Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Οι τρεις γυναίκες και η Ευτυχία

Ταξίδευαν τρεις γυναίκες και, ξαφνικά, βλέπουν μες στο δρόμο ένα μεγάλο λάκκο και ανακαλύπτουν πως μέσα βρίσκεται παγιδευμένη η Ευτυχία.
Τότε η πρώτη γυναίκα λέει:
- Ευτυχία, θέλω να με κάνεις όμορφη.
Αμέσως, μεταμορφώθηκε σε μια καλλονή κι ευτυχισμένη έφυγε.
Η δεύτερη γυναίκα ζήτησε:
- Ευτυχία, θέλω να με κάνεις πλούσια.
Αμέσως, εμφανίσθηκε μπροστά της ένα σακούλι γεμάτο χρυσαφικά και διαμάντια, η γυναίκα το αρπάζει κι ευτυχισμένη φεύγει.
Μόνο η τρίτη γυναίκα δεν έλεγε τίποτα και τότε η Ευτυχία της είπε μεσ’ από τον λάκκο:
- Πες μου κι εσύ τι θέλεις να σου δώσω;
Και τότε η γυναίκα έσκυψε, άπλωσε το χέρι της και είπε:
-”Δώσε μου το χέρι σου” κι έβγαλε την Ευτυχία από το λάκκο.
Μετά συνέχισε το δρόμο της…..
Η Ευτυχία χαμογέλασε και την ακολούθησε.

Νίτσε: Αγαπάω όποιον...

Ένα απόσπασμα αγάπης από το Τάδε έφη Ζαρατούστρας, του κορυφαίου γερμανού φιλόσοφου
ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΖΟΥΝ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΣΑΝ ΚΑΤΑΒΑΤΕΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΒΑΤΕΣ. Αγαπώ τους μεγάλους καταφρονητές, επειδή είναι οι μεγάλοι λάτρες, και βέλη που λαχταρούν την άλλη ακτή. Αγαπώ εκείνους που δεν ψάχνουν πρώτα ένα λόγο πέρα από τ’ αστέρια για να κατεβούνε και να θυσιαστούνε, αλλά θυσιάζουν τον εαυτό τους στη γη, ώστε η γη του Υπεράνθρωπου στη συνέχεια να έρθει.
ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΕΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙ, ώστε ο Υπεράνθρωπος στη συνέχεια να ζήσει. Έτσι αναζητεί τη δική του κατάβαση. Αγαπώ αυτόν που μοχθεί και εφευρίσκει, ώστε να χτίσει το σπίτι για τον Υπεράνθρωπο, και να προετοιμάσει γι’ αυτόν γη, ζώα, και φυτά: γιατί έτσι αναζητεί τη δική του κατάβαση. Αγαπώ αυτόν που αγαπάει την αρετή του: γιατί η αρετή είναι η βούληση προς κατάβαση, και ένα βέλος λαχτάρας.
ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΡΑΤΑΕΙ ΜΕΡΙΔΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, αλλά θέλει να είναι πλήρως το πνεύμα της αρετής του: έτσι περπατάει σαν πνεύμα πάνω απ’ τη γέφυρα. Αγαπώ αυτόν που κάνει την αρετή του κλίση και πεπρωμένο του: έτσι, για χάρη της αρετής του, είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να ζει, διαφορετικά να μη ζήσει άλλο. Αγαπώ αυτόν που δεν επιθυμεί πολλές αρετές. Μια αρετή είναι περισσότερο αρετή από δύο, επειδή είναι περισσότερο κόμβος για να πιαστεί το πεπρωμένο κάποιου.
ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΠΑΡΟΧΗ, που δε θέλει ευχαριστώ και δεν τα επιστρέφει: αφού πάντα παρέχει και δεν επιθυμεί να κρατήσει για τον εαυτό του. Αγαπώ αυτόν που ντρέπεται όταν τα ζάρια πέφτουν ευνοϊκά γι’ αυτόν, και που στη συνέχεια ρωτάει: «Είμαι ανέντιμος παίχτης;» -επειδή είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει.
ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΚΟΡΠΑΕΙ ΛΟΓΙΑ ΧΡΥΣΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑ, και πάντα κάνει περισσότερα απ’ ό,τι υποσχέθηκε: γιατί αναζητάει τη δική του κατάβαση. Αγαπώ αυτόν που δικαιολογεί τους μελλοντικούς και συγχωρεί τους παρελθόντες: γιατί είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει στους τωρινούς. Αγαπώ αυτόν που δαμάζει τον Θεό του, επειδή αγαπάει τον Θεό του: γιατί πρέπει να υποχωρήσει δια της οργής του Θεού του.
ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΙΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΛΗΓΩΜΑ, και μπορεί να υποχωρήσει σε κάτι μικρό: έτσι περνάει εθελουσίως πάνω από τη γέφυρα. Αγαπώ αυτόν που οποίου η ψυχή είναι τόσο υπερπλήρης, που ξεχνάει τον εαυτό του, και όλα τα πράγματα είναι μέσα του: έτσι όλα τα πράγματα γίνονται η κάθοδός του.
ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΡΔΙΑ: έτσι το κεφάλι του είναι μόνο τα σπλάχνα της καρδιάς του, η καρδιά του, όμως, προκαλεί την κατάβασή του. Αγαπώ όλους όσοι είναι σαν βαριές σταγόνες που πέφτουν μια-μια απ’ το μαύρο σύννεφο που χαμήλωσε πάνω απ’ τον άνθρωπο: προμηνύουν τον ερχομό της αστραπής, και υποχωρούν σαν προάγγελοι.
Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (15 Οκτωβρίου 1844-25 Αυγούστου 1900) ήταν γερμανός φιλόσοφος, ποιητής και φιλόλογος. Θεωρείται ένας από τους πρώτους Υπαρξιστές φιλόσοφους. Έγραψε δοκίμια πάνω στη θρησκεία, την ηθική, τον πολιτισμό, τη φιλοσοφία, τις επιστήμες. Ο Νίτσε υπήρξε ιδεολόγος της ελευθερίας και πολέμιος του ολοκληρωτισμού και του σωβινισμού. Το έργο του επηρέασε μια ολόκληρη σειρά σύγχρονων διανοητών και καλλιτεχνών. Αν και ήταν επικριτής των εθνικιστικών και αντισημιτικών τάσεων, το τάδε έφη Ζαρατούστρας χρησιμοποιήθηκε από τον Χίτλερ για να οικοδομήσει τη θεωρία του εθνικοσοσιαλισμού. Έτσι, αν και ο Υπεράνθρωπος του Νίτσε χρησιμοποιήθηκε παραποιημένα ως πρότυπο για την Άρεια Φυλή του Χίτλερ, στην πραγματικότητα είναι η αναζήτηση τού να γίνουμε πιο ανθρώπινοι, όχι απάνθρωποι.

Dr. John Christopher: 35 χρόνια γιατρός, έχω σώσει (απο καρδιά) όλους τους ασθενείς μου με πιπέρι καγιέν!

Cayenne Pepper (Καγιέν πιπεριές) ή Καυτερή Πιπεριά. Ανεβάστε την Θερμοκρασία, να χτυπήσει Κόκκινο. … «στα 35 χρόνια που ασκώ την ιατρική δεν έχω χάσει ούτε έναν ασθενή από καρδιακή προσβολή!» Αυτή είναι μια εκπληκτική δήλωση, αλλά ο Dr. John Christopher την κάνει με εμπιστοσύνη σε αυτό που λέει.
..Εάν ακόμη αναπνέουν τους δίνω ένα φλιτζάνι τσάι από cayenne pepper (ένα κουταλάκι του γλυκού σε καυτό νερό, φτιαγμένο σαν τσάι), και μέσα σε λίγα λεπτά ξαναγυρίζουν στην ζωή !
cayenne pepper (Καγιέν πιπεριές) η Καυτερή Πιπεριά. Το cayenne pepper είναι ένας από τους πιο ταχείς δραστικούς ενισχυτές για την καρδιά και αυτό διότι τροφοδοτεί την καρδιά άμεσα. Να πως δουλεύει: Το cayenne pepper διατηρεί την καλή λειτουργία του “ποταμού της ζωής”, επίσης γνωστού σαν κυκλοφορία του αίματος. Ένας μπλοκαρισμένος “ποταμός της ζωής” οδηγεί σε στενώσεις που προκαλούν έλλειψη οξυγόνου, πράγμα το οποίο οδηγεί σε οργανική δυσλειτουργία, αρρώστιες και σε σοβαρές περιπτώσεις καρδιακή προσβολή.
Το cayenne pepper (είθισται να λέγετε πιπέρι, ενώ δεν είναι πιπέρι, είναι πιπεριά, δες την εικόνα) λειτουργεί σαν αποφρακτικό που διαπερνά τα μπλοκαρίσματα, προσφέροντας οξυγονωμένο αίμα στα άρρωστα όργανα πολύ γρηγορότερα από οποιοδήποτε φάρμακο ή βότανο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά, η cayenne pepper έχει πολλά ανεκτίμητα πλεονεκτήματα υγείας.
Το cayenne pepper λαμβανόμενο εσωτερικά σαν τσάι θα σταματήσει την αιμορραγία – ακόμη και σε μια σοβαρή πληγή ή τραύμα από σφαίρα – στις περισσότερες περιπτώσεις μέχρι να μετρήσετε ως το 10.
Το cayenne pepper έχει φυσικό ισχυρή εξισορροπητική επίδραση στην πίεση του αίματος. Όταν ενεργήσει στην κυκλοφορία του αίματος – πράγμα που το κάνει αμέσως – ρυθμίζει την πίεση του αίματος από την κορυφή του κεφαλιού σας μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών σας. Έτσι μειώνεται η υψηλή πίεση.
Το cayenne pepper είναι ένα δώρο στην ανθρωπότητα. Πάνω από 3.000 επιστημονικές μελέτες καταχωρημένες στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιατρικής υποστηρίζουν την χρήση του cayenne pepper ότι προλαμβάνει και θεραπεύει πολλές κοινές ασθένειες.
Δεν είναι όλες οι πιπεριές cayenne pepper ίδιες ! Κάθε μια από τις πολλές ποικιλίες έχει διαφορετική χρήση και επίπεδο θερμότητας. Οι μονάδες θερμότητας ή βαθμοί “Scoville” καθορίζονται από την ποσότητα των χημικών στοιχείων που περιέχονται στο cayenne pepper και τις ρητίνες του. Όσο υψηλότερο το επίπεδο, τόσο πιο καυτερό είναι – και όσο πιο καυτερό είναι, τόσο πιο ισχυρά θεραπευτικό είναι.
Το cayenne pepper ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Paprika: Οι μονάδες θερμότητας στα cayenne pepper κυμαίνονται από 0 έως 300.000 μονάδες. Η Paprika έχει 0 μονάδες. Τα Jalapeño έχουν μεταξύ 50.000 και 80.000 μονάδες. Τα Serrano περίπου 100.000 θερμικές μονάδες. Τα African Bird Peppers έχουν κατά μέσο όρο 200.000 θερμικές μονάδες και τα Mexican habañeros είναι μεταξύ στις 250.000 και 300.000 θερμικές μονάδες.
Το Ultra-hot cayenne tincture (από πιπεριές βιολογικής γεωργίας) 300.000 θερμικών μονάδων επιδρά άμεσα στην πίεση σας, φέρνοντας νέο οξυγόνο στα ζωτικά όργανα του σώματος σας και ταυτόχρονα μεταφέρει τα τοξικά απόβλητα από τις ίδιες περιοχές ώστε να αποβληθούν από τον οργανισμό με μεγαλύτερη ευκολία!!!
Είναι πράγματι όπως τα λέει ο καθηγητής; Αν θέλετε να έχετε αποδείξεις απλά δοκιμάστε το, είναι πάμφθηνο, αλλά καυτό. Επιλέξτε βιολογικό cayenne pepper και αρχίστε να το χρησιμοποιείτε από μικρές δόσεις που σιγά σιγά να αυξάνονται.
Η πιπεριά cayenne pepper είναι μέλος της οικογένειας Capsicum των λαχανικών, που είναι ευρύτερα γνωστή ως cayenne pepper. Τα οφέλη του cayenne pepper για την υγεία είναι απίστευτα. Μπορεί να κάνει τα πάντα, από τη θανάτωση των καρκινικών κυττάρων ως και να σταματήσει αμέσως τις επιθετικές καρδιοπάθειες. Το cayenne pepper έχει βρεθεί να ‘ναι επίσης αποτελεσματικό στη θεραπεία του έλκους και άλλων γαστρεντερικών ασθενειών.
Το πεπτικό έλκος οφείλεται κατά κύριο λόγο σε ένα βακτήριο. Παραγωγή οξέος στο στομάχι πάνω από ορισμένα επίπεδα επιδεινώνει τα συμπτώματα του πεπτικού έλκους. Το πεπτικό έλκος μπορεί να αντιμετωπιστεί με φυτικά φάρμακα όπως το κόκκινο πιπέρι. Το cayenne pepper εμποδίζει τα έλκη σκοτώνοντας τα βακτήρια ενώ βοηθά επίσης στην τόνωση των επιθηλιακών κυττάρων του στομάχου ώστε να εκκρίνει προστατευτικά ουδέτερες ουσίες που εμποδίζουν το σχηματισμό ελκών.
Παλιότερα το cayenne pepper θεωρούνταν ότι αύξανε τον πόνο του έλκους και αποφευγόταν γενικά από τους ασθενείς με έλκος. Ωστόσο, σήμερα, τόσο οι επιστήμονες όσο και μελέτες έχουν δείξει ότι το cayenne pepper είναι μια εξαιρετική επιλογή για τη θεραπεία του έλκους και είναι πολύ χρήσιμο για τη μείωση των συμπτωμάτων στους ασθενείς.
Το cayenne pepper είναι επίσης αποτελεσματικό στη θεραπεία άλλων νοσημάτων του γαστρεντερικού συστήματος. Εάν πάσχετε από πεπτικό έλκος δωδεκαδακτύλου, λαμβάνοντας cayenne pepper θα μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο ανάπτυξης του έλκους. Το cayenne pepper μπορεί να μειώσει ακόμη και τον πόνο και χρησιμεύει ως τοπικό αναισθητικό για την ίαση πληγωμένων ιστών στο στομάχι όπως και στον έλεγχο της αιμορραγίας.
Έχει τη δυνατότητα αναδόμησης των ιστών στο στομάχι και ενισχύει τη μεταφορά του αίματος στην περιοχή του ιστού με ταχύτερους ρυθμούς, βελτιώνοντας και την αφομοίωση των τροφών. Το cayenne pepper είναι μια εξαιρετική πηγή βιταμίνης Α. Είναι επίσης μια καλή πηγή βιταμίνης Β6, βιταμίνη C, βιταμίνη Κ, το μαγγάνιο και φυτικές ίνες.

