τον 18ον αιώνα. Μια επανάσταση που έφερε όχι μόνο υλικά αγαθά, αλλά και αλματώδη πρόοδο στην Ιατρική και την Φαρμακευτική, εξαλείφοντας τις τρομερές ασθένειες, χολέρα, ευλογιά, τύφο, πανώλης, φυματίωση, που είχαν θερίσει εκατομμύρια ανθρώπους, εξαφανίζοντας πολλές φορές πόλεις ολόκληρες. Όπως η πνευμονική πανώλης που ενέσκηψε στην Ευρώπη το 1346, είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο 25.000.000 ανθρώπων.
Η χριστιανική θρησκοληψία είχε και έχει ρίξει τον κόσμο στην αναμονή ενός θαύματος, ενώ εκατομμύρια θαύματα έχει κάνει η επιστήμη και με αποδείξεις. Μήπως έχει αναλογισθεί κανείς ποιοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί των εκατομμυρίων ανθρώπων που χάθηκαν από τις τρομερές ασθένειες, λόγω μη υπάρξεως των σύγχρονων φαρμάκων; Καθ' ότι η τεχνολογική και βιομηχανική επανάσταση εικάζεται ότι έπρεπε να είχε γίνει 1000 χρόνια νωρίτερα. Χωρίς καμία αμφιβολία οι ηθικοί αυτουργοί, γι' αυτό το μεγάλο έγκλημα εις βάρος της ανθρωπότητας, είναι ο Χριστιανισμός, αλλά κυρίως οι (άγιοι) «πατέρες», για τον τρόπο που τον εφάρμοσαν. Νόμισαν μέσα στη μικρότητά τους αυτοί οι διανοητικώς ανάπηροι νανίσκοι, ότι είναι οι εκλεκτοί που είδαν το φως το αληθινό, και μη δυνάμενοι να συγκριθούν με το εκθαμβωτικό φως που εξέπεμπαν οι γίγαντες της ελληνικής διανόησης, συνεπικουρούμενοι και από τα εξοντωτικά αυτοκρατορικά διατάγματα (κώδικες), επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου γκεμπελίστικη μέθοδο συκοφαντίας. Επί πλέον δε, οργάνωσαν ορδές καλογέρων ισοπεδώνοντας ναούς και καταστρέφοντας έργα τέχνης πραγματικά αριστουργήματα του ελληνικού πολιτισμού. Αλλά το χειρότερο ήταν ο ενταφιασμός της ελληνικής επιστημονικής γνώσης για 15 αιώνες, με τραγικές συνέπειες για την ανθρωπότητα.
Σήμερα με δέος παρακολουθούμε από ντοκιμαντέρ, από επιστημονικά βιβλία και περιοδικά, ή και από άμεση χρήση, τα επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας. Να κατασκευάζονται θεόρατα και υπερπολυτελή κρουαζιερόπλοια, με 2.500 καμπίνες. Πανίσχυρα αεροπλανοφόρα. Γιγαντιαία αεροσκάφη των 700 θέσεων. Αμαξοστοιχίες και οχήματα που μας εκπλήσσουν. Πυραύλους που η ισχύ τους μετράται σε εκατομμύρια ίππους ικανούς να μεταφέρουν διαστημόπλοια στη σελήνη, και στους διαστημικούς σταθμούς. Αξονικούς τομογράφους και ένα πλήθος ακόμη μηχανημάτων που συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής του ανθρώπου. Με θλίψη όμως διαπιστώνουμε πως μας κατάντησαν οι (άγιοι) «πατέρες» και το παπαδαριό, η Ελλάδα να είναι απούσα από αυτά τα επιτεύγματα, παρ' ότι οι πρόγονοί μας πρωτοστάτησαν στην τεχνολογία.
Σήμερα η τεχνολογία με την βοήθεια της μικροηλεκτρονικής καλπάζει με ιλιγγιώδης ρυθμούς, που δεν μπορούμε να προβλέψουμε την εξέλιξή της, ούτε τα αμέσως επόμενα 50 χρόνια. Ποια θα είναι τα επιτεύγματά της όμως μετά από 500 ή 1000 χρόνια είναι αδύνατον να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Το DΝΑ, η νανοτεχνολογία και η βιοτεχνολογία θα αλλάξουν ριζικά τη ζωή των επόμενων γενεών.
Σκεφθείτε ότι τα ασύλληπτα αυτά επιτεύγματα, θα τα απολαμβάναμε και εμείς σήμερα, και το κέντρο των επιτευγμάτων θα ήταν η Ελλάδα, αν οι Έλληνες δεν είχαν προσβληθεί από την χριστιανική νόσο.