Τι αποκαλύπτει η έρευνα: Οι πρόσφατες μελέτες υποδεικνύουν ότι το πικάντικο μπαχαρικό μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στον έλεγχο του βάρους. άρθρο του 2009 στην επιθεώρηση «American Journal of Clinical Nutrition» αναφέρει ότι η καψαϊκίνη βοήθησε τους ανθρώπους που συμμετείχαν να χάσουν κοιλιακό λίπος. Επίσης, το πιπέρι καγιέν φαίνεται ότι ελέγχει τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα. Οι συμμετέχοντες σε έρευνα, οι οποίοι κατανάλωσαν έναν γεύμα που περιείχε ορισμένη ποσότητα καψαϊκίνης, εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα από μια ορμόνη που ελέγχει το σάκχαρο και μικρότερα από την γκρελίνη, την «ορμόνη της πείνας», από εκείνους που κατανάλωσαν ένα ήπιο γεύμα, χωρίς πικάντικες γεύσεις, σύμφωνα με την επιθεώρηση «American Journal of Clinical Nutrition».
Πώς θα ωφεληθείς: Η τακτική χρήση του κόκκινου πιπεριού βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος, ενώ ενδέχεται να βοηθά και στις εγκεφαλοπάθειες, αλλά και στις ψυχικές παθήσεις, τις καρδιοπάθειες, τα προβλήματα από κακή πέψη (διεγείρει την έκκριση των γαστρικών υγρών, αλλά και την παραγωγή των πεπτικών ενζύμων του παγκρέατος και της χολής από το ήπαρ) και τις αρθρίτιδες. Τέλος, βοηθά αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση των αιμορραγιών. Πρόσφατη έρευνα από το Παν/μιο του Νότιγχαμ έδειξε ότι η καψαϊκίνη επιτίθεται στην ενεργειακή πηγή όλων των καρκινικών κυττάρων. Τέλος, χρησιμοποιείται ευρέως ως δραστικό συστατικό θερμαντικών αλοιφών και θεραπειών για την ψωρίαση. Το μόνο μειονέκτημα βρίσκεται στο ότι δεν έχει οριστεί ακόμη η δοσολογία που θα θέσει το βάρος μας υπό έλεγχο. Παρ’ όλα αυτά οι ειδικοί συστήνουν να χρησιμοποιούμε ψιλοκομμένο πιπέρι καγιέν σε όσο περισσότερα φαγητά μπορούμε.

Ιστορία του οργασμού & των αντιλήψεων για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα.

“Η επιθυμία για συνουσία είναι η ευφυΐα του γένους”, έγραψε ο Σοπενχάουερ.
Πώς εξελίχθηκε αυτή η διαδικασία της επιθυμίας; Υπάρχει ιστορία του οργασμού; Ο οργασμός στη διάρκεια των αιώνων έχει αλλάξει;
Η επιθυμία για σεξ αποδείχθηκε πολύ ισχυρή πολιτισμικά, όπως και διαφοροποιημένη για κάθε φύλο. Γυναίκες και άνδρες έχουν τελείως διαφορετικές σεξουαλικές εμπειρίες και διαφορετικούς σεξουαλικούς στόχους. Και ιστορικά είχαν διαφορετικές προσδοκίες για το σεξ, αλλά πάντα και οι άνδρες και οι γυναίκες χρειάζονταν ο ένας κάποιον άλλον για να απολαύσουν τον οργασμό.
Το βιβλίο του δημοσιογράφου Τζόναθαν Μάργκολις δεν θα το έλεγες ούτε επιστημονικό ούτε αμιγώς δημοσιογραφικό. Είναι κάτι ανάμεικτο, μια καταγραφή σημαντικών αλλά και λιγότερο σημαντικών στοιχείων, ερευνών, απόψεων κ.ά. πάνω στην ιστορία του οργασμού. Η αδυναμία του είναι ότι καταγράφει πολλές πηγές αναξιολόγητες, αλλά από την άλλη αυτό είναι και το ελκυστικό στοιχείο του, καθώς περιέχει ενδιαφέρουσες και μερικές φορές ακόμη και κουτσομπολίστικες λεπτομέρειες.
Τα βασικά ερωτήματα που τίθενται είναι τα εξής:
Υπάρχει ιστορία του οργασμού; Ο οργασμός στη διάρκεια των αιώνων έχει αλλάξει;
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η ανθρώπινη σεξουαλικότητα από την αρχαία Αθήνα ως τη δεκαετία του 1980 στο Σαν Φρανσίσκο υπόκειται τόσο στις κοινωνικές εξελίξεις όσο και στις ανθρώπινες ορμόνες. Στην ουσία ο οργασμός υπάρχει στα 100.000 χρόνια περίπου που τα ανθρώπινα όντα θεωρούνται πολιτισμένα.
Οσον αφορά την πορεία του οργασμού, είναι γνωστό ότι υπήρχαν κοινωνίες που τον έθεσαν σε περιορισμό και άλλες που τον αναζήτησαν ως κυριαρχικό στοιχείο μιας καλής ζωής. Η Ιστορία έδειξε αυτά τα σκαμπανεβάσματα, στα οποία στέκεται αναλυτικά ο συγγραφέας.
Ο προχριστιανικός οργασμός
Ο προχριστιανικός κόσμος ήταν αρκετά απελευθερωμένος στην αναζήτηση της ευχαρίστησης στο σεξ. Για παράδειγμα, στην Αίγυπτο «ο συνδυασμός των καιρικών συνθηκών,η αυτοπεποίθηση για την κουλτούρα τους και της μεγάλης ευφορίας του Δέλτα του Νείλου έκανε τους Αιγύπτιους λαό ιδιαίτερα αισθησιακό. Κάτω από τον ανελέητο ήλιο οι γυναίκες φορούσαν μόνον έναν κοντό διάφανο χιτώνα και οι άνδρες μια πτυχωτή κοντή φούστα. Πώς να μην έχουν συνεχώς τον νου τους στον έρωτα σε ένα τόσο ερωτικό σκηνικό;».
Αλλά και η Βίβλος, όπως καταγράφει ο συγγραφέας, «αναφέρεται στη σεξουαλικότητα ως θείο δώρο και τη χαρακτηρίζει κεντρικό κόμβο της ανθρώπινης ύπαρξης, συχνά μάλιστα περιγράφει σκηνές χωρίς να διευκρινίζει αν οι συμμέτοχοι είναι παντρεμένοι ή όχι.
Υπάρχουν ένα σωρό χωρία που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ερωτικές περιγραφές,όπως η αφήγηση στο βιβλίο της Ρουθ, όπου η Ρουθ ξελογιάζει τον Βοόζ στο δάπεδο του αλωνιού».
Ο συγγραφέας αναφέρει ότι πολλοί μελετητές του Κορανίου «υποστηρίζουν ότι ο Μωάμεθ και οι μαθητές του ευνοούσαν τη γυναικεία σεξουαλικότητα και τις σεξουαλικές ηδονές της γυναίκας εντός του γάμου. Συγκεκριμένα, ο Μωάμεθ ενθάρρυνε τους άνδρες να είναι φιλοφρονητικοί στο κρεβάτι: όταν κάποιος από εσάς κάνει έρωτα στη σύζυγό του, ας μην το κάνει όπως γίνεται στα πουλιά, αντίθετα να αργείτε και να παρατείνετε».
Η γυναικεία περιτομή, καταγεγραμμένη πρωτίστως από τον Έλληνα Γεωγράφο Στράβωνα, δεν είναι αποκλειστική παράδοση του Ισλάμ, αλλά έθιμο σε πολλές γεωγραφικές περιοχές που ενστερνίστηκε αργότερα το Ισλάμ.
Η ηδονή για την ηδονή στην αρχαία πόλη-κράτος
Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε, κατά τον Μάργκολις, οι αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν ο πρώτος πολιτισμός που μεθόδευσε την επιδίωξη της ηδονής. Στην ελληνική γλώσσα απαντάται για πρώτη φορά και η λέξη «οργασμός», που σημαίνει τη σφοδρή και ακατάσχετη φυσιολογική διέγερση.
Ίσως αυτή η αναζήτηση της ηδονής για την ηδονή να οδήγησε στην πρωτοποριακή άνθηση του ελληνικού θεάτρου, της τέχνης, της κωμωδίας, αλλά και του αθλητισμού και του σεξουαλισμού. Το δικαίωμα στον οργασμό είχαν όχι μόνον οι άνδρες αλλά και οι γυναίκες, και είναι γνωστές οι σκηνές της «Λυσιστράτης» αλλά και οι «Βάκχες», όπου εκφράζεται η σεξουαλική επιθετικότητα των γυναικών, τέτοια που να προκαλεί φόβο στους άνδρες.
Αντίθετα με την Αίγυπτο, όπου οι γυναίκες ήταν σεμνότερα ντυμένες, αλλά οι άνδρες μονίμως γυμνοί και «ετοιμοπόλεμοι».
Στην αρχαία πόλη-κράτος ο έρωτας είχε πολλές εκφάνσεις, όπου ομοφυλοφιλία και παιδεραστία ήταν ένα καθημερινό γεγονός, απόλυτα νόμιμο και κοινωνικά ζητούμενο. Οι γυναίκες-σύζυγοι ήταν περιορισμένες αλλά είχαν κι αυτές τις διαφυγές τους, σύμφωνα με νεότερες έρευνες.
Στη Ρώμη πάλι, αν και θεωρείται ότι ήταν η πόλη των ακόλαστων οργίων, εν τούτοις οι Ρωμαίοι προώθησαν περισσότερο από τους αρχαίους Έλληνες το ζήτημα του ισότιμου γάμου και της δικαιότερης κατανομής της οργασμικής ηδονής μεταξύ των φύλων. Ο Οβίδιος τον 1ο αιώνα μ.Χ. δίνει στην «Ερωτική τέχνη» οδηγίες που σίγουρα θα μπορούσαν να συναγωνιστούν το σημερινό «Cosmopolitan»:
«Χρησιμοποιήστε βία.Στις γυναίκες αρέσουν οι βίαιοι άνδρες. Συχνά δείχνουν ότι υποτάσσονται απρόθυμα, ενώ στην πραγματικότητα λαχταρούν να υποταχτούν. Οταν βρείτε το σημείο όπου αρέσει σε μια γυναίκα να την αγγίζουν,μη δειλιάζετε να το αγγίζετε… Θα δείτε τα μάτια της να λάμπουν… Θα βογκήσει και θα ψιθυρίσει γλυκές ανοησίες και θα αναστενάξει με ικανοποίηση… προσέξτε όμως να μην καλπάσετε μπροστά, αφήνοντας τη πίσω. Και φροντίστε να μη φτάσει πρώτη στο τέρμα»!
Στην Ανατολή
Η Ανατολή με το 1.700 ετών ινδικό Κάμα Σούτρα, με τις 529 ερωτικές στάσεις, και ο αραβικός Κήπος της Ηδονής του 1500 είναι οι σίγουροι τρόποι εισαγωγής στη σεξουαλική απόλαυση στον κόσμο της Ανατολής.
Η αναζήτηση από μέρους των ανδρών μεγαλύτερης ηδονής, πέρα από την απλή εκσπερμάτιση, βρήκε τη λύση στον Ταντρισμό, που έχει πατρίδα την Κίνα, 6.000 χρόνια πίσω στο παρελθόν.
Το προφητικό βιβλίο της αρχαίας Κίνας Ι Τζινγκ που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα π.Χ. περιέχει μια περιγραφή των οργασμικών διαφορών των δύο φύλων, βασισμένη στα στοιχεία φωτιά και νερό, και προσομοιάζει με την ανάλογη αντίληψη αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων 1.000 χρόνια μετά.
Ο Ταντρισμός (καθυστέρηση της εκσπερμάτισης και διαδοχικοί εσωτερικοί οργασμοί για τον άνδρα) βρήκε την έκφρασή του στο Ταό. Οι οπαδοί του ισχυρίστηκαν ότι ανακάλυψαν έναν τρόπο ώστε οι άνδρες να εκτρέπουν την οργασμική τους ενέργεια προς τα επάνω, μέσω της σπονδυλικής στήλης προς τον εγκέφαλο, και να τον επαναφέρουν πολλές φορές προς τα κάτω, εκσπερματώνοντας τη χρονική στιγμή που επέλεγαν αυτοί.
Οι Κινέζοι φρόντιζαν για τον οργασμό της γυναίκας, αν και ως γνήσιοι φαλλοκράτες είχαν θεωρίες που ευνοούσαν τους άνδρες, όπως π.χ. το ιδανικό του να κάνει κάθε άνδρας της μεσαίας τάξης έρωτα με εννέα γυναίκες ταυτόχρονα, αρκεί να φρόντιζε να φτάσουν όλες σε οργασμό.
Η χριστιανική καταπίεση
Στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους η Εκκλησία του Χριστού αποδείχθηκε πιο σκληρή, οι δε απόγονοι του Ιησού κατέστησαν ασαφείς τους νόμους για το σεξ, με ασφυκτικούς σιδερένιους κανόνες, που επηρέασαν τον τότε γνωστό κόσμο. Ο Απόστολος Παύλος κήρυττε τη σεξουαλική αποχή ως ιδανικό και δεχόταν ως μοναδική παραχώρηση τον γάμο. Ο Τερτυλιανός (2ος αι.)χαρακτήρισε το σεξ πράξη επονείδιστη, ο Αρνόβιος (3ος αι.) ρυπαρή και ταπεινωτική, ο άγιος Αμβρόσιος (4ος αι.) πράξη βέβηλη και ο άγιος Μεθόδιος (9ος αι.) πράξη ανάρμοστη. Την ταφόπλακα έβαλε ο Θωμάς ο Ακινάτης χαρακτηρίζοντας το σεξ «λαγνεία», εκτός αν αφορούσε αποκλειστικά την αναπαραγωγή.
Βικτωριανή ηθική και ερωτική παλινόρθωση
Ο βικτωριανός καθωσπρεπισμός επέβαλε νέες αυστηρές δίαιτες στην ερωτική απόλαυση.
Ο γυναικείος οργασμός θεωρήθηκε «ασθένεια» και αποδόθηκε με τον όρο «υστερικός παροξυσμός». Οι γιατροί επιλήφθηκαν του θέματος και οι σύζυγοι χρησιμοποιούσαν τη ράβδο για να συνετίσουν τις γυναίκες και με τον νόμο.
Η πορνεία ανθούσε και η παραφιλολογία ανώνυμων έβριθε ωμών ερωτικών φαντασιώσεων. Ο αυνανισμός και ο σεξουαλική σκέψη στη Γαλλία του 18ου αι., όπως έδειξε ο Φουκό, θεωρούνταν κοινωνικό πρόβλημα.
Ένας κάποιος βικτωριανισμός επέζησε ως τις μέρες μας στις ΗΠΑ, όπου ακόμη υπάρχουν νόμοι ενάντια στο στοματικό έρωτα σε κάποιες Πολιτείες των ΗΠΑ.
Ο διαβόητος αρχηγός του FΒΙ Εντγκαρ Χούβερ έλεγε στα μέσα της δεκαετίας του ΄50:
«Μετά λύπης αναφέρω ότι εμείς, στο FΒΙ, αδυνατούμε να δράσουμε σε περιπτώσεις στοματικών σεξουαλικών περιπτύξεων, εκτός αν αυτές παρακωλύουν το διαπολιτιστικό εμπόριο»!
Ο 20ός αιώνας σήμανε την επέλαση του δικαιώματος στη σεξουαλικότητα και την απελευθέρωση της ηδονής, όχι χωρίς μάχες. Οι θεωρίες του Φρόιντ, η εφεύρεση του δονητή, ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία του Ντ. Χ. Λόρενς («Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι») και άλλοι επιτάχυναν αυτές τις εξελίξεις.
Η σεξουαλική απελευθέρωση
Ένας ζωολόγος, ο Άλφρεντ Κίνσεϊ, ήταν αυτός που πυροδότησε τη σεξουαλική έκρηξη στον 20ό αιώνα με το βιβλίο του «Η σεξουαλική συμπεριφορά του άνδρα» (1948) και στη συνέχεια με το βιβλίο «Η σεξουαλική συμπεριφορά στη γυναίκα» (1953). Στις έρευνές του, σε ένα μεγάλο δείγμα 12.000 ατόμων που ερωτήθηκαν εμπεριστατωμένα για τις σεξουαλικές τους ιδιαιτερότητες, έδειξε τα φανερά και τα κρυφά σημεία της ερωτικής συμπεριφοράς των δύο φύλων. Τα μίντια έκαναν πάρτι και χιλιάδες δημοσιεύματα έφεραν στο φως καταπιεσμένα σεξουαλικά ζητήματα, συνήθειες ανομολόγητες ως τότε, αλλά και καταπιεστικές οπισθοδρομικές αντιλήψεις. Αποδείχθηκε ότι ο συνηθισμένος άνθρωπος βρίσκει μόνος του τελικά τι είναι αυτό που τον ικανοποιεί σεξουαλικά. Το αντισυλληπτικό χάπι, το κίνημα των χίπις και η νόμιμη σοφτ πορνογραφία έστησαν το σκηνικό του 20ού αιώνα που χαρακτηρίστηκε από αυτό που εξέφρασε επιγραμματικά ο Χιου Χέφνερ: «Περάσαμε από την τεκνοποιία στην ψυχαγωγία».
Τα απόκρυφα σημεία και η ηδονή
Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία, Μέση Ανατολή και Κεντρική Αμερική (προτού οι χριστιανικές αξίες επιβληθούν δια της βίας) ήταν τόποι ερωτικής απελευθέρωσης. Ακόμη και στη χριστιανική Ευρώπη πολύς κόσμος χλεύαζε τους άτεγκτους νόμους της επίσημης ηθικής και έβρισκε τρόπους να τους παρακάμψει.
Στην Κίνα το αντιπροσωπευτικό πόδι-λωτός της ενήλικης γυναίκας,το οποίο δεν ήταν πάνω από δέκα εκατοστά, ήταν το πιο απόκρυφο σημείο της, ικανό να προσφέρει τη μέγιστη ηδονή στον άνδρα. Το δάχτυλο του μικροσκοπικού αυτού σαν μπουμπούκι άκρου με μια δόση υπερβολής έμοιαζε με μικρό πέος, ενώ η σαρκώδης περιοχή κάτω από τις καμάρες θεωρούνταν και χρησίμευε τόσο ως ζεύγος βοηθητικών κόλπων, όσο και ως θηλυκό ανάλογο του πέους.
Αντίθετα, στην Ινδία, ερωτική ανταγωνίστρια της Κίνας, αναγνωρίζεται η «ζώνη Grafenberg»,το μετέπειτα περίφημο σημείο G, ως η πλέον ενδεδειγμένη περιοχή για τη γυναικεία εκσπερμάτιση.
Η Ιαπωνία δεν πάει πίσω. Πρακτικές ηδονών καταγράφονται στο Παραμύθι του Γκένζι.

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Θεωρίες κορυφαίων επιστημόνων γιά τη γέννηση τής ζωής στη Γη
Ο πλανήτης μας σφύζει από ζωή. Από το ψηλότερο βουνό στον βαθύτερο ωκεανό. Η ζωή είναι παντού. Αλλά πώς ξεκίνησε; Πώς εξελίχθηκε ζωή στον άλλοτε αζωικό πλανήτη; Πρόκειται γιά ένα από τα θεμελιώδη και δυσκολότερα ερωτήματα, που απασχόλησε την ανθρωπότητα ανά τους αιώνες. Γιά χρόνια οι επιστήμονες ερευνούν αυτόν τον εκπληκτικό γρίφο. Προσπαθούν να κατανοήσουν πώς η συνένωση άβιας ύλης οδήγησε στο σχηματισμό έμβιων όντων.

Είναι μία έρευνα, που οδήγησε στην αναζήτηση στοιχείων στα βάθη τής Γης, ακόμη και στο Διάστημα. Η αναζήτηση τού μυστικού τής ζωής. Οι άνθρωποι θέλουν να ξέρουν από πού και πώς προήλθαν. Η επιστήμη ελπίζει να δώσει απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα. Έγιναν μεγάλα βήματα και ορισμένες εκπληκτικές θεωρίες ερευνώνται από κάποιους από τους κορυφαίους επιστήμονες. Ορισμένοι υποστηρίζουν, ότι η ζωή προήλθε από μία καυτή ηφαιστειακή λίμνη. Κάποιοι προτείνουν, ότι ξεκίνησε στα βάθη τού ωκεανού. Άλλοι πιστεύουν, ότι αναπτύχθηκε στο σκοτεινό Διάστημα.

Πανσπερμία

Ένα πρώτο βήμα γιά την κατανόηση τού πώς άρχισε η ζωή είναι να βρούμε πού άρχισε. Για χρόνια θεωρείτο, ότι η ζωή ξεκίνησε στη Γη.

Αλλά το 1903, ο σουηδός χημικός δρ. Σβάντα Αρίνιους συνέλαβε μία απόκοσμη ιδέα. Την πανσπερμία. Η θεωρία του υποστηρίζει, ότι η ζωή δημιουργήθηκε στο Διάστημα ή σε άλλον πλανήτη και οι σπόροι τής ζωής διασκορπίστηκαν σε καινούριους πλανήτες.

Ο επιστήμονας τής ΝΑΣΑ, δρ. Σκοτ Σάνφορντ, εξετάζει την πιθανότητα η ζωή να ξεκίνησε στο Διάστημα: «Η πανσπερμία δέν είναι αδύνατη ως ενδεχόμενο. Ξέρουμε, ότι δείγματα από τον Άρη έφτασαν στη Γη. Επομένως, αν υπήρχε ζωή στον Άρη μπορούσε να έλθει στη Γη με αυτόν τον τρόπο».



Δομικά υλικά τής ζωής
στους κομήτες

Ακόμη κι αν η πανσπερμία εξηγεί πώς ξεκίνησε η ζωή στη Γη δέν εξηγεί πώς προέκυψε η ζωή εξ αρχής. Ο Σάνφορντ δέν έχει πειστεί, ότι η ζωή έφτασε στον πλανήτη μας, αλλά πιστεύει, ότι κάποια υλικά, τα «δομικά υλικά» τής ζωής ήλθαν από το Διάστημα. Και ο μεταφορέας τους ήταν ένας κομήτης: «Οι κομήτες μεταφέρουν δομικά υλικά όχι έμβια συστήματα. Μεταφέρουν τα συστατικά, από τα οποία συντίθεται έμβια συστήματα».

Οι κομήτες αποτελούνται κυρίως από νερό και σκόνη με ίχνη από διοξείδιο τού άνθρακα, μεθανόλη και αμμωνία, όλα παγωμένα σε μία γιγάντια βρωμερή χιονόμπαλα. Ο δρ. Σάνφορντ πιστεύει, ότι περιέχουν και μικρές ποσότητες από οργανικές ενώσεις, που είναι τα δομικά υλικά τής ζωής.

Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: Πώς βρέθηκαν εκεί; Τα δομικά υλικά συνενώνονται από έμβια όντα. Είναι μόρια με βάση τον άνθρακα, όπως πρωτεΐνες, υδρογονάνθρακες και νουκλεϊκά οξέα. Επομένως, πώς κατέληξαν τα δομικά υλικά στον κομήτη; Η λύση αυτού τού γρίφου είναι το πρώτο βήμα γιά την κατανόηση τής θεωρίας τής προέλευσης τής ζωής.

Ο Σάνφορντ υποπτεύεται, ότι παράξενες συνθήκες σε έναν κομήτη οδηγούν στη δημιουργία οργανικών μορίων. Γιʼ αυτό πραγματοποίησε ένα πείραμα, γιά να δοκιμάσει την ιδέα του. Το πρώτο βήμα ήταν να αναπαράγει τη θερμοκρασία τού Διαστήματος, στο οποίο περιπλανώνται οι κομήτες. Έπρεπε να αναπαράγει θερμοκρασία -232 °C.

Ο Σάνφορντ εισήγε ουσίες, που βρίσκονται στους κομήτες, όπως αμμωνία, διοξείδιο τού άνθρακα και μεθανόλη στον προσομοιωτή κομήτη του. Πάγωσαν ακαριαία. Στην συνέχεια, το δείγμα βομβαρδίστηκε με ακτινοβολία από μία λάμπα υδρογόνου. Αυτή είναι προσομοίωση τού τί συμβαίνει, όταν ο κομήτης δέχεται ακτινοβολία, π.χ. κοσμικές ή γάμα ακτίνες και περνά κοντά από τον Ήλιο. Η ακτινοβολία και η θερμότητα μπορούν να μετατρέψουν τα απλά μόρια σε μία σειρά οργανικών ενώσεων, που μπορεί να είναι από πρωτεΐνες μέχρι αμινοξέα.

Ο Σάνφορντ αποκαλύπτει τα μυστικά τής μεταμόρφωσης. Κάποιοι κομήτες περνούν
γύρω από τον Ήλιο σε ελλειπτική τροχιά. Όταν απομακρύνονται από τον Ήλιο, τα μόρια, που έχουν δεχθεί την ακτινοβολία του, φυλακίζονται μέσα σε μία μεγάλη μάζα πάγου. Αλλά όσο πιό κοντά πλησιάζουν στον Ήλιο οι θερμοκρασίες μεγαλώνουν και τα μόρια αντιδρούν. «Όταν αρχίζει να θερμαίνεται ο πάγος, τα μόρια κινούνται, βρίσκουν το ένα το άλλο και αντιδρούν όχι με τον προτιμότερο
σύντροφο, που θα τα έκανε σταθερότερα, αλλά με όποιον βρίσκεται δίπλα τους. Γίνονται συμβατικοί "γάμοι". Ως αποτέλεσμα, η χημεία τους δέν είναι αυτή, που συναντάς στο εργαστήριό σου
».


Ο Σάνφορντ εξηγεί πώς τα δομικά υλικά σχηματίζονται σε έναν κομήτη. Αλλά πώς φτάνουν στην Γη; Ένας κομήτης μπορεί να μεταφέρει υλικό στην επιφάνεια ενός πλανήτη με πολλούς τρόπους. Φυσικά, μπορεί να πέσει πάνω στον πλανήτη, αλλά αυτός είναι μάλλον καταστροφικός τρόπος.

Ο πιό κομψός τρόπος είναι να μεταφέρει σκόνη, όπως αυτή, που υπάρχει στην ουρά του. Η σκόνη επικάθεται στην ατμόσφαιρα τού πλανήτη, κατεβαίνει αργά χωρίς να καίγεται και τελικά επικάθεται στην επιφάνειά του. Με την βροχή η σκόνη κομητών πέφτει πάνω μας ακόμη και σήμερα. Είναι μία απίστευτη θεωρία. Κομήτες στέλνουν μέσω βροχής τα χημικά υλικά, που χρειάζονται, γιά να εμφανιστεί η ζωή.


Το 1999, η ΝΑΣΑ ξεκίνησε μία τολμηρή αποστολή. Να ανακόψει έναν κομήτη και να πάρει δείγμα. Ήταν μία ευκαιρία να δοκιμαστεί η θεωρία τού Στάνφορντ. Μετά από πέντε χρόνια πτήσης, ο δορυφόρος με το κωδικό όνομα Στάρνταστ έφτασε στον προορισμό του πίσω από τον κομήτη Βιλντ 2. Μόρια σκόνης εισέρρευσαν στον συγκεντρωτή, που ήταν γεμάτος με ειδικά σχεδιασμένο αεροπήκτωμα. Το δείγμα, που παγιδεύτηκε στο αεροπήκτωμα, αποθηκεύτηκε στην κάψουλα, που επέστρεψε στη Γη. Δύο χρόνια αργότερα, το 2006 διαπέρασε τη γήινη ατμόσφαιρα και προσγειώθηκε στην έρημο τής Γιούτα.

Όταν οι επιστήμονες τής ΝΑΣΑ ανέλυσαν τη σκόνη, ανακάλυψαν μία σειρά οργανικών χημικών ενώσεων, μεταξύ των οποίων αμινοέα και υδρογονάνθρακες. Αυτό επιβεβαίωσε τη θεωρία γιά κομήτες, που περιέχουν δομικά υλικά ζωής. Ο
Στάνφορντ δήλωσε: «Όταν θέλεις να φτιάξεις ζωή σε έναν πλανήτη δέν χρειάζεται να τον σκάψεις. Ο,τιδήποτε έρχεται στον πλανήτη από το Διάστημα μπορεί να περιέχει συστατικά, που να παίξουν ρόλο στη δημιουργία».

Ζωή
στο εσωτερικό των κομητών

Ως σκέψη είναι εκπληκτική. Η ζωή μπορεί να ξεκίνησε από οργανικά δομικά υλικά, που έφτασαν από το Διάστημα. Ένας βρετανός επιστήμονας πιστεύει, ότι η ζωή δημιουργήθηκε πάνω σε έναν κομήτη εν κινήσει. Μήπως αυτό σημαίνει, ότι όλοι καταγόμαστε από μία εξωγήινη μορφή ζωής; Ο δρ. Τσάντρα Γουικραμσίνγκα, καθηγητής Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο τού Κάρντιφ, πιστέυει, ότι όχι μόνον οι κομήτες έπαιξαν ρόλο στην δημιουργία τής ζωής, αλλά, ότι η ίδια η ζωή ξεκίνησε πάνω σε έναν κομήτη: «Οι κομήτες είναι ο κατάλληλος τόπος, γιά τη δημιουργία ζωής. Το πλανητικό μας σύστημα περιλαμβάνει 100 δις κομήτες. Επομένως, οι πιθανότητες η ζωή να ξεκίνησε σε έναν από αυτούς τους κομήτες, είναι τεράστιες
».

Ο Γουικραμσίνγκα προτείνει, ότι τα οργανικά μόρια των κομητών συνενώθηκαν σχηματίζοντας τις πρώτες μονοκύτταρες μορφές ζωής. Είναι μία τολμηρή και αντιφατική θεωρία: «Θα μας θεωρούσαν αιρετικούς και θα μας έκαιγαν στην πυρά αν ζούσαμε στο Μεσαίωνα. Είναι σίγουρα ανορθόδοξη θεωρία».

Η ριζοσπαστική θεωρία τού Γουικραμσίνγκα είναι, ότι οι παγωμένοι κομήτες περιλαμβάνουν οργανικές ενώσεις, αλλά και το απαραίτητο για την ύπαρξη ζωής συστατικό. Νερό σε υγρή μορφή. Το νερό σχηματίζεται από τη διάσπαση των ραδιοϊσοτόπων, κατά την οποία παράγεται θερμότητα, που λιώνει τον πάγο στο κέντρο τού κομήτη.

Φανταστείτε, ότι ένας βρώμικος κομήτης (εικόνα 1), παγωμένος στο εξωτερικό, με θερμοκρασία -150 βαθμούς είναι το γλυκό μάφιν τής παραπάνω εικόνας 2. Τα ραδιενεργά στοιχεία τον χτυπούν από το κέντρο του κι αυτό φαίνεται με τη βοήθεια τού φούρνου μικροκυμάτων (εικόνα 3), στο οποίο θερμαίνουμε το μάφιν. Είναι ραδιενεργά στοιχεία από το κέντρο τού κομήτη, που απελευθερώνουν ενέργεια, η οποία θερμαίνει το εσωτερικό του.

Τί συνέβη στο εσωτερικό, που θερμάνθηκε από τις ραδιενεργές πηγές θερμότητας τού κομήτη φαίνεται στο ζεσταμένο μάφιν, που μόλις βγήκε από το φούρνο μικροκυμάτων (εικόνα 4). Βλέπουμε το εσωτερικό λιωμένο και κολλώδες και το εξωτερικό είναι άθικτο, παγωμένο και κρύο. Το κολλώδες υγρό εσωτερικά τού κομήτη, που έχει θερμανθεί από ραδιενεργές πηγές, είναι γεμάτο με οργανικά δομικά υλικά, καθώς και με νερό σε υγρή μορφή. Σύμφωνα με τον δρ. Γουικραμσίνγκα, η ζωή προέκυψε στην κολλώδη λίμνη στο εσωτερικό τού κομήτη.


Έχουμε ξαδέλφια εκεί έξω
Οι μηχανικοί τής ΝΑΣΑ επέλεξαν τον κομήτη Τέμπλ 1 γιά μία τολμηρή αποστολή. Σχεδίασαν την αποστολή ενός δορυφόρου στον κομήτη, ο οποίος θα διαπερνούσε την «καρδιά» του. Φορτίο 372 κιλών ταξίδεψε στο Διάστημα, γιά να ανακόψει τον κομήτη με ταχύτητα δεκαπλάσια μίας σφαίρας. Μετά από έξη χρόνια λεπτομερούς σχεδιασμού, το 2005, ο πύραυλος Δέλτα με τον δορυφόρο εκτοξεύτηκε στο Διάστημα.

Μετά από ταξίδι 286.000 μιλίων, ο δορυφόρος μεγέθους θρανίου αποσπάστηκε από το σκάφος και κατευθύνθηκε στον κομήτη. Το χτύπημα ήταν εύστοχο. Οι εικόνες από τηλεσκόπια στη Γη και στο Διάστημα έδειξαν τη στιγμή τής σύγκρουσης και βοήθησαν στην ανάλυση των ενώσεων, που περιέχονται στην κομητική σκόνη. Διαφάνηκε μία εκπληκτική σειρά πάγου και λεπτής σκόνης.

Αλλά προς μεγάλη έκπληξη όλων, ο κομήτης περιέχει και άργιλο. Το ίδιο είδος αργίλου, που απαντάται και στη Γη. Ο μόνος τρόπος να σχηματιστεί ο άργιλος είναι με υγρό νερό.

Ο Γουικραμσίνγκα πιστεύει, ότι αυτή είναι η απόδειξη, ότι ο Τεμπλ 1 είχε υγρό, κολλώδες εσωτερικό. Με το νερό σε υγρή μορφή και τα οργανικά μόρια οι κομήτες είναι «θερμοκοιτίδες» ζωής. Κομήτες, όπως ο Τεμπλ 1, μπορεί να περιέχουν μικροοργανισμούς έτοιμους να διασπείρουν τη ζωή στον Γαλαξία: «Εδώ την Γη, συνδεόμαστε με έναν πολύ μεγαλύτερο κόσμο. Η ζωή στη Γη είναι τμήμα μιάς αλυσίδας, που εκτείνεται στις πιο απομακρυσμένες γωνιές τού Γαλαξία ίσως και ολόκληρου τού Σύμπαντος. Έχουμε ξαδέλφια εκεί έξω».

Η «Μεγάλη Γέννα»

Αλλά είτε η ζωή άρχισε μέσα σε έναν κομήτη είτε στην Γη αυτό, που είναι εντελώς άγνωστο, είναι πώς εμφανίστηκε. Πώς αζωϊκά μόρια συνδυάστηκαν δημιουργώντας ζωή. Αυτή η «Μεγάλη Γέννα» είναι ένα από τα μεγαλύτερα και αναπάντητα ερωτήματα τής επιστήμης. Οι αρχαίοι πίστευαν, ότι η ζωή δημιουργείται τυχαία. Ένας βάτραχος μπορεί να γεννιόταν από ελώδη νερά ή μία μύγα από σάπιο φαγητό.

Τον 19ο αιώνα, ο Δαρβίνος πρότεινε την θεωρία, ότι η ζωή δημιουργήθηκε άπαξ πριν από εκατομμύρια χρόνια.Πρότεινε, ότι η «Μεγάλη Γέννα» οδήγησε στην εξέλιξη τής ζωής στην σημερινή της μορφή μέσω τής εξέλιξης. Αρχίζοντας από την απλούστερη μορφή ζωής, όλο και πιό σύνθετες μορφές ζωής εξελίσσονταν. Όταν προκύπτει ένα νέο είδος σχηματίζει ένα κλαδί στο δένδρο τής ζωής και ταξιδεύοντας πίσω στον χρόνο βλέπουμε τους προγόνους μας.  

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν, ότι κάθε μορφή ζωής στην Γη έχει προέλθει από έναν απλό μικροσκοπικό οργανισμό. Είναι ο λεγόμενος τελευταίος κοινός πρόγονος. Η κατανόηση τού αρχαίου μικροοργανισμού θα βοηθήσει τους επιστήμονες να αποκαλύψουν τα μυστικά τής «Μεγάλης Γέννας». Αλλά πώς γίνεται να διαλευκανθούν τέσσερα δις έτη εξέλιξης; Μία καλή αρχή είναι τα απολιθώματα.

Με τη βοήθεια των απολιθωμάτων

Ο δρ. Μάρτιν Βαν Κράνεντοκ είναι γεωλόγος, που έχει την καλή τύχη να ζει στην Αυστραλία, πατρίδα μερικών από των παλαιότερων βράχων τού κόσμου. Ανάμεσα σε αυτούς τους βράχους ο Βαν Κράνεντοκ ισχυρίζεται, ότι βρήκε ίχνη ενός ασυνήθιστου οργανισμού, που κατοικούσε εδώ πριν 3,5 δις χρόνια: «Αυτοί είναι οι προ-προ-προ-προ-προ προπαππούδες και γιαγιάδες μας. Είναι απολιθωμένοι στρωματολίτες περίπου 3,5 δις ετών
».





Οι στρωματολίτες
είναι βραχώδεις διαπλάσεις
μικροβιακών αποικιών,
που υπήρχαν στις αρχαίες θάλασσες.

  
Οι στρωματολίτες αποθηκεύτηκαν στις όχθες ενός αρχαίου ποταμού. Είναι τα αρχαιότερα ίχνη ζωής στη Γη. Αποτελούνταν από κυανοβακτήρια, που αποίκησαν το θαλάσσιο βυθό και τις κορυφές των κυματιστών βράχων από άμμο.Τα απολιθωμένα κατάλοιπά τους αποδεικνύουν την ύπαρξη ζωής πριν από 3.5 δις χρόνια. Αλλά τί μορφή είχε; Μετά από δισεκατομμύρια χρόνια η θάλασσα έχει αλλάξει, αλλά οι στρωματολίτες είναι ακόμη ζωντανοί.



Στο Σάρκ Μπέϊ τής Αυστραλίας
υπάρχουν μερικοί
από τους μεγαλύτερους
στρωματολίτες στον κόσμο
με ύψος περίπου ενός μέτρου.



Οι στρωματολίτες σχηματίζονται από αποικίες μικροοργανισμών, όπως βακτήρια και άλγη. Συνδέονται με λεπτό ίζημα, που σχηματίζει στρώματα στον βράχο. Οι μικροοργανισμοί εκκινούν τη διαδικασία τής φωτοσύνθεσης. Με ηλιακή ενέργεια μετατρέπουν διοξείδιο τού άνθρακα και νερό σε ενέργεια απελευθερώνοντας οξυγόνο. Πριν δημιουργηθούν τα βακτήρια, υπήρχε ελάχιστο ή καθόλου οξυγόνο στην ατμόσφαιρα. Αλλά, ευτυχώς για εμάς, τα μικρόβια έκαναν καλή δουλειά εκκινώντας τη διαδικασία δημιουργίας οξυγόνου, που ολοκληρώθηκε σε δισεκατομμύρια χρόνια, χάρη στην οποία αναπνέουμε σήμερα.

Όπως λέει ο δρ. Κράνεντοκ, «είναι οι πρώτοι μεγάλοι δημιουργοί. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αλλαγή τής ατμόσφαιρας από πλούσια σε διοξείδιο, πλούσια σε οξυγόνο. Αυτά τα μικρά κτήνη πραγματοποίησαν την αλλαγή πριν από 2,5 δις χρόνια».

Μικροοργανισμοί
Παρόλο, που οι στρωματολίτες μετρούν 3,5 δις χρόνια ζωής, οι επιστήμονες δέν πιστεύουν, ότι ήταν το πρώτο βήμα γιά τη δημιουργία τής ζωής. Γιά να το ανακαλύψουμε πρέπει να πάμε ακόμη πιο πίσω. Προς το παρόν, δέν υπάρχει αρχείο απολιθωμάτων γιά αυτή την περίοδο. Αλλά μία επιστήμονας πιστεύει, ότι μπορεί να βρει ποιές ήταν οι πρώτες μορφές ζωής. Είναι μία αναζήτηση, που θα την οδηγήσει στο πιο απομακρυσμένο μέρος τής γης.

Ένας μικροοργανισμός τεσσάρων δις ετών, είναι γνωστός ως ο τελευταίος κοινός πρόγονος. Αυτό το μικρό κύτταρο έδωσε ζωή στον πλανήτη και είναι πιθανόν στενοί συγγενείς του να ζουν σήμερα. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 3 δις διαφορετικών ειδών μικροοργανισμών στη Γη, αλλά λιγότερο από το 1% έχει ανακαλυφθεί.

Στο κατόπι τους, είναι η βιολόγος της ΝΑΣΑ, δρ. Λιν Ροθτσάιλντ: «Αρκεί να κοιτάξεις ένα μικροσκόπιο. Είναι εκπληκτικοί! Όταν ήμουν οκτώ ετών κοίταξα με το μικροσκόπιο και ερωτεύτηκα. Συνειδητοποίησα, ότι είναι βασικό βήμα για την κατανόηση τής εξέλιξης. Αυτή λοιπόν είναι η κατεύθυνση της έρευνάς μου. Επομένως και διασκεδάζω και μελετώ κάτι σημαντικό».

Σε ακραίες συνθήκες

Η δρ. Ρόθτσάιλντ ταξιδεύει 4.267 μ. πάνω από το επίπεδο τής θάλασσας στο Αλτιπλάνο τής νότιας Βολιβίας. Είναι ένα εχθρικό τοπίο, όπου οι θερμοκρασίες πέφτουν μέχρι και τους -20 °C. Επίσης, εδώ υπάρχουν μερικά από τα υψηλότερα επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας τής Γης. Αλλά θα μπορούσε να είναι το ιδανικό μέρος, γιά να βρεθεί ο συγγενής τού μικροβίου, που έδωσε ζωή σε ολόκληρη τη Γη, τού τελευταίου προγόνου;
«Οι Βολιβιανές Άνδεις μοιάζουν το τελευταίο μέρος τής Γης, στο οποίο θα έπρεπε να ψάξουμε ίχνη ζωής, αλλά εδώ βρέθηκαν οργανισμοί, που πιθανώς είναι οι παλαιότεροι. Ίσως βρούμε κάποιους παρόμοιους με τον τελευταίο κοινό πρόγονό μας». Η Ρόθτσάιλντ ψάχνει λεπτομερώς γιά μικρόβια σε ακραίες συνθήκες.

Προκύπτει, ότι αυτοί οι μικροοργανισμοί, τα ακραιόφιλα, μπορεί να συνδέονται με τις πρώτες μορφές ζωής: «Πρέπει να ψάξεις σε ασυνήθιστα περιβάλλοντα, γιά να βρεις μικροβιακά οικοσυστήματα. Ελπίζω αυτοί οι οργανισμοί να φέρουν διακλαδώσεις, με άλλα λόγια να είναι περισσότερο κοντινοί στον τελευταίο κοινό πρόγονο από όλους εμάς».

Η επόμενη στάση γιά την Ρόθτσάιλντ είναι λάσπη εν βρασμώ. Καυτός ατμός, που θερμαίνεται από σωματίδια μάγματος, ξεπηδά από τη γη. Παρόμοιοι θερμοπίδακες υπήρχαν και στα πρώτα χρόνια τής Γης, γιʼ αυτό η Ρόθτσάιλντ
ελπίζει να βρει ζωή στις ακραίες συνθήκες. Η πρόωρη μορφή ζωής, από την οποία καταγόμαστε, ζούσε σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες.

Η Ρόθτσάιλντ δίνει σημασία στις λεπτομέρειες καταγράφοντας την ακριβή θερμοκρασία και θέση κάθε δείγματος, που παίρνει. Μία μεγάλη πρόκληση γιά τους επιστήμονες, που αναζητούν την προέλευση τής ζωής, είναι, ότι ακόμη και οι βασικοί οργανισμοί σήμερα είναι σύνθετοι σε μεγάλο βαθμό.

Σε μικροσκοπική κλίμακα, η περίπλοκη δομή ενός κυττάρου είναι εμφανής. Από την δυνατότητα αναπαραγωγής του μέχρι τον τρόπο παραγωγής ενέργειας, κάθε διαδικασία στο κύτταρο συντελείται από ένα σύμπλεγμα  σύνθετων οργανικών μορίων σε συνεργασία. Αλλά οι αρχαίοι μικροοργανισμοί, που η Ρόθτσάιλντ εντόπισε στη Βολιβία, μπορούν να μας δώσουν στοιχεία για τη φύση των πρώτων οργανισμών.

Καθώς ο ήλιος δύει, η θερμοκρασία πέφτει κατακόρυφα. Η Ρόθτσάιλντ αναζητά καταφύγιο από το σκληρό περιβάλλον των σύγχρονων ξάδελφων. Τη νύχτα η θερμοκρασία πέφτει υπό τού μηδενός. Το επόμενο πρωί, το όχημα δέν παίρνει μπροστά. Η δρ. Ρόθτσάιλντ νιώθει την επίδραση τού λιγοστού αέρα 4.267 μ. από το επίπεδο τής θάλασσας.

Δέν είναι ευχάριστο να πέφτουν τα επίπεδα οξυγόνου μας, αλλά στην πρωτόγονη Γη δέν υπήρχε οξυγόνο, οπότε το ταξίδι τόσο πίσω στον χρόνο έχει μεγάλο τίμημα γιά εμάς τους ανθρώπους.


Ο ρόλος τής υπεριώδους ακτινοβολίας

Επόμενος σταθμός, η Λίμνη Κολοράντα. Το κόκκινο νερό της είναι ενδεικτικό ασυνήθιστων τύπων μικροβίων. Αυτό το μέρος τής Βολιβίας έχει τα υψηλότερα επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας στον κόσμο. Η λεπτή ατμόσφαιρα σε τόσο υψηλό υψόμετρο συγκρατεί μόνο το ένα μέρος τής ηλιακής ακτινοβολίας κάνοντας τις συνθήκες τής Γης ανάλογες με εκείνες τής πρώτης Γης.
«Όταν ξεκίνησε η ζωή, το υψόμετρο ήταν ψηλότερο, πολύ πιό ψηλό από σήμερα. Ερχόμενοι εδώ, παρόλο, που δέν μπορούμε να αναπαραστήσουμε την πρώτη Γη γιατί, φυσικά, δέν θα ζούσαμε υπό αυτές τις συνθήκες, τουλάχιστον κάνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν και παίρνουμε μία ιδέα των οργανισμών τού παρελθόντος».

Η δρ. Ρόθτσάιλντ μετρά τα επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας:
«Οι ενδείξεις είναι εκπληκτικές. Είμαστε εν μέσω χειμώνα και ήδη τα επίπεδα τής υπεριώδους ακτινοβολίας είναι υψηλά. Πιστεύω, ότι το απόγευμα θα είναι υψηλότερα. Εκπληκτικό».Οι ενδείξεις εδώ είναι διπλάσιες από μία παραλία τής Καλιφόρνια. Όπως ακριβώς το δέρμα μας κινδυνεύει από την ακτινοβολία έτσι και τα μικρόβια στη Βολιβία βρίσκονται σε διαρκή κίνδυνο. Η Ρόθτσάιλντ δοκιμάζει ένα απλό πείραμα, γιά να δει τους κινδύνους. Εξετάζει την επίδραση τής υπεριώδους ακτινοβολίας σε «γυμνό» DNA. Πρόκειται γιά ένα διάλυμα, που περιέχει μόρια DNA χωρίς προστασία από το κύτταρο, που φυσιολογικά τα καλύπτει.

Το σφράγισε και το άφησε κάποιες ώρες στον ήλιο. Μετά από δύο ώρες βομβαρδισμού από την υπεριώδη ακτινοβολία, τα μόρια DNA παρουσίασαν σημαντικές φθορές. Τα επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας στην πρώτη Γη ήταν 100 φορές υψηλότερα. Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν, ότι ο τελευταίος κοινός πρόγονος ζούσε στα βάθη των ωκεανών ή κάτω από το έδαφος. Αλλά τα μικρόβια εδώ κατάφεραν να επιζήσουν. Το κόκκινο χρώμα τους προστάτευσε το DNA: «Όπως εμείς μαυρίζουμε το καλοκαίρι έτσι αυτοί οι οργανισμοί ανέπτυξαν κόκκινο χρώμα».

Παρόλο, που γνωρίζουμε, ότι η υπεριώδης ακτινοβολία είναι βλαβερή γιά το DNA όλων των έμβιων όντων υπάρχει και η άλλη όψη. Η υπεριώδης ακτινοβολία μπορεί να βοήθησε την εξέλιξη. Μπορεί να έπαιξε ρόλο στην έναρξη τής «Μεγάλης Γέννας» και στην εξέλιξη τού τελευταίου κοινού πρόγονου.

Η υπεριώδης ακτινοβολία προκαλεί μεταλλάξεις. Οι μεταλλάξεις δέν είναι πάντα κακές. Χωρίς μεταλλάξεις δέν θα υπήρχε εξέλιξη. Πρέπει να υπάρξουν αλλαγές τού γενετικού υλικού, γιά να υπάρξουν αλλαγές στους οργανισμούς. Και φυσικά, ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός αν δέν είχε αλλάξει τίποτε. Δέν θα ήμασταν εδώ.


Η μελέτη τής δρ. Ροθτσάϊλντ θα βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν πώς επέζησαν οι πρώτοι οργανισμοί στις εχθρικές συνθήκες τής Γης και να διαμορφώσουν την εικόνα τού τελευταίου κοινού προγόνου. Αλλά ένα άλλο μεγάλο ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Πώς σχηματίστηκε ο τελευταίος κοινός πρόγονος; Ποιός είναι ο σύνδεσμος δομικών υλικών και «Μεγάλης Γέννας»; Κάποια από τα μεγάλα αυτά ερωτήματα θα απαντηθούν από ένα εκπληκτικό μέρος, στα βάθη τού ωκεανού. Το ερώτημα τού τρόπου δημιουργίας τής ζωής προβλημάτισε τους επιστήμονες ανά τους αιώνες. Η θεωρία τής εξέλιξης τού Δαρβίνου εξηγεί πώς εξελίχθηκαν τα είδη, αλλά δεν εξηγεί πώς δημιουργήθηκε το πρώτο έμβιο ον, πώς ξεκίνησε η εξέλιξη.

Δημιουργός αμινοξέων

Το 1953, ένα τολμηρό πείραμα ξεκίνησε τη σύγχρονη έρευνα γιά την προέλευση τής ζωής. Ο δρ. Στάνλεϋ Μίλερ προσπάθησε να ανασυνθέσει τις συνθήκες τής πρώτης Γης, όπου πιστεύεται, ότι ξεκίνησε η ζωή. Ο δρ. Τζον Τσάλμερς ήταν βοηθός τού Μίλερ και σήμερα δουλεύει στο δικό του εργαστήριο.

Ο δρ. Μίλερ ήταν ο πρώτος, που επιχείρησε ένα πείραμα γιά την προέλευση τής ζωής. Μετέτρεψε την λογική τής προέλευσης τής ζωής από απλή εικασία σε ερευνητικό πρόγραμμα.

Από την εποχή τού Δαρβίνου, πολλά έχουν γίνει γνωστά γιά τη μορφή τού πλανήτη πριν από τέσσερα δις έτη. Ήταν μία τρομερά βίαιη εποχή. Η Γη μόλις είχε σχηματιστεί και βομβαρδιζόταν από μετεωρίτες, αστεροειδείς και κομήτες. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ διαφορετική από τη σημερινή.
 

Το πείραμα τού Στάνλεϋ Μίλερ
Ο δρ. Μίλερ (φωτογραφία) αναπαρήγαγε αυτές τις συνθήκες στο εργαστήριο. Οι σωλήνες περιείχαν αυτά, που ο Μίλερ πίστευε, ότι είναι τα βασικά συστατικά τής ατμόσφαιρας τής πρώτης Γης: μεθάνιο, αμμωνία και υδρογόνο. Το ζεστό νερό αντιπροσωπεύει τον ωκεανό τής τότε εποχής. Αλλά το κλειδί ήταν ένας γλόμπος ηλεκτρισμού. Μία προσομοίωση των ηλεκτρικών καταιγίδων, που «έδερναν»
το νεογέννητο πλανήτη.

Ο δρ. Μίλερ άρχισε το πείραμα κι όταν την επομένη επέστρεψε στο εργαστήριο, έμεινε κατάπληκτος. Το υγρό σε ένα από τα βάζα είχε αλλάξει χρώμα. Όταν ανέλυσε την ουσία βρήκε κάτι εντυπωσιακό. Ήταν γεμάτο χημικά, που ονομάζονται αμινοξέα. Αυτά, που οι επιστήμονες αποκαλούν «δομικά υλικά ζωής». Όλοι οι γήινοι οργανισμοί αποτελούνται από αμινοξέα.

Το πείραμα τού Μίλερ απέδειξε, πως απλά μόρια μπορούν να μετατραπούν σε δομικά υλικά ζωής. Ωστόσο, αυτά τα υλικά απέχουν πολύ από οποιαδήποτε μορφή ζωής. Πώς αυτά τα δομικά υλικά δημιούργησαν ζωή;


Η οσμή τού μετεωρίτη

Μιά υπόθεση είναι, ότι ήλθαν με ένα εξαιρετικό πακέτο, που παραδόθηκε στη Γη από το Διάστημα. Τον Σεπτέμβριο τού 1969, οι κάτοικοι στο Μέρτσινσον τής Νότιας Αυστραλίας συγκλονίστηκαν από έναν κρότο. Ένας μετεωρίτης 90 κιλών έπεσε στο χωριό τους γεμίζοντάς το πέτρες. Αυτές οι μικρές πέτρες τού διαστημικού βράχου έγιναν έκτοτε αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης.

Ο δρ. Ντέιβιντ Ντίμερ τού Πανεπιστημίου τής Καλιφόρνια Σάντα Κρούζ, κατάφερε να αποσπάσει ένα δείγμα: «Έπεσε μία αστραπή στον ουρανό και στη συνέχεια ένας κεραυνός και μέσα σε λίγα λεπτά, οι πέτρες τού μετεωρίτη έπεσαν στο Μέρτσινσον τής Αυστραλίας. Υπήρχε μία περίεργη οσμή στον αέρα».

Ο Ντίμερ απέσπασε ένα εκχύλισμα από το κομματάκι τού μετεωρίτη με την ίδια ακριβώς οσμή: «Όταν το μυρίζω, μυρίζω μία οσμή 4,75 δις ετών. Αυτή είναι η ηλικία τού ηλιακού μας συστήματος. Είναι η πιό παληά μυρωδιά στη Γη, παλαιότερη από την επιφάνειά της κατά μισό δις χρόνια. Το μυρίζω και μου θυμίζει αποτσίγαρο ή άπλυτη κάλτσα
».

Η οσμή έδωσε στον καθηγητή την ιδέα, ότι το υγρό, που απέσπασε, περιείχε οργανικά χημικά. Όταν έβαλε το εκχύλισμα κάτω από το μικροσκόπιο, είδε κάτι απίστευτο: «Παρουσιάστηκαν μικρές λαμπερές κυψελίδες στο ίδιο μέγεθος με ένα βακτηριακό κύτταρο ή με ένα μεγαλύτερο κύτταρο». Το εκχύλισμα από τον μετεωρίτη περιείχε μόρια ικανά να σχηματίσουν μικροσκοπικές φυσαλίδες ή κυψελίδες. Αυτές οι κυψελίδες θυμίζουν την εξωτερική μεμβράνη μικροβίου. «Κάποια συστατικά δημιούργησαν μεμβρανώδεις δομές, πανέμορφους θαλάμους, όπως εκείνους των κυττάρων. Πιστεύουμε, ότι αυτός ήταν ο τρόπος, που οι πρώτες κυτταρικές μορφές σχηματίστηκαν στη Γη από αυτά τα μόρια
».

Ίσως αυτά τα συστατικά από το Διάστημα ήταν το πρώτο βήμα στο δρόμο τής ζωής. Αλλά γιά να σχηματιστούν μεμβράνες, αυτά τα μόρια έπρεπε να πέσουν σε νερό με την κατάλληλη συγκέντρωση. Μία άποψη είναι, ότι έπεσαν σε έναν θερμοπίδακα μέσα σε μιά ηφαιστειακή λίμνη. Καθώς τα σταγονίδια νερού εξατμίζονταν, τα μόρια συμπυκνώνονταν σχηματίζοντας κυψελίδες. Ίσως αυτές οι αυτοδημιούργητες κυτταρικές μεμβράνες, που παραδόθηκαν από το Διάστημα, ήταν το πρώτο βήμα στο δρόμο τής ζωής. Η μετατροπή αζωϊκών χημικών στα πρώτα ζωντανά κύτταρα.

Ο δρ. Ντίμερ δέν δυσκολεύεται να πιστέψει, ότι
«μία απλή διαδικασία κατά το σχηματισμό αυτών των θαλάμων ήταν το πρώτο βήμα για το σχηματισμό κυτταρικής ζωής».

Αλλά μία απλή κυψελωτή μεμβράνη απέχει πολύ από το να έχει ζωή. Οι επιστήμονες πρέπει να βρουν πώς τα συστατικά, που αποτελούν το κύτταρο, δημιούργησαν την «Μεγάλη Γέννα». Αυτή τη φορά, η απάντηση ήρθε από έναν χαμένο κόσμο, που παρέμενε ανεξερεύνητος γιά τέσσερα δις χρόνια.

Ζωή στα μαύρα βάθη τού ωκεανού

Το 1977, μία ομάδα από το Ωκεανογραφικό Ιστιντούτο Γουντς Χωλ ερευνούσε γιά ενδείξεις ηφαιστειακής δραστηριότητας 2.438 μέτρα από την επιφάνεια τού ωκεανού. Κατά μήκος αυτών των θαυμαστών αεραγωγών ανακάλυψαν έναν εκπληκτικό υποθαλάσσιο κόσμο. Αποκομμένο από το ηλιακό φως έβριθε ζώων και φυτών, που κανείς δέν είχε ξαναδεί. Μέχρι εκείνη την στιγμή, πολλοί επιστήμονες πίστευαν, ότι τα ζωντανά οικοσυστήματα εξαρτώνται από την φωτοσύνθεση. Αλλά εδώ υπήρχε ένα μοναδικό περιβάλλον τελείως αποκομμένο από το ηλιακό φως.

Αυτός ο παράξενος υποθαλάσσιος κόσμος μαγνήτισε τον ερευνητή τού Ιστιντούτου Κάρνεγκι, δρ. Ρόμπερτ Χέιζεν: «Φανταστείτε πόσο συναρπαστικό ήταν να κατεβαίνεις με υποβρύχιο στα μαύρα βάθη τού ωκεανού, όπου όλοι πιστεύουν, πως δέν υπάρχει τίποτα και να βρίσκεις  υδροθερμικούς αεραγωγούς, από όπου ξεχύνονται ηφαιστειακά υγρά. Και όχι μόνο αυτό. Λόγω τής ενέργειας, τής χημικής ενέργειας, τής θερμότητας, υπάρχουν έμβια όντα, οικοσυστήματα, ζωή σε ισορροπία, μικρόβια και σωληνοσκώληκες και αχιβάδες και παράξενα καβούρια κ.λπ.».

Μετά από έρευνα σε τόσο μεγάλα βάθη βρέθηκαν θημωνιές σε μορφή καμινάδας, που εκτόξευαν δέσμες καυτού νερού. Ο δρ. Χέιζεν διαισθάνθηκε, ότι αυτοί οι αεραγωγοί είχαν ενδιαφέρουσα χημεία. Ίσως είχαν παράγει τα οργανικά δομικά υλικά τής ζωής. Ξεκίνησε ένα πείραμα, γιά να το μάθει: «Είναι εύκολο να κάνεις τέτοια πειράματα. Βάζεις μεταλλικά και χημικά (στοιχεία) σε ένα χρυσό σωλήνα και τον ασφαλίζεις. Εκθέτεις τον σωλήνα σε υψηλή θερμοκρασία και πίεση γιά λίγες ώρες και όταν τον ανοίγεις, υπάρχουν τόσα πράγματα μέσα!»

Τα πράγματα, που βρήκε, αποδείχθηκαν πιό εντυπωσιακά από όσο θα μπορούσε να είχε φανταστεί: «Όταν κάναμε τα πειράματα δέν περιμέναμε να βρούμε κάτι πολύ ενδιαφέρον. Ίσως απλά μόρια, τα οποία θα αναλύαμε και θα κρατούσαμε κάποιες σημειώσεις. Κάναμε λάθος! Αυτό το πράγμα είχε πολύ δυνατή οσμή, ήταν σαν μελάσα. Σε λίγο υψηλότερη θερμοκρασία, περίπου 177 °C, μύριζε ακριβώς σαν ουίσκυ Τζακ Ντάνιελς. Άνθρωποι έμπαιναν στο εργαστήριο λέγοντας “καλά περνάτε εδώ, τί κάνετε;” Κι εμείς φιάχναμε ζωή».

Αυτή η περίεργη οσμή έπεισε τον Χέιζεν, ότι είχε δημιουργήσει οργανικά μόρια. Γιά άλλη μία φορά, αυτά τα μόρια συνενώθηκαν σε μικρές μεμβρανώδεις κυψελίδες. Συμπεριφέρονται, όπως τα μόρια τού μετεωρίτη στο Μέρτσινσον. Ο Χέιζεν ανακάλυψε, ότι τα μεμβρανώδη κύτταρα σχηματίζονται στους αεραγωγούς στα βάθη τής θάλασσας. Άλλοι ερευνητές πιστεύουν, ότι ο υποθαλάσσιος κόσμος μπορεί να παράγει περισσότερα από μία κυτταρική μεμβράνη. Πιστεύουν, ότι οι καυτοί αεραγωγοί ήταν ενωμένα συστατικά ζωής. Ισχυρίζονται, ότι η «Μεγάλη Γέννα» συντελέστηκε εδώ στα βάθη τού πρωτόγονου ωκεανού.

Μεταβολισμός και DNA

Προκειμένου να συντελεστεί η «Μεγάλη Γέννα», οι επιστήμονες πιστεύουν, ότι κάποια στοιχεία έπρεπε να ενωθούν. Γιά παράδειγμα, η ζωή χρειαζόταν έναν κλωβό, που είχε την μορφή μεμβράνης. Χρειαζόταν έναν τρόπο αναπαραγωγής. Σήμερα, αυτή η διαδικασία επιτυγχάνεται μέσω μιάς αλυσίδας οργανικών μορίων, τού DNA. Η ζωή χρειαζόταν και μία μηχανή, μία χημική διαδικασία, που ονομάζεται μεταβολισμός, και μετατρέπει καύσιμα σε χρήσιμη ενέργεια.

Σύμφωνα με τον δρ. Μάικλ Ράσελ στο Εργαστήριο Προώθησης NASA, πρώτος εμφανίστηκε ο μεταβολισμός: «Η ζωή έχει μία βασική δουλειά να κάνει. Θα το θέσω ως εξής. Έχετε ένα σύγχρονο αυτοκίνητο με μηχανή και υπολογιστή. Αν βγάλετε τον υπολογιστή, θα συνεχίσει να λειτουργεί. Αν βγάλετε τη μηχανή και αφήσετε τον υπολογιστή, όχι. Ο υπολογιστής είναι ένα είδος ρυθμιστή. Αλλά το σημαντικό είναι η μηχανή. Γιʼ αυτό πιστεύουμε, πως πρέπει να προϋπήρξε. Αυτή η μηχανή είναι ο μεταβολισμός».

Σήμερα, η μηχανή τού μεταβολισμού, που δίνει ενέργεια σε όλα τα έμβια όντα, είναι μία σύνθετη χημική αντίδραση. Αλλά το ενδιαφέρον είναι, ότι ο δρ. Ράσελ υποστηρίζει, ότι όλοι φέρουμε ίχνη τής πρώτης, απλής μεταβολικής αντίδρασης, που «θάφτηκε» στα κύτταρά μας σαν ένα ζωντανό απολίθωμα, που υποδεικνύει από πού ξεκίνησε η ζωή: «Μπορούμε να εντοπίσουμε τα χημικά μιάς πρώιμης Γης, τα οποία είναι ορατά μέχρι σήμερα. Για παράδειγμα, τα σουλφίδια σιδήρου στο δέρμα μας είναι ένα λιθαράκι, που μας θυμίζει από πού προερχόμαστε».


Και σύμφωνα με τον Ράσελ, να από πού καταγόμαστε. Οι αεραγωγοί τού βυθού παράγουν σουλφίδια σιδήρου. Πιστεύει, ότι αυτά τα συστατικά μαζί με άλλα εκκίνησαν τον μεταβολισμό λειτουργώντας ως καταλύτης, γιά να επιτρέψουν την αντίδραση μεταξύ υδρογόνου και διοξειδίου τού άνθρακα, που ήταν διαλυμένο στο νερό. Αλλά σύντομα, αυτή η σύνθετη αντίδραση εξελίχθηκε και έγινε ο πολυσύνθετος μηχανισμός τού μεταβολισμού: «Σταδιακά, ο μεταβολισμός χρειάστηκε το DNA, γιατί χρειάστηκε έναν ρυθμιστή, χρειάστηκε τον υπολογιστή. Αλλά γιά να ξεκινήσουμε χρειαζόμασταν μόνο την μηχανή».

Σε κάποιο σημείο, η μηχανή τού μεταβολισμού χρειάστηκε ένα σώμα εργασίας, την μεμβράνη. Η θεωρία τού Ράσελ εξηγεί πώς μία απλή χημική αντίδραση οδήγησε στη δημιουργία όλο και πιο σύνθετων οργανικών μορίων. Και τελικά, δημιούργησε το πρώτο ζωντανό κύτταρο και τη ζωή στον πλανήτη.

Ζωή 2.0

Υπάρχουν ακόμη πολλά κενά, αλλά σιγά-σιγά, τα στοιχεία τής προέλευσης τής ζωής αποκαλύπτονται. Ένας επιστήμονας υποστηρίζει, ότι μπορεί να ενώσει όλα τα στοιχεία με τη χρήση τής τελευταίας εργαστηριακής τεχνολογίας. Ελπίζει να φτιάξει ζωή από το μηδέν. Κάτι, που δέν έχει συμβεί στον πλανήτη εδώ και τέσσερα δις χρόνια.

Το DNA αποτελείται από τέσσερα απλά μόρια, την Αδενίνη, την Γουανίνη, την Κυτοσίνη και την Θυμίνη. Η διάταξη των τεσσάρων μορίων αποθηκεύει τις πληροφορίες, που απαιτούνται γιά τη δημιουργία ζωής. Αυτή η τεχνολογική καινοτομία βρίσκεται στην καρδιά κάθε μορφής ζωής στον πλανήτη. Ο δρ. Τομ Νάιτ, ειδικός υπολογιστών στο ΜΙΤ, θέλει να αναπρογραμματίσει το DNA, γιά να σχηματίσει καινούριες μορφές ζωής: «Βασικά, υπάρχει η τεχνολογία τής ζωής αυτή τη στιγμή, η οποία μπορεί να εφευρέθηκε πριν από δισεκατομμύρια χρόνια και αυτό που κάνουμε εμείς, είναι να αλλάζουμε τα κομματάκια της».

Για αιώνες, η ανθρωπότητα δαμάζει τη φύση εκτρέφοντας ζώα και καλλιεργώντας την γη. Η επιλεκτική αναπαραγωγή βελτίωσε τις σοδιές και την ποιότητα των προϊόντων. Αλλά τώρα, οι βιοτεχνολόγοι θέλουν να πάνε παρακάτω. Αντί να βελτιώσουν τον αρχικό σχεδιασμό τής φύσης θέλουν να ανασχεδιάσουν ζωή. Να δημιουργήσουν την λεγόμενη Ζωή 2.0.

Ανασχεδιαστική Βιολογία

«Σκεπτόμαστε την παραγωγή όχι μόνο φαγώσιμων, αλλά λ.χ. υποστρώματα νανοτεχνολογίας γιά ηλεκτρονικά κυκλώματα. Έχω έναν φοιτητή, που προσπαθεί να τοποθετήσει άτομα σε προσχεδιασμένες δομές επιφανειών σιλικόνης». Χάρη στις καινούριες πηγές ζωής μπορεί να καταφέρουμε να σχεδιάσουμε προϊόντα φθηνότερα και ευκολότερα. «Είναι σα να αγοράζεις ένα κινητό. Πακέτο μαζί με το κινητό παίρνεις και το εργοστάσιο, που φτιάχνει κι άλλα κινητά».

Η Ανασχεδιαστική Βιολογία θα φέρει μία νέα εποχή εκπληκτικών δυνατοτήτων, αλλά και κινδύνων και ευθυνών. Κάθε βιολογικός παράγοντας, που απελευθερώνεται στο περιβάλλον, μπορεί να έχει ανυπολόγιστες συνέπειες. Ένας ζωντανός παράγοντας με δυνατότητα αυτοαναπαραγωγής θα μπορούσε να είναι ασταμάτητος. Αλλά προς το παρόν τουλάχιστον, αυτό το σενάριο είναι μακρινό, γιατί αυτοί οι οργανισμοί απέχουν από το να εξέλθουν τού εργαστηρίου.

Εκτός από τις ελπίδες για νέες μορφές ζωής, η Βιοτεχνολογία δίνει την ευκαιρία να εξηγηθεί το μυστήριο τής «Μεγάλης Γέννας». Αντί να εξηγηθεί το πρόβλημα από τη βάση με χρήση τής βασικής χημείας ή από την κορυφή με την διαλεύκανση τής εξέλιξης οι επιστήμονες μπορούν να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία, γιά να συνενώσουν από μόνοι τους τα δομικά υλικά και να δημιουργήσουν ένα ζωντανό κύτταρο.

Ο δρ. Τζακ Σόζτακ, τής Ιατρικής Σχολής τού Χάρβαρντ είναι ο επικεφαλής: «Κάνουμε την υπόθεση, ότι κάποτε θα γίνει κατανοητό πώς δημιουργούνται τα δομικά υλικά. Τί συμβαίνει, όταν έχεις τα δομικά υλικά, πώς τα συνενώνεις, πώς τα οργανώνεις, ώστε να αρχίσουν να φέρονται σαν κύτταρο;
».

Ο δρ. Σόζτακ και η ομάδα του στην Ιατρική Σχολή τού Χάρβαρντ ανέλαβαν την αποστολή να συνθέσουν ένα ζωντανό σύστημα στο εργαστήριο: «Θέλαμε να κατανοήσουμε την μετάβαση από την χημεία δημιουργίας μορίων στον τρόπο, που αυτά συνεργάζονται και δημιουργούν ζωή. Για αυτό, θα συνθέσουμε ένα απλό ζωντανό σύστημα, γιά να κατανοήσουμε την μετάβαση».

Οι επιστήμονες πιστεύουν, ότι η ζωή εξελίχθηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια. Ο Σόζτακ ελπίζει με την βοήθεια τής Βιοτεχνολογίας να τα καταφέρει σε πολύ λιγότερο χρόνο: «Θέλουμε να γίνουν όλα όσο το δυνατόν γρηγορότερα, γιʼ  αυτό φιάχνουμε τα δομικά υλικά μόνοι μας και τα συνενώνουμε στο σωστό περιβάλλον. Θα θέλαμε να τα καταφέρουμε μέσα σε λίγα χρόνια, δηλαδή επιταχύνουμε κατά μερικές εκατοντάδες χιλιάδες έτη».

Ο Σόζτακ ελπίζει να παράγει ένα αρτιμελές κύτταρο από απλά δομικά υλικά. Ο μόνος τρόπος να το καταφέρει είναι να αποσυνθέσει ένα κύτταρο στα βασικά του συστατικά μέσω τού βρασμού. «Ένα από τα πράγματα, που έκανε δύσκολη την αναζήτηση τής προέλευσης τής ζωής γιά δεκαετίες, ήταν το γεγονός, ότι η ζωή, που βλέπουμε, είναι τόσο σύνθετη
».
RNA
Μία μεγάλη πρόκληση είναι να δημιουργηθεί μία πιό απλή εκδοχή τού σύνθετου μορίου τού DNA. Ο Σόζτακ πιστεύει, ότι η λύση είναι το RNA. Το RNA αποτελείται επίσης από τέσσερα μόρια, αλλά αντί για ελικοειδή δομή το RNA δομείται από ένα μακρομόριο: «Αν σκεφθείτε πολύ απλά κύτταρα, πληροφορίες αποθηκεύονται και στο RNA. Δέν είναι απαραίτητο το DNA».

Ο στόχος του Σόζτακ είναι να δημιουργήσει ένα απλό αυτοαντιγραφόμενο μόριο RNA. Αυτό θεωρητικά θα μπορούσε να σχηματίσει ένα απλό κύτταρο ικανό να αυτοδιπλασιαστεί. Αν το κάνει επιτυχώς ίσως σηματοδοτήσει κάποια εξέλιξη: «Ενδιαφερόμαστε γιά την απαρχή τής ζωής, γιά την μετάβαση από τη χημεία, στην βιολογική συμπεριφορά. Για εμένα, το πιό σημαντικό είναι η εκκίνηση τής εξέλιξης
».
 
Άπαξ και ξεκινήσει η εξέλιξη, όλο και πιο απλά κύτταρα θα δημιουργηθούν μέσω τής φυσικής επιλογής. Τελικά, ο Σόζτακ ελπίζει να καταφέρει να εξελίξει ένα αυτόνομο, αυτοαντιγραφόμενο βιολογικό σύστημα. Πολλοί μπορεί να κάνουν λόγο γιά ζωή.

Το έργο τού Σόζτακ μπορεί κάποια ημέρα να ενώσει τις κουκίδες, που ενώνουν τα δομικά υλικά και τον τελευταίο κοινό πρόγονο. Και να μας αποδείξει, πως αδρανή χημικά μπορούν να συνδυαστούν και να παράγουν ζωή. Αν τα καταφέρει, θα είναι μία ένδοξη στιγμή γιά μερικά από τα μεγαλύτερα ερευνητικά μυαλά τού αιώνα.

Ίσως τελικά, λύσουμε τον γρίφο τού πώς ξεκίνησε η ζωή στον πλανήτη μας.

Η Εννοια του Χρονου κατα τον Πλατωνα & τον Αριστοτελη

και ο συσχετισμός χρόνου - ουρανίων σωμάτων (κατά τον πρώτο), και χρόνου - κινήσεως (κατά τον δεύτερο) 

Οι Αρχαίοι Έλληνες, γενικώς, είχαν μία κυκλική αντίληψη περί του χρόνου. Δεν απέδιδαν στον χρόνο το νοερό σχήμα της ημιευθείας που ξεκινά από ένα σημείο –την αρχή της δημιουργίας του κόσμου- και κατευθύνεται στο τέλος του. Αυτό που απεικονίζει προσφυέστερα την αντίληψή τους για την έννοια αυτή είναι η περιστροφική ανακύκληση των αστέρων[1].

Ακριβώς αυτήν την έννοια αποδίδει στον χρόνο ο Πλάτων. Ο Πλάτων σε ένα από τα έργα της τελευταίας φάσεως της συγγραφικής του δραστηριότητας, τον Τίμαιο, επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα της δημιουργίας του κόσμου.
Εκεί αναφέρεται και στην έννοια του χρόνου καθώς και στη σχέση του με τα ουράνια σώματα. Κατά τον Πλάτωνα ο χρόνος είναι η κινητή εικόνα της αιωνιότητας: «Σκέφτηκε (ο δημιουργός) επομένως να δημιουργήσει κάποια κινητή εικόνα της αιωνιότητας. Ενώ λοιπόν έβαζε τάξη στον ουρανό έφτιαξε και τη ρυθμικά κινούμενη εικόνα της ακίνητης στην ενότητά της αιωνιότητας – το δημιούργημα που έχουμε ονομάσει χρόνο»[2]. Και στη συνέχεια αιτιολογεί την άποψή του λέγοντας ότι οι ημέρες και οι νύκτες δεν υπήρχαν πριν δημιουργηθεί ο ουρανός. Αυτά τα ονομάζει «μέρη του χρόνου»[3]. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι τα είδη του χρόνου. Όλα αυτά είναι συνυφασμένα με τον υλικό κόσμο. Το αιώνιο ον όμως είναι υπεράνω του χρόνου και της κινήσεως. Ο χρόνος: «μιμείται την αιωνιότητα και κινείται ρυθμικά σε κύκλους»[4].

Ο χρόνος, είναι λοιπόν σύμφυτος με τον ουρανό, και θα υπάρχει ο ένας όσο υπάρχει και ο άλλος: «Χρόνος δù οὖν μετù οὐρανοῦ γέγονεν, ἵνα ἅμα γεννηθέντες καὶ λυθῶσι, ἄν ποτε λύσις τις αὐτῶν γένηται»[5]. Μάλιστα, ακριβώς για να εξυπηρετηθεί η ύπαρξη του χρόνου, ο Θεός δημιουργεί τον Ήλιο, τη Σελήνη και τους Πλανήτες: «ἵνα γεννηθῇ χρόνος, ἥλιος καὶ σελήνη και πέντε ἄλλα ἄστρα, ἐπίκλην ἔχοντα πλανητά», ώστε να καθορίζουν και να διαφυλάσσουν τα μέτρα του χρόνου: «εἰς διορισμόν και φυλακήν ἀριθμῶν χρόνου»[6]. Τα ουράνια σώματα είναι, λοιπόν, κατά τον Πλάτωνα, κατά κάποιον τρόπο, ζωντανά ρολόγια, που δεν μετρούν απλώς, αλλά καθορίζουν τους κύκλους μέτρησης του χρόνου. Οι κυκλικές τους τροχιές ορίζουν τα έτη, τους μήνες και τις ημέρες. Και ανεφέραμε την λέξη «ζωντανά», διότι ο Πλάτων απέδιδε σε αυτά ψυχή. Αφού ο Θεός έπλασε τα ουράνια σώματα και τα έθεσε στις κυκλικές τους τροχιές, συνέδεσε με αυτά ψυχές: «δεσμοῖς τε ἐμψύχοις σώματα δεθέντα ζῶα ἐγεννήθησαν», οι οποίες έμαθαν να επιτελούν το ανατεθέν σε αυτές έργο της διαφυλάξεως με ακρίβεια των κύκλων μετρήσεως του χρόνου[7].

Στη συνέχεια αντιστοιχεί την ημέρα στον κύκλο περιστροφής του ουρανού, τον μήνα στον κύκλο της Σελήνης και το έτος στον κύκλο του Ηλίου. Παρόμοιες αντιστοιχίες υπάρχουν και για τους πλανήτες, μόνο που οι άνθρωποι ακόμη δεν τις έχουν αντιληφθεί: «νύξ μεν οὖν ἡμέρα τε γέγονεν οὔτως καὶ διὰ ταῦτα , ἡ της μιᾶς και φρονιμοτάτης κυκλήσεως περίοδος· μεὶς δὲ ἐπειδὰν σελήνη περιελ­θοῦ­σα τὸν ἑαυτῆς κύκλον ἥλιον ἐπικαταλάβῃ, ἐνιαυτὸς δὲ ὁπόταν ἥλιος τὸν ἑαυ­τοῦ  περιέλθῃ κύκλον. Τῶν δù ἄλλων τὰς περιόδους οὐκ ἐννοηκότες ἄνθρω­ποι»[8].

Ο Αριστοτέλης πραγματεύεται την έννοια του χρόνου και την σχέση του με την κίνηση στο έργο του Φυσική Ακρόασις. Θεωρεί τον χρόνο ως στοιχείο της κινήσεως. Στοιχεία της κινήσεως ή μεταβολής θεωρεί: το κινούν, το κινούμενον, τον χρόνο στον οποίο τελείται η κίνηση και το «ἐξ οὗ καὶ εἰς ὅ» (αρχικό και τελικό όριο)[9]. Ο χρόνος είναι αριθμός κινήσεως από το πρωτύτερα στο υστερότερα[10]: «τοῦτο γάρ ἐστιν τὸν χρόνον, ἀριθμός κινήσεως κατὰ τὸ πρότερον καὶ τὸ ὕστερον»[11]. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει έπειτα από μία διαλεκτική διαδικασία κατά την οποία διατυπώνει απορίες και εξετάζει διάφορες θέσεις.

Ξεκινά με την απορία αν ο χρόνος είναι κάτι πραγματικά υπαρκτό ή όχι. Διότι από τον χρόνο, το μεν παρελθόν κάποτε υπήρχε, τώρα όμως δεν υπάρχει, το μέλλον θα υπάρξει, αλλά τώρα είναι ανύπαρκτο, ενώ το παρόν είναι κάτι το φευγαλέο. Γιαυτό ο χρόνος θα μπορούσε να θεωρηθεί ανύπαρκτος ή με τόσο αδύναμη ύπαρξη που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως σκιά[12]: «ἢ ὅλως οὔκ εστιν, ἢ μόλις καὶ ἀμυδρῶς»[13].

Η δεύτερη απορία του είναι τι είναι η παρούσα χρονική στιγμή, το «νῦν». Πραγματευόμενος τις απορίες αυτές απορρίπτει τις γνώμες που είχαν διατυπωθεί από κάποιους, ότι ο χρόνος είναι η κίνηση του σύμπαντος, ή η ίδια η σφαίρα του σύμπαντος ως απλοϊκές[14].  Στη συνέχεια εξετάζει την πιο σοβαρή άποψη -κατù αυτόν- ότι ο χρόνος είναι κίνηση και μεταβολή. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν είναι κίνηση. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Αριστοτέλης προσέδιδε στην λέξη κίνηση μία ευρύτερη σημασία από αυτήν που αποδίδουμε σήμερα. Κίνηση κατ' αυτόν ήταν η μεταβολή στην ουσία, στο μέγεθος, στην ποιότητα και η μετατόπιση των πραγμάτων[15]

Ο χρόνος δεν μπορεί να ταυτίζεται με την κίνηση, διότι η δεύτερη επιδέχεται διαβαθμίσεις ταχύτητας και βραδύτητα. Ο χρόνος όμως δεν μπορεί να είναι ταχύς ή βραδύς. Διότι η ταχύτητα ορίζεται βάσει του χρόνου: «ταχύ είναι ότι σε λίγο χρόνοδιατρέχει με την κίνησή του πολύ διάστημα, βραδύ, ότι σε πολύ χρόνο ολίγο διάστημα»[16]. Ο χρόνος όμως προϋποθέτει την μεταβολή, διότι «χωρίς κίνηση και μεταβολή χρόνος δεν υπάρχει»[17]. Καταλήγει, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι ο χρόνος είναι κάτι που ανήκει στην κίνηση[18].

Εξετάζει λοιπόν τι είναι κίνηση και μεταβολή. Διαπιστώνει ότι η κίνηση είναι συνεχές. Ως συνεχές ορίζει αυτό που είναι διαιρετό επùάπειρον[19]. Το χωρικό μέγεθος (ο χώρος) είναι συνεχές. Αφού η κίνηση γίνεται μέσα σε συνεχές μέγεθος είναι και αυτή συνεχής. Ο χρόνος είναι επίσης συνεχής διότι καλύπτεται από συνεχή κίνηση[20].

Αξιοσημείωτη είναι η διαπίστωση του Αριστοτέλη για τον χρόνο ότι είναι δυνάμει άπειρος τόσο κατά πρόσθεση, όσο και κατ' αφαίρεσιν[21]. Άπειρος κατά πρόσθεση, διότι είναι δυνατόν να προστίθεται χρόνος στον χρόνο επ' άπειρον. Κατ' αφαίρεσιν, διότι μπορούν να του αφαιρεθούν άπειρα μέρη, δίχως να εξαντλείται, καθώς ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα είναι διαιρετό επù άπειρον[22].

Συνεχίζοντας την πραγμάτευση του ζητήματος, αναφέρεται στις έννοιες του προτέρου και του υστέρουΠρότερο και ύστερο είναι χαρακτηριστικά τα οποία αναφέρονται κατ' αρχήν σε τόπο. Επειτα αναφέρονται και στην κίνηση. Κατά τρίτο λόγο αναφέρονται και στο χρόνο. Όταν η ψυχή αντιλαμβάνεται την διαφορά ενός νυν από ένα άλλο νυν, ένα προτύτερα και ένα υστερώτερα, τότε αυτή η αίσθηση χαρακτηρίζεται χρόνος[23]: «ὅταν γὰρ ἕτερα τὰ ἄκρα τοῦ μέσου νοήσωμεν καὶ δύο εἴπῃ ἡ ψυχή τὰ νῦν, τὸ μὲν πρότερον τὸ δὲ ὕστερον, τότε καὶ τοῦτό φαμεν εἶναι χρόνον»[24]. Με αυτό το συλλογισμό ο Αριστοτέλης οδηγείται στο συμπέρασμα ότι χρόνος είναι ο αριθμός της κίνησης από το πρότερον στούστερον. Δηλαδή ότι είναι η αριθμητή πλευρά της κινήσεως[25].

Αναλύοντας βαθύτερα το θέμα, ο ίδιος Φιλόσοφος, παραλληλίζει την κίνηση στον χώρο με την κίνηση στον χρόνο. Όπως, δηλαδή, η κίνηση μέσα στον χώρο γίνεται αντιληπτή από την παρουσία ενός αντικειμένου σε διαφορετικά διαδοχικά σημεία, έτσι η ροή του χρόνου κατανοείται παρατηρώντας  την σύνδεση μεμονωμένων νυν (στιγμιοτύπων του εκάστοτε παρόντος)  με διαφορετικά γεγονότα τα οποία ενθυμείται κάποιος. Τανυν των χρονικών διαστημάτων αντιστοιχούν στα σημεία των ευθυγράμμων τμημάτων[26]. Ο χρόνος αριθμείται με βάση τα νυν, αυτά όμως δεν είναι μέρη του χρόνου, όπως τα σημεία δεν είναι μέρη (τεμάχια) μιας γραμμής.

Τέλος, θα πρέπει να επισημανθεί ότι ο Αριστοτέλης, με το να συνδέσει την έννοια του χρόνου με την ικανότητα της ψυχής να αντιλαμβάνεται την διαφορά ενός υστερωτέρου νυν από ένα πρωτύτερο –όπως προανεφέραμε- πρέπει να δώσει και μια απάντηση στο ερώτημα εάν θα μπορούσε να υπάρξει χρόνος στην περίπτωση που δεν υπήρχε ψυχή για να αντιληφθεί αυτήν την διαφορά. Απαντά ότι εάν δεν υπάρχει κάτι που αριθμεί δεν υπάρχει και αυτό που αριθμείται, δηλαδή δεν θα ήταν αριθμημένο. Θα υπήρχε λοιπόν η κίνηση, αλλά δεν θα είχε μετρήσιμη διάσταση[27].


[1] Φ. Σατελέ: Η Φιλοσοφία, Μετάφραση Κ. Παπαγιώργης, τόμ.  Α΄, εκδ. Γνώση, Αθήνα 1984, σελ. 88-89.
[2] Πλάτων,  Τίμαιος, Εισαγωγή – Μετάφραση - Σχόλια: Β. Κάλφας, εκδ. Πόλις, Αθήνα 1995, σελ. 213.
[3] Στο ίδιο.
[4] Στο ίδιο.
[5] Στο ίδιο, σελ. 214.
[6] Στο ίδιο.
[7] Στο ίδιο σελ. 215.
[8] Στο ίδιο σελ. 216.
[9] W.DRossΑριστοτέλης, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 1993, σελ. 123.
[10] Αριστοτέλους, Φυσικά, Αρχαίο Κείμενο  – Μετάφραση – Σημειώσεις: Ν. Κυργιόπουλος, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 1975, σελ. 132.
[11] Αριστοτέλους, Φυσική Ακρόασις (Φυσικά), εκδ. Κάκτος, Αθήνα 1997, εδάφ. 219b1, σελ. 170.
[12]Αριστοτέλους, Φυσικά, ό.π. σελ. 128.
[13]  Αριστοτέλους, Φυσική Ακρόασις (Φυσικά), ό.π., εδάφ. 217b32, σελ. 158.
[14] Αριστοτέλους, Φυσικά, ό.π., σελ. 130.
[15] Γ. Χριστιανίδης, Δ. Διαλέτης, Γ. Παπαδόπουλος, Κ. Γιαβρόγλου: Ελληνική φιλοσοφία και Επιστήμη: Από την Αρχαιότητα έως τον 20ο αιώνα, Β΄ Τόμος, εκδ. Ε.Α.Π., Πάτρα 2000, σελ. 135.
[16] Αριστοτέλους, Φυσικά, ό.π...
[17] Στο ίδιο, σελ. 131.
[18] Στο ίδιο.
[19] W.D. Ross: ό.π.σελ. 121.
[20] Στο ίδιο, σελ. 133.
[21] MVegettiΙστορία της Αρχαίας Φιλοσοφίας, Μετάφραση – επιστημονική επιμέλεια, Γ.Α. Δημητρακόπουλος, εκδ. Π. Τραυλός, Αθήνα 2003, σελ. 233-234.
[22] Στο ίδιο.
[23] Αριστοτέλους, Φυσικά, ό.π. σελ. 132.
[24] Αριστοτέλους, Φυσική Ακρόασις (Φυσικά), ό.π., εδάφ. 219a26-29, σελ. 168.
[25] W.DRossΑριστοτέλης, ό.π., σελ. 133.
[26] Στο ίδιο.
[27] Στο ίδιο, σελ. 134.

Είναι το Σύμπαν που ζούμε απλά μια προσομοίωση σε υπολογιστή;

 

Όσοι θυμάστε την κινηματογραφική τριλογία Matrix ή γενικότερα έχετε φιλοσοφικά και υπαρξιακά ερωτήματα, πιθανότατα θα σας έχει περάσει από το μυαλό η περίπτωση όλος αυτός ο κόσμος να είναι απλά μια γιγαντιαία προσομοίωση στον υπολογιστή κάποιου ανώτερου όντος που παίζει The Sims με τις ζωές μας σε κάποια άλλη διάσταση.
Υπάρχει, άραγε, τρόπος να ελέγξουμε με τα σημερινά μέσα αν έχει βάση μια τέτοια θεωρία;
Μια ερευνητική ομάδα από το πανεπιστήμιο της Βόννης στη Γερμανία παρουσιάζει τη δική της πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση για το παραπάνω ερώτημα. Σύμφωνα με αυτούς, αν το Σύμπαν είναι μια αριθμητική προσομοίωση σε έναν πανίσχυρο υπερυπολογιστή κάποιου άλλου κόσμου, τότε θα πρέπει να υπάρχουν αρκετά στοιχεία (π.χ. κενά του συστήματος) γύρω μας που να το επιβεβαιώνουν.
Οι ερευνητές θεώρησαν ότι όλες οι προσομοιώσεις έχουν πεπερασμένα όρια και για να αποδοθεί ένα φυσικό φαινόμενο του πραγματικού κόσμου σε μια προσομοίωση, θα πρέπει να εκπροσωπείται με διαφορετικά σημεία σε ένα τρισδιάστατο πλέγμα χώρου-χρόνου, όσο κοντά και αν ορίσει κάποιος αυτά τα σημεία μεταξύ τους.
Έτσι, όσο περισσότερο μικραίνει η απόσταση αυτών των δύο σημείων, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ενέργεια, αλλά πάντα το φαινόμενο βρίσκεται εντός του 3D πλέγματος.
Επομένως, το πλέγμα ορίζει ένα θεμελιώδες όριο ενέργειας το οποίο μπορούν να έχουν τα σωματίδια και τίποτα δεν θα μπορεί να υφίσταται αν είναι μικρότερο από αυτή τη μέγιστη ενέργεια (άρα εκτός πλέγματος).
Για να το ξεδιαλύνουμε ακόμα περισσότερο, αν το Σύμπαν θεωρηθεί ότι είναι προσομοίωση, τότε θα έπρεπε να υπάρχει ένα ανώτατο ενεργειακό όριο (κατώφλι) στο φάσμα των σωματιδίων υψηλής ενέργειας.
Θέλετε να τρελαθείτε λίγο; Αυτό το ενεργειακό κατώφλι υπάρχει πραγματικά, είναι γνωστό ως Greisen-Zatsepin-Kuzmin (GZK) και οφείλεται στο γεγονός ότι τα σωματίδια αλληλεπιδρούν με τις κοσμικές ακτίνες του υπόβαθρου, παρουσιάζοντας απώλειες στην ενέργεια τους καθώς ταξιδεύουν σε μεγάλες αποστάσεις.
Ακόμη, ο επικεφαλής της έρευνας Silas Beane συμπληρώνει ότι το πλέγμα προσδίδει επιπλέον ιδιότητες στο ενεργειακό φάσμα, όπως για παράδειγμα τον ορισμό της κατεύθυνσης στην οποία διαδίδονται οι κοσμικές ακτίνες. Επομένως, αν παρατηρήσουμε με τη σημερινή τεχνολογία την κατεύθυνση τους, τότε θα μπορούσαμε να βρούμε τον προσανατολισμό του πλέγματος επάνω στο οποίο προσομοιώνεται το Σύμπαν.
Προτού το χάσουμε τελείως, πρέπει να σημειωθεί ότι οι υπολογισμοί των ερευνητών έχουν γίνει με κάποιες σημαντικές επιφυλάξεις, όπως ότι το πλέγμα της υποτιθέμενης προσομοίωσης του Σύμπαντος μας, θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί με τελείως διαφορετικό τρόπο από αυτόν που φανταζόμαστε τώρα, ενώ εάν θέλαμε να μετρήσουμε τις διαστάσεις του Σύμπαντος θα έπρεπε να τελειώνει το πλέγμα του  ακριβώς στο ίδιο ενεργειακό όριο της ζώνης GZK (απόσταση 10−15 femtometers), διαφορετικά, αν ο χώρος είναι μικρότερος δε θα μπορούμε να διακρίνουμε τίποτα.
Όπως και να ΄χει, το ζήτημα αξίζει περαιτέρω διερεύνησης για να δούμε μήπως αυτός ο κόσμος είναι απλά ένας κώδικας ή είμαστε μπίλιες στα χέρια κάποιου ή…..